Αρχική Blog Σελίδα 1589

ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΜΕ ΜΕΛΛΟΝ – ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΦΩΤΙΕΣ ΚΑΙ ΠΛΗΜΜΥΡΕΣ

6

Γεώργιος Χρήσταινας* Υποστράτηγος ε.α

Με τον Νόμο 4662/2020  Κίνδυνο νοούμε «την πιθανότητα εκδήλωσης ενός φυσικού φαινομένου ή τεχνολογικού συμβάντος ή και λοιπών καταστροφών σε συνδυασμό με την ένταση των καταστροφών» ενώ καταστροφή ορίστηκε ως «η σοβαρή διαταραχή της λειτουργίας της κοινωνίας, που προκαλεί εκτεταμένες ανθρώπινες, υλικές και περιβαλλοντικές απώλειες, οι οποίες ξεπερνούν την ικανότητα της πληγείσας κοινωνίας να τις αντιμετωπίσει με ίδια μέσα και πόρους».

Δεν υπάρχει ασφαλή περιοχή

Τα τελευταία χρόνια στην Πατρίδα μας υποφέρουμε από καταστροφικές πυρκαγιές και πλημμύρες όπως:

  • Οι φωτιές σε Εύβοια, Αττική, Ρόδο, Έβρο, Βοιωτία, και Μαγνησία.
  • Οι πλημμύρες σε Σαμοθράκη , Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Εύβοια, Χαλκιδική, Θεσσαλία, Έβρο και Μαγνησία.

Πολλές άλλες περιοχές αντιμετώπισαν κινδύνους έχοντας σοβαρά προβλήματα.

Αιτίες και επιπτώσεις

Οι αιτίες των καταστροφών αυτών οι οποίες είναι κυρίως ανθρωπογενείς (ανθρώπινη παρέμβαση στο περιβάλλον και τις χρήσεις γης)  αλλά και η υπερθέρμανση του πλανήτη μας δείχνουν ότι όλο και πιο συχνά θα παρουσιάζονται ακραία φυσικά φαινόμενα, η μια καταστροφή θα ενισχύει τα δυσμενή αποτελέσματα της άλλης, οι απώλειες σε ζωές και σε φυσικό πλούτο θα είναι αυξανόμενες και τελικά το κόστος αποκατάστασης θα είναι τεράστιο και σε πολλές περιπτώσεις η αποκατάσταση θα είναι αδύνατη ή σε μεγάλο χρονικά ορίζοντα.

Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να διαφοροποιηθούν οι συνθήκες διαβίωσής μας και τα οφέλη που έχει η κοινωνία μας σήμερα από το υγιές, προστατευτικό και ασφαλές περιβάλλον να μην το έχουν στη διάθεσή τους τα παιδιά μας και οι επόμενες γενιές.

Επειδή το κόστος αποκατάστασης διαρκώς μεγαλώνει είναι μαθηματικά βέβαιο ότι ένα μεγάλο μέρος θα επηρεάσει τους ρυθμούς ανάπτυξης στους τομείς υγείας, παιδείας, αγροτικής ανάπτυξης και αλλού και τελικά ένα μέρος του κόστους θα μετακυλήσει στους πολίτες αυτής της χώρας.

Έγκαιρη προειδοποίηση είναι η λύση; 

Όλοι, λοιπόν, μιλούν σωστά για πρόληψη και έγκαιρη προειδοποίηση για πολλές των περιπτώσεων. Αλήθεια με εξέπληξε η ταχύτητα μελέτης – υποβολής προτάσεων και λύσεων καθώς και η  λήψη απόφασης σε ανώτατο επίπεδο για την πρόληψη κατά των πυρκαγιών εν μέσω πυρκαγιών!

Πιστεύω ακράδαντα ότι το θέμα είναι σύνθετο και πολύπλοκο. Για παράδειγμα για την κακοκαιρία «Daniel» που έπληξε κυρίως τη Μαγνησία και Θεσσαλία είχαμε έγκαιρη προειδοποίηση ότι αποτελεί κίνδυνο από την Παρασκευή. Κάποια αποτελέσματα: Η κοίτη ενός χειμάρρου από 10μ. έγινε 70μ.  ενώ το νερό δεν ανακόπτεται, παρασύρει τα πάντα και πλημμυρίζει ολόκληρα χωριά.

Από την πρώτη στιγμή δεν υπήρχε ρεύμα και νερό και όλοι μιλούν ότι ήταν μόνοι τους και δεν τους βοήθησε κανείς.

Ο συντονισμός των δημοτικών και περιφερειακών υπηρεσιών βάση σχεδίων ελλιπής έως ανύπαρκτος αφού δήμαρχος είχε ως προτεραιότητά του να πάει να απεγκλωβίσει πολίτες μαζί με την ΕΜΑΚ (αυτή είναι η αποστολή της), μην έχοντας φυσικά εικόνα για τον υπόλοιπο Δήμο ούτε και εναλλακτική δυνατότητα επικοινωνίας με τους προέδρους των κοινοτήτων.

Τι έκανε ο κρατικός μηχανισμός και ποια η προετοιμασία των πολιτών πριν και κατά την διάρκεια της καταστροφής χρήζει διερεύνησης, καθώς και η καθυστερημένη εντολή για εμπλοκή του Στρατού, ο οποίος συνεισφέρει τα μέγιστα λόγω οργάνωσης, πειθαρχίας και εξοπλισμού.

Αλλαγή κουλτούρας, εκπαίδευση και ορθή σχεδίαση

Προφανώς χρειάζεται αλλαγή κουλτούρας – φιλοσοφίας πρόληψης και αντιμετώπισης των κινδύνων πρωτίστως από τον κρατικό μηχανισμό (από τοπική αυτοδιοίκηση έως κεντρικό πυρήνα του κράτους) και παράλληλα από τους πολίτες με τις οδηγίες και την υποστήριξη της Πολιτείας.

Η   εκπαίδευση στα σχολεία , η ευαισθητοποίηση για την ασφάλεια και την προστασία του περιβάλλοντος, της ζωής των ανθρώπων, ζώων, πτηνών και ψαριών και της περιουσίας είναι πρωταρχικής σημασίας.

Η Πολιτεία πρέπει να προχωρήσει στην καταγραφή και αξιοποίηση των ιδιαίτερα σκληρών μαθημάτων που έχουμε πάρει από τις καταστροφές.

Μέσα από ένα πανελλήνιο συνέδριο πολιτικής προστασίας να προσπαθήσει να μην κρυφτεί πίσω από ατομικά και πολιτικά συμφέροντα και να αναδείξει τους ορθούς τρόπους αντιμετώπισης των κινδύνων ώστε να μην εξελίσσονται σε καταστροφές με σκοπό να επιτευχθεί η ανθεκτικότητα.

Με τη συνεργασία επιστημόνων με γνώσεις και καινοτόμες ιδέες, ανθρώπων με επιχειρησιακή εμπειρία και τοπικών υπευθύνων να συντάξουν ένα ρεαλιστικό και υλοποιήσιμο σχέδιο αντιμετώπισης των κινδύνων λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες και τις ιδιομορφίες των περιοχών της Πατρίδας μας. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο.

Επιπλέον σημαντικά σχέδια που πρέπει να γίνουν σε επίπεδο δήμου σε συντονισμό με την περιφέρεια είναι το σχέδιο προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή και το σχέδιο μέτρων μείωσης των επιπτώσεών της. Προβλέπονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και υπάρχουν στις πόλεις των χωρών της  Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης  σε ποσοστό άνω του 80%.

Ευτυχώς η αλληλεγγύη και η αυτοθυσία που επιδεικνύουν καθημερινά αρκετοί συμπολίτες μας είναι θείο δώρο και ελπιδοφόρο φως στις μαύρες αυτές ημέρες.

Γεώργιος Χρήσταινας Υποστράτηγος ε.α

*Προέρχεται από το όπλο των ΤΘ, Απόφοιτος ΣΕΘΑ, με εξειδίκευση στην Λήψη απόφασης-κρίση-διαπραγμάτευση από το ΠΑΜΑΚ, τελειόφοιτος Μεταπτυχιακού στην Προστασία Περιβάλλοντος και τη Βιώσιμη ανάπτυξη στο ΑΠΘ, υπηρέτησε στο Κέντρο Επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ στην Καμπούλ και με ειδίκευση στη σχεδίαση στο ΝΑΤΟ. Διετέλεσε Διευθυντής Σχεδίων και Ασκήσεων στο ΓΕΣ.

Linkedin :George Cristenas

 

Ο Πούτιν, ο Πούσκιν και η παρακμή της ρωσικής αυτοκρατορίας

1

Τι σημαίνει η “ακύρωση” του Πούσκιν από το Κίεβο

Του Timothy Garton Ash

Τον περασμένο μήνα, στάθηκα στη γωνία της οδού Πούσκιν στο Κίεβο. Μετά την εισβολή του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία το 2022, μετονομάστηκε σε οδός Γεβγέν Τσικαλένκο, από μια σημαντική προσωπικότητα του ουκρανικού κινήματος ανεξαρτησίας των αρχών του 20ού αιώνα. Για τους λάτρεις της λογοτεχνίας και της όπερας, η ακύρωση του Αλεξάντερ Πούσκιν, ποιητή και συγγραφέα του “Ευγένιος Ονεγκίν”, μπορεί να φαίνεται λίγο υπερβολική. Τον Πούτιν, ναι, αλλά γιατί τον Πούσκιν;

Για τους Ουκρανούς, ωστόσο, που εμπλέκονται σε έναν υπαρξιακό αγώνα για την ανεξαρτησία τους ενάντια στον πόλεμο επανεποικισμού της Ρωσίας, ο Πούσκιν είναι σύμβολο του ρωσικού ιμπεριαλισμού που έχει αρνηθεί εδώ και καιρό το δικαίωμα της Ουκρανίας σε μια ξεχωριστή εθνική ύπαρξη. Ο Πούσκιν ήταν μεγάλος ποιητής, αλλά και ποιητής του ρωσικού ιμπεριαλισμού, όπως ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ ήταν μεγάλος ποιητής, αλλά ποιητής του βρετανικού ιμπεριαλισμού.

