Αρχική Blog Σελίδα 1585

ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ 11η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

0

Κλεάνθης Γρίβας

11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

Μέρος 3 (από 3)

ΜΕΡΟΣ Α!

ΜΕΡΟΣ Β!

11 Σεπτεμβρίου 2001:
Η γένεση του αμερικανικού φασιστικού
και θεοκρατικού κράτους

https://grivas.info/tromokratia/213-11-2001-3-11-2001

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

EΝΑ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΠΟΛΙΣΜΟ ΣΤΗ ΜΟΝΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

ΚΤΥΠΗΜΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΡΑ

ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

ΤΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟ ΣΥΓΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

“ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΘΡΑ” (The Guardian, 13-9-2001)

“TΥΦΛΟΠΟΝΤΙΚΕΣ ΣΕ CIA & FBI” (N.Y. Times, 13-9-2001):

TΑ ΠΡΟΗΓΗΘΕΝΤΑ ΤΗΣ 11ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΣΠΑΣΕ ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

Η ΑΝΤΙΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΑΜΥΝΑ

ΑΕΡΟΠΕΙΡΑΤΕΣ-ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

ΜΑΥΡΑ ΚΟΥΤΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ

ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ

ΤΑ ΜΕΘΕΟΡΤΙΑ

«Σε μερικά θέματα το μυαλό της έκοβε πολύ περισσότερο από τον Ουίνστον, και ήταν πολύ λιγότερο ευάλωτη στην προπαγάνδα του κόμματος. Έτυχε μια φορά στον Ουίνστον να αναφέρει παρεμπιπτόντως τον πόλεμο με την Ευρασία. Τον κατέπληξε, όταν είπε με αφέλεια ότι κατά τη γνώμη της, δεν γινόταν κανένας πόλεμος. Οι κατευθυνόμενες βόμβες που έπεφταν κάθε μέρα στο Λονδίνο, ήταν μάλλον έργο της κυβέρνησης της ίδιας της Ωκεανίας, έτσι μόνο και μόνο για να κρατούν τους ανθρώπους στο φόβο..»

Τζορτζ Όργουελ, 1984

«Οι ιστορικοί τον μέλλοντος θα διαπιστώσουν ότι ανάμεσα στο Νοέμβριο τον 2001 και το Φεβρουάριο του 2002, η δημοκρατία (έτσι όπως την οραματίστηκαν οι συντάκτες της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας και του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών) απεβίωσε. Καθώς η δημοκρατία εξέπνεε, το φασιστικό και θεοκρατικό αμερικανικά κράτος γεννιόταν».

Τζον Στάντον & Γουϊνι Μάντσεν,

The Emergence of the Fascist American Theocratic State, 2002

«Η μυστική κυβέρνηση επιβάλλεται ενάντια στην ανοικτή κυβέρνηση»;

Γερουσιαστές Τζον Μακ Κέην, Γιόσεφ Λίμπερμαν,

Πόρτερ Γκος, Ρίτσαρντ Σέλμπι και Ρον Πολ

  • Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, στην ζωντανή εκπομπή «Έκτακτη Επικαιρότητα» της ΕΤ3 που άρχισε να μεταδίδεται στις 8.30 μ.μ. (περίπου 4 ώρες μετά το τρομoκρατικό κτύπημα στις ΗΠΑ), διατύπωσα την άποψη ότι επρόκειτο για μια προσχεδιασμένη ενέργεια στο πλαίσιο μιας απόπειρας πραξικοπήματος ακροδεξιών κύκλων της αμερικανικής ελίτ που αποσκοπούσε στην πλήρη αναθεώρηση της αμερικανικής εσωτερικής πολιτικής (με στόχο τον έλεγχο του πληθυσμού) και της εξωτερικής πολιτικής (με στόχο την επιβολή της αμερικανικής αυτοκρατορίας).
  • Στις 13 Σεπτεμβρίου 2001, μετά επαναδιατύπωσα αυτή την ερμηνεία σε άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μακεδονία (13/9/2001) με τον τίτλο «Η Εποχή του αδιανόητου: 11 Σεπτεμβρίου 2001». Η άποψη άρχισε να ενισχύεται από την επομένη του τρομοκρατικού κτυπήματος και, έκτοτε, επιβεβαιώνεται διαρκώς από τα νέα στοιχεία που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, κυρίως στο διαδίκτυο.

ΕΝΑ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Στις 13 Μαρτίου 1962, ο ακροδεξιός στρατηγός Λέμνιτζερ, αρχηγός του μεικτού γενικού επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ συνεπικουρούμενος από τον υπαρχηγό και ομοϊδεάτη του στρατηγό Γουόκερ, πρότεινε στον πρόεδρο Κένεντι και στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (NSA) την εφαρμογή ενός πρωτοφανούς σχεδίου με την κωδική ονομασία Operation Northwoods, προκειμένου να δικαιολογηθεί μια στρατιωτική εισβολή στην Κούβα και να διασφαλιστεί η μαζική υποστήριξη της αμερικανικής κοινής γνώμης σ’ αυτή. Το σχέδιο προέβλεπε κατάρριψη αεροπλάνου της πολιτικής αεροπορίας από πολεμικό αεροπλάνο βαμμένο με τα χρώματα της Κούβας, βύθιση πλοίου με απόδοση της ευθύνης στην Κούβα, δολοφονίες προσωπικοτήτων (μεταξύ των οποίων και ο αστροναύτης Τζον Γκλεν) και τρομοκρατικές ενέργειες σε βάρος του πληθυσμού για τις οποίες θα ενοχοποιούνταν εντέχνως η Κούβα.

Ο πρόεδρος Τζον Κένεντι, ο υπουργός δικαιοσύνης Ρόμπερτ Κένεντι, ο υπουργός άμυνας Μακ Ναμάρα και οι επιτελείς του απέρριψαν το σχέδιο και ο Λέμνιτζερ ζητάει να καταστραφούν τα αντίγραφα του σχεδίου που είχε εγχειρήσει στα μέλη του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (πράγμα που έγινε απ’ όλους με εξαίρεση τον Μακ Ναμάρα που φρόντισε να περισώσει το δικό του αντίγραφο).

Ο στρατηγός Λέμνιτζερ απομακρύνθηκε από τις ΗΠΑ και εξουδετερώθηκε ως δυνάμει πραξικοπηματίας, με το διορισμό του στη θέση του αρχηγού των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στην Ευρώπη (τοποθέτηση που σηματοδότησε την έναρξη της εφαρμογής της «στρατηγικής της έντασης» στην ευρωπαϊκή ήπειρο) και ο στρατηγός Γουόκερ αποπέμφθηκε από το στράτευμα και του απαγγέλθηκε κατηγορία για συνομωσία κατά της κυβέρνησης.

Τριανταέξι χρόνια αργότερα, το 1999, τα προσωπικά αρχεία του Μακ Ναμάρα αποχαρακτηρίζονται και δίνονται στη δημοσιότητα. Ανάμεσα στα άλλα έγγραφα περιλαμβάνεται και το αντίγραφο της πρότασης για την Operation Northwoods, σκιαγράφηση μιας βρόμικης επιχείρησης αντίστοιχης μ’ αυτή που εκδηλώθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 ως επισφράγισμα του θανάτου της αστικής δημοκρατίας και της γέννησης του φασιστικού και θεοκρατικού αμερικανικού κράτους.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΠΟΛΙΣΜΟ ΣΤΗ ΜΟΝΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

H κρατική διαχείριση του τρόμου και της αυταπάτης είναι το λυμένο αίνιγμα της διαλεκτικής της εξουσίας και της τρομοκρατίας. Με βάση τα στοιχεία που αποκαλύπτονται διαρκώς κατά τη μεταπολεμική περίοδο, αποτελεί κοινοτυπία η διαπίστωση ότι τόσο η κρατική και η δήθεν αντικρατική, όσο και η μητροπολιτική και η περιφερειακή τρομοκρατία, αναπτύσσονται σε ομόκεντρους κύκλους που αλληλοτέμνονται και κατατείνουν στην εξυπηρέτηση του, ίδιου πάντοτε, στόχου: Τη σταθεροποίηση ή τη σκλήρυνση των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας.

Με τις συνδυασμένες τρομοκρατικές ενέργειες στην καρδιά της αμερικανικής αυτοκρατορίας στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η ανθρωπότητα εισήλθε στην περίοδο της καθαυτό Pax Americana και της Εποχής του Αδιανόητου, όπου τα πάντα είναι πιθανά, δυνατά και αναμενόμενα. Άνοιξε ένα, εντελώς νέο από ποιοτική άποψη, κεφάλαιο της σύγχρονης ιστορίας, στο οποίο, η διεθνής πολιτική σκηνή θα διαμορφώνεται με βάση τον σιδερένιο κανόνα «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας» και η κυριαρχία θα επιβάλλεται απροσχημάτιστα και κυνικά.

Ανάμεσα στην ανατροπή του διπολικού κόσμου (1989-1991) και στην επιβολή της αδιαμφισβήτητης πλανητικής κυριαρχίας των ΗΠΑ (από το 2001 και μετά), οι ΗΠΑ διήνυσαν ένα, αναγκαίο, μεταβατικό στάδιο (1991-2001), στη διάρκεια του οποίου έπρεπε να καλύψουν το κενό κυριαρχίας που δημιουργήθηκε από αυτή την ανατροπή.

Σ’ αυτό το μεταβατικό στάδιο, οι ΗΠΑ ήταν υποχρεωμένες να πορευτούν σε συνεννόηση και συνεργασία με τους εταίρους τους (κυρίως, τους Ευρωπαίους), γιατί μόνον αυτό παρείχε μια επίφαση νομιμότητας στο εγχείρημά τους και, συγχρόνως, έθετε στη διάθεσή τους έτοιμους μηχανισμούς διείσδυσης και επιρροής στις νεο-αποκτημένες ζώνες επιρροής. Αυτές οι προϋποθέσεις ήταν απολύτως αναγκαίες για την άσκηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που, εντελώς ξαφνικά, βρέθηκε υποχρεωμένη να καλύψει τέσσερις νέες ανάγκες, οι οποίες αφορούσαν:

α) Την επέκταση της κυριαρχίας των ΗΠΑ σε περιοχές που έως τότε βρισκόταν στη ζώνη επιρροής των σοβιετικών.

β) Τη ριζική αναπροσαρμογή της πολιτικής τους με τις χώρες που, έως τότε, εξισορροπούσαν ανάμεσα στα δύο μπλοκ.

γ) Την πλήρη αναθεώρηση των σχέσεών τους με τις, ελάχιστες, χώρες που εξακολουθούν να παραμένουν έξω από την άμεση επιρροή τους.

δ) Την εκ βάθρων αναδιάταξη των σχέσεών τους με τους εταίρους τους, οι οποίοι (εξαιτίας του διπολισμού) έπαιζαν έως τότε στις διεθνείς υποθέσεις, ένα ρόλο που ήταν εμφανώς δυσανάλογος με την αντικειμενική τους κατάσταση και τις πραγματικές τους δυνατότητες.

Με την εκπνοή αυτής της μεταβατικής περιόδου, οι ΗΠΑ ήταν σε θέση να αποποιηθούν το βάρος της συνδιαλλαγής με τους Ευρωπαίους εταίρους τους στον επικαθορισμό των επιμέρους στοιχείων της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να διαμορφώσουν ένα πλέγμα σχέσεων στο οποίο ο ρόλος των «εταίρων» των ΗΠΑ θα ήταν εναρμονισμένος με το πραγματικό βάρος τους στη διεθνή πολιτική σκηνή. Αυτό σημαίνει πως μετά την ολοκλήρωση της μεταβατικής φάσης, υποβαθμίζεται δραματικά η σημασία της Ευρώπης στη διεθνή σκακιέρα (που έως τότε ήταν αναβαθμισμένη λόγω του διπολισμού) και οι Ευρωπαίοι «εταίροι» μετατρέπονται σε «εταίρες» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, στο πλαίσιο της καθαρότερης έκφανσης των σχέσεων κυριαρχίας που γνώρισε ποτέ ο κόσμος, της Pax Americana.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η μοναδική υπερδύναμη στον πλανήτη, υπέστη το βαρύτερο πλήγμα στην ιστορία της, σε δύο κρίσιμα σημεία:

  • Στη Νέα Υόρκη, κέντρο της οικονομικής δύναμης της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας, όπου οι δύο δίδυμοι ουρανοξύστες του «Διεθνούς Κέντρου Εμπορίου» (WTC) κατέρρευσαν ως χάρτινοι πύργοι, μετά το τρομοκρατικό εγχείρημα. Και,
  • Στο Πεντάγωνο, επιτελικό κέντρο της μεγαλύτερης στρατιωτικής μηχανής στην ιστορία της ανθρωπότητας, το οποίο δέχτηκε μια επίθεση που, δεν θα μπορούσε να συλληφθεί ούτε από την πλέον τολμηρή φαντασία.

Με δεδομένη την οργή για τους θύτες και την οδύνη για τα θύματα της παρανοϊκής βίας (οδύνη που αφορά, εξίσου, όλα τα θύματα της κρατικής ή «αντικρατικής» τρομοκρατίας σε όλο τον κόσμο), θα επιχειρήσω να εκφράσω συνοπτικά την άποψή μου γι’ αυτή την αδιανόητη τριπλή τρομοκρατική επίθεση στο αμερικανικό έδαφος. Κι αυτό, γιατί θεωρώ ότι η είναι κεφαλαιώδους σημασίας η διαύγαση των διαπλεκόμενων πολιτικών και οικονομικών παιχνιδιών ή σκοπιμοτήτων που βρίσκονται πίσω από αυτή τη μαζική δολοφονία.

ΚΤΥΠΗΜΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΡΑ

Όπως έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, έτσι και σ’ αυτή την τρομοκρατική ενέργεια, είναι σίγουρο ότι, αρχικά, θα «ανακαλυφθεί» κάποιο ίχνος που θα εξυπονοεί την ενοχή του ισλαμικού παράγοντα, και θα κατασκευαστούν «ενδείξεις» που, αργότερα, θα αποδειχτούν «σαθρές». Εν συνεχεία, θα εντοπιστούν, όχι ίχνη, αλλά στοιχεία που θα ενοχοποιούν ορισμένες δυναμικές συνιστώσες της αμερικανικής άκρας δεξιάς και κάποια τμήματα του πολιτικού, οικονομικού και στρατιωτικού κατεστημένου και των μυστικών υπηρεσιών, που διασυνδέονται μαζί τους.

Μια πρώτη προσέγγιση στα γεγονότα που αφορούν αφενός το τρομοκρατικό εγχείρημα και, αφετέρου την αντίδραση των διαχειριστών της εξουσίας σ’ αυτό, οδηγεί σε δύο λογικές διαπιστώσεις:

1) Το τρομοκρατικό εγχείρημα ήταν υπερβολικά σύνθετο και πολύπλοκο. Και ως τέτοιο, απαιτούσε οργάνωση, ανθρώπινο δυναμικό, επιχειρησιακή διεύθυνση, λογιστική υποστήριξη, τεχνογνωσία, πληροφορίες, διασυνδέσεις και συντονισμό, που, καμιά τρομοκρατική ομάδα στον πλανήτη, δεν μπορεί να διαθέτει.

Εύλογο, λοιπόν, το συμπέρασμα ότι ένα τέτοιο εγχείρημα μπορούσε να οργανωθεί μόνο από το εσωτερικό των ΗΠΑ και, ιδιαίτερα, από κύκλους που διαθέτουν αυτές τις δυνατότητες.

2) Τα μέτρα που πάρθηκαν αμέσως μετά την εκδήλωση του τρομοκρατικού κτυπήματος, με κανένα τρόπο δεν αντιστοιχούν σε ένα τρομοκρατικό κτύπημα, ανεξάρτητα, από το μέγεθος της ανθρώπινης τραγωδίας που προκαλείται απ’ αυτό (γιατί, απλούστατα, δεν είναι το μέγεθος της ανθρώπινης τραγωδίας που καθορίζει το συσχετισμό δυνάμεων στη διακατοχή και διαχείριση της εξουσίας). Μεταξύ άλλων, τα μέτρα περιελάμβαναν:

  • Πλήρη νέκρωση του αμερικανικού εναέριο χώρου, πράγμα που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία των ΗΠΑ.
  • Κατάσταση υψηλού συναγερμού (High Alert) όλων των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, εδάφους, αέρα, θάλασσας, σε ομοσπονδιακή κλίμακα, πράγμα που δεν έχει ξανασυμβεί από την Κρίση της Κούβας.
  • Εκκένωση μεγαλουπόλεων.
  • Ανάληψη αστυνομικών καθηκόντων από μονάδες του στρατού σε μεγάλη έκταση.
  • Μετακίνηση του προέδρου και του αντιπροέδρου από στρατιωτική βάση σε στρατιωτική βάση (με χωριστά για τον καθένα, μέσα), και άλλα συναφή.

Το λογικό εξαγόμενο από το συνδυασμό αυτών των δύο διαπιστώσεων, οδηγεί στη βάσιμη υπόθεση εργασίας ότι πίσω απ’ αυτή την τρομοκρατική ενέργεια υπήρχε κάτι πολύ σοβαρότερο από τις επιδιώξεις και τις δυνατότητες ενός τρομοκρατικού γκρουπούσκουλου.

Επιπλέον, τα μέτρα που εφαρμόστηκαν μετά το τρομοκρατικό κτύπημα ήταν πρωτοφανή και προβλέπονταν από σχέδια που εφαρμόζονται μόνον σε καταστάσεις πολέμου ή πραξικοπήματος.

Και, με δεδομένη την ανυπαρξία όποιας κατάστασης πολέμου, μένει η λογική υπόθεση ότι επρόκειτο για μια απόπειρα «ανακτορικού» πραξικοπήματος (φαινόμενο σύνηθες στην ιστορική διαδρομή όλων των αυτοκρατοριών), το οποίο θα μπορούσε να αποσκοπεί αφενός στη δραστική αλλαγή του σημερινού συσχετισμού δυνάμεων στο εσωτερικό των ΗΠΑ και αφετέρου σε μια γενικό και ριζική αναδιάταξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής σε πλανητική κλίμακα, ενόψει μιας -προβλεπτής και διαφαινόμενης- ύφεσης, η οποία είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει αντιδράσεις που θα μπορούσαν να καταστούν ανεξέλεγκτες.

ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

Στην εύλογη ένσταση «πώς πείθεται ένας άνθρωπος να αυτοκτονήσει εάν δεν εξυπηρετεί σκοπούς για τους οποίους είναι διατεθειμένος να δώσει τη ζωή του;», η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί στο σκοτεινό κόσμο και στον αποκρουστικό τρόπο δράσης των μυστικών υπηρεσιών. Σ’ αυτό το τρομοκρατικό εγχείρημα, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν:

1) Είτε ισλαμιστές-μέλη τρομοκρατικών ομάδων, οι οποίες είχαν διαβρωθεί πλήρως από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Σ’ αυτήν την περίπτωση, οι αυτουργοί καθοδηγούνταν καταλλήλως και ενεργούσαν πιστεύοντας ακράδαντα ότι επιτελούσαν το «σχέδιο του Αλλάχ» ενώ, στην πραγματικότητα, εφάρμοζαν το σχέδιο των μυστικών υπηρεσιών.

Η πρακτική αυτή, αποτελεί έναν από τους πάγιους τρόπους δράσης των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών από το 1970, τουλάχιστον επισήμως, όπως συνάγεται από το περιβόητο Το «Εγχειρίδιο Εκστρατείας για τις Μυστικές Υπηρεσίες που διεξάγουν Επιχειρήσεις [απο]Σταθεροποίησης», το οποίο κοινοποιήθηκε το Μάρτιο 1970 στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, με τις υπογραφές των στρατηγών Westmorland  και Wicklam.

[Σημείωση: Το ως άνω Εγχειρίδιο κοινοποιήθηκε με τα κωδικά στοιχεία FM 30-31, συνοδευόμενο από 3 παραρτήματα (FM 30-31 A, B και C). Χαρακτηριζόταν ως «αυστηρά απόρρητο κατηγορίας ΙΙ» (δηλαδή κατηγορίας που δεν υπόκειται σε αυτόματο αποχαρακτηρισμό μετά την πάροδο προκαθορισμένου χρονικού διαστήματος). Άρχισε να εφαρμόζεται για την αποσταθεροποίηση στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, αμέσως μετά την κοινοποίησή του (1970), αλλά η αναγωγή του σε «καθημερινή πρακτική» των μυστικών υπηρεσιών γίνεται κυρίως κατά την εποχή στην οποία αρχηγοί της CIA ήταν ο Ούλιαμ Κόλμπι –έως το 1975– και ο Τζορτζ Μπους, το 1976. Ο στρατηγός Westmorland ήταν τότε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων και είχε διατελέσει αρχηγός των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στο Βιετνάμ.]

