Αρχική Blog Σελίδα 1588

ΜΗΠΩΣ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ;

12

 

Του Παντελή Σαββίδη

Η εικόνα που παρουσιάζει η χώρα τους τελευταίους μήνες είναι απογοητευτική.

Η αλβανική μαφία των οικοπέδων κλείνει στη φυλακή στέλεχος της ελληνικής μειονότητας, τον Φρέντυ Μπελέρη με έωλα στοιχεία και προφανείς σκοπιμότητες και η Αθήνα αδυνατεί να αντιδράσει αποτελεσματικά. Το διπλωματικό και πολιτικό της εκτόπισμα είναι μικρό.

Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού γίνεται κατάχρηση των ακτών από ιδιωτικές εταιρείες και το κράτος προσπαθεί, αναγκαζόμενο, να δείξει παρών. Πολίτες δέρνονται από μπράβους και τόσο το κράτος όσο και η κοινωνία αντιδρούν σαν να πρόκειται για συνηθισμένη καθημερινότητα.

Στο κέντρο της Θεσσαλονίκης λειτουργούν οι καλούμενοι “Θεματοφύλακες”. Κάποιοι τύποι που έβαλαν φανούς στα αυτοκίνητά τους και επιβάλλουν την “τάξη” κατά το δοκούν.

Στον Πειραιά ένας νέος άνθρωπος, 36 χρονών, πρόλαβε το πλοίο για το Ηράκλειο πριν σηκωθεί ο καταπέλτης. Το πλήρωμα τον πέταξε στην θάλασσα και ο άνθρωπος πνίγηκε.

Όταν πιάνουν φωτιές καίγονται χωριά, καταστρέφονται εκτάσεις και περιμένουν σε αυτήν την χώρα είτε να βρέξει, είτε να σβήσει η φωτιά μόνη της.

Είναι τόσο διαλυμένο το κράτος ή συνειδητά διαμορφώνεται αυτή η απαξίωσή του για να αγανακτήσουν οι πολίτες και να αποδεχθούν τις υποχωρήσεις, που έχει εξαγγείλει ο κ. Μητσοτάκης προς την Τουρκία, ακόμη και σε θέματα κυριαρχίας;

Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης συναντήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου, ημέρα της επετείου καταστροφής του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, με τον τούρκο ομόλογό του Χακάν Φιντάν για να προετοιμάσουν την συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν. Η συνάντηση κράτησε 2 ώρες και οι συνομιλίες θα συνεχίσθηκαν και κατά το γεύμα των δύο υπουργών.

Είναι ενδεικτικό ότι στις δηλώσεις το, ο κ. Γεραπετρίτης αναφέρθηκε δύο φορές στον «φίλο» του Χακάν Φιντάν- πότε πρόλαβαν να γίνουν φίλοι- ενώ ο τούρκος ομόλογός του στον «συνάδελφό» του. Η Αθήνα με τις αβρότητες αυτές προσπαθεί να διατηρήσει ένα κλίμα το οποίο χαρακτηρίζει «θετικό» λες και η Τουρκία επηρεάζεται στην εξωτερική της πολιτική από τέτοιες προσπάθειες. Η Τουρκία ακολουθεί αυτήν την περίοδο ήπια πολιτική επειδή την εξυπηρετεί. Προσπαθεί κάτι να πάρει από την Δύση και αν το πάρει θα επανέλθει στην γνωστή της τακτική. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύει η Αθήνα πως με τέτοιες λεκτικές ακροβασίες θα διατηρήσει το κλίμα.

Στις δηλώσεις του ο Έλληνας υπουργός ήταν, σκοπίμως, φλύαρος. Θα λέγαμε πως προσπαθεί να θολώσει τα νερά. Με την φλυαρία του επιχειρεί να καλύψει την ουσία του προετοιμαζόμενου πλαισίου. Στο ίδιο αποβλέπει και ο ακαδημαϊκός χαρακτήρας των δηλώσεων.

Αναφέρεται σε Διεθνές Δίκαιο, καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ, ισότητα, κυριαρχία και άλλα παρόμοια. Όχι, όμως, στο Δίκαιο της Θάλασσας. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Η αναφορά στο Δίκαιο της Θάλασσα, όπως διαμορφώθηκε στο Μοντέγκο Μπέυ το 1982, ενοχλεί την Τουρκία.

Και άλλοι υπουργοί έκαναν στο παρελθόν αναφορές στο Διεθνές Δίκαιο αλλά με διαφορετική χροιά. Οι “άλλοι” αναφέρονταν στο Διεθνές Δίκαιο περισσότερο πολιτικά. Ως θέση, δηλαδή, για επίλυση των προβλημάτων. Ο κ. Γεραπετρίτης δίνει μια μεταφυσική χροιά για να αποφύγει την ουσία.

Η ουσία των δηλώσεών του είναι το σημείο στο οποίο αναφέρεται σε Πολιτικό Διάλογο. Ο Πολιτικός Διάλογος μεταξύ των δύο χωρών είναι μια πάγια θέση της Τουρκίας. Να φύγουμε από το πλαίσιο θέσεων που μέχρι σήμερα είχε η Ελλάδα, δηλαδή η διαφορά μας με την Τουρκία είναι μία και είναι νομική, και να αρχίσουμε έναν πολιτικό διάλογο εφ όλης της ύλης. Πολιτικός διάλογος σημαίνει ότι όλα όσα είπε προηγουμένως ο κ. Γεραπετρίτης για Διεθνές Δίκαιο κλπ θα περάσουν από την πολιτική συναίνεση και όχι το Δίκαιο.

Αν από τον πολιτικό διάλογο προκύψει το συνυποσχετικό για την Χάγη (αν υπάρξει κάτι τέτοιο εν τέλει), τότε πάμε συναινετικά σε μια λογική “δίκαιης μοιρασιάς”. Η Τουρκία δεν ζητά τον πολιτικό διάλογο για να περνά η ώρα της. Και δικαιώνονται οι φόβοι όσων ανησυχούν ότι το συνυποσχετικό θα αποτελεί την λύση την οποία για να μην χρεωθούν οι κυβερνήσεις θα κληθεί να αποφασίσει η Χάγη. Τα περί Διεθνούς Δικαίου είναι το περιτύλιγμα.

Από τις δηλώσεις τεκμαίρεται, αν και δεν διατυπώνεται ρητά, ότι ο διάλογος αυτός θα γίνει έξω από το πλαίσιο και την επιρροή διεθνών θεσμών η ύπαρξη, ως παραμέτρων, των οποίων, εξυπηρετεί την Ελλάδα. Και οι θεσμοί αυτοί είναι η Ε.Ε. ή, ακόμη, και οι ΗΠΑ. Ο κ. Ερντογάν επανειλημμένως ζήτησε Ελλάδα και Τουρκία να λύσουν μεταξύ τους τις διαφορές τους. Και αυτή η θέση του έγινε αποδεκτή.

Ο κ. Γεραπετρίτης μίλησε και για ΜΟΕ. Το ερώτημα είναι ΜΟΕ σε τι; Πρέπει να μάθουμε. ΜΟΕ που συζητήθηκαν, ως σήμερα, με παρέμβαση του ΝΑΤΟ έθεταν περιορισμούς σε ελληνικά δικαιώματα.

Στο κυπριακό, ζητήθηκε επανεκκίνηση συνομιλιών. Αυτή είναι και η θέση της κυπριακής πλευράς. Υπενθυμίζω πως οι προηγούμενες συνομιλίες διακόπηκαν επειδή η Τουρκία ζήτησε να συνεχιστεί η παρουσία στρατευμάτων της στο νησί, το δικαίωμα προστασίας και η διατήρηση του καθεστώτος εγγυήτριας δύναμης.

Στην ούτως ή άλλως απαράδεκτη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία θα προστεθεί και υποχώρηση σε αυτά τα ζητήματα χάριν του διαλόγου;

Από την πλευρά του, ο κ. Φιντάν μίλησε για ελληνοτουρκικό «διάλογο χωρίς όρους», η πάγια τουρκική θέση, αλλά αναφέρθηκε και στο «διεθνές δίκαιο». Ας μείνουμε στην επισήμανσή του για «διάλογο χωρίς όρους». Το Διεθνές Δίκαιο μπαίνει ως κάλυμμα. Η ερμηνεία που θα του δώσει η τουρκική πλευρά είναι το Διεθνές Δίκαιο α λα τούρκα.

Έθιξε και το θέμα της μειονότητας αναφερόμενος όμως σε «ομογενείς» τους χωρίς να χρησιμοποιήσει τον όρο μειονότητα. Προς τι αυτή η αλλαγή; Δεν είναι η πρώτη φορά. Τον όροι, τον είχε χρησιμοποιήσει, το 1990, ο τούρκος πρόξενος στην Κομοτηνή σε επιστολή του στην Νομαρχία Ροδόπης και απελάθηκε. Τον χρησιμοποίησε και ο Ερντογάν το 2017, όταν επισκέφθηκε την Αθήνα και ανέβηκε και για μια περιοδεία στην Θράκη. Ο χαρακτηρισμός «ομογενείς»- Soydas, Σογντας- είναι ένας από τους τρείς χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούν. Οι άλλοι δύο είναι Τούρκοι και Τουρκομουσουλμάνοι.

Αξίζει να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία στην διατύπωση μιας παραγράφου από την δήλωση Φιντάν: «Είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε τον άνευ όρων διάλογο με τη γειτονική μας Ελλάδα και να αναπτύξουμε τις σχέσεις μας στη βάση των κοινών συμφερόντων σε όλους τους τομείς. Μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας με βάση το διεθνές δίκαιο, σεβόμενοι τα αμοιβαία δικαιώματα και συμφέροντα».

