Αρχική Blog Σελίδα 1587

Δ. Μακροδημόπουλος: ερμηνεύοντας τον εργασιακό και πολιτικό Μεσαίωνα

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Διαβάζουμε στον Τύπο για σκέψεις στην Ευρώπη για 35ωρο, ακόμη και για 6ωρη εργασία και για εβδομάδα των τεσσάρων εργάσιμων ημερών που πειραματικά ήδη εφαρμόζονται και από την άλλη μεριά έχουμε τη ΝΔ και τον Άδωνη Γεωργιάδη να νομοθετούν την εργασία σε δύο και περισσότερους εργοδότες με ημερήσια ανάπαυση των 11ωρών που σημαίνει μέγιστη νόμιμη πενθήμερη απασχόληση 65 ωρών και αν προσθέσουμε και τη δυνατότητα εργασίας και έκτη ημέρα την εβδομάδα, που παρέχεται από το νομοσχέδιο, τότε επιστρέφουμε στις συνθήκες εργασίας που μας περιγράφει ο Μαρξ στον πρώτο τόμο του Κεφαλαίου στη διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης. Αν προσθέσουμε και το χρόνο μετακίνησης προς και από τη δουλειά, τη μετακίνηση από τη μια δουλειά στην άλλη, τότε πόσος “ελεύθερος” χρόνος απομένει για να ζήσεις;

Το νομοσχέδιο φέρει τον τίτλο: «Ενσωμάτωση της Οδηγίας (ΕΕ) 2019/1152 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 20ής Ιουνίου 2019 για διαφανείς και προβλέψιμους όρους εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Είναι λοιπόν τόσο απάνθρωπη η ΕΕ; Αυτό ισχυρίζεται η κυβέρνηση με το περιεχόμενο του νομοσχεδίου και την επίκληση κάθε φορά των κυρώσεων του ευρωπαϊκού δικαστηρίου που αξιοποιείται ως πολιορκητικός κριός για την κατεδάφιση των κοινωνικών κατακτήσεων. Το ευρωπαϊκό δικαστήριο δεν ισχύει για τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες που προωθούν την εξάωρη εργασία με την ίδια αμοιβή με την 8ωρη ή την εβδομάδα των τεσσάρων ημερών χωρίς μείωση αποδοχών; Αν είναι να καθορίζει το Ευρωπαϊκό δικαστήριο σε αυτόν το βαθμό τη ζωή του Έλληνα ας πληρώνουμε το τίμημα. Διαφορετικά προς τί οι εθνικές εκλογές;

Αποδεικνύεται πλέον στην πράξη ότι οι τρεις μεταγραφέντες πολιτικοί από το ΛΑΟΣ στη ΝΔ, που αξιοποιήθηκαν για την απαξίωση της υγείας και της εργασίας, αποτελούν σήμερα την κύρια ιδεολογική έκφρασή της, γιαυτό μάλλον εξέλειπε ο ΛΑΟΣ από το κομματικό στερέωμα της χώρας, δεν είχε λόγους ύπαρξης αφού ενσωματώθηκε στη ΝΔ και την καθόρισε ιδεολογικά.

1) Ποιά φιλοσοφία υλοποιεί το νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας;

Η υπεραξία της εργασίας, δηλαδή το κέρδος του εργοδότη, δημιουργείται με την παράταση της εργάσιμης ημέρας πέραν των ωρών στις οποίες ο εργαζόμενος παράγει αξία ίση με το ημερομισθίου του. Επομένως, πέραν αυτών των ωρών, όσες περισσότερες ώρες εργασθεί τόσο μεγαλύτερο κέρδος δημιουργεί. Γιαυτό το κεφάλαιο θέλει να αυξάνει τις ώρες εργασίας. Διότι η υπεραξία παράγεται από την ανθρώπινη εργασία και όχι από τα μέσα παραγωγής (μηχανές, κ.α.). Τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα για υψηλότερα κέρδη που οφείλονται σε ανώτερες ανταγωνιστικές μορφές ή καλύτερα μηχανήματα είναι συνήθως βραχύβια. Οι ανταγωνιστικές εταιρείες μπορούν γρήγορα να υιοθετήσουν τις νέες μεθόδους και τις τεχνολογικές καινοτομίες σε όλους τους τομείς εκμηδενίζοντας το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των άλλων. Γιαυτό στρέφονται σε χώρες της Ανατολής όπου και οι μισθοί είναι πενιχροί αλλά και οι ώρες εργασίας πολλές.

Όμως, ο καπιταλισμός είναι μονίμως παγιδευμένος στην αντίφαση που αναδεικνύεται σε κυρίαρχη: Μπορεί είτε α) να μεγιστοποιεί τους όρους για την παραγωγή υπεραξίας μειώνοντας τους μισθούς, μειώνοντας όμως ταυτόχρονα και τη δυνατότητα να πουληθούν τα προϊόντα, .αφού οι εργαζόμενοι είναι οι αγοραστές, είτε β) να διατηρεί ισχυρή τη ζήτηση στην αγορά αμείβοντας τους εργαζόμενους με καλούς μισθούς, μειώνοντας όμως την υπεραξία, τα κέρδη του, που δημιουργούνται στη διαδικασία παραγωγής των προϊόντων από την εργασία τους. Το νομοσχέδιο του υπουργείου εργασίας υιοθετεί  μεσαιωνικές συνθήκες για τους εργαζόμενους διότι προσπαθεί να εξαλείψει ή να αμβλύνει αυτή την αντίφαση που είναι  αναπόσπαστο χαρακτηριστικό του καπιταλισμού ως κοινωνικού σχηματισμού. Αυξάνοντας τις ώρες εργασίας σε έναν ή περισσότερους εργοδότες, αφενός αυξάνει την υπεραξία που δημιουργεί ο εργαζόμενος ενώ αφετέρου προσπαθεί να αυξήσει τα έσοδα του εργαζόμενου, να αυξήσει τη ζήτηση στην αγορά, δηλαδή την πώληση των παραγόμενων προϊόντων στην αγορά. Δεν ενδιαφέρεται για τις εξοντωτικές συνθήκες ζωής των εργαζομένων..

Πώς προσπαθούν να αμβλύνουν αυτή την αντίφαση  οι κοινωνίες των κρατών της βόρειας Ευρώπης; Τα κράτη τους έχουν ένα ισχυρό πλέγμα κοινωνικής προστασίας και επί πλέον οι εταιρείες τους πραγματοποιούν την υπεραξία στην παραγωγή σε χώρες της νοτιανατολικής Ασίας και αλλού.

Γιατί όμως το νομοσχέδιο με την εργασία σε περισσότερους του ενός εργοδότες και την πριμοδότηση της εργασίας των συνταξιούχων ενισχύει αντί να καταπολεμά την ανεργία; Ο Frederick Jameson μας λέει ότι «Η νέα δομική ανεργία αποτελεί μορφή εκμετάλλευσης… Η ανεργία είναι δομικά αδιαχώριστη από τη δυναμική της συσσώρευσης και της επέκτασης (του κεφαλαίου) που αποτελεί την ίδια τη φύση του καπιταλισμού» διότι αφενός με την ύπαρξη του εφεδρικού στρατού που δημιουργούν οι άνεργοι, οι απαιτήσεις των εργαζομένων συμπιέζονται στο ελάχιστο και αφετέρου διότι η ύπαρξη τους επιτρέπει στο κεφάλαιο την επέκτασή του. Τα πάντα καταλήγουν στο γεγονός ότι η καπιταλιστική παραγωγή όχι μόνον χρειάζεται εργαζόμενους  αλλά επίσης χρειάζεται και τους ανέργους, τον εφεδρικό στρατό.

2) Και η δημοκρατία;

Πώς αξιοποίησε η κυβέρνηση τη νέα εκλογική επιτυχία του 40,55%; Προσέθεσε στο νομοσχέδιο και τέταρτη παράγραφο στο άρθρο 93 του δικού της αντεργατικού Νόμου 4808/2021, επιβάλλοντας βαρύτατες ποινές στους απεργούς που ασκούν “ψυχολογική βία” στους απεργοσπάστες ακυρώνοντας στην ουσία το συνταγματικό δικαίωμα του συνέρχεσθαι. Δηλαδή, αν εκλεγεί για τρίτη φορά η ΝΔ ως κυβέρνηση τί θα πρέπει να περιμένουμε; Μας το προαναγγέλλουν  ο Στιβ Λεβίτσκι και ο Ντάνιελ Ζίμπλατ: «Το τραγικό παράδοξο στην περίπτωση του εκλογικού δρόμου προς τον αυταρχισμό είναι ότι αυτοί που επιδιώκουν την κατάλυση της δημοκρατίας χρησιμοποιούν συχνά τους ίδιους τους δημοκρατικούς θεσμούς ώστε σταδιακά, “ανεπαισθήτως”, ακόμη και νομιμοφανώς, να πετύχουν τον στόχο τους». Για να επεξηγήσουν: «Ο εκλογικός νόμος προς την κατάλυση της δημοκρατίας είναι και πιο ύπουλος ίσως… Με την έννοια ότι έχουν την έγκριση εκλεγμένων νομοθετικών σωμάτων ή γίνονται αποδεκτές από τα δικαστήρια. Μάλιστα, συχνά παρουσιάζονται σαν προσπάθεια για μια “καλύτερη”, “πιο αποτελεσματική” δημοκρατία… Ετσι για πολλούς η διάβρωση και η “αποψίλωση” της δημοκρατίας δεν γίνεται καν αντιληπτή».

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

4/9/2023

 

 

Ανδρέας Θεοφάνους: η διεθνής κοινότητα, η κατοχική δύναμη και εμείς

0

Ανδρέας Θεοφάνους*

10/9/2023

Αναμφίβολα τα επεισόδια καθώς και η παραβίαση του status quo στην περιοχή της Πύλας από την κατοχική οντότητα στις 18 Αυγούστου προκάλεσαν την ανησυχία και τον προβληματισμό των Ελληνοκυπρίων. Οι ενέργειες αυτές, για τις οποίες ευθύνη έχει και η Τουρκία, δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Οι εξελίξεις αυτές ενώ μας προβληματίζουν δεν πρέπει να μας εκπλήττουν. Στο κείμενο αυτό αξιολογώ συνοπτικά και ενδεικτικά τα συναφή δεδομένα καθώς και τις προεκτάσεις τους.

Είχαν προ πολλού σημειωθεί παραβιάσεις του status quo στη Δένεια, στην Αυλώνα, στα Στροβίλια και τα τελευταία χρόνια στην περίκλειστη πόλη των Βαρωσίων. Εν πολλοίς η διεθνής κοινότητα ανέχθηκε τις έκνομες ενέργειες της Τουρκίας και της κατοχικής οντότητας. Η κατάσταση αυτή οδήγησε την Άγκυρα και την κατοχική οντότητα σε μια κατάσταση «συνέπειας με την ασυνέπεια και την έλλειψη σεβασμού απέναντι στο διεθνές δίκαιο». Αυτό είναι εν πολλοίς απότοκο και του σοβαρού ανισοζυγίου δυνάμεων που υφίσταται.

