Αρχική Blog Σελίδα 1576

Ε.E.: Η Κομισιόν θεσπίζει τη λογοκρισία στο Διαδίκτυο!

7

του Mike Hume, δημοσιογράφου

Η Κομισιόν θεωρεί υπεύθυνα – με την απειλή εξοντωτικού προστίμου – τα κοινωνικά δίκτυα για ό,τι αντίθετο στον επίσημο πολιτικό λόγο, τη δημόσια ασφάλεια, τη δημόσια υγεία, κτλ.. Γι’ αυτό και έχει προσλάβει περισσότερους από εκατό «έμπιστους ελεγκτές», δηλ. κριτές της Αλήθειας!

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ισχυρίζεται ότι ο σημαντικός νόμος της για τις ψηφιακές υπηρεσίες (DSA-Digital Services Act) θα «διασφαλίσει καλύτερη προστασία των χρηστών και των θεμελιωδών δικαιωμάτων στο διαδίκτυο». Όπως συμβαίνει συχνά, όταν αποκωδικοποιούμε τη διγλωσσία της ΕΕ, αποδεικνύεται ότι ισχύει το αντίθετο. H DSA είναι στην πραγματικότητα μια επίθεση στο πιο «θεμελιώδες» δικαίωμα όλων: την ελευθερία της έκφρασης. Και η Επιτροπή ετοιμάζεται να χρησιμοποιήσει τις νέες της εξουσίες για να υπονομεύσει τη δημοκρατία για εκατομμύρια «χρήστες», με άλλα λόγια στους λαούς της Ευρώπης.

Αποδεικνύεται ότι η ευρωπαϊκή δημοκρατία χρειάζεται «καλύτερη προστασία» – ενάντια στην DSA και την τεχνοκρατία των Βρυξελλών.

Η DSA επιτρέπει στην Επιτροπή να παρακολουθεί και να καταπνίγει τις απόψεις λαϊκιστικών και δεξιών κομμάτων που δεν συμμορφώνονται με την κοσμοθεωρία των Βρυξελλών, με το πρόσχημα της καταπολέμησης της «ρητορικής μίσους» και της «παραπληροφόρησης». Οι εκλογές αυτού του μήνα στη Σλοβακία χρησιμεύουν ως δοκιμασία για το νέο καθεστώς διαδικτυακής λογοκρισίας. Οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του επόμενου έτους είναι μεγαλύτερος στόχος.

Στο πλαίσιο της DSA, η Επιτροπή έχει δώσει στον εαυτό της έκτακτες εξουσίες να ελέγχει αυτά που μας επιτρέπεται να πούμε, να δούμε ή να ακούσουμε στο Διαδίκτυο. Οποιαδήποτε πολύ μεγάλη διαδικτυακή πλατφόρμα (VLOP) ή μηχανή αναζήτησης με περισσότερους από 45 εκατομμύρια χρήστες – όπως το Facebook, το YouTube, η Google και το Instagram – θα πρέπει να αφαιρέσει αμέσως περιεχόμενο που έχει επισημανθεί ως παράνομο, ρητορική μίσους ή παραπληροφόρηση. Θα πρέπει να ενεργούν ακόμη πιο γρήγορα για να λογοκρίνουν μηνύματα που αποτελούν αντικείμενο καταγγελίας από οργανισμούς που έχουν χαρακτηριστεί επίσημα ως “Έμπιστοι ελεγκτές”.

Η μη συμμόρφωση με αυτές τις υποχρεώσεις θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες να αντιμετωπίσουν σκληρές κυρώσεις από την Επιτροπή, ακόμα και πρόστιμα έως και 6% του παγκόσμιου ετήσιου κύκλου εργασιών τους – που εκτιμάται σε περίπου 16 δισ. δολάρια στην περίπτωση της Google . Αντιμέτωπες με την απειλή τέτοιων κυρώσεων, είναι πιθανό οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας να υιοθετήσουν μια προσέγγιση που αποστρέφεται τον κίνδυνο: να λογοκρίνει πρώτα και (ίσως) να κάνει ερωτήσεις αργότερα.

Το περιεχόμενο που καλύπτεται από την DSA υπερβαίνει κατά πολύ το ήδη παράνομο περιεχόμενο, όπως παιδική πορνογραφία ή τρομοκρατικά εγχειρίδια.

Όπως εξηγεί ένας ειδικός, «η DSA παρέχει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή όχι μόνο την εξουσία να αφαιρεί παράνομο περιεχόμενο, αλλά και περιεχόμενο που θεωρεί ανεπιθύμητο επειδή πιστεύεται ό,τι βλάπτει τον «πολιτικό λόγο», τη δημόσια ασφάλεια, τη δημόσια υγεία και πολλά άλλα πράγματα».

Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι με τέτοιους ευρείς όρους που εφαρμόζονται να λογοκρίνουν τα πάντα, από την κριτική για τα lockdown και τις εντολές εμβολιασμού («δημόσια υγεία») έως την αντίθεση στον οπλισμό της Ουκρανίας από την ΕΕ («δημόσια ασφάλεια») ή τη σθεναρή έκθεση της τρανσέξουαλ ιδεολογίας (« πολιτικός λόγος»).

Δεν υπάρχει αξίωση για «ανεξάρτητη» ρύθμιση από έναν υποτιθέμενο ουδέτερο φορέα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μη εκλεγμένη, ανεύθυνη και πολύ ευφάνταστη, υπερηφανεύεται ότι είναι ο άμεσος ρυθμιστής των πλατφορμών Big Tech. Επιστρατεύει περισσότερα από 100 άτομα για να διασφαλίσει ότι δεν θα ακυρωθούν αιρετικά μηνύματα.

Όπως πάντα στις συζητήσεις για την ελευθερία του λόγου, δύο ζητήματα συνδέονται στενά. Πού να τραβήξουμε τη γραμμή; Και ποιος τη χαράσσει;

Ποιος θα αποφασίσει εάν μια ανάρτηση είναι απλώς αμφιλεγόμενη ή αν πρόκειται για «παραπληροφόρηση» που πρέπει να αφαιρεθεί; Ποιος θα αποφασίσει αν κάποιος απλώς εκφράζει μια άποψη που κάποιοι βρίσκουν προσβλητική ή αν πρόκειται για «ρητορική μίσους» που πρέπει να φιμωθεί;

Ποιοι είναι αυτοί οι «έμπιστοι ελεγκτές» που θα ορίσουν ποια μηνύματα θα λογοκρίνουν – και γιατί πρέπει να τους εμπιστευόμαστε για να αποφασίζουν τι μπορούμε να δημοσιεύουμε, να βλέπουμε ή να ακού; Οι Ρωμαίοι ρωτούσαν: «Ποιος φυλάει τους φύλακες;»”. Θα πρέπει να θέσουμε εκ νέου το ερώτημα. Ποιος ελέγχει τους ελεγκτές; Ποιος σηματοδοτεί τις σημαίες;

Μην σας ξεγελάει το γεγονός ότι δεν πρόκειται για τη γνωστή μας από παλιά  κρατική λογοκρισία. Το σύστημα έμμεσης λογοκρισίας της DSA μεταφέρει άνευ προηγουμένου το νομικό έλεγχο του Διαδικτύου σε μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας και, πίσω από αυτές, στην εξουσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Μπορεί να μην ζούμε κάτω από την τυραννία ενός καθεστώτος τύπου Big Brother. Αλλά μην κάνετε λάθος: οι Big Βρυξέλλες σας παρακολουθούν.

Εκ μέρους της Κομισιόν, ο Επίτροπος Thierry Bretton ζήτησε βοήθεια στον έλεγχο «της οικοδόμησης της κοινής γνώμης της Σλοβακίας», ενόψει των εκλογών. Ενας άλλος Όρμπαν, στο πρόσωπο ενός πρώην κομμουνιστή, είναι ό,τι δεν θέλει η ΕΕ.

Μην πιστεύετε στα λόγια μου, ακούστε τι λένε οι ίδιοι. Ο Ευρωπαίος Επίτροπος Thierry Bretton επισκέφθηκε πρόσφατα τη Silicon Valley για να συνομιλήσει με τον Mark Zuckerberg, το αφεντικό της Meta, και τον Elon Musk, ιδιοκτήτη του X (πρώην Twitter), σχετικά με την ανάγκη συμμόρφωσης με τους νέους κανόνες της ΕΕ. Ο επίτροπος δήλωσε («όπως ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο 14ος, όπως παρατήρησε ο Νόρμαν Λιούις): «Είμαι εκτελεστικό όργανο. Εκπροσωπώ το νόμο, που είναι η βούληση του κράτους και του λαού». Ας σημειώσουμε ότι, όπως ο θρυλικός Γάλλος βασιλιάς, ούτε οι πάμπλουτοι της Silicon Valley, ούτε οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών έχουν κερδίσει ποτέ ούτε μια ψήφο από τον «λαό» της Ευρώπης.

Πρόκειται για επίθεση όχι μόνο στην ελευθερία της έκφρασης, αλλά και στη δημοκρατία. Η Επιτροπή βλέπει τις επερχόμενες ευρωπαϊκές προεκλογικές εκστρατείες ως πρωταρχικό στόχο λογοκρισίας. Ο Επίτροπος Μπρετόν το κατέστησε σαφές τον Απρίλιο, διαμαρτυρόμενος ότι «κακόβουλοι παράγοντες εκμεταλλεύονται ενεργά διαδικτυακές πλατφόρμες για να διαστρεβλώσουν το περιβάλλον πληροφοριών […], ιδιαίτερα ενόψει εκλογών». Τόνισε τις ανησυχίες της ΕΕ για «υβριδικό πόλεμο που λαμβάνει χώρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης» ενόψει των γενικών εκλογών στη Σλοβακία του Σεπτεμβρίου και παραπονέθηκε για την έλλειψη συντονιστών στο Facebook που θα βοηθήσουν στον έλεγχο «της οικοδόμησης της γνώμης της σλοβακικής κοινωνίας» .

Όπως αναφέρει το The European Conservative, οι ελίτ της ΕΕ θέλουν να παρέμβουν στις εκλογές της Σλοβακίας για να προσπαθήσουν να αποτρέψουν τον πρώην πρωθυπουργό Robert Fico και το κόμμα του Smer, που επικρίνει το ΝΑΤΟ, να κερδίσουν την εξουσία. Πρώην σταλινικός που εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Τσεχοσλοβακίας μόλις τρία χρόνια πριν πέσει το Τείχος του Βερολίνου, ο κ. Fico δεν είναι ίσως υπόδειγμα όλων για τη δημοκρατία. Ωστόσο, οι Σλοβάκοι ψηφοφόροι θα πρέπει να είναι ελεύθεροι να διαμορφώνουν τη δική τους γνώμη, χωρίς παρέμβαση από «κακούς παράγοντες» της ΕΕ και τους αυταρχικούς νόμους τους.

Και η Σλοβακία είναι μόνο η αρχή, μια δοκιμαστική περίπτωση για τη συστηματική χρήση του ASD για την παρακολούθηση των διαδικτυακών συζητήσεων γύρω από τις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του επόμενου έτους. Οι Big Βρυξέλλες θα μπουν σύντομα στο εκλογικό σας κέντρο.

Τα δημοκρατικά δικαιώματα και η ελευθερία της έκφρασης είναι πάντα αδιαχώριστες ελευθερίες. Η δημοκρατία είναι θέμα επιλογής. Πώς μπορούμε να επιλέξουμε αιτιολογημένα χωρίς να ακούσουμε τα επιχειρήματα όλων των μερών, είτε  προσβλητικά είτε όχι για κάποιους, στο πλαίσιο μιας ειλικρινούς και χωρίς ταμπού συζήτηση;

Οι περιορισμοί στην ελευθερία του λόγου προσβάλλουν την ίδια τη βάση της δημοκρατίας: την ιδέα ότι οι άνθρωποι είναι ίσοι πολίτες, οι οποίοι πρέπει να μπορούν να αποφασίζουν μόνοι τους. Ένας νόμος όπως ο DSA αντανακλά την προκατάληψη ότι οι «απλοί άνθρωποι» είναι πολύ αδαείς, πολύ εύκολα χειραγωγούμενοι από δημαγωγούς, για να τους εμπιστευόμαστε σημαντικές αποφάσεις. Μάλλον, είναι παιδιά που πρέπει να καθοδηγούνται από τους ανωτέρους τους στις Βρυξέλλες, να τους λένε πού να πάνε και τι να σκέφτονται με «σημαία εμπιστοσύνης», προκειμένου να καταλήξουν στη «σωστή» απόφαση, αυτή που πήρε εκ των προτέρων η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Γονέων.

Δεν χρειάζεται να είμαστε ασυμβίβαστοι με την ελευθερία του λόγου (όπως εγώ) για να δούμε τους υπαρκτούς κινδύνους αν αφήσουμε τις Big Βρυξέλλες να κυβερνούν το Διαδίκτυο. Ο νόμος της ΕΕ για τις ψηφιακές υπηρεσίες βλάπτει σοβαρά την ελευθερία έκφρασης και τη δημοκρατία. Μην αφήσουμε κανέναν να μας πει ότι πρόκειται για παραπληροφόρηση.

