Αρχική Blog Σελίδα 1578

BRICS+: Συντρίμμια η παγκοσμιοποίηση;

0

 

Οι BRICS+, από την 1η Ιανουαρίου 2024: Mε ροζ, τα μέλη, με πράσινο οι δηλωμένοι υποψήφιοι, με κίτρινο, χώρες που ενδιαφέρονται αλλά όχι υποψήφιες ακόμη.

τoυ Jim Rickards

Τι ακριβώς συνέβη στη σύνοδο κορυφής των BRICS που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Αυγούστου στη Νότια Αφρική; Η απάντηση είναι ότι έχουν συμβεί πολλά, με βαρυσήμαντες συνέπειες για το διεθνές νομισματικό σύστημα και τη γεωπολιτική γενικότερα. Ωστόσο, οι πιο σημαντικές λεπτομέρειες της ιστορίας δεν αναφέρθηκαν ευρέως και θάφτηκαν κάτω από τους συνήθεις τίτλους ειδήσεων.

Εξέτασα το επίσημο ανακοινωθέν των 26 σελίδων από τη σύνοδο κορυφής των BRICS. Είναι ένα καλό έγγραφο αναφοράς, αλλά είναι κυρίως γεμάτο με διπλωματικές φράσεις και καλές προθέσεις. Επικαλείται «αμοιβαίο σεβασμό και κατανόηση, κυριαρχική ισότητα, αλληλεγγύη, δημοκρατία, διαφάνεια, χωρίς αποκλεισμούς, ενίσχυση της συνεργασίας και της συναίνεσης».

Πρόκειται απλώς για διπλωματικούς τύπους που βρίσκονται σχεδόν σε όλα τα ανακοινωθέντα πολυμερών συναντήσεων. Μερικές σημαντικές ανακοινώσεις είναι θαμμένες μέσα στις 26 σελίδες, αλλά περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να λάβετε από τα μέσα ενημέρωσης και τις προσωπικές μου πηγές. Το επίσημο έγγραφο μπορεί να παραμεριστεί με ασφάλεια ενώ εργαζόμαστε στα παρασκήνια για να ανακαλύψουμε πραγματικές πληροφορίες.

Αναμένονται νέες εντάξεις

Συνοψίζοντας, οι BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική) συμφώνησαν επίσημα να δεχθούν έξι νέα μέλη στην ομάδα. Πρόκειται για τη Σαουδική Αραβία, το Ιράν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αιθιοπία, την Αργεντινή και την Αίγυπτο. Αυτές οι χώρες θα γίνουν μέλη των BRICS από την 1η Ιανουαρίου 2024. Αυτή είναι η πρώτη αλλαγή στη σύνθεση του ομίλου από τότε που η Νότια Αφρική έγινε δεκτή στην αρχική ομάδα το 2010.

Τώρα που το εμπόδιο για την εισαγωγή νέων μελών έχει σπάσει, είναι λογικό να αναμένεται ότι περισσότερες χώρες στη λίστα αναμονής (περισσότερες από 20 χώρες επί του παρόντος) θα γίνουν δεκτές μέσα στα επόμενα χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικά ισχυρών παικτών, όπως η Τουρκία.

Αυτές οι αποδοχές αποτέλεσαν αντικείμενο πολλών δισταγμών μεταξύ των μελών. Η Κίνα έχει πιέσει σθεναρά για την ένταξη της Σαουδικής Αραβίας, καθώς το βασίλειο είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής πετρελαίου της Κίνας. Η Ρωσία υποστήριξε επίσης την υποψηφιότητα της Σαουδικής Αραβίας.

Η Ινδία αρχικά αντιτάχθηκε, προτού συμφωνήσει, με αντάλλαγμα την υποστήριξη της Κίνας για την αποδοχή του Ιράν, που είναι στενός σύμμαχος της Ινδίας. Η Νότια Αφρική πίεσε την ομάδα να συμπεριλάβει ένα άλλο μέλος από την υποσαχάρια Αφρική, γεγονός που εξηγεί τη συμπερίληψη της Αιθιοπίας.

Η Βραζιλία ήθελε να διασφαλίσει ότι η Νότια Αμερική δεν θα παραμεληθεί, και έτσι διαπραγματεύτηκε για την αποδοχή της Αργεντινής, η οποία είναι σημαντικός εμπορικός εταίρος της Βραζιλίας. Η Αίγυπτος φαινόταν μια προφανής πρόσθετη επιλογή, τόσο λόγω της εμπορικής και στρατηγικής σημασίας της Διώρυγας του Σουέζ, αλλά και λόγω των στενών ιστορικών δεσμών μεταξύ Αιγύπτου και Ρωσίας, που χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1950.

Τέλος, τα ΗΑΕ αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό χρηματοπιστωτικό κέντρο (βασικό στοιχείο στην προσπάθεια αποδολαριοποίησης) και ταιριάζει απόλυτα στο χαρτοφυλάκιο παραγωγής πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, του Ιράν και της Ρωσίας. Στο τέλος, όλοι κέρδισαν κάτι και επετεύχθη συναίνεση.

BRICS  = OPEC+

Με την προσθήκη της Σαουδικής Αραβίας στον όμιλο, οι BRICS έχουν τώρα υπό την ομπρέλα τους δύο από τους τρεις μεγαλύτερους παραγωγούς πετρελαίου στον κόσμο (Ρωσία και Σαουδική Αραβία, με το τρίτο μέλος της τριάδας να είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες). Η συμπερίληψη των ΗΑΕ και του Ιράν μαζί με τη Σαουδική Αραβία και τη Ρωσία καθιστά τους BRICS  de facto «OPEC+  », όταν πρόκειται για την υπαγόρευση της παραγωγής και των τιμών πετρελαίου.

Ο συνδυασμένος πληθυσμός BRICS+ ανέρχεται σε 3,6 δισεκατομμύρια, ή το 45% του συνολικού πληθυσμού του πλανήτη. Οι BRICS+ κυριαρχούν επίσης στην παραγωγή και το εμπόριο μιας μακράς λίστας φυσικών πόρων, συμπεριλαμβανομένων των σιτηρών, της σόγιας, των σπάνιων γαιών, του ουρανίου, του τιτανίου, του αλουμινίου και του χρυσού. Οι BRICS+ διαθέτουν δύο από τα τρία μεγαλύτερα οπλοστάσια πυρηνικών όπλων στον κόσμο (Ρωσία και Κίνα, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να είναι το άλλο μέλος της τριάδας).

Η δύναμη των BRICS+ ξεπερνά πολύ τα απλά μέτρα παραγωγής ή πληθυσμού. Αν κοιτάξετε τον χάρτη, θα δείτε ότι οι BRICS ελέγχουν πλέον τον Περσικό Κόλπο και τα στενά του Ορμούζ (Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Ιράν), τη Διώρυγα του Σουέζ (Αίγυπτος), το Στενό του Μαγγελάνου (Αργεντινή) και μεγάλο μέρος της χερσαίας μάζας της Ευρασίας (Ρωσία, Κίνα, Ινδία και Ιράν).

Αυτή η προσπάθεια απέχει πολύ από το να έχει ολοκληρωθεί και το Ναυτικό των ΗΠΑ εξακολουθεί να κυριαρχεί στις θάλασσες. Οι συγκοινωνιακές συνδέσεις μεταξύ Σαγκάης και Ρότερνταμ βρίσκονται ακόμη υπό μελέτη. Αλλά το όραμα των BRICS+ όσον αφορά τις στρατηγικές παγκόσμιας κυριαρχίας σε ξηρά και θάλασσα κόβει την ανάσα.

Εν ολίγοις, είτε όσον αφορά τον πληθυσμό, τα όπλα, την οικονομική παραγωγή, την ενέργεια, τους φυσικούς πόρους ή τη μάζα γης, οι BRICS+ είναι πλέον σε θέση να αμφισβητήσουν την G7 και άλλες ανεπτυγμένες οικονομίες για να κάνουν τη φωνή τους να ακουστεί  στη γεωπολιτική, την οικονομία και την παγκόσμια τάξη.

Αυτή η πρόκληση θα γίνει πιο απτή καθώς οι BRICS αποκτούν νέα μέλη στο μέλλον. Οι γραμμές μάχης μεταξύ της Δύσης και του «παγκόσμιου Νότου» έχουν πλέον σχεδιαστεί. Αυτός είναι ένας πολυπολικός κόσμος που δεν έχουμε δει από το 1991, στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Το παγκοσμιοποιητικό όνειρο πέθανε.

«Κλειδί» το νέο παγκόσμιο νόμισμα

Τι γίνεται με τα σχέδια για τη δημιουργία ενός νέου παγκόσμιου νομίσματος BRICS, το οποίο θα χρησιμεύει πρώτα ως νόμισμα συναλλαγών μεταξύ των μελών και μετά ως αποθεματικό νόμισμα;

Η δήλωση της συνόδου κορυφής BRICS XV είναι σχεδόν εντελώς σιωπηλή ως προς αυτό το σημείο. Υπάρχουν ορισμένες θετικές αναφορές στους αντίστοιχους ρόλους της Νέας Αναπτυξιακής Τράπεζας (NDB) και του Contingent Reserve Arrangement (CRA), αλλά πρόκειται για υπάρχουσες οντότητες και δεν σηματοδοτούν νέες πρωτοβουλίες.

