Αρχική Blog Σελίδα 1546

Επίθεση με πυροβολισμούς στο κονβόι που μετέφερε τον Μαχμούντ Αμπάς -Τραυματίστηκε σωματοφύλακάς του

0

Ένοπλη επίθεση φέρεται να δέχτηκε η αυτοκινητοπομπή του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς, σήμερα το μεσημέρι.

Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε η ομάδα με την ονομασία «Children of Abu Jandel», σημειώνοντας πως είχαν δώσει προθεσμία 24 ωρών στον Μαχμούντ Αμπάς για αναλάβει δράση αναφορικά με την κατάσταση στη Γάζα και να λάβει μέτρα κατά του Ισραήλ, σύμφωνα με όσα μεταδίδει το CNNTurk.

To CNNTurk μεταδίδει ότι «αναφέρεται πως η αυτοκινητοπομπή του Παλαιστίνιου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς δέχθηκε πυρά. Σύμφωνα με τις τελευταίες έκτακτες πληροφορίες, στην επίθεση πυροβολήθηκε ένα άτομο».

To βίντεο που φέρεται να σχετίζεται με την επίθεση αναρτήθηκε πριν από λίγη ώρα από το τουρκικό μέσο EHA MEDIA.

Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα «Hurriyet»: «Η ομάδα “Παιδιά του Αμπού Τζαντέλ” εξέδωσε χθες γραπτή δήλωση, δίνοντας στον Μαχμούντ Αμπάς τελεσίγραφο 24 ωρών για να αναλάβει δράση στη Γάζα και να λάβει μέτρα κατά του Ισραήλ. Σε γραπτή δήλωση που δημοσιεύθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ζητήθηκε από τον Αμπάς να κάνει μια σαφή δήλωση με την οποία να απορρίπτει τις δηλώσεις του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μπλίνκεν».

Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα: «Ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς συναντήθηκε με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν σε μια αιφνιδιαστική επίσκεψη του Αμερικανού αξιωματούχου στη Δυτική Όχθη την Κυριακή.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, ο Αμπάς φέρεται να δήλωσε ότι θα πρέπει να επιτραπεί η είσοδος ανθρωπιστικής βοήθειας στη Λωρίδα της Γάζας και ότι θα πρέπει να κηρυχθεί άμεση κατάπαυση του πυρός, ενώ ο Μπλίνκεν δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεσμεύονται για την παράδοση ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα. Παρά ταύτα, ο Μπλίνκεν δεν ζήτησε κατάπαυση του πυρός κατά τη διάρκεια της συνάντησης. Ο Αμερικανός υπουργός δήλωσε ότι οι Παλαιστίνιοι δεν πρέπει να εξαναγκαστούν να μεταναστεύσουν και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν την ίδρυση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους».

 

https://www.iefimerida.gr/kosmos/mahmoynt-ampas-epithesi-me-pyrobolismoys”>Επίθεση με πυροβολισμούς στο κονβόι που μετέφερε τον Μαχμούντ Αμπάς -Τραυματίστηκε σωματοφύλακάς του [βίντεο]

 

Ανατολική Μεσόγειος και EastMed: Ανακατεύει την τράπουλα ο πόλεμος – Η ενεργειακή ασφάλεια του Ισραήλ σε προτεραιότητα παρά τα λεγόμενα κάποιων…

1

 