Αtlantico, 23 Σεπτεμβρίου 2023

*Ο Mick Hume 1959 είναι Βρετανός δημοσιογράφος και συγγραφέας με θέματα ελευθερίας του λόγου και ελευθερίας του Τύπου. Ήταν αρθρογράφος των Times για δέκα χρόνια και χαρακτηρίστηκε ως «ο μόνος φιλελεύθερος αρθρογράφος μαρξιστικής εφημερίδας της Βρετανίας».

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: https://atlantico.fr/article/decryptage/attention-la-commission-europeenne-vous-surveille

Χρονικό της κρίσης του Ναγκόρνο Καραμπάχ

0

Στα χέρια των Αμερικανών ο Αμπού Χαλίλ Αλ-Φαντάνι, αρχηγός του ISIS στη Συρία: Μετά από επιδρομή με ελικόπτερα

0

Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι επιδρομή ελικοπτέρου στη βόρεια Συρία το περασμένο Σάββατο στόχευσε με επιτυχία τον αξιωματούχο του ISIS, Αμπού Χαλίλ Αλ-Φαντάνι [Abu Halil al-Fad’ani], επιχειρησιακό αρχηγό του ISIS στη Συρία , ο οποίος συνελήφθη κατά τη διάρκεια της επιδρομής.

“Η σύλληψη αξιωματούχων του ISIS όπως ο Αλ Φαντάνι αυξάνει την ικανότητά μας να εντοπίζουμε, να στοχεύουμε και να απομακρύνουμε τρομοκράτες από το πεδίο της μάχης”, δήλωσε ο αντισυνταγματάρχης Τρόι Γκάρλοκ, εκπρόσωπος της CENTCOM.

Οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι παραμένουν αφοσιωμένες στην ήττα του ISIS που κατέλαβε περιοχές της Συρίας και του Ιράκ το 2014. Διέπραξαν γενοκτονία εναντίον μειονοτικών κοινοτήτων όπως οι Γιαζίντι στο Ιράκ.

Το 2015 οι ΗΠΑ άρχισαν να αυξάνουν την υποστήριξη των δυνάμεων στο Ιράκ και επίσης στη Συρία για να νικήσουν την τρομοκρατική ομάδα.

Το 2015 δημιουργήθηκαν στη Συρία οι υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) και συνέχισαν να νικούν το ISIS σε πολλές μεγάλες πόλεις, απελευθερώνοντας τελικά τη Ράκα και κατατροπώνοντας το ISIS σε περιοχές της κοιλάδας του ποταμού Ευφράτη.

Μέχρι το 2019 το ISIS ηττήθηκε σε μεγάλο βαθμό, αλλά συνεχίζει να έχει πυρήνες που δραστηριοποιούνται στην έρημο στη Συρία και το Ιράκ.

Αυτοί οι πυρήνες του ISIS λεηλατούν ντόπιους, στρατολογώντας μερικούς εξ αυτών και σκορπίζοντας τον τρόμο.

Για παράδειγμα, το ISIS σκότωσε συστηματικά αμάχους στη Συρία οι οποίοι βγαίνουν στην έρημο για να μαζέψουν τρούφες.

Τον Αύγουστο, ένας Γάλλος αλεξιπτωτιστής σκοτώθηκε στο Ιράκ ενώ υποστήριζε τις ιρακινές δυνάμεις κατά του ISIS.

Η Επιχείρηση Inherent Resolve της Combined Joint Task Force Operation Inherent Resolve είναι η κύρια συνιστώσα του πολέμου κατά του ISIS σε έναν συνασπισμό χωρών.

Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ επιβλέπει τις επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.

Γιατί έχει σημασία η σύλληψη του Αλ Φαντάνι

Η σύλληψη του Αλ Φαντάνι μπορεί να είναι σημαντική για να ηττηθεί ό,τι έχει απομείνει από τον ISIS.

Ωστόσο, οι αμερικανικές δυνάμεις έχουν άλλες προκλήσεις στη Συρία.

Τους τελευταίους μήνες υπήρξαν εντάσεις μεταξύ αραβικών φυλών στην κοιλάδα του Ευφράτη και των SDF. Το Ιράν προσπάθησε να απειλήσει και τις αμερικανικές δυνάμεις. Οι φυλές υποστηρίζονται από το συριακό καθεστώς και επίσης ενθαρρύνονται στις επιθέσεις τους από ομάδες Σύριων ανταρτών που υποστηρίζονται από την Τουρκία. Αυτό αποτελεί πρόκληση για την ήττα του ISIS.

Ακόμα κι αν ο ISIS ηττηθεί, άλλες ομάδες εξαπλώνουν τον εξτρεμισμό και την αστάθεια σε περιοχές της Συρίας.

Το Ιράν, η Ρωσία, η Τουρκία και το συριακό καθεστώς θέλουν όλες να εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ τη Συρία και χρησιμοποιούν διάφορα μέσα για να επιτύχουν αυτόν τον σκοπό εκμεταλλευόμενοι τις φυλετικές διαιρέσεις.

Οι αμερικανικές δυνάμεις έχουν εγκαταστάσεις στη Συρία στο Tanf και επίσης κοντά στις εγκαταστάσεις Omar και Conoco, καθώς και άλλες τοποθεσίες.

Δεν ήταν σαφές από την αμερικανική ανακοίνωση πού πραγματοποιήθηκε η επιδρομή κατά του ISIS στη βόρεια Συρία.

Πιθανόν να έγινε σε περιοχές υπό τουρκικό έλεγχο. Στο παρελθόν τα μέλη του ISIS έχουν αναζητήσει καταφύγιο σε αυτές τις περιοχές. Θα μπορούσε επίσης να έγινε στην έρημο κάπου σε περιοχές όπου καμία κυβέρνηση δεν έχει τον πλήρη έλεγχο.

Με πληροφορίες από The Jerusalem Post

https://hellasjournal.com/2023/09/sta-cheria-ton-amerikanon-o-archigos-tou-isis-sti-siria-meta-apo-epidromi-me-elikoptera/

Will the Russia-Ukraine War lead to World War III?

0

So far, the conflict has remained within manageable bounds for the international community, but the prospect of further conflagration is not far off.

Oleksiy Danilov, secretary of Ukraine’s National Security and Defense Council, recently warned attendees at the Kiev Security Forum that “World War III is already underway.” He may be onto something.

The war between Russia and Ukraine began on February 24, 2022. In the first few weeks, it seemed as if the Russians would crush the Ukrainians in a blitzkrieg-style offensive. That prediction was wildly inaccurate. The Russian army was ill-prepared for the mission, and its equipment was far less effective than expected. To say that the morale of its soldiers was not high is an understatement.

By late Spring 2022, the Washington Blob was once again wildly off-base, with experts predicting that Russia would capitulate under the Western sanctions. Those expecting a calamity for the Russian economy learned nothing from Western sanctions on North Korea and Iran—two countries much smaller than Russia that have endured severe sanctions over many years. The sanctions undeniably damaged their economies but didn’t change the fundamental nature of the regimes.

Today, Russia and Ukraine appear locked in a “foxhole” war, similar to World War I, where both sides suffered massive casualties without significant territorial or strategic gains. It seems increasingly likely that this stalemate may last for years. There are several reasons to believe this could be the case.

Neither Russia nor Ukraine appears to have the military capability to defeat the other side. At the same time, neither Vladimir Putin nor Volodymyr Zelensky can quit. If Zelensky throws in the towel, his country will no longer be free, and he will likely fall from power. If Putin quits, he will demolish his image as Russia’s strongman and face challenges to his rule.

Some journalists have predicted that the war’s unpopularity, owing to the high casualty count, coupled with the heavy toll of the sanctions, could turn the Russian people against Putin. This, too, is wildly off-base. Russian history is replete with leaders who imposed enormous losses on the population without paying the price of regime collapse. Major strategic miscalculations by Joseph Stalin and his top brass led to humiliating military defeats to the invading Nazi army throughout Operation Barbarossa in 1941. The Soviets lost vast territory, and their casualties numbered in the millions even before the notoriously bloody Battle of Stalingrad commenced. As Russians still boast today, the hardship steeled the resolve of the Russian army and people, leading to a historic victory over the German invaders.

Of course, none of this means the world is marching toward a total war. But key scenarios still could precipitate a turn for the worst. For example, a collapse of the Russian frontlines (e.g., Ukrainian troops breaking through Zaporizhia, Kherson, and surrounding areas and establishing a significant bridgehead on the Crimea peninsula) could prompt Russia to deploy nuclear weapons (tactical or strategic) to restore the balance. Deputy Chairman of Russia’s National Security Council Dmitry Medvedev has repeatedly warned that Russia won’t hesitate to use such weapons if necessary. Similarly, a sudden Ukrainian collapse—leading to the fall of Kiev—may cause the United States and its NATO allies to introduce new, more destructive weapons or even deploy “boots on the ground” to restore the balance. In either scenario, the road to WWIII is not only a scenario for science fiction.

More broadly, a miscalculation by either party could have unintended consequences. For example, a Russian anti-aircraft battery downing a NATO jet fighter crossing from Polish airspace into Ukraine due to a navigational error could push NATO to invoke Article 5. Similarly, if Russian long-range missiles accidentally strike a target in one of Ukraine’s NATO neighbors, causing significant fatalities, Article 5 invocation, again, is not out of the question.

Should another nation-state join the war, it could spark a wider war. During the last eighteen months, thousands of foreign fighters have joined both sides. The situation is reminiscent of the international brigades that fought for the Nationalists and the Republicans in the Spanish Civil War (1936–1939). But, as the stalemate persists on the front lines, we may see other nations step in. Belarus, where President Lukashenko has sided with the Russians from the start, is an obvious candidate. Another candidate is North Korea. Supreme Leader Kim Jong Un recently replenished Russian stores of weapons and ammunition from his own arsenals. Kim will likely shed no tears if North Korean troops die in Ukraine, gaining him a more significant role on the world stage.

On the other side of the ledger, it remains unlikely that Western countries like Britain, Germany, or France would dispatch troops to Ukraine. But given the deep historical enmity and suspicion that some Eastern European nations, like Poland, harbor toward Russia, who knows what could happen?

So far, China has attempted to convey a policy of neutrality, even as Beijing helps Moscow behind the scenes. China understands that its current economic crisis is partially related to deteriorating relations with the United States. However, conflict may not be a deterrent for Beijing. The Chinese leadership is actively weighing a war of conquest or forced integration of Taiwan. President Xi Jinping could, at some point, offer the Russians a deal whereby they would back his invasion of Taiwan in exchange for Chinese support against the United States and Europe. While some might dismiss this, it is instructive to remember that the People’s Liberation Army (the largest in the world) is about to enter the fifth and final year of its major modernization plan. If the war between Russia and Ukraine is still raging in 2025, such a scenario may be more realistic.

Thankfully, there are also good news scenarios that could end the conflict and, therefore, the diminished likelihood of a global conflict. In a sense, Ukraine and Russia have proven their ability to maintain some sort of ceasefire by avoiding an all-out war after the Russian invasion of Crimea in 2014. Relative calm endured through 2022. It wasn’t a complete ceasefire, as regular skirmishes continued in the Donetsk and Luhansk regions (where most of the population are ethnic Russians). Still, it was kept (more or less) under control. Thus, both sides might agree to a ceasefire if it means not accepting defeat.

One significant wildcard is former president Donald Trump. If Trump returns to the White House next year, he will likely uphold his promise and cut all aid to Ukraine. He could even apply pressure on his NATO allies to stop their support. In such a scenario, the Ukrainians may reluctantly agree to a ceasefire under disadvantageous conditions.

While the chances for the war in Ukraine to evolve into a global conflict are not high, they are not nil either. Tensions are high, and European nations are increasing their defense spending. The fear of wider Russian aggression has many of these countries on edge. They understand that as the war drags on, as the casualties mount, and the sanctions pressure grows, the “wounded bear” can become even more dangerous and potentially more prone to miscalculation.

Brigadier General (res.) Jacob Nagel is a senior fellow at the Foundation for Defense of Democracies (FDD) and a visiting professor at the Technion. He previously served as Prime Minister Netanyahu’s national security advisor and the head of Israel National Security Council (acting).

Lt. Colonel (res.) Boaz Golany is a Professor at the Technion, Israel Institute of Technology, where he has served as a Dean, VP for External Relations & Resource Development, and Executive VP & Director General. His research interests cover diverse areas of applied operations research. He has also served as a board member and consultant to various companies and organizations.