Το γεγονός ότι ένα νέο παγκόσμιο νόμισμα δεν αναφέρθηκε σε αυτή τη δημόσια δήλωση δεν σημαίνει ότι δεν συζητήθηκε ιδιωτικά. Αυτό σημαίνει απλώς ότι δεν έχει επιτευχθεί συναίνεση.

Η Κίνα εξακολουθεί να ονειρεύεται να κάνει το γιουάν παγκόσμιο νόμισμα και να δημιουργήσει ένα είδος «πετρογιουάν». Η Ινδία εξακολουθεί να πιέζει ώστε η ρουπία της να γίνει ευρύτερα αποδεκτή στο διμερές εμπόριο. Η Νότια Αφρική δεν είναι σημαντικός παγκόσμιος παίκτης σε αυτήν τη συζήτηση.

Μόνο η Ρωσία και η Βραζιλία φαίνονται αποφασισμένες να δημιουργήσουν μια πραγματική εναλλακτική λύση στο δολάριο για το παγκόσμιο εμπόριο και τα αποθέματα.

Αυτά τα ζητήματα θα πρέπει να επιλυθούν.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το μέγεθος μιας νομισματικής ένωσης είναι το κλειδί για την επιτυχία της. Το ευρώ είναι ένα τέλειο παράδειγμα. Είκοσι χώρες χρησιμοποιούν σήμερα το ευρώ ως εθνικό τους νόμισμα. Το ευρώ είναι επίσης παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα (με μερίδιο περίπου 26% των συναλλαγματικών διαθεσίμων σε ευρώ) επειδή είναι ελεύθερα μετατρέψιμο σε δολάρια ΗΠΑ και άλλα αποθεματικά νομίσματα, όπως το ελβετικό φράγκο, η στερλίνα και το γιεν Ιαπωνίας.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η επέκταση των μελών των BRICS αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του οράματος ενός νέου παγκόσμιου νομίσματος. Ο σχεδιασμός και η κυκλοφορία ενός νέου νομίσματος σημαίνει λίγα χωρίς μια μεγάλη ομάδα εμπορικών εταίρων που είναι πρόθυμοι να το υιοθετήσουν και να το χρησιμοποιήσουν στις καθημερινές συναλλαγές.

Η ένταξη νέων μελών των BRICS είναι ένα σημαντικό βήμα προς τη δημιουργία αυτής της μεγάλης ομάδας, και επομένως ένα ουσιαστικό βήμα για την υιοθέτηση ενός νέου παγκόσμιου νομίσματος που προορίζεται να ανταγωνιστεί το δολάριο ή ακόμη και να το υποκαταστήσει.

Η διαδικασία έχει ξεκινήσει.

Πηγή: LA CHRONIQUE AGORA

 

 

Στέφανος Τζουμάκας: φαινόμενα πολιτικής παρακμής που αφορούν και σε εθνικά συμφέροντα

1

Στέφανος Τζουμάκας

Ένας υποψήφιος κόμματος τόσο κυβερνητικού όσο και της Αριστεράς στη χώρα, άρχισε να προωθεί θέσεις των συμφερόντων των ΗΠΑ, αποκαλώντας «κρατίδιο» τη Β. Κύπρο που βρίσκεται σε κατοχή μετά από συνειδητή και σχεδιασμένη εισβολή από το Πεντάγωνο, τη CIA και το State Department το 1974.

Κανένας άνθρωπος ελληνικής καταγωγής δεν θα προέβαινε σε  μια τέτοια  επιλογή  που αφορά στην Ειρήνη, την Ανεξαρτησία και τη Δημοκρατία από  ιμπεριαλιστικές  επιδιώξεις.

Φέτος, έχουμε τα 50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου που μετά ακολούθησε η εισβολή και κατοχή στην Κύπρο. Θα τρίζουν τα κόκκαλα όλων των νεκρών και αγνοουμένων από τα πολεμοχαρή σχέδια των ΗΠΑ  και των πρακτόρων τους.

Αποτελεί ντροπή και προσβολή εναντίον όλων όσων αγωνίστηκαν διαχρονικά στον προοδευτικό χώρο για τη χώρα. Δεν πρόκειται περί λάθους.

Ο εν λόγω κατά δήλωση του θήτευσε στον οργανισμό Center for Strategic and International Studies (CSIS). 

Ο οργανισμός αυτός -είναι γνωστό, ανεπίσημα βεβαίως- ότι συνεργάζεται με τη CIA, το Πεντάγωνο και ενισχύεται οικονομικά και από επιχειρήσεις της πολεμικής βιομηχανίας των ΗΠΑ. Έχει ως πρόσημο δε, την διεθνή ασφάλεια αλλά ως κύριο έργο την προώθηση σεναρίων για αναγκαία εξοπλιστικά προγράμματα σε χώρες επιρροής των ΗΠΑ.

Μετα τα χρηματιστηριακά παίγνια από διεφθαρμένους πολιτικούς τη  δεκαετία 1995-2005 ένας έντιμος Πολιτικός είπε: «Στο Χρηματιστήριο ένας κερδίζει και ένας χάνει καθώς πρόκειται για τζόγο. Και δεν είναι δυνατό να συμμετέχουν στην Πολιτική οποιουδήποτε κόμματος, οι τζογαδόροι».

Ορισμένοι καιροσκόποι «αριστεροί» ενέκριναν την υποψηφιότητα ενός «τζογαδόρου» που δραστηριοποιήθηκε μεταξύ άλλων στα Χρηματιστήρια των ΗΠΑ και την Goldman Sachs, ήδη από το 2009 και όλη την κρίσιμη περίοδο της εισόδου της χώρας στο ΔΝΤ και τα νεοφιλελεύθερα μνημόνια.

Είναι γνωστός ο ρόλος της εν λόγω τραπεζικής και χρηματιστηριακής εταιρείας εκείνη την περίοδο στην ελληνική κρίση.

Δε χωρεί επίσης, στο τρέχον λεξιλόγιο ο πρωτοφανής ισχυρισμός ότι ένας υποψήφιος της Αριστεράς ελάμβανε δάνεια με «προσωπική εγγύηση», με τα οποία προέβη σε κύκλο αγοραπωλησιών τάνκερ και πλοίων εκατοντάδων εκατομμυρίων  δολαρίων.

Αυτά δε συμβαίνουν ούτε στον πιο τραγελαφικό καπιταλισμό. Αφορούν δε, σε πρακτικές και εφοπλιστικών κεφαλαίων.

Πρόκειται για κατάπτωση στοιχειωδών κριτηρίων για να προταθεί ένας άνθρωπος σε μια θέση ευθύνης στον προοδευτικό χώρο.

Αυτά δεν είναι από το μέλλον, ούτε μόνο από τυχοδιωκτικές επιλογές αλλά από την παρακμή και τον εκφυλισμό ορισμένων που θεωρούν την Αριστερά ευκαιρία, καριέρα και πρόσοδο με την υπονόμευση του πολιτικού χαρακτήρα ενός κόμματος από δίκτυα.

Ο πολιτικός διαχωρισμός ανάμεσα στο «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και τις βασικές ηθικές και πολιτικές αρχές είναι προφανής και θα κριθούν όσοι δρομολόγησαν τη συνέχιση της κρίσης ηγεσίας, πολιτικής κρίσης και κρίσης  πολιτικής ενότητας. 

Θα τους αποδίδονται ηθικές και πολιτικές ευθύνες για την απαξίωση στο προοδευτικό κίνημα μέσα και έξω από τη χώρα.

Στη Πολιτική δεν έχουμε ρόλους, όπως στο θέατρο. Έχουμε ευθύνες, έχουμε αξίες, έχουμε αρχές.

Η αναζήτηση πάσης φύσεως αντιπάλων, δεν αποτελεί δικαιολογία για επιλογή απατεώνων με αριστερό περιτύλιγμα.

Η εγχώρια διαπλοκή πανηγυρίζει με διατυπώσεις, όπως «έχουμε στρατηγική 8ετίας της Δεξιάς  μέχρι το 2031 και βλέπουμε και μια  μαριονέτα στη διαδοχή του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ εξυπηρετεί τις επιδιώξεις μας».

Η προοδευτική παράταξη και η Αριστερά χρειάζονται Εναλλακτική Λύση, επαρκή και αξιόπιστη πολιτική ηγεσία με σχέδιο που να εμπνέει, να ενώνει και να οδηγεί.

 

Μεσανατολικό και σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ κυριάρχησαν στις συνομιλίες Ερντογάν – Νετανιάχου

3

Λιώνουν οι πάγοι στις σχέσεις μεταξύ των δύο ηγετών

Στο περιθώριο των εργασιών της 78ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου συναντήθηκαν την χθες για πρώτη φορά και συζήτησαν για το Μεσανατολικό και την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.

Η ένταση στις σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ χρονολογείται από το 2010, όταν η Αγκυρα απέλασε τον Ισραηλινό πρέσβη, μετά την πολύνεκρη επίθεση Ισραηλινών κομάντος σε τουρκικό πλοίο που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας.