Όπως σημειώνεται στο «Εγχειρίδιο»:

«Είναι πιθανό οι φιλικές κυβερνήσεις να δείχνουν παθητικότητα ή αναποφασιστικότητα απέναντι στον ανατρεπτικό κομμουνισμό (στις σημερινές συνθήκες, διάβαζε «τρομοκρατία»), ίσως εξαιτίας κάποιας χαλάρωσης των βίαιων πράξεων… Σ’ αυτήν την περίπτωση, οι στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες θα πρέπει να είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν ειδικές επιχειρήσεις, ικανές να πείσουν την κυβέρνηση και την κοινή γνώμη ότι ο κίνδυνος είναι πραγματικός και υπάρχει επιτακτική ανάγκη να καταπολεμηθεί. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, οι μυστικές υπηρεσίες επιβάλλεται να διεισδύσουν στις ανατρεπτικές οργανώσεις με ειδικούς πράκτορες που θα έχουν αποστολή να δημιουργήσουν ομάδες δράσης από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία αυτών των οργανώσεων… Αυτές οι ομάδες δράσης, υπό των έλεγχο των μυστικών υπηρεσιών, θα εξαπολύσουν κύμα βίαιων ή μη βίαιων εκδηλώσεων, αναλόγως των περιστάσεων… Αν δεν είναι εφικτή η διείσδυση αυτού του είδους, μπορεί να οδηγήσει στον επιδιωκόμενο σκοπό η χρησιμοποίηση οργανώσεων της άκρας αριστεράς».

[Εγχειρίδιο: Μέρος Γ. Μεθοδολογία [απο]σταθεροποιητικής δραστηριότητας (FM 30/31, Παράρτημα Β, κεφάλαιο 6)]

2) Είτε μουσουλμάνοι-άσχετοι με την τρομοκρατία, οι οποίοι έχουν υποβληθεί σε ειδικά προγράμματα «αναμόρφωσης της προσωπικότητας» (δηλαδή σε τεχνικές «πλύσης εγκεφάλου»), διά των οποίων το υποκείμενο καθίσταται απολύτως ευπειθές στα κελεύσματα των χειριστών του, με βάση ένα συνδυασμό ψυχοφαρμακολογικών επιδράσεων και τεχνικών εξαρτημένων αντανακλαστικών.

Οι πρακτικές αυτές ήταν συνήθεις για τη CIA, τουλάχιστον έως το 1976, οπότε και αποτέλεσαν αντικείμενο έρευνας από Εξεταστική Επιτροπή του αμερικανικού Κογκρέσου, η Έκθεση της οποίας, είναι εξόχως αποκαλυπτική για τους εμπνευστές τη δομή και την εφαρμογή αυτών των προγραμμάτων.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες του John Marks, πρώην διπλωμάτη, πράκτορα της CIA και νυν καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, οι οποίες επιβεβαιώθηκαν πλήρως από την ως άνω Έκθεση για το διαβόητο πρόγραμμα MK-ULTRA, η CIA ελέγχει άμεσα ή έμμεσα όλα τα ερευνητικά προγράμματα που σχετίζονται με τις χημικές ή ψυχολογικές μεθόδους ελέγχου της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Επιπλέον διαθέτει και δικά της «ερευνητικά κέντρα» όπου γίνονται πειράματα σε διανοητικά καθυστερημένους, πόρνες, τοξικομανείς, αλλοδαπούς και ποινικούς κρατούμενους που ανήκουν σε διάφορες εθνικές μειονότητες.

3) Είτε εφαρμόστηκε (κι αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, η πιθανότερη εκδοχή) μια διαδικασία τηλεκατεύθυνσης των αεροπλάνων από το έδαφος (με βάση με ένα σχέδιο που ανέπτυξε μια από τις μεγαλύτερες πολεμικές βιομηχανίες των ΗΠΑ, η Raytheon Co, για λογαριασμό του Πενταγώνου). Αυτή η άποψη ενισχύεται:

α) από το γεγονός ότι στους καταλόγους των επιβατών-θυμάτων που έδωσαν οι αεροπορικές εταιρείες American Airlines και United Airlines περιλαμβάνονται και ορισμένα υψηλόβαθμα στελέχη της Raytheon, που συμμετείχαν στην ανάπτυξη του εν λόγω σχεδίου, και

β) από τον τρόπο κατάρρευσης των Δίδυμων Πύργων, που είναι εκπληκτικά όμοια με τις προγραμματισμένες καταρρεύσεις κτιρίων.

ΤΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟ ΣΥΓΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Οι προσπάθειες συγκάλυψης των κενών και των αντιφάσεων της επίσημης εκδοχής για τα τρομοκρατικά κτυπήματα είναι προφανείς και διαπιστωμένες με κορυφαία ανάμεσά τους την Έκθεση της Ειδικής Εξεταστικής Επιτροπής του Κογκρέσου (μιας επιτροπής που η πλειοψηφία των μελών της αποτελείται από υψηλόβαθμα στελέχη της πετρελαϊκής βιομηχανίας, μεταξύ των οποίων και οι δύο συμπρόεδροί της, εκπρόσωποι των κομμάτων του αμερικανικού δικομματικού συστήματος).

Η Έκθεση, που δόθηκε στη δημοσιότητα το 2004, παραπέμπει συνειρμικά στην αντίστοιχη διαβόητη Έκθεση της Επιτροπής Warren με την οποία η δολοφονία του προέδρου Κένεντι αποδίδονταν αποκλειστικά και μόνο στη δράση ενός ατόμου, του Χάρβεϊ Οσβαλντ, παρά το γεγονός ότι από το φιλμ στο οποίο καταγράφηκε η σκηνή της δολοφονίας από τον ερασιτέχνη κινηματογραφιστή Zapruder προέκυπτε ότι ο Κένεντι είχε πυροβοληθεί από 4 διαφορετικά σημεία διαδοχικά.

Όμως, ανεξάρτητα απ’ αυτά, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για τις άμεσες επιπτώσεις αυτών των γεγονότων στην αμερικανική εσωτερική και εξωτερική πολιτική, οι οποίες θα μπορούσαν να συνοψιστούν σε μια λέξη: «Σκλήρυνση».

  • Στις 13 Σεπτεμβρίου 2001, δύο μέρες μετά το τετραπλό τρομοκρατικό κτύπημα στις ΗΠΑ, ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους υιός, κήρυξε τον πρώτο πόλεμο στην ιστορία, που δεν στρέφεται κατά συγκεκριμένου εχθρού. Με τη δήλωση «είμαστε κιόλας μάρτυρες του πρώτου πολέμου του 21ου αιώνα, και, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα οδηγήσουν όλον τον πολιτισμένο κόσμο στη νίκη», προανήγγειλε μια (από δω και πέρα) διαρκή στρατιωτική κινητοποίηση και συνεχή πολεμική αναμέτρηση με έναν εχθρό-φάντασμα, τον οποίο κανείς δεν γνωρίζει και ο οποίος, συνεπώς, μπορεί να παίρνει το επιθυμητό περιεχόμενο και σχήμα με βάση τις σκοπιμότητες που πρέπει να εξυπηρετούνται κάθε φορά.

Όπως συμβαίνει πάντοτε σε τέτοιες περιπτώσεις, σε πρώτη φάση, οι διωκτικές αρχές «εντοπίζουν» κάποια ισλαμικά ίχνη (που πριν από την ανατροπή του διπολισμού ήταν πάντοτε «αριστερά»).

Με την κινητοποίηση του FBI, NSA, της CIA και όλου του σκοτεινού κόσμου των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών [οι οποίες αποδείχθηκαν, αξιοθρήνητα, «ανίκανες» να προλάβουν τόσο αυτό το τρομοκρατικό χτύπημα, όσο και όλα τα άλλα που προηγήθηκαν] και τη συνεργασία των μέσων μαζικής «ενημέρωσης», ως ύποπτος φωτογραφίζεται ο Σαουδάραβας Κροίσος-τρομοκράτης Οσάμα Μπιν Λάντεν και το φονταμενταλιστικό καθεστώς του Αφγανιστάν που του παρέχει άσυλο.

Αλλά, πριν περάσουν τρεις μέρες από το τρομοκρατικό κτύπημα, διαπιστώνεται ότι «το σενάριο αυτό παρουσιάζει μεγάλα κενά, όπως αρχίζουν να αναγνωρίζουν χαμηλόφωνα ακόμη και Αμερικανοί αξιωματούχοι». [Καθημερινη, 14/9/2001]

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΘΡΑ (Guardian, 13-9-2001)

Στις 13/9/2001, η έγκυρη βρετανική εφημερίδα Γκάρντιαν, αναδεικνύει μια άλλη πλευρά του ζητήματος, γράφοντας:

«Οι ΗΠΑ διαθέτουν κατασκοπευτικούς δορυφόρους, ικανούς να φωτογραφήσουν το έδαφος του Αφγανιστάν με τέτοια ακρίβεια, που δεν τους ξεφεύγει ούτε… γόπα τσιγάρου. Επικηρυγμένος από το 1998, ως ο ‘υπ’ αριθμόν ένας κίνδυνος για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ’, ο Μπιν Λάντεν είναι αναγκασμένος να κρύβεται όλη την ημέρα σε σπηλιές των γυμνών βουνών του Αφγανιστάν και να αλλάζει κρησφύγετο κάθε βράδυ. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι, κάτω από αυτές τις συνθήκες, αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να οργανώσει μια τεράστια, καλά συντονισμένη επιχείρηση στο έδαφος των ΗΠΑ σαν αυτή της περασμένης Τρίτης. “Άλλωστε τα μέχρι στιγμής ‘στοιχεία’ που έχουν εμφανισθεί στον αμερικανικό Τύπο (ένα αντίγραφο του Κορανίου, ένας υπολογιστής με οδηγίες πλοήγησης αεροσκαφών κ.λπ.) είναι τόσο σαθρά, που φαίνεται πως έχουν ως μοναδικό στόχο τον επηρεασμό της κοινής γνώμης. Σ’ αυτό το φόντο, ιδιαίτερη σημασία έχει χθεσινό ρεπορτάζ του Γουίλιαμ Σαφάιρ στους Τάιμς της Νέας Υόρκης”.

[«Διάχυτες υποψίες για τυφλοπόντικες εντός των τειχών», Καθημερινή, 14/9/2001, σ. 3]

11 September 2001 – Arlington, Virginia – A ball of flame erupts as a commercial airliner crashes inton the Pentagon September 11, 2001. PHOTO CREDIT: DARYL DONLEY / SIPA PRESS

«TΥΦΛΟΠΟΝΤΙΚΕΣ» ΣΕ CIA & FBI (N.Y. Times, 13-9-2001)

Στην εφημερίδα New York Times, ο αρθρογράφος της Γουίλιαμ Σαφάιρ, επικαλείται πηγές της κυβέρνησης Μπους και των μυστικών υπηρεσιών, και αποκαλύπτει ότι «οι τρομοκράτες γνώριζαν επακριβώς το δρομολόγιο του προεδρικού αεροσκάφους -το οποίο σκόπευαν να καταρρίψουν, και χρησιμοποιούσαν τον κώδικα επικοινωνίας αμερικανικών υπηρεσιών για την ανταλλαγή μηνυμάτων». Το εύλογο συμπέρασμα του αρθρογράφου είναι ότι «οι τρομοκράτες είχαν τους δικούς τους ανθρώπους μέσα στη CIA, το FBI ή κάποια άλλη μυστική υπηρεσία των ΗΠΑ».

[William Safire, “Inside the Bunker”, The New York Times, 13/9/2001 («Οι δράστες γνώριζαν τους κωδικούς αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας», Καθημερινή, 14/9/2001)]

Τις διάχυτες υποψίες ήρθε να ενισχύσει απροσδόκητη παρέμβαση του πρώην προέδρου των ΗΠΑ και πρώην διοικητή της CIA, Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου. Δικαιολογώντας την (κατά τη δήλωσή του), «βρώμικη δουλειά» της CIA, o πατήρ Μπους αναγνώρισε ότι «η CIA, στο παρελθόν, είχε τοποθετήσει πράκτορές της σε τρομοκρατικές οργανώσεις για να τις χρησιμοποιήσει προς όφελος των εθνικών συμφερόντων». Το ερώτημα είναι: Γιατί ένιωσε την ανάγκη να προβεί σε αυτή τη δήλωση τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Μήπως οι Αμερικανοί φοβούνται ότι θα αποκαλυφθεί συμμετοχή δικών τους πρακτόρων στο κύκλωμα των τρομοκρατών και προσπαθούν να προετοιμάσουν το έδαφος;

Οι μυστικοί δίαυλοι της CIA και της NSA με την τρομοκρατία και το φονταμενταλιστικό Ισλάμ είναι γνωστοί από καιρό. Το μέγα σκάνδαλο της εποχής Ρέιγκαν, με πρωταγωνιστή τον συνταγματάρχη Ολιβερ Νορθ, αφορούσε την παροχή όπλων στο φονταμενταλιστικό Ιράν, ώστε να χρηματοδοτηθεί η αντικομμουνιστική εκστρατεία των ΗΠΑ στη Νικαράγουα. Ο ίδιος ο Μπιν Λάντεν και η οργάνωσή του, είχαν χρηματοδοτηθεί και εκπαιδευθεί από τη CIA εναντίον της σοβιετικής κατοχής στο Αφγανιστάν.

Θα μπορούσαν κάποιοι από τους ακροδεξιούς Αμερικανούς πράκτορες (πρώην ή εν ενεργεία) να χρησιμοποίησαν αυτούς τους υπόγειους διαύλους με τον ισλαμικό φονταμενταλισμό σε μια τρομοκρατική επιχείρηση, που οι πολιτικοί της στόχοι υπερβαίνουν και την πιο τολμηρή φαντασία; Οι πραγματικές απαντήσεις μπορεί να μην έρθουν ποτέ. Αλλά τα ερωτήματα είναι βέβαιο ότι θα τεθούν, αργά ή γρήγορα». [«Διάχυτες υποψίες», Καθημερινή, 14/9/2001, σ. 3]

Σε σχέση με το τρομοκρατικό κτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου υπάρχει ένα πλήθος γεγονότων από τα οποία προκύπτει ότι τα κτυπήματα ήταν προσχεδιασμένα ή αναμενόμενα και διευκολύνθηκαν να συμβούν. Θα επιχειρήσω μια σύντομη αναφορά σ’ ένα μικρό μέρος αυτών των στοιχείων, παραπέμποντας των αναγνώστη σε ειδικές και έγκυρες σελίδες του Διαδικτύου όπου καταχωρούνται τα στοιχεία που έρχονται διαρκώς στο φως. Μεταξύ αυτών η σελίδες του Paul Thompson (Τimeline of 9/11), του Μάικ Ρούπερτ (www.fromthewilderness.com), κ.α.

Και φυσικά, τα καταπληκτικά ντοκυμαντέρ-αναλύσεις «In Plane Site» και «The Painful Deceptions» όπου με μια εξαντλητική επιστημονική τεκμηρίωση κονιορτοποιείται η επίσημη ψευδής εκδοχή των τρομοκρατικών κτυπημάτων της 11ης Σεπτεμβρίου (μπορείτε να τα παραγγείλετε ως DVD VHS μέσω του διαδικτύου ή να τα βρείτε στο διαδίκτυο χρησιμοποιώντας μια μηχανή αναζήτησης και να τα κατεβάσετε).

TΑ ΠΡΟΗΓΗΘΕΝΤΑ ΤΗΣ 11ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

  • Αρχές του 2001. Ο Μπους απαγορεύει τις έρευνες για τις διασυνδέσεις της οικογένειας του Μπιν Λάντεν με τρομοκράτες, τον Μάιο 2001, ενισχύει το καθεστώς των Ταλιμπάν 43 εκατομμύρια δολάρια και την άνοιξη του 2002, μεσούσης της αντι-μπιν-λαντεν υστερίας, θα διαλύσει την Bin Laden Task Force.
  • Μάιος 2001. Ο αξιωματικός της Μυστικής Υπηρεσίας του Ναυτικού Ντέλμαρτ «Μάικ» Βρίλαντ, που βρίσκεται στη φυλακή του Τορόντο λόγω απάτης, είχε από τις αρχές 2001 πληροφορίες για πιθανά τρομοκρατικά χτυπήματα στη Νέα Υόρκη και στο Πεντάγωνο και το Μάιο 2001 τις έθεσε στη διάθεση των καναδικών Μυστικών Υπηρεσιών (όπως αποκαλύπτεται στις 14 Σεπτεμβρίου 2001).
  • Καλοκαίρι 2001. Η αμερικανική κυβέρνηση προειδοποιήθηκε από πολλές μυστικές υπηρεσίες άλλων χωρών για τρομοκρατικά χτυπήματα σε αμερικανικό έδαφος που αναμένονταν από στιγμή σε στιγμή.
  • Η ισραηλινή Μοσάντ προειδοποίησε αρκετές φορές τη CIA ότι αεροπειρατές επρόκειτο να χρησιμοποιήσουν αεροπλάνα από αεροπειρατές ως όπλα εναντίον κτιρίων.
  • Οι ρωσικές υπηρεσίες προειδοποίησαν τη CIA ότι 25 τρομοκράτες εξασκούνται ως πιλότοι στις ΗΠΑ προκειμένου να αναλάβουν μια αποστολή αυτοκτονίας.
  • Ο διευθυντής της γερμανικής μυστικής υπηρεσίας (BNP) Αουγκούστ Χάνινγκ πληροφόρησε τη CIA ότι «Τρομοκράτες από τη Μέση Ανατολή σχεδίασαν να απαγάγουν αεροπλάνα».
  • Η γερμανική Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών (BND) προειδοποιεί τη CIA και το Ισραήλ ότι τρομοκράτες από τη Μέση Ανατολή σχεδιάζουν «να απαγάγουν ένα αεροπλάνο της Πολιτικής Αεροπορίας και να το χρησιμοποιήσουν ως όπλο για να επιτεθούν σε σημαντικά μνημεία της αμερικανικής και ισραηλινής κουλτούρας». [Frankfurter Allgemeine Zeilung, 14 Σεπτεμβρίου 2001].
  • 4-14 Ιουλίου 2001. Ο (καθ’ υπόθεση, υπ’ αριθμόν 1 καταζητούμενος άνθρωπος στον κόσμο) Οσάμα Μπιν Λάντεν εισάγεται στο American Hospi­tal στο Ντουμπάι για την αντιμετώπιση του νεφρικού προβλήματος που έχει. Εκεί δέχεται επισκέψεις από την οικογένεια του και υψηλές προσωπικότη­τες από τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα. Μεταξύ των επισκεπτών του είναι και ο σταθμάρχης της CIA στο Ντουμπάϊ Λάρι Μίτσελ, ο οποίος στις 15 Ιουλίου 2001 (δηλαδή αμέσως μετά την ανεμπόδιστη αναχώρηση του Μπιν-Λάντεν) παίρνει μετάθεση από το γραφείο της CIA στο Ντουμπάι.
  • Ιούλιος 2001. Ο αρχηγός της πακι­στανικής Μυστικής Υπηρεσίας, στρατηγός Μαχμούντ Αχμεντ (που βρίσκεται υπό τον άμεσο έλεγχο της CIA) έστειλε στον υποτιθέμενο αρχηγό των «τρομοκρατών-πιλότων» Μοχάμεντ Αττα 100.000 δολάρια. Η αποστολή των χρημάτων έγινε μέσω τράπεζας από τον Ομάρ Σεΐχ, έναν κρυφό πράκτορα της ISI και ακραίο ισλαμιστή βρετανικής καταγωγής. [Times of India, 26 Οκτωβρίου 2001] Το δημοσίευμα βασίζεται σε πηγές της Ινδικής Μυστικής Υπηρεσίας και επικαλείται μια σχετική επιβεβαίωση από το FBI. Αργότερα, ο Σεϊχ κατηγορήθηκε για την απαγωγή του δημοσιογράφου Περλ, συνεργάτη της εφημερίδας Wall Street Journal. Μετά τη δημοσίευση της παραπάνω είδησης ο στρατηγός Μαχμούντ Αχμεντ παραιτήθηκε από τη θέση του αρχηγού της ISI.
  • 6 Αυγούστου 2001. Σε συνάντηση με τη CIA, ο πρόεδρος Μπους ενημερώνεται για την απειλή που υπάρχει να χρησιμοποιηθούν αεροπλάνα ως ιπτάμενες βόμβες. Αλλά δεν τίθενται σε κατάσταση συναγερμού ούτε η υπηρεσία αεροπορικού έλεγχου ούτε η στρατιωτική αεράμυνα.
  • Σεπτέμβριος 2001.
  • Στις 3 Σεπτεμβρίου, ο Σαλμάν Ρούσντι έλα­βε την προειδοποίηση να μην πετάξει στις ΗΠΑ (Times του Λονδίνου).
  • Στις 11 Σεπτεμβρίου, ο Αριέλ Σαρόν προειδοποιήθηκε από τη Μασάντ να μην πετάξει στη Νέα Υόρκη όπου επρόκειτο να μιλήσει.
  • Στις 10 Σεπτεμβρίου, αργά τη νύκτα, προειδοποιήθηκε ο δήμαρχος Μπράουν «να είναι προσεκτικός στα ταξίδια του» (San Francisco Chronicle).
  • Στις 10 Σεπτεμβρίου «ακυρώθηκαν ξαφνικά, για λόγους ασφαλείας, τα ταξίδια που είχε προγραμματίσει για το επόμενο πρωί μια ομάδας υψηλών αξιωματούχων του Πενταγώνου». [News­week, 24/9/2001]

Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΣΠΑΣΕ TΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

11 Σεπτεμβρίου 2001. Μέσα σε 45 λεπτά καταλαμβάνονται 4 αεροπλάνα από υποτιθέμενους αεροπειρατές (το πρώτο στις 8.15, το δεύτερο στις 9.05) και βγαίνουν από την πορεία τους.

