Αρχική Blog Σελίδα 1577

Επιθετική Αμερικανιά στο Ελληνικό πολιτικό σύστημα με τον ΣΥΡΙΖΑ σε ρόλο Δούρειου ίππου…

2

του Κυριάκου Κυριακόπουλου

Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι μια υπόθεση αμιγώς κομματική και φυσικά ουδόλως σχετίζονται με τις παραδοσιακές ιδεοληπτικές συγκρούσεις που καταγράφονται ιστορικά στον χώρο των αριστερών και κομμουνιστικών πολιτικών κομμάτων, και οι οποίες συγκρούσεις, άλλες φορές ανατροφοδοτούν διχασμούς ακόμη και για το σχήμα της τυρόπιτας, ενώ πολύ συχνά οδηγούν σε διασπάσεις και σε δημιουργία νέων «αριστερών» κομματικών υβριδίων που αναζητούν εναγωνίως τρόπο και ατζέντα που θα τα βοηθήσει να αυτοπροσδιοριστούν στο πολιτικό στερέωμα…

Από την πρώτη στιγμή τονίσαμε πως η αιφνίδια εμφάνιση Κασσελάκη με την ανύπαρκτη πολιτική προίκα και την αμφιλεγόμενη αξιακή περπατησιά, ήταν μια απόλυτα χορογραφημένη παρέμβαση που δεν συντελέστηκε για να ανατάξει την παραπαίουσα «Αριστερά» αλλά για να βαθύνει περαιτέρω τον πολιτικό εκφυλισμό της και να διαχύσει σταδιακά αυτήν την ιδιότυπη πολιτική νοσηρότητα σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα με στόχο την καθολική του παράλυση, ως ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επιθετική μετάλλαξη της γεωπολιτικής φυσιογνωμίας της χώρας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς ο αδύναμος κρίκος. Η γεωπολιτική προίκα της χώρας είναι το πραγματικό επίδικο. Και η συγκεκριμένη εξέλιξη επιβεβαιώνει ότι αυτοί που έβαλαν στο χέρι το μέλλον της, τις στρατηγικές της υποδομές και τις απεριόριστες επιμελητειακές της δυνατότητες, γνωρίζουν καλά ότι σ αυτόν τον τόπο, υπάρχει προίκα αφάγωτη και κυρίως υπάρχει κρίσιμο γεωπολιτικό κεφάλαιο που αποκτά προσαυξημένο ειδικό βάρος στην αναδιαμορφούμενη περιφερειακή ισορροπία. Θέλουν να αλώσουν τα πάντα. Πρωτίστως αυτό που επιδιώκουν είναι ένα πολιτικό σύστημα ανίκανο να αντισταθεί στις μεθοδεύσεις τους και μια κοινωνία συμβιβασμένη απόλυτα με την μοίρα που της έχουν επιφυλάξει…

Επομένως, εάν θέλουμε να διαβάσουμε σωστά το σενάριο πάνω στο οποίο χτίζεται αυτό το θέατρο του παραλόγου που μονοπωλεί τα φώτα της δημοσιότητας το τελευταίο εικοσαήμερο και γνώρισε σήμερα την κορύφωσή του με την εκλογή Κασσελάκη, θα πρέπει να πούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως μια ετερόκλητη πολιτική φούσκα με εξαιρετικά ασταθές πολιτικό στίγμα και ο «σκληρός πυρήνας» της επίσης ετερόκλητης εκλογικής του βάσης που διψά για την επάνοδο των «πολιτικών του ταγών» στα σαλόνια της εξουσίας, έχουν όλες τις προϋποθέσεις να αλωθούν, να διολισθήσουν σε έναν πολιτικό εκφυλισμό πρωτόγνωρο για τα Ελληνικά δεδομένα, να αντικαταστήσουν σταδιακά την πολιτική με την φαιδρολογία και να συμπαρασύρουν μοιραία σε αυτόν τον κατήφορο ολόκληρο το πολιτικό σύστημα το οποίο εδώ που τα λέμε, ΔΕΝ είναι και ιδιαιτέρως απρόθυμο να ενδώσει σε αυτόν τον πειρασμό.

Πρόκειται επομένως για εξελίξεις που είναι εξαιρετικά ανησυχητικές και αυτό για πολύ συγκεκριμένους λόγους.

Πρώτον διότι η Ελληνική κοινωνία αποδεικνύεται πως είναι ιδιαίτερα ευάλωτη αλλά και πρόθυμη να εγκλωβιστεί σε πέτσινα διλήμματα που φαιδροποιούν τον πολιτικό διάλογο, σε μια εποχή που θα έπρεπε να προωθεί τα δικά της στοιχήματα και να απαιτεί αυτά τα στοιχήματα να γίνουν μέρος της κυρίαρχης πολιτικής ατζέντας.

Δεύτερον διότι η συγκεκριμένη εξέλιξη επιβεβαιώνει ότι η Ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία απελπισμένων πολιτών που δείχνει αποφασισμένη να αναθεματίσει τον πολιτικό λόγο και να αναζητήσει σωτήρες σε ένα περιβάλλον φαιδρότητας, παραπολιτικής και επικίνδυνων ερασιτεχνισμών ακόμη και με τα Εθνικά θέματα.

Τρίτον διότι όταν στο παρασκήνιο αυτής της φαιδρής ιστορίας, βρίσκεται ένας πρώην πρωθυπουργός που δεν διστάζει να εργαλειοποιήσει το ίδιο το κόμμα που τον ανέδειξε, για να «ελληνοποιήσει» το πείραμα της Αμερικανιάς, αδιαφορώντας για τις ευρύτερες συνέπειες που είναι σε γνώση του ότι θα υπάρξουν για την χώρα, τότε επιβεβαιώνεται ίσως με τον πλέον οδυνηρό τρόπο ότι το οικοδόμημα στην διαμόρφωση του οποίου συμβάλαμε όλοι κατά το παρελθόν, είτε με την ενεργό συμμετοχή μας είτε με την ανοχή μας, είναι εξαιρετικά νοσηρό και μόνο καρκινογενέσεις μπορεί να δώσει.

Τέταρτον διότι απεδείχθη στην πράξη, ότι 20 (είκοσι) μόνο ημέρες αρκούν για ένα επιτελείο επικοινωνιολόγων που του ανατίθεται να πάρει το απόλυτο πολιτικό ΤΙΠΟΤΕ… Να το πάρει από το ΠΟΥΘΕΝΑ και να το καταστήσει μέρος του διλήμματος μιας κοινωνίας απελπισμένων ψηφοφόρων, που είναι πρόθυμοι να εξαργυρώσουν τα πάντα με ανταμοιβή μια καλύτερη θέση στον επόμενο εκλογικό πίνακα της SINGULAR που θα «δικαιώνει» την φαιδρή και ανερμάτιστη επιλογή τους.

Πέμπτον διότι ένα πολιτικό κόμμα που κυβέρνησε, αποκαθηλώθηκε και εν τέλει καταποντίστηκε συμπαρασύροντας την έννοια της «Αριστεράς» στην απόλυτη πολιτική χρεοκοπία, δεν μπαίνει στον κόπο καν να αναζητήσει πολιτικές απαντήσεις για όλα όσα έφταιξαν. Αρκείται στην αναζήτηση ενός κατασκευασμένου πολιτικού φερετζέ που θα έχει την ικανότητα να συγκαλύψει το πρόβλημα, να συμπαρασύρει πολιτικά αλαφροΐσκιωτους πολίτες που διψούν για μπράβο και για γιούχου και να διευκολύνει τις αγελαίες συμπεριφορές μιας εκλογικής βάσης που θα έπρεπε να προβληματίζεται, να απαιτεί, να διεκδικεί, να ανατρέπει.

Έκτον διότι αυτές οι εκφυλιστικές προδιαγραφές δεν είναι ίδιον μόνο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν απλώς ο αδύναμος κρίκος ως κόμμα που στην συνολική του διαδρομή ερωτοτροπεί με την φαιδρότητα, τον νοσηρό δικαιωματισμό, την ιδιαίτερη ρευστότητα σε ότι αφορά τα Εθνικά του αντανακλαστικά και φυσικά με την εξουσιολαγνεία. Ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε ότι οι όποιες αντιστάσεις του σε αυτήν την πορεία του ξεπεσμού, κράτησαν λιγότερο από όσο μπορεί να κρατήσει ακόμη και το συσκευασμένο φρέσκο γάλα.

Σε ελάχιστες μέρες αλώθηκε, παραδόθηκε, και δυστυχώς για την πατρίδα μας, η εκλογική του βάση δεν αφυπνίστηκε ούτε όταν ο εκλεκτός της καρδιάς του Tyler, χαρακτήρισε τουρκικό κρατίδιο το ψευδοκράτος που έστησε η Κατοχική δύναμη στην Κύπρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν αλώθηκε, διότι ήταν ο εύκολος στόχος. Διότι η εκλογική του βάση θεωρεί κατάκτηση το να έχει το κόμμα της ηγέτη έναν ομοφυλόφιλο. Καμαρώνει γι αυτό και δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για τις υπόλοιπες Πρέσπες που προδιαγράφεται ότι θα ακολουθήσουν στο εγγύς μέλλον.

Και αυτό φυσικά δεν αφορά μονάχα σε εκείνους που δεν δίστασαν να επιλέξουν τον Κασσελάκη για αρχηγό του κόμματος – παρωδία. Αφορά στον όλον ΣΥΡΙΖΑ. Η ευθύνη διαχέεται σε όλους εκείνους που με την ψήφο τους νομιμοποίησαν αυτήν την φαιδρή διαδικασία. Στο έδαφος των δικών τους ανοχών στήριξαν οι χορογράφοι την καμπάνια του συγκεκριμένου υβριδικού προϊόντος τους και κατάφεραν να το εισάγουν, να το εκτελωνίσουν και εν τέλει να το επιβάλουν στα πολιτικά πράγματα του τόπου. Στην νοσηρή κουλτούρα που καλλιέργησαν τα στελέχη και ανέχτηκαν οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ χρόνια τώρα, φυτρώνουν οι κάθε λογής Κασσελάκηδες. Ουδείς λοιπόν μεταξύ τόσο των συνδιεκδικητών της ηγεσίας όσο και των ψηφοφόρων, θεωρείται άμοιρος ευθυνών γι’ αυτήν την κατάντια.

Σειρά τώρα έχουν και τα υπόλοιπα κόμματα του κοινοβουλίου. Όλοι αυτοί που καλοβλέπουν την προοπτική διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ, επειδή θεωρούν ότι θα προκύψει μια νέα δεξαμενή ψηφοφόρων πρόθυμων να αντληθούν από όλους αυτούς που περιμένουν ν αρπάξουν κομμάτι από την εκλογική πίτα.

Τα πράγματα όμως δεν είναι διόλου απλά. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βγήκε στο κλαρί για να ικανοποιηθούν τα περίεργα βίτσια κάποιου εκκεντρικού επιχειρηματία που δεν είχε τι να κάνει στον ελεύθερο χρόνο του. Οι εκφυλιστικές πολιτικές διεργασίες που ενεργοποιήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ, σύντομα θα διαχυθούν σε ολόκληρο το πολιτικό στερέωμα, διότι απλούστατα οι χορογράφοι δεν θα σταματήσουν στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και διότι δεν υπάρχει εκλογική βάση αποφασισμένη να αντισταθεί και να αποτρέψει στην πράξη τον πολιτικό εκφυλισμό. Αυτή η εξέλιξη θα συμπαρασύρει μοιραία και την κυρίαρχη πολιτική ατζέντα.

Οι προσδοκίες όλων εκείνων που θεωρούν ότι θα τσιμπολογήσουν ψηφοφόρους από την δεξαμενή του ΣΥΡΙΖΑ, θα αποδειχτούν μάταιες. Τα φαινόμενα της αποσύνθεσης θα διαχυθούν σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Το άχρωμο και άοσμο ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει ούτε ως γλάστρα στο πολιτικό σκηνικό.  ΟΙ υπαρξιακές ανησυχίες τις οποίες φροντίζει να συντηρεί στην ΝΔ η ηγετική της ομάδα και οι ερμαφρόδιτοι τακτικισμοί στους οποίους καταφεύγει συστηματικά, θα επιταχύνουν την φυγή προς τα ακροδεξιά κομματίδια μόλις αρχίσει και τυπικά να αποδομείται το 42% και η εκλογή Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ, θα συμπαρασύρει τον Μητσοτάκη σε ατραπούς που θα φέρουν την εκλογική του βάση αντιμέτωπη με καινούρια διλήμματα. Για το ΚΚΕ είναι θέμα χρόνου η πιθανότητα διείσδυσης στην εσωκομματική ατζέντα κάποιου καυτού θέματος που θα διχάσει. Κι εκεί δεν υπάρχει χώρος για να συνυπάρξουν απόψεις αποκλίνουσες. Άλλωστε τριάντα ολόκληρα χρόνια χωρίς διάσπαση είναι πάρα πολλά για το συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα. Ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι έχουν αρχίσει να ανησυχούν με αυτήν την «κατάκτηση».