Οι διπλωματικές σχέσεις αποκαταστάθηκαν το 2016, αλλά δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε νέα ρήξη λόγω των ισραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Γάζα που στοίχισαν τη ζωή σε περίπου 50 Παλαιστινίους.

Επειτα από χρόνια κρίσης, οι διπλωματικές σχέσεις της Τουρκίας και του Ισραήλ προοδευτικά αναθερμάνθηκαν την τελευταία περίοδο, με επισκέψεις υψηλού επιπέδου, ιδίως αυτήν του Ισραηλινού προέδρου Ισαάκ Χέρτσογκ στην Αγκυρα τον Μάρτιο του 2022.

Ερντογάν και Νετανιάχου συζήτησαν θέματα πολιτικού, οικονομικού και περιφερειακού ενδιαφέροντος, σύμφωνα με την ενημέρωση της τουρκικής προεδρίας σχετικά με τη συνάντηση των δύο ηγετών. Ο Τούρκος πρόεδρος είπε στον Ισραηλινό πρωθυπουργό πως οι δύο χώρες μπορούν να συνεργαστούν στους τομείς της ενέργειας, της τεχνολογίας, της καινοτομίας, της Τεχνητής Νοημοσύνης και της ασφάλειας στον κυβερνοχώρο.

Στη συνάντηση συζητήθηκαν οι προοπτικές για ενεργειακή συνεργασία, κυρίως σε τομείς όπως η έρευνα και η εκμετάλλευση κοιτασμάτων φυσικού αερίου, όπως τόνισε από την πλευρά του ο υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας Αλπαρσλάν Μπαϊρακτάρ, ο οποίος συμμετείχε στη συνάντηση.

Από το 2020, η Τουρκία επιδιώκει μια ριζική αναθεώρηση του περιφερειακού status quo, επιχειρώντας διπλωματικά ανοίγματα σε Αίγυπτο, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ισραήλ και Σαουδική Αραβία.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

https://www.kathimerini.gr/world/562626286/mesanatoliko-kai-scheseis-toyrkias-israil-kyriarchisan-stis-synomilies-erntogan-netaniachoy/?A

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΡΑΜΠΑΧ

0
του Παντελή Σαββίδη
(Και να υποστηρίξουμε τους Αρμένιους)
Το Καραμπάχ επι Σοβιετικής Ένωσης ήταν μέρος του Αζερμπαϊτζάν αλλά είχε αυτονομία.
Όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση, τα κράτη που δημιούργησαν την Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών συνήλθαν, το 1991, στην Αλμα Άτα, πρωτεύουσα, τότε, του Καζακστάν και αποφάσισαν να αναγνωρίσουν τα σύνορά τους όπως ήταν επι ΕΣΣΔ.
Το Καραμπάχ ανήκε, μεν, επι ΕΣΣΔ στο Αζερμπαϊτζαν αλλά είχε αυτονομία όπως έγραψα παραπάνω.
Άρα, σύμφωνα με την απόφαση της Άλμα Άτα ακόμη και αν περιερχόταν στην επικράτεια του Αζερμπαϊτζάν έπρεπε να είναι αυτόνομο.
Οι Αρμένιοι του Καραμπάχ επεδίωξαν την ανεξαρτησία τους, όχι, απλώς, αυτονομία αλλά δεν είχαν να υποστηριχθούν απο κανέναν. Οι ίδιοι, μόνοι, ήταν δύσκολο να το πετύχουν και η Αρμενία αδυνατούσε να τους βοηθήσει.
Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα.
Θα μπορούσε, όμως, η πολιτική ηγεσία της Αρμενίας όταν κλήθηκε να αναγνωρίσει το Αζερμπαϊτζάν ως κράτος να θέσει θέμα αυτονομίας του Καραμπάχ στο πλαίσιο του Αζερμπαϊτζάν. Δεν το έκανε και εδώ έχει ιστορικές ευθύνες. (¨Αλλες πληροφορίες λένε πως το έκανε αλλά η Δύση δεν το δέχθηκε επειδή προμηθεύεται ενέργεια απο τους Αζέρους. Αλλά άνθρωποι που γνωρίζουν σε βάθος τις εξελίξεις λένε πως το παιχνίδι παιζόταν).
Η Δύση δεν επρόκειτο να υποστηρίξει τους Αρμένιους του Καραμπάχ, παρά τις δυτικές ερωτοτροπίες του Ερεβάν διότι θεωρεί το Καραμπάχ μέρος του Αζερμπαϊτζάν. Αλλά η αυτονομία παιζόταν.
Ο μεγάλος χαμένος είναι οι Αρμένιοι του Καραμπάχ, στο οποίο ζουν και Έλληνες Πόντιοι όπως θα δείτε σε εκπομπή που θα παρουσιάσω το βράδυ (την έκανα στη Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης πριν μερικά χρόνια), ακολουθούν σε απώλειες οι Αρμένιοι της κυρίως Αρμενίας και, τέλος, χαμένοι είναι και οι Ρώσοι που, ουσιαστικά εκδιώκονται απο την περιοχή.
Κερδισμένοι οι Αζέροι και η Τουρκία η οποία μπορεί να διαπραγματευτεί το αζερικό χαρτί και με τους Αμερικανούς.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να συμμετάσχει σε τέτοια δύσκολα παιχνίδια.
Ας φροντίσει να βοηθήσει τους Αρμένους στο ανθρωπιστικό επίπεδο, δεχόμενη και την εγκατάσταση οικογενειών απο το Καραμπάχ στο έδαφός της. Βεβαίως, και των Ποντίων αν θελήσουν να έρθουν. Τους οποίους το ΥΠΕΞ πρέπει να αναζητήσει και να φροντίσει για την ασφάλειά τους.

Jacques Attali: ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

1
Migrants from a migrant housing centre on the Italian island of Lampedusa, are guided by a security official on September 14 2023, as they prepare to board the ship "Galaxy", bound to the Sicilian town of Porto Empedocle. The tiny Italian island of Lampedusa struggled on September 14, 2023 to cope with a surge in migrant boats from North Africa after numbers peaked at 7,000 people -- equivalent to the entire local population. (Photo by Alessandro Serranò / AFP)

Jacques Attali

21 Σεπτεμβρίου 2023

Η τρέχουσα μεταναστευτική κρίση και η τραγωδία της Λαμπεντούζα θα πρέπει να θυμίζουν σε όλους εκείνους που έχουν ξεχάσει ένα από τα σημαντικότερα, εθελοντικά μειονεκτήματα, του ευρωπαϊκού εγχειρήματος: την πεισματική άρνηση των ιδρυτών να καθορίσουν σύνορα και να παράσχουν στον εαυτό τους τα μέσα για να το κάνουν.

Όταν ξεκίνησε η ευρωπαϊκή οικοδόμηση, η εξάρτηση των περισσότερων χωρών της ηπείρου από τις Ηνωμένες Πολιτείες και η ιδεολογική κυριαρχία των πιο φιλελεύθερων κομμάτων οδήγησε στην άρνηση θέσπισης ενός κοινού εξωτερικού δασμολογίου, αφήνοντας αυτή τη μεγάλη αγορά, ολοένα και πιο μεγάλη, ανοιχτή σε όλα τα αρπακτικά από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Επιπλέον, ο εσωτερικός ανταγωνισμός έχει γίνει ο απόλυτος κανόνας, καθιστώντας αδύνατο για τις ευρωπαϊκές εταιρείες να ομαδοποιηθούν ώστε να μπορέσουν να φτάσουν στο μέγεθος που είναι απαραίτητο για να αντισταθούν στους Αμερικανούς θηρευτές τους.

Για παράδειγμα, οι ευρωπαϊκοί κανόνες ανταγωνισμού απαγορεύουν τις ευρωπαϊκές εταιρείες τηλεπικοινωνιών να ομαδοποιούνται, αφήνοντας περίπου πενήντα ευρωπαϊκούς φορείς εκμετάλλευσης να αντιμετωπίζουν πέντε αμερικανικούς παρόχους.

Σήμερα, ακόμη κι αν ορισμένες γραμμές προστασίας φαίνεται να υπερασπίζονται τα ψηφιακά μας δεδομένα, η ευρωπαϊκή βιομηχανία παραμένει εξαιρετικά διχασμένη, με το πρόσχημα του ανταγωνισμού.

Απειλείται, περισσότερο από ποτέ, να καταστραφεί από Αμερικανούς επενδυτές που έρχονται να αγοράσουν τις ναυαρχίδες της και από κινεζικές εταιρείες, που έρχονται, χωρίς τελωνειακούς δασμούς, για να ανταγωνιστούν αθέμιτα τα προϊόντα της.

Αν συνεχίσουμε έτσι, ολόκληρος ο κλάδος μας θα εξαφανιστεί πολύ σύντομα. Ξεκινώντας από την κλωστοϋφαντουργία και την αυτοκινητοβιομηχανία μας. Και θα συνεχίσουμε να δεχόμαστε εισβολή από προϊόντα που κατασκευάζονται κατά παράβαση όλων των κοινωνικών, υγειονομικών και περιβαλλοντικών κανόνων.