[Αλλά τα πρώτα καταδιωκτικά απογειώνονται στις 9.30, δηλαδή μετά από 75 λεπτά) γεγονός που δεν έχει προηγούμενό του στην ιστορία των ΗΠΑ.]

  • Τα δύο πρώτα αεροπλάνα θα χτυπήσουν τους δίδυμους πύργους στη Ν. Υόρκη.
  • Το τρίτο αεροπλάνο θα ανακοινωθεί ότι δήθεν χτύπησε το Πεντάγωνο.
  • Tο τέταρτο αεροπλάνο (της περίεργης πτήσης 93) θα κυριολεκτικά θα εξαερωθεί χωρίς να αφήσει το παραμικρό ίχνος.

Η ΑΝΤΙΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΑΜΥΝΑ

Η αντιαεροπορική άμυνα δεν προσπάθησε να αναχαιτίσει τα αεροπλάνα στη Νέα Υόρκη και στην Ουάσιγκτον (η απόσταση από την αεροπορική βάση Μακ Γκουάιρ στο Νιου Τζέρσευ ήταν 7 έως 10 λεπτά αντιστοίχως), ούτε το αεροπλάνο που δήθεν κατευθυνόταν στο Πεντάγωνο (η αεροπορική βάση Αντριους βρίσκεται σε απόσταση 13 μιλίων από το Πεντάγωνο και, συνεπώς, η αντιαεροπορική άμυνα είχε στη διάθεση της 1 ώρα και 15 λεπτά για να αντιδράσει).

Η εξεταστική επιτροπή του Κογκρέσου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «ουδεμία πράξη επιτήρησης υπήρξε» (Βλ. Έκθεση). Μ’ άλλα λόγια, ότι οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ παρέμειναν παθητικές κατά τη διάρκεια των χτυπημάτων. Αν είναι δυνατό να πιστέψει κανείς κάτι τέτοιο.

ΟΙ ΑΕΡΟΠΕΙΡΑΤΕΣ – ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του FBI:

1) Σε καθένα από τα αεροπλάνα στα οποία εκδηλώθηκε αεροπειρατεία, οι υποτιθέμενοι αεροπειρατές είχαν οργανωθεί σε πενταμελείς ομάδες που συγκροτήθηκαν την τελευταία στιγμή. Αλλά στο αεροσκάφος της πτήσης 93 (που εξερ­ράγη στην Πενσιλβάνια)  υπήρχαν μόνο τέσσερις τρομοκράτες (ο πέμπτος, ο Ζακαρία Μουσάουϊ, είχε συλληφθεί λίγο πιο πριν λόγω λήξης της άδειας παραμονής του).

2) Οι υποτιθέμενοι αεροπειρατές είχαν αγοράσει εισιτήρια για τις πτήσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στο όνομά τους (όπως ανακοίνωσε το FBI) αλλά και για πτήσεις μετά την 11η Σεπτεμβρίου (όπως ανακοίνωσαν τα ΜΜΕ).

3) Οι υποτιθέμενοι αεροπειρατές κατάφεραν να αποφύγουν όλα τα συστήμα­τα τα ασφαλείας και να επιβιβαστούν σε 4 πτήσεις.

4) Ο υποτιθέμενος αρχηγός των αεροπειρατών Ατα δεν πήρε την τσάντα του μαζί του στο αεροπλάνο (όπως ήταν φυσικό) αλλά την άφησε στο αεροδρόμιο. Στην τσάντα αυτή «είχε βάλει» ένα βίντεο σχετικά με την πτήση αεροπλάνου, μια στολή και τη διαθήκη του. Παράλληλα, άφησε την άδεια οδήγησης του μέσα στο αυτοκίνητο που νοίκιασε. Τα ερωτήματα «εάν ενεργεί έτσι κάποιος που ξέρει ότι εκτελεί αποστολή αυτοκτονίας;», «ποιος βρήκε αυτή την τσάντα;» και «πώς διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για την τσάντα του Ατα;», παραμένουν αναπάντητα.

5) Το FBI μέσα σε δύο μόλις μέρες κατάφερε να «εξακριβωθούν» τα στοιχεία των υποτιθέμενων αεροπειρατών, να «ανακαλυφθούν» σε χρόνο ρεκόρ τα εγκαταλειμμένα αυτοκίνητά τους και να «αποκτηθούν» φωτογραφίες τους, αλλά δεν κατάφερε να «ανακαλύψει» τι απέγιναν οι τουλάχιστον πέντε (5) αεροπειρατές που ζουν ακόμη.

6) Ατυχώς για την επίσημη εκδοχή στον κατάλογο των επιβατών-θυμάτων που δημοσίευσαν οι  δύο αεροπορικές εταιρείες (American Airlines και United Airlines) στις οποίες ανήκαν τα Μπόινγκ  που υπέστησαν αεροπειρατεία δεν υπάρχει  ούτε ένας από τους 19 δήθεν αεροπειρατές που περιλαμβάνει ο κατάλογος που έδωσε στη δημοσιότητα το FBI.

Σε ό,τι αφορά τους 19 δήθεν αεροπειρατές που περιλαμβάνονται στον κατάλογο του FBI (άνδρες 25-35 ετών, Άραβες και μουσουλμάνοι, στη συντριπτική πλειοψηφία τους Σαουδάραβες):

1) Η πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στην Ουάσιγκτον επιβε­βαίωσε ότι 4 απ’ αυτούς χαίρουν άκρας υγείας και ζουν στις χώρες τους (ο Αμπντουλαζίζ Αλομαρί, ο Μοχάντ Αλσχεχρί, ο Σαλέμ Αλχαζμί και ο Σαέντ Αλγκχαμντί).

2) Ο «νεκρός» Ουαλίντ Μ. Αλσχεχρί, ο οποίος ζει σήμερα στην Καζαμπλάν­κα και εργάζεται ως πιλότος στην Royal Air Maroc, έδωσε συνέντευ­ξη στην αραβόφωνη εφημερίδα του Λονδίνου, Al-Qods al-Arabl.

3) O πρίγκιπας Σαούντ αλ-Φεϊζάλ, υπουργός Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας, δήλωσε στον Τύπο: «Αποδείχθηκε ότι πέντε από τα άτομα που κατονομάζονται στον κατάλογο τον FBI δεν έχουν καμία σχέση με το συμβάν».

4) Ο πρίγκιπας Ναγιέφ, υπουργός Εσωτερικών της Σαουδικής Αραβίας, δήλωσε σε επίσημη αμερικανική αντιπροσω­πεία: «Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι (οι 15 Σαουδά­ραβες υπήκοοι που κατηγορούνται από το FBΙ) συνδέονται με την11η Σεπτεμβρίου. Δεν έχουμε λάβει τίποτε τέτοιο επί τον θέματος από τις ΗΠΑ».

[Τζελ Ντάγκλας: «Saudi Minister Asserts That Bin Laden Is a “Tool” of AI Qaeda, Not a Mastermind» (Σαουδάραβας Υπουργός Υποστηρίζει ότι ο Μπιν Λάντεν είναι  ‘Όργα­νο” της Αλ Κάιντα, Οχι ο Ηγέτης), Washington Post, 10/12/2001. (http://www.washingtonpostcom)]

ΜΑΥΡΑ ΚΟΥΤΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ

Από τα 4 μαύρα κουτιά των «καταληφθέντων» αεροπλάνων βρέθηκαν μόνο τα δύο (;) και τα στοιχεία απ’ αυτά δεν δημοσιοποιήθηκαν ποτέ. (;)

Επιπλέον, σύμφωνα με το FBI, καταγράφονταν σε μαγνητοταινίες οι συνομιλίες του πληρώματος (μέσω ασυρμάτου) και οι επικοινωνίες των επιβατών με συγγενείς τους (μέσω τηλεφώνων). Αλλά το FBI αρνείται να προσδιορίσει που βρίσκονται οι μαγνητοταινίες και να δημοσιεύσει το περιεχόμενο τους.

ΤΟ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, το υπουργείο Άμυνας ανακοινώνει ότι «το Πεντάγωνο δέχτηκε επίθεση στις 9.38 το πρωί» χωρίς να κάνει λόγο για αεροπλάνο.

Το πρακτορείο «Reuters», φτάνει πρώτο επί τόπου, και μεταδίδει ότι το Πεντάγωνο επλήγη από ένα ελικόπτε­ρο που εξερράγη. Αυτό επιβεβαιώνει στο πρακτορείο «Associated Press» και ο Δημοκρατικός εμπειρογνώμονας Πολ Μπεϊγκάλα.

Λίγα λεπτά αργότερα, το υπουργείο Άμυνας διορθώνει την είδηση, και ανακοινώνει ότι επρόκειτο για αεροπλάνο, πράγμα που πυροδοτεί το γαϊτανάκι των αντιφάσεων που ακολούθησε. Και θα χρειαστούν πολλές ώρες μέχρις ότου ο αρχηγός του γενικού επιτελείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Ρίτσαρντ Μάγιερς, δηλώσει ότι το «αεροπλάνο-αυτόχειρας» ήταν το Μπόινγκ 757-200 της πτήσης 77 της American Airlines από Ντά­λας προς Λος Άντζελες του οποίου τα ίχνη έχασε ο πύργος ελέγχου στις 08.55.

Ο Τύπος κρατιέται μακριά από τον τόπο του δράματος. Αλλά το Associated Press κατορθώνει να πάρει φωτογραφίες από την άφιξη των πυροσβεστών, τραβηγμένες από έναν ιδιώτη που βρίσκεται σε γειτονικό κτίριο. Το σοκ είναι ισχυρό: ο ισχυρότερος στρατός του κόσμου δε στάθηκε ικανός να προστατεύσει την ίδια του την έδρα και υπέστη βαρύτατες απώλειες. Οι ΗΠΑ, που θεωρούνταν ανίκητες, αποδεικνύονται ευάλωτες ακόμη και στο ίδιο τους το έδαφος.

Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή – που προσβάλλει βάναυσα την κοινή λογική:

1) Το σύστημα των στρατιωτικών ραντάρ των ΗΠΑ στάθηκε ανίκανο να εντοπίσει σε μία ζώνη ακτίνας μερικών δεκάδων χιλιομέτρων ένα ογκώδες και δυσκίνητο αεροπλάνο Μπόινγκ 757-200. [Το Μπόινγκ 757-200, μπορεί να μεταφέρει 239 επιβάτες, έχει μήκος 47,3 μέτρα και άνοιγμα φτερών 38 μέτρα. Πλήρως εφοδιασμένο με καύσιμα ζυγίζει 115 τόνους και μπορεί να αναπτύξει ταχύ­τητα 900 χλμ/ώρα].

2) Ο αντιαεροπορικός μηχανισμός, που ελέγχεται από την προεδρική αεροπορική βάση του Σεντ Άντριου (η οποία βρίσκεται σε απόσταση 13 μιλίων από το Πεντάγωνο, και στην οποία σταθμεύουν επί μονίμου βάσεως δυο μοίρες με τα άκρως ευκίνητα και ταχύτατα αεροσκάφη F-16 και F/A-18) δεν μπόρεσε να ελέγξει το δυσκίνητο Μπόινγκ.

3) Το Μπόινγκ παραπλάνησε τους διώκτες του, υπερκέρασε την πιο εξελιγμένη αντιαεροπορική άμυνα του κόσμου και «έπεσε» στο Πεντάγωνο, σκοτώνοντας 125 άτομα.

4) Το Μπόινγκ δεν έπεσε στην επιφάνεια της οροφής του κτιρίου (117.359 τ.μ.) όπου θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρότατες ζημιές (δεδομένου ότι σ’ αυτό εργάζονται 20.000 άνθρωποι) αλλά χτύπησε μια μικρή πρόσοψη του κτιρίου (με ύψος μόνο 24 μέτρα) στην οποία δεν εργαζόταν κανείς γιατί ήταν υπό επισκευή.

5) Το Μπόινγκ, αν και έχει ύψος 30 μέτρα (δηλαδή το αντίστοιχο τριών ορόφων) χτύπησε την πρόσοψη του κτιρίου μόνο στο ύψος του ισογείου και του πρώτου ορόφου, χωρίς να προκαλέσει ζημιές στο προαύλιο με τη χλόη, στον τοίχο, στο πάρκινγκ ή στο ελικοδρόμιο του πενταγώνου.

6) Κανένα ίχνος πρόσκρουσης αεροπλάνου δεν είναι ορατό.

7) Δεν υπάρχει κανένα ίχνος των φτερών, της ατράκτου, των μηχανών. Κανείς δεν είδε το παραμικρό κομμάτι του αεροπλάνου, ούτε καν το σύστημα προσγείωσης.

8) Δεν βρέθηκε κανένα υπόλειμμα από τους 64 επιβάτες του αεροπλάνου ή τις αποσκευές τους.

9) Δεν υπάρχει καμιά φωτογραφία ή βίντεο από το «κτύπημα» στο Πεντάγωνο, με υπολείμματα ή συντρίμια του αεροπλάνου.

10) Οι κάμερες της βίντεο-επιτήρησης του πάρκινγκ του Πενταγώνου δεν είδαν το Μπόινγκ, σε καμιά στιγμή και σε κανένα σημείο.

Ο συνδυασμός των στοιχείων 1-3 (που είναι εμφανώς ανεκδοτολογικά) με τα στοιχεία 4-10 (που είναι απολύτως απίθανα) οδηγεί απλώς στο συμπέρασμα ότι κανένα αεροπλάνο δεν έπληξε το Πεντάγωνο.

Όπως θέτει το ζήτημα ο ερευνητής Thierry Meyssan στη άκρως ενδιαφέρουσα μελέτη του 11 Σεπτεμβρίου 2001: Η τρομακτική Απάτη:

«Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, ένα Μπόινγκ υπό τον έλεγχο υποτιθέμενων αεροπειρατών αλλάζει πορεία, προσπερνά τα F-16 που σηκώθηκαν προς καταδίωξη του, ξεγελά το σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας της Ουάσιγκτον, χτυπά όχι την οροφή αλλά ένα μικρό μέρος της πρόσοψης του ισογείου του Πενταγώνου και τα καύσιμα που είναι αποθηκευμένα στα φτερά του ανεφλέγησαν μόνο για όσο χρειάστηκε να ξεσπάσει μια μικρή πυρκαγιά στο κτίριο και διαμόρφωσε ένα σκηνικό όπου δεν υπάρχει κανένα ίχνος ή υπόλειμμα ή συντρίμμι αεροπλάνου.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για ένα παραμύθι που κατασκευάστηκε προοδευτικά: Στο αρχικό ανακοινωθέν του Πενταγώνου δεν υπήρχε θέμα Μπόινγκ (η θεωρία του «αεροπλάνου–καμικάζι» εμφανίστηκε μισή ώρα αργότερα), όπως δεν υπήρξε θέμα καταδιωκτικών που δήθεν επεχείρησαν να αναχαιτίσουν το αεροσκάφος-φάντασμα (η θεωρία αυτή εμφανίστηκε δυο μέρες).

Το μόνο αδιάψευστο γεγονός είναι ότι 125 άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Πεντάγωνο και ότι ένα αεροπλάνο που μετέφερε 64 επιβάτες εξαφανίστηκε.

Εξ’ ου και τα αμείλικτα ερωτήματα: «Ποια είναι η αιτία της έκρηξης που έπληξε το Πεντάγωνο; Τι έγινε η πτή­ση 77 της American Airlines; Οι επιβάτες σκοτώθηκαν; Αν ναι, ποιος τους σκότωσε και γιατί; Αν όχι, πού βρίσκονται;». [Thierry Meyssan: 11 Σεπτεμβρίου 2001: Η τρομακτική Απάτη (Γραφές, Αθήνα, 2002)]

Ο πρόεδρος της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ, που διέθετε εμπιστευτικές πληροφορίες για την προετοιμασία της επίθεσης τις οποίες είχε διαβιβάσει πολλές εβδομάδες πριν στην αμερικανική κυβέρνηση, όταν ρωτήθηκε σχετικά από το CNN στις 15 Σεπτεμβρίου 2001:

«Αυτοί που το έκαναν θα πρέπει να είχαν πετάξει για καιρό πάνω από την περιοχή αυτή… Για παράδειγμα, το Πεντάγωνο δεν είναι πολύ -ψηλό. Ένας πιλότος, για να πέσει κατ’ ευθείαν πάνω στο Πεντάγωνο μ’ αυτό τον τρόπο, θα πρέπει να είχε πετάξει επί μακρόν πάνω από αυτή ζώνη για να μάθει τα εμπόδια που θα συναντούσε πετώντας σε πολύ χαμηλό ύψος μ’ ένα τεράστιο εμπορικό αεροπλάνο, πριν φτάσει να χτυπήσει το Πεντάγωνο σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο. Κάποιος τα μελέτησε αυτά πολύ καλά, κάποιος πέταγε για πολύ καιρό πάνω απ’ αυτή τη ζώνη… Ειλικρινά, δεν θα ήθελα να βγάλω βεβιασμένα συμπεράσματα… Θυμηθείτε την Οκλαχόμα».

[Iστοσελίδα της αιγυπτιακής προεδρίας http://www.presidency.gov.eg/html/14-Sept2001 press.2.html)]

TΑ ΜΕΘΕΟΡΤΙΑ

  • Στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, το αμερικανικό Κογκρέσο εξουσιοδοτεί χωρίς συζήτηση ομοφώνως (με εξαίρεση μια αρνητική ψήφο της βουλευτού των Δημοκρατικών Μπάρμπαρα Λη) τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους να καταφύγει στην «ανα­γκαία και αρμόζουσα χρήση βίας εναντίον κάθε κράτους, οργάνω­σης ή ατόμου που κρίθηκε ότι προετοίμασε, διέταξε, εκτέλεσε ή διευ­κόλυνε τις τρομοκρατικές επιθέσεις που εκδηλώθηκαν την 11η Σε­πτεμβρίου 2001, ή φιλοξενεί τέτοιες οργανώσεις ή τέτοια άτομα, προκειμένου να αποτρέψει κάθε μελλοντική ενέργεια της διεθνούς τρομοκρατίας εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών από τέτοια κράτη, οργανώσεις ή άτομα».