Η “Πολτάβα” του Πούσκιν απεικονίζει τον Ουκρανό Κοζάκο χετμάνο Ιβάν Μαζέπα ως άστατο που πρόδωσε τον ηρωικό Ρώσο τσάρο Μέγα Πέτρο, ο οποίος ωστόσο θριάμβευσε επί των Σουηδών στη Μάχη της Πολτάβα το 1709 – και 12 χρόνια αργότερα ίδρυσε επίσημα τη ρωσική αυτοκρατορία.

Καθώς οι ρωσικές δυνάμεις βομβάρδιζαν την Ουκρανία πέρυσι, ένα βίντεο που διανεμήθηκε επίσημα έδειχνε τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ να απαγγέλλει στίχους από το “Στους συκοφάντες της Ρωσίας” του Πούσκιν, ένα ποίημα λάβρος κατά των δυτικών  υποστηρικτών των Σλάβων που επαναστατούν κατά της Ρωσίας. Οι αποκοπές στις φωτογραφίες του προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν και της συνόδου κορυφής της G7 έκαναν το μήνυμα ξεκάθαρο. Όταν οι ρωσικές δυνάμεις κατέλαβαν τη Χερσώνα, διαφημιστικές πινακίδες με τον Πούσκιν αναπτύχθηκαν σε μια προπαγανδιστική εκστρατεία που διακήρυξε ότι η Ρωσία είναι “εδώ για πάντα”.

Δεν είναι παράξενο που ορισμένοι Ουκρανοί αναφέρονται τώρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε “Πουσκινιστές” που εξαπολύουν πυραυλικές επιθέσεις στις πόλεις τους. Για παράδειγμα: “Οι Πουσκινιστές δεν μας επέτρεψαν να κοιμηθούμε σωστά – Είχε πολλή φασαρία στο Κίεβο”. (Μετά από μερικές νυχτερινές ώρες σε ένα καταφύγιο, δεν ένιωθα και τόσο φιλικός προς τους Πουσκινιστές).

Πίσω από αυτή την ουκρανική απόρριψη προς τον Πούσκιν κρύβεται μια πολύ μεγαλύτερη ιστορία. Εκ των υστέρων, μπορούμε να δούμε ότι η παρακμή της ρωσικής αυτοκρατορίας υπήρξε ένας από τους μεγάλους μοχλούς της ευρωπαϊκής ιστορίας τα τελευταία 40 χρόνια. Και με προνοητικότητα, θα πρέπει να περιμένουμε ότι θα παραμείνει μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της Ευρώπης για τουλάχιστον τα επόμενα 20 χρόνια, αν όχι για άλλα 40.

Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, η Ρωσική Αυτοκρατορία συνέχισε με μια μάλλον περίεργη μορφή ως η Σοβιετική Ένωση. Όταν ιδρύθηκε η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών το 1922, ο Βλαντιμίρ Λένιν είχε αποφασίσει ότι θα έπρεπε να είναι ένα κράτος πλασματικής ισότητας μεταξύ των δημοκρατιών που το συνιστούσαν. (Ο Ιωσήφ Στάλιν, όπως και ο Πούτιν εκατό χρόνια αργότερα, ήθελε η Ουκρανία να είναι μέρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας). Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτή η νέα εκδοχή της αυτοκρατορίας κυριάρχησε στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης μέχρι το Σιδηρούν Παραπέτασμα που διχοτόμησε τη Γερμανία. Από τη Βαρσοβία μέχρι την Ουάσιγκτον, οι άνθρωποι την έβλεπαν τόσο ως σοβιετική όσο και ως ρωσική αυτοκρατορία.

Στη δεκαετία του 1970, αυτή η αυτοκρατορική υπερδύναμη φαινόταν ακόμα να είναι ένας τρομερός αντίπαλος των ΗΠΑ, ακόμη και σε μέρη της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής – αλλά μέχρι τη δεκαετία του 1980 ήταν ήδη σε ορατή παρακμή. Οι απόπειρες μεταρρυθμίσεων του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ κορυφώθηκαν, μεταξύ 1989 και 1991, στην πιο θεαματική ειρηνική κατάρρευση οποιασδήποτε αυτοκρατορίας στην ιστορία. Αυτή η κατάρρευση διέλυσε όχι μόνο τον σοβιετικό/ρωσικό έλεγχο της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, αλλά και τους πολύ παλαιότερους αυτοκρατορικούς δεσμούς μεταξύ Ρωσίας, Ουκρανίας και Λευκορωσίας. Ασυνήθιστα, και ακριβώς λόγω της περίπλοκης σχέσης μεταξύ Σοβιετικών και Ρώσων, ήταν ο ηγέτης του πυρήνα του αυτοκρατορικού έθνους, ο Ρώσος Μπόρις Γέλτσιν, που έδωσε το τελικό χτύπημα.

Ανόητα, πολλοί στη Δύση υπέθεσαν ότι αυτό ήταν το τέλος της ιστορίας, αλλά οι παρακμάζουσες αυτοκρατορίες δεν τα παρατάνε χωρίς αγώνα. Τα πρώτα σημάδια μιας απώθησης εμφανίστηκαν ήδη το 1992 στην κατοχή του ρωσικού στρατού στο το αποσχισμένο έδαφος της Υπερδνειστερίας, στο ανατολικό άκρο του προσφάτως ανεξαρτητοποιηθέντος κράτους της Μολδαβίας, καθώς και στη συνέχεια σε δύο βάναυσους πολέμους για την υποταγή της Τσετσενίας στο εσωτερικό της ρωσικής ομοσπονδίας.

Στη συνέχεια, η αυτοκρατορία αντέδρασε αποφασιστικά, πέρα ​​από τα διεθνή σύνορα, με την κατάληψη δύο μεγάλων περιοχών της Γεωργίας το 2008, την προσάρτηση της Κριμαίας και την έναρξη του πολέμου στην ανατολική Ουκρανία το 2014 και την πλήρη εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Στις ομιλίες και τα δοκίμιά του, ο Ρώσος ηγέτης καθιστά απολύτως σαφές ότι το κύριο σημείο αναφοράς του είναι η Ρωσική Αυτοκρατορία. Έκπληκτος από την απόφαση του αφεντικού του τον περασμένο Φεβρουάριο, ο υπουργός Εξωτερικών Λαβρόφ φέρεται να μουρμούρισε σε έναν φιλικό του ολιγάρχη ότι ο σύμβουλοι του Πούτιν είναι μόνο τρεις: Οι “Ιβάν ο Τρομερός, Μέγας Πέτρος και Μεγάλη Αικατερίνη”.

Αυτή η ιστορία δεν θα τελειώσει ακόμα κι αν η Ουκρανία ανακτήσει κάθε τετραγωνικό μέτρο της κυρίαρχης επικράτειάς της, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας. Θα υπάρχει ακόμα η Λευκορωσία, μια χώρα με περισσότερους από 9 εκατ. κατοίκους που στις αρχές αυτής της δεκαετίας έγινε μάρτυρας μιας από τις πιο διαρκείς προσπάθειες πολιτικής αντίστασης στη σύγχρονη ιστορία, ενάντια στην ολοένα και πιο αυταρχική διακυβέρνηση του Προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο. Υπάρχουν τα ανεξάρτητα μετασοβιετικά κράτη της Μολδαβίας, της Γεωργίας, της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, καθώς και εκείνα της Κεντρικής Ασίας. Μέσα στη Ρωσική Ομοσπονδία, υπάρχουν δημοκρατίες όπως η Τσετσενία, το Νταγκεστάν και το Ταταρστάν. Αυτή τη στιγμή, ο ηγέτης της Τσετσενίας Ραμζάν Καντίροφ είναι ένας από τους πιο πιστούς κολλητούς του Πούτιν, αλλά εάν η Ρωσία μπει σε μια “εποχή προβλημάτων”, ο Καντίροφ μπορεί να αρχίσει να κάνει άλλους υπολογισμούς.

Εμείς στη Δύση δεν πρέπει να αυταπατώμαστε ότι μπορούμε να “διαχειριστούμε” την παρακμή αυτής της αυτοκρατορίας που κατέχει πυρηνικά όπλα, όπως οι ευρωπαϊκές δυνάμεις νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να “διαχειριστούν” την παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Οι δυτικές δημοκρατίες έχουν μια χρόνια τάση να υπερεκτιμούν την ικανότητά τους να επηρεάζουν την εσωτερική πολιτική των αυταρχικών καθεστώτων. Οι δυνατότητες άμεσης επιρροής μας είναι ιδιαίτερα ελάχιστες στη σημερινή Ρωσία, μια προσωποκρατική δικτατορία σε προχωρημένη κατάσταση παράνοιας και καταστολής. Μετά τον Πούτιν, και ίσως τους άμεσους διαδόχους του, θα πρέπει να έρθει μια στιγμή που θα έχουμε περισσότερες δυνατότητες εποικοδομητικής δέσμευσης και θα πρέπει να προετοιμαστούμε για αυτό. Αλλά θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να αποδεχθεί τελικά η Ρωσία ότι έχασε μια αυτοκρατορία και να αρχίσει να βρίσκει έναν ρόλο.

Αυτό που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε στο μεταξύ είναι να διασφαλίσουμε ότι εκείνες οι χώρες που αναζητούν ένα καλύτερο μέλλον έξω από μια παρακμάζουσα ρωσική αυτοκρατορία θα είναι σε θέση να το κάνουν εν ειρήνη, ασφάλεια και ελευθερία. Η γεωπολιτική, όπως και η φύση, απεχθάνεται το κενό. Μακροπρόθεσμα, η ένταξη της Ουκρανίας και των μικρότερων γειτόνων της τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και στο ΝΑΤΟ, κίνηση που θα τους εξασφαλίσει έτσι από οποιαδήποτε μελλοντική απόπειρα επανεποικισμού, θα είναι επίσης εξυπηρέτηση προς τη Ρωσία. Με την πόρτα προς την αυτοκρατορία οριστικά κλειστή, μπορεί να ξεκινήσει η μακρά πορεία προς το έθνος – κράτος. Αυτός ο δρόμος, ωστόσο, θα είναι ιδιαίτερα δύσκολος γιατί, σε αντίθεση με τα παλιά ευρωπαϊκά κράτη όπως η Γαλλία και η Πορτογαλία, που απέκτησαν και στη συνέχεια έχασαν υπερπόντιες αυτοκρατορίες, η Ρωσία δεν έχει ιστορικά, γεωγραφικά ή συνταγματικά καθορισμένο κράτος στο οποίο να επιστρέψει.