Image: Shutterstock.

nationalinterest.org

Γεώργιος Μουρουζίδης: η δημογραφική κατάθλιψη και η αυτοεξουδετέρωση της επαρχίας

2
17 Απριλίου 2022
του Γεώργιου Μουρουζίδη* Ανώτατου Αξιωματικού του Στρατού ε.α. Απόφοιτου της ΣΕΘΑ, ΜΒΑ, Συνδέσμου στις ΗΠΑ 2008-2011.
Με αφορμή την τελευταία απογραφή του πληθυσμού της χώρας, σε συνδυασμό με την μείωση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, σκέφτηκα να γράψω λίγα λόγια, μπροστά στην διαφαινόμενη κατάρρευση της ελληνικής επαρχίας.
Ο μέσος όρος του κατά κεφαλήν εισοδήματος στην Ελλάδα έπεσε στην προτελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χώρες που μπήκανε στην Ευρωπαϊκή Ένωση πολύ μετά από εμάς (Σλοβακία, Κροατία, Ρουμανία, κλπ…) μας ξεπεράσανε, με μοναδική ουραγό τη Βουλγαρία.
Η δραματική συρρίκνωση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό πέραν του χαμηλού ρυθμού ανάπτυξης και της έλλειψης ανταγωνιστικότητας και στην εκκένωση της επαρχίας.
Εκτός από την υπογεννητικότητα και το brain drain, ο πληθυσμός της επαρχίας μετακινείται προς τα αστικά κέντρα και κυρίως προς την Αθήνα. Δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο, στην οποία ο μισός πληθυσμός κατοικεί γύρω από την πρωτεύουσα.
Σπάνια επίσης, οι διαπεριφερειακές ανισότητες παρουσιάζουν τόσο μεγάλες αποκλίσεις, εντός μιας χώρας. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Αττική (22.000 + Ευρώ) είναι διπλάσιο από ορισμένες περιφέρειες, όπως π.χ της Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης (11.000 + Ευρώ).
Μόνο στα πλέον συγκεντρωτικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα στον κόσμο, οι μεγάλες επενδύσεις και τα μεγάλα έργα εγκρίνονται και ελέγχονται καθολικά, ακόμα και στις πλέον απομακρυσμένες και εθνικά κρίσιμες περιοχές από την πρωτεύουσα, πολλές φορές μάλιστα ερήμην των τοπικών αιρετών και διοικητικών αρχών.
Η ύπαιθρος αδειάζει, με τα υψηλότερα ποσοστά μείωσης να παρατηρούνται στις φτωχότερες επαρχίες. Θα επικαλεστώ το παράδειγμα της γενέτειρας μου, στην οποία η τελευταία απογραφή έδειξε μείωση του πληθυσμού σε ποσοστό μεγαλύτερο του 35 % . Δραματικό είναι επίσης και το στοιχείο της γήρανσης του πληθυσμού, σε ένα Δήμο εναπομεινάντων 5.000 κατοίκων, ο μέσος όρος ηλικίας είναι 65 + ενώ όλο το 2021 γεννηθήκανε λιγότερα από 15 παιδιά. Με βάση τα στοιχεία της απογραφής του πληθυσμού, η μεγαλύτερη μείωση παρατηρείται στις φτωχότερες περιοχές.
Τα μεγαλύτερα έργα γίνονται για την εξυπηρέτηση του πολυπληθούς κέντρου, όπου παρά την κρίση εξακολουθεί να παρουσιάζει οικονομική δραστηριότητα με συνέπεια να συνεχίζει να προσελκύει πληθυσμό από την επαρχία. Πώς να γίνουν επενδύσεις στην επαρχία χωρίς υποδομές και σ’ ένα κράτος που παρά την πρόοδο βρίσκεται ακόμα πίσω στο δείκτη της ψηφιακής ανταγωνιστικότητας.
O πιο ασφαλής τρόπος για την οικονομική ανάκαμψη, τη δημοκρατία και την άμυνα της χώρας είναι η περιφερειακή ανάπτυξη.
Δεν είναι δυνατόν για παράδειγμα κάποιος κάτοικος να ζει στον Β. Έβρο ή το Νευροκόπι και να καταβάλει τους ίδιους φορολογικούς συντελεστές για καύσιμα, βασικά τρόφιμα, θέρμανση, μεταβιβάσεις, κλπ… με αυτούς της Αττικής ή της Μυκόνου.
Οι κυβερνήσεις εκτός των άλλων, κρατούν ως προνόμια τους, την επιδοματική πολιτική (π.χ στη θέρμανση, στις συγκοινωνίες, κλπ…), στην οργάνωση των σχολείων, στην επάνδρωση των υγειονομικών μονάδων, στην βοήθεια των ευπαθών ομάδων, στα μέτρα κατά των κρίσεων, κλπ…
Μαζί με την δημογραφική κατάθλιψη, κατεδαφίζονται και πολλές υποδομές στην περιφέρεια, οι οποίες εάν δεν αλλάξουν άμεσα οι προτεραιότητες του κέντρου, δεν θα αποκατασταθούν ποτέ. Χιλιάδες σπίτια στην επαρχία εγκαταλείπονται αφημένα στη φθορά του χρόνου, ενώ οι νέοι συνωστίζονται στα μεγάλα αστικά κέντρα για 500-600 Ευρώ.
Τις τελευταίες ημέρες έγινε η εκταμίευση της πρώτης δόσης του Ταμείου Ανάκαμψης. Στο σημείο αυτό αναφύεται το ερώτημα, πού και πώς θα διατεθούν τα 70 δις, μήπως σε πελατειακές ανάγκες, δηλαδή πάλι πρωτίστως προς το κέντρο ;
Δυστυχώς για ό,τι συμβαίνει δεν είναι άμοιρες ευθυνών και οι επαρχίες με τους τοπικούς τους άρχοντες να στοιχίζονται κομπορρημονώντας, συνήθως πίσω από τις κομματικές παρατάξεις οι οποίες λειτουργούν κυρίως υπέρ της πολυπληθέστερης περιφέρειας της Αττικής, διότι εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη δεξαμενή ψήφων. Τόσο οι πολιτικοί, όσο και οι κοινωνίες της υπαίθρου εμφανίζονται πολυδιαιρεμένες, με τις τοπικές πολιτικές τους να αλληλοεξουδετερώνονται στις μικροπαραταξιακές τους αντιπαραθέσεις. Ίσως εδώ το «διαίρει και βασίλευε» του Μακιαβέλι, βρήκε το πιο αποτελεσματικό έδαφος για εφαρμογή, την ώρα μάλιστα που η κοινωνία πρόθυμα παίζει το παιχνίδι των «καλών» και των «κακών».
Μόνο οι διαπεριφερειακές και διαδημοτικές συνεργασίες, με ισχυρές τοπικές ηγεσίες, μπορούν να πιέσουν προς τις κεντρικές κυβερνήσεις, ώστε να ασχοληθούν σοβαρά με την ελληνική περιφέρεια, με την προϋπόθεση ότι οι τοπικές κοινωνίες θα διακρίνουν την πολιτική από το ποδόσφαιρο.
*Ανώτατος Αξιωματικός του Στρατού ε.α. Απόφοιτος της ΣΕΘΑ, ΜΒΑ, Σύνδεσμος στις ΗΠΑ 2008-2011.

Τουρκία: Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν άγνωστη γλώσσα σε αρχαία πλάκα

0
Η χαμένη γλώσσα ανήκει στην ινδοευρωπαϊκή οικογένεια.

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια άγνωστη αρχαία γλώσσα όταν έφεραν στο φως μια αρχαία πλάκα κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην Τουρκία.

Σύμφωνα με το Julius-Maximilians-Universität Würzburg στη Γερμανία, ένα δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο, η χαμένη γλώσσα ανήκει στην ινδοευρωπαϊκή οικογένεια, η οποία περιλαμβάνει εκατοντάδες συγγενείς γλώσσες που πιστεύεται ότι μοιράζονται έναν μόνο

Λίγο λιγότερο από το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού μιλάει μια ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, η οποία είναι εγγενής στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, το ιρανικό οροπέδιο και τη βόρεια ινδική υποήπειρο, αναφέρει το Newsweek.

Μερικές από τις πιο ευρέως ομιλούμενες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες είναι τα αγγλικά, τα χίντι, τα ισπανικά, τα Ελληνικά, τα γαλλικά, τα ρωσικά, τα πορτογαλικά, τα γερμανικά, τα παντζάμπι και τα μπενγκάλι.

Η τελευταία ινδοευρωπαϊκή γλώσσα που αναγνωρίστηκε ανακαλύφθηκε χάρη σε ένα τελετουργικό κείμενο χαραγμένο σε μια πλάκα στο μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO Boğazköy-Hattusha στη βόρεια επαρχία Τσορούμ της Τουρκίας.

Το Boğazköy-Hattusha ήταν κάποτε η πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας των Χετταίων, μιας από τις μεγάλες δυνάμεις της Εγγύς Ανατολής κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, την περίοδο μεταξύ περίπου 1650-1200 π.Χ.

Οι ανασκαφές πραγματοποιούνται στο Boğazköy-Hattusha για περισσότερο από έναν αιώνα υπό τη διεύθυνση του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου (DAI).

Περίπου 30.000 πήλινες πλάκες έχουν βρεθεί στην περιοχή μέχρι σήμερα, οι οποίες έχουν ρίξει φως σε διάφορες πτυχές της ζωής κατά τη διάρκεια της περιόδου των Χετταίων, σύμφωνα με το Julius-Maximilians-Universität Würzburg.

Οι πλάκες περιέχουν επιγραφές σε σφηνοειδή γραφή – αυτό που γενικά θεωρείται ότι είναι το παλαιότερο γνωστό σύστημα γραφής. Αναπτύχθηκε από τους αρχαίους Σουμέριους της Μεσοποταμίας πριν από περισσότερα από 5.000 χρόνια,.

Οι περισσότερες από τις επιγραφές που βρέθηκαν στο Boğazköy-Hattusha καταγράφουν την εξαφανισμένη γλώσσα των Χετταίων, η οποία είναι το παλαιότερο βεβαιωμένο μέλος της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας. Άλλες γλώσσες, όπως η Λουβική γλώσσα και η Παλαϊκή γλώσσα, εκπροσωπούνται επίσης στην περιοχή.

Ωστόσο, οι ανασκαφές που διεξήχθησαν φέτος, με επικεφαλής τον καθηγητή Δρ Andreas Schachner του Τμήματος Κωνσταντινούπολης του DAI, ανακάλυψαν μια άγνωστη εξαφανισμένη γλώσσα.

Η γλώσσα ήταν γραμμένη σε μια πλάκα σφηνοειδούς γραφής που περιείχε ένα τελετουργικό κείμενο γραμμένο στα χεττιτική γλώσσα. Το κείμενο των Χετταίων αναφέρεται στη χαμένη γλώσσα ως τη γλώσσα της γης Kalašma, μια περιοχή που πιθανότατα αντιστοιχεί εκεί όπου βρίσκονται σήμερα οι πόλεις Μπολου ή Γκερέντε στη βόρεια Τουρκία.

«Οι Χετταίοι ενδιαφέρονταν αποκλειστικά για την καταγραφή τελετουργιών σε ξένες γλώσσες», δήλωσε ο Daniel Schwemer, επικεφαλής της Έδρας Αρχαίων Σπουδών της Εγγύς Ανατολής στο Julius-Maximilians-Universität Würzburg.

Η γλώσσα που ανακαλύφθηκε πρόσφατα παραμένει σε μεγάλο βαθμό ακατανόητη. Ωστόσο, η καθηγήτρια Elisabeth Rieken στο Πανεπιστήμιο Philipps του Marburg της Γερμανίας, ειδικός στις γλώσσες της Ανατολίας, επιβεβαίωσε ότι η καλασμαική γλώσσα ανήκει στην ινδοευρωπαϊκή οικογένεια, σύμφωνα με το Julius-Maximilians-Universität Würzburg.

https://www.huffingtonpost.gr/entry/archaioloyoi-anakalepsan-aynoste-ylossa-apo-archaia-plaka_gr_65118c7be4b088d5608c6d61?

Κ. Κυριακόπουλος: Με ένα δίφραγκο δεν αγοράζεις πολιτικό ρόλο…

1

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το ξεκαθάρισα και στο άρθρο μου που δημοσιεύεται στις «ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ» (Θα το βρείτε ΕΔΩ).  Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι και δεν θα πρέπει να εκλαμβάνονται ως μια υπόθεση αμιγώς κομματική…

Όταν ο «κυρίαρχος» πολίτης αποφασίζει να δώσει ένα δίφραγκο για να έχει την αυταπάτη ότι θα είναι ένας από αυτούς που θα επιλέξουν τον αρχηγό ενός πολιτικού κόμματος, το οποίο κόμμα ενδέχεται στις εκλογές ακόμη και να μην το ψηφίσει ή να μην το ψήφισε ποτέ, τότε αυτό είναι ένα νοσηρό φαινόμενο και ως τέτοιο θα πρέπει να μας αφορά όλους. Με ένα δίφραγκο δεν αγοράζεις πολιτικό ρόλο. Μπερντέ για να παρελάσουν καραγκιόζηδες στήνεις. Αλλά δυστυχώς στην πατρίδα μας, φαίνεται ότι ακόμη και τα αυτονόητα συνεχίζουν να παραμένουν ζητούμενα για πολλούς κατά τα λοιπά «ενεργούς πρωταγωνιστές».