[Απόφαση της Γερουσίας, Αρ. 23 / 14-9-2001]

  • Στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, ο Μπους αναγγέλλει τη σύσταση ενός Υπουργικού Γραφείου (αντι-τρομο-κρατικής) Ασφάλειας (Office of Homeland Security) που υπάγεται στην αρμοδιότητά του για «να διευθύνει, να επιβλέπει και να συντονίζει μια συνολική εθνι­κή στρατηγική για την υπεράσπιση της χώρας μας από την τρομοκρα­τία και την αντίδραση σε κάθε πιθανή επίθεση».
  • Στις 5 Οκτωβρίου 2001, ο πρόεδρος Μπους, κατά παράβαση του Συντάγματος, διατάσσει πολλά μέλη της κυβέρνησης του να μην παρέχουν πια πληροφόρηση στα μέλη του κοινοβουλίου και στον τύπο. «Η Πράβντα και η Ιζβέστια στην πρώην Σοβιετική Ένωση θα δυσκολεύονταν να ξεπεράσουν τα αμερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης στην υποδούλωση τους στην επίσημη γραμμή…» σχολιάζει ο Έντουαρτ Χέρμαν, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπι­στήμιο της Πενσιλβάνια. [Ολιβιέ Πασκάλ-Μουσλάρ: “Οι δημοσιογράφοι στη δοκιμασία της 11ης Σεπτεμβρίου”, Telerama, 30/1/2002]
  • Λίγο αργότερα, το Κογκρέσο υιοθετεί το νόμο USA PATRIOT Act, ο οποίος:

α) περιστέλλει βασικές ελευθερίες για μια περίοδο 4 ετών,

β) κάνει μια εξαιρετικά διευρυμένη ερμηνεία της καταστολής των «τρομοκρατών και όσων τους υποστηρίζουν» και

γ) θεσπίζει ότι σε περιπτώσεις υποβολής σε ανάκριση (για κάτι που μπορεί να μην έχει αναγκαστικά σχέση με την υποψία περί τρομοκρατίας), οι ύποπτοι μπορούν να κρατούνται σε μυστική τοποθεσία για μια περίοδο 6 μηνών, διάστημα που μπο­ρεί να ανανεωθεί απεριόριστα, εάν ο υπουργός Δικαιοσύνης εκτιμά ότι η απελευθέρωση τους «θα απειλούσε την εθνική ασφάλεια ή την ασφάλεια της κοινωνίας ή ενός ατόμου».

[USA PATRIOT Act: Προκύπτει ως ακρωνύμιο από τον πλήρη τίτλο του νόμου Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act (Νόμος για την Ενότητα και την Ισχύ της Αμερικής, με την Παροχή των Ανα­γκαίων Μεσών για την Αναχαίτιση και Παρεμπόδιση της Τρομοκρατίας]

  • Στις 13 Νοεμβρίου 2001, ο πρόεδρος Μπους αποφασίζει πως οι ξένοι «που είναι ύποπτοι για τρομοκρατία» δεν θα δικά­ζονται από ομοσπονδιακά δικαστήρια ούτε από στρατοδικεία, αλλά από στρατιωτικές επιτροπές.

Η συγκρότηση των επιτροπών αυτών θα ανήκει στη διακριτική εξουσία του υπουργού Άμυνας και θα καταρτίσουν οι ίδιες τον δικό τους Κώδικα δικονομίας. Οι συνεδριά­σεις θα πραγματοποιούνται κεκλεισμένων των θυρών.

Οι «στρατιω­τικοί εισαγγελείς» δεν θα υποχρεούνται να κοινοποιούν στους κατη­γορουμένους και στους συνηγόρους τους τις «αποδείξεις» τις οποίες διαθέτουν.

Οι επιτροπές θα παίρνουν τις αποφάσεις τους με πλειοψηφία δυο τρί­των (και όχι με ομοφωνία όπως καθορίζεται από τους διεθνείς εγκληματολογικούς κώδικες).

[President‘s Military Order: Detention, Treatment and Trial of Certain Non–Citizens in War Against Terrorism, 13/11/2001 (Στρατιωτική Εντολή του Προέδρου: Κράτηση, Αντιμετώπιση και Εκδίκαση υποθέσεων συγκεκριμένων μη Αμερικανών πολιτών στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας), 13/11/2001

http://www.whitehouse.gov/news/releases/2001/ll/20011113-27.html)]

Παράλληλα, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών δίνει εντολή στους συμμάχους, μέσω του ΟΗΕ, να υιοθετήσουν παρόμοιες νομοθεσίες και 55 χώρες μεταγράφουν στο εσωτερικό τους δίκαιο ορισμένες διατάξεις του Αμερικανικού Νόμου USA PATRIOT Act.

Όλα αυτά συνιστούν μια ριζική αναθεώρηση της αμερικανικής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής και θεσμοποιούν τη χειραγώγηση τους από τους στρατιωτικούς και τις υπη­ρεσίες πληροφοριών.

[Μπράντλεϊ Γκράχαμ & Μπιλ Μίλερ: “Pentagon Debates Homeland Defense Role” (To Πεντάγωνο Συζητεί το Ρόλο τον Γραφείου Άμυνας της Πατρίδας), Washington Post, 11 Φεβρουαρίου 2001 – http://www.washingtonpost.com]

ΔΕΙΤΕ

Τα εξαιρετικά ντοκυμαντέρ-αναλύσεις «In Plane Site» και «The Painful Deceptions» στα οποία, με μια εξαντλητική επιστημονική τεκμηρίωση, κονιορτοποιείται η επίσημη ψευδής εκδοχή των τρομοκρατικών κτυπημάτων της 11ης Σεπτεμβρίου. Μπορείτε να τα παραγγείλετε ως DVD VHS μέσω του διαδικτύου ή να τα βρείτε στο διαδίκτυο (χρησιμοποιώντας μια μηχανή αναζήτησης) και να τα κατεβάσετε.

ΜΕΡΟΣ 1 (από 3)

ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ 11ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

https://grivas.info/tromokratia/211-11-2001-1-11-2001

ΜΕΡΟΣ 2 (από 3)

Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 11ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

ΠΕΡΛ ΧΑΡΜΠΟΡ (1941) & ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ NORTHWOODS (1962)

https://grivas.info/tromokratia/212-11-2001-2-11-2001

ΜΕΡΟΣ 3 (από 3)

ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ 11η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

https://grivas.info/tromokratia/213-11-2001-3-11-2001

 

 

 

Lowy Institute: Η Ινδία ωθεί την Κίνα στο περιθώριο της G20

0

 

Αυστριαλιανό Think Tank αναφέρει, ότι οι νέες πολυμερείς συμφωνίες που αποκαλύφθηκαν στο περιθώριο του φόρουμ δείχνουν πώς το Νέο Δελχί εργάζεται σκληρά για να περιορίσει τη στρατηγική επιρροή του Πεκίνου.

Ένα πολύ ενδιαφέρον για το πως το Νέο Δελχί εργάζεται σκληρά για να περιορίσει τη στρατηγική επιρροή του Πεκίνου παρουσιάζει με αφορμή τη σύνοδο των G20 στο Νέο Δελχί το «Lowy Institute», μια ανεξάρτητη δεξαμενή σκέψης με έδρα στο Σίδνεϊ  που ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 2003 από τον Frank Lowy και διεξάγει έρευνες σχετικά με πολιτικά, διεθνή, στρατηγικά και οικονομικά ζητήματα από την αυστραλιανή σκοπιά. Το άρθρο τιτλοφορείται ως «Η Ινδία ωθεί την Κίνα στο περιθώριο της G20» και υπογράφει ο Ian Hall, ο οποίος είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στη Σχολή Διακυβέρνησης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Griffith με βαθιά γνώση των ινδικών θεμάτων καθώς είναι επίσης ακαδημαϊκός συνεργάτης του Ινστιτούτου Australia India στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης έχει ευρείς δημοσιεύσεις για την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας της Ινδίας και για την ιστορία της διεθνούς σκέψης. Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Modi and the Reinvention of Indian Foreign Policy (Bristol University Press, 2019)».

Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο:

Η προεδρία ενός φόρουμ τόσο δυσκίνητου όσο η Ομάδα των 20 (G20) δεν είναι εύκολη στις καλύτερες στιγμές. Ο όμιλος δεν έχει έδρα ή γραμματεία. Η προεδρία της G20 εναλλάσσεται μεταξύ των μελών, αφήνοντας στους διπλωμάτες όποιας χώρας την κατέχει το αζημίωτο καθήκον της διοργάνωσης εκατοντάδων συναντήσεων , καθώς και μιας συνόδου κορυφής ηγετών που παρατηρείται στενά από τα παγκόσμια Μέσα Ενημέρωσης.

Η Ινδία ανέλαβε τον ρόλο μετά από μια δύσκολη συνάντηση που φιλοξένησε η Ινδονησία στο Μπαλί στα μέσα Νοεμβρίου 2022. Αυτή η σύνοδος επισκιάστηκε, όπως αυτή, από την επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία και τις εντάσεις μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων για το χρέος, την ενέργεια, τα τρόφιμα, τον πληθωρισμό, το εμπόριο και τεχνολογία. Η Ινδονησία κατάφερε να μεσολαβήσει σε συμφωνία για μια κοινή δήλωση , αλλά μόνο – και η διαφωνία σχετικά με τη διατύπωση για την Ουκρανία επανεμφανίστηκε αμέσως μετά.

Είναι σαφές ότι το Νέο Δελχί υπολόγισε επίσης ότι παρά τις δύσκολες συνθήκες, υπήρχαν πιθανά διπλωματικά οφέλη από την προεδρία της G20.

Ο ΜΟΝΤΙ ΕΙΔΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΠΕΙ ΣΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΟΤΙ Η ΙΝΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕΒΑΣΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ

Ωστόσο, το Νέο Δελχί ήθελε να αναλάβει τη δουλειά. Με τις γενικές εκλογές να εκκρεμούν το 2024, η κυβέρνηση του Ναρέντρα Μόντι αναμφίβολα είδε μια ευκαιρία να πει στους ψηφοφόρους ότι η Ινδία είναι πλέον ένας σεβαστός παγκόσμιος παίκτης. Θα έχουν επίσης αναγνωρίσει ότι η G20 και όλες οι μη επίσημες «ομάδες δέσμευσης» που συναντώνται μαζί της, συμπεριλαμβανομένων των ομάδων επιχειρήσεων, της κοινωνίας των πολιτών και γυναικών, είναι χρήσιμες για την προβολή του οικοδεσπότη σε επενδυτές και ταξιδιώτες . Αλλά είναι σαφές, ότι το Νέο Δελχί υπολόγισε επίσης ότι, παρά τις δύσκολες συνθήκες, υπήρχαν πιθανά διπλωματικά οφέλη από την προεδρία της G20.

Πρώτον, η Ινδία αντιλήφθηκε την ευκαιρία να ενισχύσει τη σχετική επιρροή της στον Παγκόσμιο Νότο και να τοποθετηθεί ως γέφυρα μεταξύ της Δύσης και του αναπτυσσόμενου κόσμου. Αμέσως μετά τη σύνοδο του Μπαλί, ο Μόντι και ο εξίσου δραστήριος υπουργός Εξωτερικών του, Σουμπραχμανιάμ Τζαϊσανκάρ, προγραμμάτισαν επισκέψεις με τους ομολόγους τους σε όλο τον Παγκόσμιο Νότο, ζητώντας τις απόψεις τους για το τι μπορεί να κάνει η G20 για τις χώρες τους και συγκαλώντας μια εικονική συνάντηση (σ.σ. εννοεί τηλεδιάσκεψη) της Φωνής του Παγκόσμιου Νότου . Παράλληλα, η Ινδία υπέβαλε πρόταση για την προσθήκη της Αφρικανικής Ένωσης στο φόρουμ , η οποία εγκρίθηκε στη σύνοδο κορυφής.

Ο πρωθυπουργός της Ινδίας Narendra Modi (C) μαζί με τους παγκόσμιους ηγέτες αποτίει σεβασμό στο μνημείο του Μαχάτμα Γκάντι στο Raj Ghat στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της G20 στο Νέο Δελχί στις 10 Σεπτεμβρίου 2023. (Φωτογραφία από PIB / AFP) / ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΣΤΗ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΧΡΗΣΗ (Φωτογραφία από -/PIB/AFP μέσω Getty Images)
Αρκετά έργα αποκαλύφθηκαν στο περιθώριο της συνάντησης των ηγετών της G20 (PIB/AFP μέσω Getty Images)

Δεύτερον, το Νέο Δελχί εκτίμησε ότι η φιλοξενία του G20 παρείχε την ευκαιρία να τεθούν και να επιδιωχθούν ατζέντες που απαιτούν συνεργασία, αλλά δεν χρειάζεται να συμμετέχουν όλα τα μέλη του φόρουμ. Αρκετά από αυτά τα έργα παρουσιάστηκαν στο περιθώριο της συνάντησης των ηγετών. Το πιο εντυπωσιακό είναι μια συμφωνία που συμφωνήθηκε με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τις Ηνωμένες Πολιτείες για τη χρηματοδότηση και την κατασκευή ενός λεγόμενου Οικονομικού Διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC) που θα συνδέει την Ινδία με τον Κόλπο και πέρα. Ένα άλλο είναι η Παγκόσμια Συμμαχία Βιοκαυσίμων, που ξεκίνησε ο Μόντι μαζί με τους ηγέτες της Αργεντινής, του Μπαγκλαντές, της Βραζιλίας, της Ιταλίας, του Μαυρίκιου, της Σιγκαπούρης και των Ηνωμένων Πολιτειών, με στόχο την ανάπτυξη και προώθηση βιώσιμων βιοκαυσίμων. Η τελευταία είναι μια σημαντική συμφωνία μεταξύ του λεγόμενου ομίλου IBSA – που περιλαμβάνει την Ινδία, τη Βραζιλία και τη Νότια Αφρική – για να συνεργαστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες για τη μεταρρύθμιση των πολυμερών τραπεζών ανάπτυξης .

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΚΙΝΑ

Φυσικά, καμία από αυτές τις πρωτοβουλίες δεν αφορά την Κίνα. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Ο στρατηγικός ανταγωνισμός μεταξύ Κίνας και Ινδίας έχει ενταθεί από τότε που ο Σι Τζινπίνγκ ανέλαβε την εξουσία στα τέλη του 2012. Για περισσότερο από μια δεκαετία, το Πεκίνο χρησιμοποιεί το οικονομικό και στρατιωτικό του βάρος για να προσπαθήσει να επηρεάσει τη συμπεριφορά της Ινδίας και να περιορίσει τις επιλογές της , μεταξύ άλλων κατά μήκος των αμφισβητούμενων συνόρων μεταξύ των δύο χώρες. Το Νέο Δελχί απάντησε πλησιάζοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους και επικρίνοντας δημόσια το σχέδιο υπογραφής του Σι , την Πρωτοβουλία Belt and Road (BRI).

Το Νέο Δελχί έχει επίσης εργαστεί σκληρά για να εμποδίσει τις κινεζικές πρωτοβουλίες τόσο σε πολυμερείς όσο και σε μικρομερείς τομείς.

Αυτές οι εντάσεις επεκτάθηκαν στα μέσα Ιουνίου 2020, κατά τα πρώτα στάδια της πανδημίας Covid-19, καθώς τα ινδικά στρατεύματα αντιμετώπισαν Κινέζους στρατιώτες που είχαν καταλάβει νωρίτερα τον έλεγχο της περιοχής που το Νέο Δελχί θεωρεί δική του. Μια αιματηρή συμπλοκή στο Γκαλβάν στο Λαντάχ άφησε άγνωστο αριθμό νεκρών, ωθώντας και τις δύο χώρες να αναπτύξουν σημαντικές δυνάμεις στην περιοχή και να αναβαθμίσουν τη στρατηγική υποδομή και στις δύο πλευρές της λεγόμενης Γραμμής Πραγματικού Ελέγχου (LAC).

Αυτές οι αλλαγές στην αμυντική στάση συνοδεύτηκαν από μια αξιοσημείωτη αλλαγή στην πολιτική της Ινδίας για την Κίνα . Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, και οι δύο χώρες συμφώνησαν να μην αφήσουν τη συνοριακή διαμάχη να διαταράξει άλλες πτυχές της διμερούς τους σχέσης. Το 2020, ωστόσο, το Νέο Δελχί ανέτρεψε αυτή τη ρύθμιση , καθιστώντας την απόσυρση των κινεζικών στρατευμάτων και την επιστροφή στο status quo πριν από τη σύγκρουση του Γκαλβάν ως προϋπόθεση συνεργασίας σε άλλους τομείς.

ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ ΣΤΟΥΣ G20

Έκτοτε, το Νέο Δελχί έχει επίσης εργαστεί σκληρά για να εμποδίσει τις κινεζικές πρωτοβουλίες τόσο σε πολυμερείς όσο και σε μικρομερείς τομείς. Τον Ιούλιο, για παράδειγμα, ως πρόεδρος του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, η Ινδία μετατόπισε την ετήσια σύνοδο κορυφής στο Διαδίκτυο , αρνήθηκε κατηγορηματικά τη συλλογική έγκριση του BRI και άργησε τις προσπάθειες για επέκταση της συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας, γεμίζοντας την ατζέντα με ανησυχίες όπως η παραδοσιακή ιατρική και η ψηφιακή ένταξη. Τον Αύγουστο, το Νέο Δελχί φέρεται να άσκησε βέτο στην πρόταση της Κίνας να συμπεριλάβει το Πακιστάν σε μια διευρυμένη ομάδα BRICS.

Η περιθωριοποίηση της Κίνας από την Ινδία στη G20 είναι συνέχεια αυτών των προσπαθειών να περιορίσει την επιρροή του Πεκίνου. Προς το παρόν, μπορεί να δουλεύουν. Ορισμένοι ερμηνεύουν την άρνηση του Σι να συμμετάσχει στη σύνοδο κορυφής της G20 ως σιωπηρή παραδοχή, ότι το φόρουμ δεν εξυπηρετεί πλέον τα συμφέροντα της Κίνας. Εάν ισχύει αυτό, θα οφείλεται εν μέρει στη σκληρή δουλειά του Νέου Δελχί, καθώς και στον λάθος χειρισμό μιας κρίσιμης διμερούς σχέσης από την Κίνα.

infognomonpolitics.gr

Χειραψία 40 δευτερολέπτων Πούτιν σε Κιμ – Συνάντηση, με συμβολισμούς, στο κοσμοδρόμιο Βαστότσνι

1

Τι υπαινίχθηκε ο Πούτιν για το ενδεχόμενο παροχής βοήθειας στην Βόρεια Κορέα για την κατασκευή δορυφόρων, τι είπε για την πιθανότητα αγοράς όπλων από αυτήν.

Ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν έσφιξε για περίπου 40 δευτερόλεπτα το χέρι του βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ουν τον οποίο υποδέχθηκε θερμά στον χώρο του κοσμοδρομίου Βαστότσνι, της πιο σύγχρονης εγκατάστασης εκτόξευσης πυραύλων της χώρας του.

«Χαίρομαι που σας βλέπω», είπε ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. «Αυτό είναι το νέο μας κοσμοδρόμιο».

Σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο Tass ο Κιμ Γιονγκ Ουν ευχαρίστησε τον Πούτιν για την πρόσκληση «παρά τον φόρτο εργασίας του» και δήλωσε ότι οι δύο χώρες θα δώσουν από κοινού μάχη με τον «ιμπεριαλισμό». «Η Ρωσία έχει ξεσηκωθεί σε ιερό αγώνα για να προστατεύσει την κυριαρχία και την ασφάλειά της… ενάντια στις ηγεμονικές δυνάμεις», είπε ο Κιμ στον Πούτιν μέσω μεταφραστή. «Θα υποστηρίζουμε πάντα τις αποφάσεις του προέδρου Πούτιν και της ρωσικής ηγεσίας… και θα είμαστε μαζί στη μάχη κατά του ιμπεριαλισμού».

Στη συνέχεια έγραψε στο βιβλίο επισκεπτών στα κορεατικά: «Η δόξα της Ρωσίας, που γέννησε τους πρώτους κατακτητές του διαστήματος, θα είναι αθάνατη».

“Glad to see you. How was your trip?”

Putin and Kim Jong-un met at the Vostochny Cosmodrome.

North Korean leader Kim Jong Un has said his first visit to Russia in nearly four years was a clear show of the “strategic importance” of the two countries’ relations.

The North Korean… pic.twitter.com/Voft25QASC

Ο Πούτιν, ερωτηθείς αν η Μόσχα θα βοηθήσει την Πιονγκγιάνγκ να κατασκευάσει δορυφόρους, είπε με νόημα πως «γι’ αυτό ήρθαμε στο κοσμοδρόμιο Βαστότσνι», προσθέτοντας πως «θα συζητήσουμε για όλα».

Ως προς το εάν στην ατζέντα θα είναι και η προμήθεια όπλων από την Πιονγιάνγκ στην Μοσχα ο Πούτιν αρκέστηκε να απαντήσει ότι «θα συζητήσουμε για όλα τα θέματα. Υπάρχει χρόνος» ενώ ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, απάντησε, σύμφωνα με το Interfax, ότι «οι χώρες μας συνεργάζονται σε ευαίσθητους τομείς που δεν μπορούν να συζητηθούν δημόσια».