Ένα άλλο μετα-αυτοκρατορικό μέλλον είναι δυνατό. Η ρωσόφωνη λογοτεχνία θα μπορούσε να έχει εμπλουτιστεί από το έργο Ουκρανών και άλλων συγγραφέων της μεταπολίτευσης, όπως η αγγλική λογοτεχνία έχει εμπλουτιστεί από το έργο των συγγραφέων της Νότιας Ασίας, της Αφρικής και της Καραϊβικής. Προσπαθώντας να αποκαταστήσει τον “ρωσικό κόσμο” με τη βία, ο Πούτιν τον κατέστρεψε. Τον Μάιο του 2013, το 80% των Ουκρανών δήλωσαν ότι είχαν μια θετική γενική στάση απέναντι στη Ρωσία. Τον περασμένο Μάιο, μόνο το 2% των Ουκρανών τους οποίους μπορούσαν ακόμη να προσεγγίσουν οι δημοσκόποι έδωσαν αυτή την απάντηση. Και η οδός Πούσκιν μετονομάστηκε. Ο Πούτιν φταίει για τον Πούσκιν.

Μόνο όταν η Ουκρανία αγκαλιαστεί με ασφάλεια και από τα ισχυρά χέρια της γεωπολιτικής Δύσης, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, οι λαοί της θα μπορούν να κοιμούνται άνετα στα κρεβάτια τους, όπως κάνουν οι Εσθονοί και οι Λιθουανοί, ανενόχλητοι από νυχτερινές επιθέσεις “Πουσκινιστών”. Τότε οι Ουκρανοί μπορεί ακόμη και να επιστρέψουν στην ανάγνωση του Ευγένιου Ονεγκίν με ευχαρίστηση.

Δείτε τη δημοσίευση του πρωτότυπου άρθρου εδώ

infognomonpolitics.gr

Turkish Intelligence Black Site for Secret Arms Transfers and Torture Chambers Exposed

0

UK to declare Russia’s Wagner a terrorist organisation

0
A flag with the logo of Wagner private mercenary group is attached to a car during an automobile rally at a patriotic festival marking Russia's National Flag Day in the Moscow region, Russia, August 23, 2023. REUTERS/Yulia Morozova/File Photo

 

 

LONDON, Sept 6 (Reuters) – Britain is set to declare the Russian mercenary Wagner Group to be a terrorist organisation, making it illegal to be a member or to support it, the government said on Wednesday.

A draft order due to laid before parliament will allow Wagner’s assets to be categorised as terrorist property and seized, the interior ministry said in a statement.

Interior minister Suella Braverman described Wagner as “violent and destructive”. It had acted as “a military tool of Vladimir Putin’s Russia overseas,” she said.

Advertisement · Scroll to continue
Kremlin spokesman Dmitry Peskov said Wagner did not exist from a legal point of view.

“There’s nothing to comment on,” he said when asked about the measure.

Across Ukraine, the Middle East and Africa, Wagner has been involved in looting, torture and “barbarous murders”, the British statement said, calling it a threat to global security.

Patriotic festival marking Russia’s National Flag Day near Moscow
A flag with the logo of Wagner private mercenary group is attached to a car during an automobile rally at a patriotic festival marking Russia’s National Flag Day in the Moscow region, Russia, August 23, 2023. REUTERS/Yulia Morozova/File Photo Acquire Licensing Rights

“They are terrorists, plain and simple – and this proscription order makes that clear in UK law,” Braverman said.

Advertisement · Scroll to continue
The order is expected to come into force on Sept. 13, after which it would be a criminal offence to belong to or promote the group, arrange or address its meetings and carry its logo in public, punishable by up to 14 years in jail.

David Lammy, the opposition Labour Party’s foreign affairs spokesman, said the move was “long overdue”. The government should now press for Putin to be prosecuted for his aggression, he said.

Wagner has operated in Syria and a number of countries in northern and western Africa. It recruited thousands of convicts from Russian prisons to fight in Ukraine, providing the main assault force for Russia’s 2022-2023 winter offensive there.

In June, it mounted a brief mutiny in Russia, condemned as treason by Putin, and on Aug. 23 its boss Yevgeny Prigozhin and top lieutenants were killed in a plane crash.

Britain sanctioned Prigozhin in 2020, Wagner as a whole in March 2022, and in July this year sanctioned individuals and businesses with links to the group in the Central African Republic, Mali and Sudan.

Reporting by Lavanya Ahire in Bengaluru and Sarah Young in London; Editing by Peter Graff, William Schomberg and Angus MacSwan

https://www.reuters.com/world/europe/russias-wagner-be-declared-terrorist-organization-by-uk-bbc-2023-09-06/?utm_source=Sailthru&utm_medium=Newsletter&utm_campaign=Daily-Briefing&utm_term=090623

Ανάλυση στο Αναντολού μετά την συνάντηση Γεραπετρίτη – Φινταν: «Η Ελλάδα πόρτα της Τουρκίας για τη Δύση»

0
Επιμέλεια: Μαρία Ζαχαράκη

Ο Τούρκος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Αϊντίν της Κωνσταντινούπολης, Ταρίκ Ογουζλού, σε ανάλυσή του στο πρακτορείο ειδήσεων Αναντολού για τη συνάντηση μεταξύ του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, και του Έλληνα ομολόγου του Γιώργου Γεραπετρίτη, υποστήριξε ότι αποτελεί ένα νέο έναυσμα για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην ΕΕ αλλά και της προσέγγισης των ΗΠΑ. Με λίγα λόγια, ο Τούρκος καθηγητής υποστηρίζει ότι το άνοιγμα της πόρτας της Δύσης περνάει μέσα από την Ελλάδα.

Διπλωματία «Συρτάκι» στην ενταξιακή διαδικασία της ΕΕ

«Η ανθρωπιστική βοήθεια που παρείχε η Ελλάδα για την αντιμετώπιση της σεισμικής καταστροφής στην Τουρκία νωρίτερα φέτος και η αμοιβαία υποστήριξη που παρείχαν οι δύο πλευρές για την κατάσβεση των δασικών πυρκαγιών που ξέσπασαν στις δύο χώρες κατά την τρέχουσα θερινή περίοδο δημιούργησαν ένα ψυχολογικό περιβάλλον που κατέστησε δυνατές τις συνομιλίες μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.

Μια παρόμοια κατάσταση παρατηρήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Μετά τους σεισμούς, ξεκίνησε μια διαδικασία που ονομάζεται “διπλωματία συρτάκι” μεταξύ των δύο χωρών και η Ελλάδα υποστήριξε την απόφαση να ανακηρυχθεί η Τουρκία υποψήφια χώρα στη διαδικασία ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Εκείνη την εποχή, συνήφθη το συμπέρασμα ότι μια Τουρκία που θα έστρεφε το πρόσωπό της προς την Ευρώπη θα ήταν συμβατή με τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας. Θεωρήθηκε επίσης ότι η Τουρκία θα ήταν ευκολότερο να ολοκληρώσει τη διαδικασία ένταξης στην ΕΕ με την υποστήριξη της γειτονικής της Ελλάδας. Είναι δύσκολο να πούμε ότι βρισκόμαστε τώρα στην ίδια ακριβώς κατάσταση. Ωστόσο, αυτές τις μέρες που η Τουρκία έρχεται πιο κοντά στη Δύση, δεν θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν το ενδεχόμενο να δούμε μια άνοιξη στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Δεδομένης της οικονομικής και πολιτικής τους κατάστασης, το τελευταίο πράγμα που θέλουν η Τουρκία και η Ελλάδα είναι μια τεταμένη σχέση με την πιθανότητα κλιμάκωσης σε ένοπλη σύγκρουση».

Τα οφέλη της προσέγγισης για Τουρκία

Όπως τονίζει ο Τούρκος καθηγητής, τα οφέλη από την επαναπροσέγγιση της Ελλάδας και της Τουρκίας είναι περισσότερα της σύγκρουσης και προσελκύει επίσης τη συμπάθεια της Δύσης.

«Οι κυβερνήσεις του προέδρου Ερντογάν και του πρωθυπουργού Μητσοτάκη, οι οποίοι αναδείχθηκαν νικητές από τις εκλογές που διεξήχθησαν το πρώτο εξάμηνο του 2023, φαίνονται αποφασισμένες να πάνε τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών πολύ παραπέρα από το σημερινό επίπεδο. Οι πρόσφατες προσπάθειες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής για τη βελτίωση των σχέσεων με τις χώρες της περιοχής περιλαμβάνουν αναμφίβολα και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η πιθανή βελτίωση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας θα μπορούσε να έχει θετικό αντίκτυπο στη διαδικασία σχετικά με τα μαχητικά αεροσκάφη F-16 που η Τουρκία ελπίζει να αγοράσει από τις Ηνωμένες Πολιτείες (ΗΠΑ). Το κλίμα σταθερότητας και συνεργασίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο θα έχει αναμφίβολα θετικό αντίκτυπο στις σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Πράγματι, οι χώρες της ΕΕ και οι ΗΠΑ φαίνεται να υποστηρίζουν την προσέγγιση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις».

Τι συζητήθηκε;

Σύμφωνα με τον Ογουζλού, στη συνάντηση Γεραπετρίτη-Φιντάν επιτεύχθηκε συναίνεση για την εξεύρεση λύσης στα προβλήματα στο Αιγαίο μέσω της διπλωματίας και του διεθνούς δικαίου, η οποία θα ευνοεί τα συμφέροντα και των δύο πλευρών. Ομοίως, πρέπει να σημειωθεί ότι δόθηκε στήριξη στη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος.

«Ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει ότι τα προβλήματα μεταξύ των μερών έχουν οστεοποιηθεί και δεν μπορούν να επιλυθούν εύκολα. Παρ’ όλα αυτά, σε μια περίοδο αυξανόμενης περιφερειακής αστάθειας, η Τουρκία και η Ελλάδα είναι αποφασισμένες να βρουν μια μόνιμη λύση στα μεταξύ τους προβλήματα. Η αύξηση του όγκου των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ των δύο χωρών, η αντιμετώπιση της μεταναστευτικής κρίσης στο Αιγαίο στο πλαίσιο του κοινού νου, η στενότερη συνεργασία σε θέματα όπως οι δασικές πυρκαγιές που προκαλούνται από την κλιματική κρίση, η αύξηση των τουριστικών δραστηριοτήτων μεταξύ των δύο χωρών και η στενότερη συνεργασία κατά της τρομοκρατίας είναι μεταξύ των προγραμματισμένων στόχων. Η Τουρκία απαιτεί περισσότερη συνεργασία από τη γειτονική της Ελλάδα στον αγώνα της κατά των τρομοκρατικών οργανώσεων, όπως η FETO, το PKK και η DHKP-C. Η απαίτηση αυτή είναι απολύτως κατανοητή, δεδομένου ότι οι δύο χώρες είναι μέλη του ΝΑΤΟ από το 1952 και ότι η καταπολέμηση όλων των μορφών τρομοκρατίας συγκαταλέγεται στις προτεραιότητες της συμμαχίας στο πλαίσιο της διαδικασίας μετασχηματισμού του ΝΑΤΟ.

Συμφωνήθηκε επίσης ότι οι υφυπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών θα συναντηθούν στην Ελλάδα τον Οκτώβριο για να συζητήσουν την πρόοδο που έχει σημειωθεί στο πλαίσιο του “κοινού σχεδίου δράσης”.

Η Τουρκία και η Ελλάδα είναι δύο σημαντικές χώρες που ζουν στην ίδια περιοχή και οι τύχες τους επηρεάζονται η μία από την άλλη. Αν και η ανάδειξη μιας διαρκούς ειρήνης μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα επηρεάζεται από τις συστημικές γεωπολιτικές εντάσεις και τους ανταγωνισμούς μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, η Άγκυρα και η Αθήνα θα πρέπει να προσεγγίσουν τα προβλήματά τους από μια “γειτονική” προοπτική και να μην είναι μέρος των στρατηγικών παιχνιδιών των εξωπεριφερειακών παραγόντων. Αυτή η συνειδητοποίηση γίνεται ήδη ορατή στην Τουρκία. Ας ελπίσουμε ότι μπορούμε να αρχίσουμε να τη βλέπουμε και στη γειτονική μας Ελλάδα το συντομότερο δυνατό».

ΠΗΓΗ: ethnos.gr

Δ. Χόνδρος: Θαλάσσια τέρατα

0

Η οργή που υπάρχει, όχι μόνο στην Κρήτη αλλά, σε ολόκληρη τη χώρα είναι απολύτως δικαιολογημένη. Αυτοί του Blue Horizon δεν είναι ναυτικοί. Δεν αντιπροσωπεύουν τον Έλληνα ναυτικό.

«Ενημερώνουμε τους κυρίους επιβάτες ότι η καθυστέρηση απόπλου του πλοίου οφείλεται σε περιστατικό που έγινε στο λιμάνι του Πειραιά. Το πλοίο δεν έχει καμία ευθύνη για το συμβάν. Ευχαριστούμε για την κατανόηση».

Αυτή η ανακοίνωση από τα μεγάφωνα του πλοίου αρκεί για να καταδείξει την πρωτοφανή, αδιανόητη, αναισθησία, με την οποία αντιμετωπίστηκε η απανθρωπιά των μελών του πληρώματος του Blue Horizon, που έσπρωξαν τον 36χρονο Αντώνη Καρυώτη στον θάνατο.

Το πλοίο, πράγματι, δεν έχει καμία ευθύνη. Άψυχο πράγμα είναι, δεν έχει μάτια να βλέπει, αυτιά να ακούει, ψυχή για να αισθανθεί. Αλλά ο καπετάνιος και οι εμπλεκόμενοι στο συμβάν είναι κατάπτυστοι.

Δεν υπήρξε κανένα περιστατικό. Κανένα συμβάν. Υπήρξε μια συγκεκριμένη ενέργεια, από συγκεκριμένους «ανθρώπους». Που οδήγησε στην απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής. Για την οποία δεν έδωσαν δεκάρα. Αυτό που τους ενδιέφερε, αυτό για το οποίο αισθάνθηκαν την ανάγκη να απολογηθούν, ήταν η καθυστέρηση του απόπλου.

Μπορούν τα δύο μέλη του πληρώματος να συγκαταλεγούν στο ανθρώπινο είδος; Και τι σόι καπετάνιος είναι αυτός που ενώ γνωρίζει τι έχει γίνει δίνει εντολή να αποπλεύσει το πλοίο; Τι ακριβώς σκέφτηκε το θλιβερό μυαλό του;

Προσωπικά δεν έχω διάθεση να δείξω την παραμικρή κατανόηση σε αυτά τα τέρατα. Θα μπορούσα, αν έστω και την τελευταία στιγμή συνειδητοποιούσαν τι είχαν κάνει. Αλλά, όπως επισημαίνουν οι επιβάτες δεν έκαναν την παραμικρή κίνηση διάσωσης του ανθρώπου που κατέληξε στη θάλασσα επειδή τον έσπρωξαν. Κοιτούσαν απαθείς μια ζωή να χάνεται.

Δεν έχω διάθεση να δείξω την παραμικρή κατανόηση και στην ανθρώπινη ντροπή που λέγεται καπετάνιος του πλοίου. Που αποφάσισε να κάνει το δρομολόγιο λες και δεν συνέβη τίποτα. Και που αναγκάστηκε να γυρίσει στο λιμάνι όταν παρενέβη το Λιμενικό που ειδοποιήθηκε από τους εξοργισμένους επιβάτες.

Δεν κρύβω ότι δεν με έχει ενθουσιάσει και η ανακοίνωση της εταιρίας. «Η Διοίκηση της Attica Group, συγκλονισμένη από το τραγικό περιστατικό που έλαβε χώρα στο λιμένα Πειραιά, δηλώνει ότι συνεργάζεται με κάθε αρμόδια Αρχή για την πλήρη διαλεύκανση του συμβάντος».

Δηλαδή; Θα μπορούσε να μην ήταν συγκλονισμένη; Και θα μπορούσε να μην συνεργαστεί με τις αρμόδιες αρχές; Και τι πάει να πει διαλεύκανση του συμβάντος; Δεν είδαν το βίντεο που έχει κάνει το γύρο του κόσμου; Τι να διαλευκάνουν; Σκόνταψε ο άτυχος Αντώνης και έπεσε μόνος του στη θάλασσα.

Μου κάνει, επίσης, εντύπωση, η δήλωση του κ. Βαρβιτσιώτη στα Παραπολιτικά. «Έχω προσπαθήσει να επικοινωνήσω με την εταιρεία, δεν τα έχω καταφέρει» επεσήμανε στις δηλώσεις του.

Η οργή που υπάρχει, όχι μόνο στην Κρήτη αλλά σε ολόκληρη τη χώρα είναι απολύτως δικαιολογημένη.

Αλλά υπάρχει κάτι που θα πρέπει να επισημανθεί, δεν μπορεί η οργή να ισοπεδώσει τους πάντες και τα πάντα.

Το ξέρω από πρώτο χέρι. Ο πατέρας μου ήταν ναυτικός. Ο αδελφός μου, επίσης. Ξέρω ότι η ελληνική ναυτιλία προσέφερε πολλά σε αυτή τη χώρα τα χρόνια της φτώχειας. Και ξέρω οι Έλληνες ναυτικοί είναι άνθρωποι αξιοπρεπείς με επίγνωση καθήκοντος.

Αυτοί του Blue Horizon δεν είναι ναυτικοί. Δεν αντιπροσωπεύουν τον Έλληνα ναυτικό. Είναι ανθρώπινα τέρατα.

Το Βήμα

ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ Η ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΕΙ Ο ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ.- ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΧΘΟΥΝ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΙΚΟΥ

15
του Παντελή Σαββίδη
Την επομένη της τραγωδίας στον Πειραιά έχουμε να σημειώσουμε τα εξής:
-Η ελληνική κοινωνία έδειξε ευαίσθητα αντανακλαστικά. Η τραγωδία αποκαλύφθηκε με τα βίντεο που τράβηξαν οι επιβάτες με τα κινητά τους.
-Ένα μέρος της κοινωνίας έδειξε κτηνωδία. Σε αυτό συγκαταλέγονται το πλήρωμα που δεν αντέδρασε και οι πολίτες στο πλοίο που σιώπησαν ή σχολίασαν αρνητικά προς τον δολοφονηθέντα το γεγονός.
-Τεράστιες είναι οι ευθύνες του λιμενικού. Απαιτούμε σήμερα απαντήσεις στο γιατί δεν υπήρχε λιμενικός στην θέση του κατά τον απόπλου του πλοίου. Αν υπήρχε τότε απαιτούμε απάντηση στο ερώτημα γιατί δεν επενέβη και γιατί επέτρεψε τον απόπλου χωρίς να έχει κλείσει η μπουκαπόρτα. Είναι προσβλητικό για το λιμενικό να έχει δολοφονηθεί επιβάτης στην περιοχή ευθύνης του και να το πληροφορείται απο τους πολίτες.
-Αναμένουμε, επίσης, την παραίτηση του Υπουργού Ναυτιλίας Μ. Βαρβιτσιώτη. Το να μην έχει ευαισθησία σε ένα ανθρώπινο δράμα είναι δική του υπόθεση. Εμείς, απλώς, τον κατατάσσομαι, όπως και τους ομοίους του, στην κατηγορία των μη πολιτισμένων ζώων. Το να προσπαθεί να εξισορροπήσει θύμα και θύτες αποκαλύπτει εξάρτηση. Και ένας εξαρτημένος υπουργός δεν μπορεί να επιτελέσει το έργο του.
-Χαρακτηριστικό της κρατικής αναλγησίας είναι πως αν δεν αντιδρούσαν οι επιβάτες και αν δεν αποκαλυπτόταν η τραγωδία με τα βίντεο που τράβηξαν, το γεγονός θα είχε συγκαλυφθεί. Στην προσπάθεια συγκάλυψης συνέβαλαν, αρχικά, και τα ΜΜΕ μιλώντας για αποτυχημένη προσπάθεια επιβάτη να ανέβει στο πλοίο εξ αιτίας της οποίας έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε. Το ελαφρυντικό στα ΜΜΕ, τα οποία στην πορεία άλλαξαν ρότα, ίσως είναι η ελλιπής αρχική ενημέρωσή τους. Πάντως, αν δεν υπήρχαν τα κοινωνικά δίκτυα να είστε σίγουροι πως το τραγικό συμβάν θα συγκαλυπτόταν.
-Ο Μητσοτάκης αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν μπορεί να διαχειρστεί τις δύσκολες υποθέσεις που του παρουσιάζονται. Δεν πιστεύω πως όλα τα κάνει σκοπίμως. Είναι ανίκανος αυτός και η κυβέρνησή του να τις διαχειριστούν..
-Η τραγωδία της χώρας συνίσταται στο ότι η αντιπολίτευση είναι χειρότερη. Η αντιπολίτευση αποτελείται απο μικρά πολιτικά καταστήματα προς ευπορισμόν των στελεχών τους. Καμιά σχέση με πολιτικά κόμματα με διαλεκτική σχέση με την κοινωνία. Το ίδιο είναι και η κυβέρνηση. Πολιτικό μαγαζί. Το πολιτικό σύστημα έχει ξεφύγει προ πολλού απο το να είναι δημοκρατία.
-Η μόνη λύση σε μια τέτοια τραγική κατάσταση η οποία θα επιδεινωθεί με τις λεγόμενες εθνικές υποθέσεις, είναι η λαϊκή αντίδραση.
-Υποδείξτε ένα αξιόπιστο σχήμα διακυβέρνησης για να το υποστηρίξουμε με επιμονή απο τις στήλες αυτές. Η κυρία, χωρίς καμιά πολιτική σκέψη ή πολιτικό λόγο, που το μυαλό της θα είναι στο επόμενο μοντελάκι, ενσωματωμένη, ήδη, στο σύστημα ή η παιδική χαρά του ΠΑΣΟΚ δεν αποτελούν εναλλακτική λύση.

Imperialism returns to Africa

0
September 6, 2023 | The Washington Times
The new colonialists are Chinese, Russian, and Islamist
It was called the “scramble for Africa.” In the 19th century, European empires carved the continent into colonies they could exploit. A 21st century scramble for Africa is now underway – and it’s no less exploitative. The neo-imperialists are Chinese Communists, Russian nationalists, and Islamists.

Increasing instability in too many African countries is making it easy for them. Since 2017, there have been 17 military coups in the sub-Saharan region.

The most recent occurred last week in Gabon, a country that had been ruled – or, more precisely, misruled – by one family since 1967.

A month earlier in Niger, which possesses 7.5 percent of the world’s uranium, President Mohamed Bazoum was overthrown by the head of his presidential guard.

Mr. Bazoum had been democratically elected and was partnering with the U.S. and France to combat groups affiliated with al Qaeda, the Islamic State, and the Islamic Republic of Iran – rivals with the same goal: establishing a new Islamic empire.

About 1,000 elite U.S. troops are in Niger. They operate a $110 million drone base. The future of that deployment is now in doubt.

According to the Middle East Media Research Institute (MEMRI), Tehran’s supporters and proxies are “celebrating” Africa’s coups, interpreting them as evidence of waning Western influence in favor of Moscow and Beijing, allies of the Iranian regime.

A Telegram channel representing Shia militias in Iraq claimed that the “blessed military coup by the people and army of Gabon” demonstrates that the West is “exhausted” and being “expelled” from Africa, even as “Russia is crushing the NATO alliance” in Ukraine.

French troops were indeed expelled from Mali after a 2021 coup. They were soon replaced by paramilitaries of the Wagner Group, designated this past January by the U.S. government as a “significant transnational criminal organization.”

Battling jihadis is apparently not Wagner’s strong suit. Fighters linked to the Islamic State have doubled the size of the territory they control in central Mali, according to a U.N. Report.

Wagner troops have been a major force in the Central African Republic (CAR) since 2018. Among their alleged crimes: raping and trafficking women and children and killing three Russian journalists who were attempting to report on the group’s exploitation of “blood diamonds.”

In more than a dozen African countries, Wagner’s deal is straightforward: They provide the dictator with security (no need to worry about your palace guards) and, in exchange, they help themselves to the country’s natural resources.

Regimes hosting Wagner also are obliged to side with Russia at the U.N. and other international forums.

In Sudan, where a grueling civil war has been underway since April, Wagnerians are reportedly assisting the Rapid Support Forces (RSF) led by Mohamed Hamdan Dagalo against Sudan’s military, led by Gen. Abdel Fattah al-Burhan. Gold is one of the resources Wagner takes from Sudan.

The most successful imperialist in Africa would appear to be Xi Jinping, the powerful ruler of the People’s Republic of China. Mr. Xi is less interested in exporting Communism to Africa than in importing mineral wealth from Africa.

Consider the Democratic Republic of the Congo, where more than 70 percent of the world’s cobalt is produced. Roughly 90 percent of that valuable metal (extracted from mines either by bare hands or machinery fueled by hydrocarbons) is sent by trucks and then ships (both powered by hydrocarbons) to China where it’s processed and refined (largely utilizing coal as an energy source). The cobalt ends up in the batteries that propel electric vehicles solid in China, Europe, and the U.S.

Research by Siddharth Kara of the Harvard Kennedy School of Government, reveals that cobalt mining in the Congo involves “slavery, child labor, forced labor, debt bondage, human trafficking, hazardous and toxic working conditions, pathetic wages, injury and death, and incalculable environmental harm.”

How did Beijing manage to achieve its commanding position in the Congo and a long list of other African countries? Largely by rewarding the host countries’ elites in ways Americans are not permitted under American law.

Beijing’s apologists point out that roads, bridges, ports, government buildings, and other infrastructure are being built in Africa under China’s Belt and Road Initiative. True, but these projects are overseen by Chinese managers using Chinese engineers and even Chinese labor. Rarely are skills transferred to the locals.

Financing often involves large loans that can be difficult for host countries to repay. Beijing may then make demands to settle the account. Control of far-flung ports is particularly useful given that China now has the world’s largest navy (as a new report from the Foundation for Defense of Democracies details).

These and other manifestations of contemporary colonialism have not received the attention they deserve from international organizations, the major media, or university departments of “postcolonial studies.”

As recently as 2019, the Economist saw the “new scramble for Africa” as a positive development. “This time, the winner could be Africans themselves,” the British weekly newspaper enthused.

How so? Because “the new scramblers want more than just a share of what Africa has; they want a stake in what it is now trying to build – in the economies and growing global stature of the world’s second-most-populous continent, poised between two of its three great oceans.”

The Economist added: “This year Vladimir Putin, the Russian president, is set to host the first Russia-Africa summit, a tribute act to the triennial Forum on Africa-China Co-operation in Beijing. Hosted by President Xi Jinping, last year’s attracted more African leaders than the annual meeting of the UN General Assembly.”

Many Europeans and Americans still fail to see the “scramblers” for what they are: rapacious neo-colonialists. Western policy makers should now assign themselves the task of developing new strategies to help Africans become free and independent of these evil empires.

Clifford D. May is founder and president of the Foundation for Defense of Democracies (FDD) and a columnist for the Washington Times. Follow him on X @CliffordDMay. FDD is a nonpartisan research institute focusing on national security and foreign policy.

www.fdd.org

Blue Horizon: Τι συνέβη με τον 36χρονο – Η οργή στην Κρήτη

1

Στ’ απόνερα του Blue Horizon θα φωλιάζει πια η ψυχή του Αντώνη Καρύωτη. Του Κρητικού άνδρα που οδηγήθηκε στον θάνατο γιατί απλώς καθυστέρησε να επιστρέψει στο πλοίο για το Ηράκλειο. Πώς αντέδρασαν οι δικοί του και τι ανέφερε ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης.

Σοκ. Μια λέξη, τρία γράμματα, ένα ολάκερο συναίσθημα που δεν καταλαγιάζει για ό,τι συνέβη το βράδυ της Τρίτης (5/9) στην προβλήτα του Πειραιά και στην μπουκαπόρτα του επιβατηγού – οχηματαγωγού Blue Horizon της Attica Group που μόλις είχε αμολήσει τους κάβους.

Πώς εξελίχθηκε το σκηνικό της φρίκης

Ένα ταξίδι επιστροφής στην Κρήτη υπήρξε το τελευταίο ταξίδι της ζωής του 36χρονου Αντώνη Καρυώτη. Του Αντωνιού, όπως τον φώναζαν οι φίλοι στον Άγιο Νικόλαο και στην ευρύτερη περιοχή.

Στο Λασίθι ο νεαρός άνδρας, παιδί μιας πολύτεκνης οικογένειας, ήταν εκεί για να κάνει δουλειές παντός τύπου. Να τους εξυπηρετεί όλους με καλοσύνη και με ευγένεια. Να μην λέει «όχι».

Η ζωή τον είχε σπρώξει προς τα εκεί, αφού δεν σπούδασε ούτε ασχολήθηκε με κάποια συγκεκριμένη τέχνη. Αλλά ταυτόχρονα έπρεπε να επιβιώσει.

