Αρχική Blog Σελίδα 1586

Τα τέσσερα δόγματα της ελληνικής διπλωματίας στη Μεταπολίτευση ως προς τα Ελληνοτουρκικά

12

Η μετεξέλιξη της εθνοκεντρικής προσέγγισης στον «εξευρωπαϊσμό» της ελληνικής διπλωματίας.
.
EUROKINISSI

Το Ελληνικό Διπλωματικό Σώμα είχε στις τάξεις του επιφανή στελέχη, τα οποία καθόρισαν τη στρατηγική κουλτούρα του Υπουργείου Εξωτερικών τα χρόνια της Πρώιμης και της Ύστερης Μεταπολίτευσης ως προς τα Ελληνοτουρκικά. Σταχυολογώντας ορισμένα δομικά στοιχεία το παρόν άρθρο αποπειράται να αναδείξει τις διαφορετικές προσλαμβάνουσες και αφετηρίες των συγκεκριμένων προσεγγίσεων της ελληνικής διπλωματίας.

Στη πρώιμη φάση δύο τάσεις ήταν κυρίαρχες εν είδει δογμάτων. Το περίφημο Δόγμα Δούντα και το μεταγενέστερο Δόγμα Θεοδωρόπουλου. 

Το «Δόγμα Δούντα»

Το πρώτο ονομάστηκε ως Δόγμα της ”Αγωνιστικής Αναμονής”από τον ίδιο τον πρέσβη (στο βιβλίο του Είναι Ανεξάρτητη η Ελλάς;) και αφορούσε την άτεγκτη και σκληρή στάση της Ελλάδας έναντι της τουρκικής επιθετικότητας τόσο στο Αιγαίο όσο και στη Μεσόγειο και δη στη Κύπρο. Εδραζόταν στην Αρχή της Αυτοβοήθειας και στη λογική του παραθύρου ευκαιρίας (εξ ου και ο όρος Αναμονή) για αντιστροφή δυσμενών τετελεσμένων. Υποστήριζε σθεναρά το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου ενώ στηλίτευσε την ανεδαφική εφαρμογή του ιδίως μετά το Νταβός το 1988. Το δόγμα Δούντα αφορούσε στην αποτροπή νέων τετελεσμένων και την δημιουργία προϋποθέσεων για αντιστροφή της δυσμενούς κατάστασης ιδίως στη Κύπρο μετά την Εισβολή. Θεωρήθηκε ως απορριπτικό κάθε ελληνοτουρκικής προσέγγισης από τους πολέμιούς του εντός του ελληνικού ΥΠΕΞ.

Το «Δόγμα Θεοδωρόπουλου»

Το δόγμα Θεοδωρόπουλου κάλλιστα θα μπορούσε να ονομαστεί δόγμα Σύμπλευσης ( Bandwagoning) (το οποίο περιγράφεται στο βιβλίο του πρέσβη Οι Τούρκοι και Εμείς) και εκκινά απ την παραδοχή ότι η Ελλάδα χρειάζεται την εξωτερική νομιμοποίηση των Συμμάχων της για να αντιμετωπίσει την Τουρκία. Το δόγμα Θεοδωρόπουλου δίνει έμφαση στην εξωτερική εξισορρόπηση ήτοι στην σύμπηξη συμμαχιών με έμφαση βεβαίως στην ΕΟΚ-μετέπειτα ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Βασική αρχή η αποφυγή μονομερών ενεργειών απ την ελληνική πλευρά και η πρόσδεση στο άρμα των Δυτικών Εταίρων σε πρωτοβουλίες που θα προέκριναν εμμέσως το ελληνικό εθνικό συμφέρον. Ως εκ τούτου, η ελληνική εξωτερική πολιτική λαμβάνει χαρακτηριστικά ”εξευρωπαϊσμού” τουτέστιν το ελληνικό εθνικό συμφέρον λογίζεται με την ευρεία έννοια, καθώς επί της ουσίας λαμβάνει χώρα μια δυτικοκεντρική- ευρωκεντρική ανάγνωση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

«Εξευρωπαϊσμός» και το «δόγμα Ροζάκη»

Πολλά άλλαξαν στο Διπλωματικό Σώμα μετά το ορόσημο του Νταβός το 1988..και τις παραιτήσεις επιφανών διπλωματών συμπεριλαμβανομένου και του Μιχάλη Δούντα.

Η κουλτούρα εντός του Διπλωματικού Σώματος σταδιακά εναρμονίστηκε με τη λογική του ”εξευρωπαϊσμού” και οι νέες φουρνιές διπλωματών τελούσαν υπό την επιρροή της φιλελεύθερης αντίληψης των διεθνών σχέσεων…χωρίς να εκλείπουν οι θιασώτες της ρεαλιστικής σχολής.

Μετά το 1996 κυριάρχησε το δόγμα Ροζάκη, το οποίο αφορά την ευρεία έννοια του εθνικού συμφέροντος ως ευρωπαϊκού, την κοινωνικοποίηση της Τουρκίας και την ένταξή της στην ΕΕ υπό το συγκεκριμένο πλαίσιο του ευρωπαϊκού κεκτημένου (Ελσίνκι), επίτευξη ελληνοτουρκικής συμφωνίας με ελληνικές παραχωρήσεις στο κομμάτι του εναερίου χώρου και των χωρικών υδάτων. Κυρίως αναφέρεται στη τμηματική επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων και αντίστοιχη προσαρμογή του ελληνικού εναερίου χώρου.

Ως μετεξέλιξη του δόγματος Θεοδωρόπουλου η ελληνική πλευρά, κατά το δόγμα Ροζάκη, κινείται σε απόλυτη εναρμόνιση με τα ευρωπαΐκά και ευρωατλαντικά συμφέροντα έχοντας το ευρωπαϊκό κεκτημένο ως εργαλείο σύγκλισης συμφερόντων με την Τουρκία.

Πρότυπο για την επίλυση των Ελληνοτουρκικών ιδιαίτερα μετά την Κρίση των Ιμίων αποτελεί το πασιφιστικό μοντέλο του ΓαλλοΓερμανικού Άξονα μεταπολεμικά. Το μοντέλο αυτό που είναι κυρίαρχο σ όλη τη φάση σχεδόν της Ύστερης Μεταπολίτευσης από τους πολέμιούς του θεωρείται ουτοπικό και δυνητικά επικίνδυνο για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα καθώς αγνοεί τον δομικό αναθεωρητισμό της Τουρκίας, προσδοκώντας στη ”χρυσή ευκαιρία” μιας τουρκικής ήπιας ηγεσίας που βούλεται να διαπραγματευθεί καλή τη πίστει.

Ταυτόχρονα υιοθετεί την ιδέα ενός συμβιβασμού με ελληνικές παραχωρήσεις, παραγνωρίζοντας τόσο την επιθετική στρατηγική κουλτούρα εξαναγκασμού της Τουρκίας με την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας να επικρέμεται ως αναπόσπαστο κομμάτι της διαπραγματευτικής διαδικασίας προσιδιάζοντας στην διπλωματία των Κανονιοφόρων, όσο και τη διαπραγματευτική κουλτούρα της Άγκυρας που θεωρεί τη διαπραγμάτευση ως παίγνιο μηδενικού αθροίσματος ναρκοθετώντας a priori την ίδια τη διαδικασία προς απόκτηση πλεονεκτήματος.

Επιπρόσθετα αξιοσημείωτο είναι πως στο δόγμα Ροζάκη η επίλυση του Κυπριακού αποσυνδέεται από τα Ελληνοτουρκικά.

Το «Δόγμα Μολυβιάτη»

Στον αντίποδα, το δόγμα Μολυβιάτη ως μετεξέλιξη μιας μείξης των δογμάτων Δούντα και Θεοδωρόπουλου, αφορά την στενή έννοια του εθνικού συμφέροντος ως ελληνικού, χωρίς όμως να παραγνωρίζει τη σύμπλευση με τα ευρωπαϊκά και ευρωατλαντικά συμφέροντα, προτάσσει πρωτίστως την υπεράσπιση των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων βάσει της UNCLOS και της Σύμβασης του ΔΔΧ του 1982 και στηρίζει την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας υπό πολύ αυστηρότερο πλαίσιο. Αποπειράται να θέσει τα ελληνοτουρκικά ως ευρωτουρκικά θέματα έχοντας το ευρωπαϊκό κεκτημένο ως εργαλείο έναντι της τουρκικής επιθετικότητας.

Οι πολέμιοι αυτού του δόγματος το θεωρούν δόγμα της ακινησίας ή του status quo στα ελληνοτουρκικά. Η μεγάλη διαφορά των δύο ύστερων δογμάτων έγκειται στη θέαση της Τουρκίας.

Το δόγμα Ροζάκη βλέπει τη Τουρκία ως δύστροπο και δύσκολο εταίρο, το δόγμα Μολυβιάτη ως μια αναθεωρητική χώρα που προσπαθεί να επιβάλλει τετελεσμένα. Μετά το 2010 στο ΥΠΕΞ, υφίστανται νέες τάσεις των δύο ύστερων δογμάτων, παρά την απουσία ολοκληρωμένης στρατηγικής. 

Η στρατηγική ανάπτυξης των Ενόπλων Δυνάμεων στο πλαίσιο της εσωτερικής εξισορρόπησης της Τουρκίας υιοθετήθηκε αποσπασματικά και σε ξεχωριστό πλαίσιο από τα δόγματα εξωτερικής πολιτικής αν και φαινομενικά αποτελούσε οργανικό στοιχείο της εθνικής στρατηγικής. Η ανωτέρω πτυχή θα αναλυθεί σε ξεχωριστό άρθρο.

Huffington Post

ΓΑΛΛΙΑ: Πώς οι Ισλαμιστές νίκησαν κόμματα και Κράτος!..

1

του Boualem Sansal, Αλγερινού συγγραφέα

Οι ισλαμιστές κατόρθωσαν να υποδουλώσουν την Αριστερά, να παραλύσουν τη Δεξιά  και να τρομοκρατήσουν την Ακροδεξιά. Αποτέλεσμα: το κράτος έπεσε ως ώριμος καρπός…

Atlantico: Πώς σας φάνηκαν οι αγανακτισμένες αντιδράσεις μεγάλου μέρους της γαλλικής αριστεράς – τόσο στην ουσία όσο και στην επιλογή των λέξεων – στην ανακοίνωση του Gabriel Attal [υπουργού Παιδείας]για την απαγόρευση της abaya και του qamis στο σχολείο; Και σε τι τις αποδίδετε: ιδεολογική φιλοφροσύνη, εκλογική πελατεία, επίδειξη ψευδοαρετής «woke»…; 

Boualem Sansal : Αυτοί οι ισλαμιστές είναι πολυτεχνίτες: με μικροπράγματα, σπάγκους και κουρέλια, ηθικολογίες του καλού Σαμαρείτη που δεν πιστεύουν οι ίδιοι, παιδαριώδεις προκλήσεις από μαθήτριες, αλλά όλα εντεταγμένα σε ένα παγκόσμιο στρατηγικό σχέδιο επεξεργασμένο δεκαετίες τώρα, ανατρέπουν τη Γαλλία. Θα νόμιζε κανείς, όπως ισχυρίζονται οι θαυμαστές τους, ότι έχουν κερδίσει τη μάχη της Γαλλίας. Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα: έχουν υποδουλώσει την αριστερά, έχουν παραλύσει τη δεξιά και την ακροδεξιά τρομοκρατημένη μήπως συρθεί στα δικαστήρια για ρατσισμό, ισλαμοφοβία και σχεδιαζόμενα εγκλήματα πολέμου. Ας μη μιλήσουμε για τους άλλους, Renaissance, MoDem Canal-, Horizon (HOR), EELV, ο σώζων εαυτόν σωθείτω, φυλάγονται.

Η νίκη των ισλαμιστών, που δεν έχουν κανένα πολιτικό κόμμα ή πρόσβαση στα ΜΜΕ, κατέστη δυνατή χάρη στον wokisme κάποιων, τη δειλία άλλων, την πονηριά των καιροσκόπων και την αδιαφορία του πλήθους. Εναντίον όλων αυτών πρέπει να πολεμήσουμε αν θέλουμε να δούμε ξανά τον ήλιο να λάμπει στη Γαλλία. Ο Attal τόλμησε να επιτεθεί στην abaya, είναι καλό, είναι αρχή, αλλά ξέρει τι θα πέσει στο κεφάλι του; Οι σύμβουλοί του στην ισλαμολογία του είπαν ότι οι ισλαμιστές έχουν πάντα χίλια όπλα, έτοιμα για χρήση και ότι αρέσκονται να χτυπούν πισώπλατα τη στιγμή που δεν τους περιμένεις καθόλου; Τα μουσουλμανικά ρούχα δεν περιορίζονται στην abaya και το qamis, υπάρχει το burnous, η kachabia, το saoural, το chèche, τα σανδάλια…που μπορεί να φορεθούν με χίλιους διαφορετικούς τρόπους και με πολλά άλλα, χάρι στα οποία διακρίνονται και αναγνωρίζονται οι χίλιες και μία ισλαμικές αιρέσεις.

Ποια πιστεύετε ότι είναι τα κίνητρα των νεαρών μουσουλμάνων που φορούν αυτά τα ρούχα; Και πώς αντιλαμβάνονται πραγματικά την ιδεολογική ή πολιτιστική σημασία αυτών των ρούχων ή συμβόλων;

Αυτά τα παιδιά δεν έχουν κίνητρα και δεν καταλαβαίνουν πραγματικά εκείνους από τους ενήλικες που τα υποκινούν σε ολοένα και περισσότερες ισλαμικές προκλήσεις και εμπλοκή στον πόλεμό τους εναντίον των απίστων, κάνουν ό,τι τους λένε να κάνουν, διασκεδάζουν μιμούμενοι τους ήρωες του Ισλαμικού πάνθεου του χθες και του σήμερα. Οι αγωνιστές αποκτούν πλεονεκτήματα και προνόμια και μνημονεύονται  στο τζαμί. Ο ισλαμισμός έχει τώρα ιστορία στη Γαλλία, στην οποία βρίσκουν τα πάντα, ήρωες να μιμηθούν, πρότυπα, παραδείγματα. Ο αυτονομισμός δεν είναι απλώς εδαφικός διαχωρισμός, είναι παντού, στο μυαλό των ανθρώπων, στο σχολείο, στη δουλειά, στις συγκοινωνίες: Υπάρχουν αυτοί, οι άπιστοι που αξίζουν τη Μεγάλη Τιμωρία, και εμείς είμαστε εμείς, Μουσουλμάνοι έτοιμοι να πεθάνουμε για τη θρησκεία μας.