Από την φαρσοκωμωδία της Κυριακής πάντως, αυτό που ανήκει δικαιωματικά στον ΣΥΡΙΖΑ είναι μονάχα η ντροπή. Διότι δεν μπορώ να εκλάβω ως εικόνα ΜΗ ντροπής, την εικόνα του ολοκαίνουργιου πολιτικού αρχηγού του «Αριστερού» κόμματος στην πατρίδα μας, να πανηγυρίζει την νίκη του αγκαλιά με τον σύζυγό του και το σκυλάκι τους, σε μια χώρα που η καρδιά της αγροτικής της παραγωγής συνεχίζει να μυρίζει θάνατο, βούρκο και αρρώστιες που θερίζουν τους ταλαιπωρημένους κατοίκους της.

Και δυστυχώς, αυτή η εικόνα των ερωτευμένων συζύγων, πλαισιωμένων από πεθερές, συνυφάδες, μπατζανάκια, σκυλίτσες και λοιπούς παρατρεχάμενους, θα είναι η νέα κανονικότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι όλα δείχνουν ότι τα πάθη δεν υποτάσσονται στο καθήκον από τον νέο Τσε Γκεβάρα του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος δεν φρόντισε να μάθει ούτε καν το αυτονόητο. Ότι δηλαδή στην Κύπρο υπάρχει δύναμη κατοχής και το παραμάγαζο που έχει στήσει στο νησί είναι ψευδοκράτος και ως τέτοιο αντιμετωπίζεται από ολόκληρο τον πλανήτη. Θα επιμείνει όμως να διαχειρίζεται “επιθετικά” την αξιακή πλατφόρμα που τον ανέδειξε…

Στον ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, το μόνο που μπορεί να θεωρείται καταδικό του γι’ αυτήν την εξέλιξη, είναι μόνο η ντροπή. Ντροπή ΚΑΙ για το γεγονός ότι με μια ψευδεπίγραφη «δημοκρατική» καινοτομία που η αξία της αποτιμήθηκε στο δίφραγκο, δεν δίστασε να καταστήσει την κοινωνία συνένοχη στην δημιουργία μιας από κάθε άποψη απαράδεκτης εικόνας.

Για την κοινωνία μας από την άλλη μεριά, αυτή η εκούσια ενσωμάτωση 150.000 πολιτών σε αυτήν την φαρσοκωμωδία, θεωρείται κατάντια. 150.000 πολίτες δεν είναι λίγοι. Είναι ένας όχλος μέρος του οποίου μπορεί να μην έχει και να μην είχε ούτε στο παρελθόν την οποιαδήποτε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, και έσπευσε να καταβάλει το δίφραγκο για να κάνει τι ακριβώς;;; Να επιλέξει τον ηγέτη ενός κόμματος και να του δώσει λέει την εντολή να πραγματοποιήσει τις μεγάλες αλλαγές και λοιπά μπλα – μπλα όπως ισχυρίζονται τα περιφερόμενα κομματικά στελέχη;;; Και ποια συμβολή είχε αυτός ο όχλος στην επεξεργασία της λίστας των αλλαγών;;; Ποιος ρώτησε την γνώμη του όταν διοχέτευε στο διαδίκτυο φωτογραφίες από την προσωπική ζωή του Τσε Γκεβάρα, του αγαπημένου του και της σκυλίτσας τους από το εσωτερικό του σπιτιού τους;;;

Σε μια χώρα που το πολιτικό σύστημα αποδεικνύεται εξαιρετικά ευάλωτο και με μηδενικές αντιστάσεις στις εκφυλιστικές Αμερικανιές και την ίδια στιγμή μια σεβαστή μερίδα ενεργών πολιτών, αποδεικνύει πως είναι πρόθυμη να νομιμοποιήσει με την συνενοχή της μια αξιοθρήνητη εκφυλιστική διαδικασία, τότε είναι βέβαιο ότι το μέλλον αυτής της χώρας θα είναι δυσοίωνο.

Όταν το πολιτικό προσωπικό, παρά τις σοβαρές πολιτικές του ανεπάρκειες και τις εγκληματικές πολιτικές που έχει να επιδείξει κατά την διάρκεια του κυβερνητικού του παρελθόντος, καταφέρνει ακόμη να πείθει μια καθ’ όλα υπολογίσιμη μερίδα ενεργών (υποτίθεται) πολιτών, ότι η νομή της εξουσίας παραμένει κυρίαρχο διακύβευμα για το οποίο επιβάλλεται να έχει ρόλο ακόμη και ως όχλος, ενώ η ουσία της πολιτικής που θα εφαρμοστεί μπορεί να παραμένει στο «πάμε και βλέπουμε», αλλά σε αυτό ΔΕΝ δικαιούται να έχει άποψη ως υπεύθυνος πολίτης, τότε υπάρχει σοβαρό ζήτημα. Και μια σχέση ανάμεσα στον πολίτη και στο πολιτικό κόμμα, που είναι εξαιρετικά νοσηρή, εάν δεν διαρραγεί σήμερα τότε αυτό που θα φέρει την επόμενη μέρα θα είναι νέες πολιτικές τερατογενέσεις.

Με την φαρσοκωμωδία της Κυριακής επομένως, δεν θα πρέπει να είμαστε διόλου επιεικείς και καλό θα είναι να αποφασίσουμε επιτέλους να λέμε τα πράγματα με τ όνομά τους. Η εικόνα της πατρίδας μας, υπήρξε η χειρότερη δυνατή. Και μπορεί ορισμένοι να ισχυρίζονται ότι με το αποτέλεσμα αυτών των ιδιότυπων εκλογών, ξεκίνησε μια διαδικασία μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ άρα αυτό είναι κάτι που δεν αφορά την υπόλοιπη κοινωνία, όμως τα πράγματα δεν είναι διόλου απλά.

Πρώτον: Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μετασχηματίζεται για να αρέσει στα μέλη του. Μετασχηματίζεται για να λειτουργήσει ως πολιτικό εργαλείο που θα βάλει πλάτη σε Εθνικούς συμβιβασμούς και για να επιταχύνει τον εκφυλισμό ολόκληρου του πολιτικού συστήματος. Και…

Δεύτερον: Διότι το πραγματικά ανησυχητικό φαινόμενο, είναι το γεγονός ότι η Ελληνική κοινωνία απέδειξε πως είναι εξαιρετικά ευάλωτη απέναντι στην συντονισμένη επίθεση που αποσκοπεί στον αξιακό και πολιτικό της εκφυλισμό και αυτό το γεγονός εάν δεν ανακοπεί, θα έχει ευρύτερες Εθνικές επιπτώσεις.

Ομ. Ταχμαζίδης: το κρατίδιο του Κασσελάκη και το φετίχ του ψευδοκράτους

1

 

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης

Ένα γλωσσικό ολίσθημα του υποψηφίου για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (και νυν προέδρου του) Στέφανου Κασσελάκη, την προηγούμενη εβδομάδα, ήταν η αφορμή να ξεσπάσει ένας από εκείνους τους μικρούς “ηθικούς πανικούς” στο Διαδίκτυο και τα social media.

Ο υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε μια στιγμή δημόσιας προφορικής τοποθέτησής του, φάνηκε να αναζητά τα λόγια του και, τελικώς, να καταφεύγει στον προσδιορισμό “κρατίδιο” και την κτητική αντωνυμία “δικό τους” για τα κατεχόμενα, από τον τουρκικό στρατό, εδάφη της βόρειας Κύπρου. Και  βρήκαν την ευκαιρία να ξεσπαθώσουν οι διάφοροι κοντόθωροι “υπερπατριώτες”.

Επαναλήφθηκε και σε αυτή την περίπτωση, mutatis mutandis, ότι είχε συμβεί, πριν από δέκα και πλέον χρόνια, με την χρήση της λέξεως “συνωστισμός” για τα γεγονότα της Σμύρνης από την ιστορικό Μαρία Ρεπούση. Και ο Στέφανος Κασσελάκης αναγκάστηκε να ανασκευάσει, όπως και η Μαρία Ρεπούση. [Είχα αναρτήσει τότε δύο άρθρα επί του συγκεκριμένου θέματος στο Διαδίκτυο και δε χρειάζεται να επανέλθω, απλώς παραθέτω τους τίτλους τους: Όμηρος Ταχμαζίδης, “Η δαιμονοποίηση της Μαρίας Ρεπούση και η πολιτική δειλία της ΔΗΜΑΡ”, Όμηρος Ταχμαζίδης,” Ποιος εγκαλεί, ποιος προσβάλλει, ποιος χλευάζει;”]

Η άκρα και η υπερσυντηρητική Δεξιά αποικίζουν τον καθημερινό λόγο με εθνικιστικές, ξενοφοβικές, ανορθολογικές προκατανοήσεις της δημόσιας γλώσσας και επιχειρούν μέσω αυτού του to do things with words να επιβάλλουν την ηγεμονική κυριαρχία τους. Μια τέτοια λέξη είναι και “το κρατίδιο”. Η σημασία του όρου έχει πάψει προ πολλού να αφορά το μικρό σε έκταση κράτος, αν ποτέ σήμαινε κάτι τέτοιο, διότι στην διεθνοπολιτική νομική ορολογία, από όσα δύναμαι να γνωρίζω, δεν υφίσταται ο όρος “κρατίδιο”, αλλά είναι ένας απαξιωτικός ιδεολογικός χαρακτηρισμός προς έναν αντίπαλο, έναν άλλο κρατικό σχηματισμό. Η λέξη “κρατίδιο” εμφανίστηκε στη δημοσιότητα, για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ως γλωσσικό ιδεολογικό υποστήλωμα της ακραίας εθνικιστικής ρητορείας στη διαμάχη με τους βόρειους γείτονες μας περί την ονομασία της Μακεδονίας.

Η λέξη “κρατίδιο” σε τούτο το πλαίσιο και τούτη τη χρήση είναι καθόλα απαξιωτική, διότι στον απέναντι δεν αναγνωρίζεται καν η ιδιότητα του ισότιμου αντιπάλου. Με τον τρόπο αυτό καταλαμβάνεται το θυμικό του ατόμου και ενισχύεται επιθετικά η συντηρητική προκατανόηση των πραγμάτων.

Ανασύροντας, λοιπόν, την λέξη “κρατίδιο” στην επιφάνεια, αντί της συνηθισμένης, αλλά εξίσου ανόητης “ψευδοκράτος”, ο Στέφανος Κασσελάκης “θέλησε” ασυνείδητα να περιγράψει κάτι “αρνητικό”, κάτι “απορριπτέο” και “μη-αποδεκτό”. Κατ΄ αντιστοιχία της ψευδωνυμίας “κρατίδιο των Σκοπίων”, προέκυψε το lapsus “κρατίδιο… δικό τους”.

Ο υποψήφιος για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, ως δίγλωσσος ή καλύτερα ως μεταφραστής του εαυτού του, υπέκυψε εύκολα, κατά την αναζήτηση της κατάλληλης λέξης, στο κυρίαρχο άκουσμα του δημόσιου λόγου περί “κρατιδίου”. Και, αμέσως “μίλησε” το ασυνείδητο: “κρατίδιο”, ως έκφραση του “εθνικώς επιζήμιου” μιας διεθνοπολιτικής κατάστασης πραγμάτων.

Δεν υπάρχουν “κρατίδια”: ένα κράτος είναι μικρό ή μεγάλο σε έκταση, σε πληθυσμό, είναι ισχυρό ή ανίσχυρο, πλούσιο ή φτωχό κ.ο.κ. Ο όρος κρατίδιο είναι μια κάκιστη ελληνική μεταφραστική επινόηση. Ευρέως χρησιμοποιείται για να προσδιοριστούν τα ομόσπονδα κράτη, τα οποία συγκροτούν την ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας ή της Αυστρίας. Τούτα αποδίδονται, όχι πάντοτε, λανθασμένα στην ελληνική ως “ομόσπονδα κρατίδια”. Ωστόσο, είναι “χώρες”, δηλαδή “κράτη” και όχι κρατίδια. Στην περίπτωση των ΗΠΑ αναφερόμαστε σε “πολιτείες” αν και θα έπρεπε να αναφερόμαστε σε ομόσπονδα κράτη (states). Η Πολιτεία του Πλάτωνος αντιστοιχεί περισσότερο στο αγγλικό regime, το οποίο αποδίδουμε στα νέα ελληνικά ως καθεστώς, ενώ πολιτεία στα ελληνικά σημαίνει την πόλη.

Αυτή η στρατηγική της άκρας δεξιάς και των συντηρητικών να ελέγξουν το πολιτικό γίγνεσθαι στη χώρα μέσω της γλώσσας εκδηλώνεται με διάφορους νεολογισμούς, χρήση ακραίας ρητορικής μίσους με τις αντίστοιχες λέξεις και εκφράσεις, ψευδοεπιστημονικούς όρους, τεχνολαϊκιστική ρητορεία κλπ. Πρόκειται για μια καταστροφή της γλώσσας άνευ προηγουμένου. Ενδεικτική είναι η περίπτωση της λέξεως “υπάνθρωπος”, η οποία εισήχθη στα σύγχρονα ελληνικά από τους νεοναζί και είχε εισβάλλει και στην ιδιόλεκτο ακροαριστερών ομάδων (έχει αραιώσει η χρήση της, αλλά δεν έχει εξαλειφθεί) και βάδιζε σταθερά προς τη “μέση” της κοινωνίας.