Μια άλλη σπρωξιά, ειδεχθής, βάρβαρη και φρικτή, τον έστειλε πρώτα στη θάλασσα και μετά στον θάνατο. Το εισιτήριο που είχε εκδώσει και πληρώσει κανονικά είχε προορισμό το Ηράκλειο, όχι τον πάτο του λιμανιού. Σίγουρα όχι τον άλλο Κόσμο.

Αποβιβάστηκε για καφέ κι επέστρεψε

Ήθελε να αγοράσει έναν καφέ. Να μην τον πληρώσει όσο μια «πλάκα χρυσού» στο κυλικείο. Καθυστέρησε κι ανέβηκε την ώρα που το πλοίο έφευγε. Προλάβαινε. Μα δεν τον άφησαν. Τον είχαν προειδοποιήσει, λέγεται. Και τι μ’ αυτό; Τον απώθησαν μια, τον απώθησαν και δεύτερη, ακόμη πιο δυνατά.

Ήταν, εν τέλει, η μοιραία. Ο 36χρονος έχασε την ισορροπία του, γλίστρησε και χάθηκε στους μανιασμένους αφρούς που γεννά το πλοίο όταν ξεμπαρκάρει. Καμία σωτηρία.

Η σορός του ανασύρθηκε λίγο αργότερα. Όταν πια το Blue Horizon είχε ξεμακρύνει. Η ανακοίνωση μιλούσε για συμβάν στο λιμάνι στο οποίο η εταιρία δεν είχε εμπλοκή. Οι επιβάτες απορούσαν με την απάθεια και ζητούσαν εξηγήσεις ακούγοντας τις δικαιολογίες περί καθυστέρησης από τα μεγάφωνα, κάμποσοι ήταν αυτόπτες μάρτυρες. Στέκονταν στην κουπαστή κι έβλεπαν.

Ο Αντώνης Καρυώτης είχε οδηγηθεί στον θάνατο. Τον είδαν πριν ξεψυχήσει, φώναξαν, δεν τους άκουσαν. Φρίκη. Ούτε καν προσπάθεια έγινε για τη διάσωσή του. Μήτε μία.

Οι κατηγορίες στα τέσσερα μέλη του πληρώματος

Όταν τα ανατριχιαστικά, πλημμυρισμένα από φρικαλεότητα, βίντεο άρχισαν να μοιράζονται στα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δόθηκε εντολή για άμεση αναστροφή κι επιστροφή.

Καπετάνιος, ύπαρχος, ένας λοστρόμος και ο αξιωματικός καταστρώματος προσήχθησαν πάραυτα. Οι ευθύνες τους απεριόριστες. Είτε άμεσα εμπλεκόμενοι είτε έμμεσα.

Η προσαγωγή μετατράπηκε σε σύλληψη. Τους αποδόθηκαν κατηγορίες για ανθρωποκτονία και παραπέμφθηκαν στον εισαγγελέα για την περαιτέρω διαδικασία.

«Είναι έγκλημα»

Στον Άγιο Νικόλαο και συνολικά στο Λασίθι η οργή ξεχειλίζει από τη στιγμή που ενημερώθηκαν οι οικείοι του για την τραγική κατάληξη του 36χρονου. Ο νεαρός ήταν μια συμπαθητική φιγούρα που δεν πείραζε άνθρωπο.

Ο αδερφός του έκανε λόγο για εγκληματική πράξη, μια δολοφονία που συντελέστηκε με θύμα τον Αντώνη Καρύωτη. «Τον αγαπούσε όλος ο κόσμος, όλος ο Άγιος Νικόλαος κι αυτό δεν είναι υπερβολή. Ρωτήστε όποιον θέλετε για τον αδερφό μου. Ταξίδευε συχνά στην Αθήνα για να δει τους φίλους του. Αποκλείεται να μην είχε εισιτήριο. Πάντα πριν ξεκινήσει από την Κρήτη, είχε κόψει και το εισιτήριο της επιστροφής. Οι λιμενικοί μου είπαν ότι είχε λίγα ψιλά πάνω του, είχε αγοράσει εισιτήριο, πιστεύω», ανέφερε.

Ο άλλος αδερφός του, με τον οποίο συγκατοικούσαν, δεν άντεξε στο άκουσμα της σοκαριστικής είδησης και χρειάστηκε να μεταφερθεί σε νοσοκομείο για να νοσηλευτεί.

«Είναι μεγάλη η θλίψη μας γι’ αυτό το περιστατικό και τον άδικο χαμό ενός συντοπίτη μας, ο οποίος ήταν γνωστός στην περιοχή και ποτέ δεν είχε προκαλέσει κανένα πρόβλημα. Είναι αυτονόητο ότι ζητάμε να αποδοθεί δικαιοσύνη σε όσους φέρουν ευθύνη για αυτό το απάνθρωπο περιστατικό» ανέφερε από την πλευρά του ο δήμαρχος Αγίου Νικολάου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Τι είπε ο Βαρβιτσιώτης

Ο υπουργός Ναυτιλίας, Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, είχε αντιδράσει αρχικά με μια συλλυπητήρια ανάρτηση αναμένοντας τα πορίσματα των ερευνών για την απόδοση των ερευνών.

Την Τετάρτη επανήλθε. Δήλωσε προφανέστατα «σοκαρισμένος όπως όλη η ελληνική κοινωνία» για το τέλος ενός ανθρώπου που απλώς άργησε μερικά δεύτερα να επιβιβαστεί σ’ ένα πλοίο. Αυτό ήταν το λάθος του. Το μοιραίο λάθος του.

«Οι εικόνες είναι αποκαλυπτικές και σοκαριστικές, δεν υπάρχει αμφιβολία. Αισθάνομαι πολύ μεγάλη θλίψη για τον χαμό του 36χρονου, αλλά συμπάσχω και με τις οικογένειες των ανθρώπων που πήγαν να δουλέψουν και καταλήγουν κατηγορούμενοι για δολοφονία. Η συμπεριφορά τους δεν είναι μόνο ποινικά καταδικαστέα, αλλά είναι και ηθικά καταδικαστέα από όλες τις πλευρές», συμπλήρωσε μιλώντας τον Παραπολιτικά 90,1.

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το αδίκημα είναι ανθρωποκτονία» συμπλήρωσε επίσης, επιβεβαιώνοντας ότι ο 36χρονος Αντώνης είχε επιβιβαστεί στο πλοίο, αποβιβάστηκε και προσπάθησε να ανέβει ξανά. «Δεν τον είχαν βγάλει έξω, μόνος του αγνόησε τις προτροπές του πληρώματος να μην αποβιβαστεί και προσπάθησε να μπει την τελευταία στιγμή. Εισιτήριο είχε», κατέληξε.

Το Βήμα

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Colpo Grosso στον ΣΥΡΙΖΑ

4

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
5 Σεπτεμβρίου 2023

Αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες με την υπόθεση Κασσελάκη είναι εντελώς εξωφρενικά και μαρτυράνε πόσο έχει παρακμάσει η δημόσια ζωή στη χώρα μας, αλλά και πόσο έχουν ελεγχθεί σχεδόν οι πάντες από το εγχώριο, το μεγάλο διεθνές κεφάλαιο και την Αμερική.

Πληρώνοντας δύο ευρώ, μπορεί ένας δεξιός ή κεντρώος πολίτης να πάει να ψηφίσει για να βγάλει τον Πρόεδρο της αριστεράς! Μπορούν δηλαδή τα κανάλια (και πίσω τους η αμερικανική πρεσβεία ή η α΄ή β΄κοινωνική ομάδα) να επιβληθούν πάνω στην πραγματική βάση και τα μέλη του κόμματος. Και μάλιστα μπορούν ενδεχομένως να επιβάλλουν ακόμα και κάποιον «φυτευτό», κάποιον δηλαδή που δεν έχει καμία σχέση ούτε με την Ελλάδα, ούτε με την Αριστερά, ούτε καν με την κεντροαριστερά, όπως συμβαίνει με τον Στέφανο Κασσελάκη.

Εκεί μας έχει οδηγήσει η αμερικανικής «κατασκευής και προελεύσεως» ιδέα της δήθεν εκλογής «από τη βάση», που δε συνιστά πρόοδο, αλλά κατάργηση της δημοκρατίας, προς όφελος του ελέγχου από την ολιγαρχία και τους ξένους των ελληνικών πολιτικών κομμάτων και μάλιστα της αριστεράς. Κόμματα που υποτίθεται ότι φτιάχτηκαν για να δώσουν ισχύ στον λαό απέναντι στα μεγάλα συμφέροντα και όχι να γίνουν, όπως πάει τώρα να συμβεί, δια της μεθόδου της δήθεν «εκλογής από τη βάση», όργανα των μεγάλων συμφερόντων εις βάρος του λαού.

Ενδεικτικό της τραγικής καθυστέρησης της Ελλάδας και των απερίγραπτης πάσης φύσεως «ελίτ» της, η χώρα, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτή, έχει εξαρτηθεί τώρα με τον πιο πλήρη και εξευτελιστικό, αναξιοπρεπή τρόπο από τους Αμερικανούς και τους συμμάχους τους, και γεωπολιτικά και κοινωνικο-οικονομικά (τα δύο αυτά άλλωστε πάνε μαζί σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν οι εκπρόσωποι της αστικής «αντιεθνικιστικής» αριστεράς, δήθεν εκπρόσωποι της «ταξικής καθαρότητας» και μέσω αυτής υποταγμένοι εν τέλει στο Νταβός, δηλαδή στον υπερεθνικό καπιταλισμό και ιμπεριαλισμό). Λέμε «καθυστέρησης» γιατί αυτή η πρωτοφανής εξάρτηση της Ελλάδας συμβαίνει ακριβώς τη στιγμή που η Δύση αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της, η γειτονική Τουρκία έχει εκτιναχθεί σε διπλωματική υπερδύναμη (ακολουθώντας την πολυδιάστατη πολιτική που κάποτε εφήρμοσαν ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Μακάριος) και σχεδόν όλος ο πλανήτης έχει, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, ξεσηκωθεί εναντίον της δικτατορίας της.