Το Συμβουλευτικό Συμβούλιο των Μουσουλμάνων της Γαλλίας (ΣΣΜΓ  ) κατήγγειλε επίσης την «Ισλαμοφοβία», ενώ ισχυρίστηκε ότι δεν επρόκειτο για θρησκευτικές στολές. Ποια πιστεύετε ότι είναι τα κίνητρά του;

Μια σημείωση για τα βαρύκοα άτομα: όσοι πιστεύουν ότι το ΣΣΜΓ είναι αυτό που λέει η επίσημη ονομασία, κάνουν σοβαρό λάθος. Είναι στο βάθος ένα νομοθετικό και πολιτικό σώμα, που εκφράζει το Ισλάμ της Γαλλίας και, συνδεδεμένο με τις αρχές και τα μουσουλμανικά κράτη στον κόσμο, σχεδιάζει τη μετατροπή της σε μια Ισλαμική δημοκρατία, την πιο ισχυρή στον μουσουλμανικό χώρο. Όπως το δέντρο κρύβει το δάσος, το δάσος κρύβει επίσης το δέντρο και έτσι δεν φαίνεται τίποτα.

Καταγγέλοντας την ισλαμοφοβία αφού δηλώνει ότι η abaya και το qamis δεν ήταν θρησκευτική ενδυμασία, στην πραγματικότητα μας λέει το εξής: εναπόκειται σε εμάς, τις αρχές του Ισλάμ στη Γαλλία, να αποφασίσουμε τι είναι ή όχι ισλαμοφοβία, και σε κανέναν άλλον, σίγουρα όχι στους άπιστους. Όσοι σκέφτηκαν και πιστεύουν ότι εναπόκειται στη δικαιοσύνη να χαρακτηρίσει τα γεγονότα, εάν υπάρχει καταγγελία, πρέπει να ενημερωθούν ότι εναπόκειται στο CFCM, στους ιμάμηδες να αποφασίσουν.

Κάποιοι έχουν επισημάνει τον λίγο πολύ ασυνείδητο πατερναλισμό και τον ρατσισμό που αναστατώνει αυτή την αριστερά, η οποία ισχυρίζεται ότι ενδιαφέρεται τόσο πολύ για την υπεράσπιση των Μουσουλμάνων ενάντια σε μια γαλλική κοινωνία που κατηγορείται ότι δεν θέλει να τους ενσωματώσει. Υπάρχει κάποια μορφή ανεστραμμένου ή λανθασμένου Οριενταλισμού που διαταράσσει κάθε διάλογο για τη σχέση μεταξύ γαλλικού τύπου ανεξιθρησκίας, Ισλάμ και Μουσουλμάνων με το πρόσχημα ότι οι Δυτικοί είναι ανίκανοι να κατανοήσουν τον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο;

Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι Δυτικοί είναι ανίκανοι να κατανοήσουν τον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο – έχουν τους ειδικούς τους που τον ξέρουν εξίσου αν όχι καλύτεροι από τους ίδιους τους Άραβες-Μουσουλμάνους – είναι στο γεγονός ότι σε θεσμικό επίπεδο τοποθετούνται εκεί αργά. Όταν άνοιξαν τα μάτια τους, ήταν πολύ αργά.

Μόνο στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, μετά την ανεξαρτησία των χωρών του Μαγκρέμπ και του Σαχέλ, η Γαλλία συνειδητοποιεί ξαφνικά ότι ο αραβο-μουσουλμανικός κόσμος είχε διασχίσει τη Μεσόγειο, είχε εγκατασταθεί στη Γαλλία, είχε απογόνους χάρη στην οικογενειακή επανένωση, και ότι διεκδικούσε πλήρη αναγνώριση και με τις ιδιαιτερότητές του, που συνεπαγόταν ότι εναπόκειτο στη Γαλλία να προσαρμοστεί σε αυτόν και όχι σε εκείνον να προσαρμοστεί σε αυτήν. Για τα αριστερά κόμματα, η συμβολή των μεταναστών και των νέων Γάλλων μέτρησε στη νίκη της συμμαχίας PS-PC στις προεδρικές εκλογές του 81. [Στις Προεδρικές νίκη στο νήμα του σοσιαλιστή Μιτεράν (51,76%) έναντι του δεξιού Ζισκάρ ντ’ Εσταίν (48,24%) και στις κοινοβουλευτικές, θρίαμβο της ευρύτερης αριστεράς με 67% ].

Η Γαλλία είχε όλα τα μέσα για να διαχειριστεί την υπόθεση, αλλά την ίδια στιγμή που δεχόταν μαζικά το Ισλάμ, τους Μουσουλμάνους και πολύ γρήγορα τον Ισλαμισμό, ανακάλυπτε ότι είχε λάβει από τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, τις Σκανδιναβικές χώρες, ένα άλλο όραμα για τα δικαιώματα των πολιτών: την αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομάδων, τα οποία η μία και αδιαίρετη Γαλλική Δημοκρατία αρνήθηκε πάντα, ακόμα και στους δικούς της, Βρετόνους, Κορσικανούς, Βάσκους και σιγά σιγά αυτό που τους αρνιόταν πεισματικά, το παραχώρησε με τα δύο της χέρια στον μουσουλμανικό πληθυσμό της που είχε δημιουργήσει στα εδάφη της, με τη γλώσσα της, με τον τρόπο ζωής της και ήλπιζε ότι θα υιοθετούσαν τις  παραδόσεις της…

Τα δικαιώματα που παρεχώρησε στους μουσουλμάνους η Γαλλία τα αρνείται πεισματικά στους Κορσικανούς και Βρετόνους. Δίκαια η μουσουλμάνα διαδηλώτρια απαιτεί: «Αν σας ενοχλώ, εγκαταλείψτε τη ΧΩΡΑ ΜΟΥ»!

Το πρόβλημα δεν έχει λύση, το Ισλάμ της Γαλλίας που αντικαθιστά σταδιακά το Ισλάμ στη Γαλλία, δεν θα σταματήσει ποτέ να διεκδικεί τα δικαιώματά του, όλα τα δικαιώματά του, κατ’ ανάγκη εις βάρος των άλλων κοινοτήτων. Το προπύργιο που έχτισε η κυρίαρχη Γαλλία του 1789 σε δύο αιώνες, το κατεδάφισε σε δύο δεκαετίες η υποταγμένη Γαλλία του 2000. Η αποδόμηση έχει πλέον ολοκληρωθεί. Τίποτα δεν μπορεί να χτιστεί γιατί έχει σβήσει η μνήμη του παρελθόντος. Oργουελ η αριστερά  στη Γαλλία, χώρα της ελευθερίας.

Εκτιμάτε ότι ο Εμμανουέλ Μακρόν και η κυβέρνησή του κατανόησαν τη φύση της πρόκλησης των ισλαμιστών ή ότι οδηγούνται μόνο από εκλογικά κίνητρα;

Ο Μακρόν ήρθε να κάνει «και ταυτόχρονα», το «ό,τι χρειαστεί» το πρόσθεσε αργότερα. Αυτό κάνει κάθε μέρα έκτοτε, πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτή τη συνέπεια στη σκέψη και στη δράση. Μια άλλη συνέπεια, ο Μακρόν δεν ήλθε για να καταλάβει αλλά για να γίνει κατανοητός. Δεν ήρθε για να υπηρετήσει τη χώρα και τους Γάλλους, ήρθε για να φτιάξει ένα εθνικό μέλλον και τώρα που ξεκινά τη δεύτερη θητεία του θέλει να φτιάξει ένα διεθνές μέλλον για τον εαυτό του. Όλα τα άλλα είναι απλώς λεπτομέρεια. Τα υπόλοιπα δεν τον ενδιαφέρουν, στο τέλος της δεύτερης θητείας του θα ξεκινήσει μια όμορφη και πολύ επωφελή διεθνή σταδιοδρομία.

Μτετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

atlantico.fr

 

 

Γιώργος Θωμαϊδης: ΚΙΚΙΛΙΑΣ: Ο ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΟΣ ΤΡΑΓΟΣ

2

Γιατί ο κ. Κικίλιας θα γίνει αποδιοπομπαίος τράγος,
Για την κοινή ευθύνη του Πρωθυπουργού και των επιτελών του.
Ο κ. Κικίλιας φταίει λιγότερο για την ανυπαρξία επαρκούς κρατικής απάντησης, όσης γινόταν τελοσπάντων, από όσο φταίνε αυτοί που τον επέλεξαν (και σχεδόν τον παγίδευσαν).
Φυσικά πρέπει να πάει στο σπίτι του (και έχει ευθύνη στο βαθμό που μπορεί να κατανοήσει γιατί δεν ήταν κατάλληλος), αλλά έχουν πιο μεγάλη ευθύνη όσοι έβαλαν επικεφαλής της Πολιτικής Προστασίας (του Υπουργείου Κρίσεων δηλαδή), η οποία προϋποθέτει καλή και δεδομένη κατανόηση της ανάλυσης (το ελάχιστο της απεικόνισης της και παρακολούθησης της ερμηνείας της) δεδομένων και της επακόλουθης εκτίμησης κινδύνου (και άρα και ικανότητα αυτογνωσίας στο θέμα), έναν άνθρωπο που μπήκε στην Ιατρική με το μπάσκετ (όχι με Φυσική ή Μαθηματικά), που έκανε διδακτορικό ουσιαστικά 16 σελίδων, χωρίς καν περιγραφές διαγραμμάτων και μαθηματικών υπολογισμών (η ευθύνη για τη έγκριση είναι και των 7 που το υπέγραψαν, link στο σχόλιο 1) και με γνωστή αποτυχία ήδη στο Υπουργείο Υγείας (ενώ είναι γιατρός).
Άρα κάποιον που ακόμη και εάν πρακτικά είναι ένας αποτελεσματικός γιατρός, δεν είναι καθόλου έμπειρος στην ανάλυση μαθηματικών (μετεωρολογικών π.χ.) δεδομένων και στην πρόγνωση στη βάση αυτών.
Αντίθετα, όσοι τον επέλεξαν, έχουν καλύτερη κατάρτιση και γνωρίζουν, έστω στοιχειωδώς, ότι η τελική απόφαση ανάμεσα σε αντικρουόμενες εκτιμήσεις για τα δεδομένα, προϋποθέτει, το ελάχιστο, μια βασική -κάπως, κάποτε, τεκμηριωμένη- αναλυτική ικανότητα. Η ευθύνη λοιπόν, είναι εξόχως δική τους.
Το ερώτημα είναι πλέον, πως διορθώνεται αυτό το συλλογικό θεμελιώδες λάθος, που είναι πολύ πιο πολύπλοκο, διαρκές και επικίνδυνο, από μια μεμονωμένη επιλογή, όποιες συνέπειες και αν είχε. Και το οποίο δεν μπορεί να διαιωνίζεται, επειδή μια φορά και έναν καιρό, κυβέρνησε την Κοκκινοσκουφίτσα, ένας κακός λύκος που τον έλεγαν Τσίπρα.
*Ο κ. Γιώργος Θωμαϊδης είναι ψυχίατρος.