Προσέξτε την επισήμανση “σεβόμενοι τα αμοιβαία δικαιώματα και συμφέροντα”. Το “συμφέροντα” σημαίνει ξεχάστε το Διεθνές Δίκαιο. Η Τουρκία θα απαιτήσει σεβασμό των συμφερόντων της, όπως στην Μαδρίτη πέτυχε αναγνώριση των ζωτικών συμφερόντων της στο Αιγαίο, επί Σημίτη. Τα «συμφέροντα» είναι έννοια που ξεφεύγει από τις πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου.

Ένα πλαίσιο εξελίξεων στα ελληνοτουρκικά βρίσκεται υπο διαμόρφωσιν. Είναι πολλοί αυτοί που ανησυχούν.

Is the CIA in Your Underwear?

0

In a year, if a friend asks you if the CIA is in your underwear, you’d probably not take the question seriously. You’d be wrong. The CIA is spending millions in tax dollars to get into your underwear next year.

Eleven years ago, when this column asked if the CIA was in your kitchen, folks who read only the title of the column mocked it. Yet, then-CIA Director Gen. David Petraeus gave a talk to CIA analysts that he fully expected to be kept secret. In the talk he revealed that CIA vendors had discovered a means to log on to the computer chips in kitchen microwave ovens and dishwashers. From there, they could listen in real time to the conversations in a kitchen if those chatting were nearby the appliances.

Unfortunately for Petraeus, but fortunately for the Constitution, one of his analysts was so critical of the CIA’s disdain for constitutional norms that the analyst recorded a major portion of Petraeus’s talk and leaked it to the media. Is the CIA in your kitchen? Yes, not physically, but virtually.

The CIA, notwithstanding a clause in its charter that prohibits it from engaging in surveillance in the United States or from engaging in any law enforcement activities, has a long history of domestic spying without search warrants.

That last phrase “without search warrants” when used in conjunction with CIA spying is redundant. The CIA does not deal with search warrants. It behaves as if the Fourth Amendment – and the First (protecting the freedom of speech and of the press) and Fifth (protecting life, liberty and property), for that matter – do not exist or somehow do not pertain to its agents.

Not long ago, I was challenged to a public debate at the Conservative Political Action Conference by the general who was then the head of the National Security Agency, the CIA’s domestic surveillance cousin. The topic of the debate was whether domestic warrantless spying is constitutional. I accepted the challenge and aggressively pressed the general on the notorious lack of fidelity that the 17 federal spying agencies have for the Constitution in general, and specifically the Fourth Amendment.

The general gave me two answers, both of which would have flunked a bar examination. First, he argued that the Fourth Amendment only protects against unreasonable surveillance, and his 60,000 domestic spies were behaving reasonably. After the laughter died down, I pointed out that the Supreme Court has held that all searches and seizures – all surveillance – conducted without search warrants are as a matter of law unreasonable, and thus violative of the amendment.

Then he retreated to a post-9/11 argument crafted by the Department of Justice in the George W. Bush administration. That argument offers that the Fourth Amendment only restrains law enforcement; it does not restrain the intelligence community. I pointed out that this view is defied by both language and history.

The plain language of the amendment has no exceptions to it. Rather, it protects “the right of the people to be secure in their persons, houses, papers, and effects.”

I then reminded him – we were friends, mind you; but I could not let him get away with publicly trashing the document he and I had both sworn to preserve, protect and defend – that the Fourth Amendment was written in the aftermath of British intelligence agents breaking down the doors of colonists’ homes ostensibly looking for compliance with the Stamp Act of 1765 but really looking for subversive materials by folks whom today we call the Founding Fathers.

I present this brief background so as to offer a flavor for the mindset of the feds who spy on us and to address the latest craze among senior level intelligence folks in the Biden administration.

Last week, the Director of National Intelligence – she is the nominal head of all 17 federal surveillance agencies – revealed to Congress that she had spent $22 million in order to develop cotton fibers that she called smart clothing. The fibers will enable the CIA and other federal spies to record audio, video and geolocation data from your shirt, pants, socks and even your underwear. She billed this as the largest single investment ever made to develop Smart ePants.

Smarty pants – how appropriate is that name for federal intrusion? Smarty pants is the jerk who can’t stop talking and won’t change the subject.

The CIA does not directly develop its ability to connect to your kitchen microwave and dishwasher or your socks and underwear. Rather, it hires outside groups to do so. In the case of smarty pants, 28 American tech firms and laboratories have helped to develop this monstrosity. Most are not household names, but some are – like the University of Virginia (which is owned by the state of Virginia), Penn State (which is owned by the state of Pennsylvania) and DuPont (which owns most of the state of Delaware).

You can’t make this stuff up. The federal government’s appetite for surveillance is quite literally insatiable. And its respect for the individual natural right to be left alone is nonexistent. It traffics in evading and avoiding the Constitution, using absurd and puerile arguments that have never been accepted by the courts, even though every single federal employee has sworn an oath of fidelity to the Constitution as it is generally understood and interpreted.

When the DNI told Congress about this – while Congress was on its summer break – not a peep was heard from anyone in Congress or from the sleepy White House for whom the DNI works.

Does the government work for us, or do we work for the government? What employee gets to spy on his bosses by putting trick textiles into the bosses’ underwear and then gets away with it? When will Congress protect our liberties? When will enough of this warrantless spying be enough?

Andrew P. Napolitano, a former judge of the Superior Court of New Jersey, is the senior judicial analyst at Fox News Channel. Judge Napolitano has written seven books on the US Constitution. The most recent is Suicide Pact: The Radical Expansion of Presidential Powers and the Lethal Threat to American Liberty. To learn more about Judge Andrew Napolitano, visit https://JudgeNap.com.

COPYRIGHT 2021 ANDREW P. NAPOLITANO – DISTRIBUTED BY CREATORS.COM

Author: Andrew P. Napolitano

Andrew P. Napolitano, a former judge of the Superior Court of New Jersey, is the senior judicial analyst at Fox News Channel and anchor of FreedomWatch on Fox Business Network. His most recent book, It Is Dangerous To Be Right When the Government Is Wrong, was released in October 2011. 

original.antiwar.com

Why did Turkey’s foreign minister go to Iran?

0

Sinan Ciddi | Non-Resident Senior Fellow

Turkish Foreign Minister Hakan Fidan meets with his Iranian counterpart Hossein Amir-Abdollahian in Tehran, Iran on September 03, 2023. (Murat Gok/Anadolu Agency via Getty Images)

Hakan Fidan, Turkey’s foreign minister, paid a visit to Iran on Sunday. The invitation, extended to him by his Iranian counterpart, Hossein Amir-Abdollahian, was publicized as an “opportunity to discuss the possibilities for further advancing our bilateral cooperation in all fields with Iran and to exchange views on current regional and international developments.”

While Ankara maintains an interest in expanding its horizons with Tehran, the actual focus of the high-level meeting between the foreign ministers was to discuss Syria.

Since 2022, Russian President Vladimir Putin has been keen to facilitate the normalization of ties between Ankara and Damascus. This is easier wished than accomplished as Recep Tayyip Erdogan of Turkey and Bashar Assad of Syria are bitter enemies. Erdogan spent the better part of the last decade trying to overthrow Assad. Given that Assad is likely to hold on to power, Erdogan has few options other than to rekindle a functional relationship with Assad.

Damascus, however, is in a strong bargaining position: In return for even beginning talks to normalize ties with Ankara, the Syrian government has demanded that all Turkish troops, presently occupying large swaths of northern Syria, leave its territory.

Erdogan needs the cooperation of Assad for a number of reasons: He would like to return a symbolic number of Syrian refugees, which number close to four million in Turkey. He would also like the Syrian government to work with Turkey to contain, ideally dismember, the Syrian Kurdish military entity, the Syrian Democratic Forces, which is considered a terrorist entity by Turkey and which is a key U.S. partner in the fight against ISIS.

Since the May elections, Erdogan has been under immense pressure to make headway on these two issues. Independent of the Turkish public, Erdogan is also under pressure from Putin to mend fences with Assad. Turkey’s political and economic exposure to Moscow is too high for Erdogan to ignore. Turkey depends on Russia for its natural gas supply, tourism revenues, nuclear energy capability, and bilateral trade.

In light of this, what is the relevance of Fidan’s visit to Tehran? It is likely a diplomatic push by Fidan to get Assad to drop his precondition to remove Turkish troops from Syria before Assad and Erdogan can meet. Assad has no motivation to make Erdogan’s life easier, but he may listen to Moscow and Tehran, his two big patrons. Fidan’s visit to Tehran was preceded by a visit to Moscow, where he met with his Russian counterpart SergeyLavrov and Defense Minister Sergei Shoigu.

Similarly, Fidan’s diplomatic efforts were mirrored by Erdogan, who met with Putin on Monday. In all of these meetings Ankara is trying to achieve two major goals: To solicit Moscow and Tehran’s help in getting Assad to the negotiating table without preconditions and to highlight Turkey’s importance to the West by exploring opportunities of getting Russia to reenter the grain deal.

All of this helps underscore what Erdogan would like to label as Turkey’s strategic autonomy. In reality, playing diplomatic footsie with Russia and Iran is a further demonstration of Turkey’s drift from the West. On the one hand, the Turkish government has been in quiet negotiations to secure $35 billion worth of stabilization funding, likely facilitated by the Biden administration. On the other, we see little to no commitment on the part of Ankara to back international sanctions against two of the greatest threats to the liberal international order. It is likely that the $35 billion line of credit that may come from Washington is a quid pro quo for Ankara to approve Sweden’s NATO membership in October. It is worth noting that while leaning on the West for bailout funding, Erdogan referred to Putin as his “valued friend” during their meeting in Sochi.

The previous three U.S. administrations have struggled with how to handle an increasingly anti-Western Erdogan. Professor Henri Barkey recently published a refreshingly concise set of recommendations in a Foreign Affairs article, which the Biden administration appears reluctant to read, let alone implement. There is little sense in offering cash incentives to Erdogan while he continues to further distance Turkey from the West and move into the orbit of Moscow and Tehran.