Αυτή η βαθύτατη, χωρίς προηγούμενο, ίσως ούτε στα χρόνια πριν το 1974, εξάρτηση καταργεί ουσιαστικά κάθε κοινωνικό και εθνικό ρόλο του ελληνικού κράτους και ετοιμάζει νέες πάρα πολύ σοβαρές κρίσεις και απειλές. Είτε μιλάμε εξάλλου για εθνικές, είτε για εσωτερικές, κοινωνικές κρίσεις, πάντα στην ελληνική ιστορία οι μεγάλες καταστροφές συνέπεσαν με τα μέγιστα της ξένης εξάρτησης και προκλήθηκαν από αυτή (Μικρασία, Εμφύλιος, Κυπριακό, Μνημόνια και Δανειακές).

Καλά θα κάνουν πάντως οι αρχηγοί και των άλλων κομμάτων και οι θεωρούντες εαυτούς παντοδύναμους μιντιάρχες (και που έχουν τώρα ξεσκιστεί να βγάλουν τον Κασσελάκη αρχηγό της αριστεράς!, να παρακολουθήσουν πολύ καλά τι συμβαίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί έχω την εντύπωση ότι, όπως πάμε, ο Υφυπουργός πλέον Πάιατ ή και ο σταθμάρχης της CIA στην Αθήνα θα διορίζουν τους πάντες, ακόμα και τους προπονητές των ποδοσφαιρικών σωματείων. Δεν αποκλείεται και να συμβαίνει ήδη και να μην το ξέρουμε.

Η περίπτωση Κασσελάκη είναι εντελώς αντιπροσωπευτική αυτής της τόσο επικίνδυνης, δυνητικά θανάσιμης εθνικής παρακμής.

Για να δούμε τι ξέρουμε έως τώρα για αυτή την απίστευτη περίπτωση:

  • Ένας μη αριστερός διεκδικεί την ηγεσία της Αριστεράς!
  • Ένας παντελώς άγνωστος μέχρι πρότινος κύριος, που δεν είναι καν αριστερός ή κεντροαριστερός, αν κρίνουμε από το βιογραφικό του και όσα λέει, που δεν υπήρξε ποτέ μέλος του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ενεγράφη σε αυτόν πριν από λίγο, και μάλιστα ηλεκτρονικά (μια από τις άπειρες ανοησίες που υιοθέτησε επί Τσίπρα αυτό το κόμμα), απολύτως εγωπαθής, αν κρίνω από την ομιλία του, διεκδικεί με τη μαζική δύναμη πυρός των ΜΜΕ της ελληνικής ολιγαρχίας (μιας από τις πιο διεφθαρμένες και εντελώς μη πατριωτικές όλης της Ευρώπης), ακόμα και με τη συμπάθεια πολλών δήθεν «εναλλακτικών» σάιτ, ούτε λίγο, ούτε πολύ, την αρχηγία όχι του Ποταμιού ή των Φιλελεύθερων τέλος πάντων, αλλά του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, που είναι το δεύτερο σε ισχύ ελληνικό κόμμα και η αξιωματική αντιπολίτευση στη χώρα.

Ο άγνωστος «Ομογενής»

Ο Κασσελάκης εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος τρόπον τινά της ομογένειας και υπό αυτή την ιδιότητα περιελήφθη στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές, που, θεωρητικά τουλάχιστο, πρέπει να περιλαμβάνει προσωπικότητες ευρύτερης εμβέλειας, που έχουν προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες στη χώρα. Όλοι οι παράγοντες της ομογένειας στους οποίους απευθυνθήκαμε μας είπαν ότι ο Κασσελάκης είναι εντελώς άγνωστος στην Αμερική και δεν είχε ποτέ καμία άξια λόγου δραστηριότητα στους κύκλους της ομογένειας.

Το μόνο που έκανε ο Κασσελάκης ήταν να γράψει λίγα άρθρα στον «Εθνικό Κήρυκα», την προσκείμενη στη μητσοτακική δεξιά ομογενειακή εφημερίδα, του γνωστού και με εξαιρετέου Διαματάρη, Υφυπουργού του Μητσοτάκη που παραιτήθηκε όταν  αποκαλύφθηκε ότι είπε ψέματα για τις σπουδές του . Λέγεται ότι ο Διαματάρης υπήρξε το πρόσωπο που γνώρισε τον Κασσελάκη στον Μητσοτάκη, παρόλο που κυκλοφορεί και η αντίστροφη εκδοχή, ότι το σύστημα Μητσοτάκη έστειλε στην πραγματικότητα τον Κασσελάκη στον Διαματάρη.

«Χαμηλού επιπέδου οι Έλληνες, δεν ξέρουν τι θέλουν και ζηλεύουν την Αμερική»

Σε ένα από τα άρθρα του στον Εθνικό Κήρυκα, ο υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εξήγησε τα καλά της ιδιωτικοποίησης της δημόσιας παιδείας ή τουλάχιστο της πληρωμής διδάκτρων, ενώ εξήγησε ότι ο ελληνικός αντιαμερικανισμός είναι εκδήλωση ζήλιας για την καταπληκτική Αμερική. Προ δύο ημερών βέβαια και καθώς ανακαλύπτονται όλο και περισσότερα στοιχεία από το παρελθόν του ανακάλυψε κι αυτός ότι είναι εναντίον των ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Όλοι οι σοβαροί Αμερικανοί και όλοι οι σοβαροί Έλληνες αναγνωρίζουν ότι ο ελληνικός αντιαμερικανισμός υπήρξε τέκνο της αμερικανικής πολιτικής στην Ελλάδα (Εμφύλιος, Δικτατορία, Κύπρος). Μόνο οι ελληνικής καταγωγής «Φιλέλληνες», όπως τους ονόμασε μια μέρα ο Ανδρέας Παπανδρέου, που ντρέπονται βαθειά και νοιώθουν συμπλεγματικά για την εθνική τους καταγωγή, πιστεύουν ότι ο αντιαμερικανισμός των Ελλήνων είναι ένα είδος καθυστέρησης, ασθένειας ή ζήλειας. Οι άλλοι τον θεωρούν μάλλον εκδήλωση αξιοπρέπειας.

Μπορεί ασφαλώς ο καθένας να έχει τις απόψεις που θέλει. Αλλά είναι κάπως περίεργο με τέτοιες απόψεις να διεκδικεί την ηγεσία ενός κόμματος της Αριστεράς. Δεν είναι άλλωστε οι μόνες, ούτε οι πιο εντυπωσιακές. Ο Κασσελάκης έχει δηλώσει επανειλημμένα θαυμαστής του… νεοφιλελεύθερου Κυριάκου Μητσοτάκη, εκπροσώπου μιας δεξιάς δεξιότερης όλων όσων εμφανίσθηκαν μετά το 1974 και τον επαίνεσε και όταν, ως μνημονιακός Υπουργός απέλυε σωρηδόν, αλλά και όταν διεκδικούσε την ηγεσία της ΝΔ από τον «καραμανλικό» Μεϊμαράκη. Φαίνεται ότι, ακόμα τότε, δεν είχε αποφασιστεί αν θα έκανε πολιτική καριέρα με τη νεοφιλελεύθερη ΝΔ ή με τους «ριζοσπάστες αριστερούς» του ΣΥΡΙΖΑ!

Δεν είναι οι μόνες απόψεις του υποψηφίου προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ που ξενίζουν. Για παράδειγμα σε άρθρο του στον «Εθνικό Κήρυκα» πριν από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 επισημαίνει ότι και ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης είναι καλοί στο σόου και ότι, αν οι πολίτες ψήφιζαν με παραδοσιακά κριτήρια (πολιτικές πράξεις, εμπειρία, δηλώσεις, γκάφες), κανένας από τους δύο δεν θα είχε πιθανότητα να εκλεγεί. Στο ίδιο άρθρο υποστήριξε ότι «στην Ελλάδα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού δεν είναι αρκετά εκλεπτυσμένο (υψηλού επιπέδου) για να καταλάβουν τι πολιτικά πιστεύω έχουν κι αυτό δεν είναι δικό τους λάθος».

Αν καταλαβαίνω καλά αυτά που γράφει, ο Κασσελάκης πιστεύει ότι μεγάλο ποσοστό από μας είναι ηλίθιοι και προφανώς βασίζεται σε αυτό. Δεν μπορώ να ξέρω αν τον έστειλαν οι Αμερικανοί για να ολοκληρώσει τη διάλυση της ελληνικής αριστεράς, ελπίζω όμως να συνεχίσουν να μας στέλνουν ανάλογα πρόσωπα. Ίσως καταφέρουν να μας ξυπνήσουν στο τέλος, γιατί από μόνοι μας το βλέπω κομμάτι δύσκολο.

Πηγή: kosmodromio.gr

ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΑΝ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ!