Η μεγάλη μπίζνα πάντως για τα κέντρα που τροφοδότησαν με επικοινωνιακό καύσιμο την εκλογή Κασσελάκη, δεν είναι η αποτίμηση των «αριστερών» εδρών στο μελλοντικό Ελληνικό κοινοβούλιο. Δεκάρα τσακιστή δεν δίνουν τα συγκεκριμένα κέντρα, για όλα αυτά που ικανοποιούν και αποζημιώνουν προσωρινά τον όχλο των απερίσκεπτων «για την πολύτιμη συμβολή του» στην νομιμοποίηση του πειράματος.

Η μεγάλη μπίζνα είναι γεωπολιτική…

Είναι ένας ευρύτερος σχεδιασμός που επαναπροσδιορίζει κρίσιμες παραμέτρους στην περιφερειακή σκακιέρα. Σ αυτόν τον σχεδιασμό συμπεριλαμβάνονται παραχωρήσεις, υποχωρήσεις, πολυμερείς συμφωνίες, νέοι ρόλοι, διαχείριση ισορροπιών, διαχείριση απαιτήσεων, αλλά και ένα μεγάλο πακέτο δυναμικών προσεταιρισμών και διαφαινόμενων νέων δυνατοτήτων, ικανών να επηρεάσουν αποφασιστικά την έκβαση της κορυφαίας και διαρκούς στρατηγικής σύγκρουσης που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Για την πατρίδα μας που έχει μάθει να συμβιβάζεται και να μην απαιτεί, σε αυτόν τον σχεδιασμό δεν επιφυλάσσονται προνομιακοί ρόλοι. Αντιθέτως, η Ελληνική εισφορά σε γη, θάλασσα και αξιοπρέπεια, θα είναι το εξαιρετικά βαρύ τίμημα που θα κληθεί να πληρώσει ο τόπος μας προκειμένου να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις αυτών που ξέρουν να διεκδικούν και να επιτευχθεί η πολυπόθητη νέα περιφερειακή ισορροπία.

Η πολιτική τάξη της χώρας, έχει υποτιμήσει διαχρονικά το μεγάλο ειδικό βάρος που διαθέτει η πατρίδα μας λόγω της κρισιμότητας της γεωγραφικής της θέσης και φυσικά έχει αρνηθεί συστηματικά να διαχειριστεί το μικρό συγκριτικά με άλλους δρώντες μέγεθός της ως συγκριτικό πλεονέκτημα προκειμένου να ενισχύσει την περιφερειακή της θέση. Σήμερα που η τράπουλα ξαναμοιράζεται και επαναπροσδιορίζονται οι όροι της περιφερειακής ισορροπίας, αυτοί που φυτεύουν Κασσελάκηδες επενδύοντας στην απερισκεψία των αφελών, θέλουν να παραλύσουν πλήρως και το πολιτικό σύστημα και την Ελληνική κοινωνία, ούτως ώστε να διαχειριστούν ανεμπόδιστοι την μεγάλη βρωμιά το εύρος της οποίας φτάνει μέχρι και τον γεωπολιτικό ακρωτηριασμό της πατρίδας μας.

  • Γι αυτό έστησαν και έστειλαν Κασσελάκη στο ώριμο φρούτο του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να επιταχύνουν την σήψη του…
  • Γι αυτό η πολιτική επίθεση γενικευμένης φθοράς στο πολιτικό σύστημα της χώρας θα κλιμακωθεί μέχρι να επιτευχθεί η καθολική του παράλυση…
  • Γι αυτό και επενδύουν τα μέγιστα σε ένα πολιτικό σύστημα που είτε θα τελεί υπό καθεστώς παράλυσης, είτε θα ανασυνταχθεί στην βάση των δικών τους προδιαγραφών για να διαχειρίζεται συμβιβασμούς, ήττες και εθνικές τραγωδίες…

Αυτός είναι και ο λόγος που θα πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες από όλους όσους βλέπουν που οδηγούνται τα πράγματα, προκειμένου να στηθεί ένας πολιτικός μηχανισμός αντίστασης, ικανός να συνεγείρει τους πολίτες, να ανακόψει την παράδοσή τους στον αξιακό και πολιτικό εκφυλισμό και να δημιουργήσει το πρόπλασμα μιας μεγάλης πατριωτικής πολιτικής πρωτοβουλίας μακράς πνοής που θα βγάλει τον τόπο από τα ανατροφοδοτούμενα αδιέξοδα και θα τον μετατρέψει σε σοβαρή και υπολογίσιμη περιφερειακή δύναμη που ξέρει να διεκδικεί και απαιτεί να της εκχωρηθούν αυτά που δικαιούται…

The Far Right Is Advancing in a Vulnerable Europe Again

0

Andrea Dudik, Natalia Ojewska and Michael Nienaber

(Bloomberg) — To a backdrop of hard rock and fireworks, the hundreds of people gathered in the Polish city of Olsztyn on a hot late August weekend liked what they heard: Hardworking Poles deserve a “house, a garden, a grill, two cars and a vacation” — and the current political leaders can’t deliver.

The message from the Confederation Liberty and Independence party to its supporters may be simple, but for Poland it could get complicated. With double-digit support in the polls, the upstart alliance looks set to sway the outcome of what promises to be one of the tightest elections since the end of communism.

The popularity of a party that opposes immigration, abortion and the Covid-19 lockdowns is not just a Polish phenomenon. Disruptors from the far-right are gaining traction across Europe, profiting from a groundswell of resentment born out of the pandemic, cost-of-living crisis and the economic toll from the war in Ukraine.

The groups are a mix of nationalists and parties with neo-Nazi roots to Euroskeptics and Donald Trump-style populists — and they are having a moment. Put together, polls show they now place among the top three most popular political groups in almost half of the 27-member European Union.

None of these parties are going to take power outright. But in Europe’s increasingly fragmented politics, they are likely to get outsized influence, either by joining coalition governments — or not joining and triggering a political impasse — as the EU tries to keep united over its response to Russian aggression.

“European mainstream politicians have for a long time thought that such parties aren’t dangerous, and they underestimated the situation,” said Jiri Pehe, director of New York University in Prague and a former adviser to late Czech President Vaclav Havel. “Unfortunately, the level of unease and frustration among people has grown.”

Alarm bells are ringing in Brussels. A senior EU diplomat said he was worried that radical parties could try to exploit potential public fatigue over support for Ukraine to their advantage in elections across Europe.

The coming weeks will bring two key electoral tests, the one in Poland on Oct. 15, the other in Slovakia two weeks earlier. Nationalists are also on course to win ballots in Austria and Belgium next year. In Germany, the far-right AfD is now the second-strongest party, forcing Chancellor Olaf Scholz’s Social Democrats to change policy and strategy to challenge it.

In Greece, the conservative New Democracy party retained power with a landslide election victory in June, but three groups from the far-right gained enough support to enter parliament.

The Vox nationalists in Spain lost ground in a July vote, but the country is in limbo in part because the winner, the People’s Party, said it would team up with them and now don’t have enough backing to form a government. Italy, meanwhile, already has the most right-wing leadership since World War II.

The trend isn’t confined to Europe. Trump is gaining support for his bid to return to the White House with every indictment against him. In Argentina, a far-right outsider who promised to shut the central bank and dollarize the economy, won a shock victory last month in a vote ahead of the country’s presidential election.

Europe, of course, has been here before, most recently in the aftermath of the global financial crisis and the continent’s former communist east has been at the forefront.

Widening income disparities in Poland helped propel Jaroslaw Kaczynski’s incumbent Law & Justice party — with its nativist message of defiance toward the “elites” in Brussels and Berlin — to power in 2015. That followed the EU’s disruptor-in-chief, Hungarian Prime Minister Viktor Orban, capitalizing on the refugee crisis that year. Both leaders have also fueled a culture war over women’s rights and the LGBTQ community.

Yet the pandemic provided fodder for less mainstream groups, some with dark histories of homophobia and racism, to advance as disgruntled voters questioned lockdowns and vaccinations. Now aid to Ukraine is playing into the narrative that voters are being neglected, along with the traditional opposition to immigration and environmental policies.

“Definitely we will continue to rise,” said Martin Helme, leader of the Conservative People’s Party of Estonia, or EKRE, that’s leading some opinion polls. “The immigration problem has deteriorated, and the green transition is annihilating liberal politics because it is destroying people’s welfare and living standards,” he said in an interview on Sept. 6.

A former Estonian finance minister who flashed a White supremacist sign when being sworn in, Helme wants to stop more refugees arriving from Ukraine and to force those in the country to leave. He said he wants to keep Estonia for Estonians. “The political system will not survive if the elite decides to make their people’s lives a hell,” he said.

Championing the conservative Catholic working class has been the cornerstone of success for Poland’s Law & Justice party, which is seeking a third straight term. On Sept. 6, the central bank sent the currency tumbling by chopping interest rates more than expected, a move the governor — a party ally — said would be welcomed by ordinary Poles.

Yet Confederation’s leaders say they are the ones looking out for those interests. They want to focus on the long term, to build up their following to disrupt the establishment in a deeply divided nation. They have targeted their campaign around issues such as reducing the size of the state and simplifying the tax system.

There was definitely a buzz in Olsztyn rather than the hate and anger associated with far-right events of the past. The choreographed rally felt more like a comedy sketch. The crowd laughed as Kaczynski and his main challenger Donald Tusk, the chairman of the largest opposition party and a former Polish premier and European Council president, were ridiculed.

Confederation, a four-year-old amalgamation of three smaller parties around since the 1990s, has ruled out becoming kingmaker and being part of a coalition government. That means a rerun of the election may end up being the outcome unless they slip further in the polls.

Backed by a slick social media machine, the party’s main goal is to make people feel they are “masters of their own destiny,” Krzysztof Bosak, a member of the Polish Parliament who leads the party alongside tax adviser and entrepreneur Slawomir Mentzner, said in an late-night interview at a hotel after the rally. “We want a generational change, a policy change.”

The message worked for Patrycja Krajewska, a pregnant business owner who says the war in Ukraine and influx of refugees is Poland’s biggest financial burden. She found a party that she can relate to, even though Bosak said it’s been careful not to exploit Ukrainians.

“I’m not very pro-Ukrainian,” Krajewska, 35, said on the warm summer evening. “The main problem is that all the money goes for them. We are in Poland. Polish people pay taxes, so we are first. We can help, but not that much.”

Mainstream parties argue that inflation and the flight of refugees aren’t caused by Ukraine, but by Russia’s invasion, and that the region’s far-right leaders frequently parrot Kremlin talking points.

Yet the perception remains, particularly in Poland’s southern neighbor, Slovakia, where the population is among the most pro-Russia in the region. Former three-time Prime Minister Robert Fico, who has promised to veto “pointless” sanctions against Russia that harm EU members, is headed for another win in the Sept. 30 election.

In the background is the far-right Republic party, whose support has swelled to almost 9% from less than 1% when it was founded in February 2021, a year before Vladimir Putin’s invasion of Ukraine. It’s only fourth in the polls yet may end up in his ruling coalition.

Read More: After Weaponizing Immigrants, Europe’s East Finds It Needs Them Ukraine Support Faces New Hurdle as Slovak Leader Eyes Return Europe’s Far Right Doesn’t Look So Fringe Anymore: Pankaj MishraPoland’s Gain, Ukraine’s Loss: Hot Job Market Welcomes Refugees

Teaming with the far-right would strengthen Fico’s resolve to end military aid to Ukraine and reject some of the EU’s policies on green energy and immigration. Republic leader Milan Uhrik said NATO was “a relic of the Cold War, an extended arm of American interest in Slovakia.”

Party chiefs everywhere have worked hard to shake off their extremist background, wearing crisp suits and speaking mainly about economic issues. But the past casts a shadow.

In 2017, Uhrik, currently a member of the European Parliament, refused to condemn the deportation of Jews to Nazi death camps during World War II, saying he didn’t know what the historical circumstances were. A judge convicted party colleague Milan Mazurek of racism after remarks about Roma in a radio interview two years later.

“Critical thinking” brought Uhrik to the conclusion that the EU wasn’t what was promised and NATO is obsolete, he said in an interview in Bratislava on Aug. 28. “I didn’t come to my patriotic and conservative views through Sieg Heil salutes and some marches in uniforms,” he said.

Indeed, Slovakia, Poland and the Netherlands are “key signposts” before European Parliamentary elections in next summer, according to Hugo Brennan, head of EMEA research at risk analysis company Verisk Maplecroft.

The threat of the far-right is overblown, though, even if it’s enjoying a high point, he said. “A strong showing for far-right parties would strengthen the rising tide narrative, but the political center will likely remain the dominant force.”

That center is shifting its strategy in Germany to focus more on the economy and less on the green transition in an effort to address the rising popularity of AfD, which has strengthened to about 20% support in the polls.

While Germany’s next federal election is two years away, regional votes in three eastern states next year might deliver victories for the AfD. Rivals have ruled out governing with the party, raising the prospect of political stasis.

There’s a debate within political circles about banning the AfD, but the move is seen as risky by Scholz and his advisers as it might further fuel radical forces, according to people close to the chancellor. The plan is to counter the AfD’s narrative of halting immigration and reversing European integration. In a speech to parliament on Sept. 6, Scholz attacked the party, calling it a “demolition squad.”

Back in the Polish city of Olsztyn, it was the simplicity of the messaging that resonated with the crowd. “We are the good ones, they are the bad ones,” Confederation co-leader Mentzen told supporters.