Ακόμη περισσότερο, η δυναμική της διεύρυνσης, η οποία οδήγησε σε αύξηση από έξι χώρες-μέλη σε 28, έκανε απατηλό τον καθορισμό υπερβολικά σαφών συνόρων. Και δεν έχει τελειώσει: περισσότερες από δέκα χώρες εξακολουθούν να είναι υποψήφιες για ένταξη στην Ένωση.

Πώς μπορούμε να ορίσουμε τα σύνορα της Ευρώπης, όταν πρόκειται για την αποδοχή της Γεωργίας και της Αρμενίας, που αναμφίβολα έχουν νόμιμους λόγους να το ελπίζουν;

Τέλος, η αμερικανική επιμονή να διατηρήσουν, μέσω του ΝΑΤΟ, τον πλήρη έλεγχο της άμυνας της ηπείρου, εμπόδισε τους Ευρωπαίους να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη να υπερασπιστούν τον εαυτό τους: χωρίς σύνορα, χωρίς στρατό. Χωρίς στρατό, χωρίς σύνορα.

Μόνο από τον έλεγχο της ελεύθερης κυκλοφορίας των ανθρώπων και την εφαρμογή των συμφωνιών Σένγκεν μπορέσαμε, το 2004, να δημιουργήσουμε μια μικροσκοπική ευρωπαϊκή υπηρεσία συνοριοφυλακής και ακτοφυλακής, αρχικά ένα απλό συντονιστικό όργανο για τις εθνικές τελωνειακές διοικήσεις, το οποίο έγινε Frontex το 2016.

Από τότε, ο Frontex μεγάλωσε λίγο. Αλλά παραμένει γελοία μικρός, σε σύγκριση με τις ανάγκες (σήμερα συγκεντρώνει 1500 άτομα, συμπεριλαμβανομένων 1000 που διατίθενται από τις χώρες μέλη). Και, δυστυχώς, τα χρησιμοποιεί με τρόπο που είναι συχνά επαίσχυντος από την άποψη των δικαιωμάτων των προσφύγων, ιδίως με το να τους τοποθετεί σε αποτρόπαια στρατόπεδα στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία και να είναι ένοχος για σκανδαλώδη συμπαιγνία με ομάδες τουρκικής και λιβυκής μαφίας.

Η Ευρώπη βρίσκεται, λοιπόν, στερημένη από όλα τα μέσα κυριαρχίας: ούτε στρατό, ούτε βιομηχανία, ούτε προστασία από την παράνομη μετανάστευση.

Και αν συνεχίσουμε έτσι, τα ακροδεξιά κόμματα θα περάσουν στην κοινή γνώμη ότι ο έλεγχος των εσωτερικών και εξωτερικών συνόρων της Ένωσης πρέπει να επιστραφεί στις αστυνομικές δυνάμεις κάθε χώρας. Και αυτό θα είναι το τέλος του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Αυτό που συμβαίνει στην Ιταλία πρέπει, ωστόσο, να δείξει ότι μια ακροδεξιά κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτα κατά της άφιξης παράνομων μεταναστών χωρίς την υποστήριξη των Ευρωπαίων εταίρων της.

Όσο κυριαρχεί η ιδεολογία του ανοιχτού ανταγωνισμού σε όλους τους ανέμους, οι Ευρωπαίοι δεν θα μπορούν να προστατευτούν οικονομικά, οικολογικά, κοινωνικά και στρατιωτικά ή να διαχειριστούν την άφιξη παράνομων μεταναστών με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν θα μπορούν επίσης να επιβεβαιώσουν την ηθική τους ιδιαιτερότητα, ούτε να παραμείνουν φιλόξενοι στα θύματα των δικτατοριών του κόσμου.

Σε μια εποχή που το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, υπό τον ιδεολογικό έλεγχο των φιλελεύθερων, συζητά ένα κείμενο για τη μετανάστευση, θα θέλαμε να επιδείξει τον ίδιο ζήλο για την εφαρμογή πραγματικής τελωνειακής προστασίας στα σύνορα της Ένωσης, όπως σημαίνει πραγματική βιομηχανική και οικολογική πολιτική, και ότι παρέχει στον εαυτό της τα μέσα για να οικοδομήσει μια τελωνειακή διοίκηση, μια αστυνομική δύναμη και έναν κοινό στρατό. Είμαστε πολύ μακριά από αυτό.

[email protected] 

Φωτογραφία: Οι μετανάστες περιμένουν βοήθεια από τον Ερυθρό Σταυρό στο νησί της Λαμπεντούζα, 14 Σεπτεμβρίου 2023. (Alessandro Serranò/AFP).

Η Σουηδία… ξύπνησε απότομα: Καθημερινό φαινόμενο πυροβολισμοί, εκρήξεις και θάνατοι – Οι ανήλικοι, το πέρασμα της κοκαΐνης και η Κουρδική Αλεπού που κρύβεται στην Τουρκία

0

Επτά άνθρωποι σκοτώθηκαν πρόσφατα στη περιοχή της Στοκχόλμης σε διάστημα μόλις δέκα ημερών. Την Πέμπτη δύο άνδρες σκοτώθηκαν σε παμπ στη μικρή πόλη Σαντβίκεν, 160 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας ενώ κατά μέσο όρο κάθε μέρα κάπου στην Σουηδία πέφτουν πυροβολισμοί. Ολοένα και συχνότερα εμπλέκονται ανήλικοι στις πράξεις βίας.

«Ζούμε σε επικίνδυνους καιρούς», σχολίασε ο αστυνομικός Γιάλε Πολγιαρέβιους στη ραδιοφωνική εκπομπή Agenda αναφερόμενος στο νέο κύμα βίας που πλήττει τη σκανδιναβική χώρα.

Ο έμπειρος αστυνομικός είναι επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών στην αστυνομική περιφέρεια της Κεντρικής Σουηδίας και διευθυντής ομάδας που συστάθηκε αποκλειστικά για την αντιμετώπιση συμμοριών. «Πρόκειται για μια ζοφερή πραγματικότητα, την οποία ωστόσο καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε με κάθε μέσο», τονίζει ο Γιάλε Πολγιαρέβιους

Η Σουηδία αντιμετωπίζει εδώ και αρκετά χρόνια πρόβλημα με συμμορίες. Σύμφωνα με την κυβέρνηση, περίπου 30.000 άνθρωποι είναι σήμερα μέλη συμμοριών, οι οποίες κερδίζουν τεράστια ποσά από το επικερδές εμπόριο ναρκωτικών. Όπως αναφέρουν οι αστυνομικές αρχές, η Σουηδία έχει γίνει εδώ και καιρό χώρα διέλευσης κοκαΐνης από τη Λατινική Αμερική στην Ευρώπη.

Όλα αυτά οδηγούν στη βία. Από τις αρχές του 2023 μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου καταγράφηκαν περισσότερες από 260 χρήσεις όπλων με συνολικά 34 θανάτους και 71 τραυματισμούς. Το ίδιο διάστημα σημειώθηκαν περισσότερες από 120 εκρήξεις, οι οποίες έχουν ως κύριο σκοπό τον εκφοβισμό αντιπάλων.

Κάποιες φορές χάνουν τη ζωή τους ακόμα και μη εμπλεκόμενοι, όπως η 12χρονη Αντριάνα, η οποία σκοτώθηκε από σφαίρα το 2020 ενώ έβγαζε βόλτα τον σκύλο της. Σύμφωνα με πληροφορίες ένας εκ των δύο νεκρών στο Σαντβίκεν δεν είχε καμία σχέση με τις συγκρούσεις μεταξύ των συμμοριών.

Εκτελέσεις ακόμα και συγγενών

«Τα εγκληματικά δίκτυα βρίσκονται εγκλωβισμένα σε ένα σπιράλ βίας», λέει ο εγκληματολόγος Κρίστοφερ Κάρλσον από το Πανεπιστήμιο Στοκχόλμης προσθέτοντας ότι οι συμμορίες έχουν αρχίσει να επιτίθενται ακόμα και σε συγγενείς μελών άλλων συμμοριών.

«Όταν δεν μπορείς να πλήξεις κάποιο μέλος εγκληματικής οργάνωσης, τότε δολοφονείς έναν συγγενή του», εξηγεί ο επίκουρος καθηγητής πανεπιστημίου.

Το πρόσφατο κλίμα βίας που πλήττει την Σουηδία σχετίζεται με τον αρχηγό του επονομαζόμενου δικτύου Foxtrot. Είναι γνωστός στη Σουηδία ως «Κουρδική αλεπού». Λέγεται ότι έχει έρθει σε ρήξη με έναν 33χρονο, πρώην ηγετικό μέλος της εγκληματικής οργάνωσης. Πληροφορίες θέλουν και τους δύο να κρύβονται σήμερα στην Τουρκία.

Σύμφωνα με πληροφορίες του ραδιοφωνικού σταθμού SVT, όλα ξεκίνησαν από την Τουρκία στις αρχές Σεπτεμβρίου, όταν κάποιος από την ομάδα του 33χρονου κακοποιήθηκε. Λίγο αργότερα ένα από τα κρησφύγετα της «Κουρδικής αλεπούς» δέχθηκε επίθεση.