ΘΕΛΕΤΕ ΚΡΑΤΟΣ; ΑΛΛΑΞΤΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ

12
του Παντελή Σαββίδη
1.-Το ότι η ένταση των καιρικών φαινομένων αλλάζει είναι μια πραγματικότητα η οποία δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η αιτία της αλλαγής αυτής, και πως θα ονομασθεί, είναι ένα επιστημονικό ζητούμενο.
2.-Τα κράτη εκείνο που τα ενδιαφέρει είναι πως θα την αντιμετωπίσουν. Το αν λέγεται κλιματική αλλαγή, ή όπως αλλοιώς, είναι θέμα που συζητείται στα αμφιθέατρα και τα εργαστήρια των σχολών μετεωρολογίας και κλιματολογίας.
3.-Στην Ελλάδα, προς το παρόν, αντιμετωπίζεται με περιγραφή του φαινομένου απο κυβερνητικούς και κρατικούς αξιωματούχους καθώς και απο το μακρύ τους χέρι στα ΜΜΕ.
4.-Πέραν της έντασης των φαινομένων στον Έβρο και στη Θεσσαλία το ελληνικό κράτος έδειξε αδυναμία πρόβλεψης και αντίδρασης πριν την εκδήλωσή τους, ώστε οι ζημιές να περιορισθούν όπως και οι ανθρώπινες και ζωϊκές απώλειες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα, ο συγκεντρωτισμός και ο χωρίς κανένα σχέδιο τρόπος αντιμετώπισης των φαινομένων. Η αντιμετώπιση ακραίων καιρικών φαινομένων είναι μια ολόκληρη επιστήμη. Στην Ελλάδα έχει αφεθεί στην εμπειρία υπηρεσιών, όπως η Πυροσβεστική ή ανάλογων, χωρίς επιστημονική γνώση εμβάθυνσης και αντιμετώπισης του φαινομένου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, πέραν των τραγικών αποτελεσμάτων της διαχείρισης των φαινομένων, είναι η σύγκριση των ομάδων βοήθειας που ήρθαν απο το εξωτερικό και των ελληνικών υπηρεσιών. Οι Έλληνες πυροσβέστες στον Έβρο κοιμόντουσαν στους δρόμους για να ξεκουρασθούν και οι ομάδες του εξωτερικού ήρθαν οργανωμένες με εγκαταστάσεις και ύπνου και ιατρικής βοήθειας.
Το γεγονός αποκαλύπτει νοοτροπία καθυστερημένου κράτους που ως προς τον εκσυγχρονισμό μέσων και νοοτροπιών έχει μείνει δεκαετίες πίσω.
5.-Τα αρμόδια πρόσωπα που ορίζουν οι κυβερνήσεις ως υπουργούς δεν έχουν καμιά σχέση με το αντικείμενο. Ο σημερινός αρμόδιος υπουργός, κ. Κικίλιας, ήταν ένας μπασκετμπολίστας, ειδικεύτηκε σε έναν κλάδο της ιατρικής τον οποίο αγνοώ, προορίζετο για υπουργός άμυνας, μετά τον τοποθέτησαν στον τουρισμό και, τώρα, είναι υπεύθυνος για τον πλέον κρισιμο τομέα κρατικής και κοινωνικής ασφάλειας. Ούτε αναγεννησιακό πρότυπο να ήταν! Μπορεί και να μην καταλαβαίνει και τι του λένε οι υπηρεσίες που προϊσταται, όπως ο Σημίτης το βράδυ της εμπλοκής στα Ίμια δεν καταλάβαινε τι του ζητούσε ο Λυμπέρης όταν του έλεγε “απελευθερώστε κανόνες εμπλοκής”.
6.-Για τη νοοτροπία αυτή ευθυνόμαστε και ως λαός. Εμείς παρέχουμε τα περιθώρια στους εκάστοτε πρωθυπουργούς να δρουν με αυτόν τον τρόπο για να βολέψουν όσους περισσότερους μπορούν δουλικά ιστάμενους στο περιβάλλον τους. Ευθυνόμαστε και ως ΜΜΕ διότι αυτό το μοντέλο αναπαράγουμε.
7.-Κατά την εξέλιξη των φαινομένων διαπιστώθηκε, ακόμη, πως οι υπηρεσίες αγνοούσαν πως να τα διαχειριστούν.
8.-Ο χειρισμός των φαινομένων έγινε, στις κρίσιμες μέρες, κεντρικά απο την Αθήνα. Δεν υπήρχε καμιά γνώση του περιβάλλοντος και του προβλήματος. Στην συνέχεια εγκαταστάθηκαν επι τόπου οι υπηρεσίες- ή θέλω να ελπίζω ότι εγκαταστάθηκαν- αλλά όπως έχω πληροφορηθεί, τουλάχιστον στον Έβρο, οι τοπικές υπηρεσίες δεν έπαιρναν πρωτοβουλίες απο τον φόβο των υπηρεσιακών επιπτώσεων που θα είχαν παρότι θεωρούσαν πως οι εντολές που δέχονταν ήταν προς την λάθος κατεύθυνση. Η ευθυνοφοβία είναι μια επιλογή του κεντρικού κράτους ως αντίληψη λειτουργίας των υπηρεσιών για να ελέγχεται κάθε κίνηση απο το κέντρο.
9.-Το αποτέλεσμα είναι ανυπολόγιστες καταστροφές οι οποίες με ένα οργανωμένο κράτος, εκσυγχρονισμένο σε μέσα και αντιλήψεις παρέμβασης θα είχαν περιοριστεί κατά πολύ. Η κυβέρνηση έχει ευθύνες για τα τραγικά συμβάντα των ημερών. Και θα πρέπει να της καταλογιστούν.
10.-Πάνω στις καταστροφές η ηγεσία αυτού του κράτους επιχειρούσε, πάντα, και θα επιχειρήσει και τώρα, να αναπαραγάγει την διαχρονική νοοτροπία διαφθοράς: θα επικαλεστεί το έκτακτον της ανάγκης- το οποίο είναι πραγματικό- και θα δώσει τα έργα αποκατάστασης σε φιλικά διακείμενα πρόσωπα με απευθείας αναθέσεις. Αυτό είναι ενα διαχρονικό φαινόμενο το οποίο κατατρώει τις σάρκες του κοινωνικού ιστού. Και εκεί θα τελειώσει η κρατική παρέμβαση. Κανένας περαιτέρω προβληματισμός μιας νέας οργάνωσης του κράτους. Το κράτος θα βγει απο την κρίση ίδιο και απράλλαχτο. Και η κοινωνία θα ξεχάσει πολύ σύντομα. Και το 2020 το ίδιο έγινε. Έδωσε στην ΤΕΡΝΑ αντιπλημμυρικά έναντι 145 εκατομμυρίων ευρώ τα οποία δεν έχουν κατασκευασθεί. Χαρακτηριστικό, δε, της ποιότητας των έργων είναι η γέφυρα που κατασκευάσθηκε πριν μερικά χρόνια κατέρρευσε τις ημέρες αυτές. Στην κυβερνητική αυτή προσπάθεια οι κομματικοί της κυβέρνησης ανέλαβαν, ήδη, έργο. Το ίδιο και οι κομματικοί δημοσιογράφοι. Σωτηρία δεν υπάρχει. Μόνο απο μια γενικευμένη διαμαρτυρία.
Σ αυτήν την κατεύθυνση θα παίξουν τον ρόλο τους και τα ΜΜΕ, των οποίων κάποιοι δημοσιογράφοι αναρωτιούνται αφού απο το κράτος σώζονται οι άνθρωποι στη Θεσσαλία γιατί ρωτούν “που είναι το κράτος”; Έλα ντε; Πολύ δύσκολο ερώτημα για να απαντηθεί.
11.-Η βασική αιτία όλων των δεινών είναι ο συγκεντρωτισμός. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι ανάλογο φαινόμενο με αυτό που έπληξε την Θεσσαλία μπορεί να πλήξει την ελληνική πρωτεύουσα. Τα θύματα, τότε, και οι καταστροφές μπορεί να είναι υπερπολλαπλάσιες. Στην ελληνική πρωτεύουσα έχει εγκατασταθεί ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού και η επιβίωσή του είναι απόλυτη ανάγκη για την λειτουργία του κράτους και της κοινωνίας μας. Βρίσκεται, επίσης, σχεδόν το σύνολο των υπηρεσιών και λειτουργιών του κράτους. Μια καταστροφή σαν της Θεσσαλίας, στην πρωτεύουσα, θα διαλύσει εντελώς το κράτος. Γι αυτό πρέπει να ληφθούν μέτρα.
12.-Είναι τραγικό λάθος αυτή η υπερσυγκέντρωση στην Αττική. Ο πληθυσμός της Αττικής απο 5 εκατομμύρια πρέπει να περιοριστεί στα 2,5 με 3 με ενθάρρυνση των κατοίκων να εγκατασταθούν σε άλλες περιοχες της χώρας. Οι κρατικές υπηρεσίες, κυρίως οι ευαίσθητες, να μετακομίσουν σε πιο ασφαλείς περιοχές. Να αλλάξει η διοικητική δομή της χώρας. Σε επίπεδο αυτοδιοίκησης να επανέλθουμε στον Καποδίστρια. Οι Περιφέρειες να αποκτήσουν κυβερνητικές αρμοδιότητες. Και επειδή με αυτόν τον τρόπο η διαφθορά θα αυξηθεί, όπως αποδείχθηκε και στο παρελθόν, οι ποινές που θα προβλέπονται σε περίπτωση διαφθοράς να είναι ισόβια κάθειρξη και κατάσχεση ολόκληρης της περιουσίας του διεφθαρμένου λειτουργού. Το ίδιο και με τις υπηρεσίες του κράτους. Να αποκεντρωθούν με την ενίσχυσή τους με ικανό προσωπικά, καλά εκπαιδευμένο, με υψηλή μόρφωση και γνώση και με αρμοδιότητες για ανάληψη δράσης. Η φωτιά στον Έβρο δεν μπορούσε να σβήσει απο την Αθήνα.
Αυτοί είναι μερικοί προβληματισμοί για τα επόμενα βήματα. Όσοι αναμειγνύονται με τα θέματα που μας απσχολούν θα έχουν πιο εξειδικευμένες απόψεις. Ας τις καταθέσουν. Εκείνο, πάντως, που δεν μπορεί να συνεχιστεί είναι η χώρα να παραμείνει όπως ήταν πριν τον Έβρο και τη Θεσσαλία.
Θέλετε κράτος; Αλλάξτε αυτό που έχετε.
13.-Και κάτι τελευταίο για το μεταναστευτικό το οποίο, μαζί με τις καιρικές μεταβολές και την Τουρκία συνιστά την τρίτη απειλή για την χώρα. Η θέση μου συμπυκνώνεται σε τρία σημεία:
1.-Δεν τους επιτρέπεις να εισέλθουν.
2.-Αν εισέλθουν τους αντιμετωπίζεις ως ανθρώπους.
3.-Προσαρμόζονται στα πολιτισμικά και κοινωνικά πρότυπα της Ελλάδας.

Καλωσήρθατε στο κλιματικό χάος

1

Οι επιστήμονες εξηγούν γιατί η νέα «ρουτίνα» των ακραίων φαινομένων είναι αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής

Οπιο καυτός Ιούλιος εδώ και πολλές δεκαετίες στην Ελλάδα, στην Αθήνα ο πιο ζεστός από το 1860! Ενας καύσωνας διαρκείας 15 ημερών, που διαμόρφωσε αφόρητες συνθήκες για εκατομμύρια κατοίκους και επισκέπτες στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Στη συνέχεια καταστροφικές πυρκαγιές, που κατέκαψαν πάνω από 1,6 εκατομμύρια στρέμματα (μια από τις χειρότερες χρονιές στην Ιστορία), προκάλεσαν δεκάδες θανάτους ανθρώπων και άφησαν στάχτη μοναδικούς βιότοπους και δάση πολύτιμα. Και στο ημερολογιακό τέλος του καλοκαιριού η πρωτοφανής κακοκαιρία «Daniel», με κατακλυσμιαία βροχόπτωση, που έπνιξε τη Μαγνησία, την Καρδίτσα και τη Λάρισα κάτω από τόνους νερού, αφήνοντας ερείπια και νεκρούς. Το φετινό καλοκαίρι δεν μπορεί να δικαιολογήσει το όνομά του, καθώς έγινε ο χρόνος τόσων καταστροφών.

Μιλάμε για ακραία φαινόμενα και μερικά απ’ αυτά είναι πραγματικά ξεχωριστά, όπως για παράδειγμα η πρωτοφανής βροχόπτωση στο Πήλιο, στον Βόλο κι ευρύτερα στη Θεσσαλία. Πριν από τρία χρόνια μιλούσαμε για τον «Ιανό» ως κάτι μοναδικό, αλλά σήμερα μοιάζει «λίγος» όσον αφορά τη βροχόπτωση σε σχέση με τον «Daniel». Το ερώτημα που έρχεται ολοένα και πιο έντονα είναι μήπως έχουμε μπει σε μια εποχή γενικευμένης κλιματικής απορρύθμισης, όπου η κλιματική κρίση παράγει πλέον διαρκώς και συχνότερα «ακραία» φαινόμενα και μάλιστα σε όλο και πιο επικίνδυνο επίπεδο; Τείνουν αυτά να γίνουν η νέα κανονικότητα; Είναι άραγε αυτό που ζήσαμε φέτος το νέο κλίμα που θα χαρακτηρίζει το ελληνικό καλοκαίρι;

Κακοκαιρία Daniel – Τρίκαλα: Πτώσεις βράχων – Αποκομμένες περιοχές – Συνεχίζονται οι διασώσεις

«Οσα σήμερα θεωρούμε ακραία φαινόμενα, στο μέλλον θα είναι συνηθισμένα και τμήμα μιας νέας κανονικότητας. Δεν θα έχουμε κάθε χρόνο τόσο ακραία γεγονότα όπως φέτος. Ισως η ετήσια επανάληψη μπορεί να γίνει μετά το 2050. Αλλά πλέον πυκνώνουν ιδιαίτερα, επανέρχονται ολοένα και συχνότερα. Για παράδειγμα, μέχρι τη δεκαετία του 1990 οι καύσωνες ήταν σπάνιοι στην Ελλάδα. Το 1987 είχαμε έναν μεγάλο και πολύ φονικό καύσωνα. Ο επόμενος καύσωνας διαρκείας ήρθε το 1998, χρειάστηκαν 11 χρόνια. Από το 2000 μέχρι το 2023 εκδηλώθηκαν 11 καύσωνες διαρκείας στην Ελλάδα», λέει στην «Κ» ο Νίκος Μιχαλόπουλος, διευθυντής Ερευνών στο Αστεροσκοπείο Αθηνών.

Κάθε χίλια χρόνια

«Η βροχόπτωση του “Ιανού” στη Θεσσαλία ξεπέρασε τα επίπεδα πλημμύρας που εμφανίζονται κάθε 1.000 έτη. Με τον “Daniel”, ύστερα από τρία χρόνια, τα επίπεδα της χιλιετίας ξεπεράστηκαν και πάλι. Οπως φαίνεται, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, τα λεγόμενα ακραία φαινόμενα επαναλαμβάνονται πολύ πιο συχνά», λέει στην «Κ» ο Ευθύμιος Λέκκας, καθηγητής Διαχείρισης Φυσικών Καταστροφών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Σχετίζονται αυτά τα φαινόμενα με την κλιματική αλλαγή; «Ναι, αποτελούν εκφράσεις της. Εάν δούμε τις τάσεις, σε διεθνές και σε εθνικό επίπεδο, θα δούμε πως βαδίζουμε σύμφωνα με τα μοντέλα. Συχνά ο κόσμος κάνει το λάθος να βλέπει κάθε περιστατικό ξεχωριστά, δεν βλέπει το σύνολο του παζλ και την αλληλεπίδραση των φαινομένων. Για παράδειγμα, πως η ενίσχυση της ξηρασίας οδηγεί στις καταστροφικές πυρκαγιές. Ή πως η αυξημένη θερμοκρασία της επιφάνειας των θαλασσών προκαλεί υδρατμούς που οδηγούν σε μεγάλες βροχοπτώσεις, όπως αυτές που είδαμε στο Πήλιο», εξηγεί ο κ. Μιχαλόπουλος. «Αν συνεχίσουμε έτσι, το 2050 θα είναι όντως αυτό το κλίμα μας, ενώ προς το τέλος του αιώνα τα ζεστά καλοκαίρια των ημερών μας θα είναι τα δροσερά τότε. Στην εκτίμηση αυτή οδηγεί και η τάση εξασθένισης της ταχύτητας των ανέμων, όπως έχει σημειώσει η διακυβερνητική επιτροπή για την κλιματική αλλαγή, κάτι που εμφανίζεται και στην Ελλάδα με τα μελτέμια».

«Είναι πρόωρο να θεωρήσουμε ότι κάθε καλοκαίρι θα είναι σαν το φετινό, με τον καύσωνα, τις δασικές πυρκαγιές, τις ακραίες καταιγίδες και τα πλημμυρικά φαινόμενα που ζήσαμε. Κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι αυτή είναι η νέα κανονικότητα. Ομως, υπάρχει μια νέα κανονικότητα που δεν χρειάζεται περαιτέρω έρευνα για να επιβεβαιωθεί. Η θερμοκρασία έχει αυξηθεί κατά 1,2 βαθμούς Κελσίου σε σύγκριση με την προβιομηχανική περίοδο, με αποτέλεσμα μια γενικευμένη κλιματική αστάθεια, που αποτυπώνεται σε όλες τις περιοχές του πλανήτη και εκδηλώνεται με κατά τόπους ακραία καιρικά και κλιματικά φαινόμενα», σημειώνει από την πλευρά του ο Κώστας Καρτάλης, καθηγητής στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και μέλος της επιστημονικής επιτροπής της Ε.Ε. για την κλιματική αλλαγή.