Whether a jump in the polls translates into actual votes will become clear next month in Poland, the EU’s biggest eastern economy. What’s already clear is that people are listening, said Rafaella Tenconi, chief economist and founder of ADA Economics in London.

“They’re picking up on the malaise among people,” she said. “These elections are about the human touch, because people feel uncertain.”

Coming soon: Get the Eastern Europe Edition newsletter, delivered every Tuesday, for insights from our reporters into what’s shaping economics and investments from the Baltic Sea to the Balkans.

–With assistance from Daniel Hornak, Ott Tammik, Slav Okov, Michael Winfrey, Krzysztof Kropidlowski, Arne Delfs, Iain Rogers, Marton Eder and Natalia Drozdiak.

news.yahoo.com

Turkish intelligence set up multilingual propaganda news website to advance political agenda

0

Abdullah Bozkurt/Stockholm

An online news outlet that has been producing content in Turkish, English, German and Arabic for the past five years is actually a covert project conceived within the secretive corridors of Turkish intelligence agency MIT in collaboration with the office of the Turkish president. Its primary objective has been to conduct influence operations both within Turkey and on an international scale, advance a specific political agenda, manipulate public opinion and spread propaganda.

Eha Medya, operating under the registered company name of Refleks Medya İletişim A.Ş., was established in 2018 with the aim of promoting the narrative of the government of President Recep Tayyip Erdogan. Notably, its launch coincided with the shutdown of other websites, previously created by the same agency for similar purposes, following exposure during a criminal investigation pursued by a public prosecutor.

This outlet is an integral component of a covert initiative led by Nuh Yılmaz, a former journalist and academic who transitioned into a clandestine role as a secret agent. Yılmaz was entrusted with the mission of manipulating Turkish media through the dissemination of fabrications, half-truths and distorted facts, all at the directive of his superior, former intelligence chief Hakan Fidan.

Serhat Albayrak, CEO of the Turkuvaz Media Group, which is owned by the family of the Turkish president, played a pivotal role in providing logistical and organizational support for these operations. It’s no coincidence that Yılmaz had previously worked for Albayrak during his tenure at Turkuvaz before being recruited into the intelligence agency by Fidan in 2013.

Turkuvaz was established through illicit funds obtained via kickbacks that President Erdogan secured from pro-government businesspeople. These funds were exchanged for favorable government contracts and tenders. Furthermore, several media outlets, including Yeni Asır TV and the Takvim, Yeni Asır and Fotomaç newspapers, were subsequently transferred to Turkuvaz ownership with government assistance under questionable circumstances. The goal was to establish a pro-government media to bolster support for the Erdogan government.

Today Turkuvaz owns numerous media platforms, encompassing print, broadcast and online outlets, among which are well-known government mouthpieces like the Sabah newspaper and the ATV station.

Trade registry data for Refleks Medya İletişim A.Ş., the owner of the Eha Medya brand: 

Click to access Eha_trade_registry.pdf

[pdf-embedder url=”http://www.anixneuseis.gr/wp-content/uploads/2023/09/Eha_trade_registry.pdf”] 

Eha Medya was intentionally not publicly associated with the Turkuvaz group since the intelligence agency aimed to maintain a separation between them. This strategy was employed to create the illusion of Eha Medya being an independent and bipartisan outlet, thereby enhancing its potential for influence.

The attempt to maintain a separation between Eha Medya and the Turkuvaz group fell apart when Refleks, the brand holder of Eha Medya, publicly declared two owners of the company during the registration process with the Chamber of Commerce. According to records obtained by Nordic Monitor, one of the owners is identified as Seyfullah Emin, who in reality has a full-time position as the digital media coordinator at the Turkuvaz Media Group. The other owner is named Doğan Aras.

Even without prior knowledge of Eha Medya’s affiliation as a project of the Erdogan government, one can readily draw a similar conclusion by examining its editorial content. The outlet displays a distinct bias in favor of supporting Erdogan government policies, and its news articles are frequently shared by individuals closely associated with President Erdogan.

Yılmaz, currently serving as chief aide to the foreign minister while overseeing the ministry’s think tank, the Center for Strategic Research (SAM), has been leveraging the investments he made during his time at the intelligence agency. He strategically employs media outlets like Eha Medya to promote his boss, Fidan, portraying him as a highly skilled diplomat who plays a significant role in shaping global politics. This use of media influence underscores the extent to which these operations are intertwined with both intelligence and foreign policy objectives.

 

Nuh Yılmaz, a former intelligence agent, is currently chief advisor to the Turkish foreign minister.

It appears that not only Eha Medya but several other online outlets previously operated by the intelligence agency are now being directed to promote Fidan. This situation might persist until Ibrahim Kalin, the new spymaster, gains greater control over the agency’s operations and possibly takes steps to curtail such activities that seem to come at the expense of his own reputation and create a conflict of interest.

Indeed, the complete absence of any criticism or discussion regarding Fidan’s controversial record as the intelligence chief in these outlets is telling in and of itself. The lack of coverage on Fidan’s past involvement in activities such as operating secret torture centers, kidnapping government critics, aiding and abetting armed jihadist groups and staging false flag operations is not surprising given the outlets’ alignment with government interests.

A detailed examination of Eha Medya’s editorial content reveals a discernible anti-Western and antisemitic bias, particularly evident in the Turkish edition. This bias appears to align with the ideological perspective of both Fidan and Yılmaz, who are known to have subscribed to the ideology of the mullah regime in Iran.

Fidan has ties to Shiite circles from his youth, and many of his close associates have served as assets and operatives of Iranian intelligence for extended periods. Some of these individuals came under scrutiny during counterterrorism investigations conducted between 2011 and 2014 due to their links to the IRGC Quds Force. These connections and the ideological alignment of the masterminds behind such influence operations shed light on the editorial direction and content of Eha Medya and others.

An investigation into the Quds Force was derailed when President Erdogan intervened to disrupt the case, preventing the public prosecutor from filing indictments against numerous suspects associated with the Quds Force, including Iranian nationals. Subsequently, some of these suspects were designated under Iran sanctions by the US government.

 

Samples from Eha Medya’s antisemitic content that was pushed under the guise of reporting news with no critical context.

It’s interesting to note that Yılmaz had previously worked for a Turkish publication in the 1990s that was financially supported by Iran and had a mission to promote the Iranian mullah regime. The magazine faced legal issues and was ultimately shut down by court decision. Furthermore, its managers were indicted and subsequently stood trial, influencing Yılmaz’s later career choices and affiliations.

The content on Eha Medya is virulently antisemitic and often peddles conspiracies under the pretext of reporting news with no critical context such as Jews being behind the September 11, 2001 al-Qaeda attacks in the US, Hitler having Jewish blood and Jews participating in a secret coming-of-age ritual called the “Rite of the Unleavened” that requires Jewish men to kill non-Jewish virgins. On the other hand, it promotes views of jihadist groups such as Hamas’s military wing, the Izz ad-Din al-Qassam Brigades.

The modus operandi employed by Eha Medya, which involves supporting President Erdogan and smearing his critics both in Turkey and abroad, resembles previous operations carried out by the Turkish intelligence agency. Documents published by Nordic Monitor last year revealed that MIT had established multiple websites for the purpose of conducting negative campaigns against Erdogan’s critics.

These websites were notably characterized by their strongly antisemitic and anti-Western content. It’s significant to note that the financing for these websites came from Serhat Albayrak, CEO of the Turkuvaz group and brother of Berat Albayrak, the son-in-law of Turkish President Erdogan.

 

Eha Medya founder Seyfullah Emin’s LinkedIn profile shows he is employed by the Turkuvaz group as digital media coordinator.

Yılmaz, who assumed a senior position at MIT in August 2013 under the Erdogan government, discreetly provided much of the content for MIT’s black propaganda websites. These websites, identified as medyagundem.com, medyasavar.com, haber10.com and karakutu.com, were notorious for their dissemination of conspiracy theories against Jews and their promotion of hatred toward them. They also associated critics of Erdogan with Zionist and Western plots, fostering a hostile and divisive narrative.

“The Jews established their system on the destruction and wiping out of everybody except them,” one article published on Medyagundem in July 2014 said. The unsigned article blamed Jews for all wars in the world, claiming that the more the world’s population decreases, the greater the amount of oxygen Jews would get. “Wherever there is a war in the world, even if the Jew is not there, s/he will be involved with weapons and the war industry materiel.”

The articles posted on the site called for a boycott of known international brands such as Coca Cola because every cent spent on a Coke would turn into bullets and bombs used by what it called the “murderous and terrorist Israeli state.” It carried remarks by Erdogan that often described Israel as a terrorist state that was following in Hitler’s footsteps.

After its exposure, the intelligence agency abandoned the websites, with all inaccessible today with the exception of Medyagundem, which has not been updated since 2018, the year Eha Medya was established, most likely to replace the defunct websites.

 

Serhat Albayrak, a suspect in an organized crime network along with a one-time al-Qaeda financier, controls nearly the entire Turkish media on behalf of the Turkish president.

A complex and multifaceted approach by the Turkish intelligence agency to influence both domestic and international audiences remains one of the top priorities of the Erdogan government, which secured a new mandate to rule Turkey for the next five years in the May 2023 general election. The use of dozens of active websites, including some with far-right and extremist leanings, to push the narrative of the Erdogan government suggests a concerted effort to shape public opinion.

The global reach of these operations, which target audiences in various countries and within diaspora Turkish and Muslim communities, highlights the extent of their influence campaign. The utilization of modern information warfare tactics, including the leveraging of social media platforms, allows the Erdogan government to disseminate harmful narratives and ideas to a wide audience beyond Turkish borders.

nordicmonitor.com

Niger at the heart of the Sahel crisis

0

Amid the Sahel’s escalating turmoil, the coup in Niger has raised concerns about uranium commerce, migratory trends and terrorist threats.

Abdourahamane Tchiani (front row, seventh from the left) and other army commanders hold a meeting in Niamey, Niger on July 28, 2023. On the same day, General Tchiani, the head of Niger’s presidential guard, appeared on national television and declared himself the new leader of the country. © Getty Images

The strategic belt of the Sahel is descending into chaos. Sudan had two coups, one in April 2019 and another in October 2021. Mali saw its first coup in August 2020, followed by a second one in May 2021. In April 2021, Chad experienced a similar disruption, as did Guinea five months later in September. The year 2022 was an annus horribilis for Burkina Faso, with two coups in January and September. And finally, in July 2023 came an assault on the government by a military junta in Niger, one of the poorest countries in all of Africa despite its extraordinary uranium reserves.

Niger’s leadership tug-of-war

On July 26, 2023, a group of presidential guard officers led by General Abdourahamane Tchiani deposed incumbent President Mohamed Bazoum, ordering his arrest and locking him up in his palace in the capital, Niamey. Mr. Bazoum, a former schoolteacher, had assumed the presidency of Niger from Mahamadou Issoufou, who, after two terms (2011 to 2021) had accepted the popular vote – the country’s first democratic transition.

The rebels’ declared goal was to “put an end to the regime due to the deteriorating security situation and bad governance.” In reality, their motivations are far more complex. Niger, despite recent efforts, lacks strong government institutions. In addition, the pandemic and climate change have hamstrung the country’s already fragile economic situation. This has increased discontent among the population, already tested by jihadist groups and ethnic tensions. The deposed president, for example, belongs to an Arab-speaking minority, and because of this has often been accused of being a pawn of foreign powers.

International reactions and consequences

Power was then subsequently assumed by the junta, named National Council for the Safeguard of the Homeland (CNSP). The European Union, the United States and many African Union countries protested, but to no avail.

The Economic Community of West African States (ECOWAS), to which Niger belongs, held an extraordinary summit in Abuja under the auspices of Nigerian President Bola Tinubu. The organization called for the “immediate release” of President Bazoum and a “full return to constitutional order.” These demands were echoed by the U.S. and the EU. The latter is particularly concerned about these latest developments in Niger. Instability could derail investments, affect uranium trade and send a new wave of migrants toward European countries. For all these reasons, Brussels has expressed strong support for the deposed president.

On July 30, 2023, the French embassy in Niamey was stormed by thousands of people clamoring against France and supporting Russia. Then, during the first week of August, a Nigerian-led ECOWAS delegation traveled to Niger for discussions with the rebel junta. They offered the junta to step down with no military action taken against the perpetrators of the putsch.

The junta instead appointed a civilian as prime minister: Ali Mahamane Lamine Zeine, former chief of staff in 2001 under then-President Mamadou Tandja and then finance minister in 2002 until the 2010 putsch. Lieutenant Colonel Habibou Assoumane was named leader of the presidential guard. To strengthen their hold on power, the rebel military began arresting dozens of members of the ruling party, even detaining the mines minister – a key role – Ousseini Hadizatou Yacouba. On August 10, the junta presented a new government composed of 21 ministers.

Rising resistance and ongoing struggles

In parallel, a resistance movement was emerging. On August 3, President Bazoum was featured in the Washington Post saying that his country is being held hostage by a group of criminals trying to nullify the ballot box result produced by the 2021 elections. He also emphasized that foreign aid constitutes 40 percent of the national budget. The EU has halted security collaboration and withheld its planned financial assistance (503 million euros for 2021 to 2024).