Χρήστος Κολώνας
Ο [“νέος αγωγός”] μεταφοράς φυσικού αερίου EastMed και ο ρόλος της Ελλάδας και της Κύπρου που επιδιώκουν στρατηγική τοποθέτηση στη διαμετακόμιση και αξιοποίηση των πόρων της περιοχής – Η Τουρκία βγαίνει από τους όποιους επενδυτικούς σχεδιασμούς, με το Ισραήλ να αναζητεί συμμαχίες στους εταίρους της Ευρώπης
Αναδιατάσσεται το ενεργειακό τοπίο στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο μετά τον πόλεμο Ισραήλ – Χαμάς, με την Ελλάδα και την Κύπρο να επιδιώκουν στρατηγική τοποθέτηση στη διαμετακόμιση και αξιοποίηση των πόρων της περιοχής.
Αν και η αβεβαιότητα θα επισκιάζει για πολύ καιρό – άγνωστο για πόσο – τις όποιες επενδυτικές κινήσεις και τα όποια επιχειρηματικά σχέδια, εν τούτοις Αθήνα και Λευκωσία επιδιώκουν να αποτελέσουν τις νέες λεωφόρους ενέργειας Ισραήλ – Ευρώπης.
Μάνατζερ ελληνικών εταιρειών που παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στην εμπόλεμη ζώνη καθώς εμπλέκονται πολυεθνικές δραστηριότητές τους με το Ισραήλ τονίζουν στο «Βήμα» πως «η σκακιέρα στην πλούσια από ενεργειακούς πόρους περιοχή ανατρέπεται».
Θεωρούν πως η Ελλάδα και η Κύπρος μπορούν να επιβεβαιώσουν εμφατικά τον ρόλο τους ως δύο πυλώνων σταθερότητας και ανάπτυξης στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και κυρίως μέσα από δρομολογημένα επενδυτικά σχέδια να αποτελέσουν τους κύριους κόμβους της ενεργειακής διασύνδεσης της περιοχής με την Ευρώπη.
Πέραν αυτών, άλλες διπλωματικές πηγές μιλώντας στο «Βήμα» υπογραμμίζουν πως οι κινήσεις στην ενεργειακή σκακιέρα για τη συνεργασία Ιερουσαλήμ – Αγκυρας μετά τον πόλεμο με τη Χαμάς έχουν καεί… Αρα προσώρας ο παράγοντας Τουρκία βγαίνει από τους όποιους επενδυτικούς σχεδιασμούς, με το Ισραήλ να αναζητεί συμμαχίες στους εταίρους της Ευρώπης.
Η νέα εκδοχή του EastMed
«Αξιοσημείωτο είναι ότι η Ιερουσαλήμ παρά το γεγονός πως βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου, συνεχίζει κανονικά τους σχεδιασμούς για τα μεγάλα ενεργειακά επιχειρηματικά σχέδια», όπως σημειώνουν στο «Βήμα» πηγές.
Και σύμφωνα με τις ίδιες, «αν δεν γενικευτεί η ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή τα μεγάλα έργα τα οποία βρίσκονται σε φάση συζητήσεων και μελετών είναι πολύ πιθανόν να πάρουν σάρκα και οστά σε λίγα χρόνια. Η διάρκεια ωρίμασης και υλοποίησής τους απαιτούν μεγάλο χρονικό διάστημα, ούτως ή άλλως και ανεξαρτήτως του πολέμου» συμπληρώνουν αρμόδια στελέχη.
Στο τραπέζι, λοιπόν, σύμφωνα με πληροφορίες του «Βήματος», επανέρχεται ο αγωγός μεταφοράς φυσικού αερίου EastMed που είναι προχωρημένος σε επίπεδο μελετών και τον τρέχει η κοινοπραξία των εταιρειών ΔΕΠΑ και Edison (IGI Poseidon) για τη διακίνηση των ποσοτήτων αερίου από τα υπεράκτια κοιτάσματα του Ισραήλ στην Κύπρο, την Ελλάδα και την Ιταλία. Ωστόσο, όπως σημειώνει στο «Βήμα» υψηλόβαθμο στέλεχος της κοινοπραξίας, μία νέα εκδοχή του έργου προτάσσεται, ενώ το project εξετάζεται να συνδυαστεί με την κάλυψη και ενεργειακών αναγκών του Ισραήλ. Δηλαδή ο αγωγός να μην έχει μόνο τον χαρακτήρα της εξαγωγής ποσοτήτων αερίου προς την Ευρώπη. [iEpikaira: Με άλλα λόγια ο προτεινόμενος αγωγός ΔΕΝ θα κατασκευαστεί για εξαγωγή Φ/Α στην Ευρώπη αλλά όπως θα διαβάσετε παρακάτω, για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας η οποία θα διοχετευθεί πάλι πίσω στο Ισραήλ μέσω του EuroAsia Interconnector. Συμπερασματικά, όλοι οι προτεινόμενοι ενεργειακοί σχεδιασμοί στην Αν. Μεσόγειο γίνονται αποκλειστικά με γνώμονα την εξασφάλιση της ενεργειακής ασφάλειας του Ισραήλ και όχι της Ευρώπης ή της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας, όπως πολλοί θέλουν να μας παρουσιάζουν -μέσα σε αυτούς και οι κυβερνήσεις Χριστοδουλίδη/Μητσοτάκη-. Εκτός τούτου η παραπλανητική ονομασία του νέου προτεινόμενου ισραηλοκυπριακού αγωγού ως ο “νέος EastMed” -επειδή ακολουθεί κομμάτι της όδευσης του “αρχικού EastMed”-, έχει σκοπό να ρίξει στάχτη στα μάτια όσων πίστεψαν ότι ο EastMed σχεδιάστηκε για να κατασκευαστεί (ΕΔΩ και ΕΔΩ) και όχι για να εργαλειοποιηθεί για γεωπολιτικούς λόγους. Ποίες ήταν οι σχέσεις του Ελληνισμού με το Εβραϊκό κράτος πριν τον EastMed και πώς αυτές μεταμορφώθηκαν μετά την υπογραφή της διακρατικής συμφωνίας -γράφε παρωδίας για τα μάτια του κόσμου-. Πέραν τούτου, το iEpikaira έγραφε από τις 20/12/20: “Μήπως ο τεχνοοικονομικά αμφισβητούμενος EastMed –κατά παλαιότερη δήλωση των Αμερικανών– αποτελεί το κατ’ εξοχήν εργαλείο που χρησιμοποιείται για να γίνει η μοιρασιά της ΑΟΖ της Αν. Μεσογείου με τους όρους της Άγκυρας (ΕΔΩ και ΕΔΩ) και με ευρωπαϊκή -κυρίως γερμανική- αλλά και αμερικανική υψηλή επιστασία”; Εδώ αν κάποιοι αντιτείνουν την άποψη ότι ο πόλεμος στη Γάζα αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα που θα επιφέρει την ολοκληρωτική αμερικανοτουρκική ρήξη, υπενθυμίζουμε την σχετική δήλωση του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ: “Αυτή, φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που διαφωνούμε με την τουρκική ηγεσία. Ωστόσο, εξακολουθούμε να την θεωρούμε παραγωγικό και χρήσιμο μέλος του ΝΑΤΟ. Και θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε μαζί τους για τα θέματα στα οποία συμφωνούμε. Και επίσης κάνουμε σαφές όταν υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ μας”. Το iEpikaira έχει αποκαλύψει ότι οι ΗΠΑ ήδη από το 2014 δεν είχαν στα σχέδιά τους για την ευρύτερη περιοχή τον αγωγό EastMed, κάτι που επιβεβαιώνει και ο χάρτης Μπάιντεν του γνωστού Άμος Χόκσταϊν (ΕΔΩ και ΕΔΩ) αλλά και το non-paper που ακολούθησε (ΕΔΩ). Επανερχόμενοι όμως στον νέο προτεινόμενο ισραηλοκυπριακό αγωγό, σημειώνεται ότι ουδεμία σχέση έχει με τον “αρχικό EastMed” ο οποίος στόχευε στην εξαγωγή ισραηλινού και κυπριακού Φ/Α στην Ευρώπη διαμέσου της Ελλάδας -αυτό ήταν το αφήγημα τουλάχιστον- και όχι στην μετατροπή του ισραηλινού Φ/Α σε ηλεκτρική ενέργεια στην Κύπρο και εν συνεχεία την επιστροφή μέσω του EuroAsia Interconnector στο Ισραήλ…]
Η ίδια πηγή περιγράφει πως με δεδομένες τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται στο Ισραήλ αλλά και με δεδομένες τις αυστηρές περιβαλλοντικές προδιαγραφές που θέτει η Ιερουσαλήμ σε ενεργειακά επενδυτικά σχέδια, υπάρχουν συζητήσεις για την ανάπτυξη του σκέλους του αγωγού EastMed από το Ισραήλ στην Κύπρο. Στο νησί της Αφροδίτης ερευνάται η δυνατότητα ανάπτυξης μονάδων ηλεκτροπαραγωγής από ισραηλινούς επενδυτές. Τα εργοστάσια θα παράγουν ηλεκτρική ενέργεια από το φυσικό αέριο που θα φτάνει στην Κύπρο και στη συνέχεια το ρεύμα θα μεταφέρεται μέσω της ηλεκτρικής διασύνδεσης EuroAsia στο Ισραήλ. [iEpikaira: Στις 19/06/23 γράφαμε: “Γιατί οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή έχουν δώσει προτεραιότητα στην αξιοποίηση του ισραηλινού φ/α εις βάρος του κυπριακού (ΕΔΩ); Είναι αμιγώς εμπορικοί οι λόγοι ή μήπως υπάρχουν και γεωπολιτικές σκοπιμότητες/πιέσεις; Η περαιτέρω καθυστέρηση αξιοποίησης του κοιτάσματος «Αφροδίτη», εκτός του ότι «ροκανίζει» την αξία του, υποσκάπτει και την βιωσιμότητα της οιασδήποτε επένδυσης σε αυτό, δεδομένου ότι η πράσινη μετάβαση πλησιάζει και το χρονικό περιθώριο στενεύει ασφυκτικά κάθε χρόνο που περνάει. Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες έχει δηλώσει ότι οι παραγωγοί και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα πρέπει να «δεσμευτούν να τερματίσουν τη χρηματοδότηση και τις επενδύσεις στην εξερεύνηση νέων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου και την επέκταση των αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου». Οι επόμενες κινήσεις της ΚΔ οφείλουν να μελετηθούν πολύ προσεκτικά, διότι άλλη μια αποτυχία όπως αυτή του EastMed (ΕΔΩ και ΕΔΩ), ενδέχεται να θάψει τον υποθαλάσσιο πλούτο, μια για πάντα και πριν ακόμα προλάβουμε να τον δούμε…”]
Οι συζητήσεις αυτές βρίσκονται σε πρώιμο στάδιο, ωστόσο καταγράφεται κινητικότητα, λέει στο «Βήμα» η ίδια πηγή. Ο νέος σχεδιασμός διασφαλίζει την ενεργειακή επάρκεια της χώρας της Μέσης Ανατολής.
Ενισχυτικό γεγονός των νέων σχεδιασμών είναι πως η κοινοπραξία IGI Poseidon έχει όλα τα δεδομένα, έχει κάνει τις απαραίτητες μελέτες και έρευνες στο πλαίσιο της προετοιμασίας του αγωγού EastMed.
Το κοίτασμα Καρίς
Στην ενεργειακή σκακιέρα μπαίνει πιο δυναμικά και η Energean. Η ελληνική πολυεθνική που δραστηριοποιείται στο upstream (έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων) είναι τοποθετημένη εδώ και μία πενταετία στα υπεράκτια κοιτάσματα φυσικού αερίου του Ισραήλ.
Συνεχίζει κανονικά την παραγωγή ποσοτήτων από το κοίτασμα Καρίς και μέχρι το τέλος του χρόνου σε λειτουργία θα μπει και το Βόρειο Καρίς.
Πολύτιμη υποδομή για την Energean, η οποία εξάγει τις ποσότητες του αερίου (6 δισ. κυβικά μέτρα ετησίως) στο Ισραήλ είναι το FPSO (η πλωτή μονάδα παραγωγής αποθήκευσης και εκφόρτωσης υδρογονανθράκων).
Με αυτή την υποδομή η Energean πριν από λίγες μέρες μέσω στελεχών της που μίλησαν σε συνέδριο στη Λευκωσία επανέφεραν την πρόταση για την ανάπτυξη αγωγού που θα μεταφέρει ποσότητες αερίου στην Κύπρο. [iEpikaira: Όπως έχει αναφερθεί και παλαιότερα (ΕΔΩ), και δεδομένου ότι ο ισραηλοκυπριακός αγωγός δεν δύναται να έχει πληρότητα με τα μικρά κοιτάσματα («Όλυμπος» και «Βόρειο Καρίς»), είναι πιθανό να ενωθεί με το κοίτασμα «Αφροδίτη» και μετά να καταλήξει στην Κύπρο, σε πρώτη φάση (ΕΔΩ)!]
Ελλάδα- Κύπρος – Ισραήλ
Το project που μπήκε δυναμικά στο προσκήνιο τις τελευταίες εβδομάδες είναι η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, γνωστό και ως EuroAsia.
Το έργο ανέλαβε να υλοποιήσει ο Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΔΜΗΕ) και πλέον και η Ιερουσαλήμ κινητοποιήθηκε προκειμένου να τρέξει μελετητικά και αδειοδοτικά το σκέλος του καλωδίου από την Κύπρο μέχρι το Ισραήλ.
Στις 24 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε τηλεδιάσκεψη με πρωτοβουλία του υπουργείου Ενέργειας του Ισραήλ και αντικείμενο τα βήματα ωρίμασης της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κύπρου – Ισραήλ (έργο EKE 3.10.1), που αποτελεί τη δεύτερη φάση του project της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας (Κρήτης) – Κύπρου – Ισραήλ. Συμμετείχαν ο ΑΔΜΗΕ και οι Διαχειριστές Συστημάτων Μεταφοράς της Κύπρου και του Ισραήλ (NOGA).
Κατά την τηλεδιάσκεψη συζητήθηκαν θέματα γύρω από τη μελέτη κόστους-οφέλους του έργου (CBA), που ωριμάζουν η Κύπρος και το Ισραήλ, η οποία αποτελεί προαπαιτούμενο για τη συμφωνία διασυνοριακής κατανομής κόστους του project (Cross Border Cost Allocation – CBCA), που θα κληθούν στη συνέχεια να συνάψουν οι Ρυθμιστικές Αρχές των δύο χωρών.
Συμφωνήθηκε, επίσης, η συγκρότηση τεχνικών ομάδων εργασίας (με συμμετοχή
στελεχών όλων των συμμετεχόντων) για τη συγκέντρωση των απαραίτητων στοιχείων, προκειμένου να δρομολογηθούν τα δύο ορόσημα που προαναφέρθηκαν, στη βάση των δεδομένων που θα λάβουν από τους Διαχειριστές. Η επόμενη τηλεδιάσκεψη προγραμματίστηκε για τις 7 Νοεμβρίου.
Για το καλώδιο μήκους 1.208 χλμ. ο ΑΔΜΗΕ έχει υπογράψει μη δεσμευτική συμφωνία με το ισραηλινό fund Aluma, το οποίο εκδήλωσε επενδυτικό ενδιαφέρον για τη συμμετοχή του στην κοινοπραξία.
Τα κοιτάσματα της Κρήτης
Στην ενεργειακή σκακιέρα της περιοχής μπαίνει και το project της έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στα δύο μπλοκ της Κρήτης.
Πρόκειται για τις θαλάσσιες παραχωρήσεις «Δυτικά της Κρήτης» και «Νοτιοδυτικά της Κρήτης» που εκμεταλλεύονται η κοινοπραξία ExxonMobil – Helleniq Energy.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι δύο εταίροι (operator είναι η αμερικανική πετρελαϊκή εταιρεία) βρίσκονται στη φάση της ερμηνείας των σεισμικών δεδομένων που συγκεντρώθηκαν στο τέλος του περσινού χειμώνα.
Η επενδυτική απόφαση για την πρώτη ερευνητική γεώτρηση αναμένεται να ληφθεί προς το δεύτερο εξάμηνο του 2024.
Τα κοιτάσματα της Κρήτης εφόσον ανακαλυφθούν και αναπτυχθούν μπορούν να αποτελέσουν τη νέα ενεργειακή πηγή εφοδιασμού της Ευρώπης καλύπτοντας μέρος των αναγκών σε φυσικό αέριο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, πρόσφατα στελέχη της κοινοπραξίας και της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων και Ενεργειακών Πόρων (ΕΔΕΥΕΠ) επισκέφθηκαν λιμάνια της δυτικής Ελλάδας και της Κρήτης προκειμένου να ερευνήσουν επιτόπια τις δυνατότητες ανάπτυξης τεχνικής βάσης για τον εξοπλισμό των γεωτρήσεων.
Η Σούδα δείχνει να διαθέτει τις καλύτερες υποδομές, λένε οι ίδιες πληροφορίες.
Η διασύνδεση με την Αίγυπτο
Άλλο ένα επενδυτικό σχέδιο ελληνικού ενδιαφέροντος και κοντά στην περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι και η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Αιγύπτου, γνωστή κι ως GREGY.
To GREGY – Green Energy Interconnector, προτάθηκε, πρόσφατα, να ενταχθεί στη λίστα Έργων Αμοιβαίου Ενδιαφέροντος (PMI) της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το έργο τρέχει ο όμιλος Κοπελούζου και θα συνδέσει με υποθαλάσσιο καλώδιο χωρητικότητας 3,000 MW και μήκους 950 περίπου χλμ την Αίγυπτο με την ηπειρωτική Ελλάδα.
Πηγή: tovima.gr δημοσιεύτηκε υπό τον τίτλο “Ενέργεια: Ανακατεύει την τράπουλα ο πόλεμος Ισραήλ – Χαμάς”/  i-epikaira.blogspot.com

Ο Ερντογάν κοιτάζει μπροστά στην επόμενη ημέρα του πολέμου Ισραήλ-Χαμάς

1

Ο Τούρκος πρόεδρος, ο οποίος βλέπει τη χώρα του ως περιφερειακή δύναμη, θέλει να οδηγήσει σε μια πολιτική λύση σχηματίζοντας μέτωπο με τις κορυφαίες αραβικές χώρες

6 Νοεμβρίου 2023

Haaretz

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν πρόσθεσε την τελευταία στιγμή την Τουρκία στον πολυπληθή κατάλογο των συναντήσεών του στη Μέση Ανατολή, αποβιβαζόμενος στην Άγκυρα την Κυριακή για διήμερη επίσκεψη.

Έφτασε μια ημέρα αφότου ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ανακάλεσε τον πρεσβευτή της Τουρκίας στο Ισραήλ για «διαβουλεύσεις». Η είδηση περιέχεται σε μια αιχμηρή δήλωση ότι «ο Νετανιάχου δεν μπορεί πλέον να θεωρείται εταίρος, τον έχουμε ξεγράψει».

Μια πιο λεπτομερής εξήγηση ήρθε σε μια ομιλία στην επαρχία Rize της Μαύρης Θάλασσας. «Δεν θα αφήσουμε μόνους τους αδελφούς μας στη Γάζα», είπε ο Ερντογάν. «Είναι ιστορική μας ευθύνη να καταγγείλου τα εγκλήματα όσων υποστηρίζουν αυτήν την ανήθικη, αδίστακτη, απεχθή σφαγή [από το Ισραήλ]». Πρόσθεσε ότι η Τουρκία σχεδιάζει να «φέρει τα εγκλήματα του Ισραήλ» ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.

Ωστόσο, ο διπλωματικός μήνας του μέλιτος Ισραήλ-Τουρκίας που ξεκίνησε πριν από 15 μήνες δεν έχει τελειώσει εντελώς. Ο Ερντογάν είπε ότι ο υπουργός Εξωτερικών του, Χακάν Φιντάν, και ο Ιμπραχίμ Καλίν, ο επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών, είχαν συζητήσεις με ανθρώπους στο Ισραήλ και ότι η διακοπή των διπλωματικών σχέσεων δεν είναι στην ημερήσια διάταξη επειδή, όπως το έθεσε, «δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. ως διακοπή των σχέσεων, ειδικά όχι στις σχέσεις μεταξύ χωρών».