«Σε ό,τι αφορά την ανατολική Μεσόγειο, που θεωρείται κλιματικό hot spot από τα Ηνωμένα Εθνη, οι καύσωνες είναι ήδη συχνότεροι και έχουν μεγαλύτερη διάρκεια, ενώ οι προσομοιώσεις μας δείχνουν ότι ο χρόνος επιστροφής ακραίων φαινομένων μειώνεται συστηματικά, ιδιαίτερα δε για τους καύσωνες».

Ο κ. Καρτάλης συσχετίζει συγκεκριμένα την πρωτοφανή κακοκαιρία «Daniel» με την κλιματική αλλαγή, μιλώντας για «συχνότερη εμφάνιση των εμποδισμών Ωμέγα (η ονομασία έχει προκύψει από τη διάταξη πεδίων υψηλών και χαμηλών πιέσεων με τρόπο που διαμορφώνει το ελληνικό γράμμα Ωμέγα). Το σύστημα “Daniel” ήταν αποτέλεσμα ενός τέτοιου εμποδισμού, καθώς λόγω του στάσιμου πεδίου χαμηλών πιέσεων που δημιουργήθηκε στο Ιόνιο, προκλήθηκε μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων θερμών και υγρών αερίων μαζών από το Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα προς τη Θεσσαλία». Και υπογραμμίζει: «Αυτό που μας ανησυχεί περισσότερο είναι η συχνότερη εμφάνιση συνδυασμένων φαινομένων (compound events), δηλαδή ξηρασίας με καύσωνα ή θαλάσσιου καύσωνα με ακραίες καταιγίδες, κ.λπ. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι επιπτώσεις του κάθε φαινομένου δεν αθροίζονται απλώς, αλλά οι επιπτώσεις του ενός φαινομένου πολλαπλασιάζουν αυτές του άλλου, με αποτέλεσμα επιπτώσεις που είναι πρωτόγνωρες και ακραία καταστροφικές. Το διαπιστώσαμε άλλωστε και κατά το φετινό καλοκαίρι».

«Αν συνεχίσουμε έτσι, το 2050 θα είναι όντως αυτό το κλίμα μας, ενώ προς το τέλος του αιώνα τα ζεστά καλοκαίρια των ημερών μας θα είναι τα δροσερά τότε».

«Την περίοδο της κλιματικής κρίσης δεν έχουμε μόνο πιο συχνά ακραία καιρικά φαινόμενα. Μεγαλώνει επίσης η ταχύτητα εναλλαγής πολλών φαινομένων, ενώ πλήττονται και νέες γεωγραφικές περιοχές. Διογκώνονται σε μεγάλο βαθμό οι καταστροφικές επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνία, ενώ συμπαρασύρονται πολλαπλοί επικίνδυνοι παράγοντες. Παράδειγμα, μια ισχυρή βροχόπτωση θα φέρει πλημμύρες, κατολισθήσεις, διάβρωση εδαφών», τονίζει ο κ. Λέκκας.

Αν μπαίνουμε σε μια νέα περίοδο με ολοένα συχνότερα επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα, τι σημαίνει αυτό για τα μέτρα πρόληψης που πρέπει να πάρουμε;

«H “οργή της φύσης” δεν αντιμετωπίζεται με τα σημερινά μέτρα, που έχουν ουσιαστικά φθάσει στο όριό τους», τονίζει ο κ. Καρτάλης, ενώ ο κ. Μιχαλόπουλος αναφέρει πως «τα μέτρα προσαρμογής και προστασίας σε πολλές περιπτώσεις αποδεικνύονται παρωχημένα και ανεπαρκή».

«Κατά συνέπεια χρειάζεται να δούμε ξανά το ζήτημα της ανθεκτικότητας των υποδομών, των πόλεων, του φυσικού περιβάλλοντος, αλλά και των παραγωγικών τομέων, όπως της γεωργίας ή του τουρισμού, με άλλο πρίσμα. Είναι εφικτό; Η απάντηση είναι ότι παρά το γεγονός ότι έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος, μια αναθεωρημένη προσέγγιση που θα ενσωματώνει την κλιματική παράμετρο θα ενισχύσει την ανθεκτικότητα στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής», προτείνει ο κ. Καρτάλης. «Σε όλο αυτό το πλαίσιο που διαμορφώνεται η πρόληψη καταλαμβάνει κυρίαρχη σημασία. Οι προειδοποιήσεις που ανακοινώνονται για ένα ακραίο φαινόμενο είναι προφανώς στη σωστή κατεύθυνση. Σε κάθε περίπτωση, καλύτερα είναι να έχεις μια προειδοποίηση που τελικά δεν χρειάστηκε, παρά να χάσεις μια προειδοποίηση», συμπληρώνει ο καθηγητής του ΕΚΠΑ.

Την ανάγκη μιας νέας προσέγγισης στο ζήτημα των υποδομών υπογραμμίζει ο κ. Μιχαλόπουλος. «Στα υδραυλικά έργα, για παράδειγμα, πρέπει να ξαναδούμε το μέγεθος των φρεατίων, τις διατομές, έτσι ώστε να αυξηθεί στο αναγκαίο επίπεδο η παροχετευτική ικανότητα».

«Υπάρχει ανάγκη ενισχυμένων τεχνικών έργων με νέες διαστάσεις, αλλά πρέπει να αποφύγουμε φαραωνικά έργα, που δεν αντέχει ούτε το περιβάλλον ούτε η οικονομία. Απαιτείται ένας επιχειρησιακός σχεδιασμός με βάση τα νέα δεδομένα και με αξιοποίηση των επιστημονικών στοιχείων. Είναι σημαντικό, για παράδειγμα, να γνωρίζεις σε κάθε περιοχή πώς θα μειώσεις την έκθεση του πληθυσμού στους πολλαπλούς κινδύνους, που όπως βλέπουμε εμφανίζονται συνδυαστικά. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να έχουμε χάρτες για τις κατολισθήσεις, για τις πλημμύρες, για την τρωτότητα του οδικού δικτύου. Και με βάση αυτά να υπάρχει αντίστοιχη εκπαίδευση του πληθυσμού. Σκεφθείτε ένα 112 που δεν θα λέει μόνο απομακρυνθείτε, αλλά πρέπει να φύγετε από εκείνο τον δρόμο και όχι τον άλλον, γιατί γνωρίζουμε πού μπορεί να γίνουν κατολισθήσεις, να υπάρξουν πλημμυρικά φαινόμενα», εξηγεί ο κ. Λέκκας.

Αμυντικά όπλα

Ιδιαίτερη έμφαση στην αξιοποίηση των πιο σύγχρονων τεχνολογιών δίνει και ο κ. Μιχαλόπουλος. «Στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών και άλλων φυσικών καταστροφών μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε drones, αισθητήρες και συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, τα οποία μπορούν με βάση τα δεδομένα να παρέχουν πληροφόρηση για το πώς θα κινηθεί η φωτιά, καθώς και προτάσεις για την αντιμετώπισή της».

Αυτό που ξεχωρίζει ο κ. Μιχαλόπουλος είναι η προετοιμασία του ανθρώπινου παράγοντα. «Πρέπει να προχωρήσουμε σε εκπαίδευση του κόσμου για τις πλημμύρες και τις φωτιές, όπως σε έναν βαθμό έχει γίνει με τους σεισμούς».

Καθημερινή

Η Ρωσία, ο μόνος ωφελημένος από την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για το Καραμπάχ

0

Παραμένει το πρόβλημα στο Ναγκόρνο Καραμπάγ

Τον περασμένο μήνα, ορισμένοι εκπρόσωποι της γαλλικής πολιτικής ζωής, γνωστοί για τις φιλικές σχέσεις που διατηρούν με την Αρμενία, κάλεσαν ενεργά τη διεθνή κοινότητα να επιβάλει κυρώσεις κατά του Αζερμπαϊτζάν.

Όπως τονίζει σε νέα του έκδοση ο Ουκρανός πολιτικός αναλυτής και επικεφαλής του Κέντρου Ανάλυσης και Στρατηγικής Ιγκόρ Τσαλένκο, αυτή η πρωτοβουλία προωθήθηκε από την Βαλερί Μπουαγιέ, αντιπρόεδρο του κόμματος των Ρεπουμπλικάνων, τον Μπρούνο Ρεταγιέ, επικεφαλής των γερουσιαστών αυτού του κόμματος, και τη Γαλλίδα ευρωβουλευτή, Ναταλί Λουαζιέ. Ακολούθησε μια έκκληση των Γάλλων σοσιαλιστών, κομμουνιστών και οικολόγων στις 27 Ιουλίου προς τον Πρόεδρο Μακρόν να επιβάλει κυρώσεις στο Αζερμπαϊτζάν.

Σύμφωνα με τον εξέχοντα Βρετανό ειδικό σε θέματα του Καυκάσου και συγγραφέα του βιβλίου για το Καραμπάχ με τον τίτλο “Black Garden”, Thomas de Waal (https://engelsbergideas.com/notebook/armenia-azerbaijan-on-the-brink-again/) , “ένας τρίτος πόλεμος για το Καραμπάχ, θεωρείται αναπόφευκτος, γεγονός το οποίο επιτείνεται από τη ρητορική των Γάλλων πολιτικών”.

Όπως αναφέρει ο Ι. Τσαλένκο, η δράση αυτή των συγκεκριμένων Γάλλων πολιτικών έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη γενικότερη στάση της ΕΕ, η οποία επιδιώκει να αντικαταστήσει τις ρωσικές ενεργειακές προμήθειες με τη βοήθεια του Αζερμπαϊτζάν.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του μεγαλύτερου ρουμανικού εντύπου, Digi, το Αζερμπαϊτζάν “έχει καταστεί μία απο τις κύριες χώρες μέσω των οποίων πραγματοποιείται η αντικατάσταση των ενεργειακών πόρων από τη Ρωσία στην ευρωπαϊκή αγορά”. Ομοίως, τα πολωνικά ΜΜΕ (εν προκειμένω το Salon 24 (https://www.salon24.pl/u/wolodymyrsoniuk/1304694,szczyt-w-kiszyniowie-zabezpiecza-specjalny-status-placowki-ue-na-kaukazie)), τονίζουν πως “οι παραδόσεις αζέρικου αερίου στην ΕΕ άγγιξαν τα 12 δισ. κυβικά μέτρα το 2022 και το Μπακού σχεδιάζει να διπλασιάσει αυτά τα δεδομένα μέχρι το 2027. Η ύπαρξη τέτοιων υποδομών είναι ζωτικής σημασίας για την ανεξάρτητη ενεργειακή πολιτική του Μπακού προς το συμφέρον της ΕΕ”.

Χαρακτηριστικό είναι, εξηγεί ο Ι. Τσαλένκο, “πως η απόκλιση της γενικής πολιτικής γραμμής των Βρυξελλών και του Παρισιού αναφορικά με τον Νότιο Καύκασο, δεν περιορίζεται σε αυτό. Ορισμένοι Γάλλοι πολιτικοί υποστηρίζουν ενεργά τους αυτονομιστές στο Καραμπάχ, οι οποίοι έχουν τεθεί εναντίον στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με το Αζερμπαϊτζάν. Ενώ η ΕΕ συμβάλει στη συμφιλίωση μεταξύ του Μπακού και του Γιερεβάν, η γαλλική πολιτική δεν βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση. Πολλά ευρωπαϊκά ΜΜΕ είχαν προειδοποιήσει για αυτό τον Ιούλιο”.

“Η πολιτική του Μακρόν για τον Νότιο Καύκασο επίσης, δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με την εξωτερική πολιτική της ΕΕ, η οποία στοχεύει στην εδραίωση της ειρήνης μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν”, ανέφερε από την πλευρά του το μεγαλύτερο ειδησεογραφικό μέσο της Λιθουανίας, Alfa.

Στο μεταξύ, μία από τις τρεις κορυφαίες ιστοσελίδες της Ρουμανίας, το Stiri (https://www.stiripesurse.ro/de-ce-macron-se-opune-intereselor-ue-in-sprijinul-separatismului-pro-rus_2976928.html), ανέφερε ότι “ο πρόεδρος της Γαλλίας έχει αναγνωρίσει πως τη θέση της χώρας του δεν τη συμμερίζεται η υπόλοιπη Ευρώπη. Θα συνεχίσω τις προσπάθειές μου, ακόμη και αν είμαι σχεδόν ο μόνος στη διεθνή οικογένεια με αυτή την ατζέντα”.

Η βουλγαρική εφημερίδα Fakti (https://fakti.bg/world/796416-zashto-makron-podkrepa-proruskia-separatizam) επιβεβαιώνει την ξεκάθαρη στάση του Μακρόν: “Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, υποστηρίζει δημοσίως τον φιλορωσικό αυτονομισμό στον Νότιο Καύκασο, δηλαδή στο Καραμπάχ, που καταλαμβάνεται από μια ομάδα πιστή στο Κρεμλίνο”. Αυτό την αίσθηση απηχεί και δημοσίευμα του λετονικού μέσου La.lv (https://www.la.lv/kapec-makrons-iebilst-pret-es-interesem-atbalstot-prokrievisko-seperatismu) : “To Κρεμλίνο διαθέτει ακόμη συμμάχους με επιρροή στη Δύση που υποστηρίζουν την αυτονόμηση στις μετά-Σοβιετικές χώρες, των οποίων οι πολιτικές έρχονται σε αντίθεση με τη θέση της ΕΕ. Μεταξύ αυτών είναι και ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν”.

Σύμφωνα με την κροατική ιστοσελίδα Direktno (https://direktno.hr/eu-i-svijet/zasto-se-macron-protivi-interesima-eu-i-podrzava-ruski-separatizam-320368/), “η πολιτική του Μακρόν στον Νότιο Καύκασο έρχεται πλήρως σε αντίθεση με την εξωτερική πολιτική της ΕΕ που στόχο έχει να εδραιώσει την ειρήνη μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν”.