Κυβερνήσεις και αναλυτές στη Δύση προεξοφλούσαν τις τελευταίες μέρες πως το ταξίδι του Κιμ στη ρωσική Άπω Ανατολή θα είχε στο επίκεντρο τη σύναψη διμερών συμφωνιών στο πεδίο των στρατιωτικών εξοπλισμών.

Ο Πούτιν φέρεται να θέλει πυρομαχικά, ειδικά του πυροβολικού, και όπλα προς χρήση στον πόλεμο στην Ουκρανία. Ο Κιμ, από την πλευρά του, φέρεται να θέλει ρωσική τεχνολογία ιδίως όσον αφορά τους δορυφόρους και τα υποβρύχια.

Αυτή είναι η δεύτερη επίσκεψη του Κιμ στη Ρωσία και συνάντησή του με τον Πούτιν. Η πρώτη ήταν το 2019.

SPUTNIK VIA REUTERS

SPUTNIK VIA REUTERS

VIA ASSOCIATED PRESS

Πηγές: Reuters, AFP, TASS

https://www.huffingtonpost.gr/entry/cheirapsia-40-deeterolepton-poetin-se-kim-senantese-me-semvolismoes-sto-kosmodromio-vastotsni_gr

Inside the horror of Europe’s biggest wildfire

0

By Alice Cuddy
BBC News, Evros region, Greece

At the edge of a burning forest in north-eastern Greece neighbours weep and shout, watching flames march down the hillside towards their homes.

“Send us planes now, otherwise it’ll come here,” one man pleads into the early evening sky.

Then, one after another, planes appear through the smoke over the hilltop, dousing the blaze.

Hours later the fires will start again.

For weeks, the people of Lefkimi have felt helpless as almost 1,000 sq km (385 sq miles) of the forest that provided their homes and livelihoods burned.

The forest is also a well-known route for migrants. A group of charred bodies was found huddled together here, a handful of personal belongings leaving tiny clues as to who they might be.

The carcasses of an untold number of animals are strewn about, the survivors with nowhere to go.

I spent four days in and around this burning forest, learning the stories of a world turning to ash.

In the village of Lefkimi, a father wraps his arm around his teenage son, muttering soothing words.

The community has been instructed to leave for safety, but many have refused.

A woman waters her flowers with her back to the approaching flames.

“Biblical”, “apocalyptic” and “unimaginable” are the words Greeks have used to describe what is unfolding in Evros region.

It began on 19 August, raged fiercely for more than two weeks, and has become the largest-ever recorded wildfire in Europe.

Here, there is anger and questions about the causes, the response and the way forward – but beyond Greece there are stark warnings that these forest fires will only get bigger and more frequent.

At the side of a dirt road snaking through Dadia forest is a scorched sign that reads: “The forest is valuable. Protect it.”

Around it, the earth smoulders and blackened trees stand emaciated, stripped of their leaves.

The smoke clings to your clothes and sticks in your throat. There are few obvious signs of life in areas hit by fire, beyond the occasional insect struggling through the ashes, or the sound of a bird chirping.

As new blazes break out – spurred by fast and changing winds – swallows appear, darting through the smoke. Planes and helicopters overhead drop water on the landscape, creating a mist over orange flames.

At ground level firefighters from Greece and across the European Union head in rows towards burning trees, as trucks trail behind.

Sometimes, when fires are put out, diggers are brought in to fell trees, removing anything that could catch alight again.

Every firefighter I speak to says this is the most difficult wildfire they have dealt with.

“It’s a megafire,” says one.

They find it hard to keep up with the many fronts that emerge as the flames are whipped up by wind and race through dense vegetation. Things are particularly bad at night when there is no aerial support.

Many here are volunteers. In a clearing, we meet a band of men from the port city of Thessaloniki, a four-hour drive away.

“The terrain is so ugly, so angry, so difficult,” says 53-year-old Stelios Vairlis, an experienced volunteer firefighter driven by his “love for nature and love for my kids”.

He was based here during his military service in the 1980s and describes the forest as a “jewel” of Greece.

“It is, it was a very beautiful forest,” he says, stumbling over his words before heading back into the trees.

The EU launched its monitoring system in 2000 but says other data, going as far back as the 1980s, shows no fire of a comparable size.

A fire that killed dozens of people in Portugal in 2017 was nowhere near as large.

EU experts warn of an “increasing trend of large fires” in recent years that is expected to continue and worsen.

European Commissioner for Crisis Management Janez Lenarcic tells me the area burned in the EU so far this year is more than 40% higher than the average of the past 17 years.

During my time in Evros, the raging fire is brought under control – but in its wake, communities have been left to reckon with deep and enduring scars.

At a hospital car park in the city of Alexandroupolis, cold storage containers hold the bodies of people killed. All are believed to be migrants and two were children – aged between 10 and 15.

Eighteen were found on 22 August, their bodies unrecognisable. Some had clearly huddled together as the flames came towards them.

“Perhaps they understood there was no way they would escape and that was the last desperate attempt at being together, as a last living moment,” coroner Pavlos Pavlidis muses sombrely.

Other bodies were found nearby. He believes they were trying to escape.

He says DNA samples have been taken but the results are still pending. For now, the names and nationalities of the victims remain unknown.

The coroner pulls from his desk a large paper envelope and lays out four plastic pouches. They contain the only surviving items from the group: a silver ring, a watch, a phone and a power bank.

He hopes these items could be clues, providing the “missing link” in determining their identities.

Like others I speak to, he believes it is likely there are more victims in the forest we do not know about – migrants who were making their passage.

This region, near the Turkish border, is a common route into the EU. Police estimate that as many as 900 people were crossing per day in August.

The scale of crossings becomes clear in the days I spend here. Several groups are stopped by police, including a mother and two children.

A man carrying a rucksack and walking through the charred trees says he has travelled from Morocco. Others in his group were taken by police, he explains, while he escaped and hid in the burning forest for three days, watching the planes overhead fighting the fires.

While the causes of the massive wildfire are not yet known, most people I talk to in Evros believe migrants were responsible, perhaps trying to cook or stay warm. It is a claim also made by Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis.

Some suggest an initial spark may have come from lightning.

Many believe that with a better government response the fire did not need to be as devastating.

Villagers in areas like Lefkimi tell me they feel forgotten, while environmentalists say the forest was left to become overgrown – increasing the amount of vegetation that could burn.

In the area of woodland where the 18 bodies were found, a blue medical glove lies on the wasted soil, the only sign that corpses were found there.

The carcasses of wild boar and rabbits lie in the ash, along with charred and broken tortoise shells.

The animals that survived the disaster are now living in a wasteland. This used to be a thriving ecosystem, made up largely of pine and oak trees.

The Dadia-Lefkimi-Soufli Forest National Park was famed for its birds of prey, hosting three out of four of Europe’s vulture species – the Cinereous Vulture, the Griffon Vulture and the Egyptian Vulture.

But foresters tell me the main nesting site has been completely destroyed. Some are cautiously optimistic that vultures will continue to use a second smaller area in the forest, where there are still some trees that can support nests, but there are wider questions about the future of the ecosystem.

“We have to think of what we learnt in school with the food pyramid – raptors on the top, then all the levels of other animals until the small prey,” says Dora Skartsi, who heads the Society for the Protection of Biodiversity of Thrace.

That pyramid cannot work “until all the species recolonise the burnt areas”, but she fears the changing climate and dry conditions will harm the regeneration of the forest they depend on.

Driving through the vast areas affected by the blaze, we see birds of prey circling overhead.

Environmentalist Elzbieta Kret, who moved here from Poland 16 years ago when she fell in love with the forest, has been watching the birds with fascination.

“I’m trying to understand if they’re flying because it’s business as usual, or if they are flying around saying ‘What’s happened here? What’s happened to our nests? What is our future?’”

On a note of optimism she decides nature is more resilient than people. “I think they’re saying: OK I survived, let’s move on to the next page.”

The metal pens of a goat enclosure burn near Lefkimi as Kleanthis Raptis pulls to safety a young goat trapped by fallen fences and peering through the cracks.

The goat breeder says dozens of his animals died a few hours ago.

Ringing a bell retrieved from the neck of a dead goat, he says: “I feel very sad. What can I do with this now?”

Many who live in these small communities rely on the forest for their livelihoods – in logging, hunting and herding.

It is the second time Kleanthis’s smallholding has gone up in flames, but the 56-year-old can’t imagine being anywhere else because for him the forest means “health, oxygen, work, adventure and relaxation”.

An area set up as a habitat for bees has been completely wiped out.

Paschalis Christodoulou, president of the Beekeepers’ Association of Central Evros, has 120 beehives of his own, and rushed to get them out of Evros as the fire hit.

But he says it was the wrong time of day to move them, and many of the bees flew away as he hauled the hives onto a pickup truck, being stung as he worked.

He estimates that half of the bees were burnt in the fire, but he is more concerned about the loss of plants for the insects to pollinate.

“The problem for us now is the next day. We need the pollen. What will happen with that?

“As a person I am optimistic, but logic and reality says we’ll need at least four to five years to see.”

Janez Lenarcic says that climate change is accelerating the spread, duration and intensity of wildfires across the continent.

In Evros too, there is widespread concern that the hot, dry summer has helped to fuel the blaze. Several here speak of praying for rain.

For the European commissioner, this fire has shown how much harder it has become to contain such outbreaks – and that they “increasingly propagate and reach the interface between wild land and urban areas”.

In the first few days of the Evros fire, the flames approached Alexandroupolis, forcing its main hospital to move its patients to a ferry docked at the port. Residents of nearby communities streamed into the city to escape.

Villagers in Kirki, to the north-west, were taken to safety by bus as the flames drew near in late August.

Driving there now, you pass acres of blackened landscape, where trees stand skeletal in a carpet of ash.

“It came from very far away but in one night it burned everything,” says 81-year-old Michalis, who has lived in the village his whole life.

Returning the next day he found his home unscathed but others wept on seeing their houses destroyed.

“It’s the same for all of us. We are all locals. My heart is burning,” he says.

Michalis motions out to the burnt hillscape around him. He recalls childhood days of playing in the forest.

The community has shrunk as he has aged but he hopes the woodland will bring similar memories to people in the future.

“The new generation will live to see this forest again. But I am too old. The damage is done.”

On the outskirts of Alexandroupolis, Vasilis Adamidis, 28, looks helplessly around a burnt olive grove that has been passed through generations of his family.

He and his brother took their first steps in the grove, and his grandfather grew up with the trees, after helping to plant them as a young child.

“He used to talk to them. He could sense what the tree needs,” Vasilis says.

He is not yet sure how many of the family’s 3,000 olive trees have survived in some form, but walking around the grove the devastation is obvious.

When the fire approached, Vasilis rang the fire service to be told no-one could help. The flames were soon upon them and it was clear trying to tackle them alone would be fatal.

“A huge part of our lives is the olive grove so when it started burning, a piece of us started burning too,” he tells me with tears in his eyes.

“It only needed one night. Nothing more. And all this life, all this effort is gone,” he says.

Vasilis’s products – including luxury olive oil – have been sold throughout Europe and he talks with equal passion about growing both the business and the olives.

Much of the machinery melted in the fire, and Vasilis estimates it will take at least 10 years to return to “good production”, but it will never be what it once was.

He says the destruction wrought in Evros should be a lesson for people around Europe and the world.

“It could happen to anyone,” he says, as he strokes his dog Rocco, who got lost in the blaze and was found, days later, miles away from the olive grove with singed fur and raw skin around his eyes and nose.

Such catastrophes have far greater significance than the local communities they affect, he believes.

“People should know from a young age that the products you eat – the vegetables, the fruit, the meat – don’t come from the fridge. It comes from nature. From places like this. It matters to all of us,” he says.

Vasilis’s grandfather is now in his 90s. His family have not told him the grove he helped to plant has gone. “It would be the last words he would hear.”

Three days after fire threatened Lefkimi a large black scar is etched across the hillside overlooking the village.

The locals who left have returned, and quiet has once again descended on the small, sleepy community.

Half a dozen men sit outside the village’s central meeting point – a shop and cafe situated in the main square – where a father and his two sons are playing football.

Most of them have never lived outside the village, and their lives are inextricably linked with the forest.

But the hillside with its charred trees reminds them of the threat it brings.

“We say we’re safe now,” says one. “But the difficult thing is the next day. What happens then?”

Credits

Author: Alice Cuddy

Additional reporting and photography: Giorgos Moutafis and Daphne Tolis

Graphics: Lilly Huynh

Maps: European Commission, Copernicus, Emergency Management Service

Editors: Paul Kirby, Paul Kerley

Online producer: James Percy

Published

https://www.bbc.co.uk/news/extra/ifgej14zt1/greece-wildfire

Αρμενία – ΗΠΑ: Ξεκίνησαν κοινά στρατιωτικά γυμνάσια κοντά στο Γερεβάν

0

Η δεκαήμερη άσκηση, με την ονομασία «Eagle Partner», στην οποία συμμετέχουν 85 Αμερικανοί και 175 Αρμένιοι στρατιώτες, έχει ως στόχο να προετοιμάσει τους Αρμένιους για να συμμετάσχουν σε διεθνείς ειρηνευτικές αποστολές

Η Αρμενία και οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν σήμερα κοινά στρατιωτικά γυμνάσια, δήλωσε εκπρόσωπος του αμερικανικού στρατού, σε μια χρονική συγκυρία αυξημένης έντασης στις σχέσεις της Αρμενίας με το γειτονικό Αζερμπαϊτζάν.

Η δεκαήμερη άσκηση, με την ονομασία «Eagle Partner», στην οποία συμμετέχουν 85 Αμερικανοί και 175 Αρμένιοι στρατιώτες, έχει ως στόχο να προετοιμάσει τους Αρμένιους για να συμμετάσχουν σε διεθνείς ειρηνευτικές αποστολές. Η άσκηση πραγματοποιείται σε δύο κέντρα εκπαίδευσης κοντά στην πρωτεύουσα Γερεβάν.

Αν και η άσκηση είναι μικρής κλίμακας, έχει ενοχλήσει τη Ρωσία, η οποία διαθέτει στρατιωτική βάση στην Αρμενία και θεωρεί ότι είναι ο κύριος εγγυητής για την ασφάλεια στην περιοχή.

Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν έχουν εμπλακεί σε δύο πολέμους σε διάστημα τριών δεκαετιών από τότε που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, Reuters

https://www.kathimerini.gr/world/562610449/armenia-ipa-xekinisan-koina-stratiotika-gymnasia-konta-sto-gerevan/?

Το Μαρόκο διαλύεται, ο Μωάμεθ Στ’ είναι άφαντος στο Παρίσι, κουρασμένος και άρρωστος: Ρωγμές στα θεμέλια της δυναστείας των απογόνων του Προφήτη 

0

Ένα βίντεο ενός λεπτού, χωρίς ήχο. Τα τηλεοπτικά κανάλια του Βασιλείου το παίζουν γρήγορα: ο ηλικιωμένος ηγέτης  φορώντας djellaba (μακριά ολόσωμη φορεσιά) και φέσι, δίπλα στον νεαρό διάδοχο Moulay, μπροστά στην νομενκλατούρα των υπουργών και των στρατηγών.

«Συνάντηση εργασίας», διάβαζαν οι παρουσιαστές. Και μια επίσημη δήλωση: «Η Αυτού Μεγαλειότητα ο Βασιλιάς έδωσε τις πιο φωτισμένες οδηγίες του για να διεξαχθούν γρήγορα οι επιχειρήσεις διάσωσης που προετοιμάζονται στο έδαφος».

Αυτό είναι όλο; Αυτό είναι όλο: Ενώ ηγέτες από όλο τον κόσμο στέλνουν στο Μαρόκο συλλυπητήρια μηνύματα και προσφορές βοήθειας, στο Ραμπάτ υπάρχει ένας μονάρχης που όλοι αποκαλούν «ο βασιλιάς με το ζόρι» και που και αυτή τη φορά, περισσότερο από άλλες φορές, είναι ανύπαρκτος. Τις πρώτες τρεις ημέρες, καμία ομιλία στον κόσμο Καμία επίσκεψη στις σεισμογενείς περιοχές, ούτε καν στο Μαρακές. Καμία ευχαριστία στις ξένες χώρες. Τίποτα.

Ο Μωάμεθ ΣΤ’ κηρύσσει εθνικό πένθος και καλεί μόνο τα 15 χιλιάδες τζαμιά στο Μαρόκο να απαγγείλουν την Προσευχή των Απόντων, προς τιμήν των 2.500 νεκρών. Αμήν. Χωρίς να γνωριζουν ότι ο πραγματικός απών είναι αυτός.

Ο βασιλιάς σιωπά. Ο βασιλιάς είναι κουρασμένος. Ο βασιλιάς είναι γυμνός. Και ακόμη και σε μια χώρα ασυνήθιστη σε κριτική και αντιπολίτευση, σε καφετέριες, γραφεία και σταθμούς όπου είναι υποχρεωτικό να εμφανίζεται πάντα μια φωτογραφία του βασιλικού οίκου, το ερώτημα αναμειγνύεται με δυσαρέσκεια: τι έγινε με τον M τον 6ο; (σ.σ. Μοχάμεντ ο 6ος)

Από το μεγάλο σοκ μέχρι την πρώτη του εμφάνιση στο βίντεο της «συνάντησης εργασίας» το Σάββατο, πέρασαν 18 ώρες απόλυτης σιωπής. Το βράδυ της Παρασκευής ο βασιλιάς βρισκόταν, όπως συμβαίνει τώρα πολύ συχνά, στο Παρίσι: ανάμεσα στο ιδιωτικό του κάστρο και το παλάτι των 1.600 τετραγωνικών μέτρων (του 1 εκατομ 800 χιλιάδων ευρώ) στο Champ de Mars, ακριβώς κάτω από τον Πύργο του Άιφελ, αλλά με φώτα σβησμένα την Κυριακή το βράδυ σε ένδειξη πένθους.

«Λόγοι υγείας» τον είχαν φέρει στη Γαλλία την 1η Σεπτεμβρίου και εν μέρει είναι έτσι: ο Μ6ος πάσχει από σαρκοείδωση, μια ανοσολογική ασθένεια που απειλεί το μυοκάρδιο, το 2018 και το 2020 υποβλήθηκε σε διπλή εγχείρηση καρδιάς στο Παρίσι και το Ραμπάτ. «Αλλά τώρα περνάει περισσότερο χρόνο σε όλο τον κόσμο παρά στο σπίτι», λέει χαμηλόφωνα ένας Μαροκινός δημοσιογράφος: η γαλλική εξοχή, η βίλα του στη Γκαμπόν, οι καλεσμένοι στον Κόλπο, χίλια άκρως μυστικά ταξίδια, ένας παράξενος εσωτερικός κύκλος από μέλη της οικογένειας και από φίλους πρωταθλητές πολεμικών τεχνών που τον συνοδεύουν παντού και (λέγεται) επηρεάζουν τις επιλογές του.

Ακόμη και κατά τη διάρκεια του Covid, ποιος ξέρει πού ήταν αυτός ο άφαντος βασιλιάς.

«Το μυστήριο των εξαφανίσεων του Μωάμεθ ΣΤ΄», έγραψε ο Economist τον Απρίλιο. Επίσης στα τέλη Αυγούστου, και για τέταρτη συνεχή χρονιά, ο M6ος ξέφυγε στο αρχιπέλαγος Alhucemas και δεν ήθελε να γίνει κανένα πάρτι ή πυροτεχνήματα για τα εξηκοστά γενέθλιά του.

Ήταν έκπληξη άραγε που ο βασιλιάς εξαφανίστηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο, ενώ το Μαρόκο διαλυόταν; Αντίθετα είναι έκπληξη, αν μη τι άλλο, ότι ο Μοχάμεντ τώρα αγωνίζεται να πάρει τον έλεγχο της κατάστασης.

Η πρώτη έκτακτη κυβερνητική συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε 60 ώρες μετά τον σεισμό και εκτός από τις καταγγελίες για τη μεγάλη απουσία και τις καθυστερήσεις στις προσπάθειες αρωγής, υπήρξε και κριτική για τη μεγάλης κλίμακας σπατάλη: μόνο λίγες χώρες έγιναν δεκτές ως δωρητές βοήθειας. και μεταξύ αυτών η Ισπανία (η οποία πρόσφατα ευθυγραμμίστηκε με το Ραμπάτ για την αναγνώριση της Δυτικής Σαχάρας) και το Κατάρ (στενός σύμμαχος στο μαροκινό λόμπι, όπως αποδείχθηκε στο σκάνδαλο Qatargate στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο).