Ερντογάν και Νετανιάχου κατά τη συνάντησή τους στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, τον Σεπτέμβριο. Προσφορά: Γραφείο Τύπου της Τουρκικής Προεδρίας© סופק על ידי Haaretz.com

Ο Ερντογάν έχει δίκιο σε αυτό. Η Ιορδανία, το Μπαχρέιν και η Βολιβία έχουν ανακαλέσει τους πρεσβευτές τους αλλά δεν έχουν ανακοινώσει τη διακοπή των σχέσεών τους με το Ισραήλ.

Ακόμη και τις δύο φορές που η Αίγυπτος ανακάλεσε τον πρεσβευτή της στο Τελ Αβίβ –κατά τον Πρώτο πόλεμο του Λιβάνου και κατά τη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα– οι σχέσεις συνεχίστηκαν ως συνήθως, συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας. Οι εμπορικοί δεσμοί και οι δεσμοί πληροφοριών του Ισραήλ διατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια των ετών που οι σχέσεις ήταν παγωμένες και καμία χώρα δεν έστειλε πρεσβευτή στην άλλη.

Ο Μπλίνκεν δεν πήγε στην Τουρκία για να επιδιορθώσει τις σχέσεις μεταξύ Ερντογάν και Νετανιάχου. Φαίνεται ότι μετά τη συνάντηση στο Αμμάν το Σάββατο με τους υπουργούς Εξωτερικών πέντε κορυφαίων αραβικών δυνάμεων, ένιωσε την ανάγκη να διατηρήσει τις σχέσεις με τον Ερντογάν, ο οποίος έχει παραμεριστεί (κυρίως από τις ΗΠΑ) από την εντατική διπλωματία γύρω από τον πόλεμο της Γάζας που βρίσκεται τώρα σε εξέλιξη.

Αλλά η επίσκεψη είναι επίσης μια ευκαιρία για την αντιμετώπιση ορισμένων ζητημάτων που δεν σχετίζονται με τον πόλεμο, όπως η ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ και η αγορά μαχητικών αεροσκαφών F-16 από την Τουρκία, μια συμφωνία που αναβάλλεται στο Κογκρέσο.

Διαμαρτυρία κατά της επίσκεψης του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Antony Blinken στην Τουρκία, στην Άγκυρα, την Κυριακή. Credit: Cagla Gurgodan / Reuters© סופק על ידי Haaretz.com

Η υποστήριξη του Ερντογάν στους Παλαιστίνιους δεν είναι κάτι καινούργιο. Η οικονομική βοήθεια, η πολιτική υποστήριξη και η ελευθερία κινήσεων που είχε δώσει στους ηγέτες της Χαμάς (συμπεριλαμβανομένης της άδειας για τη δημιουργία επιχειρήσεων για τη συγκέντρωση κεφαλαίων για τον οργανισμό και την επένδυση των κεφαλαίων του) ήταν εδώ και καιρό μήλο της έριδος μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας.

Ακόμη και μετά την πλήρη αποκατάσταση των διμερών σχέσεων, ο Erdgoan διατήρησε καλούς προσωπικούς δεσμούς με τους ηγέτες της Χαμάς, συμπεριλαμβανομένων των Ismail Haniyeh και Saleh al-Arouri, οι οποίοι ζούσαν και οι δύο στην Τουρκία μέχρι που τους ζητήθηκε ευγενικά να αποχωρήσουν μαζί με αρκετούς άλλους αξιωματούχους του κινήματος.

Με το ξέσπασμα του πολέμου στη Γάζα, η Τουρκία προσφέρθηκε να μεσολαβήσει σε μια συμφωνία για την απελευθέρωση ομήρων και μάλιστα είχε συζητήσεις με το Ισραήλ και τη Χαμάς, δίπλα δίπλα με τον σύμμαχό της, το Κατάρ.

Ο Φιντάν, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, ο οποίος προηγουμένως ήταν επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών της χώρας, έχει στενούς δεσμούς με τους επικεφαλής της Μοσάντ. Θεωρεί τον Yossi Cohen, τον προηγούμενο διευθυντή της Mossad, ως προσωπικό φίλο. Ο Καλίν, ο οποίος ήταν ανώτερος σύμβουλος του Ερντογάν και διαδέχθηκε τον Φιντάν στην ανώτατη θέση των μυστικών υπηρεσιών, διατηρεί επίσης στενούς δεσμούς με τους Ισραηλινούς ομολόγους του.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν στην Τεχεράνη τον περασμένο μήνα. Πρακτορείο Ειδήσεων WANA / Reuters© סופק על ידי Haaretz.com

Όμως, σύμφωνα με ισραηλινές πηγές, η ένταξη της Τουρκίας στην προσπάθεια διαμεσολάβησης ακυρώθηκε όταν έγινε σαφές ότι η Χαμάς είχε προσβληθεί από την αλλαγή στάσης του Τούρκου προέδρου απέναντι στην οργάνωση και προτιμούσε το Κατάρ και τους Αιγύπτιους από τους Τούρκους.

«Η Τουρκία δεν είχε πολλά να προσφέρει ακόμα και όταν ο Ερντογάν και ο Φιντάν μίλησαν προσωπικά με τον Χανίγιε και προσπάθησαν να μάθουν τι αναζητούσε η Χαμάς σε αντάλλαγμα για την απελευθέρωση ομήρων. Η Τουρκία συνειδητοποίησε ότι χωρίς να προσφέρει κάτι ουσιαστικό σε αντάλλαγμα –όπως μια κατάπαυση του πυρός, μια υπόσχεση να μην σκοτωθούν οι ηγέτες της Χαμάς και να επιτραπεί η είσοδος καυσίμων στη Γάζα,  απαιτήσεις που το Ισραήλ θα απέρριπτε ευθέως– δεν υπήρχε τίποτα να συζητηθεί», δήλωσε τουρκική πηγή στη Haaretz.

Ωστόσο, η Τουρκία δεν βλέπει τον εαυτό της απλώς ως έναν πιθανό διαμεσολαβητή ή ως έναν του οποίου ο «ιστορικός ρόλος είναι να σταθεί δίπλα στους αδελφούς της στη Γάζα. Η Τουρκία θεωρεί τον εαυτό της ως μια περιφερειακή δύναμη της οποίας το κύρος απαιτεί να εμπλέκεται σε οποιεσδήποτε διαφορές στη Μέση Ανατολή ή στον Καύκασο, ορισμένες από τις χώρες των οποίων ανήκουν στην «τουρκική κοινότητα των εθνών» στην οποία η Τουρκία επιδιώκει να επεκτείνει την ιστορική της αιγίδα .

Αυτή η κοσμοθεωρία συνήθως περιλαμβάνει έναν δικό της γεωπολιτικό χάρτη που επιδιώκει να κάνει πραγματικότητα. Φυσικά, βλέπει τον εαυτό της ως τη χώρα που θα ελέγχει τον χάρτη. Έτσι, η Άγκυρα έπαιξε ρόλο στη διαμάχη μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας για την αμφισβητούμενη περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Στη Συρία, όπου η Τουρκία έχει καταλάβει μια βόρεια λωρίδα της χώρας· Και στη Λιβύη, όπου συμμάχησε με το Κατάρ, έχει υποστηρίξει τον πόλεμο της κυβέρνησης της Τρίπολης ενάντια στον Λιβυκό Εθνικό Στρατό, με επικεφαλής τον στρατηγό Khalifa Haftar.

Η υποστήριξή της στην κυβέρνηση της Τρίπολης απέφερε οικονομικά οφέλη στην Τουρκία μετά την υπογραφή συμφωνίας των δύο χωρών για τη οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων. Διασχίζοντας τη Μεσόγειο, τα όρια του χάρτη στον οποίο συμφώνησαν απειλούσαν τις εξαγωγές φυσικού αερίου της Αιγύπτου και του Ισραήλ προς την Ευρώπη.

Πιο πέρα, η Τουρκία έχει αναδειχθεί ως βασικός παίκτης στον πόλεμο στην Ουκρανία. Η Τουρκία απαιτεί να αφαιρεθεί το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών από τα χέρια των «μεγάλων πέντε» δυνάμεων, που έχουν δικαίωμα βέτο. Η Τουρκία κρατά επίσης το κλειδί για την επέκταση του ΝΑΤΟ (ο Ερντογάν ενέκρινε καθυστερημένα την ένταξη της Σουηδίας αλλά καθυστερεί την έγκριση από το τουρκικό κοινοβούλιο).

Σε σχέση με τον πόλεμο στη Γάζα, η Τουρκία προετοιμάζεται για την «επόμενη μέρα» και τον ρόλο που θα παίξει. Περίπου δύο εβδομάδες μετά την έναρξη των μαχών, ο Φιντάν παρουσίασε ένα πολιτικό σχέδιο βασισμένο στη λύση των δύο κρατών και στην ανάπτυξη διεθνούς δύναμης στη Γάζα και σε αρκετές χώρες που θα λειτουργήσουν ως εγγυητές για μια μελλοντική διπλωματική συμφωνία.

Σύμφωνα με αυτή τη «συνταγή», η Τουρκία θα ήταν ένας από τους εγγυητές για την παλαιστινιακή πλευρά, με άλλες χώρες να έχουν τον ίδιο ρόλο από την πλευρά του Ισραήλ. Ο Φιντάν δεν είπε ποιοι θα είναι αυτοί οι «άλλοι» εγγυητές, αλλά αναμένει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι ένας από τους κύριους.

Καταστροφή σε καταυλισμό προσφύγων κοντά στο Deir Al-Balah, στη Λωρίδα της Γάζας, την Κυριακή. Credit: Hatem Moussa / AP © סופק על ידי Haaretz.com

Δεν έχει νόημα να μιλάμε για το πόσο εφικτή είναι η τουρκική ιδέα, πόσο μάλλον για το αν θα μπορούσε ποτέ να εφαρμοστεί, τη στιγμή που οι πλευρές δεν μπορούν καν να συμφωνήσουν σε «ανθρωπιστικές παύσεις».

Αλλά το γεγονός ότι έθεσε ακόμη και την ιδέα αυτή τη στιγμή αποκαλύπτει αρκετά για την τουρκική φιλοδοξία και την αντίληψή της για τον εαυτό της ως ισότιμο με τις ΗΠΑ.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο το όραμα που καθοδηγεί την Τουρκία. Η Άγκυρα διαβάζει προσεκτικά τον περιφερειακό χάρτη. Έτσι, προσπάθησε να συμμαχήσει με τις κορυφαίες ηγετικές δυνάμεις του αραβικού κόσμου, όπως η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, για να δημιουργήσει ένα μέτωπο ενάντια σε μια αμερικανική πολιτική που εξακολουθεί να υποστηρίζει ανεπιφύλακτα το Ισραήλ.

Η Τουρκία κατανοεί ότι αυτές οι χώρες, όχι η ίδια η Τουρκία, μπορεί να υπαγορεύουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Θέλει να είναι εκεί.

Η Τουρκία, η οποία ήταν η πρώτη χώρα που παρέδωσε αεροπορικώς ανθρωπιστική βοήθεια μέσω του αεροδρομίου στο Ελ-Αρίς, υποσχέθηκε την Κυριακή να μεταφέρει 1.000 Παλαιστίνιους ασθενείς με καρκίνο που από τη Γάζα στην Αίγυπτο. Τουρκικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι η επίσκεψη του Μπλίνκεν στην Άγκυρα θα ασχοληθεί, μεταξύ άλλων, με το ζήτημα της «επόμενης ημέρας», σε αναγνώριση του κρίσιμου ρόλου της Τουρκίας.

Ο ίδιος ο Ερντογάν έσπευσε να δηλώσει ότι «η Γάζα πρέπει να είναι μέρος ενός παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ». Έτσι έχει μπει ο Ερντογάν στις μελλοντικές εξελίξεις, ακόμα κι αν προς το παρόν οι ΗΠΑ (για να μην αναφέρουμε το Ισραήλ) δεν έχουν ιδέα πώς θα είναι η επόμενη μέρα.