Ο Ι. Τσαλένκο υπενθυμίζει ότι μετά το τέλος του δεύτερου πολέμου στο Καραμπάχ τον Νοέμβριο του 2020, το Αζερμπαϊτζάν και η Αρμενία κάθισαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με προσωπική ανάμειξη του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ. Στις 17 Μαΐου, ο Αρμένιος πρωθυπουργός Πασινιάν αναγνώρισε δημοσίως (https://ru.armeniasputnik.am/20230517/pashinyan-vpervye-zayavil-o-priznanii-azerbaydzhana-v-predelakh-866-tys-kv-kilometrov–59743993.html) το Καραμπάχ ως έδαφος του Αζερμπαϊτζάν. Ως αποτέλεσμα, στις 24 Ιουλίου, ο πρόεδρος Αλίεφ του Αζερμπαϊτζάν (https://news.cgtn.com/news/2023-07-24/Exclusive-with-Azerbaijani-President-Ilham-Aliyev-1lHrBRF2Cw8/index.html) δήλωσε ότι σχεδιάζεται μια ειρηνευτική συμφωνία, ακόμη και μέχρι το τέλος του 2023. Ωστόσο, ριζοσπαστικές ομάδες στο Γιερεβάν, άσκησαν μαζικά πίεση στον Πασινιάν, που αναγκάστηκε να κάνει πίσω, υπογραμμίζει στην ανάλυσή του ο Ι. Τσαλένκο.

Μάλιστα ο ίδιος επισημαίνει ότι μέχρι το τέλος Ιουλίου και αρχές Αυγούστου, παρατηρήθηκε μια εκστρατεία στα διεθνή ΜΜΕ αναφορικά με το θέμα του Καραμπάχ για επιβολή κυρώσεων στο Αζερμπαϊτζάν, κάτι που οδήγησε στην κατάρρευση των διαπραγματεύσεων. Η ρουμανική έκδοση του Newsweek (https://newsweek.ro/international/cum-este-ajutat-kremlinul-sa-controleze-caucazul-de-o-mare-putere-din-europa), προειδοποίησε για το ενδεχόμενο αυτό στις 19 Ιουνίου: “Έχοντας την αυξανόμενη στρατιωτική και πολιτική υποστήριξη από το Παρίσι, οι Αρμένιοι ριζοσπαστικοί ασκούν αυξημένη πίεση στην κυβέρνηση, με αποτέλεσμα ο Πασινιάν να εμφανίζεται όλο και πιο αναποφάσιστος σχετικά με μια ειρηνική διευθέτηση με το Μπακού”.

Αντίστοιχο ήταν και το δημοσίευμα της ιστοσελίδας του Μαυροβούνιου, Portalanalitika (https://www.portalanalitika.me/clanak/kako-francuska-pomaze-kremlju-da-kontrolise-kavkaz): “Το επίσημο Παρίσι υπονομεύει τις προσπάθειες της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών για επίλυση της σύγκρουσης Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν”.

Ο Ουκρανός αναλυτής παρατηρεί ότι ορισμένα ΜΜΕ διακρίνουν παραλληλισμούς με τη δράση των αυτονομιστών στο Καραμπάχ και των ριζοσπαστικών στο Γιερεβάν, με την πριν από τον πόλεμο κατάσταση στην Ουκρανία, όταν ο Πούτιν υποστήριξε ανοιχτά τους αυτονομιστές στο Ντονμπάς.

“Ο στόχος του Κρεμλίνου από το 2014, είναι πλέον προφανής: η έναρξη ενός πολέμου πλήρους κλίμακας, που ήδη έχει στοιχίσει μισό εκατομμύριο ζωές”, ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ι. Τσαλένκο. Ο παραλληλισμός αυτός επισημάνθηκε από το βρετανικό EuToday (https://eutoday.net/armenia-russia-and-france-a-triangle-in-the-caucasus/) στις 19 Μαϊου: “Όπως η Ρωσία, η Γαλλία δεν έχει κανένα συμφέρον να λυθεί η σύγκρουση Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν. Χρησιμεύει ως πρόσχημα για να διατηρεί και να αυξηθεί η επιρροή τους στον Νότιο Καύκασο”.

¨Η απώλεια ενός ενεργειακού εταίρου θα ήταν καταστροφική για την ΕΕ”

Καταλήγοντας στη δημοσίευση του ο Ι. Τσαλένκο, τονίζει πως “η απειλή ενός νέου πολέμου στον Νότιο Καύκασο, μιας στρατηγικής σημασίας περιοχή για την αντικατάσταση των ρωσικών ενεργειακών πόρων, είναι κάτι που δεν είναι αποδεκτό για την ΕΕ, καθώς εάν ξεκινούσε ένας πόλεμος, θα σταματούσαν οι ενεργειακές προμήθειες από το Αζερμπαϊτζάν”.

Σημειώνει ακόμη ότι “η Ευρώπη σίγουρα δεν θέλει να ρισκάρει τον ενεργειακό της εφοδιασμό με τον πόλεμο στην Ουκρανία να μαίνεται ακόμη, ούτε να έχει έναν δεύτερο πόλεμο στα σύνορά της. Είναι σαφές ότι μια σύγκρουση στον Καύκασο θα εξυπηρετούσε μόνο τη Ρωσία και τους συμμάχους της (Ιράν), καθώς θα διάβρωνε τη δυνατότητα της ΕΕ να διατηρήσει τα τρέχοντα επίπεδα βοήθειας προς την Ουκρανία”.

Ο συγγραφέας Thomas de Waal, εκτιμά πως ο πόλεμος στον Νότιο Καύκασο θα μπορούσε να ξεκινήσει ακόμη και πριν από τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές το 2024. Όπως επισημαίνει το think tank Carnegie (https://carnegieendowment.org/politika/90435), το Αζερμπαϊτζάν, για να επιλυθεί η σύγκρουση, προσφέρει στους Αρμένιους του Καραμπάχ μια επιλογή: να ενσωματωθούν πλήρως στην κοινωνία του Αζερμπαϊτζάν ή να φύγουν από την περιοχή. “Ο Αλίεφ στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στους Αρμένιους του Καραμπάχ: πρέπει να αποδεχθούν την πλήρη ενσωμάτωση στο κρατικό σύστημα του Αζερμπαϊτζάν. Η εδαφική αυτονομία είναι εκτός συζήτησης. Οι Αρμένιοι πρέπει να γίνουν κανονικοί πολίτες του Αζερμπαϊτζάν”, ανέφερε χαρακτηριστικά το Carnegie.

Φιλελεύθερος

ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ 11ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

0

Κλεάνθης Γρίβας

11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

Μέρος 1 (από 3)

https://grivas.info/tromokratia/211-11-2001-1-11-2001

Περιεχόμενα

ΑΕΡΟΠΕΙΡΑΤΕΣ: ΑΝΘΡΩΠΟΙ-ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

ΕΠΙΒΑΤΕΣ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑ: ΑΡΙΘΜΟΙ – ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

ΔΙΔΥΜΟΙ ΠΥΡΓΟΙ: ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ

ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ: ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ

ΟΙ ΚΩΔΙΚΟΙ ΕΝΔΟΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΑΕΡΟΠΕΙΡΑΤΩΝ

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

«Το τρομοκρατικό εγχείρημα ήταν υπερβολικά σύνθετο και πολύπλοκο. Και, απαιτούσε τέτοια οργάνωση, ανθρώπινο δυναμικό, τεχνογνωσία, πληροφορίες, διασυνδέσεις και συντονισμό, που, καμιά τρομοκρατική ομάδα στον πλανήτη, δεν μπορεί να διαθέτει. Εύλογο, λοιπόν, το συμπέρασμα ότι ένα τέτοιο εγχείρημα μπορούσε να οργανωθεί μόνο από το εσωτερικό των ΗΠΑ και, ιδιαίτερα, από κύκλους που διαθέτουν αυτές τις δυνατότητες.

Κλεάνθης Γρίβας

ΕΤ3, 11 Σεπτεμβρίου 2001

(Εκπομπή «Έκτακτη Επικαιρότητα» του Παντελή Σαββίδη, ΕΤ3, 11 Σεπτεμβρίου 2001, ώρα 8.30 μ.μ., μόλις 4 ώρες μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους – με βάση τη διαφορά ώρας μεταξύ Ελλάδας και Νέας Υόρκης,)

«Πίσω απ’ αυτή την τρομοκρατική ενέργεια υπάρχει κάτι πολύ σοβαρότερο από τις επιδιώξεις και τις δυνατότητες ενός τρομοκρατικού γκρουπούσκουλου.

Κι αυτό το σοβαρότερο αφορά μια πραξικοπηματική απόπειρα της αμερικανικής άκρας δεξιάς, με στόχο την ανατροπή του σημερινού συσχετισμού δυνάμεων στο εσωτερικό των ΗΠΑ και ένα γενικό αναπροσανατολισμό της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής σε πλανητική κλίμακα».

Κλεάνθης Γρίβας

Εφημ. Μακεδονία, 13 Σεπτεμβρίου 2001

Με τις συνδυασμένες τρομοκρατικές ενέργειες στην καρδιά της αμερικανικής αυτοκρατορίας στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η ανθρωπότητα εισήλθε σ’ ένα, εντελώς νέο από ποιοτική άποψη, κεφάλαιο της σύγχρονης ιστορίας, στο οποίο, η διεθνής πολιτική σκηνή θα διαμορφώνεται με βάση τον σιδερένιο κανόνα «ή με μας ή εναντίον μας».

Το τρομοκρατικό χτύπημα:

  • Οργανώθηκε στο πλαίσιο ενός ανακτορικού πραξικοπήματος που αποσκοπούσε στην κατάληψη της εξουσίας από μια συγκεκριμένη ομάδα που βρίσκεται στα ενδότερα των θεσμών.
  • Πραγματοποιήθηκε με βάση ένα σχέδιο παρόμοιο μ’ αυτό που είχε προταθεί το 1962 από τον στρατηγό Λέμνιτζερ και είχε απορριφθεί από τον Τζον Κένεντι και τους επιτελείς του. Πρόκειται για το σχέδιο Επιχείρηση Northwoods, το οποίο θα αναλυθεί σε σημείωμα που ακολουθεί.
  • Προαναγγέλθηκε από την ομάδα του Project For New American Century (PNAC), στην οποία ανήκουν όλα τα στελέχη του επιτελείου των δύο Μπους.

Και, ακριβώς για να συγκαλυφθεί αυτή η αλήθεια, κατασκευάστηκε ένα πλήθος μύθων που επιβλήθηκαν από την εξουσία ως αδιαμφισβήτητες «αλήθειες».

ΑΕΡΟΠΕΙΡΑΤΕΣ: ΑΝΘΡΩΠΟΙ-ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, το FBI δημοσίευσε τον ονομαστικό κατάλογο των 19 υποτιθέμενων αεροπειρατών, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν και οι Αμπντουλαζίζ Αλομαρί, Μοχάντ Αλσχεχρί, Σαλέμ Αλχαζμί, Σαέντ Αλγκχαμντί και Ουαλίντ Μ. Αλσχεχρί.

[Συνέντευξη Τύπου του υπουργού Δικαιοσύνης Τζον Άσκροφτ και του διευθυντή του FBI Ρόμπερτ Μίλλερ III, 14/9/2001. (http://www.usdoj.gov/ag/agcrisisremarks9_l4.htm)] Αλλά, ώ του θαύματος:

1) Δυό μέρες αργότερα, στις 16 Σεπτεμβρίου 2001, η πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στην Ουάσιγκτον επιβε­βαίωσε ότι οι 4 από τους 19 «νεκρούς αεροπειρατές» ζουν στις χώρες τους (πρόκειται για τους Αμπντουλαζίζ Αλομαρί, Μοχάντ Αλσχεχρί, Σαλέμ Αλχαζμί και Σαέντ Αλγκχαμντί).

2) Ο πέμπτος «νεκρός αεροπειρατής» (ο Ουαλίντ Μ. Αλσχεχρί που ζει στην Καζαμπλάνκα και εργάζεται ως πιλότος στην Royal Air Maroc) έδωσε συνέντευ­ξη στην αραβόφωνη εφημερίδα του Λονδίνου, Al-Qods al-Arabl.

3) O πρίγκιπας Σαούντ αλ-Φεϊζάλ, υπουργός Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας, δήλωσε στον Τύπο: «Αποδείχθηκε ότι πέντε από τα άτομα που κατονομάζονται στον κατάλογο τον FBI δεν έχουν καμία σχέση με το συμβάν».

4) Ο πρίγκιπας Ναγιέφ, υπουργός Εσωτερικών της Σαουδικής Αραβίας, δήλωσε σε επίσημη αμερικανική αντιπροσω­πεία: «Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι οι 15 Σαουδά­ραβες υπήκοοι [που κατηγορούνται από το FBΙ] συνδέονται με την 11η Σεπτεμβρίου. Δεν έχουμε λάβει τίποτε τέτοιο επί τον θέματος από τις ΗΠΑ». [Washington Post, 10-12-2001. G. Duglas: «Saudi Minister Asserts That Bin Laden Is a “Tool” of AI Qaeda, Not a Mastermind» (http://www.washingtonpostcom)]

5) Τα ονόματα των 19 «αεροπειρατών» που ανακοίνωσε το FBI δεν περιλαμβάνονται στους καταλόγους των επιβατών των 4 μοιραίων πτήσεων που δόθηκαν στη δημοσιότητα από τις δύο αεροπορικές εταιρείες (παρά την ανακοίνωση του FBI ότι «οι αεροπειρατές χρησιμοποίησαν τα κανονικά τους ονόματα για την έκδοση των εισιτηρίων τους»).

Το συμπέρασμα είναι προφανές: Το FBI κατασκεύασε ένα κατάλογο «αεροπειρατών» σύμφωνα με τις επιδιώξεις των εμπνευστών του εν εξελίξει ανακτορικού πραξικοπήματος που αποσκοπούσαν στην κατάληψη της εξουσίας. 