Jihadist terrorist groups such as Boko Haram and Islamic State in the Greater Sahara (ISGS) may now have the opportunity to spread. So will criminal networks connected to the ethnic groups of the Fulani, Hausa and Tuareg. The junta seems to be planning to revoke all security cooperation with France. Between 1,000 and 1,500 French units were performing counterterrorism operations in the border area with Mali and Burkina Faso, two Sahel countries that the French were forced to abandon in May 2022 and February 2023 respectively due to the failed agreements caused by coups in these countries as well. To this international contingent should be added about a thousand Americans, in the vicinity of Agadez, and 350 Italians. The American outpost plays a particularly sensitive role in monitoring terrorist cells in the entire area through drones and other intelligence resources.

Uranium supply endangered

Uranium was first discovered in Niger in 1957, with the first commercial mine starting to operate in 1971. Today the country supplies about 5 percent of the world’s entire production.

Much of the production is processed and transported by the French multinational Orano. That supply, which accounts for a quarter of the uranium used by the EU for nuclear power generation, has apparently been blocked by rebels, although Orano itself has stated that everything is under control.

gisreportsonline.com

The Middle Corridor: A Geopolitical Game-Changer in Eurasian Trade

0

In an era marked by rapidly evolving trade dynamics and escalating geopolitical tensions, the rise of the Middle Corridor as a viable alternative trade route is more than just a noteworthy development; it’s a geopolitical game-changer. Bridging the gap between China and Europe via a network that runs through strategic countries such as Kazakhstan, Azerbaijan, and Georgia, the Middle Corridor offers a fresh trade and economic landscape. This comes at a time when the traditional Northern Corridor, which is largely under Russian influence, is becoming increasingly less attractive due to Russia’s deteriorating international reputation following its invasion of Ukraine. The decline in Russia’s standing, especially regarding trade partnerships and geopolitical alignments, has added a sense of urgency to the quest for alternative, more stable trade routes. This shift has accelerated the need for a recalibration of global trade networks, making the Middle Corridor not merely an option but an imperative for nations looking to diversify their trading relationships and reduce geopolitical risk.

Gaining Momentum

While Central Asian countries have maintained a neutral stance in the Ukrainian war, they are acutely aware of the advantages of diversifying away from the Russian-dominated Northern Corridor. Central Asian states, keen to reduce geopolitical risks, have embraced the Middle Corridor for its potential to improve infrastructure and boost intraregional trade. As a result, cargo shipments along this emerging trade artery surged dramatically to 3.2 million tons in 2022.

Kazakhstan, a key player in the Middle Corridor, experienced a significant uptick in its cargo volumes, witnessing a more than twofold increase to 1.5 million tons compared to the previous year. In stark contrast, the Northern Route has seen a 34% decline in shipping volume, a downturn influenced by the heightened geopolitical instability surrounding Russia.

However, this optimism should be tempered with realism. Despite the surge in cargo volumes, the Middle Corridor still accounts for less than 10% of total cargo moved via the Northern Route. Several obstacles—such as inconsistent regulations, varying infrastructure quality, and conflicting national interests—must be addressed for the Middle Corridor to fully realize its potential.

Trilateral Agreements and Operational Streamlining

Among the most significant developments fortifying the Middle Corridor’s potential is a trilateral agreement among Kazakhstan, Azerbaijan, and Georgia. Negotiated during a series of visits by Kazakh Prime Minister Alikhan Smailov to these neighboring countries last June, the agreement focuses on establishing a joint logistics company. This joint venture aims to standardize tariffs, streamline cargo regulations, and simplify customs procedures, thus eliminating many operational bottlenecks that have historically hindered the flow of goods along this route.

The benefits of this operational efficiency are manifold and extend far beyond mere paperwork reduction. For example, standardized regulations and tariffs could significantly accelerate cargo transit across the corridor, making it an increasingly attractive option for companies involved in transcontinental trade. Furthermore, the Middle Corridor’s shorter geographical distance—by at least 2,000 kilometers compared to its northern counterpart, which routes through Russia—translates into tangible reductions in shipping times. This could potentially cut transit time between China and Europe to as few as 12 days, compared to the current 19-day journey via the Northern Corridor.

Most importantly, the Middle Corridor offers significant risk-mitigation benefits. In an era marked by escalating geopolitical tensions and economic sanctions, especially with regard to Russia, the Middle Corridor provides businesses an alternative path that sidesteps any potential uncertainties. This is especially crucial for companies that must adhere to increasingly strict sanctions regulations, as it reduces the risk of becoming entangled in complex legal disputes due to unintentional violations. Therefore, the Middle Corridor is not only a shorter and faster route but also a safer one, making it an increasingly compelling choice for companies navigating the volatile landscape of global trade.

Overcoming Challenges

While the Middle Corridor holds undeniable promise, the pathway to realizing its full potential is fraught with challenges. Two interlocking elements—investment and security—stand out as pivotal concerns that demand immediate and thoughtful solutions.

From a financial standpoint, the magnitude of required investments is staggering. The European Bank for Reconstruction and Development (EBRD) estimates that a significant capital injection of between $19-21 billion is essential for overcoming the Middle Corridor’s logistical and infrastructural bottlenecks. These range from developing high-capacity freight terminals to modernizing existing railway systems, to implementing advanced tracking and monitoring technologies.

Security adds a separate, yet intertwined, layer of complexity. The Middle Corridor cuts through a region historically fraught with tensions and territorial disputes, a fact recently underscored by the Armenia-Azerbaijan conflict over Nagorno-Karabakh. Regional stability is not just a lofty aim—it’s an operational necessity. The corridor’s viability depends on a stable geopolitical climate where goods can move freely and efficiently, without disruptions from military conflicts or political discord.

In this context, regional stability shifts from being merely a beneficial condition to a non-negotiable requirement. All current and potential stakeholders in the Middle Corridor must prioritize bolstering its security framework. This could involve multinational dialogues, peacekeeping initiatives, or even the involvement of neutral third-party monitors to ensure that the trade route remains unobstructed by regional conflicts.

In summary, the Middle Corridor’s capacity to overcome these dual challenges of investment and security will not only dictate its operational efficiency but also its relevance in the evolving landscape of global trade. Without strategic solutions in these critical areas, the corridor risks remaining an underutilized asset rather than transforming into a powerful engine for both regional and global economic growth.

Kazakhstan’s Central Role

Kazakhstan stands as a linchpin in the development and success of the Middle Corridor. President Kassym-Jomart Tokayev, in his recent state-of-the-nation address, delineated a vision where the transport and logistics sector emerges as a cornerstone of Kazakhstan’s economic development. He highlighted the importance of the Trans-Caspian route and introduced a comprehensive plan for maritime infrastructure development. This vision involves transforming the port of Kuryk into an integrated logistics hub and ambitiously aims to quintuple traffic volume along the Trans-Caspian route in the medium term.

However, Tokayev’s acknowledgment of the need for “constructive and good-neighbourly relations” with all of Kazakhstan’s neighbors, including Russia and China, adds a layer of geopolitical complexity. While the Middle Corridor offers an alternative trade route, it doesn’t outright negate the need for a balanced diplomatic relationship with Russia and other neighbors.

Support from the West

The growing interest in the Middle Corridor from global powers like the United States and the European Union isn’t just a casual nod; it aligns fundamentally with their long-term national and regional strategies. For the United States, backing the development of an alternative route like the Middle Corridor serves dual purposes. First, it counteracts Russia’s dominant influence over Eurasian trade routes, a geopolitical outcome highly desirable in the wake of Russia’s actions. Second, the Middle Corridor offers the U.S. access to emerging and potentially lucrative markets in Central Asia, presenting opportunities for increased trade and investment in sectors beyond just transportation.

The European Union sees similar advantages. The Middle Corridor aligns closely with the EU’s broader strategy of engagement with Central Asia, a region rich in natural resources, including fossil fuels and minerals. In the face of energy security concerns and a desire to diversify its supply chains, the EU finds the Middle Corridor a compelling alternative that could lessen its dependency on Russian routes. This not only provides the EU with more control over its economic future but also gives it a degree of leverage in its often-tense relations with Russia.

The Path Ahead

With the potential to redefine economic engagement in the Eurasian region, the Middle Corridor promises a more balanced, secure, and efficient way to transport goods between Asia and Europe. Realizing this promise, however, requires a nuanced and coordinated strategy that caters to the complex needs and aspirations of all participating nations and stakeholders.

The financial investment required is formidable but indispensable. Without a commitment to invest in infrastructural improvements—like Kazakhstan’s ambitious railway expansion plans and the development of the port of Kuryk—the Middle Corridor risks becoming a missed opportunity. But such investment goes beyond physical infrastructure; it also involves the establishment of strong institutional frameworks, the harmonization of trade policies, and the crafting of transnational agreements to ensure long-term operational viability.

Furthermore, the corridor’s success depends on more than just logistical and infrastructural factors; it requires a carefully balanced geopolitical environment. Participating nations must thoughtfully manage their relations with significant global players like Russia and China to ensure that the development of this new route harmonizes with, rather than undermines, existing partnerships and alliances. Trade does not occur in a vacuum but in a complex global setting replete with geopolitical intricacies.

In summary, the Middle Corridor presents more than just an alternative for cargo transit; it offers a unique opportunity to reshape the geopolitical and economic landscape of the Eurasian region. Achieving this vision calls for a concerted effort from all stakeholders—be they national governments, private investors, or regional and international organizations. By collaboratively tackling the complex challenges ahead, the Middle Corridor holds the potential to serve as a catalyst for regional stability and a facilitator of global economic cooperation.

geopoliticalmonitor.com

δρ Γεώργιος Ανδρέα Μούρτος: ΚΑΚΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ  ΚΑΙ  ΛΗΘΑΡΓΟΚΡΑΤΙΑ!

2

 

δρ Γεώργιος Ανδρέα Μούρτος*

Ο τίτλος του κειμένου αποτελείται από δύο νεολογισμούς σύνθετων λέξεων με δεύτερο συνθετικό τη λέξη κραταιός: ο πρώτος, εμπεριέχει τη λέξη κάκιστος στον σύνθετο όρο κακιστο-κρατία∙ πρωτοδιατυπώθηκε αγγλιστί ως kakistocracy από τον διοικητή της CIA επί διακυβερνήσεως Ομπάμα, John Brennan, για να αποδώσει τη διακυβέρνηση από τους κάκιστους. Ο δεύτερος νεολογισμός εμπεριέχει τη λέξη λήθαργος και πρωτοεισήχθη στο διεθνολογικό λεξιλόγιο από Γερμανούς διανοούμενους, για να περιγράψει την ανοραμάτιστη διακυβέρνηση της Γερμανίας, που υπήρξε και η πιο μακρόχρονη, από την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ. Επί Μέρκελ, η χώρα απολάμβανε υψηλό επίπεδο υλικής ευμάρειας αλλά στερείτο εθνικού και ευρωπαϊκού οράματος, με συνέπεια η Γερμανία και η Ευρώπη να ετεροπροσδιορίζονται, σήμερα, από τις επιλογές τρίτων, διαγράφοντας αμφότερες κατιούσα τροχιά, με τους πολίτες να παραμένουν απαθείς, ωσάν να βρίσκονται σε λήθαργο.

Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι κατηγορητήριο. Είναι κείμενο βαθιάς αγωνίας και έντονου προβληματισμού σε μια προσπάθεια να φωτιστούν τα συνεχόμενα γεγονότα που σημάδεψαν με οδυνηρό τρόπο, τον τελευταίο χρόνο, τη χώρα μας: Τέμπη, Αγχίαλος-Στεφανοβίκειο-Λιβύη, Ρόδος, Έβρος και θεσσαλικός κάμπος. Τα γεγονότα αυτά έχουν κοινό γνώρισμα με μονολεκτική αναφορά: παρακμή. Εξ ορισμού, η παρακμή είναι υφέρπουσα και αόρατη αλλά εντόνως αισθητή∙ οδυνηρή και συνάμα αποδεκτή, με θύματα και χωρίς θύτες. Είναι το λαμπερό περιτύλιγμα με χαλασμένο περιεχόμενο ή άλλως η προδιαγεγραμμένη πορεία, από τα ψηλά στα χαμηλά, με ανεπαίσθητο τρόπο. Τα παραδείγματα αφθονούν. Όλες οι αυτοκρατορίες και οι ισχυρές δυνάμεις τη βίωσαν, και τη βιώνει η «ισχυρή» ευρωενωσιακή Ελλάδα των επιδοτήσεων, του υπερκαταναλωτισμού, των δικαιωμάτων και όχι υποχρεώσεων, της αποδόμησης της αριστοκρατικής της παράδοσης, του ωχαδερφισμού, της «δημοκρατικής» διαφθοράς, αφού «όλοι μαζί τα τρώμε», και της ατιμωρησίας.

Η ελλαδική παρακμή έχει βαθιές ρίζες και εκλαμβάνεται πλέον ως φυσιολογική, γεγονός που αποτρέπει κάθε ουσιαστική αντίδραση. Την περιέγραψε με τα εξής απλά λόγια, ο διορατικός Παπαδιαμάντης: «ἐκ τῆς ἐλευθέρας Ἑλλάδος οὐδεμίαν ἐλπίδα συνδρομῆς βλέπομεν. Ἡ σημερινὴ δυνατὸν νὰ ὑπηρετῇ τὴν Ἑλλάδα ὡς Κράτος, δὲν τὴν ὑπηρετεῖ ὅμως ὡς Ἔθνος».