Η πρόσφατη (έστω) φραστική διεθνής καταδίκη των τουρκικών ενεργειών στην Πύλα από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αποτέλεσε θετική εξέλιξη. Όμως δεν αρκεί. Ταυτόχρονα είναι σημαντικό να αξιολογήσουμε πολύ συνοπτικά τις τουρκικές ενέργειες, τη στάση της δικής μας πλευράς καθώς και τις τοποθετήσεις της διεθνούς κοινότητας μετά το 1974.

Αξιολογώντας όλα τα δεδομένα δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το καλοκαίρι του 1974 οι ενέργειες της Τουρκίας στην Κύπρο έγιναν ανεχτές από τη διεθνή κοινότητα. Ταυτόχρονα το Συμβούλιο Ασφαλείας κάλεσε τα εμπλεκόμενα μέρη σε συνομιλίες μετά τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στις 16 Αυγούστου 1974. Η απόφαση αυτή θα παρέπεμπε σε μια ιδιότυπη κατάσταση πραγμάτων όπου σταδιακά η Τουρκία θα μετατρεπόταν σε τρίτο μέρος στη διαμάχη. Το πρόβλημα στην πορεία του χρόνου θα αξιολογείτο ως διακοινοτικό.

Στις 13 Φεβρουαρίου 1975 η τουρκοκυπριακή ηγεσία ανακήρυξε την «Ομόσπονδη Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου». Λαός και ηγεσία αντέδρασαν στην ελεύθερη Κύπρο, ενώ η στάση της διεθνούς κοινότητας ήταν χλιαρή. Η ζωή όμως συνεχίστηκε με τα ίδια και τα ίδια. Στις 2 Αυγούστου 1975 υπήρξε η συμφωνία Κληρίδη-Ντενκτάς, γνωστή ως η Τρίτη Βιέννη. Μεταξύ άλλων, η συμφωνία προέβλεπε ότι οι Ελληνοκύπριοι της Καρπασίας θα είχαν το δικαίωμα να ζήσουν στις πατρογονικές τους εστίες και όλοι οι Τουρκοκύπριοι που διαβιούσαν ακόμα στην ελεύθερη Κύπρο να μεταβούν «στο βόρειο τμήμα του νησιού». Οι Τουρκοκύπριοι πήραν ότι ήθελαν αλλά δεν σεβάστηκαν αυτά που συμφώνησαν για τους Ελληνοκύπριους.

Όταν ο Πρόεδρος Μακάριος αποδέχθηκε τον οδυνηρό συμβιβασμό για μια δικοινοτική ομοσπονδία σε γεωγραφική βάση στις 12 Φεβρουαρίου 1977 είχε λάβει διαβεβαιώσεις ότι η τουρκική πλευρά θα ανταπέδιδε και θα επέρχετο μια διευθέτηση στο Κυπριακό. Αυτό δεν έλαβε χώρα και λίγο πριν πεθάνει ο Μακάριος στην τελευταία του ομιλία διακήρυξε την αναγκαιότητα ενός μακροχρόνιου αγώνα. Ο μακροχρόνιος αγώνας δεν διεξήχθη ποτέ. Αντίθετα υπήρξε μια πολιτική σταδιακών αλλά σταθερών υποχωρήσεων με την πεποίθηση (ψευδαίσθηση θα έλεγα) ότι θα επέρχετο μια υποφερτή συμφωνία.

Στη συμφωνία υψηλού επιπέδου Κυπριανού-Ντενκτάς στις 19 Μαΐου 1979 υπήρχε πρόνοια (παράγραφος 5) ότι θα αντιμετωπίζετο θετικά το ζήτημα της Αμμοχώστου μόλις άρχιζαν εκ νέου οι διακοινοτικές συνομιλίες. Οι Τούρκοι όχι μόνο δεν υλοποίησαν τις δεσμεύσεις τους αλλά αναβάθμισαν ακόμη περισσότερο τις απαιτήσεις τους.

Όταν ανακηρύχθηκε μονομερώς η «ΤΔΒΚ» στις 15 Νοεμβρίου 1983 υπήρξαν τα καταδικαστικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ 541 (18 Νοεμβρίου 1983) και 550 (11 Μαΐου 1984). Παράλληλα η ελληνοκυπριακή ηγεσία διακήρυξε ότι δεν θα συμμετείχε σε διακοινοτικές συνομιλίες χωρίς προηγουμένως την ανάκληση του ψευδοκράτους. Όταν όμως εκδηλώθηκε νέα πρωτοβουλία του ΟΗΕ με τη στήριξη των ΗΠΑ και της Βρετανίας, η ελληνοκυπριακή πλευρά επανήλθε στις συνομιλίες. Στην πορεία ο Πρόεδρος Κυπριανού διαπίστωσε ότι παρά τα καταδικαστικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ το περιεχόμενο της πρότασης του ΓΓ Πέρεζ ντε Κουεγιάρ ικανοποιούσε τα αιτήματα της τουρκικής πλευράς ενώ τα ζητήματα για τα οποία υπήρχε ζωηρό ενδιαφέρον από τους Ελληνοκυπρίους δεν αντιμετωπίζοντο ικανοποιητικά. Η συνέχεια είναι γνωστή.

Τον Αύγουστο του 1996 δύο Ελληνοκύπριοι, ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού, δολοφονήθηκαν βάναυσα στα κράσπεδα της Αμμοχώστου από εγκάθετους της κατοχικής οντότητας μπροστά από ειρηνευτές του ΟΗΕ καθώς και κάμερες διεθνών τηλεοπτικών σταθμών. Η αλαζονεία των κατοχικών δυνάμεων ήταν σε έξαρση καθώς υπήρχε η πεποίθηση ότι ανεξάρτητα από τις ενέργειές τους δεν θα υπήρχε κόστος, αλλά ανοχή.

Και όταν κορυφώθηκε η διεθνής πρωτοβουλία για το Κυπριακό λίγο πριν τη διεύρυνση της ΕΕ την 1η Μαΐου 2004, η κατάληξη ήταν το Σχέδιο Ανάν V το οποίο δεν ήταν ισοζυγισμένο. Μετά την απόρριψη του εν λόγω σχεδίου υπήρξαν κατηγορίες εναντίον των Ελληνοκυπρίων ενώ εντάθηκαν η εκμετάλλευση και ο σφετερισμός ελληνοκυπριακών περιουσιών. Στην πορεία του χρόνου θα συνεχίζετο με αμείωτο ρυθμό και ο εποικισμός. Η Τουρκία παρέμεινε στο απυρόβλητο και στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ τον Δεκέμβριο του 2004 εξασφάλισε ημερομηνία έναρξης ενταξιακών συνομιλιών με την Ένωση με μόνη δέσμευση την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Άγκυρας και για την Κύπρο. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι Τούρκοι δεν τήρησαν ποτέ ούτε και αυτή τη δέσμευσή τους.

Ούτε οι συνομιλίες Χριστόφια-Ταλάτ και μεταγενέστερα Αναστασιάδη-Ακιντζί οδήγησαν σε μια διευθέτηση. Την τελευταία περίοδο ο εποικισμός, η ισλαμοποίηση των κατεχομένων εδαφών, ο σφετερισμός ελληνοκυπριακών περιουσιών και ο υβριδικός πόλεμος εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας πήραν νέες διαστάσεις. Η Τουρκία και η κατοχική οντότητα δεν είχαν κανένα κόστος από τις παράνομες ενέργειές τους. Υπογραμμίζεται συναφώς ότι η αντίδραση της Δύσης έναντι της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία ήταν διαμετρικά αντίθετη σε σχέση με την τουρκική επιδρομή και συνεχιζόμενη κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου. Παράλληλα, οι Ελληνοκύπριοι οπαδοί της οποιασδήποτε λύσης θεωρούν τους συμπατριώτες τους που αρνούνται να αποδεχθούν και να νομιμοποιήσουν τις τουρκικές απαιτήσεις υπεύθυνους για την υφιστάμενη κατάσταση.

Η πραγματικότητα είναι ότι, όπως είδαμε και με τα πρόσφατα γεγονότα στο Βαρώσι και στην Πύλα, η Τουρκία προσπαθεί να διευρύνει και να εμβαθύνει την κατοχή. Πέραν τούτου, είναι προφανές ότι η τουρκική πλευρά θα είναι θετική σε μια διευθέτηση δια της οποίας η Άγκυρα θα εξασφαλίσει συγκυριαρχία και τον στρατηγικό έλεγχο της Μεγαλονήσου. Λαός και πολιτική ηγεσία θα πρέπει να προβληματισθούν. Ταυτόχρονα η πολιτική ηγεσία θα πρέπει να αντιληφθεί ότι η κατάληξη της οποιασδήποτε πρωτοβουλίας στη σημερινή συγκυρία εξ ορισμού θα καθορισθεί ή τουλάχιστον θα επηρεασθεί σοβαρά από το υφιστάμενο (αν)ισοζύγιο δυνάμεων. Ως εκ τούτου η Κύπρος καλείται να πορευτεί με διεκδικητικό πραγματισμό και χωρίς ψευδαισθήσεις.

* Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

ΑΘΗΝΑΪΚΕΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

18
του Παντελή Σαββίδη
Η κοινή γνώμη έχει την απορία γιατί η Τουρκία να επιδιώκει ήρεμα νερά με την Ελλάδα και, ενδεχομένως, λύση μέσω Χάγης.
Η απάντηση είναι ότι η Τουρκία για διάφορους λόγους, απο οικονομικούς μέχρι στρατιωτικούς και γεωπολιτικούς θέλει να βελτιώσει τις σχέσεις της με την Δύση, κυρίως τις ΗΠΑ. Οι οικονομικοί λόγοι έχουν να κάνουν με την κατάστση της οικονομίας της. Οι στρατιωτικοί με την ανάγκη εκσυγχρονισμού των F-16 που διαθέτει και αγοράς καινούριων. Οι γεωπολιτικοί για να επανέλθει σε μια νέα ισορροπία μεταξύ Δύσης και Ανατολής διότι ο τρόπος που έχει συμπεριφερθεί ως σήμερα έχει ανατρέψει αυτήν την ισορροπία προς Ανατολάς.
Στην Αθήνα, αν δεν το κάνουν για να κερδίσουν χρόνο, υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσαν να βρούν κάποια λύση με την Τουρκία. Μπορούν, αν υποχωρήσουν απο την θέση που η Ελλάδα είχε μέχρι σήμερα. Ό,τι, δηλαδή, η διαφορά με την Τουρκία είναι μία, το ζήτημα οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ και είναι νομική. Και στο σκοπιανό η λύση Κοτζιά θα μπορούσε να επιτευχθεί απο την δεκαετία του 90 αν οι τότε κυβερνήσεις δέχονταν μακεδονική εθνότητα, μακεδονική γλώσσα.
Απο τις δηλώσεις Γεραπετρίτη φαίνεται υποχώρηση απο αυτήν την θέση (της μιας διαφοράς, νομικού χαρακτήρα) διότι η έναρξη πολιτικού διαλόγου αυτό σημαίνει. Στο τραπέζι όλα όσα θέτει η Τουρκία.
Για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία του τι επιδιώκει η Τουρκία δείτε τις θέσεις της απο κείμενο στην ιστοσελίδα του τουρκικού ΥΠΕΞ.
“Μια πιθανή διευθέτηση των ζητημάτων του Αιγαίου θα είναι λειτουργική και διαρκής μόνο εάν οικοδομηθεί πάνω σε έναν κοινό παρονομαστή, δηλαδή τον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων και των νόμιμων συμφερόντων και των δύο χωρών.
Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο Αιγαίο μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας, εκτός από την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, η οποία θα πρέπει να επιλυθεί μόνο μέσω προσφυγής στο ICJ. Αυτή η θέση της Ελλάδας, δηλαδή «ένα πρόβλημα-μία λύση», δεν αντικατοπτρίζει καθόλου την πραγματικότητα.
Επομένως, η αναγνώριση μόνο ενός προβλήματος και η παραμέληση των άλλων, καθώς και η υποστήριξη μόνο ενός μέσου για μια λύση με επιλεκτικό τρόπο δεν αποτελεί βιώσιμη επιλογή για την ειρηνική διευθέτηση όλων αυτών των ζητημάτων. Η επιλογή μιας τέτοιας πορείας δράσης θα άφηνε αναμφίβολα ανεπίλυτα τα άλλα εκκρεμή ζητήματα.
Με αυτή την κατανόηση, η Τουρκία πιστεύει ότι όλα τα προβλήματα πρέπει να αντιμετωπιστούν στο σύνολό τους και είναι έτοιμη να συνεχίσει να εργάζεται για την επίλυση των ζητημάτων του Αιγαίου με ειρηνικά μέσα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.
Η Τουρκία δεν αποκλείει εξαρχής οποιαδήποτε μέθοδο ειρηνικής διευθέτησης που περιέχεται στο άρθρο 33 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, συμπεριλαμβανομένης της προσφυγής, εάν είναι απαραίτητο, στο Διεθνές Δικαστήριο ή σε άλλες λύσεις τρίτων που βασίζονται στην αμοιβαία συναίνεση και των δύο χωρών.
Για τον σκοπό αυτό, η Τουρκία είναι αποφασισμένη να επικεντρωθεί σε συγκεκριμένες και εποικοδομητικές ιδέες…»