ΕΠΙΒΑΤΕΣ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑ: ΑΡΙΘΜΟΙ – ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Σύμφωνα με την ανακοινώσεις των δύο αεροπορικών εταιρειών:

  • Η πτήση 11 της American Airlines (συντρίφτηκε στο βόρειο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, WTC): Είχε 81 κατονομαζόμενους επιβάτες αλλά ανακοινώθηκαν 78 θύματα (ήτοι, «λείπουν» 3 άτομα).
  • Η πτήση 175 της United Airlines (συντρίφτηκε στο νότιο Πύργο του WTC): Είχε 56 κατονομαζόμενους επιβάτες αλλά ανακοινώθηκαν 46 θύματα (ήτοι, λείπουν 10 άτομα).
  • Η πτήση 77 της American Airlines (υποτίθεται πως συντρίφτηκε στο Πεντάγωνο): Είχε 58 κατονομαζόμενους επιβάτες αλλά ανακοινώθηκαν 51 θύματα (ήτοι, λείπουν 7 άτομα).
  • Η πτήση 93 της United Airlines (εξερράγη στην Πενσυλβάνια): Είχε 38 κατονομαζόμενους επιβάτες αλλά ανακοινώθηκαν 36 θύματα (ήτοι, λείπουν 2 άτομα).

■ Σύμφωνα με τα παραπάνω, εάν υποτεθεί ότι οι «παραληφθέντες» ήταν αεροπειρατές, τότε δεν ήταν δυνατόν η πτήση 11 να έχει περισσότερους από 3 τρομοκράτες και η πτήση 93 περισσότερους από 2. Αλλά,

■ Σύμφωνα με την ανακοίνωση του FBI, τα τρία αεροπλάνα είχαν καταληφθεί από 5 αεροπειρατές το καθένα, και το τέταρτο (της πτήσης 93) από 4 αεροπειρατές.

Συμπέρασμα: Ποιος ποιόν κοροϊδεύει; Και γιατί;

ΔΙΔΥΜΟΙ ΠΥΡΓΟΙ: ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ

«Το πλάτος των Δίδυμων Πύργων είναι 63,67 μέτρα. Το άνοιγμα των φτερών των Μπόινγκ 767 είναι 47,6 μέτρα. Μια απλή μετατόπιση 55,6 μέτρων θα είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν το στόχο τους τα αεροπλάνα. Με μέση ταχύτητα 700 χλμ/ώρα, αυτή η απόσταση διατρέχεται σε 3/10 του δευτερολέπτου».

Κι όμως τα αεροπλάνα βρήκαν το στόχο τους: Το ένα κόντρα στον άνεμο και το άλλο αφού έκανε μια εκπληκτικά δεξιοτεχνική στροφή (πράγμα φοβερά δύσκολο για πεπειραμένους πιλότους και, φυσικά, απολύτως αδύνατο για ερασιτέχνες «πιλότους» που εκπαιδεύτηκαν ελλιπώς σε αεροπλανάκια τύπου Τσέσνα).

ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ: ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ

Σύμφωνα με την επίσημη μυθολογία, ένα δυσκίνητο αεροπλάνο Μπόϊνγκ 757-200, κατάφερε να ξεπεράσει το φράγμα ελέγχων της πιο αναπτυγμένης αντιαεροπορικής άμυνας του κόσμου, να προσεγγίσει το Πεντάγωνο και (αυτό το αεροπλάνο που έχει ύψος 30 μέτρων), να χτυπήσει στο ισόγειο μιας πρόσοψης του Πενταγώνου (που έχει ύψος 24 μέτρων). Πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί μόνο εάν πετούσε… υπογείως.

[Σημείωση: Το Μπόινγκ 757-200 μπορεί να μεταφέρει 239 επιβάτες. Έχει μήκος 47,32 μέτρα, άνοιγμα φτερών 38,05 μέτρα, ύψος 30 μέτρα, βάρος 115 τόνους (πλήρως εφοδιασμένο με καύσιμα) και μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα 900 χλμ/ώρα.]

Αλλά το πιο απίστευτο είναι ότι το αεροπλάνο «συντρίφτηκε» χωρίς να αφήσει οποιοδήποτε ίχνος της ύπαρξής του, όπως προκύπτει απ’ το γεγονός ότι σε καμιά από τις φωτογραφίες που δόθηκαν στη δημοσιότητα δεν υπάρχουν συντρίμμια του αεροπλάνου, ούτε τα φτερά και η άτρακτός του.

■ Όπως επιβεβαίωσε σε συνέντευξη Τύπου στις 12-9-2001, ο Εντ Πλόγκερ, διοικητής των πυροσβεστών που έσπευσαν στο Πεντάγωνο «δεν υπάρχουν τμήματα της ατράκτου ούτε τίποτε άλλο παρόμοιο».

Συνέντευξη Τύπου υπό την προεδρία της αναπλ. υπουργού Άμυνας Βικτό­ριας Κλάρκ, Πεντάγωνο, 12/9/2001.

http://www.defense-link.mil/news/Sep2001/t09122001_t0912asd.html

■ Αλλά, ακόμη κι αν υποτεθεί ότι το αεροπλάνο χτύπησε το Πεντάγωνο, αυτό θα ήταν απολύτως αδύνατον να επιτευχθεί από «πιλότους» που η μόνη εκπαίδευση που είχαν αφορούσε μικρά αεροπλανάκια Τσέσνα.

Γιατί όπως δήλωσε στις 15/9/2001, ο πρόεδρος της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ, σε συνέντευξή του στο CNN:

«Αυτοί που έκαναν αυτό το πράγμα θα πρέπει να είχαν πετάξει για καιρό πάνω από την περιοχή αυτή, για παράδειγμα. Το Πεντάγωνο δεν είναι πολύ -ψηλό. Για να πέσει κατ’ ευθείαν πάνω στο Πεντάγωνο κατ’ αυτό τον τρόπο, ένας πιλότος πρέπει να είχε πετάξει επί μακρόν πάνω από αυτή ζώνη για να μάθει τα εμπόδια που θα συναντούσε πετώντας σε πολύ χαμηλό ύψος μ’ ένα τεράστιο εμπορικό αεροπλάνο, πριν φτάσει να χτυπήσει το Πεντάγωνο σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο. Κάποιος τα μελέτησε αυτά πολύ καλά, κάποιος πέταγε για πολύ καιρό πάνω απ’ αυτή τη ζώνη… Σας μιλώ ως παλιός πιλότος».

[Το πλήρες κείμενο αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της αιγυπτιακής προεδρίας: http://www.presidency.gov.eg/html/14-Sept2001_press_2.html]

Το συμπέρασμα είναι προφανές: Κανένα αεροπλάνο δεν συντρίφτηκε στο Πεντάγωνο. Το τι έγινε στο Πεντάγωνο, θα αναλυθεί σε μεταγενέστερο σημείωμα.

ΟΙ ΚΩΔΙΚΟΙ ΕΝΔΟΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΑΕΡΟΠΕΙΡΑΤΩΝ

  • Στις 13 Σεπτεμβρίου 2001, o Γουίλιαμ Σαφάιρ, αρθρογράφος των New York Times, επικαλείται πηγές της κυβέρνησης Μπους και των μυστικών υπηρεσιών, και αποκαλύπτει ότι «οι τρομοκράτες γνώριζαν επακριβώς το δρομολόγιο του προεδρικού αεροσκάφους -το οποίο σκόπευαν να καταρρίψουν- και χρησιμοποιούσαν τους κώδικες αναγνώρισης και μεταβίβασης μηνυμάτων της προεδρίας και κώδικες επικοινωνίας των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών για την ανταλλαγή μηνυμάτων».

Το εύλογο συμπέρασμα του αρθρογράφου είναι ότι οι τρομοκράτες είχαν τους δικούς τους ανθρώπους μέσα στη CIA, το FBI ή κάποια άλλη μυστική υπηρεσία των ΗΠΑ.

[The New York Times, 13/9/2001. William Safire: “Inside the Bunker” / « Οι δράστες γνώριζαν τους κωδικούς αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας», Καθημερινή, 14/9/2001]

  • Στις 20 Σεπτεμβρίου 2001, η World Net Daily, που επικαλείται αξιωματούχους των υπηρεσιών πληροφοριών, αναφέρει ότι οι επιτιθέμενοι διέθεταν κώδικες:

– της Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών (Drag Enforcement Administration, DEA),

– της Εθνικής Υπηρεσίας Αναγνώρισης (National Recon­naissance Office, NRO),

– της Υπηρεσίας Πληροφοριών της Αεροπορίας (Air Force Intelligence, AFI),

– της Yυπηρεσίας Πληροφοριών του Στρατού (Army Intelligence, AI),

– της Υπηρεσίας Πληροφοριών του Ναυτικού (Naval Intelligence, NI),

– της Υπηρεσίας Πληροφοριών των Πεζοναυτών (Marine Corps Intelligence, MCI),

– των Υπηρεσιών Πληροφοριών του Υπουργείου Εσωτερικών και Ενέργειας.

[WorldNetDaily, 20/9/2001. Digital Moles in White House? Terrorists had top-secret presidential codes / «Ψηφιακοί κατάσκοποι στο Λευκό Οίκο; Οι τρομοκράτες διέθεταν απόρρητους προεδρικούς κώδικες». (http://www.world–netdaily.com]

Το συμπέρασμα είναι αυτονόητο: Κανένα τρομοκρατικό γκρουπούσκουλο δεν είναι δυνατό να κατέχει αυτούς τους κωδικούς που τους γνωρίζει μόνο ένας ελάχιστος αριθμός αξιωματούχων (καθένας από τους οποίους δεν γνωρίζει πάνω από έναν κωδικό).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Όπως υποστήριξα στην τηλεοπτική εκπομπή «Έκτακτη Επικαιρότητα» του κ. Παντελή Σαββίδη, στις 11-9-2001, τέσσερις (4) ώρες μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους (ΕΤ3, 11-9-2001, ώρα Ελλάδας 20.30 μ.μ. ) και όπως έγραφα στην εφημερίδα «Μακεδονία» στις 13-9-2001:

«1) Το τρομοκρατικό εγχείρημα ήταν υπερβολικά σύνθετο και πολύπλοκο. Και, απαιτούσε τέτοια οργάνωση, ανθρώπινο δυναμικό, τεχνογνωσία, πληροφορίες, διασυνδέσεις και συντονισμό, που, καμιά τρομοκρατική ομάδα στον πλανήτη, δεν μπορεί να διαθέτει.

Εύλογο, λοιπόν, το συμπέρασμα ότι ένα τέτοιο εγχείρημα μπορούσε να οργανωθεί μόνο από το εσωτερικό των ΗΠΑ, από κύκλους που διαθέτουν αυτές τις δυνατότητες.

2) Τα μέτρα που πάρθηκαν αμέσως μετά το τρομοκρατικό κτύπημα, με κανένα τρόπο δεν αντιστοιχούν σε ένα τρομοκρατικό κτύπημα…

Τα μέτρα αυτά, ήταν πρωτοφανή και προβλέπονται από σχέδια που εφαρμόζονται μόνο σε καταστάσεις πολέμου ή πραξικοπήματος:

▪ Πλήρης νέκρωση του αμερικανικού εναέριο χώρου, πράγμα που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία των ΗΠΑ.

▪ Κατάσταση υψηλού συναγερμού όλων των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, εδάφους, αέρα, θάλασσας, σε ομοσπονδιακή κλίμακα, πράγμα που δεν έχει ξανασυμβεί από την Κρίση της Κούβας.

▪ Εκκένωση μεγαλουπόλεων.

▪ Ανάληψη αστυνομικών καθηκόντων από μονάδες του στρατού σε μεγάλη έκταση.

▪ Μετακίνηση του προέδρου και του αντιπροέδρου από στρατιωτική βάση σε βάση (με χωριστά για τον καθένα, μέσα), και άλλα συναφή».

Κλεάνθης Γρίβας

ΜΕΡΟΣ 1 (από 3)
ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ 11ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

https://grivas.info/tromokratia/211-11-2001-1-11-2001

ΜΕΡΟΣ 2 (από 3)

Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 11ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

ΠΕΡΛ ΧΑΡΜΠΟΡ (1941) & ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ NORTHWOODS (1962)

https://grivas.info/tromokratia/212-11-2001-2-11-2001

ΜΕΡΟΣ 3 (από 3)

ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ 11η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

https://grivas.info/tromokratia/213-11-2001-3-11-2001

 

Ν. Φωτόπουλος: Νέμεσις

1

 

Μπορείτε να σκεφτείτε για μένα ό,τι θέλετε και να με χαρακτηρίσετε όπως θέλετε, γιατί -το παραδέχομαι- αυτά που γράφω εδώ είναι ωμά και σκληρά. Αλλά είναι αληθινά.

Βλέπω τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από την επίσημη σελίδα του υπουργείου Εσωτερικών:

● Εκλογική Περιφέρεια Εβρου: Ν.Δ. 44,18%, 33.814 ψήφοι, έδρες 3 – ΣΥΡΙΖΑ 15%, 11.481 ψήφοι, έδρες 0 – ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. 12,56%, 9.614 ψήφοι, έδρες 0 – Ελληνική Λύση 8,83%, 6.755 ψήφοι, έδρα 1. Και ακολουθούν οι «Σπαρτιάτες» πάνω από το ΚΚΕ!

● Εκλογική Περιφέρεια Λάρισας: Ν.Δ. 39,35%, 56.574 ψήφοι, έδρες 3 – ΣΥΡΙΖΑ 17,53%, 25.207 ψήφοι, έδρα 1 – ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. 12,25%, 17.617, ψήφοι έδρα 1. Ακολουθούν ΚΚΕ και «Σπαρτιάτες» με 1 έδρα το καθένα.

● Εκλογική Περιφέρεια Καρδίτσας: Ν.Δ. 43,09%, 29.077 ψήφοι, έδρες 4 – ΣΥΡΙΖΑ 16,67%, 11.246 ψήφοι, έδρες 0 – ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. 16,58%, 11.188 ψήφοι, έδρες 0. Και ακολουθούν ΚΚΕ, «Σπαρτιάτες», Ελληνική Λύση, Νίκη κ.λπ.

Τις πολιτικές που ψηφίζουμε, αυτές «λουζόμαστε». Ο Εβρος και το δάσος της Δαδιάς κάηκαν, αλλά αποκτήσαμε τείχος για να μας προστατεύει από τους «λαθρομετανάστες». Στη Θεσσαλία ο κάμπος πνίγηκε κάτω από τις λάσπες, η παραγωγή καταστράφηκε, ζωές χάθηκαν, αλλά εν τω μεταξύ πολύ γρήγορα ξεχάστηκαν οι νεκροί της σιδηροδρομικής τραγωδίας των Τεμπών που κόστισε τις ζωές σε 57 ανθρώπους -νέοι φοιτητές στην πλειονότητά τους.