Η σύγκρουση εντός της συμμορίας μεταφέρθηκε γρήγορα στη Σουηδία. Στις 7 Σεπτεμβρίου μια γυναίκα 60 ετών δολοφονήθηκε στην Ουψάλα. Ήταν η μητέρα του 33χρονου. Σύμφωνα με την αστυνομία επρόκειτο για εκτέλεση. Από τότε η μια πράξη εκδίκησης διαδέχεται την άλλη.

Θα χρειαστούν τουλάχιστον 10-15 χρόνια για να ελεγχθεί η κατάσταση

Η σουηδική κοινωνία είναι σοκαρισμένη όχι μόνο από την έξαρση βίας, αλλά και την εμπλοκή ολοένα και περισσότερων ανηλίκων σε αυτή.

Οι νέοι προσελκύονται από τις συμμορίες με υποσχέσεις για ακριβά ρούχα, χρήματα και την αίσθηση του ανήκειν σε μια ομάδα. Οι αρχηγοί των συμμοριών χρησιμοποιούν του ανηλίκους ακριβώς επειδή γνωρίζουν ότι ακόμα και σε περίπτωση καταδίκης οι ποινές είναι πολύ μικρότερες λόγω ηλικίας.

Ο εγκληματολόγος Κρίστοφερ Κάρλσον εκτιμά ότι θα χρειαστούν 10 με 15 χρόνια για τιθασευτεί η ένοπλη βία, υπό την προϋπόθεση ότι οι αρχές ασφαλείας θα ξεκινήσουν άμεσα το έργο της πρόληψης για να αποκοπούν οι συμμορίες από τους ανηλίκους.

«Ένας πρώτος δείκτης ότι βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο είναι όταν ο αριθμός των επιστρατεύσεων στις συμμορίες περιορίζεται για να μηδενιστεί στη συνέχει», λέει ο σουηδός ειδικός: «Τότε θα αρχίσουμε να βλέπουμε φως στην άκρη του τούνελ. Μέχρι τότε όμως ο δρόμος είναι ακόμα πολύ μακρύς».

Πηγή: dw.com (Στ. Γεωργακόπουλος)

https://hellasjournal.com/2023/09/tromos-apo-tis-simmories-tis-stokcholmis-i-kourdiki-alepou-to-perasma-tis-koka%ce%90nis-ke-pos-i-enopli-via-katarripti-ton-mitho-tis-isichis-souidias/

Aux frontières de l’Europe

0
Jacques Attali
GÉOPOLITIQUE, SOCIÉTÉ

La crise migratoire actuelle et le drame de Lampedusa devraient rappeler à tous ceux qui l’ont oublié, une des lacunes majeures, volontaires, du projet européen : le refus obstiné des pères fondateurs de définir des frontières, et de se donner les moyens de les faire respecter.

Quand a commencé la construction européenne, la dépendance de la plupart des pays du continent à l’égard des États-Unis et la domination idéologique des partis les plus libéraux, ont conduit à refuser de mettre en place un tarif extérieur commun, laissant ce grand marché, de plus en plus grand, ouvert à tous les prédateurs d’outre-Atlantique ; de plus, la concurrence interne est devenue la règle absolue, rendant impossible le regroupement, entre elles, des entreprises européennes pour leur permettre d’atteindre la taille nécessaire pour résister à leurs prédateurs américains. Par exemple, les règles de la concurrence européenne interdisent aux entreprises européennes de télécommunications de se regrouper, laissant une cinquantaine d’opérateurs européens face à cinq opérateurs américains. Aujourd’hui, même si quelques esquisses de protection apparaissent pour défendre nos données numériques, l’industrie européenne reste ultra divisée, sous prétexte de concurrence ; elle est, plus que jamais, menacée d’être détruite par les investisseurs américains qui viennent racheter ses fleurons, et par les entreprises chinoises, qui viennent, sans droit de douane, concurrencer déloyalement ses produits. Si nous continuons comme ça, c’est toute notre industrie qui disparaitra très bientôt. À commencer par nos industries textiles et automobiles. Et nous continuera d’être envahis par des biens fabriqués en violation de toute règle sociale, sanitaire et environnementale.

Plus encore, la dynamique de l’élargissement, qui conduisit à passer de six pays membres à 28 rendait illusoire la fixation de frontières trop explicites. Et ce n’est pas fini : plus de dix pays sont encore candidats à rejoindre l’Union. Comment définir la frontière de l’Europe, quand il est question d’y admettre la Géorgie et l’Arménie, qui ont sans doute des raisons légitimes de l’espérer ?

Enfin, l’insistance américaine pour maintenir, par l’OTAN, leur contrôle total sur la défense du continent, interdisait aux Européens de prendre conscience de la nécessité de se défendre eux-mêmes : pas de frontières, pas d’armée. Pas d’armée, pas de frontières.

Ce n’est qu’à partir du contrôle de la libre circulation des personnes et de la mise en œuvre des accords de Schengen que nous avons pu, en 2004, créer une minuscule agence européenne de garde-frontières et de garde-côtes, d’abord simple instance de coordination des administrations douanières nationales, devenue Frontex en 2016. Depuis, Frontex a un peu grossi ; mais elle reste ridiculement petite, comparée aux besoins (elle rassemble maintenant 1500 personnes, dont 1000 mis à disposition par les pays membres).  Et, malheureusement, elle les emploie d’une façon souvent honteuse du point de vue des droits des réfugiés, en particulier en les parquant dans des camps abominables, en Grèce et en Bulgarie et en se rendant coupable de connivence scandaleuse avec des groupes mafieux turcs et libyens.

L’Europe se retrouve alors privée de tous les moyens de la souveraineté : ni armée, ni industrie, ni protection contre les immigrations illégales. Et si on continue comme ça, les partis d’extrême-droite auront beau jeu d’expliquer qu’il faut rendre le contrôle des frontières, internes et externes, de l’Union, aux forces de police de chaque pays. Et cela en sera fini du projet européen. Ce qui se passe en Italie devrait pourtant montrer qu’un gouvernement d’extrême-droite ne peut rien contre l’arrivée de migrants illégaux sans le soutien de ses partenaires européens.

Aussi longtemps que l’idéologie de la concurrence ouverte à tous les vents sera dominante, les Européens ne pourront pas se protéger eux-mêmes, économiquement, écologiquement, socialement et militairement ni gérer l’arrivée des migrants illégaux dans le respect des droits humains. Ils ne pourront pas non plus faire valoir leur spécificité éthique, ni rester accueillants aux victimes des dictatures du monde.

Au moment où le Parlement européen, toujours sous le contrôle idéologique des libéraux, débat d’un texte sur l’immigration, on aurait aimé qu’il montre le même zèle pour mettre en place une véritable protection douanière aux frontières de l’Union, qu’il en déduise une véritable politique industrielle et écologique, et qu’il se donne les moyens de construire une administration des douanes, une police et une armée commune. Nous en sommes très loin.

[email protected] 

Image : Des migrants attendent l’aide de la Croix-Rouge sur l’Île de Lampedusa, 14 septembre 2023. (Alessandro Serranò/AFP).

attali.com

Νετανιάχου: Κοντά σε ιστορική συμφωνία Ισραήλ και Σαουδική Αραβία

0

Το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία βρίσκονται “κοντά” σε μια “ιστορική” συμφωνία, δήλωσε σήμερα ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου από το βήμα του ΟΗΕ κρίνοντας ότι οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν δικαίωμα άσκησης “βέτο” όσον αφορά τις ισραηλινο-αραβικές σχέσεις.

Υπενθυμίζοντας την εξομάλυνση των σχέσεων με τρίτες αραβικές χώρες το 2020, την οποία χαρακτήρισε “αυγή μιας νέας εποχής”, ο Νετανιάχου δήλωσε ότι “είμαστε κοντά σε μια ακόμη πιο θεαματική πρόοδο, μια ιστορική ειρήνη μεταξύ του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας”.

Ο πρίγκιπας διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν δήλωσε επίσης πρόσφατα σε συνέντευξη στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο Fox News ότι η σουνιτική μοναρχία και το εβραϊκό κράτος “πλησιάζουν κάθε μέρα” σε μια εξομάλυνση των σχέσεών τους.

Νετανιάχου: Δεν πιστεύω ότι πρέπει να δώσουμε στους Παλαιστίνιους δικαίωμα άσκησης βέτο στις νέες ειρηνευτικές συνθήκες με τα αραβικά κράτη
“Μια τέτοια ειρήνη θα μπορούσε να κάνει πολλά για να δοθεί τέλος στην ισραηλινο-αραβική σύγκρουση, να ενθαρρύνει και άλλες αραβικές χώρες να εξομαλύνουν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ, να αυξήσει τις δυνατότητες ειρήνης με τους Παλαιστίνιους”, υποστήριξε σήμερα ο Νετανιάχου.

Όμως “δεν πιστεύω ότι πρέπει να δώσουμε στους Παλαιστίνιους δικαίωμα άσκησης βέτο στις νέες ειρηνευτικές συνθήκες με τα αραβικά κράτη”, τόνισε στην ομιλία του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. “Οι Παλαιστίνιοι θα μπορούσαν σε μεγάλο βαθμό να επωφεληθούν από μια ευρύτερη ειρήνη. Πρέπει να συμμετάσχουν σε αυτή τη διαδικασία”.

Ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς προειδοποίησε χθες, Πέμπτη, επίσης από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης, ότι δεν θα υπάρξει ειρήνη στην Εγγύς και τη Μέση Ανατολή χωρίς να ληφθούν υπόψη τα “νόμιμα δικαιώματα” του λαού του, δηλαδή η εφαρμογή μιας λύσης δύο κρατών. “Όσοι νομίζουν ότι η ειρήνη μπορεί να επικρατήσει στη Μέση Ανατολή χωρίς ο παλαιστινιακός λαός να απολαμβάνει όλα τα νόμιμα εθνικά δικαιώματά του, κάνουν λάθος”.

Turkey: An Air Force Without Wings

0
  •  Burak Bekdil
  • The ambition of Turkish Aircraft Industries today is to build the first indigenous Turkish fighter jet, which could also be the world’s first Muslim fighter aircraft, and it has invited friendly nations Azerbaijan and Pakistan join the effort. Meanwhile Turkey is trying hard to support its assertive regional policy with military might.
  • There is a problem: With a fleet consisting mostly of ageing F-16s and a per capita income of barely $9,000 Turkey cannot play the role of a major power.
  • Echoing the neo-Ottoman ambition, Colonel Ümit Yalım (ret.) recently claimed that the sovereignty of Greece’s islands in the North Aegean Sea belongs to Turkey.
  • Erdoğan wants modern F-16s, while the U.S. Congress has a different opinion: Why give Turkey modern fighter jets if we want peace over the Aegean Sea? That leaves Turkey with one option: Make your own fighter aircraft.
  • Turkey’s ailing economy is experiencing high inflation (at 59% year-on-year), and the country’s external debt reached nearly $476 billion in March. The international credit insurance company Allianz Trade reported that the stock of Turkey’s total external debt due within the next 12 months has risen to about $250 billion.
  • Erdoğan made one wrong strategic choice — trying to align with Russia and America — and left Turkey’s top military planners pondering how to minimize the military and operational damage. The Turkish president should be able to understand that he cannot fully benefit from two clashing civilizations at his convenience.

Turkey, once NATO’s staunch southeastern flank sentinel against the Soviet Union, still operates the alliance’s second-largest military. These days, NATO’s second-largest military has a problem with its aerial firepower.

Turks are proud that their Air Force (TuAF) is the world’s ninth-largest. But it is not necessarily the ninth-strongest. According to the World Directory of Modern Military Aircraft, TuAF is not among the world’s top 15 militaries listed. Turkey has 110 attack helicopters and 205 fighter/interceptor aircraft, according to Global Firepower. But its fleet of 1,065 military aircraft includes no dedicated attack aircraft.

Traditionally, TuAF has been dependent almost solely on U.S. technology, primarily F-16 fighter jets. In the 1980s, Turkey set a production unit, Turkish Aircraft Industries (TAI), to assemble the F-16s under license from the U.S.-based Lockheed Martin.

TAI today has a totally different ambition: To build the first indigenous Turkish fighter jet, which could also be the world’s first Muslim fighter aircraft, and it has invited friendly nations Azerbaijan and Pakistan join the effort. Meanwhile Turkey is trying hard to support its assertive regional policy with military might.

There is a problem: With a fleet consisting mostly of ageing F-16s and a per capita income of barely $9,000 Turkey cannot play the role of a major power.

“We know very well from our bitter experiences that there cannot be a strong [Turkey] without a strong army.” Turkey’s Islamist strongman President Recep Tayyip Erdoğan said at a ceremony at the Army War College. “Increasing the deterrence of the Turkish Armed Forces constitutes a necessity for our country rather than a choice.”

Echoing the neo-Ottoman ambition, Colonel Ümit Yalım (ret.) recently claimed that the sovereignty of Greece’s islands in the North Aegean Sea belongs to Turkey.

TuAF’s nightmares began when Erdoğan moved to augment Turkey’s strategic relations with Vladimir Putin’s Russia. Erdoğan approved the reckless acquisition of Russia’s S-400 surface-to-air missile system, which resulted in Turkey being expelled from the U.S.-led, multinational F-35 fighter jet program. Turkey planned to buy more than 100 F-35s and completely renew its fleet with the world’s most advanced fighter aircraft. Expulsion from the F-35 program was Washington’s answer to Erdoğan’s S-400 move.

Incidentally, the Russian S-400 missiles were delivered to Turkey but remain “unpacked” in some military hangar, as Erdoğan fears further U.S. sanctions.

What are Turkey’s options before its military aircraft fleet comes to an operational halt?

Russia? Not again. Erdoğan cannot risk confronting the West with another Russian adventure, especially when he is loudly pleading for Western money to stop, or slow down, Turkey’s economic downfall. China? Beijing will not share critical technology with NATO member Turkey. Possible, but Erdoğan wants modern F-16s, while the U.S. Congress has a different opinion: Why give Turkey modern fighter jets if we want peace over the Aegean Sea? That leaves Turkey with one option: Make your own fighter aircraft.

Erdoğan boasts that the first Turkish fighter jet, the Kaan, will fly before the end of the year. However, the reality is different. True, the first Kaan is progressing at a TAI hangar. But it is far from flying with full mission capabilities. TAI has a stock of only eight U.S.-made jet engines, to power four Kaans. What about the rest? Hundreds of future aircraft to be built? The answer is that Turkey will also have to develop an indigenous jet engine. How and when are the questions no one volunteers to answer.

A prototype Kaan can fly for political propaganda ahead of critical municipal elections next March. Like a paper airplane without the systems necessary for full mission flights. Then there are the financial problems.

Turkey’s ailing economy is experiencing high inflation (at 59% year-on-year), and the country’s external debt reached nearly $476 billion in March. The international credit insurance company Allianz Trade reported that the stock of Turkey’s total external debt due within the next 12 months has risen to about $250 billion.

To share the big financial burden of development and production and give the planned aircraft a “Muslim identity,” Turkey has invited Azerbaijan and Pakistan to join the Kaan partnership. Hydrocarbon-rich Azerbaijan has money to invest, but Pakistan, which already has a deal with China for the JF-17 built under license by Pakistan Aeronautical Complex and Chengdu Aircraft Corp., does not have the funds.

Rahul Monahar Yelwe, a senior research fellow at the Center for Strategic Studies, recently told EurAsian Times that Azerbaijan and Pakistan could not contribute substantially to the Kaan project, primarily due to the demanding nature of a fifth-generation fighter jet. Yelwe emphasized that even developing a fourth-generation aircraft requires a significant financial investment. Yelwe unequivocally dismissed the possibility of Pakistan providing technological support (which it had learned from the JF-17 project) to the Turkish program.

Erdoğan made one wrong strategic choice — trying to align with Russia and America — and left Turkey’s top military planners pondering how to minimize the military and operational damage. The Turkish president should be able to understand that he cannot fully benefit from two clashing civilizations at his convenience.

Burak Bekdil, one of Turkey’s leading journalists, was recently fired from the country’s most noted newspaper after 29 years, for writing in Gatestone what is taking place in Turkey. He is a Fellow at the Middle East Forum.

https://www.gatestoneinstitute.org/19965/turkey-air-force

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΠΑ

1
Χ
Για το κατάντημα μας φταίει η συναλλαγή πολιτών – πελατών με πολιτικούς, με αμοιβαία οικονομικά οφέλη.Τώρα είναι μάλλον αργά,καθώς η χώρα χρησιμοποιήθηκε από εμας τους ίδιους ως εφαλτήριο , ως εργαλείο για την ικανοποίηση προσωπικών- οικογενειακών επιδιώξεων. Είδα σήμερα ένα ζευγάρι από την Κάρπαθο στην οποία έχουν μείνει πραγματικά 2-3000 άνθρωποι-καλοί και τίμιοι και δεξιοί, οι οποίοι μου είπαν τρομαγμένοι, ότι το νησί τους δεν θα μείνει για πολύ στην Ελλάδα.
Είναι τέτοια η πεποίθηση στον κόσμο ότι η Τουρκία κερδίζει σε όλα τα επίπεδα, κυρίως μετά τις τελευταίες καταστροφές μας.Εξάλλου η τηλεόραση αναπαράγει την τουρκική προπαγάνδα, δήθεν για πληροφόρηση. Ουσιαστικά απευθύνεται στο υποσυνείδητο μας.. Μάλλον μεθοδευμένα..
Το ΥΠΕΞ είναι εδώ και χρόνια του υπουργού του. Τώρα είναι του Μητσοτακη. Δεν επεξεργάζεται πολιτική, δεν κάνει τίποτε.
Εξάλλου ετοιμάζονται να διαλύσουν την διπλωματική υπηρεσία, την οποία δεν έχουν ανάγκη αφού υπάρχει η δυνατότητα προσωπικών σχέσεων και επαφών μεταξύ ΥΠΕΞ.
Η σημερινή ομάδα είναι του ΠΘ. Υπακούει σε μια λογική του που μάλλον υποκρύπτει επιχειρηματικά συμφέροντα. Δεν τον έχω για άλλα. Εξάλλου το έχει αποδείξει με την CVC κτλ.
Πάγιατ:
Για πρώτη φορά στα χρονικά της αμερικανικής διπλωματίας μένει τόσα πολλά (5) χρόνια αμερικανός πρέσβης σε πρεσβευτικό πόστο.
Στην Ουκρανία έμεινε τρία. Στην Ουκρανία κατ ουσίαν παρέμεινε ο ίδιος τοποτηρητής. Από την Αθήνα. Παρακολούθησε και επηρέασε τις εξελίξεις και σίγουρα συνέβαλε, με τις συμβουλές του, και της Νούλαντ, στο ξέσπασμα του πολέμου, καθώς ετάχθη κατά των συμφωνιών του Μινσκ.
Ουσιαστικά, ετοίμασε τον πόλεμο, βάζοντας και την Αλεξανδρούπολη στο κάδρο.
Συνέβαλε στην διακοπή της σύνδεσης ΦΑ μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας. Στήριξε τις εξαγωγές σχιστολιθικού από τις ΗΠΑ και έγινε υφυπουργός ενέργειας..
Απέτρεψε τον Δένδια από τον διορισμό προξένου στην Μαριούπολη για να μην παραστεί στις πολεμικές προετοιμασίες μισθοφόρων κτλ από ουκρανικής πλευράς.
Τον ενθάρρυνε όμως να την επισκεφθεί συμβολικά, για να ενισχύσει το droit de regard της ελληνικής πλευράς, λόγω μειονότητας. Έτσι, μας ενέπλεξε βαθύτερα στον πόλεμο.