Sinan Ciddi (@SinanCiddi) is a nonresident senior fellow at the Foundation for Defense of Democracies, where he contributes to FDD’s Turkey Program and Center on Military and Political Power.  Follow Sinan on X @SinanCiddi. FDD is a Washington, DC-based, nonpartisan research institute focusing on national security and foreign policy.

Source: Foundation for Defense of Democracies

 

Τα χρήματα των φτωχών Ευρωπαίων και Αμερικανών αυξάνουν τη διαφθορά στην Ουκρανία… (Ανάλυση)

2

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας  Βολοντίμιρ Ζελένσκι δέχεται πιέσεις να πατάξει τη διαφθορά, αυτή τη φορά στον αμυντικό τομέα, και απάντησε με μια σκληρή πρόταση να αντιμετωπίσει τη δωροδοκία που σχετίζεται με τον πόλεμο ως προδοσία.

του Mark Champion

Αυτό έκανε τους Συμμάχους νευρικούς.

Ο Ζελένσκι αντικατέστησε τον υπουργό Άμυνας του αυτή την εβδομάδα, αφού απομάκρυνε αρκετούς υψηλόβαθμους αξιωματούχους για υπεξαίρεση κεφαλαίων ή δωροδοκία.

Το πρόβλημα είναι πραγματικό και δεν είναι το μόνο

Οι στρατιωτικές επιδόσεις της Ρωσίας έχουν εγείρει ακόμη μεγαλύτερα ερωτήματα σχετικά με το τι συνέβη με δεκάδες δισεκατομμύρια που δαπανήθηκαν για τον εκσυγχρονισμό της άμυνας για περισσότερο από μια δεκαετία.

Πού είναι όλα εκείνα τα ανίκητα τανκς Armata για τα οποία το Κρεμλίνο μιλάει χρόνια;

Δεν χρειάζεται να διακρίνουμε μόνο τις πρώην σοβιετικές χώρες. Ένα ασύλληπτο ποσό των χρημάτων των Αμερικανών φορολογουμένων εξαφανίστηκε στο Αφγανιστάν και το Ιράκ.

Η δωροδοκία στο παγκόσμιο εμπόριο όπλων είναι ενδημική. Και ποιος μπορεί να ξεχάσει την αγορά καθισμάτων τουαλέτας από το Πεντάγωνο το 2018 για 10.000 $ το καθένα; Ή τα σφυριά για 485 $ το καθένα στη δεκαετία του 1980;

Ωστόσο, η Ουκρανία είναι πραγματικά διαφορετική. Αγωνίζονται μόνο για την τσέπη τους.

 Βασίζεται σε ξένους συμμάχους καθώς και σε crowdfunding από τον φτωχότερο πληθυσμό της Ευρώπης για να χρηματοδοτήσει τον αγώνα της για επιβίωση. Σε αυτές τις συνθήκες, τα χαμένα χρήματα οδηγούν άμεσα σε χαμένη πίστη και χαμένη ζωή.

Και όπως μου είπε κάποτε ο Αντρίι Κομπόλιεφ, ο άνδρας που προσήχθη για να καθαρίσει την κρατική εταιρεία φυσικού αερίου της Ουκρανίας Naftogaz το 2014, τα χρήματα είναι μόνο το γνωστό θύμα.

Η διαφθορά μετατρέπει τις εταιρείες και τα ιδρύματα σε «νεκρούς», είπε, επειδή από την ανώτατη διοίκηση και κάτω, όλοι είναι απασχολημένοι με τη δημιουργία, την επέκταση και την προστασία των ιδιωτικών συστημάτων εσόδων τους.

Απομένει μικρή ικανότητα ή κίνητρο για τη βελτίωση της ίδιας της επιχείρησης. (Ο ίδιος ο Κομπόλιεφ αντιμετωπίζει τώρα κατηγορίες από εισαγγελείς κατά της διαφθοράς για ένα μπόνους που υπερέβη το νόμιμο όριο. Αρνείται ότι έχει κάνει αδίκημα).

Αυτό που κάνει την κατάσταση ακόμη πιο οξεία για την Ουκρανία είναι ότι η διαφθορά ήταν η κύρια αιτία της επιβράδυνσης της οικονομικής της ανάπτυξης από την ανεξαρτησία της το 1991, καθώς και οι δύο λαϊκές επαναστάσεις το 2004 και το 2014 και ο πόλεμος της με τη Ρωσία.

Αν αυτό φαίνεται υπερβολικό, θυμηθείτε ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν ξεκίνησε την επίθεσή του στην Ουκρανία όχι τον Φεβρουάριο του 2022, αλλά τον Φεβρουάριο του 2014, όταν έστειλε ασήμαντα στρατεύματα να προσαρτήσουν την Κριμαία και στη συνέχεια οργάνωσε ένοπλη εξέγερση στην περιοχή του Ανατολικού Ντονμπάς.

Πήρε αυτές τις αποφάσεις επειδή οι διαδηλωτές είχαν ανατρέψει τον φιλικό προς τη Ρωσία Πρόεδρο της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανουκόβιτς και ο Πούτιν είδε τη χώρα να ξεφεύγει από τον έλεγχό του.

Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν αφού ο Γιανουκόβιτς, υπό την πίεση της Μόσχας, υπαναχώρησε από την υπογραφή εμπορικής συμφωνίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και αντ’ αυτού προσφέρθηκε να ενταχθεί στην εναλλακτική λύση του Πούτιν, την Ευρασιατική Ένωση.

Οι διαδηλωτές, που πέρασαν τους επόμενους μήνες διακινδυνεύοντας τη ζωή τους στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας του Κιέβου, φοβήθηκαν ότι η ευκαιρία τους για έναν διαφορετικό τρόπο ζωής εξατμιζόταν, για να αντικατασταθούν από ένα μέλλον που θα κυβερνάται από ανθρώπους όπως ο Γιανουκόβιτς, ο οποίος κυριολεκτικά λούζεται στους καρπούς της διαφθοράς – τα επιχρυσωμένα λουτρά του είναι τώρα εκθέσεις μουσείων σε αυτό που κάποτε ήταν παλάτι.

Χωρίς την απομάκρυνση του Γιανουκόβιτς μέσω της λεγόμενης Επανάστασης της Αξιοπρέπειας, δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι ο Πούτιν θα είχε εισβάλει όταν το έκανε.

Ο Ζελένσκι ήταν ένας εξαιρετικός πρόεδρος εν καιρώ πολέμου, κάτι που παραδέχονται ακόμη και οι πολιτικοί επικριτές και οι αντίπαλοί του. Κληρονόμησε όμως ένα σύστημα που αναμορφώθηκε μόνο εν μέρει από την εποχή του Γιανουκόβιτς, όταν ο κύριος σχεδιασμός και σκοπός του ήταν να εμπλουτίσει εκείνους στο κέντρο, ακριβώς το αποτέλεσμα που περιγράφει ο Κομπόλιεφ της Naftogaz.

Η μεταρρύθμιση έχει επιβραδυνθεί σημαντικά από την περσινή εισβολή. Αυτό είναι κατανοητό. υπάρχουν άλλα πράγματα για τα οποία πρέπει να ανησυχείτε, αλλά και αυτό έχει συνέπειες.

Οργανωμένο έγκλημα

Μια έκθεση που κυκλοφόρησε αυτή την εβδομάδα για την Οδησσό, μια πόλη-λιμάνι βυθισμένη στο οργανωμένο έγκλημα, σημειώνει ότι μια μεταρρύθμιση που σταμάτησε ο πόλεμος είναι ένα σχέδιο για την εξάλειψη της μονάδας της υπηρεσίας πληροφοριών της Ουκρανίας, SBU, που παραδοσιακά είναι υπεύθυνη για τη διερεύνηση της διαφθοράς.

Η SBU αναφέρεται στον πρόεδρο με λίγη ή καθόλου διαφάνεια. Δημιουργήθηκαν περισσότεροι ανεξάρτητοι θεσμοί κατά της διαφθοράς, καθιστώντας το τμήμα SBU γνωστό ως Τμήμα Κ περιττό ή χειρότερο.

Το τμήμα Κ είχε αποκτήσει φήμη όχι τόσο για τη διερεύνηση της διαφθοράς όσο για τη διεύθυνσή της. Μετά από μια σύντομη παύση χωρίς εγκλήματα στην αρχή του πολέμου, η έκθεση της Οργάνωσης κατά του Διακρατικού και Οργανωμένου Εγκλήματος με έδρα την Ελβετία ισχυρίζεται ότι η μονάδα επέστρεψε στα παλιά της κόλπα στην Οδησσό.

Το ίδιο ισχύει για τους δεμένους αξιωματούχους της πόλης και τις εγκληματικές συμμορίες, που απαιτούν δωροδοκίες για εξαγωγές σιτηρών, για παράδειγμα.

Η έκθεση περιλαμβάνει ανώνυμους ισχυρισμούς, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία ότι αυτά τα σχέδια οργανώθηκαν από το προεδρικό γραφείο στο Κίεβο.

Ο Ζελένσκι έχει κάνει περισσότερα από αρκετά για να του αξίζει το τεκμήριο της αθωότητας.

Αλλά το περιβάλλον μυστικότητας και σκοπιμότητας στο οποίο ευδοκιμεί η διαφθορά είναι ισχυρότερο σε περιόδους πολέμου και οι βοηθοί και οι υπουργοί του Ζελένσκι δεν είναι άγγελοι. Ήδη έπρεπε να απολύσει μερικούς από αυτούς.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η εστίαση του Ζελένσκι σε γρήγορες, δρακόντειες λύσεις για την αντιμετώπιση της διαφθοράς, αντί για τη βαθιά θεσμική και δικαστική εκκαθάριση που απαιτείται, είναι ανησυχητική.