Haaretz.Com

Το Ιράν  και οι πληρεξούσιοι του δεν θα συμμετάσχουν στη σύγκρουση με το Ισραήλ προς το παρόν. 

0

 

Ένα μήνα μετά την έκρηξη της σύγκρουσης μεταξύ του Ισραήλ και της παλαιστινιακής τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς, οι αρχές της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν εξέδωσαν μια σειρά απειλών, η σημαντικότερη από τις οποίες ήταν μια προειδοποίηση προς το Ισραήλ σχετικά με την επίθεση του στη Λωρίδα της Γάζας. Καθώς οι επίγειες δυνάμεις του Ισραήλ πιέζουν βαθύτερα στη Γάζα στην προσπάθεια τους να καταστρέψουν τη Χαμάς, οι πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες της Ισλαμικής Δημοκρατίας δεν έχουν πραγματοποιήσει τις λεκτικές απειλές τους.

Τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες, οι ιρανικές αρχές εξέδωσαν αρκετές απειλές κατά του Ισραήλ. Οι περισσότερες από αυτές  προέρχονται από πληρεξούσιους της Ισλαμικής Δημοκρατίας στην περιοχή και σε αντίθεση με το παρελθόν, το ίδιο το Ισραήλ σπάνια έχει απειληθεί άμεσα.

Εν τω μεταξύ, αξιωματούχοι της Ισλαμικής Δημοκρατίας έχουν μιλήσει λιγότερο για την υπόσχεση του Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ να καταστρέψει το Ισραήλ. Ο Mohsen Rezaei, ο πρώην διοικητής του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), φορούσε στολή Basiji αντί της στολής του IRGC όταν έκανε απειλές, πιθανώς για να μην θεωρηθούν επίσημες δηλώσεις.

Ο Χασάν Νασράλα, ο γενικός γραμματέας του κινήματος της Χεζμπολάχ του Λιβάνου, έχει υποδείξει ότι οι πολιτοφυλακές υπό τις διαταγές του δεν θα εμπλακούν στη σύγκρουση στο παρόν στάδιο.

Οι ιρανικές αρχές είχαν χαρακτηρίσει προηγουμένως μια χερσαία επιχείρηση του Ισραήλ στη Γάζα ως «κόκκινη γραμμή», αλλά δεν έκαναν κανένα σχόλιο μετά την έναρξη της επίθεσης.

Ταυτόχρονα με την επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα, δυνάμεις πληρεξουσίων της Ισλαμικής Δημοκρατίας στόχευσαν θέσεις των ΗΠΑ στο Ιράκ και τη Συρία.

Ο εκπρόσωπος του IRGC απείλησε να επιτεθεί σε βάσεις που στεγάζουν αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, υπήρξαν επικοινωνίες μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο υποστράτηγος Hossein Salami, ο αρχηγός του IRGC, δήλωσε: «Εάν οι Ισραηλινοί επιχειρήσουν να εισέλθουν στη Γάζα, θα τους καταπιούν και θα ταφούν εκεί». Ο Salami χαρακτήρισε τη σύγκρουση στη Γάζα ως «την αρχική φάση της επικείμενης πτώσης του Ισραήλ».

Πιο σαφείς απειλές προήλθαν από τον Ταξίαρχο Αλί Φαντάβι, τον αναπληρωτή διοικητή του IRGC, ο οποίος προειδοποίησε ότι εάν το Ισραήλ ξεκινήσει χερσαία επίθεση στη Γάζα, ο «Άξονας της Αντίστασης», οι ευθυγραμμισμένες ένοπλες ομάδες της Ισλαμικής Δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή, θα αντεπιτεθούν και οι Φρουροί της Επανάστασης θα εξαπέλυαν πυραυλικές επιθέσεις στην ισραηλινή πόλη Χάιφα.

Σε συνέντευξή του στο Al Jazeera, ο υποστράτηγος Mohsen Rezaei, ο πρώην διοικητής του IRGC, πρότεινε ότι οι μουσουλμανικές χώρες θα πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο σχηματισμού ενός ενιαίου ισλαμικού στρατού. Ο Ρεζάι κατέστησε σαφές ότι οι επιθέσεις σε βάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή ήταν έργο «ομάδων αντίστασης» και θεώρησε την κατάληψη της Λωρίδας της Γάζας ως κόκκινη γραμμή για την Ισλαμική Δημοκρατία. Ερωτηθείς για τη στολή του Basij, ο Rezaei εξήγησε: “Το να φοράς μια στολή Basij σημαίνει ετοιμότητα, καθώς πρέπει να είμαστε πάντα προετοιμασμένοι. Δεν επιδιώκουμε πόλεμο, αλλά δεν τον φοβόμαστε.”

Η πιθανή εξάπλωση της σύγκρουσης σε άλλα μέρη της Μέσης Ανατολής ήταν ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στις ομιλίες του υπουργού Εξωτερικών Hossein Ami-Abdollahian. Ο Αμίρ-Αμπντολαχιάν τόνισε ότι «το παράθυρο για πολιτικές λύσεις κλείνει και η πιθανότητα επέκτασης της σύγκρουσης σε άλλα μέτωπα πλησιάζει αναπόφευκτη». Ο υπουργός υποστήριξε ότι οι παλαιστινιακές ομάδες και άλλες δυνάμεις του «Άξονα της Αντίστασης» είναι προετοιμασμένες για οποιοδήποτε σενάριο.

Η μόνιμη αντιπροσωπεία του Ιράν στα Ηνωμένα Έθνη υπογράμμισε επίσης ότι εάν η σύγκρουση στη Γάζα δεν σταματήσει, «η κατάσταση θα μπορούσε να ξεφύγει από τον έλεγχο».

Εν τω μεταξύ, προέκυψαν αναφορές σχετικά με το μήνυμα του Ιράν προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, αναφέροντας ότι η Ισλαμική Δημοκρατία «επιθυμεί να αποφύγει περαιτέρω κλιμάκωση στη σύγκρουση μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ, αλλά εάν οι επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα συνεχιστούν, μπορεί να αναγκαστεί να παρέμβει».

Καθώς το Ισραήλ συνέχιζε την επίθεση του στη Γάζα, οι αντάρτες Χούτι της Υεμένης εκτόξευσαν ρουκέτες στο Ισραήλ και ομάδες που υποστηρίζονται από την Ισλαμική Δημοκρατία στόχευσαν αμερικανικές βάσεις στο Ιράκ.

Εν τω μεταξύ, ο εκπρόσωπος του IRGC, ταξίαρχος Ραμζάν Σαρίφ, προειδοποίησε ότι «τα χέρια που δεν μπορούν να φτάσουν [το Ισραήλ] έχουν τη δυνατότητα να φτάσουν στις αμερικανικές δυνάμεις».

Ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε ότι ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν έστειλε ένα άμεσο μήνυμα στον Χαμενεΐ, προειδοποιώντας τον να μην στοχοποιήσει τις αμερικανικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή, ενώ ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας είπε ότι ο αμερικανικός στρατός πραγματοποίησε αεροπορική επιδρομή σε θέσεις ομάδων που συνδέονται με το IRGC στην ανατολική Συρία. .

Έχουν προκύψει αναφορές σχετικά με δύο μηνύματα που απηύθυνε η Ουάσιγκτον στην Τεχεράνη. Σύμφωνα με τον Amir-Abdollahian, τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών, οι Ηνωμένες Πολιτείες κάλεσαν το Ιράν και άλλα μέρη να επιδείξουν «συγκράτηση» και είπαν «δεν θέλουμε πόλεμο».

Ο Kamal Kharazi, επικεφαλής του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων του Ιράν, είπε ότι η απάντηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας ήταν: «Για να αποτραπεί η εξάπλωση του πολέμου, πρέπει να αποτρέψετε τη συνέχιση των ενεργειών του Ισραήλ».

Ο Χασάν Νασράλα, ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, είπε σε μια ομιλία ότι «λάβαμε μηνύματα ότι αν συνεχίσουμε τις επιχειρήσεις μας στο νότο, η Αμερική θα βομβαρδίσει το Ιράν».

Παρά την εντατικοποίηση της έντασης στην περιοχή, τα τελευταία σχόλια Ιρανών αξιωματούχων είναι λιγότερο ενδεικτικά μιας άμεσης απειλής για το Ισραήλ και υποδηλώνουν ότι η Ισλαμική Δημοκρατία και οι πληρεξούσιοι της δεν θα συμμετάσχουν στη σύγκρουση προς το παρόν.

https://iranwire.com/en/politics/122245-israel-crossed-irans-red-line-in-gaza-war-so-what/

Erdogan Is Looking Ahead to the Day After the Israel-Hamas War

0

The Turkish president, who sees his country as a regional power, wants to lead to a political solution while forming a front with the leading Arab countries

November 06th, 12PM November 06th, 12PM

U.S. Secretary of State Antony Blinken added Turkey to his crowded list of meetings in the Mideast at the last moment, landing in Ankara Sunday for a two-day visit.

He arrived a day after Turkey’s president, Recep Tayyip Erdogan, recalled Turkey’s ambassador to Israel for “consultations.” The news was contained in a sharply worded statement that “Netanyahu can no longer be considered a partner, we have written him off.”

A more detailed explanation came in a speech at the Black Sea province of Rize. “We won’t leave our brothers in Gaza alone,” Erdogan said. “It is our historical responsibility to call out the crimes of those supporting this immoral, unscrupulous, despicable massacre [by Israel].” He added that Turkey planned to “bring Israel’s crimes” before the International Court of Justice in The Hague.

However, the Israel-Turkish diplomatic honeymoon that began 15 months ago isn’t entirely over. Erdogan said that his foreign minister, Hakan Fidan, and İbrahim Kalin, the head of intelligence, have had discussions with people in Israel and that breaking off diplomatic relations is not on the agenda because, as he put it, “there is no such thing as severing relations, especially not in relations between countries.”

Erdogan and Netanyahu during their meeting at the UN General Assembly, in September. Credit: Turkish Presidency Press Office

Erdogan and Netanyahu during their meeting at the UN General Assembly, in September. Credit: Turkish Presidency Press Office© סופק על ידי Haaretz.com

Erdogan is correct about that. Jordan, Bahrain and Bolivia have recalled their ambassadors but have not announced their severing relations with Israel.

Even the two times that Egypt recalled its ambassador to Tel Aviv – during the First Lebanon War and during the Second Intifada – working relations continued as usual, including security cooperation. Israel’s commercial and intelligence ties were maintained during the years relations were frosty and neither country posted an ambassador with the other.

Blinken did not come to Turkey to repair relations between Erdogan and Netanyahu. It appears that after meeting in Amman on Saturday with the foreign ministers of five leading Arab powers, he felt the need to preserve relations with Erdogan, who has been sidelined (mainly by the U.S.) from the intensive diplomacy surrounding the Gaza war now underway.

But the visit is also an opportunity to address some issues unrelated to the war, such as Sweden’s joining NATO and Turkey’s purchase of F-16 fighter jets, a deal that is being held up in Congress.

Protest against U.S. Secretary of State Antony Blinken's visit to Turkey, in Ankara, on Sunday. Credit: Cagla Gurgodan / Reuters

Protest against U.S. Secretary of State Antony Blinken’s visit to Turkey, in Ankara, on Sunday. Credit: Cagla Gurgodan / Reuters© סופק על ידי Haaretz.com

Erdogan’s support for the Palestinians is nothing new. The financial aid, political support and freedom of movement he had given Hamas leaders (including permission to set up businesses to raise funds for the organization and invest its funds) had long been a bone of contention between Israel and Turkey.

Even after bilateral relations were fully restored, Erdgoan maintained good personal ties with Hamas leaders, including Ismail Haniyeh and Saleh al-Arouri, both of whom lived in Turkey until they were politely asked to move on with several other of the movement’s officials.