Το χαστούκι στη Γαλλία ήταν πολύ ηχηρό, έστω κι αν είναι προβλέψιμο: οι σχέσεις με τα Ηλύσια ήταν παγωμένες εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια, από το ξέσπασμα του σκανδάλου των υποκλοπών Pegasus, και δεν υπάρχει Γάλλος πρεσβευτής στο Ραμπάτ. Τον περασμένο Μάρτιο, όταν ο Εμανουέλ Μακρόν υποβάθμισε και είπε ότι «οι σχέσεις με τον βασιλιά Μοχάμεν ΣΤ’ είναι φιλικές»,  εκείνος απάντησε σκληρά ότι «οι σχέσεις δεν είναι ούτε καλές ούτε φιλικές». Στο Παρίσι τα περίμεναν όλα αυτά. Και ο γαλλικός Τύπος, το πρωί της Δευτέρας, δεν συγκρατήθηκε στις επιθέσεις του κατά του μονάρχη.

Στο Μαρόκο, όχι.

Δεν υπάρχει πραγματική αντιπολίτευση και ο εικοστός δεύτερος μονάρχης της δυναστείας των Αλαουιτών, ο «άμεσος απόγονος του Μωάμεθ, δεν μπορεί να επικριθεί ανοιχτά: πριν από χρόνια, όταν ένα περιοδικό ξεκίνησε μια έρευνα για να μετρήσει τη δημοτικότητά του, παρενέβη η κρατική λογοκρισία

Η κακή διάθεση αυτή τη στιγμή είναι απλώς ένα βουητό. Ακόμα κι αν ο Μ6ος, κοντά στο ένα τέταρτο του αιώνα στον θρόνο, φαίνεται όλο και πιο απόμακρος. Η σκιά εκείνου του νεαρού κυρίαρχου που στα τέλη της δεκαετίας του 1990 αποκαλούνταν «ο ρεπουμπλικανός μονάρχης», «ο κοσμικός εκσυγχρονιστής», επαινέθηκε για τις λαμπρές του σπουδές ως οικονομολόγος στη Νίκαια, για την επιλογή της συζύγου με κόκκινα μαλλιά. και την ιστορία  για τις μεταρρυθμίσεις της στο οικογενειακό δίκαιο σε μια φυλετική Βόρεια Αφρική, για την υπεράσπιση των γυναικών. «Είμαι ο πρώτος υπηρέτης των Μαροκινών», είπε τότε, και η σιωπηλή επιφύλαξη του («η βασιλική πομπή του σέβεται ακόμη και τα φανάρια!») θεωρούνταν πάντα αρετή.

Τι απέγινε εκείνος ο βασιλιάς, που ξαναεμφανίστηκε προχθές γκρίζος, ζαρωμένος, σχεδόν λυγισμένος; Η ευχή που του έκανε ο τρομερός πατέρας Χασάν Β’, πριν πεθάνει, σίγουρα έπεσε στους ώμους του, σχεδόν σαν κατάρα («Ελπίζω να έχεις μια δύσκολη ζωή, να μπορέσεις να δείξεις την αξία σου»): από τα χρόνια της Αλ Κάιντα και από τις επιθέσεις στην Αραβική Άνοιξη, από την κλιματική κρίση μέχρι την πανδημία, δεν έλειψε τίποτα από τη βασιλεία του Μ6ου.

Ο γέρος Χασάν ήταν διάσημος για το ότι έφτανε πάντα αργά, «ένας βασιλιάς είναι πιο αξιόπιστος αν φτάνει αργότερα».

Ο γιος Μοχάμεντ ήθελε πάντα να ξεχωρίζει για την εξαιρετική του ακρίβεια: όχι αυτή τη φορά.

FILE PHOTO A handout photo made available by the Royal Palace shows Morocco’s King Mohammed VI, accompanied by Crown Princes Moulay El Hassan and Prince Moulay Rachid, posing with Moroccan national soccer team upon their return from the FIFA World Cup 2022 soccer tournament in Qatar, in the Throne Hall of the Royal Palace in Rabat, Morocco, 20 December 2022. EPA/- HANDOUT EDITORIAL USE ONLY/NO SALES

Με πληροφορίες από corriere.it
Ελλάδα Αθήνα 

Αίγυπτος: σημαντικός, ευάλωτος αλλά και απαιτητικός εταίρος

0
Επ’ εφορμή την συνάντηση Σίσι – Eρντογάν στο πλαίσιο της συνόδου του G20

10 Σεπτεμβρίου 2023 Η πρώτη συνάντηση Σίσι - Ερντογάν έπειτα από 10 χρόνια

10 Σεπτεμβρίου 2023 Η πρώτη συνάντηση Σίσι – Ερντογάν έπειτα από 10 χρόνια
ANADOLU AGENCY VIA GETTY IMAGES

Στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας η Αίγυπτος αποτέλεσε μία εκ των χωρών που συνταράχθηκε από τις «Αραβικές Εξεγέρσεις». Ως ακόλουθο γεγονός της εξέγερσης στην Τυνησία, στις 25 Ιανουαρίου του 2011 ξεκινούν στο Κάιρο αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Η κινητοποίηση των πολιτών αποτέλεσε την κατάληξη μακροχρόνιων πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών αιτιών. Οι οικονομικοί παράγοντες αντικατοπτρίζονται και αλληλεπιδρούν με το εκάστοτε πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο αναφοράς. Οι άσχημες οικονομικές συνθήκες στην Αίγυπτο επιτάχυναν και τις διαδικασίες στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο. Η έλλειψη δημοκρατικών διαδικασιών σταδιακά δημιούργησε τις συνθήκες για να αρθρωθούν αιτήματα για την ανάγκη πολιτικής μετάβασης και την εγκαθίδρυση ενός λιγότερου αυταρχικού καθεστώτος.

Η σημαντικότερη όμως συνέπεια της αιγυπτιακής πτυχής του φαινόμενου των «αραβικών εξεγέρσεων» καταδείχθηκε πως ήταν ο «εύθραυστος» χαρακτήρας των πολιτικών και κοινωνικών δομών της χώρας. Η άσχημη οικονομική κατάσταση και η αστάθεια, μετά την ανατροπή του Χόσνι Μουμπάρκ, (Hosni Mubarak) ενίσχυσε τα κοινωνικά και πολιτικά ερείσματα της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας». Στις εκλογές της 30ης Ιουνίου του 2012 εξελέγη Πρόεδρος της Αιγύπτου ο Μοχάμεντ Μόρσι (Mohamed Morsi) προερχόμενος και υποστηριζόμενος από τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους»˙ τυπικά κατήλθε στην εκλογική αναμέτρηση ως υποψήφιος του «Κόμματος Ελευθερίας και Δικαιοσύνης».

Οι σαθρές οικονομικές δομές της αιγυπτιακής οικονομίας, απόρροια της τριακονταετούς διακυβέρνησης του Χόσνι Μουμπάρακ, με τον έντονα κρατικιστικό χαρακτήρα, υπέσκαψε την προσπάθεια δυναμικής ενσωμάτωσης της αιγυπτιακής οικονομίας στο διεθνοποιημένο οικονομικό σύστημα. Η οικονομική δυσπραγία εξακολουθεί να διασαλεύει την σταθερότητα της χώρας, την απρόσκοπτη καθεστωτική της μετάβαση και την σταθερή διεθνοπολιτική της πορεία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, τα ευρωπαϊκά κράτη και το Ισραήλ, εκλαμβάνουν την ομαλή πολιτική και οικονομική μεταρρύθμιση της Αιγύπτου ως την ασφαλιστική δικλείδα, για να αποτραπεί το ενδεχόμενο να εκμεταλλευτούν εκ νέου την κοινωνική δυσαρέσκεια και ένα ενδεχόμενο κενό εξουσίας μη-αρεστά «εξτρεμιστικά στοιχεία». Όπως αποδείχθηκε η οικονομική σταθερότητα στην Αίγυπτο αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ για την συνέχιση της πολιτικής μετάβασης και κυρίως την φιλοδυτική της εξωτερική πολιτική, πτυχή της οποίας αποτελεί και η διευρυμένη συνεργασία με την Ελλάδα και την Κύπρο.

Τον Δεκεμβρίου του 2022 ο Πρόεδρος της Αίγυπτου Αλ Σίσι υπέγραψε διάταγμα με το οποίο καθορίζονται μονομερώς τα θαλάσσια σύνορα της χώρας του με τη Λιβύη. Με την εν λόγω ενέργεια η Αίγυπτος κατέδειξε την αντίθεσή της με την τουρκική αυθαιρεσία επιβολής της «Γαλάζιας Πατρίδας», στην νοτιοδυτική της πτυχή. Επίσης, παρωθεί την Λιβύη να εγκαταλείψει την παράνομη συμφωνία με την Τουρκία και να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με την Αίγυπτο αλλά και την Ελλάδα για την οριοθέτηση των θαλασσίων τους συνόρων. Γενικότερα, η συγκεκριμένη απόφαση μας παρέχει μία ξεκάθαρη εικόνα σχετικά με τον τρόπο που η Αίγυπτος αντιλαμβάνεται την οριοθέτηση των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας στην Αν. Μεσόγειο.

Η προγενέστερη οριοθέτηση της Αιγύπτου με την Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την αρχή της μέσης γραμμής, η προ τριετίας μερική οριοθέτηση με την Ελλάδα όπως και η πρόσφατη μονομερής απόφασή της για την Λιβύη καταδεικνύουν την αιγυπτιακή βούληση να καταστεί το Κάιρο ρυθμιστής των εξελίξεων. Αναμφίβολα η αιγυπτιακή κίνηση σκοπό έχει να αποτρέψει τους τουρκικούς σχεδιασμούς δυτικά, όχι όμως στο σύνολό τους, γεγονός που διεφάνη με την έως σήμερα απροθυμία της για πλήρη οριοθέτηση με την Ελλάδα ή την προσφυγή σε αρμόδιο δικαιοδοτικό όργανο, Χάγη ή Αμβούργο.

Οι πολύ-επίπεδες σχέσεις Ελλάδος – Κύπρου – Αιγύπτου είναι αναμφίβολα προς την σωστή κατεύθυνση, η εξελικτική τους δυναμική θα κριθεί όμως από την αξιοπιστία των μερών να ελέγξουν κατά προτεραιότητα τον τουρκικό αναθεωρητισμό.

Η πρόσφατη ελληνική απόφαση να επανεκκινήσει τον ελληνοτουρκικό διάλογο, δίχως προηγουμένως η Τουρκία να έχει αλλάξει ούτε κατά κεραία τους αναθεωρητικούς της στόχους –παρά μόνο στο επίπεδο της καθημερινής υπόμνησής τους μέσω της στρατιωτικής δραστηριότητας– θέτει εκ των πραγμάτων εύλογα ερωτήματα για την Αίγυπτο σχετικά με την στρατηγική αξιοπιστία της Ελλάδας.

Αν το Κάιρο θεωρήσει ότι η Αθήνα είναι έτοιμη να αποδεχθεί μέρος των τουρκικών αξιώσεων στην Ανατολική Μεσόγειο το στρατηγικά αναμενόμενο είναι η Αίγυπτος να προσεγγίσει την Τουρκία για να αποκομίσει μεγαλύτερα οφέλη.

Jack Kilby: Έχετε 100.000 προϊόντα του στο σπίτι σας, αλλά δεν ξέρετε το όνομά του

0

12 Σεπτεμβρίου 1958

Πρόκειται για το ολοκληρωμένο κύκλωμα, το οποίο ουσιαστικά γεννά την εποχή της πληροφορικής και οδηγεί στην έκρηξη της αγοράς καταναλωτικών ηλεκτρονικών προϊόντων, από τους υπολογιστές έως τα κινητά.

Η εφεύρεσή του δεν ήταν άλλη από ένα λεπτό κομμάτι γυαλιού το οποίο συνέδεε εξαρτήματα που ήταν έως τότε ξεχωριστά, όπως τρανζίστορ, αντιστάσεις και πυκνωτές σε μία μόνο συσκευή. Για αυτή την εφεύρεση, που ονομάζεται ευρέως μικροτσίπ, του απονεμήθηκε το Νόμπελ Φυσικής το 2000. Πάντα αισιόδοξος αλλά και προσγειωμένος, όταν κάποτε τον ρώτησαν τι έκανε όταν πληροφορήθηκε ότι είχε κερδίσει το Νόμπελ, ο Kilby απάντησε απλά: «Έφτιαξα καφέ».

Jack Kilby: Έχετε 100.000 προϊόντα του στο σπίτι σας, αλλά δεν ξέρετε το όνομά του-1
Το πρώτο ολοκληρωμένο κύκλωμα του Kilby (φωτ.: AP).  

Κατά τη διάρκεια της 25ετούς καριέρας του στην Texas Instruments, ο Kilby κατοχύρωσε περισσότερες από 60 πατέντες, καθώς μεταξύ άλλων ήταν ένας από τους εφευρέτες που έφτιαξαν το κομπιουτεράκι χειρός και τον θερμικό εκτυπωτή. Αλλά ήταν η εφεύρεση του ολοκληρωμένου κυκλώματος που έδωσε μορφή στην ηλεκτρονική εποχή.

«Είναι δύσκολο να βρεις ένα μέρος όπου το ολοκληρωμένο κύκλωμα να μην επηρεάζει τη ζωή σου σήμερα», είπε ο Richard K. Templeton, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Texas Instruments, μιλώντας στους New York Times μετά τον θάνατο του Kilby. «Τόσο ευρεία είναι η επίδρασή του».

Η τεχνολογία του Kilby επέτρεψε την μεταμόρφωση της βιομηχανίας των μικροτσίπ, καθώς σήμερα, δισεκατομμύρια μικροσκοπικοί διακόπτες μπορούν να χωρέσουν πάνω σε μια επιφάνεια όσο το νύχι ενός δακτύλου μας.

Όμως ακόμα και ο ίδιος είχε υποτιμήσει την εφεύρεσή του. «Περιμέναμε να μειώσουμε το κόστος των ηλεκτρονικών, αλλά δεν νομίζω ότι κανείς σκεφτόταν με συντελεστές ενός εκατομμυρίου», είπε σε κάποια συνέντευξή του.

Έξι μήνες μετά την εφεύρεση του Kilby, ο Robert Noyce της Fairchild Semiconductor παρουσίασε μία συσκευή με την ίδια λειτουργία, αλλά ανώτερης κατασκευής. Ο Noyce κέρδισε την κούρσα της πατέντας, αλλά και ο ίδιος θεωρούσε ως πατέρα του μικροτσίπ τον Kilby.

Jack Kilby: Αλλαξε τα πάντα, γέννησε μια βιομηχανία τρισεκατομμυρίων και μετά… έφτιαξε καφέ-1
O George Bush βραβεύει τον Jack Kilby, το 1990 (φωτ.: AP). 

Μετά από χρόνια δικαστικής διαμάχης, η Fairchild και η Texas Instruments αποφάσισαν να μοιραστούν τις τεχνολογίες τους, δημιουργώντας τελικά μια παγκόσμια αγορά πληροφοριών αξίας άνω του 1 τρισ. δολαρίων ετησίως.

Και όμως, ελάχιστοι γνωρίζουν μέχρι και σήμερα το όνομα του Jack Kilby. «Το κοινό βλέπει το τελικό προϊόν, αλλά δεν έχει ιδέα πώς φτιάχτηκε το προϊόν ή ποιος δούλεψε για αυτό και τι δουλειά έπρεπε να γίνει για να φτιαχτεί», είχε πει ο ίδιος σε μία συνέντευξή του το 1990.

«Όποιο προϊόν και εάν σκεφτείτε, βρίσκεται μέσα του», είχε πει για το μικροτσίπ ο T.R. Reid, συγγραφέας  του βιβλίου «The Chip: How Two Americans Invented the Microchip and Launched a Revolution».

«Το μικροτσίπ βρίσκεται μέσα σε υπολογιστές, σε κομπιουτεράκια, σε κινητά τηλέφωνα, σε βηματοδότες, σε διαστημόπλοια. Υπάρχουν τουλάχιστον 100.000 από τα τσιπ του Jack Kilby στο σπίτι σας. Υπάρχουν άλλα 20.000 στα γκαράζ σας. Υπάρχουν άλλα 1 εκατομμύριο περίπου στο γραφείο σας. Βρίσκονται παντού».

Ένας τυπικός υπολογιστής, για παράδειγμα, θα ήταν πολύ μεγαλύτερος χωρίς τον Kilby. «Το κύκλωμα ενός laptop θα γέμιζε το στάδιο των Γιάνκις εκείνες τις μέρες. Ο Jack συρρίκνωσε όλο αυτό το κύκλωμα σε μία μικροσκοπική φλοίδα πυριτίου.   Μείωσε το μέγεθος κατά ένα εκατομμύριο και επομένως έκανε τον ψηφιακό κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα, δυνατό», πρόσθεσε ο Reid.

Ήταν ο Kilby που άνοιξε τον δρόμο για τόσα πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα σήμερα, όπως το online shopping, τα video games, τα φώτα στους δρόμους, την εξερεύνηση του διαστήματος και τις ψηφιακές κάμερες.

«Ένα καλό πρόβλημα είναι μια πραγματική πρόκληση. Είναι διασκεδαστικό να δουλεύεις για να το λύσεις», έχει πει ο Kilby.

moneyreview.gr 

https://www.kathimerini.gr/world/562612000/jack-kilby-echete-100-000-proionta-toy-sto-spiti-sas-alla-den-xerete-to-onoma-toy/

Ευρ. Στυλιανίδης: Θράκη: Σταδιακή ανατροπή της ισορροπίας μεταξύ των σύνοικων στοιχείων, Χριστιανών και Μουσουλμάνων

5

12/09/23 – 8:00

Γράφει ο δρ. Ευριπίδης Στ. Στυλιανίδης, βουλευτής Ροδόπης, πρώην υπουργός, αναπληρωτής καθηγητής Νομικής Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου

Από το 2020 άρχισε να διαφαίνεται η σταδιακή μεταβολή της Θράκης σε πεδίο ασύμμετρων συγκρούσεων και υβριδικών απειλών από δυνάμεις που ποτέ δεν δέχθηκαν την επιτυχία και την πληρότητα του μοντέλου ανοιχτής διαπολιτισμικής κοινωνίας που λειτουργεί στη περιοχή. Σε ένα βαθμό δυστυχώς δικαιώθηκαν οι αναλύσεις και οι προβλέψεις που έκανα με τη μελέτη μου που δημοσιεύτηκε το 2016 με τίτλο, «Θράκη: Το επόμενο βήμα…» των εκδόσεων ΜΙΝΩΑΣ, την οποία βεβαίως είχα ολοκληρώσει νωρίτερα, έχοντας μελετήσει διαχρονικά την τουρκική παρεμβατικότητα στην περιοχή αλλά και τις επιτυχημένες ή αποτυχημένες πολιτικές των μεταπολιτευτικών Ελληνικών Κυβερνήσεων που σε κάθε περίπτωση δυστυχώς χαρακτηρίζονται από αποσπασματικότητα και απουσία συνέχειας και συνέπειας, δηλαδή από έλλειψη «Στρατηγικού Βάθους» που θα έλεγε και ο Αχμέτ Νταβούτογλου.

Το 2020 εργαλειοποιήθηκε το μεταναστευτικό και χρησιμοποιήθηκε όλο το διεθνές δίκτυο λαθροδιακινητών σε μια προσπάθεια μέσω του Έβρου και της Θράκης να δημιουργηθεί μια ανεξέλεγκτη δίοδος παρανόμων μεταναστών προς την Ελλάδα και την Ευρώπη. Στόχος εκτός από τη διεθνή κερδοσκοπία εμπορίας ανθρώπων που ξεπέρασε το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών σε τζίρους, η αποσταθεροποίηση και η συκοφάντηση της Ελλάδας και η κατάρρευση των Εθνικών και Ευρωπαϊκών συνόρων, με τραγικές επιπτώσεις στην άμυνα και την ασφάλεια της πατρίδας. Αιφνιδιάζοντας τους αιφνιδιαστές η Θράκη άντεξε και σήκωσε πραγματικά στις πλάτες της όλο το βάρος χάρη στο δυναμισμό και την αποφασιστικότητα του ακριτικού ελληνισμού που σε δεύτερο χρόνο στηρίχθηκε συγκροτημένα από το Κράτος και την ΕΕ.