Αν αυτή δεν είναι Νέμεσις, ας μείνει ο καθένας με τις επιλογές του και τις συνέπειές τους.

efsyn.gr

Ο αχυράνθρωπος Τζακ Στρο και τα παραμύθια του για το Κυπριακό

0

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας, Τζακ Στρο, βγήκε ξανά δημοσίως υπέρ μιας λύσης δύο κρατών για την Κύπρο (1). Αυτός ο υποτιθέμενος αριστερός πολιτικός, ο οποίος έλεγε ψέματα καθ’ όλη τη διάρκεια της επιτροπής έρευνας για το Ιράκ, ήταν αναμεμειγμένος σε υποθέσεις κρατικών απαγωγών και βασανισμού και αργότερα σε μια σκιώδη υπόθεση πολιτικού lobbying: Καυχήθηκε σε δύο κρυφούς δημοσιογράφους ότι είχε λειτουργήσει με τρόπο που δεν έγινε αντιληπτός και είχε εκμεταλλευτεί την επιρροή του προκειμένου να αλλάξει τους κανονισμούς της ΕΕ εκ μέρους μιας εταιρείας, η οποία τον αποζημίωνε με £60,000 το χρόνο.

Δεδομένου ότι η κυβέρνηση της Τουρκίας χρησιμοποιεί διάφορες εταιρείες δημοσίων σχέσεων και lobbying, δε μπορεί να μην αναρωτηθεί κανείς γιατί ο Στρο ανασύρθηκε από την αφάνεια για να παραχωρήσει συνέντευξη. Έγινε ίσως έναντι αμοιβής; Και ισούται με ακόμα μία απέλπιδα προσπάθεια να επιβληθεί στους πολίτες της Κύπρου άλλη μια κίβδηλη λύση, η οποία θα υποβάθμιζε το νησί σε ένα φιλοτουρκικό ημικράτος υπό τον έλεγχο του ΝΑΤΟ.

Ο Στρο προτρέπει σε διχοτόμηση και αναγνώριση τουρκοκυπριακού κράτους, εξέλιξη που θα αποτελούσε θρίαμβο της ωμής ισχύος επί του διεθνούς δικαίου (παρόλο που ο ίδιος δεν τολμάει να φτάσει τόσο μακριά), διατεινόμενος ότι μόνο μια τέτοια λύση θα δώσει ένα τέλος στη διαμάχη μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων. Προκειμένου να ενισχύσει το επιχείρημά του, ισχυρίζεται ότι κάθε απόπειρα επίλυσης υπονομεύτηκε από τους Ελληνοκυπρίους. Στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο, για το οποίο θα μας έπειθε μία ανάγνωση των αρχείων του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών.

Πράγματι, ένας ανώτατος αξιωματούχος του υπουργείου έγραψε ότι οι Έλληνες επιθυμούσαν ένα νομικό διακανονισμό, ενώ οι Τούρκοι έναν πολιτικό. Εννοώντας με το “πολιτικό” εκτός διεθνούς δικαίου. Ο Στρο καθιστά έτσι εμφανή τόσο τη μεροληψία του όσο και την άγνοιά του. Ίσως θα έπρεπε να διαβάσει τις παρακάτω αναφορές από το 1975, στον απόηχο της τουρκικής εισβολής. Η τουρκική πλευρά, εν τούτοις, λέει στην πραγματικότητα ότι το Σύνταγμα του 1960 είναι νεκρό. Έχουν, φυσικά, και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο, εφαρμόζοντας την άποψη αυτή μόνο όταν τους βολεύει. (2)

Με άλλα λόγια οι Τούρκοι δε μπορούν να βασιστούν στην κατάρρευση του Συντάγματος προκειμένου να δικαιολογήσουν μελλοντική παρέμβασή τους με στόχο την αλλαγή της πραγματικότητας στο νησί βάσει των άρθρων του Συντάγματος και, έχοντας παρέμβει με αυτόν το στόχο, να αγνοήσουν στη συνέχεια το στόχο αυτό επειδή το Σύνταγμα έχει καταρρεύσει (3).

  Επείγει η αντιμετώπιση της κατοχικής προπαγάνδας

To 1976, ο Βρετανός πρέσβης στην Τουρκία έγραψε: «Και οι Τουρκοκύπριοι, με τη στήριξη της Άγκυρας, έχουν εδραιώσει τον έλεγχό τους στο βόρειο τμήμα του νησιού, πράγμα που τους καθιστά περισσότερο από ποτέ διστακτικούς να προβούν σε οποιαδήποτε παραχώρηση που να προσεγγίζει το ελάχιστο αποδεκτό από την ελληνική πλευρά, ως βάση για ένα διακανονισμό». (4). Την επόμενη χρονιά, ο ίδιος έγραφε: «Είναι κρίμα, αν και μάλλον όχι έκπληξη, ότι μετά τον Ατατούρκ οι Τούρκοι δεν έχουν αποκτήσει την πιο διακριτική τέχνη του συμβιβασμού τόσο στο εσωτερικό, όσο και στις διεθνείς υποθέσεις τους» (5)

Η διαστρέβλωση της αλήθειας

Ο Στρο δείχνει ξανά την άγνοιά του και τη μεροληψία του υπονοώντας ότι η Τουρκία αναγκάστηκε να εισβάλει το 1974 για να προστατέψει τη μειονότητα, όταν τα αρχεία του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών αποδεικνύουν ότι αυτή η μειονότητα δεν κινδύνευε. Επιπλέον, όταν ο πραξικοπηματίας “πρόεδρος” Σαμψών είχε ανατραπεί, η χούντα ήταν πια παρελθόν και το προηγούμενο στάτους κβο είχε επανέλθει στην Κύπρο, η Τουρκία κατέλαβε πάνω από το ένα τρίτο του νησιού, χρησιμοποιώντας ωμή βία. Τα γεγονότα που οδήγησαν στην παράνομη κατοχή είναι ακόμα θαμμένα μέσα στη βρωμιά του ελληνικού πολιτικού κόσμου, με την ελληνική Βουλή να έχει περάσει νόμο ο οποίος απαγορεύει τη δημοσίευση αρχείων ζωτικής σημασίας για την κατανόηση των γεγονότων. Ήταν, σε κάθε περίπτωση, ο παντοδύναμος Κίσιντζερ που επέτρεψε στην Τουρκία να καταλάβει άνω του ενός τρίτου του νησιού. Ο Στρο μοιάζει να αγνοεί επιμελώς τα παρασκηνιακά γεγονότα, που έχουν πρόσφατα έρθει στο φως με αρχειακή έρευνα (6).

Παρακάτω ένα σημαντικό απόσπασμα από τηλεγράφημα του Βρετανού Ύπατου Αρμοστή στην Κύπρο, την 18η Ιουλίου του 1974, δύο μέρες πριν την πρώτη τουρκική εισβολή: «Δεν έχω καμία απόδειξη για καμία άμεση απειλή για την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Δεν υπήρξαν επιθέσεις εναντίον της κοινότητας τις τελευταίες μέρες. Ο Τουρκοκύπριος Υπουργός Άμυνας, κ. Ορέκ, επιβεβαίωσε σήμερα το πρωί σε ένα μέλος του προσωπικού μου ότι η ελληνοκυπριακή κοινότητα, και ειδικά η Εθνική Φρουρά, έχουν συμπεριφερθεί με αξιοθαύμαστο τρόπο: υπήρξαν μερικοί μικροί τραυματισμοί από αδέσποτες σφαίρες διαμέσου της Πράσινης Γραμμής, αλλά σε γενικές γραμμές η τουρκοκυπριακή κοινότητα δεν έχει λόγο να παραπονιέται». (7)

Είναι, λοιπόν, έκδηλο ότι ο αχυράνθρωπος Στρο λέει ασυναρτησίες και αποτελεί προσβολή για τα τεκμηριωμένα γεγονότα. Όσον αφορά στο επιχείρημα ότι η διχοτόμηση (η οποία, παρεμπιπτόντως θα ήταν παράνομη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο) θα βελτίωνε τις σχέσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων, αυτό αποτελεί φαντασίωση. Θα έφτανε μόνο να αναλογιστεί κανείς τη διχοτόμηση της Ιρλανδίας και της Ινδίας για να το καταλάβει αυτό, με την πρώτη να διαρκεί ήδη 100 χρόνια, ενώ η δεύτερη 70. Περισσότεροι από 1.000.000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν και το πρόβλημα εξακολουθεί σήμερα, με το Brexit να δημιουργεί ισχυρούς πονοκεφάλους αναφορικά με τα σύνορα της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας με την υπό αγγλικό έλεγχο Βόρεια Ιρλανδία, ενώ η Ινδία και το Πακιστάν συνεχίζουν να αντιδικούν για το Κασμίρ, με τις δύο χώρες να κατέχουν πυρηνικά όπλα.

  Οι επάλληλοι κύκλοι του τουρκικού επεκτατισμού – Σύγκριση με τις ελληνικές ελίτ

Η μόνη λύση για το Κυπριακό περνάει μέσα από το διεθνές δίκαιο και όχι από τις αδαείς φωνασκίες του Στρο, ως εκπροσώπου δημοσίων σχέσεων της τουρκικής κυβέρνησης.


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1) Συνέντευξη στον Ahmet Gencturk, Anadalou Ajansi, 7 Σεπτεμβρίουr 2023.

2) Olver προς Goodison, 4 Μαρτίουh 1975, επιστολή, NA FCO 9/2159, Batstone προς Jones, φάκελος WSC 1/7, μέρος B, στο Mallinson, William, Britain and Cyprus, I.B. Tauris, Λονδίνο και Νέα Υόρκη, 2011, σ.173-174.

3) Batstone προς Jones, minute, 21 Μαρτίου 1975, ό.π., σ. 174.

4) Phillips προς Υπουργό Εξωτερικών, τηλεγράφημα, 24 Αυγούστου 1976, NA FCO 9/2376, φάκελος WSC 011/7, στο Mallinson, William, Partition Through Foreign Aggression, Minnesota Mediterranean and East European Monographs, University of Minnesota, Minneapolis, 2010, σ. 35.

5) Phillips προς Υπουργό Εξωτερικών, 23 Φεβρουαρίου 1977, Διπλωματική Αναφορά No. 156/77, NA FCO 9/2668, φάκελος WST 014/1, μέρος A, Mallinson, William, ό.π.., Britain and Cyprus, σ.177.

6) Βλ. Mallinson, William, Kissinger and the Invasion of Cyprus, Cambridge Scholars Publishing, Newcastle upon Tyne, 2017.

7) Olver προς FCO, τηλεγράφημα, 18 Ιουλίου 1974, NA WO 386/21, φάκελος BFNE/1500/24, Παράρτημα P, στο ό.π., Britain and Cyprus, σ. 61.

slpress.gr

Πρώην πρωθυπουργός Ουκρανίας Γιούλια Τιμοσένκο: Αν η Δύση είχε ακούσει, δεν θα είχε γίνει πόλεμος

0

Η πρώην πρωθυπουργός της Ουκρανίας, Γιούλα Τιμοσένκο, σχολίασε στην Deutsche Welle τη στάση της απέναντι στον πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι και τα λάθη της Δύσης, τα οποία, κατά τη γνώμη της, οδήγησαν στην «ειδική στρατιωτική επιχείρηση»

  Στις προεδρικές εκλογές του 2019, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι σας νίκησε. Ποια είναι η εκτίμησή σας για τη διαχείρισή του στη χώρα, ακόμη και κατά τη διάρκεια του πολέμου;

Γιούλια Τιμοσένκο: Πριν από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, ήμασταν μια ριζική αντιπολίτευση στον Πρόεδρο Ζελένσκι. Δεν αποδεχθήκαμε τις εσωτερικές του μεταρρυθμίσεις, δεν μοιραστήκαμε τις πράξεις του. Και η δημόσια υποστήριξη γι’ αυτόν έπεφτε ραγδαία πριν από τον πόλεμο. Αλλά άλλαξαν τα πάντα. Μπορεί να συμμεριζόμαστε ή όχι τις αποφάσεις του προέδρου, αλλά για χάρη της προστασίας της Ουκρανίας, θα πρέπει να είμαστε ενωμένοι τώρα.

Επομένως, τις πρώτες μέρες του πολέμου, μαζευτήκαμε με τον πρόεδρο και ολόκληρη την πολιτική ελίτ της Ουκρανίας και είπαμε στον εαυτό μας ότι τώρα δεν θα υπάρχει εξουσία και αντιπολίτευση, αλλά μια ομάδα που είναι υποχρεωμένη να κερδίσει και μαζί με όλο τον ελεύθερο κόσμο να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο. Εξακολουθούμε να μην υποστηρίζουμε όλα όσα γίνονται σήμερα στην Ουκρανία στην πολιτική και τα οικονομικά. Ξέρουμε όμως πολύ καλά ότι μετά τη νίκη η Ουκρανία θα έχει την ευκαιρία να χτίσει τα πάντα σωστά.

Τώρα αποκαλείτε τον Ρώσο Πρόεδρο Πούτιν επιτιθέμενο. Ωστόσο, πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο με το οποίο διαπραγματευτήκατε όταν ήσασταν πρωθυπουργός της Ουκρανίας για δεύτερη φορά. Πιστεύετε ότι έπρεπε να ήσαστε πιο προσεκτική τότε;

Γιούλια Τιμοσένκο: Ήμασταν ανένδοτοι όσον αφορά την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων της Ουκρανίας καθώς και εκείνων της Ευρώπης. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα κατά την κρίση φυσικού αερίου του 2009. Τότε ο Πούτιν, χωρίς καμία εξήγηση, στα μέσα του χειμώνα διέκοψε το φυσικό αέριο σε όλη την Ευρώπη, η οποία τότε λάμβανε ρωσικό αέριο μέσω της Ουκρανίας.

Ήταν ένα εξαιρετικά επιθετικό και σκληρό βήμα. Και η Ουκρανία εκείνη την εποχή βρισκόταν στο χείλος της αβύσσου. Αυτό ήταν το πρώτο μήνυμα στο οποίο όλοι οι ευρωπαίοι ηγέτες και οι ευρωπαϊκές χώρες έπρεπε να δώσουν προσοχή – θα έπρεπε να είχαν συνειδητοποιήσει ότι ο Πούτιν χρησιμοποιεί τέτοιες μεθόδους, περνώντας όλες τις κόκκινες γραμμές.

Ακόμη και τότε, ήταν απαραίτητο να δράσουμε και να μην επιτρέψουμε στα γεγονότα να εξελιχθούν στα σημερινά.