With the outbreak of the war in Gaza, Turkey offered to mediate a deal to free hostages and even had discussions with Israel and Hamas, side by side with its ally, Qatar.

Fidan, Turkey’s foreign minister, who had previously headed the country’s intelligence agency, has close ties with the heads of the Mossad. He regards Yossi Cohen, the Mossad’s previous director, as a personal friend. Kalin, who was a senior adviser to Erdogan and succeeded Fidan to the top intelligence post, likewise maintains close ties with his Israeli counterparts.

Turkey Foreign Minister Hakan Fidan in Tehran, Iran, last month. Credit: WANA News Agency / Reuters

Turkey Foreign Minister Hakan Fidan in Tehran, Iran, last month. Credit: WANA News Agency / Reuters© סופק על ידי Haaretz.com

But, according to Israel sources, Turkey’s joining the mediation effort was scuttled when it became clear that Hamas had been offended by the Turkish president’s change of attitude toward the organization and preferred the Qataris and Egyptians over the Turks.

“Turkey didn’t have a lot to offer even after Erdogan and Fidan spoke personally with Haniyeh and sought to learn what Hamas was seeking in exchange for freeing hostages. Turkey realized that without offering something substantial in return – like a ceasefire, a promise not to kill Hamas leaders and allowing fuel into Gaza, demands that Israel would reject outright – there was nothing to discuss,” a Turkish source told Haaretz.

However, Turkey does not see itself as just a possible mediator or as one whose “historic role is to stand by its brothers in Gaza. Turkey regards itself as a regional power whose standing demands that it involve itself in any and all disputes occurring in the Middle East or the Caucuses, some of whose countries belong to the “Turkish community of nations” over which Turkey seeks to extend its historical patronage.

This worldview usually includes a geopolitical map of its own making that it is seeking to make into a reality. Naturally, it sees itself as the country that will control the map. Thus, Ankara has played a role in the dispute between Azerbaijan and Armenia over the disputed Nagorno-Karabakh region; in Syria, where Turkey has occupied a northern strip of the country; and in Libya, where it allied with Qatar, it has supported the Tripoli government’s war with the Libyan National Army, led by General Khalifa Haftar.

Its support of the Tripoli government yielded Turkey economic benefits after the two countries signed an agreement to mark the maritime borders. Cutting across the Mediterranean, the map they agreed on threatened to interfere with Egyptian and Israeli gas exports to Europe.

Further afield, Turkey has emerged as a key player in the war in Ukraine. Turkey is demanding that the United Nations Security Council be taken out of the hands of the “big five” powers, which hold veto power. Turkey also holds the key to the expansion of NATO (Erdogan belatedly approved Swedish membership but is delaying the approval by the Turkish parliament).

Vis a vis the war in Gaza, Turkey has been preparing for “the day after” and what role it will play. About two weeks after the fighting began, Fidan presented a political plan based on the two-state solution and the deployment of an international force in Gaza and several countries serving as guarantors for a future diplomatic agreement.

Under this “prescription,” Turkey would be one of the guarantors for the Palestinian side, with other countries serving the same role on the Israeli side. Fidan did not say who these “other” guarantors would be, but he expects the United States to be one of the principal ones.

Destruction in refugee camp near Deir Al-Balah, the Gaza Strip, on Sunday. Credit: Hatem Moussa / AP

Destruction in refugee camp near Deir Al-Balah, the Gaza Strip, on Sunday. Credit: Hatem Moussa / AP© סופק על ידי Haaretz.com

There is no point in talking about how feasible the Turkish idea is, let alone whether it could ever be implemented, at a time when the sides cannot even agree on “humanitarian pauses.” But the fact that it even raised the idea right now reveals quite a bit about Turkish ambition and its perception of itself as an equal to the U.S.

However, it is not only the vision that guides Turkey. Ankara is reading the regional map carefully. Thus, it has sought to ally with the leading Arab world’s leading powers, such as Saudi Arabia, Egypt and the United Arab Emirates, to create a front against an American policy that still unreservedly supports Israel. Turkey understands that it is these countries, not Turkey itself, that may well dictate the rules of the game. It wants to be there.

Turkey, which was the first country to deliver by air humanitarian aid via the airport in El-Arish, promised on Sunday to take 1,000 Palestinian cancer patients who were taken out of Gaza to Egypt. Turkish media say that Blinken’s visit to Ankara will deal, among other things, with the question of the “day after,” in recognition of Turkey’s critical role.

Erdogan himself was quick to declare that “Gaza must be part of a Palestinian state with East Jerusalem as its capital.” This is how Erdogan has inserted himself into future developments, even if for now the U.S. (not to mention Israel) has no idea what the day after will look like.

Haaretz.Com

As tensions rise over Israel’s fight in Gaza, why a UAE official says Abraham Accords will endure

0

As anger in the Arab world grows, analysts said Abu Dhabi is looking further into the future and at the economic and defense benefits of the 2020 deal.

BEIRUT — As regional tension in the Middle East ratchets up with every day of Israel’s military operation in Gaza, a key official from the United Arab Emirates is standing firm that Israel’s relationship with his country and the Abraham Accords that have bound the nations since 2020 are not in danger of rupturing.

Ali Al Nuaimi, chairman of the Defense, Interior, and Foreign Affairs Committee of the UAE Federal National Council, reportedly said Tuesday, “The Accords are our future. It is not an agreement between two governments, but a platform that we believe should transform the region where everyone will enjoy security, stability and prosperity.”

Al Nuaimi was speaking at an online briefing organized by the European Jewish Association (EJA) and the American Israel Public Affairs Committee (AIPAC), according to the Jewish News Syndicate.

Ali Al Nuaimi, the head of the foreign affairs and defense committee in the UAE parliament: “From the United Arab Emirates perspective, the Abraham Accords are there to stay. We want everyone to acknowledge and accept that Israel is there to exist”

Even as the Emirati foreign ministry has condemned Israel’s deadly military campaign in Gaza and its diplomats have urged a ceasefire, such public comments stand out as other Arab countries — including those that have normalized relations with Israel — have stuck to harsh criticism or fallen silent. Jordan, for instance, on Wednesday recalled its ambassador from Israel, and others have vocally protested on behalf of Palestinians against Israel’s actions.

And on Thursday, Bahrain’s parliament reportedly recalled its ambassador to Israel and halted economic ties  — the first Abraham Accords nation to step back from its relationship with Israel since the conflict began.

As Breaking Defense previously reported, the current conflict is also likely to put a freeze on discussions about normalization of relations between Israel and the largest Sunni power in the region, Saudi Arabia, though there the White House said Tuesday the Saudis are “still committed” to normalization.

Why It Benefits The UAE To Keep Close To Israel

So with other leaders in the region turning against Jerusalem’s actions, why would the UAE stand firm in its public support for Israeli relations?

Experts told Breaking Defense that Al Nuaimi’s comments likely reflect the apparent view by the Emirates that the economic and security benefits of the Abraham Accords, including those afforded by Israel’s close ally in Washington, will endure the current crisis. The UAE, more so than most any other nation in the region, had embraced warming relations with Israel, including interest in Israeli-made defense systems.

“I’m not really surprised by this [Al Nuaimi’s statements] because for the Emirati’s relationship, the Abraham Accords and the relationship with Israel is far more strategic than a single war,” said Andreas Krieg, CEO of MENA Analytica, a London-based strategic risk consultancy firm focusing on the wider Middle East region.

Analyst David Des Roches generally agreed, but still said he was surprised by the bluntness of Al Nuaimi’s reported comments. Des Roches, an associate professor at the Near East South Asia Center for Security Studies, noted that when the accords were signed, the UAE said they were “conditional” and would be halted if Israel attempted to annex parts of the West Bank. (The actual text of the agreement, as published by the US State Department [PDF], notes the accords were prompted in part by seeking a solution to the Israeli-Palestinian conflict, but those conditions are not listed.)

Therefore, he said, “the UAE actually is in a position [where] they actually have a little bit of leverage over Israel that they didn’t have before. So I think that there may be something going on behind the scenes. But I don’t think that the UAE is in a position to actually prevent Israel from doing anything that they consider to be in their national interests.”

Krieg said that there appears to be a red line drawn by the Emirati government where criticism of Israeli actions in Gaza is acceptable but not of the UAE relationship with Israel — and by extension, the UAE’s largest defense partner in the US.

“It’s not about Israel nor Palestine. It was always about managing the relationship with Washington. So the accords were primarily and are still primarily a tool for engagement in Washington and buying bipartisan support in Washington. That will never change considering where the United States stand without unequivocal support for Israel,” Krieg told Breaking Defense. “The Emiratis are more concerned about international relations and their relationship with Washington than what Arab people think.”

He noted the high-tech systems the UAE currently has access to thanks to its relationship with Jerusalem.

“It has also provide them with a very powerful partnership with Israel. That is also economically and from a trade point of view very viable and beneficial,” Krieg concluded.

After the normalization agreement, Israeli defense firms reserved a pavilion at a huge UAE defense show, International Defense Exhibition and Conference, IDEX 2021, and UAE’s defense conglomerate EDGE Group has publicly announced defense deals with Israeli firms for counter-drone technology, unmanned systems and other platforms.

“The UAE is the only one of the Abraham Accord countries [that] is trying to develop a robust defense industry,” said Des Roches.

He said the UAE has an “ambitious roadmap” to become a leading technological power in the region, and in that race, Israel can be a powerful friend.

“I think that what they’ve learned, there’s probably a great amount of Israeli cooperation particularly. UAE wants to be leaders in technology and computer technology and also biosciences — things that Israel brings a lot to the table so I think the UAE just has more to lose.”

Jonathan Lord, director of the Middle East security program at the Center for a New American Security, noted that since the Accords were signed, the UAE has become Israel’s 16th largest trade partner.

“They signed a free trade agreement this year. Hundreds of thousands of Israeli tourists have traveled to the Emirates. Today, Emiratis go to sleep under the protection of not one, but two different Israeli air defense systems that protect the Emirates from Houthi missiles, along with US THAAD and Patriots,” Lord told Breaking Defense.

He added that for the UAE and Israel, the calculus is clear: the tectonic plates have shifted, and there’s no going back. The benefits that come to both nations from strategic cooperation eclipse the challenges of navigating the Israel-Palestinian conflict, especially with relatively little public outcry domestically.

“Additionally, UAE doesn’t have a large public constituency that’s animated by the conflict. It gives MBZ [UAE leader Mohamed bin Zayed Al Nahyan] the ability to act boldly without fear of the public repercussions with which other regional leaders contend,” he said.

In about two weeks the public should be given another peek at relations between the UAE, its defense industry and Israel when the Dubai Air Show kicks off. So far, a handful of Israeli firms are slated to show off their wares there in the Emirates most opulent city.

https://breakingdefense.com/2023/11/as-tensions-rise-over-israels-fight-in-gaza-why-a-uae-official-says-abraham-accords-will-endure/?

Φόβοι για οικονομικό κραχ και γεωπολιτική αποσταθεροποίηση – Μνήμες ’30

0

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν το τέταρτο σοβαρότερο σημείο καμπής της ιστορίας τους από τις αρχές του 20ου αιώνα

Πιο κοντά από ποτέ, φαίνεται πως είναι η ανθρωπότητα σε ένα – νέου τύπου- μεσοπολεμικό κραχ που οδήγησε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι διευθύνοντες σύμβουλοι των μεγαλύτερων εταιρειών στον κόσμο φοβούνται ότι βρισκόμαστε στην πιο επικίνδυνη και δεινή θέση των τελευταίων δεκαετιών διεθνώς.

Η «τράπουλα» ξαναμοιράζεται

Οι παγκόσμιοι συσχετισμοί δυνάμεων και γεωπολιτικά αλλάζουν και η «τράπουλα» ξαναμοιράζεται, τουλάχιστον εάν υπάρξει εκ νέου αποσταθεροποίηση, με κύρια εστία αυτή τη στιγμή το Μεσανατολικό, αλλά και τον πόλεμο στην Ουκρανία ένα ενεργό ηφαίστειο που βράζει.