Μπρα ντε φερ Κίνας – Ινδίας στον Παγκόσμιο Νότο

0

Πλάμεν Τόντσεφ*

Κίνα και Ινδία διαγκωνίζονται για το ποια μπορεί να θεωρηθεί πιο γνήσιος και αποτελεσματικός εκπρόσωπος του αναπτυσσόμενου κόσμου. 

Αίσθηση προκάλεσε η απουσία του Κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ στη Σύνοδο Κορυφής της ομάδας G-20 στο Νέο Δελχί. Aντ’ αυτού, έλαβε μέρος ο πρωθυπουργός Λι Τσιανγκ, δεύτερος τη τάξει στην ιεραρχία του κινεζικού κόμματος-κράτους. Είναι η πρώτη φορά που ο Σι Τζινπίνγκ απέχει από σύνοδο κορυφής της G-20 και οι ερμηνείες γι’ αυτήν την απόφασή του ποικίλλουν.

Εικάζεται ότι ο Κινέζος πρόεδρος προτίμησε να αποφύγει την συνάντηση με τον Τζο Μπάιντεν εν μέσω των εντάσεων μεταξύ της Ουάσιγκτον και του Πεκίνου. Τον Νοέμβριο του 2022 οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν στη Σύνοδο Κορυφής της G-20 στην Τζακάρτα της Ινδονησίας και η συνομιλία τους χαρακτηρίστηκε από αρκετά διαλλακτικό τόνο, ενώ συμφωνήθηκε να τοποθετηθούν “προστατευτικές μπάρες” στην σινο-αμερικανική αντιπαράθεση. Ωστόσο, το επεισόδιο με το κινεζικό αερόστατο δύο μήνες αργότερα δηλητηρίασε εκ νέου τις σχέσεις μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων.

Μια άλλη πιθανή εξήγηση είναι ότι ο Σι Τζινπίνγκ δεν θέλησε με την παρουσία του να πιστοποιήσει το αυξανόμενο βάρος της Ινδίας στο διεθνές στερέωμα, κάτι που σχετίζεται με τις ανταγωνιστικές σχέσεις μεταξύ των δύο γιγάντων της Ασίας και πολυπληθέστερων χωρών στον πλανήτη. Αυτήν τη δεύτερη ερμηνεία προτάσσει μια σχολή σκέψης που διαβλέπει στην απουσία του Σι Τζινπίνγκ από το Νέο Δελχί μια ευρύτερη τάση:

εντεινόμενο διαγκωνισμό μεταξύ της Κίνας και της Ινδίας για την πρωτοκαθεδρία στον Παγκόσμιο Νότο, όπως έχει επικρατήσει να αποκαλείται ο Τρίτος Κόσμος.

Η ασταθής ισορροπία των σινο-ινδικών σχέσεων

H Κίνα και η Ινδία είναι ιστορικοί αντίπαλοι στην μεταπολεμική περίοδο, με αποκορύφωμα τον πόλεμο του 1962 για διαφιλονικούμενα εδάφη στα Ιμαλάια. Έκτοτε οι δύο χώρες είχαν αρκετές ένοπλες συγκρούσεις μικρότερης κλίμακας και πάντα υποβόσκει ένταση μεταξύ τους. Ο σινο-ινδικός ανταγωνισμός, μάλιστα, δεν εκδηλώνεται μόνο στα κοινά τους σύνορα, αλλά επεκτείνεται πλέον και στον Ινδικό Ωκεανό.

Ταυτόχρονα, και οι δύο πλευρές καταβάλλουν προσπάθειες οι εντάσεις αυτές να παραμένουν ελεγχόμενες. Σημειώνεται ότι, εκτός από την ομάδα G-20, η Κίνα και η Ινδία συνυπάρχουν και σε άλλους δύο σχηματισμούς, τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ) και την ομάδα BRICS. Την ίδια στιγμή, όμως, η Ινδία συμμετέχει – μαζί με τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και την Αυστραλία – και στον σχηματισμό Quad που αποβλέπει στην αναχαίτιση της κινεζικής επιρροής στην τεράστια περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού.

Η Ινδία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος μέτοχος στην Ασιατική Τράπεζα Χρηματοδότησης Υποδομών (AIIB) με έδρα το Πεκίνο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αποδέχεται τον νέο Δρόμο του Μεταξιού (Belt and Road Initiative – BRI). Στο Νέο Δελχί παρακολουθούν με μεγάλη ανησυχία την στενή συνεργασία της Κίνας με το Πακιστάν, με το οποίο η Ινδία έχει εμπλακεί σε τρεις πολέμους μετά το 1947. Οι Ινδοί ιθύνοντες θεωρούν ότι η φαραωνικών διαστάσεων – και εν πολλοίς αμφιλεγόμενη – πρωτοβουλία του Σι Τζινπίνγκ απορρέει από καθαρά γεωπολιτικές βλέψεις του Πεκίνου. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην τελευταία σύνοδο κορυφής του ΟΣΣ τον περασμένο Ιούλιο, η Ινδία για πολλοστή φορά απέρριψε την προτροπή της Κίνας να προσχωρήσει στο BRI.

Είναι, πάντως, φανερό ότι, εκτός από τη βαθιά ριζωμένη καχυποψία και τον ανταγωνισμό μεταξύ τους σε περιφερειακή κλίμακα, η Κίνα και η Ινδία διαγκωνίζονται πλέον και για το ποια από τις δύο χώρες μπορεί να θεωρηθεί ως πιο γνήσιος και αποτελεσματικός εκπρόσωπος του αναπτυσσόμενου κόσμου.

Ακήρυχτος ανταγωνισμός για προβάδισμα στον Παγκόσμιο Νότο

Βραχυπρόθεσμα, το Πεκίνο έχει σημαντικό προβάδισμα έναντι της Ινδίας σε αυτήν την άτυπη κούρσα για την πρωτοκαθεδρία στον Παγκόσμιο Νότο. Η Κίνα έχει αποκτήσει σοβαρά ερείσματα στις αναπτυσσόμενες χώρες χάρη στα έργα υποδομής που χρηματοδοτεί, έστω και με αμφιλεγόμενo δανεισμό που χαρακτηρίζεται από πολλούς ως παγίδα χρέους, αν όχι ως σύμπτωμα κινεζικού “νεοϊμπεριαλισμού”. Την ίδια στιγμή, όμως, η Κίνα αντιμετωπίζει τις δικές της εσωτερικές προκλήσεις και δεν μπορεί επ’ άπειρον να συνεχίσει να χορηγεί επισφαλή δάνεια, τα οποία έχουν αυξηθεί απότομα τα τελευταία χρόνια.

Εχει την σημασία του και το γεγονός ότι η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της πλειοψηφίας των αναπτυσσόμενων χωρών, είτε ως προμηθευτής αγαθών και υπηρεσιών, είτε ως προορισμός για τις εξαγωγές τους, κυρίως πρώτων υλών. Αξιοσημείωτη είναι και η διείσδυση κινεζικών τεχνολογιών που επίσης δημιουργεί εξάρτηση από το Πεκίνο.

Ωστόσο, οι μεσομακροπρόθεσμες προοπτικές της Κίνας και της Ινδίας συνθέτουν μια διαφορετική εικόνα.

Παρότι στην παρούσα φάση οι δύο οικονομίες έχουν ανόμοια μεγέθη, με το κινεζικό ΑΕΠ να είναι υπερπενταπλάσιο του ινδικού, οι ρυθμοί ανάπτυξης της Ινδίας ξεπερνούν πλέον τους αντίστοιχους ρυθμούς της Κίνας και ενδέχεται αυτή η τάση να διατηρηθεί για πολλά χρόνια, πιθανώς και δεκαετίες.

Η Ινδία ασφαλώς επωφελείται του “δημογραφικού της μερίσματος”, καθώς από φέτος είναι πλέον η πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο και με σχετικά νεανικό πληθυσμό, ενώ η Κίνα γερνάει και συρρικνώνεται.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Ινδία αποτελεί σημαντικό μέρος της αποκαλούμενης “εναλλακτικής Ασίας”, δηλαδή εκείνων των ασιατικών χωρών, οι οποίες ολοένα και περισσότερο προσελκύουν επενδυτικά κεφάλαια που μέχρι πρότινος κατευθύνονταν σχεδόν αποκλειστικά στην Κίνα.

Επιπροσθέτως, εκτός από τις επενδύσεις σε μεταποιητικές δραστηριότητες εντάσεως εργασίας, η Ινδία δικαίως υπερηφανεύεται για την πρόοδο που σημειώνει σε τεχνολογίες αιχμής. Αυξάνονται συνεχώς οι ξένες επενδύσεις σε τομείς σχετικούς με τηλεπικοινωνίες και ψηφιακές υπηρεσίες εξ αποστάσεως. Πριν από λίγες μέρες πραγματοποιήθηκε επιτυχώς η αποστολή ινδικού σκάφους στην Σελήνη και η Ινδία καθίσταται πλέον η τέταρτη διαστημική δύναμη, μαζί με τις ΗΠΑ, την Ρωσία και την Κίνα.

Δύο διαφορετικές προτάσεις

Ενώ το Πεκίνο αρέσκεται να διαφημίζει στον Παγκόσμιο Νότο το κινεζικό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, η Ινδία είναι σε θέση πλέον να διατυπώσει το δικό της αφήγημα. Το κεντρικό επιχείρημα της Κίνας είναι ότι η αλματώδης ανάπτυξή της τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες οφείλεται στο μονοκομματικό της σύστημα, ένα πρότυπο που βολεύει πολλά αυταρχικά καθεστώτα στον Παγκόσμιο Νότο.