Ο αγώνας για την γλώσσα είναι ένα στοιχείο της σύγκρουσης για πολιτική ηγεμονία και οι δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου θα πρέπει να έχουν επίγνωση της σημασίας του. Αν υπάρχει κάτι αρνητικό στην δήλωση του Στέφανου Κασσελάκη, δεν είναι ο κίνδυνος για τα εθνικά θέματα και για την Κύπρο, αυτά είναι γελοιότητες, αλλά η επιλογή μιας λέξεως από το γλωσσάρι της συντηρητικής δεξιάς και ακροδεξιάς: αποπροσανατολιστικό γλωσσάρι στιγματισμού.

Επί τη ευκαιρία δύο κουβέντες και για την λέξη “ψευδοκράτος”: είναι εξίσου γελοία όσο και η λέξη “κρατίδιο”. Δεν υπάρχουν κρατίδια, όπως δεν υπάρχουν και “ψευδοκράτη”. Το καθεστώς στα Κατεχόμενα έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός κράτους, απουσιάζει, ωστόσο, το καθοριστικό: δεν έχει εξωτερική αναγνώριση και νομιμοποίηση. Από τούτη την οπτική δεν είναι ένα ψεύτικο κράτος, αλλά ένα ανύπαρκτο κράτος. Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στα δύο. Και όμως έχει καθιερωθεί να το αποκαλούμε “ψευδοκράτος” και ο Στέφανος Κασσελάκης ελέγχθηκε για δεν χρησιμοποίησε τον “όρο”. Αλλά ο όρος “ψευδοκράτος” είναι σε μεγάλο βαθμό καθησυχαστικός (το “ψεύτικο” έχει και τη σημασία του μη-ανθεκτικού κλπ.) και πριμοδοτεί την απραξία σε όλα τα επίπεδα: ηθικό, διανοητικό, πολιτικό. “Υπνωτικός και αποχαυνωτικός”, ωστόσο, αντιμετωπίζεται ως λεκτικό φετίχ από τους συντηρητικούς όλων των αποχρώσεων, σε Ελλάδα και Κύπρο…

Χρειαζόμαστε πολλά αρχίδια – παρακαλώ τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες να προσέξουν τον συλλαβισμό για να μην καταλήξουν σε λανθασμένη κατανόηση της λέξης – σε όλους τους τομείς της καθημερινής μας ζωής και ο τομέας της γλώσσας έχει κυριαρχικό χαρακτήρα. Απαιτούνται πολλές μικρές αρχές σε όλα τα πεδία του δημόσιου βίου. Η εκλογή του Στέφανου Κασσελάκη δύναται, υπό προϋποθέσεις, να λειτουργήσει παροτρυντικά προς τα μέλη του συγκεκριμένου κόμματος για να γίνουν πολιτικώς δημιουργικά και να πάψουν να είναι αλλαζονικοί/ες, αδιάφοροι/ες, άχρηστοι/ες…

Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι οργανωτικός γραμματέας της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ (www.sopro.gr)

 

Ανδρέας Θεοφάνους: Προς υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας

0

Ανδρέας Θεοφάνους*

24/9/2023

Κατά καιρούς δημοσιεύονται κείμενα σε διεθνή ΜΜΕ τα οποία τείνουν να διαστρεβλώσουν τα δεδομένα στο Κυπριακό και γενικά να αμαυρώσουν την εικόνα της Κύπρου. Είναι γεγονός ότι και η δική μας η πλευρά έχει δώσει κατ΄ επανάληψιν αφορμές. Το ζήτημα δεν είναι η οποιαδήποτε καλόπιστη κριτική. Αντίθετα το θέμα είναι οι κακοήθειες και εμπαθείς επιθέσεις.

Τις προηγούμενες μέρες δημοσιεύθηκαν κάποια κείμενα για τη χώρα μας και το Κυπριακό τα οποία εμπεριέχουν σοβαρές διαστρεβλώσεις. Η ουσία όμως για τους γράφοντες είναι να δημιουργηθούν παραστάσεις που πλήττουν την Κυπριακή Δημοκρατία και, επιπρόσθετα, να τοποθετούν την τουρκική πλευρά στο απυρόβλητο.

Θα αναφερθώ σε μια μόνο περίπτωση στο κείμενο αυτό. Πρόσφατα ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας Jack Straw (του οποίου οι διασυνδέσεις με τουρκικά συμφέροντα είναι γνωστές) σε κείμενό του στην Politico της Ιταλίας (7 Σεπτεμβρίου) τόνισε ότι ήταν λάθος η ένταξη της χώρας μας στην ΕΕ χωρίς προηγουμένως την επίλυση του Κυπριακού. Τη θέση αυτή είχα συναντήσει στο παρελθόν πριν και μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ένωση σε διάφορα κέντρα αποφάσεων στις Βρυξέλλες, στο Λονδίνο και στην Ουάσιγκτον. Η δική μου επιχειρηματολογία τόσο σε κλειστές όσο και ανοικτές συναντήσεις ήταν ότι μια τέτοια ενέργεια

(α) θα έδινε κατ΄ ουσίαν το δικαίωμα αρνησικυρίας/βέτο στην Τουρκία – μια χώρα μη μέλος της ΕΕ για την ένταξη μιας υποψήφιας, της Κυπριακής Δημοκρατίας

(β) όχι μόνο θα εκβίαζε αλλά και θα τιμωρούσε την Κυπριακή Δημοκρατία για την εισβολή που έχει υποστεί και επειδή επίσης αρνείται να αποδεχθεί τα κατοχικά δεδομένα, και

(γ) θα επιβράβευε την Τουρκία για την επιδρομή της και τα εγκλήματά της στην Κύπρο.

Ο Jack Straw γράφει επίσης ότι το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου λίγο έλειψε να αποσταθεροποιήσει το σύστημα της Ευρωζώνης. Δεν διερωτάται ο ίδιος για τις επιπτώσεις του Brexit όχι μόνο για την ΕΕ αλλά και για τη χώρα του; Προφανώς ο Jack Straw διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλον. Κατηγορεί επίσης την Κύπρο ότι είχε αποταθεί και εξασφάλισε δάνειο ύψους €2,5 εκατομμυρίων από τη Ρωσία – ο Jack Straw θεωρεί αυτή την πράξη κολάσιμη. Κατηγορεί επίσης την Κύπρο για το πρόγραμμα επενδύσεων και τα διαβατήρια που εδίδοντο.

Είναι σημαντικό να γνωρίζει την πραγματικότητα ο κυπριακός λαός αλλά και οι ξένοι. Η κυπριακή κρίση είχε ως αιτία τόσο ενδογενείς όσο και εξωγενείς παράγοντες. Υπήρξε επανάπαυση, κακοδιαχείριση, επιπολαιότητα, αλαζονεία και εν πολλοίς κράτος και κοινωνία ξόδευαν πέραν των δυνατοτήτων τους. Ο τραπεζικός τομέας απεδείχθη κατώτερος των περιστάσεων. Δεν ήταν μόνο η κερδοσκοπία άνευ ορίων και η κακοδιαχείριση. Το χειρότερο ήταν ότι δεν είχαν κατανοηθεί επαρκώς οι προεκτάσεις της υιοθέτησης του ευρώ, ενός αυτοκρατορικού συστήματος, καθώς και οι κανόνες λειτουργίας της Ευρωζώνης.

Υπήρχαν και οι εξωγενείς παράγοντες. Ήταν η διεθνής οικονομική κρίση καθώς και οι στρεβλοί πυλώνες της αρχιτεκτονικής της Ευρωζώνης. Όπως αργότερα παραδέχθηκαν και οι ίδιοι, η φιλοσοφία της Τρόικα ήταν λανθασμένη και εμβάθυνε τις κρίσεις σε αρκετές περιπτώσεις. Επιπρόσθετα, σε καμιά περίπτωση δεν θα εδίνοντο «τα προγράμματα εξυγίανσης» που δόθηκαν σε Ελλάδα και Κύπρο σε δυτικές (καθολικές ή/και προτεσταντικές) χώρες. Μάλιστα όπως διάφοροι ξένοι αναλυτές επεσήμαναν, η Κύπρος χρησιμοποιήθηκε και ως πειραματόζωο. Η Κύπρος ανέκαμψε παρά τη σκληρότητα του προγράμματος της Τρόικα. Το νέο πρόγραμμα επενδύσεων με κίνητρο την παροχή διαβατηρίων μετά την κρίση του 2013 κρίθηκε υπό τις περιστάσεις αναγκαίο. Δυστυχώς έτυχε εκμετάλλευσης και διασύρθηκε το όνομα της Κύπρου.

Πρέπει όμως να λεχθούν και άλλες πραγματικότητες. Η Κύπρος, μια ευημερούσα χώρα, είχε βρεθεί ενώπιον δύσκολων δεδομένων. Υπήρχε πείνα, ανεργία και εξαθλίωση – αναβίωσαν ως εκ τούτου τα λαϊκά παντοπωλεία. Η ανάκαμψη έλαβε χώρα με ένα βαρύ κοινωνικο-οικονομικό τίμημα. Δύο τράπεζες έκλεισαν ενώ σήμερα η πλειοψηφία των μετοχών των υφιστάμενων τραπεζών ανήκει σε ξένους. Υπήρξε επίσης μεγάλη μεταφορά πλούτου σε ολίγους Κυπρίους αλλά πολύ περισσότερο σε ξένα κεφάλαια. Τα ζητήματα αυτά αξίζουν σοβαρής μελέτης και περαιτέρω αξιολόγησης.

Κατηγορεί ο Jack Straw τους Ελληνοκύπριους ότι εξαπάτησαν τους Ευρωπαίους και δεν ψήφισαν το Σχέδιο Ανάν. Την «κατηγορία» αυτή συνάντησα κατ΄ επανάληψιν σε διάφορα φόρα στην ΕΕ και τις ΗΠΑ. Η απάντηση ήταν/είναι σαφής:

(α) το Σχέδιο Ανάν δεν ήταν ισοζυγισμένο – τυχόν υλοποίησή του θα επιδείνωνε τα δεδομένα για τους Ελληνοκύπριους και θα επιβράβευε την Τουρκία,

(β) ο Καθηγητής Shlomo Avineri του Πανεπιστημίου Ιερουσαλήμ (Hebrew University of Jerusalem) και πρώην Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών του Ισραήλ, αξιολογώντας το Σχέδιο Ανάν στις 29/2/2004 είχε γράψει ότι αποτελεί/αντικατοπτρίζει «την προτιμητέα κατοχή του ΟΗΕ και της ΕΕ», και

(γ) δημοκρατία δεν είναι μόνο να στήνονται οι κάλπες αλλά πάνω απ΄ όλα να γίνεται σεβαστό το αποτέλεσμα της εκλογικής διαδικασίας/ενός δημοψηφίσματος.

Υπογραμμίζεται συναφώς ότι σε δημοψηφίσματα σε διάφορες χώρες της ΕΕ για το μέλλον της ΕΕ υπήρξαν αποτελέσματα που δεν ενέκριναν συγκεκριμένες προτάσεις/εισηγήσεις. Αλλά ποτέ δεν υπήρξε οργή και επίθεση εναντίον των χωρών εκείνων.

Τέλος ο Jack Straw καταθέτει την εισήγηση για προώθηση λύσης δύο κρατών για το Κυπριακό. Αναφέρει επίσης ως παράδειγμα το βελούδινο διαζύγιο στην Τσεχοσλοβακία. Ο πρώην Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών δεν γνωρίζει ότι η χώρα του επωφελείται των Βάσεων στην Κύπρο αλλά ταυτόχρονα έχει εγγυηθεί την ανεξαρτησία, κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας; Επιπρόσθετα, δεν αντιλαμβάνεται ότι η περίπτωση της Τσεχοσλοβακίας ήταν/είναι διαφορετική από εκείνη της Κύπρου; Η Σλοβακία δεν προέκυψε από στρατιωτική βία – αντίθετα η «ΤΔΒΚ» ήταν αποτέλεσμα επιδρομής και εθνοκάθαρσης. Ενώ η Βρετανία είναι υπέρμαχος της ανεξαρτησίας, κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας, ο Jack Straw στην περίπτωση της Κύπρου (μιας χώρας που η Βρετανία είναι εγγυήτρια δύναμη) προκρίνει την αναγνώριση των κατεχόμενων εδαφών.

Ο Jack Straw έχει τους δικούς του λόγους να τοποθετείται με αυτό τον τρόπο εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και των Ελληνοκυπρίων. Και ο νοών νοείτω. Υπάρχουν όμως Ελληνοκύπριοι που θεωρούν δικαιολογημένες τις τοποθετήσεις του πρώην Βρετανού Υπουργού Εξωτερικών επειδή στο δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν η συντριπτική πλειοψηφία τοποθετήθηκε αρνητικά. Παραφράζοντας τον Μακάριο θα έλεγα: «και επιχαίρουν οι Τούρκοι, και επιχαίρουν οι εχθροί της Κύπρου διότι ευρίσκουν απροσδόκητους σύμμαχους εις τους οπαδούς της οποιασδήποτε λύσης».