Εάν οι ηγέτες του πλανήτη δεν «παίξουν» καλά τα «χαρτιά» τους, οι κίνδυνοι είναι πιο ορατοί από ποτέ.

Ο διευθύνων σύμβουλος της JP Morgan, Τζέιμι Ντίμον, πρόσφατα είχε προειδοποιήσει ότι ενδεχομένως αυτή να είναι η πιο επικίνδυνη ώρα που έχει βρεθεί εδώ και δεκαετίες ο κόσμος.

Προειδοποιήσεις για τη διεθνή οικονομία – Φόβοι για κραχ

Οι αυξανόμενες γεωπολιτικές απειλές βρίσκονται στο επίκεντρο των επιχειρηματικών αποφάσεων και δημιουργούν ένα κλίμα ανασφάλειας και αβεβαιότητας που επηρεάζουν την παγκόσμια οικονομική δραστηριότητα.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν το τέταρτο σοβαρότερο σημείο καμπής της ιστορίας τους από τις αρχές του 20ου αιώνα κι εάν οι παγκόσμιοι ηγέτες κάνουν λάθος, οι συνέπειες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια κατάσταση εφάμιλλη αυτής της δεκαετίας του 1930 που οδήγησε τελικά στο ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τι λένε οι CEO των πολυεθνικών

Αυτό το υποστηρίζει ο Φρέντερικ Κέμπε, διευθύνων σύμβουλος του «think tank» Atlantic Council, και εξαιτίας ακριβώς αυτού του φόβου, οι περισσότεροι διευθύνοντες σύμβουλοι των μεγαλύτερων επιχειρήσεων και πολυεθνικών στον κόσμο είναι επικεντρωμένοι στο σήμερα.

Ο ίδιος, μιλώντας στο CNBC Global Evolve, καταθέτει ότι οι περισσότεροι CEO με τους οποίους συζητά, του λένε ότι ανησυχούν όλο και περισσότερο για την Κίνα, τη Ρωσία, καθώς και τη Μέση Ανατολή.

Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει, «Η γεωπολιτική εισβάλει στις αίθουσες συσκέψεων με έναν τρόπο που δεν έχει ξανασυμβεί στη μέχρι τώρα ζωή μου».

Οι αυξανόμενες γεωπολιτικές απειλές βρίσκονται στο επίκεντρο των επιχειρηματικών αποφάσεων 

Γεωπολιτικές απειλές και επιχειρήσεις

Σύμφωνα με τον Φρέντερικ Κέμπε, «Κάθε διευθύνων σύμβουλος, όλες οι τράπεζες που μιλάω, συνυπολογίζουν πια τη γεωπολιτική στη σκέψη τους, με έναν τρόπο μάλιστα που δεν συνέβαινε αυτό πριν μια πενταετία».

Κατά τον Κέμπε, αυτή η στροφή δεν έρχεται ξαφνικά με το ξέσπασμα του πολέμου στη Μέση Ανατολή μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς. Ίσα ίσα, είναι κάτι που οικοδομείται τα τελευταία πέντε χρόνια, καθώς μια σειρά από εξωγενή σοκ έχουν ανατρέψει το status quo των αγορών.

Για τον Φρέντερικ Κέμπε, ο πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία ήταν ένα σημάδι συναγερμού, μάλιστα οι περισσότερες μεγάλες εταιρείες συνέστησαν εξειδικευμένες ομάδες γεωπολιτικών αναλύσεων αλλά και διαχείρισης εξωτερικών σχέσεων.

Ενδεχομένως αυτή να είναι η πιο επικίνδυνη ώρα που έχει βρεθεί εδώ και δεκαετίες ο κόσμος

Τα εξωγενή σοκ

Φαίνεται λογικό για τον ίδιο οι περισσότεροι διευθύνοντες σύμβουλοι να συμπεραίνουν ότι τα πράγματα μπορεί να επιδεινωθούν. Τα τέσσερα πρώτα χρόνια της τελευταίας δεκαετίας έχουν σημειωθεί τέσσερα εξωγενή σοκ:

  • Ο κοροναϊός
  • Η αμήχανη αποχώρηση της αμερικανικής κυβέρνησης από το Αφγανιστάν που την αποδυνάμωσε σε παγκόσμιο επίπεδο
  • Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία
  • Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή που εντείνει την αγωνία για γενίκευση της σύρραξης.

Μάλιστα, ο διευθύνων σύμβουλος του εν λόγω «think tank» αναρωτιέται εάν έχει συμβεί κάτι τόσο σοβαρό μόνο τα πρώτα τέσσερα χρόνια της τρέχουσας δεκαετίας, γιατί να μην επαναληφθεί αυτό μέσα στα επόμενα έξι;

Άλλωστε τρία κύρια σημεία καμπής για την ιστορία ήταν ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, καθώς και ο Ψυχρός Πόλεμος.

Σήμερα είναι τόσο διασυνδεδεμένος ο κόσμος, με τη μεγαλύτερη τεχνολογική δυνατότητα που είχαμε ποτέ, να μπορεί να εξαπλώσει πολύ γρηγορότερα το κακό από οποτεδήποτε άλλοτε κατά τον Κέμπε.

Ο ρόλος των ΗΠΑ

Ο ίδιος μάλιστα θεωρεί μείζονος σημασίας τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών ως ρυθμιστή της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Εξηγεί ότι ο απομονωτισμός που ακολούθησε η αμερικανική πλευρά μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έφερε το Ολοκαύτωμα, εκατομμύρια θανάτους, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η αλλαγή στάσης όμως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και η ίδρυση διεθνών οργανισμών, όπως τα Ηνωμένα Έθνη και το ΝΑΤΟ, έφεραν μια εξομάλυνση της κατάστασης.

Επισημαίνει στη δεδομένη χρονική στιγμή ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να έχουν στον νου τους τον πόλεμο στην Ουκρανία, γιατί εάν δεν υποστηρίξουν αρκετά την ουκρανική πλευρά, τότε ενδεχομένως αυτό να αποτελέσει το πράσινο φως για χτύπημα της Κίνας προς την Ταϊβάν.

in.gr

Το ελληνικό πρόβλημα στη μεσανατολική κρίση

2

 Του Παντελή Σαββίδη

Φωτογραφία: η είσοδος δαπέδου σε ξενοδοχείο της Βυρητού

Η Ελλάδα βρίσκεται στη δύσκολη θέση να εξισορροπήσει μεταξύ παραδοσιακά καλών σχέσεων με τις Αραβικές χώρες και του Ισραήλ με το οποίο τα τελευταία χρόνια ανέπτυξε τις σχέσεις της σε σημείο που θα μπορούσε να πει κανείς ότι χαρακτηρίζονται στρατηγικές

 06/11/2023 09:26   

Η εξέλιξη του πολέμου στη Γάζα είναι, προς το παρόν, άδηλη. Από την κατάληξή της θα εξαρτηθεί η περιφερειακή αναδιάρθρωση και η ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή.Η Τουρκία που μας ενδιαφέρει για λόγους εθνικής ασφάλειας θα είναι παίκτης στην περιοχή με οποιαδήποτε εξέλιξη. Έχει αυτονομηθεί σε σημαντικό βαθμό από την εξάρτησή της από τις ΗΠΑ και έχει ένα περιφερειακό όραμα το οποίο υλοποιεί με επιμονή και με αναθεωρητικές διαθέσεις. Κανείς δεν μπορεί να την σταματήσει.

Το αν ανασχεθεί ή όχι στις επιδιώξεις της θα εξαρτηθεί και από τις άλλες δυνάμεις της περιοχής.

Η Ελλάδα βρίσκεται στη δύσκολη θέση να εξισορροπήσει μεταξύ παραδοσιακά καλών σχέσεων με τις Αραβικές χώρες και του Ισραήλ με το οποίο τα τελευταία χρόνια ανέπτυξε τις σχέσεις της σε σημείο που θα μπορούσε να πει κανείς ότι χαρακτηρίζονται στρατηγικές.

Από την ελληνική στάση στην κρίση, το Ισραήλ πρέπει να είναι ικανοποιημένο. Η θέση του κ. Μητσοτάκη ήταν σαφής. Όπως και στην ουκρανική περίπτωση έτσι και στην τρέχουσα στη Μέση Ανατολή, ο κ. Μητσοτάκης έχει αποσαφηνίσει την θέση του περισσότερο από όσο του ζητούν.

Το να υποστηρίξει το Ισραήλ στην επίθεση που δέχθηκε από τη Χαμάς, ήταν μια λογική στάση. Το να εκδηλωθεί υπέρ της εξαφάνισης της Χαμάς ήταν μια διπλωματική υπερβολή.

Ικανοποιημένες από την ελληνική θέση στην κρίση πρέπει να είναι και οι ηγεσίες των συντηρητικών αραβικών χωρών. Η Ελλάδα καταδίκασε την επίθεση της Χαμάς αλλά είναι υπέρ ενός ανθρωπιστικού διαδρόμου και η ηγεσία της χώρας έχει συνειδητοποιήσει πως η παράταση του πολέμου δεν την ευνοεί.

Εκεί που υπάρχει σοβαρό πρόβλημα είναι στην κοινή γνώμη των αραβικών κρατών.

Η πρόσληψη της Ελλάδας από τις κοινωνίες των χωρών αυτών ήταν θετική ως και υπερθετική. Και αυτό έχει να κάνει με το ιστορικό αποτύπωμα που άφησε ο ελληνισμός στη Μέση Ανατολή από την Μινωϊκή εποχή ως σήμερα.

Ένα αποτύπωμα που ενισχύει την ήπια πολιτική της Ελλάδας και έχει βοηθήσει την χώρα και πολιτικά και διπλωματικά σε κρίσιμες στιγμές της νεότερης ιστορίας της. Αυτό το αποτύπωμα έχει αρχίσει να θολώνει. Δεν πρέπει, όμως, να χαθεί.

Κάτι πρέπει να γίνει.

Δυστυχώς, η κυβερνώσα κομματική νομενκλατούρα αλλά και οι ηγεσίες των άλλων κομμάτων δεν έχουν συνείδηση ούτε της ιστορικότητας αυτής της σχέσης, ούτε της σημασίας της στο σημερινό γίγνεσθαι. Αντιδρούν σαν να μην τις ενδιαφέρει. Διαμορφώνουν τακτικές, όχι πολιτικές, λες και λειτουργούν σε κενό. Οι μόνοι παράγοντες που τις επηρεάζουν είναι τα εσωτερικά οικονομικά κέντρα από τα οποία εξαρτώνται και, φυσικά, η απόλυτη επιρροή των ισχυρότερων δυνάμεων.

Η Ελλάδα, όμως, ενώ ήταν και είναι δυτική χώρα, έχει και τις ιδιαιτερότητές της στις εξωτερικές σχέσεις της. Δεν αποκλίνει από την γενική δυτική πολιτική αλλά είναι δύση με τα χαρακτηριστικά της αποκαλούμενης “καθ ημάς Ανατολής”.

Η Ελλάδα θεωρείται από τις μεσανατολικές χώρες και τις κοινωνίες τους δυτική χώρα αλλά με ειδοποιό απόκλιση από τη δύση σε ό,τι αφορά την πρόσληψη και την αντιμετώπιση των δικών τους κοινωνιών.

Η Ελλάδα δεν υπήρξε ούτε κατακτητική, ούτε αποικιοκρατική δύναμη. Αντιθέτως στο συλλογικό υποσυνείδητο της Μέσης Ανατολής έχει περάσει ως χώρα που βοήθησε τις αραβικές κοινωνίες σε δύσκολες στιγμές.

Αυτή η σχέση μαζί τους έχει δώσει στην Ελλάδα και στον ελληνισμό μια ιδιαίτερη αξία. Αυτή η αξία πρέπει να περισωθεί.