Η Ινδία, όμως, αντιπαραβάλλει μια διαφορετική πρόταση – ότι η οικονομική ανάπτυξη είναι εφικτή και με πολυκομματικό σύστημα, παρά τα εντεινόμενα σημάδια αυταρχισμού του κυβερνώντος κόμματος Baratiya Janata Party (BJP) και του πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι.

Επιπροσθέτως, το δημογραφικό προφίλ της Ινδίας ταιριάζει πολύ καλύτερα στην εκρηκτική πληθυσμιακή αύξηση σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, με προεξάρχουσα την Αφρική, απ’ ό,τι η γηράσκουσα και συρρικνούμενη πλέον κινεζική κοινωνία.

Σε ό,τι δε αφορά την αναδυόμενη νέα τάξη πραγμάτων στην υφήλιο, η Κίνα πιέζει τον Παγκόσμιο Νότο να συμπαραταχθεί μαζί της σ’ ένα αντιδυτικό/αντιαμερικανικό μπλοκ, μια απαίτηση που αφήνει πολλές αναπτυσσόμενες χώρες επιφυλακτικές. Oι απροκάλυπτες προσπάθειες του Πεκίνου, αλλά και της Ρωσίας, να προσδώσουν στον ΟΣΣ και την ομάδα BRICS αντιδυτικό προσανατολισμό προκαλούν αντιδράσεις. Παραδείγματος χάρη, στην πρόσφατη σύνοδο στην Νότια Αφρική τόσο η Ινδία όσο και η Βραζιλία εξέφρασαν την άποψη ότι η διεύρυνση των BRICS δεν πρέπει να υπηρετεί αλλότριους πολιτικούς στόχους εις βάρος της – ούτως ή άλλως περιορισμένης – συνοχής της ομάδας.

Η απουσία του Κινέζου προέδρου στη Σύνοδο Κορυφής της G-20 αντιδιαστέλλεται εμφανώς με την συμμετοχή του στη Σύνοδο Κορυφής των BRICS. Είναι προφανές ότι το Πεκίνο προκρίνει τον ΟΣΣ και τους BRICS ως οχήματα για την προώθηση της αντιδυτικής ατζέντας του.

Αντίθετα, το Νέο Δελχί επένδυσε σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο στην εκ περιτροπής προεδρία της στην G-20, όπου τα μισά περίπου μέλη είναι δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της ΕΕ. Ταυτόχρονα, αποτελεί αναμφισβήτητη διπλωματική επιτυχία της Ινδίας η συμπερίληψη της Αφρικανικής Ένωσης σε αυτό το σχήμα, το οποίο αποκτά ακόμη πιο αντιπροσωπευτικό χαρακτήρα.

Αντίθετα με την εμμονή του Πεκίνου να ανταγωνίζεται τις ΗΠΑ, η Ινδία παραδοσιακά ακολουθεί έναν “τρίτο δρόμο” που θυμίζει την παρακαταθήκη των άλλοτε Αδεσμεύτων Χωρών. Το προτέρημα αυτής της αντίληψης για τον Παγκόσμιο Νότο είναι ότι πολλές αναπτυσσόμενες χώρες προτιμούν να εκπροσωπούνται στα διεθνή φόρα, αλλά κρατώντας ίσες αποστάσεις, ώστε να εξασφαλίσουν καλύτερη διαπραγματευτική θέση έναντι των δύο διαμορφούμενων μπλοκ με ηγέτιδες δυνάμεις τις ΗΠΑ και την Κίνα.

*Ο Πλάμεν Τόντσεφ είναι επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ)

Καθημερινή

Συνάντηση Ενρτογάν με τον Αιγύπτιο πρόεδρο Σίσι μετά από 10 χρόνια

0

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συναντήθηκε σήμερα με τον Αιγύπτιο ομόλογό του Άμπντελ Φάταχ αλ Σίσι στο περιθώριο της συνόδου της G20 στο Νέο Δελχί, σηματοδοτώντας το τέλος μίας δεκαετίας τεταμένων διμερών σχέσεων.

Σύμφωνα με τις εικόνες που μετέδωσαν ζωντανά τα τουρκικά τηλεοπτικά δίκτυα, οι δύο ηγέτες συνομίλησαν παρουσία πολλών μελών των αντιπροσωπειών τους.

Η Τουρκία είχε ανακοινώσει τον Μάρτιο την αποκατάσταση των πρώτων διπλωματικών επαφών της με την Αίγυπτο από το 2013.

Οι σχέσεις Άγκυρας- Καΐρου είχαν διαρραγεί μετά την ανατροπή του πρώτου δημοκρατικά εκλεγμένου Αιγύπτιου προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι, που προερχόταν από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, από τον στρατό, το 2013, υπό την ηγεσία του Σίσι.

Τότε ο Ερντογάν είχε δηλώσει ότι δεν θα μιλήσει «ποτέ» «σε κάποιον όπως» ο Σίσι.

Μία ημέρα μετά τον σεισμό της 6ης Φεβρουαρίου, που είχε κοστίσει τη ζωή σε περισσότερους από 50.000 ανθρώπους στην Τουρκία, οι δύο πρόεδροι είχαν τηλεφωνική επικοινωνία. Αντάλλαξαν μάλιστα την πρώτη τους χειραψία τον Νοέμβριο του 2022 στη διάρκεια του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου στο Κατάρ, μία ακόμη χώρα με την οποία η Αίγυπτος ανανέωσε πρόσφατα τις διπλωματικές της σχέσεις.

https://www.militaire.gr/synantisi-enrtogan-me-ton-aigyptio-proedro-sisi-meta-apo-10-chronia/

Φεστιβάλ Βενετίας: Στον Γιώργο Λάνθιμο ο Χρυσός Λέοντας

0

Στην ταινία «Poor Things» του Έλληνα σκηνοθέτη το κορυφαίο βραβείο του φεστιβάλ.

Η ταινία «Poor Things» του Γιώργου Λάνθιμου, με πρωταγωνίστρια την Εμα Στόουν, βραβεύθηκε με τον Χρυσό Λέοντα στο 80ό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, του οποίου η τελετή λήξης πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου.

Από την πρώτη στιγμή λίγο μετά την πρεμιέρα του φιλμ στο Φεστιβάλ, κριτικοί και άνθρωποι από τον χώρο του κινηματογράφου που βρέθηκαν στο νησάκι Λίντο της Βενετίας, δήλωναν ενθουσιασμένοι από το νέο πρότζεκτ του Λάνθιμου αλλά και την ερμηνεία της Στόουν, προβλέποντας μάλιστα από τώρα έναν πιθανό θρίαμβο στα Οσκαρ του 2024.

Στο «Poor Things», ο βραβευμένος Ελληνας κινηματογραφιστής εμπνέεται από το ομότιτλο βραβευμένο μυθιστόρημα του Σκωτσέζου συγγραφέα Αλασντάιρ Γκρέι και δημιουργεί μια «ιστορία αγάπης, ανακάλυψης και επιστημονικής τόλμης» που διαδραματίζεται στη βικτωριανή εποχή.

Η Στόουν, η οποία συνεργάζεται για ακόμα μία φορά με τον Λάνθιμο, υποδύεται την Μπέλα Μπάξτερ, μία νεαρή γυναίκα η οποία έχει πεθάνει αλλά χάρη σε έναν επιστήμονα (Γουίλεμ Νταφόε) επιστρέφει στη ζωή, αφού ο εγκέφαλός της έχει αντικατασταθεί με αυτόν του αγέννητου παιδιού της. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη των νοητικών της δυνάμεων από την αρχή. Στο ταξίδι αυτό, θα έχει στο πλευρό της έναν δικηγόρο τον οποίο υποδύεται ο Μάρκ Ράφαλο.

 

Τον Αργυρό Λέοντα – Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής κέρδισε ο Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι και η ταινία «Evil Does Not Exist».

Το βραβείο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι για νέο ταλέντο πήγε στον Σεϊντού Σαρ που πρωταγωνιστεί στην ταινία του Ματέο Γκαρόνε, «Io Capitano».

Το βραβείο Σεναρίου απέσπασαν οι Γκιγιέρμο Καλντερόν και Πάμπλο Λαρέν για την ταινία «El Conde».

Το βραβείο Σκηνοθεσίας απονεμήθηκε στον Ματέο Γκαρόνε για την ταινία «Io Capitano»

Το Ειδικό Βραβείο Επιτροπής κέρδισε η ταινία «Green Border» της Αγκνιέσκα Χόλαντ.

Το βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας Coppa Volpi απέσπασε η Κέλι Σπίνι για την ερμηνεία της στην ταινία της Σοφία Κόπολα, «Priscilla».

Το βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας Coppa Volpi πήγε στον Πίτερ Σκάρσγκαρντ για την ερμηνεία του στην ταινία «Memory» του Μισέλ Φράνκο.

Λάνθιμος – Στόουν: Γύρισαν κρυφά νέα ταινία στην Ελλάδα

Τμήμα Ορίζοντες (Orizzonti)

Καλύτερη Ταινία: «Explanation for Everything» – Γκαμπόρ Ράις

Καλύτερη Σκηνοθεσία: «Paradise is Burning» – Μίκα Γκούσταφσον

Ειδικό Βραβείο Επιτροπής: «Una Sterminata Domenica» – Αλέν Παρόνι

Καλύτερη Ηθοποιός: Μαργκαρίτα Ρόζα Ντε Φρανσίσκο – «El Paraiso»

Καλύτερος Ηθοποιός: Τεργκέλ Μπολντ – Ερντέν — «City of Wind»

Καλύτερο Σενάριο: «El Paraiso» – Ενρίκο Μαρία Αρτάλε

Καλύτερη Ταινία Μικρού Μήκους: «A Short Trip» – Ερενίκ Μπεκιρί

Βραβείο Lion of the Future: «Love is a Gun»

 

Με πληροφορίες από το La Biennale di Venezia

https://www.kathimerini.gr/culture/562608799/festival-venetias-ston-giorgo-lanthimo-o-chrysos-leontas/?utm_source=piano&utm_medium=email&utm_campaign=morning_briefing&pnespid=VuYm_EFe9zsVmE_d7J7XClpO8Qg0kuZ1tFpVG7McK4nKmJ9ieIND81xD6ikycXFmV5nWmGrI9g

Κ. Λαμπρόπουλος: η σκοτεινή διπλωματία του τουρκικού ΥΠΕΞ

0

Η “Γαλάζια Πατρίδα” Mavi Vatan με πρωτοβουλία του Ναυάρχου Yayci και συμφωνία του Τουρκικού Υπουργείου Παιδείας, εισέρχεται στα προγράμματα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας σχολικής εκπαίδευσης.

Όσο για την Τριτοβάθμια, εγκρίνεται σε ειδικά μεταπτυχιακά προγράμματα σε ορισμένα Πανεπιστήμια της Κων/πολης.

Με αυτό το πρόταγμα θα γαλουχηθεί η  γενιά των εκκολαπτόμενων τουρκικών ελίτ..

Όσο για τις υπάρχουσες τουρκικές ελίτ, το νέο πλάνο του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών υπό τον Φιντάν είναι βγαλμένο από την υβριδική dark diplomacy..