Ένας άλλος οξυδερκής νους, συνομήλικος του Σκιαθίτη, ο Γεώργιος Σουρής, με τη σκωπτική γραφίδα του, συνηγορεί με την παπαδιαμάντεια ετυμηγορία και την εξειδικεύει με τα εξής, διαχρονικής ισχύος, λόγια:

Κλέφτεεες!… γιὰ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, πεντάρα μὴν κρατεῖτε,

βλέπετ᾽ ἐδῶ, βλέπετ᾽ ἐκεῖ, εἰς τὸν περίπατό σας,

ἀκόμη καὶ τὸν ἴσκιο σας γιὰ κλέφτη φοβηθῆτε,

μπορεῖ καὶ σεῖς νὰ κλέψετε τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό σας.

Κλεψιὰ ἐδῶ, κλεψιὰ ἐκεῖ… κλητῆρες… ἀστυνόμοι…

Εἰσαγγελία, Δικασταί, Συντάγματα καὶ νόμοι.

Κλέφτεεες!… μεγάλοι ξακουστοί, καὶ κλέφτες πεινασμένοι,

κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,

κλέφτες χωρὶς παράσημα καὶ κλέφτες σταυρωμένοι,

κλέφτες χωρὶς μιὰ πῆχυ γῆ καὶ κλέφτὲς με παλάτια.

Ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμί,

κι ὁ ἄλλος ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

Ο νομπελίστας Γιώργος Σεφέρης, που βίωσε την παρακμιακή πορεία του ελλαδισμού από μέσα, μας δίνει την ετυμηγορία του:

«Στην πολιτική μου ζωή ένιωσα, τις περισσότερες φορές, μεγάλη αηδία.

… τους πολιτικούς που έτυχε να παρατηρήσω από κοντά και είδα πάντα επηρεασμένους από τα μικροσυμφέροντά τους, τις μικροεπιρροές και αρκετά συχνά από ένα θολό και αδιαμόρφωτο συναισθηματισμό… Δεν είχα καμιά προτίμηση∙ τους έβλεπα όλους ίδιους, κούφιους, ασήμαντους και βλαβερούς.

…Κάποτε συλλογιζόμουνα μια καινούρια φυσιογνωμία, δυνατή, αντρίκεια, ανθρώπινη, που θα συγκέντρωνε γύρω της εκείνους που θα μπορούσαν να οδηγήσουν την Ελλάδα στον πραγματικό προορισμό της. Ένιωθα πως αυτοί οι άνθρωποι, άγνωστοι, ανεκδήλωτοι, υπήρχαν».

Πού είναι, άραγε, αυτοί οι Έλληνες, για να «σηκώσουν τον ήλιο ψηλά», όπως μας προτρέπει ο ποιητής; Εξοστρακισμένοι από τον τόπο τους, είναι η απάντηση. Πρώην μεταπτυχιακός σπουδαστής μου και επιτυχημένος επαγγελματίας, περιέγραψε την ελλαδική πραγματικότητα ως εξής, με αφορμή επίσκεψη στον τόπο καταγωγής του. Παρατήρησα, μου επεσήμανε, ότι εμείς οι καλοί μαθητές και οι ανήσυχοι νόες, αποδημήσαμε είτε στα μεγάλα αστικά κέντρα είτε στο εξωτερικό. Οι υπόλοιποι παραμείνανε στον τόπο τους∙ κάποιοι εξ αυτών είναι οι αιρετοί άρχοντες και άλλοι διορισμένοι σε διοικητικές θέσεις, όπως πρόεδροι νοσοκομείων και άλλων κρατικών φορέων. Όσοι εκ των καλών και ανήσυχων μαθητών παρέμειναν, υποσκελίζονται και εξωθούνται στην αφάνεια. Πρόκειται για τον ορισμό της κακιστοκρατίας.

Αυτή η μικροεικόνα χαρακτηρίζει ολόκληρη την επικράτεια. Υπερβολή; Ας κοιτάξουμε γύρω μας και θα βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Τα δικά μου τα έχω βγάλει και θα τα αναφέρω με δύο παραδείγματα. Το κατεστημένο της κακιστοκρατίας εφευρίσκει άπειρα προσκόμματα για την απόδοση καθολικής ψήφου στους αποδήμους, όταν άλλες γειτονικές μας χώρες την έχουν, προ πολλού, υιοθετήσει. Οι απόδημοι, απαξιωμένοι από τη χώρα τους, συσπειρώνονται γύρω από την εκκλησία και τις κοινότητές τους, και όχι γύρω από το εχθρικό κράτος (πρεσβεία και προξενεία). Το δεύτερο παράδειγμα είναι πιο εξειδικευμένο και αφορά τον δεσπότη της ιδιαίτερης πατρίδας μου, ο οποίος, νησιώτης γαρ, γέννημα και θρέμμα της εκκλησιαστικής γραφειοκρατίας των Αθηνών, χωρίς ιδιαίτερα προσόντα και χαρίσματα, εμφυτεύτηκε στην καρδιά της ηπειρωτικής Ελλάδας, πλήρως αποξενωμένος από το ποίμνιό του. Η αναρρίχησή του στον επισκοπικό θρόνο οφείλεται, εμφανώς, στις δυνάμεις της κατεστημένης κακιστοκρατίας, την οποία  ενισχύει καθημερινά με τις επιλογές του. Προήγαγε, επί παραδείγματι, τον ανώριμο διάκο του στην πιο υψηλόβαθμη θέση τής διοικητικής πυραμίδας της Μητροπόλεως, και διατηρεί αναιτίως τον πιο προσοντούχο ιερωμένο, με σπουδές και στην Εσπερία, σε απομακρυσμένο χωριό των εκατό κατοίκων.

Παρόμοιες με τις ανωτέρω επιλογές κατακλύζουν την καθημερινότητα των πολιτών και τους έχουν εθίσει στην αδιαμαρτύρητη αποδοχή τους. Πρόκειται για το παρακμιακό φαινόμενο της ληθαργοκρατίας.

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει, συνοψίζεται ως βασανιστική απορία: ποιες δυνάμεις γιγαντώνουν τα παρακμιακά αυτά φαινόμενα και πώς θα εξαλειφθούν. Δεν υπάρχει, φυσικά, μονοσήμαντη απάντηση. Το βέβαιο είναι ότι η κακιστοκρατία υπνωτίζει, και όταν παρατείνεται επιφέρει τη ληθαργοκρατία. Η κακιστοκρατία ανθεί, όταν πάψει να υφίσταται ο «δήμος», τουτέστιν, η μεσαία τάξη. Όταν, δηλαδή, ακυρώνεται το αριστοτελικόν μέσον και αγνοείται η προτροπή ἀεὶ μεσεύειν που γέννησε τον αΐδιο πολιτισμό της κλασικής Ελλάδας, ο οποίος έχει απαξιωθεί πλήρως από το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Συνέπεια τούτου είναι η ενθρόνιση των κακίστων σε όλα τα επίπεδα με τη νέα ιδιότητά τους, αυτή του «εισπράκτορα»: εισπράττουν το δημόσιο χρήμα και μονοπωλούν αξιώματα, θέσεις, τιμές και εξουσίες. Πρόκειται για κράτος εισπράκτορα: 128 σταθμοί διοδίων στην Ελλάδα, 18 στην Αυστρία, κανένας στη Βρετανία. Υπερπληθωρισμός κυβερνητικών αξιωματούχων με συρφετό συμβούλων και βοηθών. Τρίμηνη επιβολή τελών ύδατος σε όλη την ύπαιθρο χώρα, όταν τα χωριά ερημώνουν και οι εναπομείναντες είναι οι υπερήλικες, που στερούνται τη δυνατότητα να ποτίσουν και τον κήπο τους ακόμα. Στην πατρίδα μου, που «πνίγηκε» προσφάτως, η αρμόδια υπηρεσία-εισπράκτορας (ΔΕΥΑΚ), έχει στο διοικητικό της συμβούλιο 11 άτομα!

Η κακιστοκρατία χρεώνεται με την ορφάνια της υπαίθρου. Όταν ορφανεύει η ύπαιθρος, σταματά η δημιουργία (=δῆμος+ἔργον), τουτέστιν, κάθε δραστηριότητα που έχει αναφορά και αποδέκτη το σύνολο, τον δήμον. Και χωρίς δημιουργία, δεν υφίσταται δημοκρατία (δῆμος+κραταιός), η οποία τραυματίστηκε θανάσιμα από το πνεύμα του μεταπρατισμού σε προϊόντα, υπηρεσίες και ιδέες. Μάταια ο Θουκυδίδης βροντοφωνάζει από τον τάφο του, για να μας αφυπνίσει: «Ἄνδρες γὰρ ἡ πόλις…» (Η-77), δηλαδή, καμιά πόλη δεν ευημερεί χωρίς ενεργούς και δημιουργικούς πολίτες.

Το φως, ωστόσο, δεν έχει εκλείψει πλήρως, αχνοφαίνεται και, πιθανώς, να αποδειχθεί αρκετό για να φωτίσει τον δρόμο μας. Η άλλοτε κραταιά μεσαία τάξη αντιδρά με την τεράστια αποχή της στις εκλογές∙ αυτή και μόνο έχει το κλειδί της λύσης και της λύτρωσης. Και, κατά μία εκδοχή, η κακιστοκρατία θα καταρρεύσει, όταν η αποχή γενικευτεί, γιατί μόνο έτσι θα αποβληθεί το φύλλο συκής της δημοκρατικότητας, που τη νομιμοποιεί. Η μαζική αποχή σε χωριά και πόλεις, κατά τις επικείμενες εκλογές τοπικής «αυτοδιοίκησης», θα αποτελέσει προοίμιο επερχόμενου θανάτου του «κάκιστου», για να αναστηθεί το «ωραίο». Δεν πρόκειται για προτροπή αλλά για επισήμανση ενός μοναδικού ελληνικού φαινομένου. Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα των έξι διαδοχικών πολιτισμών (Κυκλαδικός, Μινωικός, Μυκηναϊκός, Κλασικός, Ελληνιστικός, Βυζαντινός). Κάθε φορά που ένας πολιτισμός έχανε τη ζωτικότητά του, πέθαινε και ξεφύτρωνε λαμπρότερος ο επόμενος. Η ελληνική λύτρωση βρίσκεται στον θάνατο. Καλή ανάσταση!

*Ο Δρ Γεώργιος Μούρτος είναι επίτιμος καθηγητής Στρατηγικής και Διεθνών Σχέσεων του βρετανικού Πανεπιστημίου Plymouth.

Πηγή: Εστία

 

 

Μ. Ψύλος: ΣΥΡΙΖΑ με… γραβάτα

0

REUTERS/Louiza Vradi

Ο νέος επικεφαλής πλέον της αξιωματικής αντιπολίτευσης θέλησε να δώσει ιδιαίτερο βάρος στο «επιχειρείν».

«Είμαι ένας από εσάς». Με αυτές τις τέσσερις λέξεις δήλωσε «μικρομεσαίος» ο νέος πρόεδρος πλέον του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανος Κασσελάκης, από το βήμα του πανευρωπαϊκού συνεδρίου για τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, που διοργάνωσαν το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών και η ΓΣΕΒΕΕ.

«Κάθε μικρή επιχείρηση έχει δικαίωμα σε ίσες ευκαιρίες να γίνει μεγάλη. Δυστυχώς, τα ολιγοπώλια, οι τράπεζες, οι διαχρονικές ιδεοληψίες και κρατικές ατολμίες, υπονομεύουν τον δικό σας “ελληνικό όνειρο”. Για να σταματήσει αυτό πρέπει να θεσπίσουμε κανόνες», υπογράμμισε ο κ. Κασσελάκης.

Ο νέος επικεφαλής πλέον της αξιωματικής αντιπολίτευσης θέλησε να δώσει ιδιαίτερο βάρος στο «επιχειρείν». Και κυρίως στη μεσαία τάξη.

Το αν θα καταφέρει να πείσει ο κ. Κασσελάκης τον κόσμο των μικρομεσαίων, που είχαν χαθεί μέχρι τώρα για τον ΣΥΡΙΖΑ, μένει να φανεί. Προηγουμένως θα χρειαστεί να περάσει τον πήχη της εσωκομματικής αμφισβήτησης. Γιατί είναι σαφές ότι στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ανταγωνίζονται δύο τελείως διαφορετικοί, πολιτικά και ιδεολογικά, κόσμοι. Και η τοξική έως και δηλητηριώδης εσωκομματική, προεκλογική αντιπαράθεση έδειξε ότι υπάρχει ένα βαθύ ρήγμα στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο νέος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ξεκινά βέβαια με ένα σημαντικό μειονέκτημα: δεν είναι βουλευτής, σε αντίθεση με τους εσωκομματικούς του αντίπαλους. Θα χρειαστεί λοιπόν να στηριχθεί στον «καλό στρατιώτη» Σωκράτη Φάμελλο για να εκπροσωπεί τον ΣΥΡΙΖΑ στις κοινοβουλευτικές διαμάχες που έρχονται και δεν θα είναι λίγες. Με πρώτη την οικονομία, που δεν θα περιμένει να ενημερωθεί πρώτα ο νέος αρχηγός.