Είναι δύσκολο διότι το μετά την οικονομική κρίση πολιτικό σύστημα με την αποδομητική των πάντων παρουσία του Συριζα δεν έχει το πολιτικό υπόβαθρο της συνέχειας. Μιας μακράς συνέχειας που χαρακτηρίζει τις κοινωνίες που προώρισται να διαδραματίσουν κάποιον ρόλο ή να μην εξαφανιστούν από το ιστορικό προσκήνιο.

Και η εξωτερική πολιτική των μετά την κρίση κυβερνήσεων δεν έχει αφεθεί σε θεσμούς που έχουν ιστορική μνήμη και, χωρίς διακοπή, παρουσία όπως το Υπουργείο Εξωτερικών.

Η εξωτερική πολιτική της χώρας δεν διαμορφώνεται καν στα κομματικά γραφεία αλλά, ευκαιριακά, στα γραφεία των εκάστοτε υπουργών εξωτερικών. Αλλάζει ο υπουργός, μπορεί να αλλάξει και η εξωτερική πολιτική.

Η εικόνα που παρουσιάζει η χώρα και η δυνατότητά της να διαμορφώσει εξωτερική πολιτική με βάση κάποιες ιστορικές σταθερές δεν εγγυώνται τα πλεονεκτήματα που απολάμβανε σε έναν ευαίσθητο χώρο, την στιγμή που έχει να ανταγωνισθεί σε επιρροή μια Τουρκία που προβάλλει σκληρή ισχύ.

Στην σκληρή ισχύ η Ελλάδα δεν τα καταφέρνει. Στην ήπια θα μπορούσε να τα καταφέρει υπό προϋποθέσεις. Αυτές τις προϋποθέσεις πρέπει να αναζητήσει και να ικανοποιήσει για να πετύχει μια ισορροπία μεταξύ των παραδοσιακά καλών σχέσεών της με τους Άραβες και των, ενδεχομένως, στρατηγικών σχέσεών της με το Ισραήλ.

Μακεδονία

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΘΕΊ Η ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ.-ΤΙ ΕΔΕΙΞΕ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΡΙΣΗ
Η αποκαλούμενη Δύση θα έχει συνειδητοποιήσει, καθώς αντιμετωπίζει την κρίση στη Μέση Ανατολή, πως η Κύπρος είναι πολύτιμη συνεργάτης της αυτές τις κρίσιμες ώρες.
Και αν η βλακώδης κίνηση του υπερεκτιμημένου Κίσιγκερ, ΤΟ 1974, εξαφάνιζε ολοσχερώς τον ελληνισμό απο το νησί σήμερα η Ουάσιγκτον θα ήταν υπόδουλη της Άγκυρας.
Το νησί και ο ελληνισμός απαιτούν απο τη δύση να δώσει μια αξιοπρεπή λύση. Όχι αυτό το μόρφωμα της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.
Αν είχε περάσει το Σχέδιο Ανάν σήμερα οι τουρκοκύπριοι θα διαμόρφωναν την θέση τους αναλόγως της βούλησης της Άγκυρας. Και η Κύπρος δεν θα μπορούσε να βοηθήσει την δυτική προσπάθεια.
Στο νησί πρέπει να δοθεί μια λύση που θα διαμορφώνει ένα ενιαίο κυρίαρχο κράτος βασισμένο στην αρχή της πλειοψηφίας.
Αν δεν θέλουν οι δυτικές δυνάμεις να εκλείψουν απο την περιοχή.
Γιατί η έκλειψη του ελληνισμού θα σημάνει την έκλειψη της δύσης.
ΥΓ: σε μια τέτοια λύση, οι Βρετανοί να παραδώσουν τις βάσεις στο κυπριακό κράτος.

Κ. Κυριακόπουλος: ΚΡΙΣΗ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΚΟΡΔΕΛΙΑΣΤΡΑ

1

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Φιλόδοξος παίκτης στο γήπεδο της υψηλής στρατηγικής ή χώρα καθηλωμένη στον ρόλο της περιφερειακής κορδελιάστρας;

Ο Νετανιάχου κάποια στιγμή και με κάποιον τρόπο θα φύγει.  Ομοίως οι διεκδικητές του θρόνου του «σουλτανάτου» θα βρουν τον τρόπο να στείλουν αργά ή γρήγορα στα αζήτητα και τον Ερντογάν. Το Ισραήλ όμως θα παραμείνει στο περιφερειακό στερέωμα και θα έχει ρόλο κομβικό, μιας και οι πάντες κατανοούν ότι μια σοβαρή και ικανή να εγγυηθεί την νέα ενεργειακή και οικονομική Αρχιτεκτονική και ασφάλεια περιφερειακή δύναμη, είναι απολύτως αναγκαία προκειμένου να ευοδωθούν οι σχεδιασμοί της επόμενης μέρας…

Φυσικά στο περιφερειακό στερέωμα θα παραμείνει και η Τουρκία, ως μια ισχυρή και εξαιρετικά φιλόδοξη περιφερειακή δύναμη, η οποία όμως και κατά την διάρκεια της συγκεκριμένης κρισιακής περιόδου επιβεβαίωσε ότι ήταν, είναι και παραμένει ένας γεωπολιτικός δρων που δεν διαθέτει μπέσα… που διαθέτει υπερπλεόνασμα εμμονών… και που επενδύει τα μέγιστα στην διαχρονική στρατηγική συνεργασία της με ένα δίκτυο ισλαμοπαραφρόνων το οποίο επιβεβαιωμένα πλέον, συντηρεί την περιφερειακή αστάθεια και είναι πρόθυμο να εργαλειοποιηθεί για την προώθηση μιας εξαιρετικά επικίνδυνης αναθεωρητικής ατζέντας.

Αυτή η Τουρκία έχει επιλέξει να τοποθετηθεί σταθερά απέναντι από τους Αμερικανικανικούς σχεδιασμούς και τις Ευρωπαϊκές αυταπάτες, ενώ έχει καταστήσει στους πάντες σαφές ότι είναι απρόθυμη να συμβάλει στην ουσιαστική στήριξη των δυτικών σχεδιασμών σε οποιοδήποτε επίπεδο. Αυτό που φροντίζει είναι να εξαργυρώνει ακριβά την προσωρινή της ανοχή, φροντίζοντας πάντα να την εργαλειοποιεί σε τακτικό επίπεδο για την προώθηση των ευρύτερων στρατηγικών της επιδιώξεων.

Σημαντική παράμετρος που διευκολύνει με τρόπο καταλυτικό την μακροημέρευση του Τουρκικού καιροσκοπισμού, ως στοιχείο που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο απασχολεί την ατζέντα των ευρωατλαντικών επιτελείων, είναι η ανατροφοδοτούμενη στρατηγική ανεπάρκεια των ΗΠΑ, οι επιτελείς των οποίων επιμένουν να διαχειρίζονται ένα επικίνδυνο μείγμα ανασφάλειας και ατολμίας, μεταχρονολογώντας σταθερά την ουσιαστική ρήξη με το Σουλτανάτο, επενδύοντας σε μια πολιτική αλλαγή που θα μπορούσε να την απομακρύνει έως και να την αναστείλει οριστικά, τροποποιώντας έτσι τους όρους του παιχνιδιού και τα ισχύοντα στις μεταξύ τους σχέσεις.

Χαρακτηριστική άλλωστε της Αμερικανικής ατολμίας, μιας υποτιθέμενα Υπερδύναμης που δεν θέλει να σοβαρευτεί και αρνείται επίμονα να αντιμετωπίσει εαυτόν χειραφετημένα και με την απαραίτητη αυτοπεποίθηση, είναι και ο σημερινός «εναέριος περίπατος» του ταξιδιάρη Αμερικανού ΥΠΕΞ Μπλίνκεν, ο οποίος για να πάει από την Κύπρο στην Τουρκία, έκανε μια μικρή στάση στην Κρήτη, μιας και η σύμμαχος Τουρκία δεν επιτρέπει πτήσεις απευθείας από την Ελεύθερη Κύπρο στο έδαφός της.

Φυσικά και η τρέχουσα κρίση επιβεβαίωσε ότι κάθε τέτοια προσδοκία είναι καταφανώς ουτοπική και ότι οι κυρίαρχες στρατηγικές επιλογές της Άγκυρας είναι μη αναστρέψιμες αλλά και απόλυτα συνυφασμένες με τις ηγεμονικές της φιλοδοξίες, η στρατηγική επιβίωση των οποίων έχει απόλυτη ανάγκη την ώσμωση με τα περιβάλλοντα που δεν συνάδουν διόλου με τις ανατροφοδοτούμενες Δυτικές αυταπάτες. Η στάση άλλωστε σύσσωμης της αντιπολίτευσης που πλειοδότησε σε υπερφίαλους τυχοδιωκτισμούς συναγωνιζόμενη την ρητορική του Ερντογάν, επιβεβαιώνει απλώς ότι ο «πάγκος» μόνο εκπλήξεις δυσάρεστες επιφυλάσσει για τους αλαφροΐσκιωτους των ΗΠΑ.

Η Ελληνική Εξωτερική πολιτική πάντως, φαίνεται ότι δεν συνειδητοποιεί την δυναμική των εξελίξεων, ούτε φυσικά τον ρόλο που της επιφυλάσσει η ίδια η Ιστορία. Σε μια περιφερειακή κρίση άλλωστε, για την διαχείριση της οποίας η υψηλή στρατηγική θα έπρεπε να έχει την τιμητική της και η διεθνής θέση της χώρας να αναβαθμίζεται σταθερά σε κρίσιμο γεωστρατηγικό μέγεθος και όχι να παραμένει καθηλωμένη στον ρόλο της περιφερειακής κορδελιάστρας, το Ελληνικό ΥΠΕΞ και φυσικά ο Έλληνας πρωθυπουργός, αντί να σχεδιάσουν από κοινού με την Κύπρο, κρίσιμους άξονες ικανούς να συνθέσουν την νέα επικαιροποιημένη επιθετική Διπλωματία του Ελληνισμού στις νέες συνθήκες, δυστυχώς επέλεξαν γι΄ ακόμη μια φορά, να «παίξουν» στο ασφαλές γήπεδο της ήπιας πολιτικής, προκρίνοντας για τον εαυτό τους τον ρόλο του καλόβολου Ερυθροσταυρίτη.

Το μέλλον ΔΕΝ προδιαγράφεται ευχάριστο… Στην μεταπολεμική Γάζα, η Τουρκία θέλει να έχει λόγο και ρόλο. Ρόλο πρωταγωνιστικό. Κυρίαρχη επιδίωξη της Άγκυρας, είναι η εργαλειοποίηση του γεωπολιτικού στάτους της Γάζας προκειμένου να επιτύχει την καθολική ανατροπή του κυριαρχικού στάτους σε ολόκληρη την Ν.Α Μεσόγειο και να αναβαθμίσει τον ευρύτερο περιφερειακό της ρόλο… Η Ελλάδα – θα επιμείνουμε να το φωνάζουμε – οφείλει να προλάβει αυτήν την εξέλιξη, αναλαμβάνοντας συγκεκριμένες πρωτοβουλίες σε περιφερειακό, και ευρωπαϊκό επίπεδο. Κρίσιμος ο ρόλος των συνεννοήσεων με Ινδία, Κίνα αλλά και Αίγυπτο…

Το Ισραήλ φαίνεται ότι αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο να περιέλθει σε καθεστώς πολυεπίπεδης γεωπολιτικής ομηρείας, για αυτό και όλα δείχνουν πως θα επιδιώξει να μετατρέψει το όποιο μελλοντικό κράτος της Παλαιστίνης σε κράτος περίκλειστο στα όρια της Δ. Όχθης… Η ελληνική εξωτερική πολιτική αντιλαμβάνεται κάτι από όλα αυτά ή επιμένει να σπρώχνει κάτω από το χαλί την σκαλέτα με τις σύγχρονες γεωπολιτικές προκλήσεις;;;

Κ. Καραγιαννίδης: η κρίση στη Μ. Ανατολή και η πρόσληψή της απο την ελληνική κοινωνία

6

του Κωνσταντίνου Καραγιαννίδη

Θεωρώ το μεσανατολικό ζήτημα αρκούντως πολύπλοκο για να το αναλύσω στην βάση προβλέψεων και σεναρίων για τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα στην περιοχή.