Καταλήγοντας, θα επαναλάβω ότι η Κύπρος θα πρέπει να έχει ουσιαστική παρουσία στη διεθνή αγορά προβολής και διακίνησης ιδεών. Ως επί το πλείστον οι φορείς για μια τέτοια παρουσία είναι τα πανεπιστήμια και οι δεξαμενές σκέψης. Στη χώρα μας παρά τα υπαρξιακά αυτά ζητήματα ο τομέας αυτός εξακολουθεί να είναι παραμελημένος. Το κράτος καθώς και οι άλλοι αρμόδιοι φορείς καλούνται να αντιληφθούν έστω και καθυστερημένα αυτή τη διάσταση του διεθνούς περιβάλλοντος και να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

* Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοφάνους είναι Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων καθώς και του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διακυβέρνησης του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Απίστευτο: αδειοδοτούν Αιολικά στα καμένα του Έβρου και μέσα σε περιοχή NATURA για τον Μαυρόγυπα!

15

 

Μοιάζει πραγματικά απίστευτο, αλλά είναι γεγονός: λιγότερο από 20 ημέρες από τη στιγμή που έσβησε η τεράστια σε καταστροφικές συνέπειες πυρκαγιά του Έβρου, της μεγαλύτερης σε έκταση που συνέβη ποτέ σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας – Θράκης (ΑΔΜ-Θ) προχώρησε πριν λίγες ημέρες (20/09) στην αδειοδότηση Αιολικού Σταθμού (ΑΣΠΗΕ) εντός της καμένης έκτασης και μέσα στην περιοχή NATURA (Ζώνη Ειδικής Προστασίας, ΖΕΠ) GR1110009 «Νότιο Δασικό Σύμπλεγμα Έβρου»!

Η αδειοδότηση, μάλιστα, βασίστηκε στην ομόφωνα θετική εισήγηση του Περιφερειακού Συμβουλίου Περιβαλλοντικής Αδειοδότησης (ΠΕΣΠΑ) Θράκης, το οποίο παρέκαμψε προκλητικά την αρνητική γνωμοδότηση του ΟΦΥΠΕΚΑ (Μονάδα Διαχείρισης Εθνικών Πάρκων Δέλτα Έβρου και Δαδιάς) για το συγκεκριμένο έργο. Όπως προκύπτει από τα πρακτικά της συνεδρίασης του ΠΕΣΠΑ, η θετική εισήγηση βασίστηκε απλά σε μία σχετική ερώτηση του Προέδρου του ΠΕΣΠΑ προς τον Γενικό Διευθυντή Περιβαλλοντικής Πολιτικής (ΓΔΠΠ) του ΥΠΕΝ, ο οποίος «ανέφερε ότι το ΥΠΕΝ είναι θετικό με την περιβαλλοντική αδειοδότηση του έργου», χωρίς οποιαδήποτε τεκμηρίωση και αντίκρουση των θέσεων του ΟΦΥΠΕΚΑ, έστω και για τα μάτια του κόσμου!

Ενώ η κοινωνία είναι ακόμα μουδιασμένη από το γεγονός ότι μέσα σε 2 διαδοχικές χρονιές κάηκε το μεγαλύτερο μέρος του μοναδικού Εθνικού Πάρκου Δαδιάς, η κυνικότητα και η αδιαφορία από τις υπηρεσίες της Διοίκησης που είναι υπεύθυνες για την αδειοδότηση έργων, τα οποία τεκμηριωμένα είναι επιβαρυντικά για την ορνιθοπανίδα, είναι σοκαριστική αλλά και εξοργιστική. Τη στιγμή που ο κρίσιμος βιότοπος του Μαυρόγυπα στο Δάσος Δαδιάς έχει υποστεί τόσο σοβαρό πλήγμα και υπάρχει αβεβαιότητα για το μέλλον του μοναδικού πληθυσμού του στην Ελλάδα, δεν νοείται το ΥΠΕΝ να μην έχει προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια για τη ρύθμιση, σε τοπικό επίπεδο, μίας δραστηριότητας (εγκατάσταση ανεμογεννητριών) η οποία αποτελεί σοβαρή απειλή για όλα τα είδη γυπών.

Το ΥΠΕΝ έχει στα χέρια του όλες τις απαραίτητες επιστημονικές μελέτες και τα νομοθετικά εργαλεία για τη βέλτιστη ρύθμιση της συγκεκριμένης δραστηριότητας προς την κατεύθυνση της προστασίας των απειλούμενων γυπών, ωστόσο σε πολλές περιπτώσεις όχι απλά δεν τις συμβουλεύεται, αλλά ακόμα και τις καταστρατηγεί!

Παράλληλα, αυτή η έκδοση ΑΕΠΟ είναι κρίκος μία ανησυχητικά αυξανόμενης αλυσίδας αδειοδοτήσεων, κυρίως έργων ΑΠΕ, που λαμβάνουν χώρα ενώ υπάρχει αρνητική γνωμοδότηση του ΟΦΥΠΕΚΑ, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη διενέργεια της δέουσας εκτίμησης των επιπτώσεων των έργων στις περιοχές NATURA και τα προστατευτέα αντικείμενα αυτών. Ενδεικτικά και μόνο, αναφέρονται οι εξής περιπτώσεις αδειών ΑΣΠΗΕ που εκδόθηκαν αυτό το καλοκαίρι και έχουν αρνητικές γνωμοδοτήσεις από τον ΟΦΥΠΕΚΑ:

· ΑΣΠΗΕ «ΘΡΟΝΟΣ», «ΜΟΝΟΔΕΝΔΡΙ», «ΠΕΝΘΙΜΟΝ» στην Π.Ε. Ροδόπης, εντός της ΖΕΠ «Κοιλάδα Κομψάτου»
–  ΑΣΠΗΕ «ΛΟΦΟΣ-ΠΟΥΛΙΑ» στην Π.Ε. Ροδόπης, εντός της ΖΕΠ «Κοιλάδα Φιλιούρη»
– ΑΣΠΗΕ «ΜΑΤΙ-ΚΟΣΚΙΝΑ», «ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΑ-ΚΟΡΦΟΒΟΥΝΙ», «ΣΚΟΠΙΑ-ΒΡΑΧΑΚΙ» στις Π.Ε. Ροδόπης και Έβρου, εντός της ΖΕΠ «Κοιλάδα Φιλιούρη»
–  ΑΣΠΗΕ ΖΥΓΟΥΡΟΛΙΒΑΔΟ στην Π.Ε. Καρδίτσας, εντός της ΖΕΠ «Όρη Άγραφα»

Με λίγα λόγια, φαίνεται πως οι γνωμοδοτήσεις του ΟΦΥΠΕΚΑ έχουν πλέον διακοσμητική αξία για τη ΓΔΠΠ του ΥΠΕΝ και τις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, παρά το γεγονός πως για την πλειοψηφία των έργων ο ΟΦΥΠΕΚΑ είναι η μοναδική υπηρεσία που ασχολείται με τη δέουσα εκτίμηση των επιπτώσεων τους στις περιοχές NATURA.

Θεωρούμε αυτονόητο πως η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας Θράκης θα ανακαλέσει άμεσα την ΑΕΠΟ για τον ΑΣΠΗΕ ΜΥΤΑΚΑΣ 1 & 2 εντός της καμένης έκτασης του Έβρου. Παρ’ όλα αυτά, τα ερωτήματα προς την ηγεσία του ΥΠΕΝ (που έχει και την κύρια ευθύνη για τα έργα που βρίσκονται εντός ή επηρεάζουν άμεσα τις περιοχές NATURA) που προκύπτουν αβίαστα και απαιτούν ξεκάθαρες απαντήσεις –και κυρίως ενέργειες- είναι τα εξής:

Ø Συνεχίζει το ΥΠΕΝ να είναι θετικό για την περιβαλλοντική αδειοδότηση του ΑΣΠΗΕ ΜΥΤΑΚΑΣ 1 και 2; Θα παρέμβει για την ανάκληση της έκδοσης ΑΕΠΟ μέσα στην καμένη έκταση του Έβρου;

Ø Σε ποιες πρόσθετες ενέργειες θα προβεί ως προς την προστασία του Μαυρόγυπα, του Όρνιου, του Ασπροπάρη και των άλλων αρπακτικών του Έβρου σε σχέση με την αδειοδότηση ΑΣΠΗΕ; Η αναστολή έκδοσης οποιασδήποτε νέας άδειας εγκατάστασης στην Π.Ε. Έβρου και εντός των κρίσιμων βιότοπων των γυπών στη Θράκη, η ανάκληση των ΑΕΠΟ για έργα με αρνητική δέουσα εκτίμηση, καθώς και η αναστολή εκτέλεσης οποιωνδήποτε εργασιών εγκατάστασης ΑΣΠΗΕ είναι απολύτως απαραίτητες ενέργειες για τη διασφάλιση των γυπών!

Ø Θα φροντίσει άμεσα να μπει τέλος στην απαράδεκτη πρακτική αδειοδότησης έργων με αρνητική γνωμοδότηση του ΟΦΥΠΕΚΑ, δηλαδή με αρνητική δέουσα εκτίμηση επιπτώσεων για τις περιοχές ΝATURA και τις Σημαντικές Περιοχές για τα Πουλιά;

Σημειώσεις για τους συντάκτες:

[1] Το έργο που αδειοδοτήθηκε είναι ο ΑΣΠΗΕ ΜΥΤΑΚΑΣ 1 & 2, με τις θέσεις των ανεμογεννητριών να βρίσκονται εντός της καμένης έκτασης του Έβρου, όπως προκύπτει από τα χαρτογραφικά δεδομένα του Εργαστηρίου Δασικής Διαχειριστικής και Τηλεπισκόπησης του ΑΠΘ

[2] Η περιοχή NATURA (Ζώνη Ειδικής Προστασίας, ΖΕΠ) «Νότιο Δασικό Σύμπλεγμα Έβρου» βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το Εθνικό Πάρκο Δαδιάς και έχει ως κύριο προστατευτέο είδος (είδος χαρακτηρισμού) τον Μαυρόγυπα. Κατά τη φετινή πυρκαγιά κάηκε περίπου το 85% της συνολικής έκτασης της ΖΕΠ!

[3] Δείτε εδώ το απόσπασμα πρακτικού της συνεδρίασης του ΠΕΣΠΑ (9/8/23)

[4] Το ΥΠΕΝ έχει στα χέρια του όλες τις απαραίτητες επιστημονικές μελέτες και τα νομοθετικά εργαλεία [για την βέλτιστη ρύθμιση της συγκεκριμένης δραστηριότητας προς την κατεύθυνση της προστασίας των απειλούμενων γυπών. Ενδεικτικά αναφέρουμε:
– Χαρτογράφηση ευαισθησίας για τον Μαυρόγυπα
– Προσδιορισμός κρίσιμων ενδιαιτημάτων (χαρτογράφηση ευαισθησίας) του Όρνιου στην Ελλάδα
– Υπουργική Απόφαση «Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τα πτωματοφάγα είδη ορνιθοπανίδας Γυπαετό (Gypaetus barbatus), Όρνιο (Gyps fulvus) και Μαυρόγυπα (Aegypius monachus) στην Ελλάδα.
– Υπουργική Απόφαση «Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τον Ασπροπάρη» (Neophron percnopterus) στην Ελλάδα.

[5] Πριν λίγες εβδομάδες, αδειοδοτήθηκε (από την ΑΔΜ-Θ και με σύμφωνη γνώμη του ΥΠΕΝ) ΑΣΠΗΕ που εμπίπτει εντός της θεσμοθετημένης ζώνης αποκλεισμού 5 χλμ. γύρω από τις φωλιές Ασπροπάρη, βλ. κοινό ΔΤ ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗΣ – Εταιρείας Προστασίας Βιοποικιλότητας Θράκης (ΕΠΒΘ)

[6] Ως «δέουσα εκτίμηση» ορίζεται η διαδικασία αξιολόγησης των επιπτώσεων ενός έργου, αυτοτελώς και σε συνδυασμό με άλλα έργα, στις περιοχές NATURA και στα προστατευτέα αντικείμενα αυτών και η διενέργειά της καθίσταται υποχρεωτική από την Ευρωπαϊκή και εθνική νομοθεσία. Αρνητική δέουσα εκτίμηση σημαίνει ότι η υλοποίηση ενός έργου μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την ακεραιότητα και τη διατήρηση του προστατευτέου αντικειμένου της περιοχής NATURA.