Σύμφωνα με πληροφορίες της Ναυτεμπορικής, ο κ. Κασσελάκης θα κάνει πολύ σύντομα «μία συνολική παρουσίαση των προτεραιοτήτων στην οικονομία και θα απαντήσει και στην ομιλία του πρωθυπουργού Κυριάκου  Μητσοτάκη στην ΔΕΘ για δάνεια από μή τραπεζικούς οργανισμούς υπό την εποπτεία της ΤτΕ».

Η ακρίβεια παραμένει το μεγαλύτερο πρόβλημα και σε λίγες εβδομάδες θα προστεθεί και το πετρέλαιο θέρμανσης, που θα πωλείται πάνω από 1,5 ευρώ το λίτρο. Ένας δύσκολος αντίπαλος, μάλλον σαν ιός που μεταλλάσσεται και απειλεί τον τρόπο ζωής μας. «Δεν υπάρχουν δωρεάν γεύματα στην οικονομία», είχε πει ο «πατριάρχης» του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν. Και ο νέος ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να τον «αποδομήσει» έμπρακτα. Για να πείσει τουλάχιστον τους οπαδούς και τα μέλη του κόμματός του, που τον εμπιστεύθηκαν.

Σε κάθε περίπτωση, δεν θα είναι εύκολο να βάλει… γραβάτα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Για καλό και για κακό πάντως ο κ. Κασσελάκης σε μια συμβολική κίνηση, έκανε ανταλλαγή γραβάτας με τον επιτυχημένο πρόεδρο του ΕΕΑ, Γιάννη Χατζηθεοδοσίου, μετά την ομιλία του στο συνέδριο. Προφανώς χρειάζεται …γούρι.

naftemporiki.gr

Uzay Bulut: ΤΑ “ΗΡΕΜΑ ΝΕΡΑ” ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΑΡΜΕΝΙΚΟ;

0
Uzay Bulut

– Ο τρόπος με τον οποίο η Τουρκία αντιμετώπισε την Ελλάδα και την Αρμενία τον Σεπτέμβριο –

Ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας συναντήθηκε με τον Έλληνα ομόλογό του στην Άγκυρα στις 5 Σεπτεμβρίου. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που πραγματοποιήθηκε μετά τη συνάντησή τους, ο Τούρκος Υπουργός συνομίλησε για “διάλογο με την Ελλάδα”, “συνεργασία” και “ανάπτυξη θερμότερων σχέσεων”, μεταξύ άλλων δόλιων BS bullshit.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός και ο Τούρκος Πρόεδρος συναντήθηκαν στη συνέχεια στις 20 Σεπτεμβρίου στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

Εν τω μεταξύ, η Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν σχεδιάζουν να ολοκληρώσουν τη γενοκτονία τους το 2023 κατά των Αρμενίων στο Αρτσάχ.

Στις 19 Σεπτεμβρίου, η Τουρκία βοήθησε το Αζερμπαϊτζάν να βομβαρδίσει τους Αρμένιους του Αρτσάχ, τους οποίους το Αζερμπαϊτζάν πολιορκούσε και λιμοκτονούσαν τους τελευταίους εννέα μήνες. Εκατοντάδες Αρμένιοι έχουν δολοφονηθεί, χιλιάδες εκτοπίστηκαν και είναι επί του παρόντος άστεγοι και αβοήθητοι. Τα χωριά και οι πόλεις είναι απρόσιτα δεδομένου ότι το Αζερμπαϊτζάν βομβάρδισε και ηλεκτρικά δίκτυα.

Η Τουρκία απείλησε την Αρμενία ότι θα ανοίξει τον «Διάδρομο Ζανγκεζούρ» που διέρχεται από τη νότια Αρμενία και θα χωρίσει την Αρμενία στα δύο. Αυτό θα σήμαινε την αρχή του τέλους της Δημοκρατίας της Αρμενίας.

Η ίδια κυβέρνηση της Τουρκίας δεν απειλεί προς το παρόν να εισβάλει στην Ελλάδα. Όχι επειδή η Τουρκία έχει παραιτηθεί από τους επεκτατικούς της στόχους προς τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, αλλά μάλλον για να εμποδίσει την Ελλάδα να στηρίξει και να ασκήσει πιέσεις για την Αρμενία, η οποία εκτίθεται σε μια ακόμη εκστρατεία εξόντωσης στα χέρια των Τούρκων.

Επειδή η Τουρκία επενδύει πρωτίστως στην καταστροφή του αρμενικού κράτους τόσο στο Αρτσάχ όσο και στην Αρμενία, καθυστερεί τις αλυτρωτικές της φιλοδοξίες προς την Ελλάδα. Όμως καθυστέρηση δεν σημαίνει παραίτηση. Τα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, η Κύπρος, ακόμη και η Δυτική Θράκη παραμένουν ευάλωτα στα τουρκικά σχέδια.

Η Τουρκία αυτή τη στιγμή κατέχει ή στοχεύει στρατιωτικά σχεδόν όλους τους γείτονές της: Αρμενία, Κύπρο, Ιράκ και Συρία. Ο μόνος λόγος που ο τουρκικός στρατός δεν επιτίθεται στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι διότι η Ελλάδα, μέλος του ΝΑΤΟ, έχει έναν ισχυρό στρατό, μεταξύ άλλων πλεονεκτημάτων και ιδιοτήτων. Επιπλέον, η τρέχουσα προτεραιότητα τόσο της Τουρκίας όσο και του Αζερμπαϊτζάν είναι να κατακτήσουν την Αρτσάχ και την Αρμενία.

Εδώ ελπίζουμε ότι οι Έλληνες ηγέτες δεν θα πέσουν στα λόγια του τουρκικού BS (bullshit) για «συνεργασία» και θα επιλέξουν να βοηθήσουν την Αρμενία. Η συνεργασία με την Τουρκία αυτή τη στιγμή θα έμοιαζε με συνένοχο στη γενοκτονία των Αρμενίων το 2023 και θα ενθάρρυνε περαιτέρω την Τουρκία στην ιμπεριαλιστική της ατζέντα κατά της Ελλάδας και της Κύπρου.

*Δημοσιογράφος, Υποψήφια Διδάκτορας. Επιστημονικός συνεργάτης
@philosproject. Γεννήθηκε στην Τουρκία. Γράφει για την πατρίδα της και την περιοχή.

– The way Turkey has Treated Greece and Armenia in September –   Turkey’s Foreign Minister met his Greek counterpart in Ankara on September 5. During the press conference held after their meeting, the Turkish Minister discussed “dialogue with Greece”, “cooperation” and “developing warmer relations”, among other deceitful BS. The Greek PM and Turkey’s President then met on September 20 on the sidelines of the UN General Assembly in New York. Meanwhile, Turkey and Azerbaijan plan to complete their 2023 genocide against Armenians in Artsakh.   On September 19, Turkey assisted Azerbaijan in bombing the Armenians of Artsakh, whom Azerbaijan has besieged and starved for the past nine months. Hundreds of Armenians have been murdered, thousands displaced and are currently homeless and helpless. Villages and towns are inaccessible given that Azerbaijan bombed electrical grids as well. Turkey has threatened Armenia that it will open the “Zangezur Corridor” that will pass through southern Armenia and split Armenia in two. This would spell beginning of the end of the Republic of Armenia. The same government of Turkey is not currently threatening to invade Greece. Not because Turkey has given up on its expansionist goals towards the Greek islands in the Aegean, but rather to prevent Greece from supporting and lobbying for Armenia, who is being exposed to yet another annihilationist campaign at the hands of Turks. Because Turkey is primarily invested in destroying Armenian statehood both in Artsakh and Armenia, it is delaying its irredentist ambitions towards Greece. But delay does not mean renunciation. Greek islands in the Aegean, Cyprus and even Western Thrace remain vulnerable to Turkish schemes.   Turkey is currently occupying or militarily targeting almost all of its neighbors: Armenia, Cyprus, Iraq, and Syria. The only reason the Turkish military is not attacking Greece right now is that Greece, a NATO member, has a powerful military, among other advantages and qualities. Additionally, both Turkey and Azerbaijan’s current priority is to take over Artsakh and Armenia. Here is hoping Greek leaders will not fall for Turkish BS talk about “cooperation” and will choose to help Armenia. Cooperating with Turkey right now would be akin to being complicit in the 2023 Armenian genocide and would further embolden Turkey in its imperialistic agenda against Greece and Cyprus.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΚΑΣΣΕΛΑΚΗ: ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ;

34
του Παντελή Σαββίδη
1.-Περισσότερο με όρους ψυχανάλυσης παρά πολιτικής σκέφτεται και αντιδρά ο ελληνικός λαός. Η επιλογή Κασσελάκη, απο ένα τμήμα του, δεν έγινε επειδή αναζήτησε κάτι νέο ως περιεχόμενο στην πολιτική. Άλλωστε αυτά που έλεγε ήταν αλλοπρόσαλα τις περισσότερες φορές.Έγινε διότι η ελληνική κοινωνία- και το τμήμα που εκφράζεται μέσω του Συριζα- απαιτεί ένα νέο πολιτικό σκηνικό λιγότερο αλλοτριωμένο και διεφθαρμένο απο το υπάρχον. Ο Κασσελάκης διεμβόλισε τους υποψηφίους ενός κατεστημένου της αυτοαποκαλούμενης αριστεράς επειδή αυτό το κατεστημένο κούρασε, φόβισε και ενόχλησε ακόμη και τους περιπλανώμενους στον χώρο.
2.-Η διαμόρφωση των πολιτικών σχηματισμών είναι υπόθεση των μελών και φίλων τους αλλά αφορά όλη την κοινωνία. Είναι στοιχεία του πολιτικού συστήματος. Το πολιτικό μας σύστημα αυτήν την στιγμή, ή, μάλλον, απο το 2015 βρίσκεται σε μια εξέλιξη. Διαμορφώνεται. Και θα συνεχίσει να διαμορφώνεται μέχρι η σταθεροποίησή του θα αντανακλά τις ανάγκες της κοινωνίας. Σήμερα δεν το πετυχαίνει. Η ρευστότητα θα συνεχιστεί.
3.-Σε κρίσιμες περιόδους ενός εθνικού κράτους τον ρόλο της υπέρβασης της κρίσης αναλαμβάνει η αστική του τάξη. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει τέτοια τάξη και οι ολιγάρχες της χώρας δεν συγκροτούν αστική τάξη. Τα χαρακτηριστικά της είναι λούμπεν. Φθάσαμε στο σημείο η μόνη εναλλακτική πολιτική λύση να είναι- και  πάλι- ο κ. Μητσοτάκης. Η μονοδιάσταση αυτή αναγκαστική πολιτική επιλογή ήταν, και είναι, επικίνδυνη διότι σε περίπτωση παταγώγους αποτυχίας η κοινωνική και πολιτική ένταση εκτονώνεται με την ανάδειξη άλλης κυβερνητικής ομάδας στην εξουσία. Όταν δεν υπάρχει το σύστημα εκρήγνυται και καταρρέει. Το αδιέξοδο και η ήττα της Αρμενίας έχει τέτοια χαρακτηριστικά.
4.-Ό,τι και να λένε οι εκφραστές της αμερικανικής πολιτικής στην Ελλάδα τον ρόλο αναδιαμόρφωσης του πολιτκού σκηνικού έχει αναλάβει η προστάτιδα δύναμη του προτεκτοράτου, οι ΗΠΑ. Αν οι εγχώριοι ολιγάρχες δεν έπαιρναν εντολή να βοηθήσουν τον Κασσελάκη τα ΜΜΕ των ολιγαρχών θα τον εξαφάνιζαν την πρώτη ημέρα της εμφάνισής του. Όχι, μόνο δεν το έκαναν αλλά και τον στήριξαν εγκαταλείποντας, εν μέρει, την εκλεκτή τους, αντίπαλο του Κασσελάκη.
5.-Ευτυχώς που υπάρχει και ο διεθνής παράγων και ενδιαφέρεται, έστω και για τα δικά του συμφέροντα, για το πολιτικό φάσμα της Ελλάδας. Ούτε η ελληνική κοινωνία, ούτε η άρχουσα τάξη της είναι σε θέση να παίξουν αυτόν τον ρόλο. Ρόλο εκτελεστή εντολών-και μόνο- μπορούν να διαδραματίσουν.
6.-Το πολιτικό σκηνικό μετά την εκλογή Κασσελάκη πόρρω απέχει απο το να είναι σταθερό. Είναι η αρχή εξελίξεων. Ο Συριζα δεν θα μπορέσει να μείνει ενωμένος. Ο κεντρικός πυρήνας του με τον Κασσελάκη θα συγκροτήσει μια κεντρώα, παρά αριστερά, ομάδα που θα διεκδικεί την εξουσία. Όσοι αποχωρήσουν θα αναζητήσουν, μαζί με άλλους, να συγκροτήσουν μια κυβερνητική αριστερά χωρίς πειστικότητα στη κοινωνία διότι δοκιμάστηκαν, εμετρήθησαν και ευρέθησαν ελλιποβαρείς.
7.-Στον κεντρώο χώρο μαζί με ό,τι απομείνει απο τον Συριζα θα συσπειρωθεί και ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ το οποίο αδυνατεί να αποκτήσει επαφή με την κοινωνία. Για λάθος λόγους στην αποτυχία αυτή βαραίνει περισσότερο το όνομα παρά η ανυπαρξία πολιτικής. Το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορέσει να αποφύγει την ρευστότητα. Ένα μέρος του θα αναζητήσει έκφραση απο το κέντρο στο οποίο θα παιδεύεται και ο Συριζα του Κασσελάκη και ένα άλλο, αριστερό κατά παράδοση, θα περιπλανιέται σε αναζήτηση μιας φαντασιακής αριστεράς η οποία δεν υπάρχει και δεν θα μπορέσει να συγκροτηθεί. Αν κάτι συγκροτηθεί θα είναι ενα ιδοτελές μόρφωμα με χαρακτηριστικά του 2015 που καπηλεύεται το όνομά της. Ωστόσο, η χώρα και η κοινωνία της έχουν ανάγκη μιας νέας αριστεράς η οποία θα εκφράσει τα αγωνιώδη υπαρξαικά ερωτήματα κοινωνικών στρωμάτων που ολοένα και αυξάνονται αριθμητικά.
8.-Η περιπλάνησή μου σε φράξιες της παραδοσιακής αριστεράς- πλην του θεοκρατούμενου ΚΚΕ- δεν μου δίνει την εντύπωση πως έχουν αντιληφθεί τι σημβαίνει σε επίπεδο τεχνολογικών εξελίξεων και πολιτικών υποκειμένων που δημιουργούν. Φράξιες θα παραμείνουν.
9.-Εν κατακλείδι, είμαστε πολιτικά μια καθυστερημένη κοινωνία με έντονα στοιχεία παρακμής και δεν μπορούμε να αναδείξουμε το πολιτικά νέο που θα διαχειριστεί τις τύχες μας. Ισως και να μην υπάρχει σε επίπεδο προσώπων. Γι αυτό η κρίση, όχι μόνο, θα συνεχιστεί αλλά και θα βαθαίνει.