Το 2007, όταν ο Πούτιν εκφώνησε μια ομιλία πριν από τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια του Μονάχου, ήταν σαφές ότι η επιθετικότητα, η άρνηση να αποδεχθεί την πραγματικότητα και η αμφισβήτηση της καθιερωμένης παγκόσμιας τάξης είναι η στρατηγική εξωτερικής πολιτικής του. Την ίδια χρονιά έγραψα ένα άρθρο για την ανάγκη να σταματήσει ο Πούτιν. Αυτό ήταν το 2007, αλλά δεν είχα νέα. Σήμερα ζούμε όλοι με τις συνέπειες αυτού. Πρέπει να αναγνωρίσουμε τους επιθετικούς ηγέτες πολύ πριν αρχίσουν να καταστρέφουν τον κόσμο. Είναι προτιμότερο να ενεργείτε προληπτικά παρά να σβήνετε τις φωτιές μετά.

Το 2008, υπό την ιδιότητά μου ως Πρωθυπουργός της χώρας, υπέβαλα αίτηση για ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.

 Εάν η πρότασή μου είχε ακουστεί τότε, και η Ουκρανία είχε λάβει ένα χρονοδιάγραμμα για την ένταξη στο ΝΑΤΟ, εάν οι πόρτες του ΝΑΤΟ είχαν ανοίξει για την Ουκρανία το 2008, δεν θα υπήρχε πόλεμος σήμερα.

Σήμερα θα υπήρχε ειρήνη στην Ευρώπη, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα ζούσαν και δεν θα ζούσαμε τώρα με τις συνέπειες αυτής της τραγωδίας, που γίνεται αισθητή σε όλη την Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο. Απλώς είναι απαραίτητο να δράσουμε έγκαιρα. Αυτό είναι το συμπέρασμά μου.

Τότε η κυβέρνησή μου πραγματοποίησε ουσιαστικά όλες τις προετοιμασίες για την υπογραφή της Συμφωνίας Σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αλλά μετά την άνοδο του Γιανουκόβιτς στην εξουσία με μαζική εκλογική νοθεία, χρεώθηκα να λογοδοτήσω για όλα αυτά – και κατέληξα στη φυλακή.

Ο Γιανουκόβιτς ήταν μαριονέτα του Κρεμλίνου και εκεί δεν συγχωρούν τέτοια πράγματα.

Πάντα ενεργούσαν βάναυσα. Ο σημερινός πόλεμος είναι απλώς άλλη μια τέτοια σκληρότητα, αιματοχυσία, βία. Έτσι διεκδικούν την αυτοκρατορική τους πολιτική.

Πολλοί Ουκρανοί έχουν πρόβλημα να σας βλέπουν ως θύμα επειδή σας βλέπουν ως κάποιον που κέρδισε πολλά χρήματα μέσω αμφίβολων συμφωνιών για το φυσικό αέριο. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ουκρανία είστε επίσης γνωστή ως η «πριγκίπισσα του φυσικού αερίου».

Γιούλια Τιμοσένκο: Αυτό είναι απολύτως ψευδές. Όλες οι συνθήκες εξηγούνται πλήρως και υπάρχουν όλες οι δικαστικές αποφάσεις που αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο. Έγινε σαφές ότι δεν υπήρχε ούτε ένας υπαινιγμός για κάποιο έγκλημα. Ήταν απλώς μια πολιτική αναμέτρηση. Όταν ασχολείσαι με την πολιτική και εναντιώνεις το σύστημα, ειδικά αυτό που υποστηρίζεται από το Κρεμλίνο, πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα.

Και σήμερα βλέπετε ότι τόσο στη Ρωσία όσο και στη Λευκορωσία οι αντίπαλοι του καθεστώτος βρίσκονται στη φυλακή. Το ίδιο έγινε και στη χώρα μας. Όμως σήμερα η χώρα ανακάμπτει και πιστεύω ότι δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά πολιτική καταστολή και διώξεις ανθρώπων με πολιτικά κίνητρα.

Το επόμενο έτος θα γίνουν προεδρικές εκλογές στην Ουκρανία. Πιστεύετε ότι θα πρέπει να κρατηθούν εάν συνεχιστούν οι εχθροπραξίες; Και σκοπεύετε να ξανατρέξετε; Έχετε ήδη θέσει υποψηφιότητα τρεις φορές, ελπίζετε ακόμα να γίνετε πρόεδρος της Ουκρανίας;

Γιούλια Τιμοσένκο: Νομίζω ότι σε μια τόσο θερμή φάση του πολέμου, οι εκλογές είναι αδύνατες. Γιατί αυτές δεν θα είναι εκλογές. Ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων που είτε αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ουκρανία είτε αγωνίζονται για την Ουκρανία σήμερα, θα στερηθούν το δικαίωμα να υποβάλουν υποψηφιότητα ή να ψηφίσουν.

Δεν μπορείς να κάνεις πολιτική όταν κάθε μέρα επιτίθενται με ρουκέτες. Αυτό είναι απαράδεκτο και αδύνατο. Γι’ αυτό είμαστε υπέρ των δημοκρατικών, δίκαιων, απολύτως ελεύθερων εκλογών, αλλά τουλάχιστον έξι μήνες μετά το τέλος αυτού του πολέμου.

Και μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι η ομάδα μας θα συμμετάσχει σίγουρα στις βουλευτικές και τοπικές εκλογές, γιατί μπορούμε να βγάλουμε την Ουκρανία από την οικονομική, χρηματοπιστωτική και κοινωνική κρίση στη μεταπολεμική περίοδο.

Όσο για τις προεδρικές εκλογές, μόνο ο χρόνος θα δείξει. Όλα θα εξαρτηθούν από το πότε θα τελειώσει ο πόλεμος, γιατί είμαι πεπεισμένη ότι θα τελειώσει με νίκη. Και μετά θα αποφασίσουμε πώς θα συμμετάσχουμε στις προεδρικές εκλογές.

https://echedoros.blog/2023/09/10/%cf%80%cf%81%cf%8e%ce%b7%ce%bd-%cf%80%cf%81%cf%89%ce%b8%cf%85%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%cf%8c%cf%82-%ce%bf%cf%85%ce%ba%cf%81%ce%b1%ce%bd%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b9/

Σήμερα στα Σκόπια η Σύνοδος «Brdo-Brioni» με έξι επικεφαλής κρατών

0

 

Η διαδικασία Brdo-Brioni ξεκίνησε ανεπίσημα χθες, με δείπνο που παρέθεσε ο πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας, Στέβο Πενταρόφσκι.

Επίσημες συζητήσεις και συναντήσεις μεταξύ των ηγετών έχουν προγραμματιστεί για σήμερα και αναμένεται ότι ένα από τα θέματα αυτής της συνόδου θα είναι ο επερχόμενος γύρος διαλόγου υψηλού επιπέδου μεταξύ Κοσσυφοπεδίου και Σερβίας στις 14 Σεπτεμβρίου στις Βρυξέλλες, αναφέρει η σερβική ραδιοτηλεόραση – RTS.

Στη σύνοδο κορυφής της Διαδικασίας Brdo-Brioni θα συμμετάσχουν οι πρόεδροι της Σερβίας, του Μαυροβουνίου, της Αλβανίας, της τριμελούς Προεδρίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, ο πρόεδρος του Κοσσυφοπεδίου και ο πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας, που φιλοξενεί τη συνάντηση αυτή τη φορά.

Ένα από τα κύρια θέματα της συνάντησης στα Σκόπια θα είναι πώς τα Δυτικά Βαλκάνια μπορούν να φτάσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ειδικά σε συνθήκες όπου αυτή η ιδέα έχει όλο και λιγότερη υποστήριξη από τους πολίτες της περιοχής, που βασικά ήταν το θέμα του την περσινή Σύνοδο Κορυφής.

Αυτό που είναι νέο και μπορεί να είναι σφόνδυλος είναι το γεγονός ότι η διαδικασία Brdo-Brioni στα Σκόπια ακολουθεί πολύ σύντομα μετά το φόρουμ που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στο Bled, όταν μίλησε ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ και είπε ότι έως το 2030 η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να είναι έτοιμη να υποδεχθεί νέα μέλη και με αυτόν τον τρόπο πραγματοποίησε το θέμα της διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Διάλογος Βελιγραδίου – Πρίστινα

Όσον αφορά άλλα περιφερειακά ζητήματα, αναμένεται ότι ο διάλογος μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινα θα μπορούσε επίσης να είναι στην ημερήσια διάταξη, διότι αυτή είναι η τελευταία περιφερειακή συνάντηση πριν από τη συνέχιση του διαλόγου σε πολιτικό επίπεδο στις Βρυξέλλες την επόμενη εβδομάδα, όταν ο Πρόεδρος της Σερβίας Aleksandar Vučić θα συναντηθεί και ο πρωθυπουργός του Κοσσυφοπεδίου Albin Kurti.

Ο Κούρτι δεν έρχεται στα Σκόπια, αλλά η Πρίστινα θα εκπροσωπηθεί από την Πρόεδρο Βιόσα Οσμάνι.

Εάν ο διάλογος μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινα δεν είναι θέμα στην ολομέλεια, αναμένεται ότι όλοι οι συμμετέχοντες θα θίξουν σίγουρα αυτό το θέμα, τουλάχιστον στις διμερείς συναντήσεις.

Η ιδέα μιας τέτοιας συνάντησης περιφερειακών ηγετών προήλθε από τους πρώην πρωθυπουργούς της Κροατίας και της Σλοβενίας το 2010, αφού οι δύο χώρες κατέληξαν σε συμφωνία διαιτησίας.

Όπως ειπώθηκε τότε, επιθυμία ήταν οι δύο αυτές χώρες να αποτελέσουν παράδειγμα για άλλες στην περιοχή, να λύσουν ειρηνικά προβλήματα και να ανοίξουν ζητήματα, αλλά και να τους ενθαρρύνουν στον ευρωπαϊκό δρόμο.

https://echedoros.blog/2023/09/11/%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%83%ce%ba%cf%8c%cf%80%ce%b9%ce%b1-%ce%b7-%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%bf%ce%b4%ce%bf%cf%82-brdo-brioni-%ce%bc%ce%b5-%ce%ad%ce%be%ce%b9/

Οι Τούρκοι Αττίλες επιστρέφουν στην Πύλα: Ακραία πρόκληση εναντίον της Κύπρου, αρχίζει σήμερα η κατασκευή δρόμου στην Πύλα, λέει το κατοχικό καθεστώς

0

Για συμφωνία όσον αφορά την κατασκευή δρόμου Άρσους-Πύλας κάνει λόγο η ιστοσελίδα Κίπρις πιστασί, η οποία γράφει ότι οι εργασίες ξεκινούν σήμερα.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, που επικαλείται πηγές του παράνομου ψευτο-«υπουργείου εξωτερικών», η έναρξη των εργασιών για την κατασκευή του δρόμου θα γίνει σήμερα με την τουρκική ιστοσελίδα να σημειώνει ότι ο εν λόγω δρόμος προκάλεσε πολιτική κρίση πριν λίγες μέρες.

Για το θέμα της Πύλας ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης δήλωσε στον Φιλελεύθερο ότι δεν υπάρχει κατάληξη μέχρι στιγμής στο θέμα του δρόμου, στόχος της ελληνοκυπριακής πλευράς στις διεργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη είναι «να μην υπάρξει η όποια αμφισβήτηση του καθεστώτος της νεκρής ζώνης».

«Η Κυπριακή Δημοκρατία σε καμιά περίπτωση δεν θα προχωρήσει σε οποιαδήποτε διευθέτηση που θα αμφισβητεί: πρώτον, το καθεστώς της Νεκρής Ζώνης και δεύτερον, να δημιουργεί το οποιοδήποτε συγκριτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα στις κατοχικές δυνάμεις. Αντίθετα, η οποιαδήποτε διευθέτηση, εάν και εφόσον υπάρξει, θα αντιμετωπίζει τέτοιου είδους σχεδιασμούς ή σκέψεις» είπε ο κ. Χριστοδουλίδης.

Η Διευθύντρια του Διπλωματικού Γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Μαριλένα Ραουνά, σε συνέντευξη της στη Cyprus Times, δήλωσε για την Πύλα:

Τα γεγονότα στην Πύλα, με την παραβίαση από τις κατοχικές δυνάμεις του καθεστώτος της νεκρής ζώνης στην περιοχή, και τις επιθέσεις εναντίον ειρηνευτών, κατέδειξαν αυτό που ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης έχει επανειλημμένα δηλώσει, ότι δηλαδή η υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων στην Κύπρο δεν είναι ούτε στατική ούτε και βιώσιμη.

Τα γεγονότα στην Πύλα, τα οποία καταδικάστηκαν με ισχυρό τρόπο από τη διεθνή κοινότητα, καταδεικνύουν λοιπόν τη σημασία αλλά και την αναγκαιότητα επανέναρξης της διαπραγματευτικής διαδικασίας, θέση την οποία πλευρά μας εδώ και πολύ καιρό τονίζει προς όλες τις πλευρές.

Για αυτό το λόγο πιστεύω ότι η επίσκεψη του βοηθού Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Μίροσλαβ Γέντζια στην Κύπρο αμέσως μετά τα γεγονότα στην Πύλα και η συζήτηση μαζί του για τα επόμενα βήματα στις προσπάθειες για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων ήταν ιδιαίτερα σημαντική.

Η πλευρά μας διαχειρίστηκε σε διπλωματικό επίπεδο την κρίση στην Πύλα με τρόπο που αφενός οδήγησε σε πρωτοφανή αντίδραση και καταδίκη της παραβίασης από τη διεθνή κοινότητα και αφετέρου, διαφυλάξαμε πιστεύω τις προσπάθειες για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων που είναι ο πρωταρχικός μας στόχος.

Αυτό που μπορώ να αναφέρω τη δεδομένη στιγμή για το θέμα είναι ότι εργαζόμαστε βάσει συγκεκριμένου σχεδιασμού και υπάρχουν διεργασίες σε εξέλιξη, οι οποίες δεν έχουν καταλήξει, και που στόχο έχουν τη διασφάλιση του καθεστώτος της νεκρής ζώνης.

https://hellasjournal.com/2023/09/i-tourki-attiles-epistrefoun-stin-pila-akrea-proklisi-enantion-tis-kiprou-archizi-simera-i-kataskevi-dromou-stin-pila-grafi-i-kipris-postasi/