Επιθετική Αμερικανιά στο Ελληνικό πολιτικό σύστημα με τον ΣΥΡΙΖΑ σε ρόλο Δούρειου ίππου…

2

του Κυριάκου Κυριακόπουλου

Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι μια υπόθεση αμιγώς κομματική και φυσικά ουδόλως σχετίζονται με τις παραδοσιακές ιδεοληπτικές συγκρούσεις που καταγράφονται ιστορικά στον χώρο των αριστερών και κομμουνιστικών πολιτικών κομμάτων, και οι οποίες συγκρούσεις, άλλες φορές ανατροφοδοτούν διχασμούς ακόμη και για το σχήμα της τυρόπιτας, ενώ πολύ συχνά οδηγούν σε διασπάσεις και σε δημιουργία νέων «αριστερών» κομματικών υβριδίων που αναζητούν εναγωνίως τρόπο και ατζέντα που θα τα βοηθήσει να αυτοπροσδιοριστούν στο πολιτικό στερέωμα…

Από την πρώτη στιγμή τονίσαμε πως η αιφνίδια εμφάνιση Κασσελάκη με την ανύπαρκτη πολιτική προίκα και την αμφιλεγόμενη αξιακή περπατησιά, ήταν μια απόλυτα χορογραφημένη παρέμβαση που δεν συντελέστηκε για να ανατάξει την παραπαίουσα «Αριστερά» αλλά για να βαθύνει περαιτέρω τον πολιτικό εκφυλισμό της και να διαχύσει σταδιακά αυτήν την ιδιότυπη πολιτική νοσηρότητα σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα με στόχο την καθολική του παράλυση, ως ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επιθετική μετάλλαξη της γεωπολιτικής φυσιογνωμίας της χώρας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς ο αδύναμος κρίκος. Η γεωπολιτική προίκα της χώρας είναι το πραγματικό επίδικο. Και η συγκεκριμένη εξέλιξη επιβεβαιώνει ότι αυτοί που έβαλαν στο χέρι το μέλλον της, τις στρατηγικές της υποδομές και τις απεριόριστες επιμελητειακές της δυνατότητες, γνωρίζουν καλά ότι σ αυτόν τον τόπο, υπάρχει προίκα αφάγωτη και κυρίως υπάρχει κρίσιμο γεωπολιτικό κεφάλαιο που αποκτά προσαυξημένο ειδικό βάρος στην αναδιαμορφούμενη περιφερειακή ισορροπία. Θέλουν να αλώσουν τα πάντα. Πρωτίστως αυτό που επιδιώκουν είναι ένα πολιτικό σύστημα ανίκανο να αντισταθεί στις μεθοδεύσεις τους και μια κοινωνία συμβιβασμένη απόλυτα με την μοίρα που της έχουν επιφυλάξει…

Επομένως, εάν θέλουμε να διαβάσουμε σωστά το σενάριο πάνω στο οποίο χτίζεται αυτό το θέατρο του παραλόγου που μονοπωλεί τα φώτα της δημοσιότητας το τελευταίο εικοσαήμερο και γνώρισε σήμερα την κορύφωσή του με την εκλογή Κασσελάκη, θα πρέπει να πούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως μια ετερόκλητη πολιτική φούσκα με εξαιρετικά ασταθές πολιτικό στίγμα και ο «σκληρός πυρήνας» της επίσης ετερόκλητης εκλογικής του βάσης που διψά για την επάνοδο των «πολιτικών του ταγών» στα σαλόνια της εξουσίας, έχουν όλες τις προϋποθέσεις να αλωθούν, να διολισθήσουν σε έναν πολιτικό εκφυλισμό πρωτόγνωρο για τα Ελληνικά δεδομένα, να αντικαταστήσουν σταδιακά την πολιτική με την φαιδρολογία και να συμπαρασύρουν μοιραία σε αυτόν τον κατήφορο ολόκληρο το πολιτικό σύστημα το οποίο εδώ που τα λέμε, ΔΕΝ είναι και ιδιαιτέρως απρόθυμο να ενδώσει σε αυτόν τον πειρασμό.

Πρόκειται επομένως για εξελίξεις που είναι εξαιρετικά ανησυχητικές και αυτό για πολύ συγκεκριμένους λόγους.

Πρώτον διότι η Ελληνική κοινωνία αποδεικνύεται πως είναι ιδιαίτερα ευάλωτη αλλά και πρόθυμη να εγκλωβιστεί σε πέτσινα διλήμματα που φαιδροποιούν τον πολιτικό διάλογο, σε μια εποχή που θα έπρεπε να προωθεί τα δικά της στοιχήματα και να απαιτεί αυτά τα στοιχήματα να γίνουν μέρος της κυρίαρχης πολιτικής ατζέντας.

Δεύτερον διότι η συγκεκριμένη εξέλιξη επιβεβαιώνει ότι η Ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία απελπισμένων πολιτών που δείχνει αποφασισμένη να αναθεματίσει τον πολιτικό λόγο και να αναζητήσει σωτήρες σε ένα περιβάλλον φαιδρότητας, παραπολιτικής και επικίνδυνων ερασιτεχνισμών ακόμη και με τα Εθνικά θέματα.

Τρίτον διότι όταν στο παρασκήνιο αυτής της φαιδρής ιστορίας, βρίσκεται ένας πρώην πρωθυπουργός που δεν διστάζει να εργαλειοποιήσει το ίδιο το κόμμα που τον ανέδειξε, για να «ελληνοποιήσει» το πείραμα της Αμερικανιάς, αδιαφορώντας για τις ευρύτερες συνέπειες που είναι σε γνώση του ότι θα υπάρξουν για την χώρα, τότε επιβεβαιώνεται ίσως με τον πλέον οδυνηρό τρόπο ότι το οικοδόμημα στην διαμόρφωση του οποίου συμβάλαμε όλοι κατά το παρελθόν, είτε με την ενεργό συμμετοχή μας είτε με την ανοχή μας, είναι εξαιρετικά νοσηρό και μόνο καρκινογενέσεις μπορεί να δώσει.

Τέταρτον διότι απεδείχθη στην πράξη, ότι 20 (είκοσι) μόνο ημέρες αρκούν για ένα επιτελείο επικοινωνιολόγων που του ανατίθεται να πάρει το απόλυτο πολιτικό ΤΙΠΟΤΕ… Να το πάρει από το ΠΟΥΘΕΝΑ και να το καταστήσει μέρος του διλήμματος μιας κοινωνίας απελπισμένων ψηφοφόρων, που είναι πρόθυμοι να εξαργυρώσουν τα πάντα με ανταμοιβή μια καλύτερη θέση στον επόμενο εκλογικό πίνακα της SINGULAR που θα «δικαιώνει» την φαιδρή και ανερμάτιστη επιλογή τους.

Πέμπτον διότι ένα πολιτικό κόμμα που κυβέρνησε, αποκαθηλώθηκε και εν τέλει καταποντίστηκε συμπαρασύροντας την έννοια της «Αριστεράς» στην απόλυτη πολιτική χρεοκοπία, δεν μπαίνει στον κόπο καν να αναζητήσει πολιτικές απαντήσεις για όλα όσα έφταιξαν. Αρκείται στην αναζήτηση ενός κατασκευασμένου πολιτικού φερετζέ που θα έχει την ικανότητα να συγκαλύψει το πρόβλημα, να συμπαρασύρει πολιτικά αλαφροΐσκιωτους πολίτες που διψούν για μπράβο και για γιούχου και να διευκολύνει τις αγελαίες συμπεριφορές μιας εκλογικής βάσης που θα έπρεπε να προβληματίζεται, να απαιτεί, να διεκδικεί, να ανατρέπει.

Έκτον διότι αυτές οι εκφυλιστικές προδιαγραφές δεν είναι ίδιον μόνο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν απλώς ο αδύναμος κρίκος ως κόμμα που στην συνολική του διαδρομή ερωτοτροπεί με την φαιδρότητα, τον νοσηρό δικαιωματισμό, την ιδιαίτερη ρευστότητα σε ότι αφορά τα Εθνικά του αντανακλαστικά και φυσικά με την εξουσιολαγνεία. Ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε ότι οι όποιες αντιστάσεις του σε αυτήν την πορεία του ξεπεσμού, κράτησαν λιγότερο από όσο μπορεί να κρατήσει ακόμη και το συσκευασμένο φρέσκο γάλα.

Σε ελάχιστες μέρες αλώθηκε, παραδόθηκε, και δυστυχώς για την πατρίδα μας, η εκλογική του βάση δεν αφυπνίστηκε ούτε όταν ο εκλεκτός της καρδιάς του Tyler, χαρακτήρισε τουρκικό κρατίδιο το ψευδοκράτος που έστησε η Κατοχική δύναμη στην Κύπρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν αλώθηκε, διότι ήταν ο εύκολος στόχος. Διότι η εκλογική του βάση θεωρεί κατάκτηση το να έχει το κόμμα της ηγέτη έναν ομοφυλόφιλο. Καμαρώνει γι αυτό και δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για τις υπόλοιπες Πρέσπες που προδιαγράφεται ότι θα ακολουθήσουν στο εγγύς μέλλον.

Και αυτό φυσικά δεν αφορά μονάχα σε εκείνους που δεν δίστασαν να επιλέξουν τον Κασσελάκη για αρχηγό του κόμματος – παρωδία. Αφορά στον όλον ΣΥΡΙΖΑ. Η ευθύνη διαχέεται σε όλους εκείνους που με την ψήφο τους νομιμοποίησαν αυτήν την φαιδρή διαδικασία. Στο έδαφος των δικών τους ανοχών στήριξαν οι χορογράφοι την καμπάνια του συγκεκριμένου υβριδικού προϊόντος τους και κατάφεραν να το εισάγουν, να το εκτελωνίσουν και εν τέλει να το επιβάλουν στα πολιτικά πράγματα του τόπου. Στην νοσηρή κουλτούρα που καλλιέργησαν τα στελέχη και ανέχτηκαν οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ χρόνια τώρα, φυτρώνουν οι κάθε λογής Κασσελάκηδες. Ουδείς λοιπόν μεταξύ τόσο των συνδιεκδικητών της ηγεσίας όσο και των ψηφοφόρων, θεωρείται άμοιρος ευθυνών γι’ αυτήν την κατάντια.

Σειρά τώρα έχουν και τα υπόλοιπα κόμματα του κοινοβουλίου. Όλοι αυτοί που καλοβλέπουν την προοπτική διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ, επειδή θεωρούν ότι θα προκύψει μια νέα δεξαμενή ψηφοφόρων πρόθυμων να αντληθούν από όλους αυτούς που περιμένουν ν αρπάξουν κομμάτι από την εκλογική πίτα.

Τα πράγματα όμως δεν είναι διόλου απλά. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βγήκε στο κλαρί για να ικανοποιηθούν τα περίεργα βίτσια κάποιου εκκεντρικού επιχειρηματία που δεν είχε τι να κάνει στον ελεύθερο χρόνο του. Οι εκφυλιστικές πολιτικές διεργασίες που ενεργοποιήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ, σύντομα θα διαχυθούν σε ολόκληρο το πολιτικό στερέωμα, διότι απλούστατα οι χορογράφοι δεν θα σταματήσουν στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και διότι δεν υπάρχει εκλογική βάση αποφασισμένη να αντισταθεί και να αποτρέψει στην πράξη τον πολιτικό εκφυλισμό. Αυτή η εξέλιξη θα συμπαρασύρει μοιραία και την κυρίαρχη πολιτική ατζέντα.

Οι προσδοκίες όλων εκείνων που θεωρούν ότι θα τσιμπολογήσουν ψηφοφόρους από την δεξαμενή του ΣΥΡΙΖΑ, θα αποδειχτούν μάταιες. Τα φαινόμενα της αποσύνθεσης θα διαχυθούν σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Το άχρωμο και άοσμο ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει ούτε ως γλάστρα στο πολιτικό σκηνικό.  ΟΙ υπαρξιακές ανησυχίες τις οποίες φροντίζει να συντηρεί στην ΝΔ η ηγετική της ομάδα και οι ερμαφρόδιτοι τακτικισμοί στους οποίους καταφεύγει συστηματικά, θα επιταχύνουν την φυγή προς τα ακροδεξιά κομματίδια μόλις αρχίσει και τυπικά να αποδομείται το 42% και η εκλογή Κασσελάκη στον ΣΥΡΙΖΑ, θα συμπαρασύρει τον Μητσοτάκη σε ατραπούς που θα φέρουν την εκλογική του βάση αντιμέτωπη με καινούρια διλήμματα. Για το ΚΚΕ είναι θέμα χρόνου η πιθανότητα διείσδυσης στην εσωκομματική ατζέντα κάποιου καυτού θέματος που θα διχάσει. Κι εκεί δεν υπάρχει χώρος για να συνυπάρξουν απόψεις αποκλίνουσες. Άλλωστε τριάντα ολόκληρα χρόνια χωρίς διάσπαση είναι πάρα πολλά για το συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα. Ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι έχουν αρχίσει να ανησυχούν με αυτήν την «κατάκτηση».

Η μεγάλη μπίζνα πάντως για τα κέντρα που τροφοδότησαν με επικοινωνιακό καύσιμο την εκλογή Κασσελάκη, δεν είναι η αποτίμηση των «αριστερών» εδρών στο μελλοντικό Ελληνικό κοινοβούλιο. Δεκάρα τσακιστή δεν δίνουν τα συγκεκριμένα κέντρα, για όλα αυτά που ικανοποιούν και αποζημιώνουν προσωρινά τον όχλο των απερίσκεπτων «για την πολύτιμη συμβολή του» στην νομιμοποίηση του πειράματος.