Την περίοδο των περιορισμών του Covid-19 επιδιώχθηκε για λόγους υγειονομικής ασφάλειας ο απόλυτος αποκλεισμός της περιοχής με σφράγισμα των συνόρων. Χρειάστηκε δυναμική αντίδραση από πλευράς μας για να συνειδητοποιηθεί εντέλει από την Αθήνα η ανάγκη ανοίγματος του Συνοριακού Σταθμού της Νυμφαίας στην Κομοτηνή, που με 1,9 εκατομμύρια διελεύσεις ΙΧ αυτοκινήτων, αλλά χωρίς πούλμαν επειδή απαγορεύονται, κράτησε οικονομικά όρθιους τους παράκτιους νομούς της Περιφέρειας Αν. Μακεδονίας και Θράκης, συγκρατώντας σημαντικό μέρος του νέου πληθυσμού που είχε αρχίσει να φυλλορροεί προς το εξωτερικό λόγω ανεργίας.

Κατά τη διάρκεια της ενεργειακής κρίσης και των επιπτώσεων που αυτή είχε στο επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων της περιοχής λόγω και των καιρικών συνθηκών, παρά τις προσπάθειες της Ελληνικής Κυβέρνησης, πολλές επιχειρήσεις δεν άντεξαν. Η απουσία δε στοχευμένων πολιτικών ειδικά για την ευαίσθητη Θράκη που επιχείρησε να διορθώσει η Διακομματική Επιτροπή της Βουλής, δεν πρόλαβε να λειτουργήσει, με αποτέλεσμα την απώλεια ενός ακόμα σημαντικού τμήματος του ενεργού πληθυσμού. Δεν λειτούργησαν νέες σχολές στο Δημοκρίτειο, όπως η Εργοθεραπεία στην Κομοτηνή που είχαν εξαγγελθεί προεκλογικά, δεν ενισχύθηκε το ΔΠΘ για να μη χαλάσει η ισορροπία με τους καθηγητάδες που ‘θέλαν την ένταξη κάποιων τμημάτων στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, δεν εντάχθηκε κανένα έργο, όπως το φράγμα του Ιάσμου στο αναπτυξιακό πακέτο 2.0 παρά την ύπαρξη ώριμων μελετών κλπ. Εγκληματική αμέλεια, γραφειοκρατική καθυστέρηση, πολιτική αδιαφορία…; Ότι κι αν ισχύει το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και ελπίζουμε γρήγορα να διορθωθεί από τους αρμόδιους.

Η Θράκη βρίσκεται αντιμέτωπη με τη δημογραφική απειλή και με την σταδιακή ανατροπή της ισορροπίας μεταξύ των σύνοικων στοιχείων, Χριστιανών και Μουσουλμάνων, που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί απαράδεκτα η τουρκική παρεμβατικότητα. Το θράσος, η συστηματικότητα και η ψυχολογική κυριαρχία του τουρκικού κράτους και παρακράτους στην περιοχή, επιδιώκει την εργαλειοποίηση της μουσουλμανικής μειονότητας και με εμβληματικές ή ουσιαστικές κινήσεις την εδραίωση μια αντίληψης «συνδιοίκησης» εντός την Ελληνικής ακριτικής επικράτειας.

Το νοσηρό αυτό κλίμα επιδοτείται επικίνδυνα από απαράδεκτες συμπεριφορές Χριστιανών αυτοδιοικητικών αρχόντων ή επίδοξων αρχόντων, όλων των πολιτικών αποχρώσεων, που για μια χούφτα ψήφων δε διστάζουν να τινάξουν στον αέρα κάθε εθνική αναπτυξιακή πολιτική, χρησιμοποιώντας ως ενδιάμεσους στην επικοινωνία τους με τους Έλληνες Μουσουλμάνους ψηφοφόρους ακόμα και τουρκικούς ή τουρκοκίνητους μηχανισμούς. Φωτογραφίες με ψευτομουφτήδες, δημόσιες εμφανίσεις με τον Τούρκο Πρόξενο, βουβές-μουγκές και μοιραίες παρουσίες αιρετών σε δημόσιες εκδηλώσεις της μουσουλμανικής μειονότητας, που ανέχονται ή νομιμοποιούν απειλητικές και περιφρονητικές συμπεριφορές της τουρκικής διπλωματίας προς μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου Χριστιανούς ή Μουσουλμάνους, αποθρασύνουν την άλλη πλευρά και δημιουργούν την αίσθηση της απουσίας ή της αδιαφορίας της κρατικής διοίκησης στην περιοχή.

Αυτό το πρωτόγνωρο φαινόμενο δεν το προσπερνά καθόλου αδιάφορα η Θρακιώτικη κοινωνία, η οποία βίωσε έντονα στις τελευταίες εκλογές τη σκληρή δημόσια αντιπαράθεση του Έλληνα Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για τον προσδιορισμό της μειονότητας και την προκλητική εκλογική παρεμβατικότητα των τουρκικών μηχανισμών στη Θράκη. Οι Θρακιώτες αναμένουν τη συνέχεια αυτής τη πολιτικής με πράξεις και έργα.

Το τοπίο επιδεινώθηκε πρόσφατα με την MEGA-πυρκαγιά που ξεκίνησε από τη Δαδιά του Έβρου και έφτασε να απειλεί ακόμα και οικισμούς της δυτικής Ροδόπης. 16 μέρες πύρινης κόλασης που κατέστρεψε μια σπάνια φύση καθώς και αρκετές περιουσίες. Η Πολιτεία έσπευσε με όλες της τις δυνάμεις να αντιμετωπίσει τις φωτιές και να αποζημιώσει τις ζημιές. Ωστόσο το ερώτημα παραμένει ανοιχτό προς διερεύνηση: Πώς γίνεται δεκάδες μέτωπα φωτιάς να ανάβουν το ένα μετά το άλλο σε μεγάλη απόσταση, τη στιγμή ακριβώς που οι καιρικές συνθήκες επιδεινώνονται πολύ, διασπώντας τις εναέριες δυνάμεις και εξαντλώντας τα πεζοπόρα τμήματα της πυροσβεστικής και των εθελοντών; Πόσο συμπτωματικό είναι οι εστίες να αναπτύσσονται κατά μήκος των ορεινών μονοπατιών από όπου διέρχονται μαζικά οι παράνομες μεταναστευτικές ροές και την ίδια ώρα κυκλώματα λαθροδιακινητών να εισέρχονται επαναλαμβανόμενα στο αντίθετο ρεύμα της Εγνατίας Οδού προκαλώντας απειλή στους διερχόμενους και θανάτους σε τροχαία ατυχήματα. Πόσο απειλητικές καθίστανται πυρκαγιές που ξεσπούν δίπλα σε στρατόπεδα, αποθήκες πυρομαχικών ή αποψιλώνουν αμυντικές θέσεις του 4ου Σώματος; Πόσο σοβαροί μπορεί να είναι κάποιοι τοπικά αρμόδιοι ένστολοι ή μη, όταν εξωραΐζουν την κατάσταση εμφανίζοντας τα πάντα ιδανικά καμωμένα «τις παράνομες διελεύσεις να μειώνονται, τις συλλήψεις να αυξάνονται, τις ανάγκες να καλύπτονται» (sic). Εδώ χρειάζεται σε βάθος έρευνα, όπως άλλωστε είπε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός στη Βουλή, από όλες τις κρατικές υπηρεσίες. Τόσες πολλές συμπτώσεις σε μια τόσο περίεργη συγκυρία;

Από τη στιγμή που η Ελληνική Κυβέρνηση επιδίωξε και ορθώς την γεωστρατηγική και αναπτυξιακή αναβάθμιση της Θράκης ως εμπορικού, γεωπολιτικού και ενεργειακού bypass του Βοσπόρου, συμμαχώντας στρατηγικά με τον Αμερικανικό Παράγοντα και δίδοντας ενεργό ρόλο στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης κάποιοι ενοχλήθηκαν και φυσικά δεν το έκρυψαν. Ποιοι είναι αυτοί; Είναι Κράτη; Είναι διεθνή δίκτυα; Είναι κυκλώματα εκμετάλλευσης ανθρώπων; Την απάντηση πρέπει να τη δώσουν αυτοί που ξέρουν και έχουν την αρμοδιότητα. Οι Θρακιώτες δεν προσχωρούμε επουδενί σε θεωρίες συνομωσίας. Ούτε όμως μπορούμε να προσπερνούμε αδιάφορα την «πυρπόληση» της πατρίδας μας και την μετατροπή της σε «ξέφραγο αμπέλι» και σε πεδίο σύγκρουσης διεθνών και διακρατικών συμφερόντων ή παγκόσμιων εγκληματικών κυκλωμάτων λαθροδιακινητών και εμπόρων ανθρωπίνων ψυχών.

Η Θράκη χρειάζεται το έμπρακτο ενδιαφέρον της Πολιτείας σε όλα τα επίπεδα. Συνεχώς, συστηματικά και στη βάση μια ολοκληρωμένης εθνικής στρατηγικής, όχι αποσπασματικά, όχι πρόχειρα και κυρίως όχι μόνο προεκλογικά. Η ευθύνη όλων καθίσταται μεγαλύτερη, όσο οι απειλές εκδηλώνονται με αυξημένη ένταση, με διαφορετικούς τρόπους και σε καινούρια πεδία.

Η Θρακιώτικη κοινωνία, οι ακρίτες της Ελλάδας και της ΕΕ ζητούν από τον πρωθυπουργό να αναλάβει ο ίδιος πρωτοβουλίες, όπως έπραξε στο παρελθόν, συντονίζοντας αποτελεσματικά την εφαρμογή μιας ολιστικής εθνικής πολιτικής στην περιοχή και αφουγκραζόμενος τη φωνή της τοπικής κοινωνίας.

xronos.gr

Ομ. Ταχμαζίδης: Ο κρεοπώλης και η πολιτιστική υπερδύναμη της Μακεδονίας

0

 

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης

Κατά το εγκαίνιο της φετινής έκθεσης βιβλίου στην παραλία της Θεσσαλονίκης, την οποία διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βορείου Ελλάδος, προέβη στην καθιερωμένη εμφάνισή του και απεύθυνε χαιρετισμό στο κοινό ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας.

Και με την χαρακτηριστική αναίδεια του ισχυρού, αλλά, συγχρόνως, αδαούς και άσχετου, απεύθυνε έναν μακρόσυρτο ανιαρό λόγο, χωρίς αρχή, μέση και τέλος: χρονιά πολλαπλών εκλογών η φετινή. Από την απόλυτη κενολογία των λεγομένων γινόταν ολοφάνερο ότι το άτομο δεν είχε καμία σχέση με το βιβλίο και τον πολιτισμό ανάγνωσης, τον πολιτισμό γενικότερα. Ωστόσο έκλεψε την… παράσταση! Όπως συμβαίνει πάντοτε με κάθε είδους γελοιότητας που εκτίθεται δημοσίως.

Με τον αέρα του εκλογικώς άτρωτου ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, ούτε λίγο ούτε πολύ, προσπάθησε να μας πείσει ότι ζούμε στην επικράτεια μιας “πολιτιστικής υπερδύναμης”! Η περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας κατά τον Απόστολο Τζιτζικώστα ισοδυναμεί με μια “υπερδύναμη πολιτισμού”.

Η πρώτη σύντομη αντίδραση σε παρόμοιες ανοησίες είναι το ειρωνικό μειδίαμα και εκείνο το αμυντικό ερώτημα: “τι λέει ο βλάκας;” Μετά ενεργοποιείται ο περίφημος “δεσμός της ντροπής” (bond of shame), αυτός ο δεσμός που μας κρατάει δέσμιους σε αυτή τη χώρα, ενώ συγχρόνως προσπαθούμε να προσπεράσουμε τη διάχυτη βλακεία των πολιτικάντηδων. Θα μπορούσε κάποιος/κάποια να αμυνθεί σε τούτη την καθημερινή παράνοια της πολιτικής καθημερινότητας προσφεύγοντας στον αιχμηρό εθνικό αυτοσαρκασμό ή στην αδιαφορία του κόρου, την αδιαφορία εκείνου που τα είδε και τα άκουσε όλα: η καθημερινή ζωή μας δηλαδή μπορεί να κολυμπάει μέσα στην γελοιότητα του κάθε τζιτζιφιόγκου πολιτικού, αλλά παρουσιάζει ένα εξαιρετικά κωμικοτραγικό ενδιαφέρον.  Όπως και νάχει, κολυμπώντας για χρόνια μέσα στη σάχλα και τη γελοιότητα μιας ανερμάτιστης και χυδαίας πολιτικής τάξης, αποκτά κανείς τη σχετική ανοσία και επιβιώνει. Επιβιώνει, με δυσκολίες, αλλά επιβιώνει!

Προφανώς και δεν επρόκειτο για μεταφορικό σχήμα λόγου. Τόσο αντιλαμβάνεται ο περιφερειάρχης από τον πολιτισμό, τόση είναι η σχέση του με κάποιου είδους πολιτικής πολιτισμού, ώστε να νομίζει ότι ηγείται μιας “υπερδύναμης πολιτισμού”, επειδή εγκαινίασε το νέο κτίριο κάποιου μουσείου, ή “χορήγησε” μέσω ΕΣΠΑ (ξένα χρήματα δηλαδή) κάποιο κονδύλι για την ανάπλαση ενός αρχαιολογικού χώρου. Δεν θα επεκταθώ στα χαρακτηριστικά των πολιτιστικών παρεμβάσεων της περιφέρειας, – τονίζω ότι δεν υφίσταται πολιτική πολιτισμού σε αυτήν -, ούτε και στις αντιλήψεις του περιφερειάρχη για τον πολιτισμό, όπως αυτές προκύπτουν από τις διάφορες δημόσιες τοποθετήσεις του.

Επαναλαμβάνω απλώς ότι τόσο στην ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας όσο και στην περιοχή της Δυτικής, δεν υφίσταται ενιαία και συγκροτημένη πολιτική πολιτισμού. Κάθε πολιτιστική ενέργεια και δράση που εμφανίζεται είναι παραποτέλεσμα άλλων προτεραιοτήτων και σκοπιμοτήτων.

Επειδή ο πολιτισμός, υπό μια έννοια, περιλαμβάνει τα πάντα, οι κοινωνικοί ανθρωπολόγοι θα είχαν αρκετά να μας εξιστορήσουν περί τούτου, καλό θα ήταν να προσδιορίζουμε με μεγαλύτερη σαφήνεια τι εννοούμε όταν λέμε πολιτισμός και τι ακριβώς όταν θεωρούμε την περιοχή μας ή τη χώρα μας “πολιτιστική υπερδύναμη”.

Τι είναι πολιτισμός και ποια οφείλει να είναι μια πολιτική πολιτισμού σε μια σύγχρονη, σύνθετη και δημοκρατική κοινωνία;  Εκ των πραγμάτων είμαστε αναγκασμένοι να οριοθετήσουμε κάποια πράγματα στο πλαίσιο μιας πολιτικής πολιτισμού. Αν κρίνουμε τα πάντα με το βλέμμα του κοινωνικού ανθρωπολόγου και δεν  θέσουμε προτεραιότητες και δεν προβούμε σε διακρίσεις, τότε φοβούμαι ότι θα χάσουμε εντελώς τον προσανατολισμό μας.

Είναι εύλογο ένας κοινωνικός ανθρωπολόγος να ευρίσκει εξαιρετικά ενδιαφέρον πολιτιστικό φαινόμενο τη ρίψη ανθέων στα νυκτερινά κέντρα μουσικής διασκέδασης, κοινώς “σκυλάδικα”, και, ενδεχομένως, να ανακαλύπτει σε αυτά διάφορα κοινωνικά ανθρωπολογικά στοιχεία με διαχρονικό ενδιαφέρον, π.χ. εκδοχές του  περίφημου πότλας (δωρομαχία). Αλλά η πολιτική πολιτισμού δεν είναι ουδέτερα αποστασιοποιημένη, οι κρίσεις της δεν είναι γενικόλογες, αλλά επιλεκτικές και ως τέτοιες συγκρουσιακές. Ο πολιτικός δεν παρατηρεί τα πολιτιστικά πράγματα προσπαθώντας να διατηρήσει απόσταση όπως ο κοινωνικός ανθρωπολόγος. Παίρνει μέρος στην διαμάχη για τη μία ή την άλλη εκδοχή της πολιτιστικής δημιουργίας με τον τρόπο που προωθεί ή εμποδίζει κάποια πράγματα.  Η πολιτική πολιτισμού είναι ένα άκρως συγκρουσιακό πεδίο. Ανήκει σε εκείνες τις “βραδύκαυστες” αθόρυβες συγκρούσεις που καθορίζουν τη μακρά διάρκεια των πραγμάτων.

Εκτός μακράς διάρκειας στα τρέχοντα και καθημερινά: στην περίπτωση της πολιτικής πολιτισμού φαίνεται ότι οι συντηρητικοί πολιτικοί ευρίσκονται πολύ πιο “πίσω” από την πολιτιστική καθημερινότητα πολλών τοπικών κοινοτήτων. Από τον καθημερινό πολιτισμό, τον οποίο δημιουργούν οι τοπικές κοινωνίες, έως τις πολιτιστικές πρωτοβουλίες μεμονωμένων ατόμων ή ολιγομελών καλλιτεχνικών ομάδων. Στις περισσότερες περιοχές της χώρας υπάρχει μια τεράστια αναντιστοιχία ανάμεσα σε αυτό που δημιουργεί και παράγει μια τοπική κοινωνία, ανάμεσα στο “ζωντανό” πολιτιστικό αποτύπωμα μιας περιοχής, και σε αυτό που προσφέρει ως “πολιτισμό” η τοπική ή εθνική πολιτική τάξη.

Επιλέγω ως ακραίο παράδειγμα τούτης της αναντιστοιχίας μια παραμελημένη πολιτιστικά περιφέρεια της χώρας , εκείνη της Δυτικής Μακεδονίας. Εδώ ένας επιχειρηματίας,  σφαγέας-κρεοπώλης (sic!), έχει επωμιστεί το βάρος της πολιτιστικής  αναζωογόνησης της περιοχής, υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο: αντιπεριφερειάρχης Ανάδειξης Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Απασχόλησης.  Είναι προφανές ότι μέσα σε τούτο τον τίτλο υποφέρουν και ο πολιτισμός και η πολιτική απασχόλησης σε μια περιοχή με υψηλή ανεργία.

Εάν, ωστόσο, διερευνήσει και εξετάσει κάποιος/κάποια ολίγο βαθύτερα τα πολιτιστικά πράγματα της συγκεκριμένης περιοχής, θα έλθει αντιμέτωπος με ευχάριστες εκπλήξεις. Για παράδειγμα: η περιοχή φαίνεται ότι διατηρεί έναν, χαμηλής εμβέλειας είναι η αλήθεια, εκτεταμένο χορωδιακό πολιτισμό, ο οποίος κινείται σε εντελώς αντίθετη τροχιά από τις γενικότερες πρακτικές της περιφέρειας, η οποία αντιμετωπίζει τον πολιτισμό ως “πολιτικό πάρεργο”, για να μην πούμε αγγαρεία.

Αν στην περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας το πράγμα γίνεται ολοφάνερο με την πρώτη ματιά, ότι δηλαδή ο πολιτισμός δεν υφίσταται ως αυταξία, αλλά ως παρακολούθημα άλλων διαδικασιών και προτεραιοτήτων, κυρίως οικονομικών, στην περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας η αθλιότητα των πολιτιστικών πραγμάτων και η χαμηλή στάθμη του παραγόμενου πολιτιστικού αγαθού συγκαλύπτεται από μια πολυδάπανη επικοινωνιακή φαντασμαγορία και την έλλειψη κριτικής: στην πολιτική, στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, στους δημόσιους χώρους.

Στην έλλειψη εμβριθούς δημόσιας κριτικής θα πρέπει να αναζητηθούν και οι ρίζες της αλαζονικής εκθεάτρισης της απύθμενης κοινωνικοπολιτιστικής βλακείας του Απόστολου Τζιτζικώστα, η οποία συνοψίστηκε στη ρήση περί “υπερδύναμης πολιτισμού”.

Εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο κορυφαίος των κορυφαίων ηθοποιών Μάρλον Μπράντο, σε μια συνέντευξή του, η πρώτη του μετά από σιωπή δεκαεπτά ετών, υπενθύμισε στον δημοσιογράφο με τον οποίο συνομιλούσε τι συνέβη σε διάστημα λίγο περισσότερο από έναν αιώνα στην λεγόμενη “κλασική Ελλάδα”: μια έμμεση υπόμνηση για αυτοσυγκράτηση, προς κάθε κατεύθυνση, όταν υπερβάλλουμε στις κρίσεις μας για τα επιτεύγματα της εποχής μας και δοξάζουμε τον εαυτό μας!