Γιατί οι Αμερικανοί σπρώχνουν τον Κασσελάκη και γιατί η εκλογή του βοηθάει τον Μητσοτάκη

3
Στο καμίνι της παγίδας Κασσελάκη θα κριθεί τελικά το μέταλλο και η ικανότητα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Ήρθε η ώρα να ενηλικιωθούν ή να χαθούν.
Ο Στέφανος Κασσελάκης διεκδικεί στις 24/9 την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ

ΟΑνδρέας Παπανδρέου έλεγε «πρέπει να ξεκινάμε από το γενικό για να πηγαίνουμε στο ειδικό». Πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, «καταναλωτή» κυρίως και όχι «παραγωγό» πολιτικών.

Ο Δημήτρης Σκαρπαλέζος ορθά τοποθετεί και ερμηνεύει τα όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας κατάστασης που χαρακτηρίζεται από τον παγκόσμιο πόλεμο της συλλογικής Δύσης κατά της Ρωσίας, υπό την γενική ηγεσία των ΗΠΑ και από την άνοδο του Ολοκληρωτισμού, υπό την εξουσία του διεθνούς Χρηματιστικού Κεφαλαίου, που είναι το αναπόφευκτο παρακολούθημα, προϋπόθεση και συνέπεια ταυτόχρονα, της πορείας προς τον Παγκόσμιο Πόλεμο.

H τάση μετατροπής του καπιταλισμού σε ένα ολοκληρωτικό σύστημα, ένα είδος νέο-φεουδαρχίας, όπου κόμματα και τα άλλα χαρακτηριστικά της αστικής δημοκρατίας εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά ως ελεγχόμενα κελύφη από τα οποία έχει εξαφανισθεί κάθε δημοκρατικό περιεχόμενο και έχουν πλήρως ελεγχθεί, είναι πολύ προγενέστερη του ουκρανικού ζητήματος. Εκδηλώνεται με σαφήνεια μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, εδώ και 30 χρόνια. Μια λιτή, συνοπτική και έξοχη περιγραφή μας έχει δώσει ο Γαλλο-Aιγύπτιος οικονομολόγος της ανάπτυξης Σαμίρ Αμίν στο πρώτο μέρος ενός από τα τελευταία του κείμενα.

Γιατί χρειάζονται έναν ΣΥΡΙΖΑ-Κασσελάκη

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι δα και κάποιο αντιαμερικανικό κόμμα, και η εξωτερική και η εσωτερική του πολιτική δεν συνιστά κάποιου είδους σπουδαίο «κίνδυνο» για το εσωτερικό και διεθνές κατεστημένο.

Μπορεί να έχουν δίκιο, αλλά και έτσι, το κόμμα αυτό δεν έχει ακόμα φτάσει στην πλήρη παράδοση στην Ουάσιγκτον και τη νέα ολοκληρωτική εξουσία του δυτικού καπιταλισμού που τώρα απαιτούν Αμερικανοί και διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο. Παραμένοντας ένα σχετικά αριστερό, έστω και σχετικά δημοκρατικό κόμμα, η πολιτική καριέρα των στελεχών του οποίου δεν εξαρτάται μόνο από τα «αφεντικά στην Ουάσιγκτον», αλλά και από τη γνώμη των Ελλήνων ψηφοφόρων και αριστερών. Ένα κόμμα δηλαδή που δεν μπορεί να κάνει εύκολα οτιδήποτε του ζητηθεί.

Αυτή την πραγματικότητα έρχεται να διορθώσει η διεθνής συνωμοσία που εξυφάνθηκε για να του επιβάλλει έναν ξενόφερτο άσχετο Αμερικανό ως ηγέτη, με τη χρήση πιθανότατα πρωτοφανών μέσων παρακολούθησης και τεχνητής ευφυΐας, από αυτά που ξέρουμε ότι έχουν επιτύχει διεθνώς οι πιο προχωρημένες εταιρείες που παρεμβαίνουν στις εκλογές. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν η διαβόητη ομάδα Χόρχε έδρασε και στην Ελλάδα πριν τις εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ, ξέρουμε ότι η κινητοποίηση δεκάδων χιλιάδων πολιτών για να ψηφίσουν ένα παντελώς άγνωστο πρόσωπο προϋποθέτει ικανότητες διαφήμισης, επιρροής στα μέσα ενημέρωσης και τα social media, οι οποίες υπερβαίνουν κατά πολύ τις δυνατότητες των εγχωρίων διαφημιστών, συμβούλων επικοινωνίας και δημοσκόπων, που είναι αστειότητες μπροστά στη δύναμη των εξειδικευμένων ιδιωτικών εταιρειών παρακολούθησης και επέμβασης.

Διαφοροποιήσεις του ΣΥΡΙΖΑ στην εξωτερική και αμυντική πολιτική

Μπορεί να καταδίκασε π.χ. ο ΣΥΡΙΖΑ την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, δεν συμφώνησε όμως στο να σταλούν όπλα στο Κίεβο και μάλιστα από τα ελληνικά νησιά.

Δεν ψήφισε τις πιο εξτρεμιστικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που ζητούσαν την παραπομπή του Πούτιν να δικαστεί ως εγκληματίας πολέμου – και μάλιστα οι σχετικές εκθέσεις των σύγχρονων ιεροεξεταστών τον τοποθετούν στα «φιλοπουτινικά» κόμματα της Ευρώπης! Η Νέα Δημοκρατία του έκανε σφοδρή επίθεση για το θέμα αυτό, υποθέτουμε κατ’ εντολήν των Αμερικανών.

Προηγουμένως είχε ταχθεί κατά της αποστολής ελληνικού στρατού να συνδράμει στις επιχειρήσεις του δυτικού ιμπεριαλισμού στο Σαχέλ, που είχε συμφωνήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τη Γαλλία.

Διαφώνησε με την αποστολή μιας συστοιχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία.

Έστω και αν προετοίμασε εξάλλου το έδαφος, δεν συμφώνησε τελικά με την παραχώρηση όλης της ελληνικής επικράτειας στους Αμερικανούς ως στρατιωτικής βάσης και με τον έλεγχο από τους Ισραηλινούς της αεροπορικής βάσης της Καλαμάτας.

Απέλασε τους Ρώσους διπλωμάτες και προχώρησε σε σειρά αντιρωσικών μέτρων, προσπάθησε όμως στη συνέχεια να τα μπαλώσει με επίσκεψη του Τσίπρα στη Μόσχα και δεν έφτασε ποτέ στην ολοκληρωτική, μετά μανίας (και εντελώς ανθελληνική) καταστροφή των ελληνορωσικών σχέσεων που έγινε επί ΝΔ του Μητσοτάκη.

Αυτά μπορεί να φαίνονται πολύ λίγα σε πολλούς Έλληνες αριστερούς και πατριώτες, φαίνονται όμως πάρα πολλά και απαράδεκτα στους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ.

Προφανώς με έναν πλήρως ελεγχόμενο «ΣΥΡΙΖΑ-Κασσελάκη» (και ξέρουμε από την υπόθεση Επστάιν με ποιες ακριβώς μεθόδους ελέγχει τα όργανά του ο παγκόσμιος Ολοκληρωτισμός) δεν θα υπάρχουν τέτοιες παρασπονδίες. Θα γίνει και ο ΣΥΡΙΖΑ ένα πειθαρχικό κομματάκι της πολεμικής και ολοκληρωτικής μηχανής της «συλλογικής Δύσης», ένα αμερικανικό κόμμα, όπως έγινε και η ΝΔ μετά την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη – και ακόμα περισσότερο. Ή θα διαλυθεί, με δεδομένο ότι δύσκολα θα μπορέσει ο όγκος των στελεχών και ψηφοφόρων του να ανεχθεί έναν τόσο έκδηλα «φυτευτό» και ξένο προς την νοοτροπία της Aριστεράς και της Ελλάδας ηγέτη.