Η μεγάλη μπίζνα είναι γεωπολιτική…

Είναι ένας ευρύτερος σχεδιασμός που επαναπροσδιορίζει κρίσιμες παραμέτρους στην περιφερειακή σκακιέρα. Σ αυτόν τον σχεδιασμό συμπεριλαμβάνονται παραχωρήσεις, υποχωρήσεις, πολυμερείς συμφωνίες, νέοι ρόλοι, διαχείριση ισορροπιών, διαχείριση απαιτήσεων, αλλά και ένα μεγάλο πακέτο δυναμικών προσεταιρισμών και διαφαινόμενων νέων δυνατοτήτων, ικανών να επηρεάσουν αποφασιστικά την έκβαση της κορυφαίας και διαρκούς στρατηγικής σύγκρουσης που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Για την πατρίδα μας που έχει μάθει να συμβιβάζεται και να μην απαιτεί, σε αυτόν τον σχεδιασμό δεν επιφυλάσσονται προνομιακοί ρόλοι. Αντιθέτως, η Ελληνική εισφορά σε γη, θάλασσα και αξιοπρέπεια, θα είναι το εξαιρετικά βαρύ τίμημα που θα κληθεί να πληρώσει ο τόπος μας προκειμένου να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις αυτών που ξέρουν να διεκδικούν και να επιτευχθεί η πολυπόθητη νέα περιφερειακή ισορροπία.

Η πολιτική τάξη της χώρας, έχει υποτιμήσει διαχρονικά το μεγάλο ειδικό βάρος που διαθέτει η πατρίδα μας λόγω της κρισιμότητας της γεωγραφικής της θέσης και φυσικά έχει αρνηθεί συστηματικά να διαχειριστεί το μικρό συγκριτικά με άλλους δρώντες μέγεθός της ως συγκριτικό πλεονέκτημα προκειμένου να ενισχύσει την περιφερειακή της θέση. Σήμερα που η τράπουλα ξαναμοιράζεται και επαναπροσδιορίζονται οι όροι της περιφερειακής ισορροπίας, αυτοί που φυτεύουν Κασσελάκηδες επενδύοντας στην απερισκεψία των αφελών, θέλουν να παραλύσουν πλήρως και το πολιτικό σύστημα και την Ελληνική κοινωνία, ούτως ώστε να διαχειριστούν ανεμπόδιστοι την μεγάλη βρωμιά το εύρος της οποίας φτάνει μέχρι και τον γεωπολιτικό ακρωτηριασμό της πατρίδας μας.

  • Γι αυτό έστησαν και έστειλαν Κασσελάκη στο ώριμο φρούτο του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να επιταχύνουν την σήψη του…
  • Γι αυτό η πολιτική επίθεση γενικευμένης φθοράς στο πολιτικό σύστημα της χώρας θα κλιμακωθεί μέχρι να επιτευχθεί η καθολική του παράλυση…
  • Γι αυτό και επενδύουν τα μέγιστα σε ένα πολιτικό σύστημα που είτε θα τελεί υπό καθεστώς παράλυσης, είτε θα ανασυνταχθεί στην βάση των δικών τους προδιαγραφών για να διαχειρίζεται συμβιβασμούς, ήττες και εθνικές τραγωδίες…

Αυτός είναι και ο λόγος που θα πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες από όλους όσους βλέπουν που οδηγούνται τα πράγματα, προκειμένου να στηθεί ένας πολιτικός μηχανισμός αντίστασης, ικανός να συνεγείρει τους πολίτες, να ανακόψει την παράδοσή τους στον αξιακό και πολιτικό εκφυλισμό και να δημιουργήσει το πρόπλασμα μιας μεγάλης πατριωτικής πολιτικής πρωτοβουλίας μακράς πνοής που θα βγάλει τον τόπο από τα ανατροφοδοτούμενα αδιέξοδα και θα τον μετατρέψει σε σοβαρή και υπολογίσιμη περιφερειακή δύναμη που ξέρει να διεκδικεί και απαιτεί να της εκχωρηθούν αυτά που δικαιούται…

The Far Right Is Advancing in a Vulnerable Europe Again

0

Andrea Dudik, Natalia Ojewska and Michael Nienaber

(Bloomberg) — To a backdrop of hard rock and fireworks, the hundreds of people gathered in the Polish city of Olsztyn on a hot late August weekend liked what they heard: Hardworking Poles deserve a “house, a garden, a grill, two cars and a vacation” — and the current political leaders can’t deliver.

The message from the Confederation Liberty and Independence party to its supporters may be simple, but for Poland it could get complicated. With double-digit support in the polls, the upstart alliance looks set to sway the outcome of what promises to be one of the tightest elections since the end of communism.

The popularity of a party that opposes immigration, abortion and the Covid-19 lockdowns is not just a Polish phenomenon. Disruptors from the far-right are gaining traction across Europe, profiting from a groundswell of resentment born out of the pandemic, cost-of-living crisis and the economic toll from the war in Ukraine.

The groups are a mix of nationalists and parties with neo-Nazi roots to Euroskeptics and Donald Trump-style populists — and they are having a moment. Put together, polls show they now place among the top three most popular political groups in almost half of the 27-member European Union.

None of these parties are going to take power outright. But in Europe’s increasingly fragmented politics, they are likely to get outsized influence, either by joining coalition governments — or not joining and triggering a political impasse — as the EU tries to keep united over its response to Russian aggression.

“European mainstream politicians have for a long time thought that such parties aren’t dangerous, and they underestimated the situation,” said Jiri Pehe, director of New York University in Prague and a former adviser to late Czech President Vaclav Havel. “Unfortunately, the level of unease and frustration among people has grown.”

Alarm bells are ringing in Brussels. A senior EU diplomat said he was worried that radical parties could try to exploit potential public fatigue over support for Ukraine to their advantage in elections across Europe.

The coming weeks will bring two key electoral tests, the one in Poland on Oct. 15, the other in Slovakia two weeks earlier. Nationalists are also on course to win ballots in Austria and Belgium next year. In Germany, the far-right AfD is now the second-strongest party, forcing Chancellor Olaf Scholz’s Social Democrats to change policy and strategy to challenge it.

In Greece, the conservative New Democracy party retained power with a landslide election victory in June, but three groups from the far-right gained enough support to enter parliament.

The Vox nationalists in Spain lost ground in a July vote, but the country is in limbo in part because the winner, the People’s Party, said it would team up with them and now don’t have enough backing to form a government. Italy, meanwhile, already has the most right-wing leadership since World War II.

The trend isn’t confined to Europe. Trump is gaining support for his bid to return to the White House with every indictment against him. In Argentina, a far-right outsider who promised to shut the central bank and dollarize the economy, won a shock victory last month in a vote ahead of the country’s presidential election.

Europe, of course, has been here before, most recently in the aftermath of the global financial crisis and the continent’s former communist east has been at the forefront.

Widening income disparities in Poland helped propel Jaroslaw Kaczynski’s incumbent Law & Justice party — with its nativist message of defiance toward the “elites” in Brussels and Berlin — to power in 2015. That followed the EU’s disruptor-in-chief, Hungarian Prime Minister Viktor Orban, capitalizing on the refugee crisis that year. Both leaders have also fueled a culture war over women’s rights and the LGBTQ community.

Yet the pandemic provided fodder for less mainstream groups, some with dark histories of homophobia and racism, to advance as disgruntled voters questioned lockdowns and vaccinations. Now aid to Ukraine is playing into the narrative that voters are being neglected, along with the traditional opposition to immigration and environmental policies.

“Definitely we will continue to rise,” said Martin Helme, leader of the Conservative People’s Party of Estonia, or EKRE, that’s leading some opinion polls. “The immigration problem has deteriorated, and the green transition is annihilating liberal politics because it is destroying people’s welfare and living standards,” he said in an interview on Sept. 6.

A former Estonian finance minister who flashed a White supremacist sign when being sworn in, Helme wants to stop more refugees arriving from Ukraine and to force those in the country to leave. He said he wants to keep Estonia for Estonians. “The political system will not survive if the elite decides to make their people’s lives a hell,” he said.

Championing the conservative Catholic working class has been the cornerstone of success for Poland’s Law & Justice party, which is seeking a third straight term. On Sept. 6, the central bank sent the currency tumbling by chopping interest rates more than expected, a move the governor — a party ally — said would be welcomed by ordinary Poles.

Yet Confederation’s leaders say they are the ones looking out for those interests. They want to focus on the long term, to build up their following to disrupt the establishment in a deeply divided nation. They have targeted their campaign around issues such as reducing the size of the state and simplifying the tax system.

There was definitely a buzz in Olsztyn rather than the hate and anger associated with far-right events of the past. The choreographed rally felt more like a comedy sketch. The crowd laughed as Kaczynski and his main challenger Donald Tusk, the chairman of the largest opposition party and a former Polish premier and European Council president, were ridiculed.

Confederation, a four-year-old amalgamation of three smaller parties around since the 1990s, has ruled out becoming kingmaker and being part of a coalition government. That means a rerun of the election may end up being the outcome unless they slip further in the polls.

Backed by a slick social media machine, the party’s main goal is to make people feel they are “masters of their own destiny,” Krzysztof Bosak, a member of the Polish Parliament who leads the party alongside tax adviser and entrepreneur Slawomir Mentzner, said in an late-night interview at a hotel after the rally. “We want a generational change, a policy change.”

The message worked for Patrycja Krajewska, a pregnant business owner who says the war in Ukraine and influx of refugees is Poland’s biggest financial burden. She found a party that she can relate to, even though Bosak said it’s been careful not to exploit Ukrainians.

“I’m not very pro-Ukrainian,” Krajewska, 35, said on the warm summer evening. “The main problem is that all the money goes for them. We are in Poland. Polish people pay taxes, so we are first. We can help, but not that much.”

Mainstream parties argue that inflation and the flight of refugees aren’t caused by Ukraine, but by Russia’s invasion, and that the region’s far-right leaders frequently parrot Kremlin talking points.

Yet the perception remains, particularly in Poland’s southern neighbor, Slovakia, where the population is among the most pro-Russia in the region. Former three-time Prime Minister Robert Fico, who has promised to veto “pointless” sanctions against Russia that harm EU members, is headed for another win in the Sept. 30 election.

In the background is the far-right Republic party, whose support has swelled to almost 9% from less than 1% when it was founded in February 2021, a year before Vladimir Putin’s invasion of Ukraine. It’s only fourth in the polls yet may end up in his ruling coalition.

Read More: After Weaponizing Immigrants, Europe’s East Finds It Needs Them Ukraine Support Faces New Hurdle as Slovak Leader Eyes Return Europe’s Far Right Doesn’t Look So Fringe Anymore: Pankaj MishraPoland’s Gain, Ukraine’s Loss: Hot Job Market Welcomes Refugees

Teaming with the far-right would strengthen Fico’s resolve to end military aid to Ukraine and reject some of the EU’s policies on green energy and immigration. Republic leader Milan Uhrik said NATO was “a relic of the Cold War, an extended arm of American interest in Slovakia.”

Party chiefs everywhere have worked hard to shake off their extremist background, wearing crisp suits and speaking mainly about economic issues. But the past casts a shadow.

In 2017, Uhrik, currently a member of the European Parliament, refused to condemn the deportation of Jews to Nazi death camps during World War II, saying he didn’t know what the historical circumstances were. A judge convicted party colleague Milan Mazurek of racism after remarks about Roma in a radio interview two years later.

“Critical thinking” brought Uhrik to the conclusion that the EU wasn’t what was promised and NATO is obsolete, he said in an interview in Bratislava on Aug. 28. “I didn’t come to my patriotic and conservative views through Sieg Heil salutes and some marches in uniforms,” he said.

Indeed, Slovakia, Poland and the Netherlands are “key signposts” before European Parliamentary elections in next summer, according to Hugo Brennan, head of EMEA research at risk analysis company Verisk Maplecroft.

The threat of the far-right is overblown, though, even if it’s enjoying a high point, he said. “A strong showing for far-right parties would strengthen the rising tide narrative, but the political center will likely remain the dominant force.”

That center is shifting its strategy in Germany to focus more on the economy and less on the green transition in an effort to address the rising popularity of AfD, which has strengthened to about 20% support in the polls.

While Germany’s next federal election is two years away, regional votes in three eastern states next year might deliver victories for the AfD. Rivals have ruled out governing with the party, raising the prospect of political stasis.

There’s a debate within political circles about banning the AfD, but the move is seen as risky by Scholz and his advisers as it might further fuel radical forces, according to people close to the chancellor. The plan is to counter the AfD’s narrative of halting immigration and reversing European integration. In a speech to parliament on Sept. 6, Scholz attacked the party, calling it a “demolition squad.”

Back in the Polish city of Olsztyn, it was the simplicity of the messaging that resonated with the crowd. “We are the good ones, they are the bad ones,” Confederation co-leader Mentzen told supporters.

Whether a jump in the polls translates into actual votes will become clear next month in Poland, the EU’s biggest eastern economy. What’s already clear is that people are listening, said Rafaella Tenconi, chief economist and founder of ADA Economics in London.

“They’re picking up on the malaise among people,” she said. “These elections are about the human touch, because people feel uncertain.”

Coming soon: Get the Eastern Europe Edition newsletter, delivered every Tuesday, for insights from our reporters into what’s shaping economics and investments from the Baltic Sea to the Balkans.

–With assistance from Daniel Hornak, Ott Tammik, Slav Okov, Michael Winfrey, Krzysztof Kropidlowski, Arne Delfs, Iain Rogers, Marton Eder and Natalia Drozdiak.

news.yahoo.com