Αρθρο Κ. Φέδερστοουν στην «Κ»: Πρέπει να χάσει η Αριστερά;

1
Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ

Ενα ανοικτό εκλογικό σύστημα είναι εγγενώς απρόβλεπτο. Η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα συναρπαστικό τηλεοπτικό ριάλιτι σόου που έχει προσελκύσει τον κόσμο

Οι δημοκρατίες ευδοκιμούν μέσα από την αντιπολίτευση – αυτό είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους. Πριν από σαράντα χρόνια, ένας ανώτατος Βρετανός υπουργός, λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές, δήλωσε ότι θεωρούσε κακές τις συντριπτικές πλειοψηφίες, διότι, στο σύνολό τους, δεν δημιουργούσαν «επιτυχημένες κυβερνήσεις». Η Μάργκαρετ Θάτσερ –η οποία δεν φημιζόταν για την ανοχή της στις διαφορετικές απόψεις– τον απέπεμψε αμέσως επειδή έλεγε ανοησίες.

Η σαρωτική νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη τον περασμένο Ιούνιο έδειχνε πως ο ίδιος και η κυβέρνησή του θα ήταν ανίκητοι. Ηταν ένα ιστορικό σημείο καμπής. Στο πλαίσιο της σημαντικής οικονομικής προόδου της Ελλάδας, ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε άσχημα ένα κακό φύλλο. Ακόμη και αν το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας δεν έφτασε ακριβώς στα υψηλότερα επίπεδα, εκείνο του ΣΥΡΙΖΑ κατέρρευσε. Ο πρωθυπουργός θα γινόταν κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Ωστόσο, τα τρομερά γεγονότα του καλοκαιριού έδειξαν ότι οι κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως του μεγέθους της πλειοψηφίας τους, αντιμετωπίζουν ρίσκα. Μια κυβέρνηση που εξελέγη για τον ρεαλισμό και την ικανότητά της, δέχτηκε επιθέσεις για τις αποτυχίες του «εκτελεστικού κράτους». Ανεξάρτητα από το αν αυτές οι επικρίσεις είναι βάσιμες ή όχι, το πολιτικό κλίμα έχει αλλάξει, τουλάχιστον προς το παρόν. Το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη, ο κ. Μητσοτάκης χρειάστηκε να υπερασπιστεί τη φήμη του.

Τον Μάιο και τον Ιούνιο, ένας αριθμός ψηφοφόρων επέστρεψε στο ΠΑΣΟΚ. Ομως, αυτό παραμένει το μικρότερο κόμμα της Κεντροαριστεράς. Σήμερα το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στην εκλογή ηγεσίας στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ: στην επιλογή μεταξύ της Εφης Αχτσιόγλου και του Στέφανου Κασσελάκη. Τόσο οι ίδιοι όσο και οι ηττημένοι αντίπαλοί τους έχουν σηματοδοτήσει διαφορετικές στρατηγικές για το κόμμα προκειμένου να ανακτήσει τη στήριξή του.

Μπορούν να τα καταφέρουν; Ας δούμε τι μας δείχνει η ευρύτερη ευρωπαϊκή εικόνα. Πρώτον, την περασμένη εβδομάδα συμμετείχαν σχεδόν 150.000 ψηφοφόροι στις εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ και από αυτούς οι 40.000 ήταν νέα «μέλη». Το σύστημα διεξαγωγής της ψηφοφορίας υπερφορτώθηκε. Αναλογικά, σε σύγκριση με τον αριθμό των ψηφοφόρων στις εκλογές για την ηγεσία των κομμάτων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η συμμετοχή αυτή είναι μεγάλη και εντυπωσιακή.

Η ίδια η διαδικασία εκλογής προέδρου προκαλεί ενδιαφέρον. Ενα ανοικτό εκλογικό σύστημα είναι εγγενώς απρόβλεπτο. Είναι σαν το επιχειρηματικό μοντέλο της ΕasyJet εφαρμοσμένο στην πολιτική: ένα σύστημα εισόδου χωρίς «ταλαιπωρίες», χωρίς «έξτρα». Το ποιοι είναι οι «επιβάτες» που θα συμμετάσχουν δεν είναι γνωστό εκ των προτέρων. Τα αποτελέσματα μπορεί να είναι μη αναμενόμενα: ένα παραδοσιακό κομματικό σύστημα επιλογής μπορεί να παράγει έναν θιασώτη των μέσων ενημέρωσης –τον Τόνι Μπλερ– ενώ μια ανοικτή διαδικασία μπορεί να αναδείξει έναν αφοσιωμένο στην ιδεολογία – τον Τζέρεμι Κόρμπιν. Η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα συναρπαστικό τηλεοπτικό ριάλιτι σόου που έχει προσελκύσει τον κόσμο.

Δεύτερον, σχεδόν όλες οι χώρες της Ε.Ε. έχουν έναν πολιτικό ανταγωνισμό που περιστρέφεται γύρω από την «Αριστερά» και τη «Δεξιά». Δεν συμμερίζομαι την άποψη ότι η πολιτική συγκυρία απομακρύνεται αμείλικτα από την Αριστερά. Σε όλη την Ευρώπη, το σημερινό ιδεολογικό κλίμα είναι πιο σύνθετο. Μετά το 2008, η «επεκτατική λιτότητα» των νεοκλασικών οικονομικών, την οποία υποστήριξαν ο καθηγητής Αλμπέρτο Αλεσίνα (Χάρβαρντ) και άλλοι, ήταν το κυρίαρχο ρεύμα: οι περικοπές των κρατικών δαπανών θα ενίσχυαν την εμπιστοσύνη της αγοράς και θα οδηγούσαν σε επενδύσεις και ανάπτυξη. Ωστόσο, η απάντηση της Ε.Ε. στις υφεσιακές επιπτώσεις της πανδημίας της COVID ακολούθησε ένα πολύ διαφορετικό οικονομικό μοντέλο: ακόμη και η καγκελάριος Μέρκελ αποδέχτηκε την ανάγκη για δημόσιο χρήμα προκειμένου να τονωθεί η ανάπτυξη. Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, που ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια, παρέχει εντυπωσιακές ενισχύσεις άνω των 720 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Και για τις µεγάλες προκλήσεις του μέλλοντος –κλιματική αλλαγή, προστασία του περιβάλλοντος, ενεργειακή ασφάλεια, αντιμετώπιση της δημογραφικής αλλαγής καθώς οι κοινωνίες γερνούν, καλύτερες υπηρεσίες υγείας κ.λπ.– η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη επιθυμεί οι κυβερνήσεις να κάνουν περισσότερα και όχι λιγότερα. Οι αντιλήψεις έχουν προχωρήσει και οι προσδοκίες των ψηφοφόρων είναι διαφορετικές. Στην Ελλάδα, υπάρχει μια φυσική βάση υποστήριξης μιας ενεργής κυβέρνησης που θα κατευθύνει την εθνική ανάπτυξη – όλες οι κυβερνήσεις από τον Καραμανλή τη δεκαετία του 1950 έχουν προσπαθήσει γι’ αυτό – ενώ οι νεοφιλελεύθερες ιδέες δεν ρίζωσαν ποτέ, όπως διαπίστωσε ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού.

Τρίτον, η κυβέρνηση παραμένει δυνητικά ευάλωτη. Εχει υποβαθμίσει τον παράγοντα ιδεολογία: η απήχησή της, πιο πολύ, έγκειται στο ότι «θα φέρει αποτελέσματα». Αλλά για ποιον; Το πώς και πότε τα οφέλη της οικονομικής ανάπτυξης μοιράζονται στον πληθυσμό είναι ερωτήματα που αφήνουν χώρο για πολιτική αμφισβήτηση σχετικά με τις αξίες και τις προτεραιότητες. Σήμερα, υπάρχουν πολλοί Ελληνες που αισθάνονται ότι δεν συμμετέχουν στην ανάκαμψη ή/και αισθάνονται επισφαλείς στην αγορά εργασίας.

Τέταρτον, όπως δείχνουν τα γεγονότα του καλοκαιριού, η προσφυγή στη βάση της διαχειριστικής επάρκειας θέτει μια κυβέρνηση υπό σοβαρή πίεση όταν τα πράγματα πάνε στραβά. Καμία κυβέρνηση, όποια και αν είναι η πλειοψηφία της, δεν μπορεί να ελέγξει τα «γεγονότα»: το απροσδόκητο μπορεί να αποσταθεροποιήσει μια κυβέρνηση, κάτι που το κατάλαβαν πολλές από αυτές.

Πέμπτον, η παραμονή του Μητσοτάκη στην εξουσία μετά δύο πλήρεις θητείες μπορεί από μόνη της να αποτελέσει πρόβλημα. Μέχρι το 2027, οι ψηφοφόροι μπορεί να είναι έτοιμοι για ένα νέο πρόσωπο που θα ηγηθεί της χώρας. Μια συνεχόμενη τρίτη θητεία στην εξουσία θα ήταν πρωτόγνωρη στην Ελλάδα μετά το 1974 και μοναδική στην Ευρώπη.

Ετσι, ακόμη και πριν συνυπολογίσουμε στην εξίσωση το ποιον θα επιλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ ως ηγέτη του, υπάρχουν τουλάχιστον πέντε δομικοί λόγοι για τους οποίους η Αριστερά στην Ελλάδα δεν είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Και αυτός είναι ένας ισολογισμός που είναι καλός για τη δημοκρατία: οι πιο πολλοί θα συμφωνούσαν ότι η Ελλάδα σήμερα θα ωφελούνταν από μια αποτελεσματική αντιπολίτευση.

Ο Κέβιν Φέδερστοουν είναι καθηγητής και διευθυντής του Ελληνικού Παρατηρητηρίου του LSE.

Καθημερινή

Israel Intercepts Rocket-Making Material En Route to Gaza From Turkey

0

Israeli customs authorities revealed on September 14 that their agents intercepted 16 tons of explosive material on its way from Turkey to the Gaza Strip in July. According to the Israeli Tax Authority spokesperson, the customs agents in Ashdod inspected two containers that were supposed to contain 54 tons of gypsum — the key ingredient in plaster. After testing the material in a lab, authorities concluded that some of the bags contained ammonium chloride — a dual-use chemical used in making rockets.

Despite normalizing relations with Israel in recent years, Turkey has supported the terrorist organization Hamas, funneling funds to Hamas through its banks, hosting meetings with Hamas leaders, and issuing Turkish passports to Hamas leaders.

Expert Analysis

“The origin of this shipment cannot be ignored. Turkey has become a major sponsor of Hamas in recent years and a major hub of Hamas operations. Did the government in Ankara know about this effort to arm the terrorist group with 16 tons of explosive material? This is a crucial question to answer for Israel but also for the United States and many of Turkey’s other NATO allies.” — Jonathan Schanzer, FDD Senior Vice President for Research

“The seizure of 16 tons of raw materials, intended to be used by Hamas for the construction of rockets, once again underscores Turkey’s insincere commitment to antiterrorism. On the one hand, Ankara declares its desire to ‘normalize’ ties with Israel, while on the other, it continues to support a major terrorist entity that is focused on undermining the very existence of Israel. Erdogan’s government remains a primary source of support for Hamas and other jihadist entities throughout the region.” — Sinan Ciddi, FDD Non-Resident Senior Fellow

Haven for Hamas

The relationship between Turkey and Israel, once allies, chilled after the 2008-2009 Operation Cast Lead by the Israel Defense Forces (IDF) in Gaza. Ankara formally broke diplomatic ties in September 2011 after Turkish President Recep Tayyip Erdogan, Turkey’s then prime minister, personally greenlit a flotilla of ships to breach the Israeli blockade of Gaza, leading to a deadly incident with Israeli forces in May 2010. Turkey has been a haven for Hamas since it established a headquarters in Istanbul in 2014. Hamas leader Ismail Haniyeh lives part-time in Turkey, and he and his son hold Turkish passports. Saleh al-Arouri, Hamas’ West Bank chief, is also based in Istanbul. Al-Arouri is a U.S.-designated terrorist with a $5 million U.S. bounty on his head.