13
του Παντελή Σαββίδη
1.-Το καλοκαίρι ένας άνθρωπος ξάπλωσε στην ακροθαλασσιά, δίπλα απο ενοικιαζόμενες ομπρέλες. Εκτός του χώρου που ενοικιάσθηκε. Τον πλησίασε ένας μπράβος, του είπε να φύγει. Ο άνθρωπος του απάντησε πως δεν βρίσκεται στον χώρο που ενοικίασαν και δεν φεύγει. Ο μπράβος τον έσπασε στο ξύλο.
2.-Στο κέντρο της Θεσσαλονίκης λειτουργούν οι καλούμενοι “Θεματοφύλακες”. Κάποιοι τύποι που έβαλαν φανούς στα αυτοκίνητά τους και επιβάλλουν την “τάξη” κατά το δοκούν. «Ας έρθει αστυνομικός να μας πει για πρόστιμα για τους φάρους -η χώρα είναι δική μας»», λέει ένας εξ αυτών. Και προσθέτει: «Όποιος δεν κάνει τη δουλειά του σωστά και ό,τι ορίζει το Σύνταγμα τον τελειώνουμε».
3.-Στον Πειραιά ένας νέος άνθρωπος 36 χρονών πρόλαβε το πλοίο για το Ηράκλειο πριν σηκωθεί ο καταπέλτης. Το πλήρωμα τον πέταξε στην θάλασσα και ο άνθρωπος πνίγηκε.
4.-Όταν πιάνουν φωτιές καίγονται χωριά, καταστρέφονται εκτάσεις και περιμένουν σε αυτήν την χώρα είτε να βρέξει, είτε να σβήσει η φωτιά μόνη της. Οι υποτακτικοί του ηγεμόνα αναλώνουν τις δυνάμεις τους να βρουν λόγους να τον δικαιολογήσουν. Ο ηγεμόνας απολαμβάνει αυτήν την κοινωνική μηχανική, καθώς και την εξουσία του. Κανείς δεν τον αμφισβητεί και αν τον αμφισβητήσει υπάρχει ο κομματικός στρατός ο οποίος και θα καθαρίσει.
5.-Όταν έρχονται βροχές οι άνθρωποι πνίγονται.
6.-Ο τσομπάνος του το “παίζει” κυβερνήτης της και επαίρεται διότι, λέει, η χώρα έχει μικρότερο πληθωρισμό απο της Ε.Ε. Τα άλλα δεν τον ενδιαφέρουν. Το να μην έχουν χρήματα να ξοδεύσουν οι υποτακτικοί του δεν το σκέφτεται.
7.-Παλαιότερα λέγαμε σε στιγμές αγανάκτησης στους νέους ανθρώπους: φύγετε έξω και να έρχεστε μόνο για διακοπές. Τώρα μια σωστή συμβουλή είναι : φύγετε και μην ξαναπατήσετε.
Θα βγουν ορισμένοι υποτακτικοί του συστήματος και θα πουν: αν φύγουν οι νέοι ποιος θα την αλλάξει.
Και θα τους θυμίσω τον Κολοκοτρώνη που είπε, όταν το κάλεσαν να μιλήσει σε ένα σχολείο: Αυτό το μιλέτι δεν σώζεται.
Δεν σώθηκε 200 χρόνια. Τώρα θα σωθεί;
Για να σωθείς πρέπει να το θέλεις. Αυτό το κοινωνικό αμάλγαμα δεν δείχνει καμιά διάθεση να θέλει την σωτηρία του.
Προετοιμάζεται να επιτεθεί εναντίον όποιου αντιδράσει στις παραχωρήσεις που ετοιμάζει ο τσομπάνης του.
Μερικοί έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι κάτι διαφορετικό. Ένα σύνολο με οθωμανικά κατάλοιπα είναι. Όλοι τους.
Οι ρίζες του κακού βρίσκονται στον τρόπο και τον τόπο δημιουργίας του. Η ιδεολογία του δεν άλλαξε απο τότε. Μια ιδεολογία κοτζαμπάσικη που καθορίζει την εξέλιξή του. Και ένας λαός με έντονη την διάθεση της υποταγής. Τα 400 χρόνια ακόμη επηρεάζουν την συμπεριφορά του.

ΤΙ “ΒΓΑΙΝΕΙ” ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗ-ΦΙΝΤΑΝ

5
του Παντελή Σαββίδη
Διάβασα τις δηλώσεις του Έλληνα ΥΠΕΞ κ. Γεραπετρίτη, μετά τη συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του κ. Φιντάν και το πρώτο σχόλιο έχει ως εξής:
1.-Οι δηλώσεις είναι φλύαρες για ΥΠΕΞ αλλά, δημοσιογραφικά, αυτό δεν μας ενοχλεί. Μαθαίνουμε περισσότερα, όσοι δεν είμαστε στην Αθήνα για να συμμετάσχουμε στα πηγαδάκια. Έχει, όμως, κάποια ευρύτερη σημασία η φλυαρία; Εν προκειμένω, μάλλον, ναι. Προσπαθεί να καλύψει με πέπλο την ουσία.
2.-Οι δηλώσεις διαπνέονται απο έναν ακαδημαϊσμό. Άλλωστε, ο κ. Γεραπετρίτης είναι περισσότερο καθηγητής παρά πολιτικός. Αναφέρεται σε Διεθνές Δίκαιο, καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ, ισότητα, κυριαρχία και άλλα παρόμοια. Όχι, όμως, στο Δίκαιο της Θάλασσας. Και άλλοι υπουργοί έκαναν στο παρελθόν το ίδιο αλλά υπάρχει μια διαφορά στην χροιά. Οι “άλλοι” αναφέρονταν στο Διεθνές Δίκαιο περισσότερο πολιτικά. Ως θέση, δηλαδή, για επίλυση των προβλημάτων. Ο κ. Γεραπετρίτης δίνει μια μεταφυσική χροιά. Μπορεί να είναι πολιτική του αλλά η Τουρκία απαιτεί πραγματισμό. Και, μάλιστα, η Τουρκία με ΥΠΕΞ τον πρώην αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών. Εκτός και αν είναι σκόπιμη φλυαρία για επικάλυψη της ουσίας που θα φανεί απο τα σημεία που ακολουθούν.
3.- Η ουσία των δηλώσεών του είναι το σημείο στο οποίο αναφέρεται σε ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ. Αυτή ήταν μια πάγια θέση της Τουρκίας. Να φύγουμε απο το πλαίσιο θέσεων που μέχρι σήμερα είχε η Ελλάδα, δηλαδή η διαφορά μας με την Τουρκία είναι μία και είναι νομική, και να αρχίσουμε έναν πολιτικό διάλογο. Πολιτικός διάλογος σημαίνει ότι όλα όσα είπε προηγουμένως ο κ. Γεραπετρίτης για Διεθνές Δίκαιο κλπ θα περάσουν απο τα καυδιανά δίκρανα της πολιτικής συναίνεσης και όχι του Δικαίου.
4.-Αν απο τον πολιτικό διάλογο προκύψει το συνυποσχετικό για την Χάγη (αν υπάρξει κάτι τέτοιο εν τέλει), τότε πάμε ΣΥΝΕΝΑΙΤΙΚΑ σε μια λογική “δίκαιης μοιρασιάς”. Η Τουρκία δεν ζητά τον πολιτικό διάλογο για να περνά η ώρα της. Και δικαιώνονται οι φόβοι όσων ανησυχούν ότι το συνυποσχετικό θα αποτελεί την λύση την οποία για να μην την χρεωθούν οι κυβερνήσεις θα κληθεί να την αποφασίσει η Χάγη. Τα περί Διεθνούς Δικαίου είναι το περιτύλιγμα.
5.-Ενώ οι δηλώσεις Γεραπετρίτη αναφέρονται στο Διεθνές Δίκαιο τον καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ κλπ, δεν γίνεται καμιά αναφορά στο Δίκαιο της Θάλασσας. Δεν χρειάζεται; Επικαλύπτεται απο άλλα σημεία των δηλώσεων ή αποτελεί σκόπιμη παράλειψη;
6.-Απο τις δηλώσεις τεκμαίρεται, αν και δεν διατυπώνεται ρητά, ότι ο διάλογος αυτός θα γίνει έξω απο το πλαίσιο και την επιρροή διεθνών θεσμών η ύπαρξη, ως παραμέτρου, των οποίων, εξυπηρετεί την Ελλάδα. Και οι θεσμοί αυτοί είναι η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ.
7.-Ο κ. Γεραπετρίτης μίλησε και για ΜΟΕ. Το ερώτημα είναι ΜΟΕ σε τι; Πρέπει να μάθουμε. ΜΟΕ που συζητήθηκαν ως σήμερα με παρέμβαση του ΝΑΤΟ έθεταν περιορισμούς σε ελληνικά δικαιώματα.
8.-Στο κυπριακό, ζητήθηκε επανεκκίνηση συνομιλιών. Αυτή είναι και η θέση της κυπριακής πλευράς. Υπενθυμίζω πως οι προηγούμενες συνομιλίες διακόπηκαν επειδή η Τουρκία ζήτησε να συνεχιστεί η παρουσία στρατευμάτων της στο νησί, το δικαίωμα προστασίας και η διατήρηση του καθεστώτος εγγυήτριας δύναμης.
Στην ούτως ή άλλως απαράδεκτη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία θα προστεθεί και υποχώρηση σε αυτά τα ζητήματα χάριν του διαλόγου;
ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΦΙΝΤΑΝ ΕΧΩ ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΩ ΤΑ ΕΞΗΣ
Ο Φιντάν μίλησε για ελληνοτουρκικό «διάλογο χωρίς όρους», η πάγια τουρκική θέση, αλλά αναφέρθηκε και στο «διεθνές δίκαιο». Ας μείνουμε στην επισήμανσή του για διάλογο χωρίς όρους. Το Διεθνές Δίκαιο μπαίνει ως κάλυμμα.
Εθιξε και το θέμα της μειονότητας αναφερόμενος όμως σε «ομογενείς» χωρίς να χρησιμοποιήσει τον όρο μειονότητα σε μια εμφανή προσπάθεια να διατηρήσει το “καλό κλίμα”.
Προσέξτε τη διατύπωση στη δήλωσή του: «Είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε τον άνευ όρων διάλογο με τη γειτονική μας Ελλάδα και να αναπτύξουμε τις σχέσεις μας στη βάση των κοινών συμφερόντων σε όλους τους τομείς. Μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας με βάση το διεθνές δίκαιο, σεβόμενοι τα αμοιβαία δικαιώματα και συμφέροντα».
Προσέξτε την επισήμανση “σεβόμενοι τα αμοιβαία δικαιώματα και συμφέροντα”. Το “συμφέροντα” σημαίνει ξεχάστε το Διεθνές Δίκαιο. Η Τουρκία θα απαιτήσει σεβασμό των συμφερόντων της, όπως στην Μαδρίτη πέτυχε αναγνώριση των ζωτικών συμφερόντων της στο Αιγαίο, επι Σημίτη. Και κάτι τελευταίο που αξίζει να το προσέξετε: ο Γεραπετρίτης μιλούσε για τον φίλο του Φιντάν. Ο Φιντάν για τον συνάδελφό του. Απο αυτό το τελευταίο καταλαβαίνετε, φαντάζομαι, πολλά.