Ο Ερντογάν πρόσφατα ανέφερε το γνωστό μόττο του Κεμάλ: κάθε Τούρκος γεννάει Στρατιώτη.

Αυτό συνάδει με το όραμα του Αιώνα της Τουρκίας που τρέφεται από τη κουλτούρα του Γκρίζου Λύκου( Bozkurt).

Η κουλτούρα του Γκρίζου Λύκου και του Λύκου εν γένει είναι συνυφασμένη με την τουρκική ηγεσία και δη τη στρατιωτική ενώ ο Λύκος ως το κατεξοχήν παντουρκιστικό σύμβολο συμβολίζει την επέκταση των Τούρκων.

Ο Κεμάλ ονομάζεται  Bozkurt ενώ  σε εθνικιστικό ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ αναφέρεται ως ο Ξανθός Λύκος..(Ο Χικμέτ υπήρξε στενός φίλος του Κεμάλ).

Το Αζερμπαιτζάν κινείται εκ νέου επιθετικά προς την Αρμενία σε πλήρη εναρμόνιση των τουρκικών σχεδίων του Μεσαίου Διαδρόμου..

Στην αντίδραση της Τεχεράνης ο Φιντάν απάντησε ως εξής: Εμπλοκή του Ιράν θα σημάνει ακαριαία στρατιωτική αντίδραση της Τουρκίας εναντίον του.

ΥΓ1: Το νέο άρθρο της λεγόμενης ομάδας των Τεσσάρων έχει πολύ ενδιαφέρον. Θα απαντήσω ολοκληρωμένα όπως έχω δεσμευτεί αλλά σταχυολογώ ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία εν τάχει:

Καταρχάς στο άρθρο η πολιτική της Τουρκίας  ως προς τη Δύση χαρακτηρίζεται ως Fence Sitting διατήρηση ισορροπιών (παράλληλα με την αυτονόμησή της).

Το Fence Sitting δηλώνει μια καιροσκοπική  στάση (αληθές για τη Τουρκία) πλην όμως δηλώνει και διστακτικότητα επιλογής στρατοπέδου (γεγονός που δεν ισχύει).

Η Τουρκία δεν επιδίδεται σε κλασικό Fence Sitting αλλά σε Selective Engagement.

Fence Sitter είναι η Ινδία όχι η Τουρκία. Και το άρθρο στο Foreign Affairs από το οποίο πιθανότατα εμπνεύστηκαν οι 4, επιλέγει τον όρο για να δικαιολογήσει τη non alignment στάση χωρών κλειδιά Συμμάχων των ΗΠΑ.

Αναφέρονται οι περιορισμοί στην τουρκική επιθετικότητα στο πλαίσιο άσκησης στρατιωτικής ισχύος, εξαιτίας της συμμετοχής της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ αλλά παραγνωρίζεται εμφανώς η αυξημένη δυνατότητα των Τούρκων σε Second Face of Power actions ήτοι στον καθορισμό ατζέντας γεγονός ΆΚΡΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ για την Ελληνοτουρκική Διαπραγμάτευση.

Επίσης αναφέρονται στο άρθρο  ότι η Ελλάδα ασκεί πολιτική εσωτερικής (εξοπλισμοί) και εξωτερικής εξισορρόπησης (συμμαχίες).

Όμως λανθασμένα αναφέρονται οι όροι Ανάσχεση και ο όρος Αποτροπή.

Όσο για το “αδιέξοδο” και τους “μαξιμαλισμούς” που αναφέρεται στο άρθρο, αποφεύγεται επιμελώς να ειπωθεί από τους αρθρογράφους τι συνιστά μαξιμαλισμό από ελληνικής πλευράς τι συνιστά μονομερή ενέργεια και πως συνδέεται με στρατηγική απομόνωση και κυρίως πως μια quick fixing διαδικασία χωρίς προϋποθέσεις θα εξυπηρετήσει το ελληνικό εθνικό συμφέρον..

Το άρθρο δεν αναφέρεται καθόλου σε πλαίσιο προϋποθέσεων διαπραγμάτευσης..

Αναφέρεται σε κόκκινες γραμμές αόριστα χωρίς να εξηγείται με ποιον τρόπο τίθενται αυτές και με τι φιλοσοφία. Έχει ύψιστη σημασία αυτό.

Αυτά τα ολίγα και θα επανέλθω με το άρθρο που σας υποσχέθηκα.

ΥΓ2 Θεωρώ πολύ σημαντικό ο δημόσιος διάλογος να χαρακτηρίζεται από ευπρέπεια. Και κυρίως Με Επιχειρήματα!!!!

Κ. Χολέβας: Πολλαπλώς ωφέλιμη η συνεργασία με την Ινδία

0

Η Ινδία θεωρείται ως η νέα ανερχόμενη στρατιωτική, οικονομική και τεχνολογική υπερδύναμη. Η Ελλάς θα έχει όφελος από την ανάπτυξη στενότερης συνεργασίας σε πολλούς τομείς. Δεν είναι τυχαία  η πρόταση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη προς τους ηγέτες της Κύπρου και του Ισραήλ να κληθεί ο Ινδός Πρωθυπουργός Μόντι ώστε η τριμερής συνεργασία να γίνει τετραμελής: Ελλάς, Κύπρος, Ισραήλ, Ινδία.

Πληθυσμιακά η Ινδία είναι η πρώτη στον κόσμο έχοντας ξεπεράσει και τη Κίνα.

Τεχνολογικά έχει κάνει εντυπωσιακές προόδους. Προσφάτως ινδικός δορυφόρος προσεδαφίστηκε στη σελήνη. Ήδη γίνεται λόγος για τον “αιώνα της Ινδίας”.

Διπλωματικά είναι δραστήρια σε διάφορος χώρους. Μετέχει στη Σύνοδο G20,όπου ανήκουν οι 19 πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου συν την Ευρ. Ένωση. Αυτές τις ημέρες η Ινδία φιλοξενεί τη φετινή Σύνοδο.

Η Ινδία επίσης μετέχει στην οικονομική συνεργασία με Βραζιλία, Ρωσία, Κίνα και Νότιο Αφρική, γνωστή ως BRICS. Αλλά μετέχει και στην αμυντική συνεργασία γνωστή ως QUAD, μαζί με ΗΠΑ, Αυστραλία και Ιαπωνία.

Μας ενδιαφέρει ιδιαιτέρως το γεγονός ότι η Ινδία ενοχλείται από τις στρατιωτικές δραστηριότητες της Τουρκίας. Βασική αιτία η στενή συνεργασία της Τουρκίας με το Πακιστάν (οικονομική, στρατιωτική κλπ). Η Ινδία διαφωνεί με το Πακιστάν για το που ανήκει το Κασμίρ. Η Τουρκία του Ερντογάν στηρίζει την Πακιστανική άποψη. Αντιστρόφως το Πακιστάν έχει δηλώσει ότι κατανοεί τις θέσεις της Άγκυρας για το μέλλον των κατεχομένων στην Κύπρο. Τον Νοέμβριο του 1983 το Πακιστάν είχε αρχικά δηλώσει ότι θα αναγνωρίσει το ψευδοκράτος, αλλά υπαναχώρησε μετά το Ψήφισμα 541 του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Η πρόταση του Πρωθυπουργού να κάνουμε την Ινδία στρατηγικό εταίρο μας είναι σωστή. Επειδή ένα από τα ισχυρά όπλα του Ελληνισμού είναι η Ιστορία και ο Πολιτισμός θα είναι χρήσιμο να μελετήσουμε με τους Ινδούς επιστήμονες τη σημαντική κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην περιοχή τους. Μία από τις μορφές της ελληνιστικής παρουσίας μετά τον θάνατο του Μακεδόνα στρατηλάτη ήταν η ανάπτυξη ενός ελληνοϊνδικού πολιτισμού στην περιοχή.

Στα νεώτερα χρόνια (μέσα 19ου αιώνος) καταγράφεται η παρουσία ελληνικής παροικίας εμπόρων στην Καλκούτα και στη Βομβάη (οικογένεια Ράλλη).

Σήμερα στο Πανεπιστήμιο της Καλκούτας λειτουργεί έδρα Ελληνικών Σπουδών. Σε πολλές πόλεις  έχουν δημιουργηθεί Ορθόδοξες Χριστιανικές κοινότητες και Ιδρύματα που υπάγονται στη Μητρόπολη Σιγκαπούρης του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Η συνεργασία με την Ινδία δεν πρέπει να αξιοποιηθεί μόνο ως αποτρεπτική ενέργεια (κατά του τουρκικού επεκτατισμού), αλλά ως μία δέσμη πολλαπλών συνεργειών σε ποικίλες δράσεις. Οι προκλήσεις της εποχής απαιτούν απαντήσεις με φαντασία, δημιουργικότητα και άνοιγμα νέων δρόμων, χωρίς όμως να θέτουμε σε κίνδυνο τις σταθερές και εδραιωμένες  συμμαχίες μας.

Και μία ενδιαφέρουσα πληροφορία. Ήδη στην Ινδία διεξάγεται δημόσιος διάλογος για το όνομα της χώρας. Ο Πρωθυπουργός Μόντι και το κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα θεωρούν ότι ο όρος Ινδία είναι αποικιοκρατικός και πρέπει να αλλάξει. Προτείνουν το όνομα  Μπαράτ ως ευρισκόμενο πιο κοντά στην τοπική γλώσσα και στην εθνική παράδοση.

Με την Ινδία, λοιπόν, η στενότερη συνεργασία είναι ευπρόσδεκτη. Αναμένουμε να δούμε την επόμενη τετραμερή πλέον συνάντηση των ηγετών της Ελλάδος, της Κύπρου, του Ισραήλ και της Ινδίας.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 9.9.2023

Η Ινδία ενδέχεται να αλλάξει σύντομα ονομασία: Ο Μόντι άνοιξε την σύνοδο της G20 ως πρωθυπουργός της “Μπάρατ”

0

Ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι εκφώνησε την εναρκτήρια ομιλία του στη σύνοδο κορυφής της G20 στο Νέο Δελχί καθισμένος πίσω από ένα ταμπελάκι που ανέφερε ότι το όνομα της χώρας του είναι «Μπάρατ» (Bharat), η πιο ισχυρή ένδειξη μέχρι στιγμής ότι ενδέχεται να αλλάξει το επίσημο όνομα της Ινδίας.

Λίγες ημέρες νωρίτερα οι προσκλήσεις για το δείπνο της συνόδου εστάλησαν στους ηγέτες της G20 από την «πρόεδρο της Μπάρατ», την Ντραουπάντι Μούρμου, προκαλώντας ένα κύμα φημών, σύμφωνα με τις οποίες θα αλλάξει το επίσημο αγγλικό όνομα της χώρας.

Εξάλλου στον λογότυπο της συνόδου εμφανίζονται και τα δύο ονόματα «Ινδία» στα αγγλικά και «Μπάρατ» στα χίντι.

Ο Μόντι όταν αναφέρεται στην Ινδία χρησιμοποιεί συχνά τη λέξη «Μπάρατ», ένα από τα δύο επίσημα ονόματα της χώρας βάσει του Συντάγματός της, το οποίο προέρχεται από αρχαία ινδουιστικά κείμενα γραμμένα στα σανσκριτικά.