Hamas Smuggling is a Major Problem

Jerusalem’s interception of rocket-making material comes after Israel reopened the Kerem Shalom border crossing between Israel and Gaza on September 10. Israel closed the crossing — the sole entry point for goods between Gaza and Israel — on September 4, after IDF soldiers discovered high-quality explosive material concealed inside clothes in three trucks. Hamas is known to redirect dual-use goods intended for its civilian population for military purposes, such as commandeering cement intended for civilian construction projects to build its terror tunn

https://www.fdd.org/analysis/2023/09/15/israel-intercepts-rocket-making-material-en-route-to-gaza-from-turkey/

BRICS+: Συντρίμμια η παγκοσμιοποίηση;

0

 

Οι BRICS+, από την 1η Ιανουαρίου 2024: Mε ροζ, τα μέλη, με πράσινο οι δηλωμένοι υποψήφιοι, με κίτρινο, χώρες που ενδιαφέρονται αλλά όχι υποψήφιες ακόμη.

τoυ Jim Rickards

Τι ακριβώς συνέβη στη σύνοδο κορυφής των BRICS που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Αυγούστου στη Νότια Αφρική; Η απάντηση είναι ότι έχουν συμβεί πολλά, με βαρυσήμαντες συνέπειες για το διεθνές νομισματικό σύστημα και τη γεωπολιτική γενικότερα. Ωστόσο, οι πιο σημαντικές λεπτομέρειες της ιστορίας δεν αναφέρθηκαν ευρέως και θάφτηκαν κάτω από τους συνήθεις τίτλους ειδήσεων.

Εξέτασα το επίσημο ανακοινωθέν των 26 σελίδων από τη σύνοδο κορυφής των BRICS. Είναι ένα καλό έγγραφο αναφοράς, αλλά είναι κυρίως γεμάτο με διπλωματικές φράσεις και καλές προθέσεις. Επικαλείται «αμοιβαίο σεβασμό και κατανόηση, κυριαρχική ισότητα, αλληλεγγύη, δημοκρατία, διαφάνεια, χωρίς αποκλεισμούς, ενίσχυση της συνεργασίας και της συναίνεσης».

Πρόκειται απλώς για διπλωματικούς τύπους που βρίσκονται σχεδόν σε όλα τα ανακοινωθέντα πολυμερών συναντήσεων. Μερικές σημαντικές ανακοινώσεις είναι θαμμένες μέσα στις 26 σελίδες, αλλά περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να λάβετε από τα μέσα ενημέρωσης και τις προσωπικές μου πηγές. Το επίσημο έγγραφο μπορεί να παραμεριστεί με ασφάλεια ενώ εργαζόμαστε στα παρασκήνια για να ανακαλύψουμε πραγματικές πληροφορίες.

Αναμένονται νέες εντάξεις

Συνοψίζοντας, οι BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική) συμφώνησαν επίσημα να δεχθούν έξι νέα μέλη στην ομάδα. Πρόκειται για τη Σαουδική Αραβία, το Ιράν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αιθιοπία, την Αργεντινή και την Αίγυπτο. Αυτές οι χώρες θα γίνουν μέλη των BRICS από την 1η Ιανουαρίου 2024. Αυτή είναι η πρώτη αλλαγή στη σύνθεση του ομίλου από τότε που η Νότια Αφρική έγινε δεκτή στην αρχική ομάδα το 2010.

Τώρα που το εμπόδιο για την εισαγωγή νέων μελών έχει σπάσει, είναι λογικό να αναμένεται ότι περισσότερες χώρες στη λίστα αναμονής (περισσότερες από 20 χώρες επί του παρόντος) θα γίνουν δεκτές μέσα στα επόμενα χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικά ισχυρών παικτών, όπως η Τουρκία.

Αυτές οι αποδοχές αποτέλεσαν αντικείμενο πολλών δισταγμών μεταξύ των μελών. Η Κίνα έχει πιέσει σθεναρά για την ένταξη της Σαουδικής Αραβίας, καθώς το βασίλειο είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής πετρελαίου της Κίνας. Η Ρωσία υποστήριξε επίσης την υποψηφιότητα της Σαουδικής Αραβίας.

Η Ινδία αρχικά αντιτάχθηκε, προτού συμφωνήσει, με αντάλλαγμα την υποστήριξη της Κίνας για την αποδοχή του Ιράν, που είναι στενός σύμμαχος της Ινδίας. Η Νότια Αφρική πίεσε την ομάδα να συμπεριλάβει ένα άλλο μέλος από την υποσαχάρια Αφρική, γεγονός που εξηγεί τη συμπερίληψη της Αιθιοπίας.

Η Βραζιλία ήθελε να διασφαλίσει ότι η Νότια Αμερική δεν θα παραμεληθεί, και έτσι διαπραγματεύτηκε για την αποδοχή της Αργεντινής, η οποία είναι σημαντικός εμπορικός εταίρος της Βραζιλίας. Η Αίγυπτος φαινόταν μια προφανής πρόσθετη επιλογή, τόσο λόγω της εμπορικής και στρατηγικής σημασίας της Διώρυγας του Σουέζ, αλλά και λόγω των στενών ιστορικών δεσμών μεταξύ Αιγύπτου και Ρωσίας, που χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1950.

Τέλος, τα ΗΑΕ αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό χρηματοπιστωτικό κέντρο (βασικό στοιχείο στην προσπάθεια αποδολαριοποίησης) και ταιριάζει απόλυτα στο χαρτοφυλάκιο παραγωγής πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, του Ιράν και της Ρωσίας. Στο τέλος, όλοι κέρδισαν κάτι και επετεύχθη συναίνεση.

BRICS  = OPEC+

Με την προσθήκη της Σαουδικής Αραβίας στον όμιλο, οι BRICS έχουν τώρα υπό την ομπρέλα τους δύο από τους τρεις μεγαλύτερους παραγωγούς πετρελαίου στον κόσμο (Ρωσία και Σαουδική Αραβία, με το τρίτο μέλος της τριάδας να είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες). Η συμπερίληψη των ΗΑΕ και του Ιράν μαζί με τη Σαουδική Αραβία και τη Ρωσία καθιστά τους BRICS  de facto «OPEC+  », όταν πρόκειται για την υπαγόρευση της παραγωγής και των τιμών πετρελαίου.

Ο συνδυασμένος πληθυσμός BRICS+ ανέρχεται σε 3,6 δισεκατομμύρια, ή το 45% του συνολικού πληθυσμού του πλανήτη. Οι BRICS+ κυριαρχούν επίσης στην παραγωγή και το εμπόριο μιας μακράς λίστας φυσικών πόρων, συμπεριλαμβανομένων των σιτηρών, της σόγιας, των σπάνιων γαιών, του ουρανίου, του τιτανίου, του αλουμινίου και του χρυσού. Οι BRICS+ διαθέτουν δύο από τα τρία μεγαλύτερα οπλοστάσια πυρηνικών όπλων στον κόσμο (Ρωσία και Κίνα, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να είναι το άλλο μέλος της τριάδας).

Η δύναμη των BRICS+ ξεπερνά πολύ τα απλά μέτρα παραγωγής ή πληθυσμού. Αν κοιτάξετε τον χάρτη, θα δείτε ότι οι BRICS ελέγχουν πλέον τον Περσικό Κόλπο και τα στενά του Ορμούζ (Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Ιράν), τη Διώρυγα του Σουέζ (Αίγυπτος), το Στενό του Μαγγελάνου (Αργεντινή) και μεγάλο μέρος της χερσαίας μάζας της Ευρασίας (Ρωσία, Κίνα, Ινδία και Ιράν).

Αυτή η προσπάθεια απέχει πολύ από το να έχει ολοκληρωθεί και το Ναυτικό των ΗΠΑ εξακολουθεί να κυριαρχεί στις θάλασσες. Οι συγκοινωνιακές συνδέσεις μεταξύ Σαγκάης και Ρότερνταμ βρίσκονται ακόμη υπό μελέτη. Αλλά το όραμα των BRICS+ όσον αφορά τις στρατηγικές παγκόσμιας κυριαρχίας σε ξηρά και θάλασσα κόβει την ανάσα.

Εν ολίγοις, είτε όσον αφορά τον πληθυσμό, τα όπλα, την οικονομική παραγωγή, την ενέργεια, τους φυσικούς πόρους ή τη μάζα γης, οι BRICS+ είναι πλέον σε θέση να αμφισβητήσουν την G7 και άλλες ανεπτυγμένες οικονομίες για να κάνουν τη φωνή τους να ακουστεί  στη γεωπολιτική, την οικονομία και την παγκόσμια τάξη.

Αυτή η πρόκληση θα γίνει πιο απτή καθώς οι BRICS αποκτούν νέα μέλη στο μέλλον. Οι γραμμές μάχης μεταξύ της Δύσης και του «παγκόσμιου Νότου» έχουν πλέον σχεδιαστεί. Αυτός είναι ένας πολυπολικός κόσμος που δεν έχουμε δει από το 1991, στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Το παγκοσμιοποιητικό όνειρο πέθανε.

«Κλειδί» το νέο παγκόσμιο νόμισμα

Τι γίνεται με τα σχέδια για τη δημιουργία ενός νέου παγκόσμιου νομίσματος BRICS, το οποίο θα χρησιμεύει πρώτα ως νόμισμα συναλλαγών μεταξύ των μελών και μετά ως αποθεματικό νόμισμα;

Η δήλωση της συνόδου κορυφής BRICS XV είναι σχεδόν εντελώς σιωπηλή ως προς αυτό το σημείο. Υπάρχουν ορισμένες θετικές αναφορές στους αντίστοιχους ρόλους της Νέας Αναπτυξιακής Τράπεζας (NDB) και του Contingent Reserve Arrangement (CRA), αλλά πρόκειται για υπάρχουσες οντότητες και δεν σηματοδοτούν νέες πρωτοβουλίες.

Το γεγονός ότι ένα νέο παγκόσμιο νόμισμα δεν αναφέρθηκε σε αυτή τη δημόσια δήλωση δεν σημαίνει ότι δεν συζητήθηκε ιδιωτικά. Αυτό σημαίνει απλώς ότι δεν έχει επιτευχθεί συναίνεση.

Η Κίνα εξακολουθεί να ονειρεύεται να κάνει το γιουάν παγκόσμιο νόμισμα και να δημιουργήσει ένα είδος «πετρογιουάν». Η Ινδία εξακολουθεί να πιέζει ώστε η ρουπία της να γίνει ευρύτερα αποδεκτή στο διμερές εμπόριο. Η Νότια Αφρική δεν είναι σημαντικός παγκόσμιος παίκτης σε αυτήν τη συζήτηση.

Μόνο η Ρωσία και η Βραζιλία φαίνονται αποφασισμένες να δημιουργήσουν μια πραγματική εναλλακτική λύση στο δολάριο για το παγκόσμιο εμπόριο και τα αποθέματα.

Αυτά τα ζητήματα θα πρέπει να επιλυθούν.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το μέγεθος μιας νομισματικής ένωσης είναι το κλειδί για την επιτυχία της. Το ευρώ είναι ένα τέλειο παράδειγμα. Είκοσι χώρες χρησιμοποιούν σήμερα το ευρώ ως εθνικό τους νόμισμα. Το ευρώ είναι επίσης παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα (με μερίδιο περίπου 26% των συναλλαγματικών διαθεσίμων σε ευρώ) επειδή είναι ελεύθερα μετατρέψιμο σε δολάρια ΗΠΑ και άλλα αποθεματικά νομίσματα, όπως το ελβετικό φράγκο, η στερλίνα και το γιεν Ιαπωνίας.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η επέκταση των μελών των BRICS αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του οράματος ενός νέου παγκόσμιου νομίσματος. Ο σχεδιασμός και η κυκλοφορία ενός νέου νομίσματος σημαίνει λίγα χωρίς μια μεγάλη ομάδα εμπορικών εταίρων που είναι πρόθυμοι να το υιοθετήσουν και να το χρησιμοποιήσουν στις καθημερινές συναλλαγές.

Η ένταξη νέων μελών των BRICS είναι ένα σημαντικό βήμα προς τη δημιουργία αυτής της μεγάλης ομάδας, και επομένως ένα ουσιαστικό βήμα για την υιοθέτηση ενός νέου παγκόσμιου νομίσματος που προορίζεται να ανταγωνιστεί το δολάριο ή ακόμη και να το υποκαταστήσει.

Η διαδικασία έχει ξεκινήσει.

Πηγή: LA CHRONIQUE AGORA