Πρώτα ήρθε ένας αντιολιγαρχικός νόμος του οποίου οι ορισμοί έμοιαζαν ανοιχτοί σε πιθανή «όπλιση» από όποιον τον εφάρμοζε. Τώρα ήρθε η πρόταση για κατηγορίες για προδοσία.

Αυτός είναι ξεκάθαρα ένας τομέας όπου οι εσωτερικοί πολιτικοί αντίπαλοι του Ζελένσκι, οι οποίοι σιωπούν από την έναρξη του πολέμου, τον βλέπουν ως ευάλωτο. Όταν έκανε την πρότασή του να τιμωρηθεί η αμυντική διαφθορά ως προδοσία, ο Ντμίτρο Ραζούμκοφ – πρώην πρόεδρος του κοινοβουλίου και επικεφαλής του κόμματος Υπηρέτες του Λαού του Ζελένσκι – έσπευσε να εισαγάγει το πρώτο σχέδιο νόμου.

Το νομοσχέδιο του Ραζούμκοφ αντιμετωπίζει επίσης την αμυντική κλοπή ως προδοσία.

Αλλά ο λόγος για να φτάσουμε εκεί αρχικά ήταν να αφαιρέσουμε το SBU (Department K) από οποιεσδήποτε έρευνες που διαφορετικά θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τις αρχές «για να ασκήσουν πίεση στους πολιτικούς τους αντιπάλους και να «προστατέψουν» τους δικούς τους», είπε ο Ραζούμκοφ, παρουσιάζοντας το έργο στη σελίδα του στο Facebook. Είπε ότι το κείμενό του γράφτηκε για να διασφαλίσει ότι όλοι, μέχρι και ο πρόεδρος, θα υπόκεινται στον νέο νόμο.

Ο Ραζούμκοφ έχει πλέον το δικό του πολιτικό κόμμα και τρέφει προεδρικές φιλοδοξίες. Ωστόσο, η εστίαση του νομοσχεδίου του στο να αποτρέψει οποιονδήποτε νέο νόμο να γίνει απλώς ένα άλλο εργαλείο ελέγχου και όχι εξάλειψης της διαφθοράς είναι σίγουρα το σωστό.

Ο Ζελένσκι θα πρέπει να κατανοήσει τους κινδύνους

Ανέβηκε στην εξουσία με τη δύναμη του ρόλου του στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά του 2015 Υπηρέτης Του Λαού, στην οποία έπαιξε έναν δάσκαλο του οποίου οι ομιλίες κατά της διαφθοράς έγιναν δημοφιλείς και τον εκτόξευσαν στην προεδρία. Στην παράσταση, χρειάζονται μόνο μέρες για να αρχίσει η μυθιστορηματική οικογένεια του νέου ηγέτη να χρησιμοποιεί τη θέση του για προσωπικό όφελος.

Η ανάλυση του Mark Champion δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του Bloomberg TV Bulgaria . Γράφει εκδοτική ανάλυση για τις διεθνείς υποθέσεις για το Bloomberg. Προηγουμένως υπηρέτησε ως επικεφαλής του γραφείου της Wall Street Journal στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν επίσης συντάκτης στους Financial Times, αρχισυντάκτης των Moscow Times και ανταποκριτής της Ουάσιγκτον, των Βαλκανίων και της Μόσχας για τον Independent.

https://echedoros.blog/2023/09/08/%cf%84%ce%b1-%cf%87%cf%81%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%86%cf%84%cf%89%cf%87%cf%8e%ce%bd-%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%89%cf%80%ce%b1%ce%af%cf%89%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bc/

—

Το ρωσικό ΥΠΕΞ επέδωσε νότα διαμαρτυρίας στον πρέσβη της Αρμενίας

0

 

Τα ρωσικά media αναφέρουν ότι ο Αρμένιος πρέσβης στη Μόσχα κλήθηκε στο ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών όπου του δόθηκε σημείωμα διαμαρτυρίας λόγω των δηλώσεων του Προέδρου της Εθνοσυνέλευσης της Αρμενίας Άλεν Σιμονιάν σχετικά με την επίσημη εκπρόσωπο του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα.

Το υπουργείο είπε επίσης ότι ο πρέσβης ενημερώθηκε για την ανησυχία της ρωσικής πλευράς για την κράτηση στην Αρμενία στις 7 Σεπτεμβρίου του μπλόγκερ Mika Badalyan και του αρθρογράφου του ραδιοφώνου ‘Sputnik Armenia’ Ashot Gevorkyan.

Η Μόσχα συνεχίζει να πιστεύει ακράδαντα ότι η Ρωσική Ομοσπονδία και η Αρμενία παραμένουν σύμμαχοι, ανέφερε το ρωσικό τμήμα, σημειώνει η «Moskovskiy komsomolets».

https://echedoros.blog/2023/09/08/%cf%84%ce%bf-%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%85%cf%80%ce%b5%ce%be-%ce%b5%cf%80%ce%ad%ce%b4%cf%89%cf%83%ce%b5-%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%84%cf%85%cf%81/

Ο Ταγίπ Ερντογάν απαίτησε συνάντηση με τον Πρόεδρο Μπάιντεν, στο Νέο Δελχί: Η απάντηση δεν του άρεσε… Τα “τουρκικά” F-16 και η ομηρεία των “ελληνικών” F-35

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, HELLAS JOURNAL

Όπως συμβαίνει πάντα σε διεθνείς συνάξεις, έτσι και τώρα, ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, απαίτησε συνάντηση με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζο Μπάιντεν, στο Νέο Δελχί της Ινδίας, όπου θα πραγματοποιηθεί η σύνοδος των G-20.

Οι συναντήσεις αυτές είναι βασικά «επαφές γοήτρου» για τον Ερντογάν για να τροφοδοτεί το εσωτερικό εθνικιστικό ακροατήριο ότι δήθεν όποτε επιθυμεί συναντά τον κ. Μπάιντεν, τον αυταρχικό πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν και άλλους ηγέτες.

Έχουμε συνηθίσει τον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, Τζέικ Σάλιβαν, να δηλώνει πριν από αυτές τις διεθνείς συνάξεις ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν θα έχει διμερή συνάντηση με τον Ερντογάν και στη συνέχεια να διαψεύδεται καθώς ο Τούρκος πρόεδρος επιβάλλει την πραγματοποίηση τετ-α-τετ με τον Τζο Μπάιντεν, με τη δικαιολογία ότι έχει να του μεταφέρει πολύ σοβαρά νέα.

  • Ομιλούμε για αστείες καταστάσεις που περισσότερο δείχνουν την ανεπάρκεια των Αμερικανών αξιωματούχων, οι οποίοι παραμένουν κολλημένοι στο γνωστό αφήγημα, ότι δήθεν η Τουρκία είναι μία σημαντική χώρα για το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.

Και αυτό παρά το γεγονός ότι έχει συμμαχήσει με εχθρικές χώρες, όπως η Ρωσία, το Ιράν, η Κίνα, η Βενεζουέλα και άλλες χώρες. Την ίδια στιγμή παραμένει ο δύσκολος «σύμμαχος», που καταφέρνει μόνο να κερδίζει χωρίς να προσφέρει τίποτα στους Δυτικούς.

Φαίνεται ότι η αμερικανική πλευρά ενημέρωσε τους Τούρκους ότι δεν θα υπάρχει χρόνος ούτε για μία συνάντηση στο …πόδι, αλλά η τουρκική απάντηση ήταν η γνωστή: Ο Ερντογάν μόλις επέστρεψε από το Σότσι, όπου συναντήθηκε με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, και έχει πολλά νέα να μοιραστεί.

Μπορούμε να υποθέσουμε, λοιπόν, ότι στην πρωτεύουσα της Ινδίας, ο Ερντογάν θα καταφέρει να καθίσει απέναντι στον κ. Μπάιντεν για να αφηγηθεί το γνωστό παραμύυθι.

  • Εκτός αν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν συνέλθει και έχουν αποφασίσει να αντιμετωπίσουν το «πρόβλημα Ερντογάν». Και με αυτό εννοούν την αντιαμερικανική και αντισυμμαχική συμπεριφορά του.

Ήδη στην Ουάσιγκτον στοιχηματίζουν ότι ο Ερντογάν θα καθυστερήσει να στείλει στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση το αίτημα της Σουηδίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ, παρά το γεγονός ότι ανακοίνωσε επίσημα στη σύνοδο των χωρών-μελών της Δυτικής Συμμαχίας, στο Βίλνιους, πως αποφάσισε να επιτρέψει την είσοδο της σκανδιναβικής χώρας.

Παρ’ όλα αυτά, ειδικά οι Αμερικανοί, κρατούν μικρό καλάθι, αν και συνομιλούν συστηματικά με τους πιο σημαντικούς συνεργάτες του, οι οποίοι γνωρίζουν τις σκέψεις του και διαβεβαιώνουν ότι δεν θα υποχωρήσει από την απόφαση του, και θα την υλοποιήσει. Θα επιτρέψει, δηλαδή, την ολοκλήρωση της επέκτασης του ΝΑΤΟ, που ξεκίνησε με την ένταξη της Φινλανδίας.

Μία από τις υποθέσεις που ακούγονται είναι ότι εάν δεν εξασφαλίσει την αγορά των αμερικανικών μαχητικών F-16, οι Σουηδοί θα περιμένουν…

Όμως, ποιος θα τον διαβεβαιώσει στην Ουάσιγκτον ότι θα αλλάξουν απόφαση οι νομοθέτες και θα επιτρέψουν αυτή την αγοραπωλησία. Η πρόβλεψη για την αγορά των 40 καινούργιων F-16 δεν είναι καλή.

Αντίθετα, εάν επέτρεπε την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ θα μπορούσε να εξασφαλίσει αμέσως την ανανέωση των 80 μαχητικών, που διαθέτει η Τουρκία και παραμένουν τα περισσότερα στο έδαφος. Και αυτή η υπόθεση συναντά την άρνηση, ειδικά του γερουσιαστή Ρόμπερτ Μενέντεζ.