Τα μέλη του ινδουιστικού, εθνικιστικού κόμματός του BJP (Bharatiya Janata) έχουν ήδη κάνει εκστρατεία κατά του ονόματος «Ινδία», το οποίο έχει τις ρίζες του στη δυτική αρχαιότητα και επιβλήθηκε στη χώρα στη διάρκεια της βρετανικής αποικιοκρατίας.

Η κυβέρνηση Μόντι έχει προσπαθήσει να εξαλείψει σύμβολα της βρετανικής αποικιοκρατίας από τις ινδικές πόλεις, τους πολιτικούς θεσμούς και τα βιβλία της Ιστορίας της χώρας.

Στις αρχές του έτους ο Ινδός υπουργός Εξωτερικών Σ. Ζαισανκάρ φάνηκε να στηρίζει την ιδέα της αλλαγής του ονόματος.

«Το όνομα Μπάρατ», εξήγησε «το συνοδεύουν μια σημασία, μια αντίληψη και ένας συνειρμός, που αντικατοπτρίζονται επίσης στο Σύνταγμά μας», ανέφερε την Τετάρτη η ινδική εφημερίδα Hindustan Times.

Η προοπτική μιας τέτοιας αλλαγής άρκεσε για να προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις μεταξύ των αντιπάλων του Μόντι αλλά και από τους ενθουσιώδεις υποστηρικτές της αλλαγής.

«Ελπίζω η κυβέρνηση να μην είναι αρκετά ανόητη ώστε να καταργήσει εντελώς το ‘Ινδία’», σχολίασε ο Σάσι Θαρούτ, στέλεχος του αντιπολιτευόμενου κόμματος Κογκρέσο στην πλατφόρμα X.

«Θα πρέπει να συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε και τις δύο λέξεις», να μην αποκηρύξουμε «ένα όνομα γεμάτο ιστορία, ένα όνομα που αναγνωρίζεται σε όλο τον κόσμο», πρόσθεσε.

Από την πλευρά του ο παίκτης του κρίκετ Βιρέντερ Σεχουάγκ εξέφρασε τη χαρά του μπροστά στην προοπτική μιας τέτοιας αλλαγής και ζήτησε από την ινδική ομοσπονδία κρίκετ να βάλει τη λέξη «Μπάρατ» στις επίσημες στολές της ομάδας.

«Ινδία είναι το όνομα που έδωσαν οι Βρετανοί και έχει έρθει η ώρα να επιστρέψουμε στο αρχικό μας όνομα ‘Μπάρατ’», εκτίμησε.

epa10849968 A handout photo made available by the Indian Press Information Bureau (PIB) shows Indian Prime Minister Narendra Modi (C) addressing the G20 Summit at ITPO Convention Centre Pragati Maidan in New Delhi, India, 09 September 2023. The G20 Heads of State and Government summit takes place in the Indian capital on 09 and 10 September. EPA, INDIAN PRESS INFORMATION BUREAU, HANDOUT EDITORIAL USE ONLY

Με πληροφορίες AFP- Reuters μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
Νέο Δελχί, Ινδία

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Έγκλημα: Οι Αμερικανοί αρπάζουν τον ΣΥΡΙΖΑ με τη βοήθεια του Τσίπρα !!! (και οι παρένθετες μητέρες)

2

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
8 Σεπτεμβρίου 2023

Οι πολιτικοί ηγέτες δεν είναι μόνο για τα εύκολα και για τα χειροκροτήματα, δεν είναι μόνο για τον εαυτούλη τους.

Τις προάλλες μιλούσα με γνωστό μου, διακηρυγμένο οπαδό της ΝΔ. Μου εξηγούσε ότι ο τόπος χρειάζεται μια ισχυρή αντιπολίτευση. «Κι εγώ τη θέλω», μου είπε, «για να ελέγχουν τους δικούς μου από τον κακό τους εαυτό!»

«Και λοιπόν;» τον ρώτησα, κάπως παραξενεμένος από την εισαγωγή του. «Ε», μου λέει, «λέω να πάω την Κυριακή, να ψηφίσω Κασσελάκη για να γίνει πιο δυνατός ο ΣΥΡΙΖΑ».

Ορίστε σε ποιο περαιτέρω χάος οδηγεί την αριστερά και την πολιτική ζωή της χώρας (αν δηλαδή υπάρχει τίποτα από αυτά τα δύο) η δήθεν δημοκρατική «αμερικανιά» της «εκλογής από τη βάση», σε συνδυασμό με την απουσία σοβαρότητας και οποιασδήποτε ηθικής και ιδεολογικής δέσμευσης σε μερίδα τουλάχιστο της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλο ένα σύμπτωμα της αξιοθρήνητης κατάστασης που βρίσκεται ο δημόσιος βίος της χώρας.

Κάθε μέρα που περνάει έρχονται και καινούρια στοιχεία στο φως γύρω από την εξωφρενική υπόθεση της διεκδίκησης της ηγεσίας του δεύτερου ελληνικού κόμματος από έναν εξ ΗΠΑ ορμώμενο εφοπλιστή που δεν ήταν ούτε καν μέλος του πριν από μερικές μέρες και δεν έχει καμία «ορατή» σχέση με την αριστερά και τις ιδέες της.

Πριν όμως αναφερθώ σε μερικές από αυτές που εκτιμώ ως πολύ σημαντικές, νοιώθω την ανάγκη να απευθύνω ένα ερώτημα στα 30 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ που, με επικεφαλής τον Πολάκη και τον γνωστό και ως «εξάδερφο» του Αρχηγού, τον Γιώργο Τσίπρα, υπέγραψαν υπέρ της υποψηφιότητας Κασσελάκη. Το ίδιο ερώτημα απευθύνω βέβαια και στον Αλέξη Τσίπρα που έβαλε τον Κασσελάκη στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας και τώρα υποδύεται τον Βούδα, παρά τα σοβαρότατα ζητήματα που απειλούν την ενότητα του κόμματός του αλλά και τα σοβαρότατα ερωτήματα που έχουν τεθεί αναφορικά με την «προϋπηρεσία» στη Goldman Sachs και σε πολεμοχαρές ινστιτούτο που συνδέεται με το αμερικανικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα και τις ιδέες εν τέλει του κ. Κασσελάκη.

Οι πολιτικοί ηγέτες δεν είναι μόνο για τα εύκολα και για τα χειροκροτήματα, δεν είναι μόνο για τον εαυτούλη τους. Έχουν και ευθύνες απέναντι στους ανθρώπους που τους υποστήριξαν ελπίζοντας ότι θα καταφέρουν κι αυτοί να τους στηρίξουν και να τους προστατεύσουν.

Ο φέρελπις υποψήφιος για αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ δεν μας έχει πει περίπου τίποτα για το τι σκέφτεται και θέλει να κάνει με τα μεγάλα προβλήματα των εργαζόμενων, των ανέργων, των αγροτών, μιας χώρας που απειλείται η ίδια της η υπόσταση, και εσωτερικά και διεθνώς, δεν μας έχει πει τίποτα για τους πλειστηριασμούς που έρχονται, για την ακρίβεια ή για το ΕΣΥ, για την εξελισσόμενη αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, την Ουκρανία ή το μέλλον της Ευρώπης, έσπευσε όμως, ευθύς εξ αρχής της πολιτικής του παρουσίας να μας ενημερώσει αναλυτικά για τη σεξουαλική του ζωή, κατά τα φαινόμενα αποβλέποντας και στην υπέρ αυτού κινητοποίηση όσων έχουν ανάλογες κλίσεις. Υποστήριξε μάλιστα ότι αυτός ο λόγος, η αποκατάσταση δηλαδή των «αδικιών» που, κατά τη γνώμη του, υφίστανται τα άτομα ΛΟΑΤΚΙ+ στην Ελλάδα, εν σχέσει με τα δικαιώματα που απολαμβάνουν στην Αμερική είναι ένας από τους βασικούς λόγους που αποφάσισε να μπει στην πολιτική.

Είναι σοσιαλιστική ιδέα η ενοικίαση γυναικών;

Ο καθένας δικαιούται ασφαλώς να διαχειρίζεται όπως νομίζει τη σεξουαλική ζωή του. Μπορεί να την κρατάει για τον εαυτό του ή μπορεί να την προβάλλει στο πανελλήνιο από τηλεοράσεως. Μεταξύ όμως όσων μας είπε ο κ. Κασσελάκης σχετικά υπάρχει και κάτι πολύ ενδιαφέρον. Μας είπε ότι ο ίδιος και ο φίλος του, επειδή θέλουν λέει να κάνουν παιδί, θα νοικιάσουν ένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα, μια γυναίκα, και θα τη βάλουν να τους κάνει ένα παιδί. Δεν μας εξήγησε βέβαια γιατί δεν υιοθετούν ένα ορφανό παιδί (δεν θα συζητήσω εδώ τα επιχειρήματα όσων ενδεχομένως αντιτίθενται σε κάθε τέτοια πρακτική). Προφανώς, έμπλεοι της έννοιας της ιδιοκτησίας και του έχειν, όχι του είναι και του δίνω, αντιλαμβάνονται το θέλω ένα παιδί, ως θέλω προπάντων ένα δικό μου παιδί, κατ’ επέκτασιν ένα παιδί για μένα.

Θα νοικιάσουν λοιπόν μια γυναίκα, εκμεταλλευόμενοι τη δική της οικονομική ανάγκη και τη δική τους οικονομική δύναμη, θα τη βάλουν να τους κάνει ένα παιδί, θα αναλάβει και τους έστω περιορισμένους κινδύνους μιας εγκυμοσύνης  και μετά θα πάρουν το παιδί από τη μάνα που το κοιλοπονούσε εννιά μήνες και τη μάνα από το παιδί που μεγάλωνε μέσα της, για να πραγματοποιήσουν την επιθυμία τους. Μια τέτοια σχέση δεν είναι όμως ασφαλώς μια ελεύθερη σχέση, που έχει προκύψει από την ελεύθερη βούληση των συμβαλλομένων. Είναι μια σχέση εκμετάλλευσης του ενός από τον άλλο και βαθειάς ανισότητας, που εγκαθίσταται λόγω μεγάλης ανάγκης της μιας πλευράς και μεγάλης οικονομικής ισχύος της άλλης πλευράς.

Ο κ. Στέφανος με αυτά τα σχέδια ήρθε από την Αμερική για να τεθεί επικεφαλής ενός κόμματος που, αν κάτι τουλάχιστο προβάλλει με ένταση, είναι η αποστροφή προς τις σχέσεις εκμετάλλευσης και ανισότητας. Η ενοικίαση γυναικών, εμπλέκοντας το ίδιο το σώμα και το συναίσθημα της ενοικιαζόμενης, είναι μια μορφή ανισότητας, εκμετάλλευσης και καταπίεσης, με οικονομικές αιτίες, πιο βαθειά από τα ενυπάρχοντα τέτοια στοιχεία στη μισθωτή εργασία. Είναι δυνατόν να θέλει ένας άνθρωπος να θέλει να ενοικιάζει άλλους και ταυτόχρονα να θέλει να γίνει αρχηγός ενός κόμματος της αριστεράς; Είναι μια τέτοια υποψηφιότητα, άρα και οι απόψεις του, αποδεκτή (αποδεκτές) από την αριστερά.

Αυτό το ερώτημα υποβάλλω στους δύο Τσίπρες, τον Πολάκη και τους λοιπούς υποστηρικτές της υποψηφιότητας Κασσελάκη.