Συνοψίζω: η περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας δεν διαθέτει, ούτε και γνωρίζουν τα στελέχη της, εκλεγμένα και μη, τι είναι πολιτική πολιτισμού. Ακόμη λιγότερο ο τζιτζιφιόγκος που παριστάνει τον ηγέτη και εκστομίζει δημοσίως παρόμοιες γελοιότητες, γνωρίζοντας ότι έχει άσυλο στην ανάπηρη δημοσιότητα που συγκροτεί το  υποβαθμισμένο επαγγελματικά και  διάτρητο ηθικά εθνικό και τοπικό σύστημα πληροφόρησης.

Και όμως υπάρχει τεράστια αναντιστοιχία ανάμεσα σε αυτό που εκφράζει και εκφράζεται από τον Απ. Τζιτζικώστα και την Β. Πατουλίδου στην Κεντρική Μακεδονία ή τον Γ. Κασαπίδη και τον Γ. Βαβλιάρα στη Δυτική Μακεδονία. Αυτό που παράγουν οι τοπικές  κοινωνίες είναι δυσανάλογα πολύ μεγαλύτερο και πιο ποιοτικό από αυτό που νομίζουν ότι διαχειρίζονται με επιτυχία  οι αμόρφωτοι πολιτικοί ταγοί τους.

Εξάλλου είναι κοινός τόπος ότι η ανθρώπινη συμβίωση τείνει πάντοτε να υπερβεί τους υλικούς καταναγκασμούς της: “Ουκ επ΄ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος….”, μας υπενθυμίζει και το χριστιανικό Ευαγγέλιο.

Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι οργανωτικός γραμματέας της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ (www.sopro.gr)

 

Μ. Ψύλος: Σλοβενία – Θεσσαλία: 3-0

0

EPA/ANTONIO BAT

Τρέχουμε εκ των υστέρων στα Στρασβούργα για βοήθεια. Μήπως η Ελλάδα τελικά δεν είναι μέλος της ΕΕ; Όπως η Σλοβενία;

Η Ελλάδα δεν ήταν η μόνη χώρα  μέλος της ΕΕ που σαρώθηκε από τις πλημμύρες. Η Σλοβενία επίσης βίωσε το καλοκαίρι τις σφοδρότερες βροχοπτώσεις και τις χειρότερες πλημμύρες των τελευταίων 30 ετών. «Ηταν η χειρότερη φυσική καταστροφή στην πρόσφατη ιστορία της Σλοβενίας, καθώς επηρέασε τα δύο τρίτα της χώρας », δήλωσε ο πρωθυπουργός της Σλοβενίας Ρόμπερτ Γκόλομπ.

Μεγάλες περιοχές της κεντρικής και βόρειας Σλοβενίας κατακλύστηκαν από τα νερά , αλλά το ευτύχημα-μέσα στην καταστροφή- είναι ότι μόνο τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Και αυτό γιατί ήχησαν έγκαιρα οι σειρήνες που προειδοποιούν τους πολίτες για πλημμύρες, καθώς η Υπηρεσία Περιβάλλοντος της χώρας εξέδωσε την υψηλότερη προειδοποίηση «κόκκινου συναγερμού» λόγω των έντονων βροχοπτώσεων.

Οι ισχυρές βροχοπτώσεις είχαν ως αποτέλεσμα την κατάρρευση τουλάχιστον επτά περιφερειακών γεφυρών. Οι οδικές και ενεργειακές υποδομές επλήγησαν επίσης σοβαρά, αναγκάζοντας χιλιάδες κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Η κυβέρνηση της Σλοβενίας ζήτησε επίσης αμέσως βοήθεια πολιτικής προστασίας από την ΕΕ ,αλλά και το ΝΑΤΟ, που ανταποκρίθηκαν αμέσως στέλνοντας μηχανήματα, ελικόπτερα και συνεργεία διάσωσης στις πληγείσες περιοχές.

Η Αυστρία, η Κροατία, η Τσεχική Δημοκρατία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία και η Σλοβακία ανταποκρίθηκαν επίσης ,προσφέροντας εξοπλισμό και προμήθειες στη Σλοβενία. Το «πακέτο υποστήριξης» περιελάμβανε σειρά πόρων: Ελικόπτερα, προκατασκευασμένες  γέφυρες, δεκάδες εκσκαφείς καθώς και φορτηγά και φορτωτές. Τα ελικόπτερα και τα σκάφη έπαιξαν ρόλο στην εκκένωση όσων κινδύνευαν.

Για να διασφαλιστεί μάλιστα ο συντονισμός της βοήθειας από την ΕΕ,  το  Ευρωπαϊκό Κέντρο Αντιμετώπισης Εκτακτης Ανάγκης ( ERCC), έστειλε αμέσως στη Σλοβενία έναν αξιωματικό-σύνδεσμο.

Οι ζημιές από τις πλημμύρες στη Σλοβενία υπολογίζονται στα 4,7 δισ. ευρώ και η κυβέρνηση σχεδιάζει να δαπανήσει έως και 7 δισ. ευρώ για την ανοικοδόμηση. Εξασφάλισε  άλλωστε πάνω από 2,7 δισεκατομμύρια βοήθεια από την ΕΕ.

Και κάτι ακόμη: Στη Σλοβενία, ο τραπεζικός τομέας θα πρέπει επίσης να συμβάλει οικονομικά στην προσπάθεια ανοικοδόμησης . Η κυβέρνηση της χώρας επέβαλε  ειδικό φόρο 0,2 %  επί του συνόλου του τζίρου των τραπεζών.  Όπως ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός της Σλοβενίας Ρόμπερτ Γκόλομπ, ο νέος φόρος «από τη μια δεν θα προκαλέσει σοκ στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά από την άλλη θα είναι μια δίκαιη συνεισφορά του τραπεζικού τομέα στην ανασυγκρότηση και ανάπτυξη των πλημμυρισμένων περιοχών».

Τι από όλα αυτά έγιναν στη χώρα μας; Τίποτα, μα τίποτα. Τρέχουμε βέβαια εκ των υστέρων στα Στρασβούργα για βοήθεια. Μήπως η Ελλάδα τελικά δεν είναι μέλος της ΕΕ; Όπως η Σλοβενία; Όσο για τη δύσμοιρη τη Θεσσαλία; Μέχρι στιγμής χάνει με 3-0 από τη Σλοβενία…

naftemporiki.gr

Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 11ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

0

Κλεάνθης Γρίβας

 Το Α! μέρος ΕΔΩ

11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

Μέρος 2 (από 3)

ΠΕΡΛ ΧΑΡΜΠΟΡ (1941) & ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ NORTHWOODS (1962)

https://grivas.info/tromokratia/212-11-2001-2-11-2001

«Πρέπει να προφυλαχτούμε από την παράνομη επιρροή που επιδιώκει το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια καταστροφική εξουσία σφετεριστών υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει. Δεν πρέπει ποτέ να αφήσουμε το βάρος αυτού του συμπλέγματος να απειλήσει τις ελευθερίες μας ή τις δημοκρατικές διαδικασίες. Τίποτε δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο…».

Ντουάιτ Αϊζεν­χάουερ, πρόεδρος των ΗΠΑ

(Dwight Eisenhower, Farewell Address, 17 Ιανουαρίου 1961)

ΠΕΡΛ ΧΑΡΜΠΟΡ, 1941

Στις 7 Δεκεμβρίου 1941, η αμερικανική ναυτική βάση στο Περλ Χάρμπορ δέχτηκε «αιφνιδιαστική» επίθεση της Γιαπωνέζικης αεροπορίας με αποτέλεσμα τον θάνατο 2.500 ναυτών, την καταστροφή ενός σημαντικού μέρους του αμερικανικού στόλου, τη μεταστροφή της ειρηνόφιλης αμερικανικής κοινής γνώμης (που ήταν αντίθετη με την  εμπλοκή της χώρας στην εν εξελίξει στρατιωτική σύγκρουση) και την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο.

Λίγο πριν από τη Γιαπωνέζικη επίθεση ο πρόεδρος Ρούζβελτ διέταξε, «ανεξηγήτως», να μεταφερθεί εκεί ο στόλος της δυτικής ακτής των ΗΠΑ, παρά το γεγονός ότι:

1) Το Περλ Χάρμπορ ήταν μια ευάλωτη βάση, δευτερεύουσας σημασίας.

2) Οι μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας, Ολλανδίας και Ρωσίας είχαν προειδοποιήσει τις ΗΠΑ για τα σχέδια των Ιαπώνων.

3) Οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ είχαν συλλάβει και αποκωδικοποιήσει τουλάχιστον 188 μηνύματα των Ιαπώνων, στα οποία προσδιορίζονταν η ημερομηνία και η ώρα της επίθεσης (όπως αποκαλύφθηκε το 1946).

4) Ο επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου του Ναυτικού ναύαρχος Ρίτσαρντσον αρνήθηκε να εκτελέσει τη διαταγή του προέδρου Ρούζβελτ και αντικαταστάθηκε από τον υπάκουο ναύαρχο Κίμελ.

  • Το 1948, οι καθηγητές Charles Beard (1874–1948) και Harry Elmer Barnes (1889–1968), από τους πλέον διακεκριμένους Αμερικανούς ιστορικούς του μεσοπολέμου, αμφισβήτησαν τεκμηριωμένα την επίσημη εκδοχή περί «αιφνιδίου κτυπήματος» στο Περλ Χάρμπορ, αλλά «εξουδετερώθηκαν» εντέχνως (χαρακτηρίστηκαν ως «ψυχοπαθείς») και διώχθηκαν από τις έδρες τους.

[Robin Blackburn: The Making of New World Slavery. From the Baroque in the Modern 1492-1800. London 1997]

  • Αλλά μερικές δεκαετίες αργότερα, όταν κυκλοφόρησαν τα «Ημερολόγια» του Henry Stimson (που υπήρξε υπουργός άμυνας επτά προέδρων), αποκαλύφθηκε ότι η ψυχοπάθεια δεν αφορούσε τους δύο ιστορικούς αλλά τους διαχειριστές της εξουσίας που ήταν έτοιμοι να διαπράξουν ή να συνεργήσουν σε οποιοδήποτε μαζικό έγκλημα προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι εξουσιαστικές τους σκοπιμότητες.

[The Colonel. Life and Wars of Henry Stimson]

  • Στις 25 Νοεμβρίου 1941, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Henry Stimson, σημειώνει στο ημερολόγιο του: 

«Το θέμα ήταν πώς θα φέρναμε τους Ιάπωνες στο σημείο να δώσουν το πρώτο χτύπημα, χωρίς να έχουμε πολλές απώλειες… υπήρχε η επιθυμία να αποδείξουμε ότι οι Ιάπωνες ήταν εκείνοι που έδωσαν το πρώτο χτύπημα, ώστε να μην έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία σχετικά με το ποιος είναι ο επιτιθέμενος».

[Henry Stimson, Diaries 1909-1945]

  • Στις 7 Δεκεμβρίου 1941, την ημέρα της επίθεσης των Ιαπώνων, ο Henry Stimson γράφει στο ημερολόγιο του:

«Όταν έφτασαν οι πρώτες ειδήσεις ότι η Ιαπωνία μας επιτέθηκε, το πρώτο συναίσθημα που δοκίμασα ήταν ανακούφιση, γιατί η αναποφασιστικότητα είχε περάσει πια και η κρίση είχε έλθει με έναν τρόπο που θα ένωνε όλους τους συμπατριώτες μας. Αυτό το συναίσθημα κυριάρχησε παρά τις ειδήσεις για καταστροφές που άρχισαν να φθάνουν γρήγορα. Επειδή πιστεύω ότι αυτή η χώρα δεν έχει να φοβάται τίποτα, όταν είναι ενωμένη».

[Henry Stimson, Diaries 1909-1945]

Άραγε , έχουν όλα αυτά καμιά σχέση με τη μαζική ανθρωποθυσία στις 11 Σεπτεμβρίου 2001;

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ NORTHWOODS, 1962

Στις 13 Μαρτίου 1962. Συνεδρίασε η «Ειδική Επιτροπή για την Κούβα» που είχε συγκροτήσει ο πρόεδρος Τζον Κένεντι.

Στην Επιτροπή αυτή μετείχαν οι: Ρόμπερτ Κέννεντι υπουργός Δικαιοσύνης, Ρόμπερτ Μακναμάρα υπουργός άμυνας, στρατηγός Μάξγουελ Τέι­λορ στρατιωτικός σύμβουλος του προέδρου, Μακ Τζορτζ Μπάντι σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Ντιν Ρασκ υπουργός Εξωτερικών.

Στη σύσκεψη που έγινε στις 13 Μαρτίου 1962 στο γραφείο του υπουργού άμυνας Μακναμάρα, μετείχαν οι ανωτέρω και οι: Αλέξις Τζόνσον σύμβουλος, Ρόσγουελ Γκιλπάτρικ, του υπουργείου άμυνας, Τζον ΜακΚον διευθυντής της CIA και στρατηγός Λίμαν Λέμνιτζερ αρχηγός του γενικού επιτελείου.

Σ’ αυτή τη σύσκεψη, ο αρχηγός του μεικτού επιτελείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων ακροδεξιός στρατηγός Λίμαν Λέμνιτζερ πρότεινε τη διεξαγωγή μιας πρωτοφανούς τρομοκρατικής επιχείρησης με στόχο να «πεισθεί» η αμερικανική και διεθνής κοινή γνώμη για την ανάγκη μιας στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ στην Κούβα. Η επιχείρηση περιλάμβανε:

«1) Επίθεση εναντίον της αμερικανικής βάσης του Γκουαντανάμο στην Κούβα από κουβανούς μισθοφόρους ντυμένους με στολές Κουβανέζων στρατιωτών.

2) Σαμποτάζ και ανατίναξη της αποθήκης πολεμοφοδίων της βάσης, με σημαντικές υλικές ζημιές και ανθρώπινες απώλειες.

3) Πρόκληση αμερικανικού ναυαγίου στα χωρικά ύδατα της Κούβας (κατά το πρότυπο της εσκεμμένης ανατίναξης του αμερικανικού πολεμικού Maine στην Κούβα το 1898 -266 νεκροί- που προκάλεσε την αμερικανική επέμβαση εναντίον της Ισπανίας). Το σκάφος θα είναι άδειο και τηλεκατευθυνόμενο. Η έκρηξη είναι ορατή από την Αβάνα ή το Σαντιάγκο, ώστε να υπάρχουν αυτόπτες μάρτυρες. Τα σωστικά συνεργεία θα σπεύσουν ώστε να πιστοποιηθεί η ύπαρξη απωλειών. Ο κατάλογος των θυμάτων θα δημοσιευτεί στον Τύπο και θα οργανωθούν ψεύτικες κηδείες για να προκληθεί αγανάκτηση. Η επιχείρηση θα άρχιζε, όταν θα βρίσκονταν στην επιλεγμένη ζώνη κουβανέζικα πλοία και αεροπλάνα για να αποδοθεί σ’ αυτά η επίθεση.

4) Τρομοκράτηση των κουβανών εξόριστων με εκρήξεις εναντίον τους στο Μαϊάμι και την Ουάσιγκτον. Σύλληψη δήθεν πρακτόρων της Κούβας για να εξασφαλιστούν ομολογίες. Κατάσχεση ψεύτικων προκατασκευασμένων ενοχοποιητικών ντοκουμέντων και διανομή τους στον Τύπο.

5) Κινητοποίηση των γειτόνων της Κούβας, κάνοντας τους να πιστέψουν ότι κινδυνεύουν από εισβολή. Ψεύτικο κουβανέζικο αεροπλάνο θα βομβάρδιζε τη νύχτα τη Δομινικανή Δημοκρατία ή κάποιο άλλο κράτος της περιοχής. Οι βόμβες που θα χρησιμοποιούνταν θα «αποδεικνυόταν» ότι ήταν σοβιετικής κατασκευής. 

6) Κινητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης με την καταστροφή επανδρωμένης διαστημικής πτήσης. Για να υπάρξει η μεγαλύτερη δυνατή αίσθηση, το θύμα θα ήταν ο Τζον Γκλεν, ο πρώτος Αμερικανός που είχε πραγματοποιήσει πλήρη τροχιά γύρω από τη Γη (πτήση Mercury). Και, τέλος, το πλέον εκπληκτικό:

7) «Είναι δυνατόν να δημιουργηθεί ένα επεισόδιο που θα καταδεικνύει με πειστικό τρόπο ότι ένα κουβανέζικο αεροπλάνο επιτέθηκε και κατέρριψε ένα πολιτικό αεροσκάφος το οποίο πέταγε από τις ΗΠΑ προς Τζαμάικα, Γουατεμάλα, Παναμά ή Βενεζουέλα». Μια ομάδα συνενόχων επιβατών, οι οποίοι θα μπορούσαν να είναι φοιτητές για παράδειγμα, θα πέταγε με πτήση τσάρτερ εταιρείας που ελέγχονταν από τη CIA.

Στα ανοιχτά της Φλόριντα, το αεροπλάνο τους θα διασταυρώνονταν μ’ ένα αυθεντικό του αντίγραφο, αλλά άδειο και διαμορφωμένο σε τηλεκατευθυνόμενο αεροσκάφος.

Οι συνεργοί επιβάτες θα μεταφέρονταν σε κάποια βάση της CIA, ενώ το τηλεκατευθυνόμενο αεροπλάνο θα συνέχιζε δήθεν το δικό τους δρομολόγιο. Το αεροπλάνο αυτό θα έστελνε σήματα κινδύνου ότι είχε χτυπηθεί από κουβανέζικο καταδιωκτικό και θα εκρήγνυτο εν πτήση».

[U.S. Department of Defense: The Joint Chiefs of Staff: Memorandum for the Secretary of Defense. 13 March 1962. Επισυνάπτεται]

■ Ο πρόεδρος Κένεντι και οι επιτελείς του απέρριψαν το προτεινόμενο σχέδιο και  ο στρατηγός Λέμνιτζερ ζήτησε από τους συμμετέχοντες να καταστρέψουν τα αντίγραφα της «Επιχείρησης Northwoods» που τους είχε διανείμει. Το έκαναν όλοι εκτός από τον υπουργό άμυνας Μακναμάρα που διέσωσε το δικό του, το οποίο αποκαλύφθηκε το 1999 στα Αρχεία Μακναμάρα που φυλάσσονται σε πανεπιστημιακό ίδρυμα.

Εν συνεχεία, τα ντοκουμέντα της Επιχείρησης Northwoods δημοσιεύθηκαν στην Αυ­στραλία το 1999 (Τζον Έλιστον: Psy–War on Cuba, The Declassified History of US Anti–Castro Propaganda, Ocean Press, 1999). Στις ΗΠΑ δημοσιεύτηκαν το 2001 από το δημοσιογράφο του ABC News, James Bamford (Body of Secrets, Anatomy of the Ultra–Secret National Security Agency from the Cold War to the Dan of a New Century, Doubleday ed., 2001).

Μετά τη σύσκεψη:

  • Ο στρατηγός Λέμνιτζερ εξουδετερώθηκε ως δυνάμει πραξικοπηματίας με τη μετάθεσή του στην αρχηγία των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη (θέση από την οποία επόπτευε στην εφαρμογή της τρομοκρατίας στον ευρωπαϊκό χώρο μέσω της ΝΑΤΟϊκής «Επιχείρησης Stay Behind» και της Στρατηγικής της Έντασης), μέχρι το 1969 που συνταξιοδοτήθηκε. Αλλά το 1975 «επανεργοποιήθηκε» από τον προσωρινό πρόεδρο Τζέραλντ Φορντ για την επιτέλεση «ειδικών αποστολών».
  • Ο Τζον Κένεντι δολοφονήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1963 από «έναν μοναχικό» δολοφόνο, τον Γ.Χ. Οσβαλντ, που κατάφερε το ακατόρθωτο: Να πυροβολήσει τον Κένεντι από τρία γεωγραφικά διαφορετικά σημεία «συγχρόνως» (σύμφωνα με την εμετικά συγκαληπτική Έκθεση της «Επιτροπής Γουόρεν»).

Άραγε, έχουν όλα αυτά καμιά σχέση με την ανθρωποθυσία στις 11 Σεπτεμβρίου 2001;

Κλεάνθης Γρίβας

ΜΕΡΟΣ 1 (από 3)

ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ 11ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

https://grivas.info/tromokratia/211-11-2001-1-11-2001

ΜΕΡΟΣ 2 (από 3)

Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 11ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

ΠΕΡΛ ΧΑΡΜΠΟΡ (1941) & ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ NORTHWOODS (1962)

https://grivas.info/tromokratia/212-11-2001-2-11-2001

ΜΕΡΟΣ 3 (από 3)

ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ 11η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

https://grivas.info/tromokratia/213-11-2001-3-11-2001