  • Βέβαια, «θύμα» του επιχειρούμενου εξευμενισμού της Τουρκίας, είναι και η αγορά των αμερικανικών αεροσκαφών F-35 από την Ελλάδα. Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας επέβαλε δυστυχώς τη θέση των «φιλότουρκων» αξιωματούχων για καθυστέρηση της ανακοίνωσης.

Ο Ερντογάν, όμως, κατάφερε να εξασφαλίσει «βοήθεια» από την Αθήνα, με την έναρξη (και συνέχιση) των ελληνοτουρκικών συνομιλιών σε ανώτατο επίπεδο. Αυτό το γεγονός θα δυσκολέψει αφάνταστα τους νομοθέτες που βρίσκονται διαχρονικά απέναντι στην κατοχική Τουρκία και υπέρ της Ελλάδας.

Οι λομπίστες της Τουρκίας, που κατέκλυσαν το Κογκρέσο, ενημερώνουν όποιον έχει όρεξη να τους ακούσει, ότι η Τουρκία για επτά μήνες δεν έχει προκαλέσει την Ελλάδα στο Αιγαίο. Δεν έγιναν υπερπτήσεις ή παραβιάσεις, και αυτή η συμπεριφορά, λένε, θα συνεχιστεί.

Το θέμα είναι για πόσο; Υπάρχουν εγγυήσεις ότι εάν λάβει τα F-6, δεν θα τα χρησιμοποιήσει εναντίον της Ελλάδας. Έχουν γνώση οι φύλακες, είναι η απάντηση.

Υπάρχει στον ορίζοντα και ένα άλλο σοβαρό ζήτημα. Ο κ. Μενέντεζ έχει κερδηθεί για τον Ελληνισμό χάρις στους φίλους του τους Ελληνοκύπριους, οι οποίοι του προσφέρουν και οικονομική ενίσχυση και ψήφους.Όμως, εσχάτως ακούγονται διαμαρτυρίες ότι παρά τις δηλώσεις του, ο γερουσιαστής δεν έχει θέσει όρους στην Τουρκία που θα αφορούν την κατοχή της Κύπρου. Το θέμα είναι σοβαρό και πρέπει να είμαστε έτοιμοι για εξελίξεις…

Κλείνοντας παραθέτουμε τον διάλογο του κ. Σάλιβαν, του ισχυρού συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας του Πρόέδρου Μπάιντεν, με τους ανταποκριτές του Λευκού Οίκου -αφορά πιθανές χωριστές συναντήσεις του Αμερικανού Πλανητάρχη με τον Ταγίπ Ερντογάν και τον πρίγκηπα της Σαουδικής Αραβίας, στο Νέο Δελχί:

  • Είναι προγραμματισμένο να συναντηθεί ο Πρόεδρος με τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν ή τον Ερντογάν ή οποιονδήποτε από αυτούς τους άλλους ηγέτες που μπορεί να μας ενδιαφέρουν όσο είναι εκεί;

Σάλιβαν: (Γέλια.) Δεν ξέρω ποιους — Γελάω γιατί δεν ξέρω ποιος ταιριάζει στη λίστα με ποιους μπορεί να σας ενδιαφέρουν.

  • Μας ενδιαφέρουν όλοι, αλλά αυτοί είναι οι δύο… (Γέλιο)

Σάλιβαν: Είναι σαν να υπάρχουν δύο κατηγορίες: αυτές που δεν σας ενδιαφέρουν και αυτές που σας ενδιαφέρουν.

  • Μας ενδιαφέρουν όλα. Διαβάζουμε όλη μέρα για το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Με ενδιαφέρουν όλα αυτά.

Σάλιβαν: Εντάξει.

  • Ωστόσο, για αυτούς τους δύο συγκεκριμένα.

Σάλιβαν: Δεν έχουμε προγραμματισμένες διμερείς συναντήσεις με κανέναν από αυτούς τους δύο ηγέτες αυτή τη στιγμή. Δεν πρόκειται να μιλήσω για το πώς θα διαμορφωθεί το πρόγραμμα κατά τη διάρκεια των επόμενων ημερών.

Και όπως γνωρίζετε, υπάρχει ένας δυναμικός χαρακτήρας σε αυτό, με δεδομένο ότι όλοι αυτοί οι ηγέτες βρίσκονται σε έναν πολύ περιορισμένο χώρο με περιορισμένο χρόνο. Έτσι, ορισμένες από τις διμερείς συναντήσεις, όπως είδατε πέρυσι στην Ινδονησία, πιθανότατα θα ανακοινωθούν την τελευταία στιγμή. Και θα κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να βεβαιωθούμε ότι γίνονται με έναν τρόπο που τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) των ΗΠΑ θα έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν σε αυτές.

* Ο Μιχάλης Ιγνατίου είναι διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, και συγγραφέας. Είναι ο ιδρυτής της ιστοσελίδας Hellas Journal

https://hellasjournal.com/2023/09/o-tagip-erntogan-apetise-sinantisi-me-ton-proedro-bainten-sto-neo-delchi-i-apantisi-den-tou-arese-ta-tourkika-f-16-ke-i-omiria-ton-ellinikon-f-35-video/

Η Σάνα Μάριν θα εργαστεί στο think tank του Τόνι Μπλερ

0

Η 37χρονη δήλωσε ότι από το νέο της επαγγελματικό πόστο στο think tank του Μπλερ «θα

Ηπρώην πρωθυπουργός της Φινλανδίας Σάνα Μάριν, η οποία ηττήθηκε στις εκλογές του περασμένου Απριλίου και εν συνεχεία παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματός της την περασμένη εβδομάδα, πρόκειται να εργαστεί στο Institute for Global Change, το think tank του Βρετανού πάλαι ποτέ πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ.

Η Σάνα Μάριν ζητά την άδεια του κοινοβουλίου να εγκαταλείψει την βουλευτική της έδρα, ανακοίνωσε το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Φινλανδίας.

Η ίδια δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι από τη νέα της θέση στο think tank του πρώην πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου «θα ωφεληθεί ολόκληρη η Φινλανδία».

Δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να λάβει μέρος σε μελλοντικές εκλογές ή να επιδιώξει θέση σε ευρωπαϊκούς θεσμούς, αλλά ξεκαθάρισε ότι προς το παρόν δεν έχει τέτοια σχέδια.

Οταν ανέλαβε την πρωθυπουργία σε ηλικία 34 ετών το 2019, η Σάνα Μάριν ήταν η νεότερη πρωθυπουργός στον κόσμο.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, Reuters

https://www.kathimerini.gr/world/562603903/sana-marin-sti-dexameni-skepsis-toy-toni-mpler-tha-ergastei-i-proin-prothypoyrgos-tis-finlandias/?utm_source=piano&utm_medium=email&utm_campaign=editors_pick&pnespid=VuB1818D9HgKywyb5pDPEUxJoh05zOZvtBVPE6Abac3KZPgUA0.VjT2xDkIhJpfzVCrHse6_fg

Το Βερολίνο ενθαρρύνει τον ελληνοτουρκικό διάλογο

0

2 ώρες πριν

Η γερμανική κυβέρνηση «έχει εργαστεί εντατικά» προς αυτή την κατεύθυνση, απαντά το γερμανικό υπ. Εξωτερικών στην DW. Καταδίκη των βίαιων επεισοδίων στη νεκρή ζώνη στην Πύλα.

Γεραπετρίτης και Φιντάν στην ΆγκυραΕικόνα: TUR Foreign Ministry/Mustafa Aygun / Handout/picture alliance 

Στον απόηχο της πρόσφατης συνάντησης του Έλληνα υπ. Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη με τον Τούρκο ομόλογό του Χακάν Φιντάν στην Άγκυρα και ενόψει της πολυαναμενόμενης συνάντησης του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν στις 18 Σεπτεμβρίου στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, το Βερολίνο φαίνεται ότι παρακολουθεί στενά τις ανανεωμένες προσπάθειες προσέγγισης και διαλόγου μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.  

Εκπρόσωπος του γερμανικού υπ. Εξωτερικών ανέφερε σχετικά μιλώντας στην DW: «Χαιρετίζουμε τις συνομιλίες μεταξύ της τουρκικής και ελληνικής πλευράς. Η γερμανική κυβέρνηση έχει εργαστεί εντατικά για έναν τέτοιο διάλογο και έχει ενθαρρύνει προς αυτό και τις δύο πλευρές. Είναι ένα σημαντικό βήμα, Ελλάδα και Τουρκία, ως γειτονικές χώρες και σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ  να επιθυμούν την επίλυση μέσω εποικοδομητικού διαλόγου των ανοιχτών ζητημάτων στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο. Υπάρχει τώρα προοπτική για επόμενες συναντήσεις και συνομιλίες. Πρόκειται για ενθαρρυντικές ενδείξεις, με βάση τις οποίες μπορούμε να προχωρήσουμε».

Καταδίκη των τουρκοκυπριακών ενεργειών στην Πύλα 

Από τη νεκρή ζώνη στην Πύλα
Από τη νεκρή ζώνη στην ΠύλαΕικόνα: Danil Shamkin/NurPhoto/picture alliance

Την ίδια ώρα, το γερμανικό υπ. Εξωτερικών παρακολουθεί με προσοχή και τις πρόσφατες εξελίξεις στην Κύπρο, μετά την βίαιη επίθεση Τουρκοκυπρίων σε μέλη της ειρηνευτικής αποστολής του ΟΗΕ στη νεκρή ζώνη στην Πύλα. Απαντώντας σε σχετικό ερώτημα, εκπρόσωπος του υπ. Εξωτερικών στο Βερολίνο σημειώνει:

«Η γερμανική κυβέρνηση πληροφορήθηκε με μεγάλη ανησυχία τα επεισόδια στην νεκρή ζώνη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο. Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών καταδίκασε την επίθεση σε βάρος κυανόκρανων, δηλώνοντας ότι η άνευ έγκρισης διάνοιξη δρόμου αντίκειται στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών», αναφέρει στην απάντησή του εκπρόσωπος του γερμανικού υπ. Εξωτερικών, υπογραμμίζοντας τέλος ότι:

«Η γερμανική κυβέρνηση απευθύνει έκκληση προς όλες τις πλευρές να συμμετέχουν με εποικοδομητικό τρόπο στη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού ζητήματος υπό τον ΟΗΕ, να τηρούν τους κανονισμούς που ορίζονται στα σχετικά ψηφίσματα του ΟΗΕ και να απέχουν από τη λήψη μονομερών μέτρων».