Έθνος, εθνισμός, σεξουαλικότητα και αριστερά

Ένα άλλο πολύ σπουδαίο και πολύ επίκαιρο ζήτημα, που δεν μπορώ όμως να διαπραγματευθώ στα πλαίσια αυτού του άρθρου, είναι βέβαια η θέση που πρέπει να έχουν σήμερα τα ζητήματα της σεξουαλικότητας, αλλά και του έθνους, στην πολιτική των αριστερών κομμάτων και πώς πρέπει να χειρίζονται αυτά τα θέματα. Η αριστερά γεννήθηκε από την ανάγκη να ενώσει τα λαϊκά, αν είναι δυνατόν και τα μεσαία στρώματα, γύρω από μια λογική, ένα σχέδιο κοινωνικής απελευθέρωσης, προόδου όλης της κοινωνίας και του έθνους στα πλαίσια των οποίων δρα. Η λογική του μεγάλου Κεφαλαίου είναι να κατακερματίσει σε διάφορα γκέτο τα λαϊκά, αλλά και τα μεσαία στρώματα, ώστε να επιδοθούν σε διάφορους πολέμους ταυτοτήτων και να μη μπορέσουν ποτέ να συγκροτήσουν σε εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, μια δύναμη ικανή να αμφισβητήσει την εξουσία του.

Το μεγάλο Κεφάλαιο, που στις μέρες μας είναι απολύτως παγκοσμιοποιημένο, χρειάζεται από τη μια, μια εκφυλισμένη αριστερά που διοικείται από μεσοαστούς και εκφράζει κυρίως το έντονο ενδιαφέρον τους για τα ατομικά τους δικαιώματα όπως τα αντιλαμβάνονται και από την άλλη μια άκρα δεξιά, που εστιάζει την αντιπαράθεσή της με το «σύστημα» αποκλειστικά στα ζητήματα εθνικής και σεξουαλικής ταυτότητας, ώστε και οι δύο μαζί να συγκρούονται μεταξύ τους χωρίς να θέτουν ποτέ σε κίνδυνο την εξουσία του (του μεγάλου διεθνοποιημένου κεφαλαίου δηλαδή) πάνω στην Κοινωνία, στο Λαό και στο Έθνος.

Αυτή είναι η ουσία των πολιτικών συγκρούσεων που βλέπουμε σήμερα σε όλη τη Δύση.

Από πέρυσι ετοιμάστηκε η απόβαση Κασσελάκη

Σύμφωνα με απολύτως έγκυρες πληροφορίες μας, ήδη από τον περασμένο Δεκέμβρη ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ – όχι της τάσης των «προεδρικών» – ενημερώθηκαν από φίλους τους στις ΗΠΑ ότι ο Κασσελάκης ετοιμάζεται να «μετακομίσει» στην Ελλάδα και να «αναλάβει» το κόμμα τους! Οι άνθρωποι θεώρησαν απλώς τρελούς αυτούς που τους ειδοποίησαν. Απεδείχθη όμως εν τέλει και ότι «τρελή» είναι η πραγματικότητα και ότι οι Αμερικανοί οργανώνουν καλά και μεθοδικά τις δουλειές τους.

Μήπως άλλωστε δεν είχαν προβλέψει το 1993, έξι μήνες νωρίτερα, πότε ακριβώς θα έπεφτε η τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη;

CSIS: Μηχανισμός παρέμβασης σε άλλες χώρες

Με την ευκαιρία της υποψηφιότητας Κασσελάκη φίλος με ενημέρωσε  επίσης για το ποιόν και την προέλευση του CSIS, του Κέντρου με το οποίο συνεργάστηκε (ή και συνεργάζεται ακόμα) ο υποψήφιος ηγέτης του «Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς». Αναφέρθηκα σε αυτό το κέντρο, μια από τις πολλές εκφράσεις του αμερικανικού «Κόμματος του Πολέμου» και του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος σε προηγούμενα άρθρα εδώ και εδώ.

Το militarist-monitor.org έχει δημοσιεύσει στο παρελθόν ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το ποιος δημιούργησε αυτό το κέντρο και γιατί.

Από τα στοιχεία που περιέχει προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι το Κέντρο είναι δημιούργημα της νεοσυντηρητικής και βαθειά αντικομμουνιστικής αμερικανικής άκρας δεξιάς που επικεντρώνει, όπως λέει το ίδιο, τις προσπάθειές του στα «ζητήματα και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην εκτέλεση των παγκοσμίων καθηκόντων τους» (φαίνεται ότι ένα από αυτά τα πολλά «καθήκοντα» είναι και το τι θα απογίνει ο ΣΥΡΙΖΑ!)

Δύο είναι οι κατ’ εξοχήν ειδικότητες του Κέντρου με το οποίο συνεργάσθηκε ο κ. Κασσελάκης:

  • Οι «μελέτες διαχείρισης κρίσεων, με μια έμφαση στο πως οι ΗΠΑ πρέπει να διαχειρίζονται κρίσεις σε άλλες χώρες»
  • Οι διαφημιστικές καμπάνιες υπέρ της αμερικανικής πολιτικής στα αμερικανικά και διεθνή ΜΜΕ, ενίοτε και με τη χρήση ξεγυρισμένων ψεμμάτων όπως όταν κατηγόρησαν τους αριστερούς αντάρτες για τα εγκλήματα που έκανε η φιλοαμερικανική χούντα της Γουατεμάλας

Πάντως ο ίδιος ο Τίμοθι Σ. Χίλι, τέως πρόεδρος του Πανεπιστημίου Τζορτζτάουν με το οποίο συνδεόταν μέχρι το 1987 το CSIS το έχει χαρακτηρίσει ως «ακαδημαϊκά λιγότερο αξιόπιστο από ότι εμφανίζεται», τις δημοσιεύσεις του ως «επιφανειακές» με ακαδημαϊκά κριτήρια και το ίδιο βασικά μια «συντηρητική μηχανή προπαγάνδας» της αμερικανικής ακροδεξιάς, με αποκορύφωμα τον ρόλο της στην προβολή εντός και εκτός ΗΠΑ της πολεμοχαρούς κυβέρνησης του προέδρου Ρόναλντ Ρήγκαν (του Πολέμου των Άστρων). Η σχέση του Πανεπιστημίου με το CSIS διεκόπη τελικά το 1987 εξαιτίας

Α) του αγώνα του Κέντρου κατά του ελέγχου των εξοπλισμών (μέλος του CSIS ήταν και ο ιδρυτής της Επιτροπής για τον Παρόντα Κίνδυνο, που προσπαθούσε με την κατασκευή πλαστών στοιχείων να αποτρέψει κάθε έλεγχο των πυρηνικών όπλων ελπίζοντας ότι οι ΗΠΑ θα κατάφερναν ένα νικηφόρο πυρηνικό πόλεμο κάποια στιγμή στο μέλλον)

Β) της ταύτισης του CSIS με τις εγκληματικές δραστηριότητες της κυβέρνησης Ρήγκαν στη Νικαράγουα, το Σαλβαδόρ και τη Γουατεμάλα (σκάνδαλο IranContra Gate)

Γ) της υποστήριξης του απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική και

Δ) της μαζικής χρηματοδότησής του από τις πολεμικές βιομηχανίες, ώστε να κάνει λόμπινγ και καμπάνιες στα ΜΜΕ υπέρ των πολιτικών που θέλουν και τις συμφέρουν.

Τώρα τι να πω εγώ; Ο Τσίπρας, ο ξάδερφός του και ο Πολάκης θεωρούν την προϋπηρεσία σε ένα τέτοιο κέντρο ως κατάλληλη προετοιμασία για την ηγεσία ενός αριστερού κόμματος;

Πάιατ, CSIS, Νιάρχος και ελληνική εξωτερική πολιτική

Μέχρι τώρα δεν μας έχουν πει – και υποθέτουμε ότι δεν θα μας πουν – ποιος συνέστησε τον Κασσελάκη στον Τσίπρα. Ξέρουμε για τις σχέσεις του Κασσελάκη με τον Διαματάρη, με το Ίδρυμα Νιάρχου, με τη Goldman Sachs, με το CSIS, αλλά πως βρέθηκε ξαφνικά υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί τον επέλεξε ο Τσίπρας; Ένα πράγμα πάντως που ξέρουμε είναι ότι το CSIS ανέλαβε εκτός των άλλων, υπό τη γενική καθοδήγηση του Αμερικανού Πρέσβη Τζέφρι Πάιατ, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να «σιάξει» την ελληνική εξωτερική πολιτική.

Όσοι ασχολούνται με την εξωτερική πολιτική και μελετάνε το θέμα αυτό (κάτι που συνιστώ και στους διάφορους ηγετίσκους όλων των φραξιών του ΣΥΡΙΖΑ να κάνουν, γιατί έχουν όλοι έντονες και απόλυτες απόψεις, αλλά δεν μελετάνε το θέμα και δεν ξέρουν σχεδόν τίποτα για αυτό) γνωρίζουν τι ακριβώς σημαίνει αυτό το «σιάξιμο». Εδώ και δεκαετίες η βασική αμερικανική πολιτική είναι πάγια. Αποβλέπει στη δημιουργία μιας ενιαίας ζώνης αμερκανο-ισραηλινής κυριαρχίας στην ανατολική Μεσόγειο υπό την ηγεσία Τουρκίας και Αιγύπτου και για να επιτευχθεί αυτό χρειάζονται παραχωρήσεις ελληνικής κυριαρχίας και διάλυση του κυπριακού κράτους (κυριολεκτικά το γράφω το τελευταίο, όχι ως σχήμα λόγου).

Βέβαια, αν αυτό είναι και παραμένει το κεντρικό στρατηγικό σχέδιο των ΗΠΑ, αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια και εναλλακτικό, που προβλέπει τη χρήση της Ελλάδας και της Κύπρου ως χρήσιμων ηλίθιων για να πιεστεί η ‘Αγκυρα. Εξ ου και η σχιζοφρένεια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, που τη μια προκαλεί την Τουρκία στην ανατολική Μεσόγειο άνευ λόγου και ορατού κέρδους, φτάνοντας στα πρόθυρα πολέμου το 2020 και ταυτόχρονα της παραχωρεί όλα τα δικαιώματα στην ΑΟΖ της αν. Μεσογείου εμμέσως, δια της συμφωνίας Δένδια με την Αίγυπτο (που επέβαλλε ο ΥΠΕΞ του Τραμπ Πομπέο), που αναγνώρισε μειωμένη επήρεια στην Κρήτη, άρα καμία στο Καστελόριζο (τα προς ανατολάς όρια των ορισθεισών ΑΟΖ Ελλάδας και Αιγύπτου είναι τα πραγματικά όρια έως τα οποία προβλέπουν οι Αμερικανοί ότι θα αναγνωρίσουν τουρκικά δικαιώματα). Αυτά συμβαίνουν όταν οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες εφαρμόζουν με «μάτια ερμητικά κλειστά» ότι τους λένε Αμερικανοί και Ισραηλινοί, με αντάλλαγμα βεβαίως να τις αφήνουν ήσυχες να κάνουν τις μπάζες τους και να λεηλατούν «εσωτερικά» τη χώρα τους. Εκτός αυτών, το ίδρυμα Νιάρχου και το CSIS έχουν αναλάβει από κοινού να σιάξουν και την ενημέρωσή μας «εκπαιδεύοντας», σε συνεργασία και με το Αριστοτέλειο, δημοσιογράφους στην πληροφόρηση όπως την καταλαβαίνουν. Για παράδειγμα δείτε εδώ, εδώ και εδώ.