Ελληνοτουρκικά και Κυπριακό

Σοβαρές συνέπειες μπορεί να έχει η υπόθεση Κασσελάκη και στο ψητό των μειζόνων θεμάτων: Ελληνοτουρκικών και Κυπριακού. Εδώ οι Αμερικανοί διαπραγματεύονται με την Τουρκία την πλήρη επανενσωμάτωσή της στη Δύση και στο πλαίσιο αυτό συζητάνε μεταξύ άλλων την μεταφορά της κυριαρχίας (και της άμυνας) των ελληνικών νησιών από την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ, τον αφοπλισμό τους, τον «διακανονισμό» του θέματος του εύρους των ελληνικών χωρικών υδάτων χωρίς προηγουμένως να αρθούν οι τουρκικές διεκδικήσεις και απειλές κατά της Ελλάδας και χωρίς να έχει λυθεί το Κυπριακό. Ζητούν επίσης την ταχεία «λύση» του Κυπριακού με διάλυση του κυπριακού κράτους (Σχέδιο Ανάν) παρά το ότι μια τέτοια λύση αντιφάσκει προς όλο το σώμα του ευρωπαϊκού, του συνταγματικού και του διεθνούς δικαίου, αλλά και προς το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Κύπρο το 2004.

Προσωπικά δεν θεωρώ καθόλου ικανοποιητικές τις τοποθετήσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το θέμα. Αλλά δεν μπορώ να είμαι βέβαιος και ότι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, όταν το μαχαίρι φτάσει πραγματικό στο κόκκαλο, θα θελήσει να συγκατατεθεί σε μείζονες παραχωρήσεις προς την Τουρκία στο Αιγαίο και θα δεχτεί να πιέσει την Κυπριακή Δημοκρατία να αυτοκαταργηθεί. Δεν έχω αντίθετα καμιά αμφιβολία ότι θα το κάνει ο «ΣΥΡΙΖΑ-Κασσελάκη».

Εκλογή Κασσελάκη, βούτυρο στο ψωμί του Μητσοτάκη

Η εκλογή Κασσελάκη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται πλέον δεδομένη και οτιδήποτε άλλο θα συνιστούσε πολύ μεγάλη έκπληξη. Επειδή ο νέος αρχηγός είναι εντελώς ξένο σώμα προς το κόμμα του οποίου θα γίνει πιθανώς αρχηγός, η εκλογή του θα είναι η αρχή μιας νέας και πολύ σοβαρής κρίσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Βούτυρο δηλαδή στο ψωμί του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και μπορεί ο ίδιος να μας λέει ότι θα ανατρέψει τον Μητσοτάκη, στο άμεσο μέλλον όμως αυτοί που τον έστειλαν ξέρουν ότι οδηγώντας σε τόσο μεγάλη κρίση την αντιπολίτευση, θα διευκολύνουν την παραμονή στην εξουσία της σημερινής κυβέρνησης, παρά το ότι αυτή προκαλεί μια εθνική καταστροφή ανά 15 ημέρες, όπως θα διευκολύνουν και το πέρασμα μιας καταιγίδας κατεδάφισης των κοινωνικών δικαιωμάτων που κατέκτησαν οι Έλληνες από την εποχή του Ελευθέριου Βενιζέλου τουλάχιστο. Και όπως είπαμε, θα διευκολύνουν μείζονες παραχωρήσεις εθνικές κυριαρχίας στο Αιγαίο και την Κύπρο, που θα καταστήσουν οριστικά μη βιώσιμα κράτη την Ελλάδα και την Κύπρο και θα ολοκληρώσουν την κατάλυσή τους.

Άλλωστε και ο Μητσοτάκης και ο Κασσελάκης εξαρτώνται από το ίδιο κέντρο εξουσίας του παγκόσμιου συστήματος. Η κόρη του πρωθυπουργού βρήκε κι αυτή την πρώτη δουλειά της στη διαβόητη Goldman Sachs, όπου και θήτευσε ο Κασσελάκης (πολλά έχουν γραφτεί και για την εκλογή του Μητσοτάκη στην κορυφή της ΝΔ, εκλογή που μετέβαλε ποιοτικά τα χαρακτηριστικά αυτού του κόμματος). Βετεράνος της Goldman Sachs και ο Λουκάς Παπαδήμος, που έγινε πρωθυπουργός για να αποσπασθεί από τα χέρια της Ελλάδας το «πυρηνικό όπλο» που διέθετε στο ζήτημα του χρέους της, το γεγονός δηλαδή ότι υπαγόταν στο ελληνικό δίκαιο, ήτοι στις αποφάσεις της Βουλής και των ελληνικών δικαστηρίων.

Η ελληνική τραγωδία

Η όλη υπόθεση της διεκδίκησης από τον Κασσελάκη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι τραγική. Είναι τραγική γιατί δείχνει τη γενική έλλειψη σοβαρότητας, τη γελοιότητα της χώρας. Πονάω πολύ μέσα μου που το γράφω, αλλά ζούμε σε μια χώρα όπου επικρατεί η γελοιότητα και μόνο σε μια τέτοια χώρα θα μπορούσε να εμφανισθεί ο Κασσελάκης και να ζητάει να εκλεγεί πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Οι συνέπειες όμως αυτής της γελοιότητας δεν θα είναι καθόλου γελοίες, θα είναι, για τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων της Ελλάδας, πολύ σοβαρές, ακόμα και τραγικές.

Δεν δείχνει μόνο τον βαθμό της γελοιότητας, δείχνει και τον βαθμό της γενικευμένης σαπίλας της χώρας, αρχής γενομένης, φοβόμαστε, από τον ίδιο άνθρωπο που του επεφύλαξε τέτοια τιμή ο ελληνικός λαός να τον κάνει από το τίποτα πρωθυπουργό και αυτός τον ανταμείβει τώρα με το δεύτερο «τέλειο χτύπημα», προσφέροντας το κόμμα του στους Αμερικανούς!

Βαριές κουβέντες, το ξέρω, θα προτιμούσα να μην τις ξεστομίσω, φοβάμαι όμως ότι θα πρόδιδα την αλήθεια, αν απέφευγα να τις πω.

Άλλωστε, αν ο κ. Τσίπρας πιστεύει ότι τον αδικούμε, δεν έχει παρά να βγει και να εξηγήσει στα μέλη και τους οπαδούς του κόμματός του τι ακριβώς και γιατί το κάνει. Όχι μόνο μπορεί, έχει και υποχρέωση να το κάνει. Δεν είναι δυνατόν να παραμένει σιωπηλός, ισχυριζόμενος ότι δεν έχει ο ίδιος σχέση με αυτό που συμβαίνει στο κόμμα του και ότι η πρωτοβουλία για όλα αυτά ανήκει, αν είναι δυνατόν, στον ξάδερφό του και στον Πολάκη.

Απομένει στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να πάρουν τις αποστάσεις τους από αυτή την κατάσταση, να διασώσουν, αν μπορέσουν, τη «χαμένη τιμή» της ελληνικής Αριστεράς. Βέβαια είναι ενδεχόμενο από Δευτέρα, να δούμε ένα κύμα φυγής από το κόμμα απογοητευμένων μελών, ιδίως αν οι ηγέτες τους δεν τους δώσουν έγκαιρα μια σαφή και πειστική προοπτική μάχης για την υπεράσπιση των αξιών της Αριστεράς και επανελέγχου του κόμματος από τα μέλη του.

Δεν μπορώ να κάνω ακριβή πρόβλεψη. Στο καμίνι της παγίδας Κασσελάκη θα κριθεί τελικά το μέταλλο και η ικανότητα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Ήρθε η ώρα να ενηλικιωθούν ή να χαθούν.

ΝΑ ΔΕΧΘΟΥΜΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΡΑΜΠΑΧ

1
Η ελληνική κυβέρνηση δια του υπουργείου εξωτερικών πήρε θέση στην ανθρωπιστική διάσταση της τραγωδίας του Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Αν συνεχίζει να έχει την ίδια ευαισθησία, να φροντίσει να εγκαταστασθούν στην Ελλάδα κάποιες απο τις οικογένειες των Αρμενίων του Καραμπαχ.
Οι σχέσεις μας με την Αρμενική Κοινότητα της Ελλάδας είναι άριστες. Είναι Έλληνες πολίτες που έχουν προσφέρει πολλά στην χώρα. Ας αυξηθεί ο αριθμός τους.
Άλλωστε ο ελληνικός πληθυσμός φθίνει και είναι πολύ καλύτερα να διατηρηθεί σε ένα κρίσιμο επίπεδο με Αρμενίους παρά άλλους πληθυσμούς.
Οι Αρμένιοι βρίσκονται κοντά στον ελληνικό λαό και θρησκευτικά και πολιτιστικά. Ο ελληνισμός είναι μια ιδέα στην ιστορία της ανθρωπότητας και όποιος θέλει να ονομάζεται Έλληνας και να ζει με τον ελληνικό πολιτισμό είναι Έλληνας.
Παντελής Σαββίδης