Το Συμβούλιο Επικρατείας απέρριψε προσφυγή υπέρ των μουσουλμανικών σχολικών φορεσιών

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Μετά από την κοινωνική επιδοκιμασία και το γαλλικό Συμβούλιο Επικρατείας θεώρησε νόμιμη την κυβερνητική απαγόρευση της θρησκόληπτης φορεσιάς των Μουσουλμάνων μαθητών στα σχολεία.

Σε προηγούμενο σχετικό άρθρο μου, που  δημοσιεύθηκε στις Ανιχνεύσεις στις 5-9-2023, ΕΔΩ είχα αποδείξει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Γάλλων συμφωνούν με την απαγόρευση των μουσουλμανικών ενδυμασιών στα Γυμνάσια και Λύκεια.

Στα 12 εκατομμύρια μαθητών που έχει η Γαλλία, μόνο 300 μαθητές και μαθήτριες πήγαν την 1η Σεπτεμβρίου στο σχολείο, φορώντας τις αναγορευθείσες φορεσιές. Και από τους 300, μόνο 69 μαθητές δεν έβγαλαν τελικά τις εν λόγω φορεσιές κι άρα δεν τους επετράπη να μπουν στις αίθουσες διδασκαλίες.

Υπήρξε κι ένας πατέρας, νταής, που απείλησε χθες με θάνατο τον διευθυντή σχολείου, επειδή δεν επέτρεψε την κόρη του να μπει στην αίθουσα διδασκαλίας με την επίμαχη φορεσιά, γι’αυτό και συνελήφθη από την αστυνομία μετά από μήνυση του διευθυντή, όπως μεταδίδουν σήμερα το πρωί τα γαλλικά κανάλια.

Όμως θέση για την απαγόρευση της αμπάγιας στα σχολεία πήρε το Συμβούλιο της Επικρατείας, σύμφωνη με τη βούληση του υπουργού Εθνικής Παιδείας.

Ο Gabriel Attal ανακοίνωσε τον Αύγουστο την απαγόρευση της αμπάγια στα γυμνάσια και στα λύκεια, θεωρώντας ότι αυτή η στολή είναι θρησκευτικό σημάδι. © REUTERS/Stephane Mahe, JDD.

Η απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου ανακοινώθηκε την Πέμπτη 7-9-2023 και αντιστοιχεί σε μια νίκη για τον Γκαμπριέλ Ατάλ. «Ο δικαστής θεωρεί ότι η απαγόρευση της χρήσης αυτών των ρούχων δεν συνιστά σοβαρή και εμφανώς παράνομη επίθεση σε μια θεμελιώδη ελευθερία», ανέφερε το δικαστήριο. Ο δικαστής του Συμβουλίου της Επικρατείας υπογράμμισε επίσης ότι η χρήση της αμπάγιας για τα κορίτσια και του καμίς (qamis) για τα αγόρια στο σχολείο «είναι μέρος μιας λογικής θρησκευτικής επιβεβαίωσης, όπως φαίνεται ιδιαίτερα από τις παρατηρήσεις που έγιναν κατά τους διαλόγους με τους μαθητές».

Ο σύνδεσμος «Δράση για τα Δικαιώματα των Μουσουλμάνων (Action Droits des Musulmans) είχε καταθέσει προσφυγή ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας με στόχο την αναστολή αυτού του μέτρου. Ο εν λόγω Σύνδεσμος, που αγωνίζεται «κατά του αντι-μουσουλμανικού ρατσισμού»,  ισχυριζόταν ότι αυτή η απαγόρευση «παραβίαζε τα δικαιώματα του παιδιού» και κινδύνευε να δημιουργήσει «εθνοτικό προφίλ στο σχολείο», στοχεύοντας κυρίως «παιδιά που θεωρούνται μουσουλμάνοι».

Ποιο ήταν το τελικό επίδικο σημείο ;

Ο Γκαμπριέλ Ατάλ ανακοίνωσε τον Αύγουστο την απαγόρευση της αμπάγιας σε κολέγια και λύκεια, θεωρώντας αυτή τη στολή ως θρησκευτικό σημάδι, γεγονός που την καθιστά υποκείμενη στον νόμο του 2004 για την κοσμικότητα στα σχολεία. Αυτός ο Νόμος απαγορεύει τη χρήση επιγραφών ή ενδυμάτων που εμφανώς αποδεικνύουν τη θρησκευτική πεποίθηση στα δημόσια σχολεία.

Το ερώτημα εάν η αμπάγια είναι θρησκευτικό ένδυμα έχει πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις. Μερικοί πιστεύουν ότι η αμπάγια είναι κατά κύριο λόγο μια μορφή μόδας και δεν είναι θρησκευτικό σημάδι, ενώ άλλοι θεωρούν ότι έχει θρησκευτική χροιά.

Το γαλλικό Συμβούλιο της Επικρατείας αποφάσισε τελικά, θεωρώντας την αμπάγια ως θρησκευτικό ένδυμα, κάτι που δικαιολογεί την απαγόρευσή της βάσει του νόμου του 2004.

 

 

 

 

 

Ομ.Ταχματζίδης: φόβοι στο Μαξίμου για τη Δ. Μακεδονία

0

 

Όμηρος Ταχμαζίδης

Η εκλογική αναμέτρηση στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας έχει σημασία για πολλούς λόγους. Όπως και η αντίστοιχη στην περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας. Οι δύο κεντρικές διοικητικές ενότητες της δευτεροβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης ευρίσκονται για διάφορους λόγους σε άμεση αλληλεξάρτηση. Έχω θίξει πλευρές τούτου του ζητήματος σε παλαιότερο άρθρο μου. Δεν θα επανέλθω.

Σημειώνω, απλώς, ότι η “Αθήνα” θέλει για δικούς της λόγους να χειρίζεται “αποσπασματικά” και ξεχωριστά τα προβλήματα των δύο περιοχών για να μπορεί να ελέγχει τα πράγματα, οικονομικώς, διοικητικώς, πολιτικώς. Στο πλαίσιο των “αρχών” λειτουργίας του συγκεντρωτικού κράτους. Η κατάσταση τούτη εξηγεί και την αλλεργία που δείχνουν οι αθηναϊκές κομματικές ελίτ, κυρίως του συντηρητικού κόμματος, αλλά και των συντηρητικών των άλλων κομματικών σχηματισμών, μικρών και μεγάλων, “(ακρο)δεξιών” και “(ακρο)αριστερών” σε πολλά κρίσιμα για τις δύο Περιφέρειες, αλλά και την εθνική οικονομία γενικότερα. Όπως π.χ.  ο εκσυγχρονισμός και η ενίσχυση του προαστιακού δικτύου των σιδηροδρόμων, η άμεση σιδηροδρομική σύνδεση της Δυτικής Μακεδονίας με την Θεσσαλία- λιμάνι Βόλου- και τη Δυτική Ελλάδα κ.α..

Οι εκλογικές αναμετρήσεις για τις Περιφέρειες Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας έχουν ιδιαίτερη εθνική και στρατηγική σημασία για το μέλλον της χώρας. Διότι μπορούν να επανακαθορίσουν τον περαιτέρω προσανατολισμό της πατρίδας μας για τις επόμενες δεκαετίες. Προϋπόθεση είναι η  ανακοπή της καθοδικής και καταστροφικής πορείας τους. Ο αναπροσανατολισμός των στρατηγικών στόχων για αυτές τις περιοχές θα είναι ανάσα ζωής για όλη τη χώρα: στο ζήτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης, της οικονομικής αναδιάταξης της οικονομικής γεωγραφίας στην πατρίδα  μας, της διοικητικής αποκέντρωσης, μιας νέας αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου και, φυσικά, της πολιτιστικής αναγέννησης της παραμελημένης ελληνικής επαρχίας.

Όσον αφορά το τελευταίο, η Περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας μπορεί να στηριχθεί οραματικά και πολιτικά στη μακρά ιστορική παράδοση πολλών περιοχών της στην “εξωστρέφεια”, στοιχείο το οποίο υποβαθμίζεται και αποσιωπάται συστηματικά από την μυωπική πολιτική τάξη του αθηναϊκού κατεστημένου και τους τοπικούς διεκπεραιωτές των εντολών της.

Η Περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας εξελίσσεται για την κυβέρνηση και τον Κ. Μητσοτάκη στον άγνωστο Χ των επικείμενων εκλογών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η περιοχή έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη της από την κυβέρνηση, η οποία δε διαθέτει συνεκτικό σχέδιο και όραμα και τα ψέματα των ανεδαφικών υποσχέσεων κάποια στιγμή θα τελειώσουν. Αν δεν τελείωσαν ήδη. Ποιος πιστεύει τον υπουργό Ενέργειας Κώστα Σκρέκα και τις φαντασιώσεις του περί “μεγάλων εργοστασίων” παραγωγής μπαταριών;

Ο υπουργός Ενέργειας προσέτρεξε στην περιοχή ενόψει Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης και για την ενίσχυση του υποψηφίου του κόμματος Γ. Κασαπίδη στη θέση του περιφερειάρχη. (Βλ. σχετικά το άρθρο μου στο Διαδίκτυο, “Ο πυλώνας του αθηναϊκού κατεστημένου στη Δυτική Μακεδονία”). Αλλά τα “ζόρια” για τον νυν περιφερειάρχη και τους υποστηρικτές της υποψηφιότητάς του στην Αθήνα είναι πολύ μεγαλύτερα. Το ενδεχόμενο να ηττηθεί στις επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές είναι πλέον ορατό.