Το γράφουμε για να ξέρουμε ποιον θα ευγνωμονείτε κάθε φορά που βλέπετε/ακούτε τα καταπληκτικά ρεπορτάζ των ελληνικών μέσων για την Ουκρανία και άλλα θέματα.

Ο πολύ πιθανός ρόλος του Πάιατ

Ο Πάιατ είναι ασφαλώς ένας εξαιρετικά δραστήριος διπλωμάτης. Ως πρέσβης στο Κίεβο έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, μαζί με τον αρχηγό της CIA Μπρένερ και τη Βικτώρια Νούλαντ, (διακομματική) αρχάγγελο του πολέμου (και εφευρέτη της πενταμερούς για την Κύπρο), στην ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Γιανουκόβιτς, γεγονός που οδήγησε στον ουκρανικό πόλεμο, κατέστρεψε τις σχέσεις Ευρώπης και Ρωσίας και μας έχει φέρει πιο κοντά στο πυρηνικό και το οικολογικό ολοκαύτωμα της ανθρωπότητας. Η Αθήνα δεν προσφερόταν ασφαλώς για τόσο μεγάλες επιτυχίες, παρόλα αυτά ο διπλωμάτης έκανε ότι μπορούσε. Είχε θαυμάσιες σχέσεις με τον κ. Τσίπρα και με το ίδρυμα Νιάρχου. Και, όπως επανειλημμένα, αλλά όχι εντελώς αδικαιολόγητα έχει καυχηθεί, επί των ημερών του είχαμε τις καλύτερες ελληνοαμερικανικές σχέσεις – δηλαδή καλύτερες και από την εποχή του Πιουριφόι.

Η συνέχεια επί της οθόνης

Πηγή: kosmodromio.gr

ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

11
του Παντελή Σαββίδη
Έχω έναν φίλο ΝΑΤΟϊκό Στρατηγό τον οποίο συμβουλεύομαι που και που.
Τον ρώτησα πως βλέπει τα πράγματα. Και μου είπε:
“Το 1997 ήμουν στο ΝΑΤΟ στην Ιταλία. Απο το βορρά μέχρι το νότο είχαν εγκατεστημένη, σε κάθε περιοχή, μια ταξιαρχία με πλήρη εξοπλισμό για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών.
Ακόμη και μαιευτήριο σε σκηνή είχαν φροντίσει να φτιάξουν”.
Αυτά μου είπε ο Στρατηγός. Για την Ιταλία.
Ό,τι ακολουθεί είναι δικό μου σχόλιο.
Στην Ιταλία μπορεί να είχαν ασταθείς κυβερνήσεις αλλά λειτουργούσε το κράτος. Εδώ κράτος δεν υπάρχει. Υπάρχει ένας συρφετός κοτζαμπάσηδων με μικροελλαδική νοοτροπία. Τα στοίβαξε όλα στην Αθήνα και ακόμη και τα στρατόπεδα εκπαίδευσης τα εγκατέστησε στο νότο. Ένα τεράστιο πλήθος στρατιωτικών βρίσκεται στο λεκανοπέδιο. Οι πολιτικοί είναι του διαμετρήματος ενός Βαρβτσιώτη ή ενός Κικίλια.
Το ίδιο κάνουν και με τα μέσα για τις φυσικές καταστροφές.
Η υπερσυγκέντρωση των πάντων στην Αθήνα δημιουργεί και την ανάλογη φιλοσοφία. Περιμένουν όλοι όπου πηγαίνουν για κατάσβεση πυρκαγιών ή για βοήθεια σε άλλες φυσικές καταστροφές, να χτυπήσει το τηλέφωνο απο την Αθήνα. και να πάρουν εντολές, έστω και λανθασμένες. Δεν κάνει κανείς τίποτε αν δεν καλέσει η Αθήνα. Και απο που θα συντονίσει η Αθήνα; Απο τα καφέ του Κολονακίου;
Το σύστημα δεν επιτρέπει καμιά πρωτοβουλία.
Αλλά το πιο άθλιο απο όλα είναι ο κομματικός στρατός. Τον οποίο η Νέα Δημοκρατία διαθέτει καλά εκπαιδευμένο όπως και ο Συριζα. Έχει πνιγεί ανεξακρίβωτος αριθμός συνανθρώπων μας, έχει καταστραφεί το βιός δεκάδων χιλιάδων, έχουν φαγωθεί εκατομμύρια απο την περίφημη ΤΕΡΝΑ και άλλες εταιρείες για να κατασκευασθιούν αντιπλημμυρικά έργα (ανύπαρκτα μέχρι στιγμής) και ο κομματικός στρατός έχει στοιχηθεί στο αφήγημα του αμερικανού συμβούλου για το πως θα πέσει στα μαλακά η κυβέρνηση. Αυτό τους ενδιαφέρει. Για μια χούφτα δολλάρια.
Ένας λαός βαθιά εμποτισμένος απο την νοοτροπία του ραγιά, με επίμονη αναζήτηση της προστασίας του κοτζαμπάση, δεν έχει κανένα μέλλον. Είναι βέβαιο ότι θα παρακμάσει και θα εξαφανισθεί.
Οσο για τους θεσμούς αυτής της πολιτείας, δεν είναι εικόνα αυτή που παρουσιάζει ο πλέον σκληρός θεσμός του.
Ευτυχώς που το πολιτικό σύστημα το έχει καταλάβει και έχει αποφασίσει να μην κάνει πόλεμο. Αγοράζει ασφάλεια πληρώνοντας αδρά εξοπλισμούς, όχι για να τους χρησιμοποιήσει, αυτό αποκλείεται, αλλά για να δώσει τα δισ στις εταιρείες κρατών που θα του παράσχουν ασφαλεια.
Ένας λαός χωρίς όραμα, κομματικά εξαρτημένος και αναπαραγωγός των πιο καθυστερημένων νοοτροπιών είναι λαός που οδεύει στην καταστροφή. Τα φαινόμενα που παρακολουθούμε είναι δείγματα αυτής της πορείας. Σ αυτήν την πορεία συντεταγμένοι και οι “πνευματικοί” του ταγοί. Συγχαρητήρια.

Γ. Παπαπροδρόμου: τι είναι τα προσωπικά δεδομένα και πως φυλάσσονται

0

 

Εισήγηση του Γιώργου Παπαπροδρόμου, Αντιστρατήγου εα, Δικαστικού Γραφολόγου, Πτυχιούχου Νομικής ΑΠΘ, Ειδικού σε θέματα αντιμετώπισης Εγκλημάτων στον Κυβερνοχώρο (Κυβερνοεγκλημάτων), και πρώην Διευθυντή της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος του Αρχηγείου Ελληνικής Αστυνομίας, στο πλαίσιο του 1ου Επιστημονικού Συμποσίου με τίτλο: “Διοίκηση και Ηγεσία στην Εκπαίδευση” που έλαβε χώρα στις 4-5/9/2023 στην Άρτα.

Συνεργασία τριών (3) περιφερειακών πανεπιστημίων (Πατρών, Ιωαννίνων και Ιονίου Πανεπιστημίου) και φορέων της εκπαίδευσης, σε μια πρωτοβουλία της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Άρτας καθώς και των φορέων τοπικής αυτοδιοίκησης και εκπαίδευσης (Περιφερειακές Διευθύνσεις Ηπείρου και Ιονίων Νήσων).

Σχετικό υποστηρικτικό υλικό στις παρακάτω διευθύνσεις Θεσμικά κείμενα Νόμος 4624/2019 ΦΕΚ Α 137, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει σήμερα Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, μέτρα εφαρμογής του Κανονισμού (ΕΕ) 2016/679 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Απριλίου 2016 για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και ενσωμάτωση στην εθνική νομοθεσία της Οδηγίας (ΕΕ) 2016/680 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Απριλίου 2016 και άλλες διατάξεις. https://www.kodiko.gr/nomothesia/docu… Convention 108 and Protocols (Συμβούλιο της Ευρώπης) https://rm.coe.int/convention-108-con… https://www.coe.int/en/web/data-prote… Ν 3471/2006 ΦΕΚ Α 133 όπως ισχύει σήμερα Προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών https://www.dpa.gr/el/foreis/upoxrews…

Τα δικαιώματά μου στο πλαίσιο του ΓΚΠΔ https://www.dpa.gr/el/polites/gkpd Δυνατότητα για online aναφορές και καταγγελίες Φόρμα κοινοποίησης περιστατικού παραβίασης προσωπικών δεδομένων από παρόχους ηλεκτρονικών επικοινωνιών http://www.adae.gr/ilektronikes-ypire…

Προώθηση με ηλεκτρονικά μέσα – SPAM https://www.dpa.gr/enimerwtiko/themat… Σύνδεση στις ηλεκτρονικές υπηρεσίες της Αρχής Προστασίας ΔΠΧ https://eservices.dpa.gr/ Καταγγελία παραβίασης της νομοθεσίας για τα προσωπικά δεδομένα https://www.gov.gr/ipiresies/polites-… Καταγγελία για παραβίαση του απορρήτου των ηλεκτρονικών και τηλεφωνικών επικοινωνιών https://www.gov.gr/ipiresies/polites-… Κατευθυντήριες Γραμμές και Οδηγίες Ηνωμένα Έθνη https://unsdg.un.org/sites/default/fi… https://unctad.org/page/data-protecti… DRAFTING DATA PROTECTION LEGISLATION https://www.undp.org/sites/g/files/zs… UN Guide on Privacy-Enhancing Technologies for Official Statistics https://unstats.un.org/bigdata/task-t…

Συμβούλιο της Ευρώπης https://www.coe.int/en/web/data-prote… https://rm.coe.int/guide-for-children… https://rm.coe.int/parenting-in-the-d… https://rm.coe.int/guidelines-to-resp… ΟΟΣΑ https://www.oecd.org/sti/ieconomy/376… https://www.oecd.org/digital/privacy/ https://www.oecd.org/digital/children… Παγκόσμια Τράπεζα https://id4d.worldbank.org/guide/data…

Σχετικά με το θέμα βίντεο Το σύστημα αναφοράς Κυβερνοεγκλημάτων και Κυβερνοπεριστατικών στην Ελλάδα    • Το σύστημα αναφοράς Κυβερνοεγκλημάτων…   Η θετική χρήση του διαδικτύου    • Η θετική χρήση του διαδικτύου   Ιατρικές Πληροφορίες στο Διαδίκτυο και Κίνδυνοι    • Ιατρικές Πληροφορίες στο Διαδίκτυο κα…   Προσωπικά Δεδομένα και Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης    • Προσωπικά Δεδομένα και Μέσα Κοινωνική…   Η Στρατηγική της Κυβερνοασφάλειας στο Εκπαιδευτικό Σύστημα    • Η Στρατηγική της Κυβερνοασφάλειας στο…   Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Άρτας Φάκελος Κυβερνοασφάλειας (η πρώτη δημόσια υπηρεσία στην χώρα μας που κατήρτισε σχετικό φάκελο με χρήσιμο υλικό) https://dipe.art.sch.gr/index.php/84-…