Αυτό εξηγεί και την επιστράτευση του ιδίου του πρωθυπουργού ο οποίος δέχτηκε στο Μαξίμου τον νυν περιφερειάρχη και επιβεβαίωσε, για μια ακόμη φορά (sic!) την υποστήριξή του στην υποψηφιότητα του Γ. Κασαπίδη. Δεν γνωρίζω να έχει υποδεχθεί ο Κ. Μητσοτάκης άλλον εν ενεργεία περιφερειάρχη στην έδρα του, τον τελευταίο καιρό, και ενόψει αυτοδιοικητικών εκλογών. Είναι φανερό ότι στο Μαξίμου ανησυχούν σφόδρα για την έκβαση της εκλογικής αναμέτρησης στην Περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας η οποία συνεχίζει να αποψιλώνεται από ανθρώπους και παραγωγικές δραστηριότητες.

Εάν και κατά πόσο θα κατορθώσουν να συγκρατήσουν την διαφαινόμενη πτώση του νυν περιφερειάρχη οι επισκέψεις του σε περιοχές της Περιφέρειας με υπουργούς και υφυπουργούς, αλλά και στελέχη του κρατικού μηχανισμού και της τοπικής Νέας Δημοκρατίας, παραμένει προς το παρόν ανοικτό.

Αλλά από μόνη της τούτη η επίμονη προσπάθεια στο πρόσωπο του νυν περιφερειάρχη και ο ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο  αντιμετωπίζεται η εκλογική αναμέτρηση στην Δυτική Μακεδονία από τους κεντρικούς σχεδιαστές της πολιτικής του κυβερνώντος κόμματος φανερώνει δύο πράγματα: η υποψηφιότητα Γ. Κασαπίδη χωλαίνει και δεν πάει καλά και πως μια ενδεχόμενη ήττα στην περιοχή θεωρείται μεγάλο πλήγμα για τα κυβερνητικά στελέχη. Η Δυτική Μακεδονία έχει τεράστια σημασία για την προπαγάνδα της κυβέρνησης περί επιτυχούς οικονομικής πολιτικής και πρακτικών προσέγγισης επενδύσεων.

Από την άλλη το ενδεχόμενο διεκδίκησης με αξιώσεις ή, ακόμη χειρότερα, και τελικής επικράτησης στην περιφέρεια της Γεωργίας Ζεμπιλιάδου, με τον συνδυασμό “Ελπίδα”, (υποστηρίζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και την ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ) θα δημιουργήσει, για την κυβέρνηση, ένα κακό προηγούμενο σύμπλευσης των δυνάμεων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Θα αμφισβητήσει συγχρόνως και την πρακτική των “ανεξάρτητων” δεξιών συνδυασμών, μέσω των οποίων η “Νέα Δημοκρατία”, κατορθώνει να προσεταιρίζεται, έστω πρόσκαιρα και ευκαιριακά, στελέχη από τα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης και με αυτόν τον τρόπο να αποδυναμώνει την πολιτική παρουσία τους, σε βάθος χρόνου, στις τοπικές κοινωνίες.

Στο Μαξίμου, όσοι σχεδιάζουν την κεντρική επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης, γνωρίζουν πολύ καλά τις θετικές ιδιαιτερότητες μιας γυναικείας υποψηφιότητας σε μια παραμελημένη περιοχή. Είναι προφανές ότι η υποψηφιότητα της Γεωργίας Ζεμπιλιάδου ταράζει τα λιμνάζοντα νερά της πολιτικής μας κατάστασης, χωρίς να έχει η ίδια μια τέτοια πρόθεση, πέρα από το χώρο της Δυτικής Μακεδονίας.

Μια γυναίκα που καλείται να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα που δημιούργησαν άνδρες, πολιτικοί και “τεχνοκράτες”, αποτελεί από μόνο του κίνδυνο για την ανδροκρατούμενη ελληνική πολιτική κάστα, εθνικά και τοπικά, “δεξιά” και “αριστερά”…. Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να ιδωθούν και διάφορες αντιδράσεις από τα “αριστερά” ενάντια στην ενωτική υποψηφιότητά της…

Σημειωτέον ότι η πολιτική πράξη ενέχει, πάντοτε, και πάμπολλα στοιχεία συμβολισμών…

Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι οργανωτικός γραμματέας της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ (www.sopro.gr)

Δ. Τσαϊλάς: μπορεί η Ελλάδα να γίνει Θαλασσοκράτειρα δύναμη;

1

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Ναι στη Θαλασσοκράτειρα Ελλάδα, αλλά υπάρχει πολύς δρόμος.

Ναι, μπορεί και σίγουρα έχει τις δυνατότητες. Θέλει όμως πραγματικά να γίνει; Είναι μια φιλοδοξία που παραμένει αρκετά νεφελώδης. Αυτό είναι φυσιολογικό δεδομένης της έλλειψης πολιτικής βούλησης και των προοπτικών που είναι εγγενείς με την κακή πορεία του εκσυγχρονισμού των ναυτικών μονάδων.

Ωστόσο, ως ναυτικό έθνος, εκτιμάται ότι παραμένει μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις, η ενσωμάτωση της θαλάσσιας και ναυτικής ισχύος στη συνεκτική εξωτερική πολιτική. Η έλλειψη βούλησης αποδυναμώνει επίσης τον Ελληνισμό όταν έχει έναν τόσο μακρύ κατάλογο με πράγματα που θέλει να κάνει. Πρακτικά, σημαίνει ότι οι σύμμαχοι συνήθως προβαίνουν στην πυρόσβεση, περνώντας από τη μια κρίση στην άλλη. Αυτή η κατάσταση, σε συνδυασμό με συχνά αρκετά ανατρεπτικές διακυμάνσεις του εκκρεμούς στις σχέσεις μας με άλλους εταίρους και γεωστρατηγικούς παίκτες —όχι μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία— αλλά και με περιφερειακά μπλοκ, βλάπτει πολύ την αξιοπιστία του Ελληνισμού στο εξωτερικό.

Ο Ελληνισμός διαθέτει ναυτική ισχύ που επιχειρεί ανάμεσα σε άλλα μεγαλύτερα και πιο επιθετικά ναυτικά. Θα πρέπει να επικεντρωθεί στα χαρακτηριστικά στα οποία διαπρέπει —όπως η ναυτοσύνη— και να βρει τις θέσεις όπου μπορεί να κάνει πραγματική διαφορά και να οικοδομήσει μόνιμες συνεργασίες. Υπάρχουν βασικοί τομείς όπως η διαχείριση των υποθαλάσσιών αγωγών, το παγκόσμιο εμπόριο, ο κυβερνοχώρος και το κλίμα που χρησιμεύουν ως απόδειξη των δυνατοτήτων της Ελλάδας, και αυτοί θα πρέπει να αξιοποιηθούν ως έμπνευση για την ενίσχυση των φιλοδοξιών της για να καταστεί Θαλασσοκράτειρα δύναμη.

Το ερώτημα δεν είναι αν «μπορεί» η Ελλάδα να γίνει Θαλασσοκράτειρα δύναμη, γιατί πρέπει. Το ερώτημα είναι πώς ;

Οι τελευταίοι δεκαοκτώ μήνες άλλαξαν βαθιά το γεωπολιτικό τοπίο. Η τουρκική κυβέρνηση έχει μια σαφή και κατανοητή πολιτική έναντι της Ρωσίας, της Μαύρης Θάλασσας και του Ρωσο-Ουκρανικού πολέμου. Η Άγκυρα προσπαθεί να παίζει και με τις δύο πλευρές, να εκμεταλλευτεί τις διεθνείς κυρώσεις για να ενισχύσει τα δικά της οικονομικά συμφέροντα μεσολαβώντας για μια εκεχειρία για τη διαχείριση της περιφερειακής κλιμάκωσης. Ως αποτέλεσμα, η Τουρκία επωφελείται από το να κρατά το ΝΑΤΟ έξω από τη Μαύρη Θάλασσα, ενώ παράλληλα εξυπηρετεί τα ρωσικά συμφέροντα και αναζητά παραχωρήσεις από τη Μόσχα. Υπό αυτή την έννοια, ήταν επιτυχία για την Άγκυρα να παρουσιάζεται ως κλειδοκράτορας των Στενών. Όσον αφορά το ελληνοτουρκικό ζήτημα, αναζητά παραχωρήσεις από την Ελλάδα στις θαλάσσιες ζώνες, παίζοντας το γεωστρατηγικό ρυθμιστή.

Η συμπεριφορά αυτή θα ήταν μια διεθνής τάξη πραγμάτων που δεν θα στηρίζεται στο Διεθνές Δίκαιο και την ελευθερία των θαλασσών, αλλά στην πολιτική δύναμη και ασφάλεια. Δεν είναι, ωστόσο, προς τα συμφέροντα του Ελληνισμού. Η ευνοϊκή προσέγγιση της Αμερικής στην τουρκική πολιτική έναντι της Μαύρης Θάλασσας είναι κατανοητή. Ωστόσο, ο πλήρης σεβασμός των ΗΠΑ στην Άγκυρα για τις θαλάσσιες ζώνες δεν κάνει νόημα. Ο δρόμος προς τα εμπρός είναι να ακολουθήσουμε σχολαστικά τους όρους της Σύμβασης του Δικαίου της θάλασσας, ενώ αξιοποιούμε τη ναυτική ισχύ για να ενισχύσουμε την παρουσία του Πολεμικού Ναυτικού σε συνεργασία με άλλες ναυτικές δυνάμεις εταίρων ώστε να εξασφαλιστεί η νομιμότητα.

Η επιβίωση του Ελληνισμού ενόψει αυτής της πρόκλησης απαιτεί έναν ισχυρό, συνεπή, θετικό και ενιαίο ρόλο – πόσο μάλλον που η πολιτική διαδικασία των ΗΠΑ θα της αποσπάσει την προσοχή για τα επόμενα δύο τουλάχιστον χρόνια.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει κάνει θαύματα στην εστίαση της γεωστρατηγικής σε ό,τι πραγματικά έχει σημασία, αν και η λαϊκιστική πολιτική διαλόγου είναι χαλαρή στις πολιτικές για την ασφάλεια και αυστηρή για δευτερεύοντα θέματα πιέζοντας την ελληνική κυβέρνηση. Επομένως, ο Ελληνισμός θα πρέπει να επιδείξει στρατηγικό προσανατολισμό στις θάλασσες για να επιδείξει τόσο την ενότητα του σκοπού όσο και την προθυμία του να δράσει.

Σήμερα, σε μια εποχή «στρατιωτικοποίησης των πάντων», αυτές οι πολιτικές πρέπει να γίνουν πιο εύρωστες και ανθεκτικές. Η Ελλάδα πρέπει να μειώσει τις ασύμμετρες εξαρτήσεις, να διαφοροποιήσει τις αλυσίδες εφοδιασμού, να οικοδομήσει στρατηγικές ικανότητες και να δημιουργήσει μηχανισμούς για να αντισταθεί στον οποιονδήποτε καταναγκασμό. Η κάλυψη της υψηλής τεχνολογίας, όπου η Ελλάδα έχει μείνει σοβαρά πίσω, είναι ιδιαίτερα επείγουσα. Η επαναλειτουργία των Ναυπηγιών και της αμυντικής βιομηχανίας είναι επιτακτική ανάγκη.

Γίνεται πολλή δουλειά σε αυτούς τους τομείς, αλλά το αποτέλεσμα είναι αβέβαιο. Η επιτυχία θα εξαρτηθεί τελικά από το εάν ο Ελληνισμός είναι έτοιμος για βαθύτερη ολοκλήρωση. Θα απαιτηθεί ισχυρή πολιτική ηγεσία για να περιορίσει τις φυγόκεντρες δυναμικές και, ως εκ τούτου, να διασφαλίσει ότι η Ελλάδα μπορεί να ευδοκιμήσει σε έναν κόσμο πολιτικών ισχύος.

 

 

 

ΤΑ ΤΡΙΑ ΚΑΚΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ

11
του Παντελή Σαββίδη
Τρία είναι τα μεγάλα ζητούμενα που καθορίζουν την ζωή μιας κοινωνίας.
Το πρώτο είναι η ιδεολογία. Και ως ιδεολογία εννοούμε το πλαίσιο αρχών με το οποίο ζει και πορεύεται.
Το δεύτερο είναι η πρακτική καθημερινότητά της. Πως εφαρμόζει στην καθημερινή ζωή της αυτά που πιστεύει.
Και το τρίτο είναι ποια μέλη της στελεχώνουν τους θεσμούς της. Ποια τα ποιοτικά χαρακτηριστικά τους.
Στην Ελλάδα, απο γεννησιμιού του νεοελληνικού κράτους, η ιδεολογία που κυριάρχησε είναι ο μικροελλαδισμός. Το περιβολάκι μας εδώ που κάναμε την επανάσταση και όχι πολλά πολλά με τους απέξω. Ας λένε πως είναι και ομοεθνείς. Μπορεί να τους συμπεριλάβουμε στα ενδιαφέροντά μας αλλά το ντοβλέτι θα είναι δικό μας. Μια μίζερη αντίληψη που αναδύθηκε την επομένη της ίδρυσης του κράτους και κυριαρχεί ως σήμερα. Υπήρξαν και άλλες αντιλήψεις αλλά ηττήθηκαν. Κυριάρχησε η μιζέρια.
Με βάση μια τέτοια ιδεολογία δομήθηκε το κράτος στην εξέλιξή του. Τα ρέματα που καλύφθηκαν και ό,τι άλλο κυριάρχησε ως επιλογή στην “οργάνωση” και δομή του κράτους, επηρεάστηκαν απο αυτήν την ιδεολογία. Οι υποδομές που σήμερα δείχνουν την ανικανότητά τους ήταν αποτέλεσμα αυτών των κυρίαρχων επιλογών.
Οι άνθρωποι που κλήθηκαν να διαχειριστούν αυτήν την ιδεολογία και τις επιλογές της ήταν ανάλογου διαμετρήματος και νοοτροπίας.
Δύσκολα να βρεις και να επιλέξεις κάποιον που υπερέβαινε τα εσκαμμένα. Άντε, ένας Βενιζέλος. Ο Καποδίστριας προϋπήρξε της επιβολής της. Αν κυριαρχούσε, δεν θα την είχαμε.
Οι υπόλοιποι πάνω κάτω διακατέχονταν απο την ίδια μίζερη αντίληψη. Και δημιούργησαν μια Ελλάδα ανάλογη των αντιλήψεών τους.
Σήμερα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν είναι το αποτέλεσμα επιλογών 200 χρόνων. Δεν είναι της σημερινής κυβέρνησης. Αλλά και η σημερινή κυβέρνηση, δείχνει πόσο ανίκανο είναι το προσωπικό που καλείται να διαχειριστεί μια χώρα με παθογένειες 200 χρόνων.
Οι ηγεσίες των σημερινών κομμάτων διαισθάνονται ότι κάτι σοβαρό πρέπει να αλλάξει. Το εξαγγέλλουν αλλά είναι πολύ μικρές και αδύναμες για να το υλοποιήσουν.
Δεν μπορούν να ξεπεράσουν τον μικροελλαδισμό τους. Την μικροελλαδική ιδεολογία τους. Το περιβολάκι τους.
Αποτέλεσμα; Αυτό που παρατηρούμε τις τελευταίιες ημέρες. Το τελευταίο διάστημα. Στο Μάτι σφύριζαν αδιάφορα, στα Τέμπη έστειλαν τον ένα συρμό πάνω στον άλλο γιατί δεν ήξεραν ή γιατί αδιαφορούσαν, με τις φωτιές καταστρέφεται η μισή χώρα με τις πλημμύρες η άλλη μισή. Και η δολοφονία του Αντώνη στο πλοίο για Ηράκλειο τα συμπυκνώνει όλα. Τον πέταξαν στη θάλασσα και παρακολουθούσαν πως πνίγεται. Παγεροί και αδιάφοροι. Αν δεν υπήρχαν οι βιντεολήψεις σήμερα όλοι θα πίστευαν πως ένας νέος άνθρωπος προσπάθησε να επιβιβαστεί στο πλοίο, δεν τα κατάφερε και έπεσε στη θάλασσα. Η δημοσιογραφία των πολιτών ξεπέρασε την δημοσιογραφία των επαγγελματιών. Πρέπει να βιώνεις γερά την ζωώδη κατάστασή σου για να πετάς άνθρωπο στη θάλασσα, να τον βλέπεις να πνίγεται και να φεύγεις.
Αυτά είναι αναμενόμενα. Λογικές συνεπαγωγές ενός κράτους και μιας κοινωνίας που δομήθηκαν και εξελίχθηκαν όπως περιέγραψα.
Ξέρετε που βρίσκεται η τραγωδία; Στο ότι το πολιτικό προσωπικό, όλο το πολιτικό προσωπικό, κυμαίνεται στην διανοητική εμβέλεια ενός Βαρβιτσιώτη ή ενός Μητσοτάκη. Αλλά η εμβέλεια αυτή δεν αρκεί για να πάρει στροφή η κοινωνία και η χώρα. Θέλει άλλα πρόσωπα.
Και αυτά τα πρόσωπα στην πολιτική δεν υπάρχουν και στην λοιπή κοινωνία δεν διακρίνονται.
Αποκάλυψη αυτής της αδυναμίας είναι η κυρία που δεν μπορεί να κάνει χωρίς το Costa Navarino ή ο διάττων αστέρας που απασχολεί την επικαιρότητα. Υπάρχει και μια άλλη ομάδα που συγκροτήθηκε στο Δημοκρίτειο. Αλλά αυτή μοιάζει ακόμη με φοιτητικό σύλλογο.
Και, όμως, η Ελλάδα έχει επιχειρηματίες αυτοδημιούργητους που δεν ήταν λαμόγια. Όπως ο Δ.Λ, ή ο Β.Γ ή Γ.Μ για να περιοριστώ σε μερικούς που γνωρίζω στη Βόρεια Ελλάδα. Επιχειρηματίες που πήραν τις μικρές επιχειρήσεις του πατέρα τους και με κόπο τις μεγάλωσαν. Τις έκαναν διεθνούς εμβέλειας.
Γιατί δεν τολμούν να διεκδικήσουν την σωτηρία της χώρας, πλαισιωμένοι απο άλλους εργαζόμενους, εργαζόμενους με ιδρώτα απο το αμόνι μέχρι το πανεπιστημιακό εργαστήριο; Διότι θα κατηγορηθούν απο μια κοινωνία που θεωρεί πως έχει θείω δικαίωμα να υπάρχει. Θα διακωμωδηθούν, θα καταδικαστούν και θα καταψηφιστούν. Και ερχόμαστε και πάλι στην αρχή της δημιουργίας. Στη βάση ποιας παιδείας και ποιας ιδεολογίας δομήθηκε το κράτος και η κοινωνία; Του μικροελλαδισμού. Ε, με αυτήν θα πορευθούμε μέχρι να αλλάξει.
Αλλά δεν θα αλλάξει. Γι αυτήν γράφω τόσο καιρό.