Με απασχολεί, όμως, μια άλλη πτυχή του, η πρόσληψή του από την ελληνική κοινωνία.

Διακρίνω μια σχεδόν δογματική υποστήριξη των Αράβων της Παλαιστίνης και εκ προοιμίου καταδίκη του Ισραήλ (δεν αναφέρομαι στο παρόν άρθρο, ομιλώ γενικότερα). Παραβλέποντας κάποια ιστορικά δεδομένα όπως:
α) Την προ του 1947 μακραίωνη υπαγωγή της περιοχής σε ένα αυτοκρατορικό (πολυεθνικό) μόρφωμα. Η αντικατάστασή του από κράτη-έθνη ήταν επόμενο να προκαλέσει εθνοτικές συγκρούσεις.
β) Ότι εκείνοι που “ήρξαντο χειρών αδίκων” και απέρριψαν την αρχική λύση δύο κρατών (Α΄αραβοϊσραηλινός πόλεμος) ήταν οι Άραβες, που προσέβλεπαν στην αποκλειστική χρήση των εδαφών της Παλαιστίνης. Απλώς τα αποτελέσματα επί του πολεμικού πεδίου (όπως και των επομένων δύο πολέμων) ανέτρεψαν άρδην την κατάσταση.
γ) Ότι οι Άραβες της Παλαιστίνης έχουν πρωτίστως περιθωριοποιηθεί – συν τω χρόνω – από τα λοιπά αραβικά κράτη, που προέταξαν τα οικονομικά τους συμφέροντα και την συναλλαγή τους με την “Δύση”.

Παρά ταύτα, εμείς εξακολουθούμε να στηρίζουμε τον “δίκαιο αγώνα των Παλαιστινίων”.

Και διερωτώμαι μήπως αυτή η στάση υποκρύπτει μία ροπή μας προς την θυματοποίηση, πέρα από πιθανή αδυναμία ψύχραιμης αναγνώσεως της πραγματικότητος.

Διότι, ευρισκόμενοι κι εμείς σε παρόμοια θέση με το Ισραήλ (εννοώ σε ασταθές περιβάλλον, πολλαπλών απειλών) επιλέγουμε την επαιτεία προστασίας, τις εκκλήσεις συμπαραστάσεως και τα διαβήματα για το διεθνές δίκαιο, αντί για την επιβολή των θέσεών μας με πυγμή, ακόμη και σε περιπτώσεις υποδεεστέρων αντιπάλων (Σκόπια, Αλβανία), αρνούμενοι να επιδιώξουμε τον ρόλο του ισχυρού. Σαν να διακατεχόμαστε από ενοχικό σύνδρομο χρήσης ισχύος!

Ενώ, κατά την γνώμη μου, το Ισραήλ έχει πολλά να μας διδάξει, όπως ενδεικτικώς απαρίθμησα προσφάτως.
https://kak-ies.blogspot.com/2023/10/blog-post.html
Αλλά η ιδεοληπτική μας τύφλωση έναντί του μάς κάνει να παραβλέπουμε νοοτροπίες άξιες μιμήσεως.

ΥΓ:
Η μοναδική μου ένσταση επί του άρθρου είναι η επίκληση στην “αναλογική” χρήση βίας. Δεν κατανοώ αυτήν την αρχή, όταν πρόκειται για αγώνα επικρατήσεως ασκείται όση βία είναι απαραίτητη για την κατίσχυση επί του αντιπάλου. Και η αστυνομία, όταν πρόκειται να συλλάβει έναν κακοποιό, θα καταφύγει σε χρήση υπέρτερης βίας και περισσοτέρων μέσων από εκείνον.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Ο Κ. Καραγιαννίδης με το παραπάνω σχόλιο παρενέβη στη συζήτηση κάτω απο την ανάρτηση:Που θα οδηγήσει η ισοπέδωση της Γάζας του ιστολογίου www.anixneuseis.gr

Δημ. Κόντης: η Πληθυσμιακή έκρηξη της Κρήτης, κατά τον  Ε. Βενιζέλο στο Παρίσι το 1919

0

του Δημητρίου Μερκούριου Κόντη

Στις 3 και 4 Φεβρουαρίου του 1919, η ελληνική αντιπροσωπία με επικεφαλής τον Ελευθέριο Βενιζέλο, θα παρουσίαζε στους Συμμάχους τις ελληνικές διεκδικήσεις, στα πλαίσια του Συνεδρίου Ειρήνης των Παρισίων που έλαβε χώρα μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η συνάντηση έλαβε χώρα στο γραφείο του Γάλλου υπουργού των Εξωτερικών Πισόν στο Quai d’Orsay και ανάμεσα στους συμμετέχοντες ήταν ο Αμερικανός Πρόεδρος Ουίλσον, ο Βρετανός πρωθυπουργός Λόιντ Τζορτζ και ο Γάλλος πρωθυπουργός Κλεμανσό.

Στις 3 Φεβρουαρίου ο Βενιζέλος παρουσίασε τις ελληνικές θέσεις αναφορικά με την Βόρειο Ήπειρο, εστιάζοντας στην Κορυτσά, τα νησιά του Αιγαίου και την Κύπρο, την Θράκη και την Κωνσταντινούπολη. Την επόμενη ημέρα ανέλυσε τις ελληνικές διεκδικήσεις στην Μικρά Ασία. Η επιχειρηματολογία του Βενιζέλου βασίστηκε κυρίως στην πληθυσμιακή σύνθεση των ανωτέρων περιοχών, στα πλαίσια του δωδέκατου σημείου του Ουίλσον που έδινε έμφαση στην αυτοδιάθεση. Ο Βενιζέλος προσπάθησε να τονίσει μέσα από τους αριθμούς και τα συγκριτικά στοιχεία των πληθυσμιακών συνθέσεων την δυναμική του Ελληνικού στοιχείου στις ανωτέρω περιοχές.

Τα πρακτικά των συζητήσεων των δύο ημερών υπάρχουν στα αμερικανικά αρχεία, όπου ανάμεσα στα σημαντικά στοιχεία που παραθέτει ο Βενιζέλος ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα πληθυσμιακά δεδομένα που παραθέτει για την Κύπρο και την Κρήτη:

“There had been a rapid increase in the Greek population everywhere, whilst the Turkish population had continuously decreased. Thus, for example, Cyprus, at the present moment, had a population of 300,000. According to the “Almanach de Gotha” the population in 1879 had been only 135,000. That is, in 40 years, the Greek population had almost doubled, whilst during the same period the Turkish population had only very slightly increased. Again, in Crete, in 1830, when the first census was taken, 70,000 Mussulmans and 70,000 Greeks were enumerated; the two nationalities being equal. In 1881, after 50 years, the population was returned at 207,000 Greeks and 72,000 Turks, clearly showing that whilst the Turkish population had been practically stationary, the Greek population had increased three-fold, in spite of the fact that the former represented the dominating power and the latter the persecuted and subservient race. Finally, the Greek population in 1900 was 273,000 and in 1910 330,000, whilst during this period the Turkish population had diminished through emigration. Exactly the same thing had occurred at Mytilene, Khios and Samos. These facts clearly exhibited the vitality and vigour of the Greek element as compared to the Ottoman element.”

Σε πλήρη αντίθεση με την σημερινή εποχή, Ο Βενιζέλος επισήμανε στους Συμμάχους ότι υπήρχε μια ραγδαία αύξηση του ελληνικού πληθυσμού παντού, ενώ ο τουρκικός πληθυσμός βρισκόταν σε συνεχή μείωση. Ο Βενιζέλος εστίασε στο γεγονός πως στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κρήτη, το 1830 ο συνολικός πληθυσμός ήταν 140.000, αποτελούμενος από 50% Έλληνες και 50% Τούρκους. Παρόλο που οι Τούρκοι ήταν η κυρίαρχη δύναμη στο νησί και ο υποτελείς ελληνικός πληθυσμός τελούσε υπό συνεχείς διώξεις, μέσα στην επόμενη πεντηκονταετία, ο ελληνικός πληθυσμός τριπλασιάστηκε, ενώ ο τουρκικός πληθυσμός παρέμεινε στάσιμος. Έτσι το 1881 η πληθυσμιακή σύνθεση στην Κρήτη ήταν 207.000 Έλληνες και 72.000 Τούρκοι. Το 1910 ο ελληνικός πληθυσμός ανήλθε στις 330.000. Σημαντικό είναι πως η πληθυσμιακή έκρηξη του ελληνικού πληθυσμού ήρθε σε μια εξαιρετικά ταραγμένη περίοδο όπου οι Κρήτες με διαδοχικές εξεγέρσεις προσπαθούσαν να κερδίσουν την ανεξαρτησία τους. Αντίστοιχα φαινόμενα, κατά τον Βενιζέλο, παρατηρήθηκαν στην Κύπρο, στην Μυτιλήνη στην Χίο και στην Σάμο.

Τα χρόνια που ακολούθησαν η κατάσταση αντιστράφηκε ολοκληρωτικά υπέρ της Τουρκίας. Ο τουρκικός πληθυσμός από περίπου 13 εκατομμύρια που ήταν την εποχή της υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάννης σήμερα ξεπερνάει τα 85 εκατομμύρια. Αντίστοιχα, στην ελληνική απογραφή του 1928 που έγινε για να αποτιμήσει τις επιπτώσεις της υποχρεωτικής ανταλλαγής των πληθυσμών που συμφωνήθηκε στην Λωζάννη καταγράφτηκαν 6.204.684 κάτοικοι της ελληνικής επικράτειας.

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής.

 

ΠΟΥ ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ Η ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ;

15

 

Του Παντελή Σαββίδη

Ενώ το Ισραήλ ισοπεδώνει τη Γάζα, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί αδιάφορη ένα έγκλημα το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε έναν εκτεταμένο πόλεμο με ανεξέλεγκτες συνέπειες.

Το Ισραήλ , λόγω του παρελθόντος του, αντιμετωπίζεται από τη διεθνή κοινότητα ως το χαϊδεμένο της παιδί, γεγονός που εκμεταλλεύεται απροκάλυπτα και καταχρηστικά. Ακόμη, όμως, και ισραηλίτες (ο ισραηλίτης είναι ο όπου γης εβραίος που δεν είναι πολίτης του Ισραήλ) βλέπουν με επιφύλαξη την πολιτική του που οδηγεί σε αδιέξοδο και αναπαράγει έναν φαύλο κύκλο ατελείωτης βίας.

Στην έναρξη της τελευταίας κρίσης είχε δίκαιο το Ισραήλ παρά το γεγονός ότι ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ δήλωσε πως η ενέργεια της Χαμάς δεν έγινε εν καινώ.

Όποιες δικαιολογίες και να υπήρχαν η δολοφονία αθώων ανθρώπων από τη Χαμάς και η κράτηση ομήρων είναι μια απεχθής, βάρβαρη πράξη που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Από εκεί και πέρα, όμως, το Ισραήλ αντί να αντιδράσει αναλογικά και με μια λογική που θα έκανε τη διεθνή κοινή γνώμη να σταθεί δίπλα του, αντέδρασε ανακλαστικά με την αλαζονεία που το χαρακτηρίζει. Έχει σκοτώσει χιλιάδες παλαιστίνιους, έχει ισοπεδώσει τη Γάζα και απειλεί να συνεχίσει μέχρι την τελική λύση. Η τελική λύση θα είναι, κατά το Ισραήλ, η εξαφάνιση της Χαμάς κάτι αδύνατον να επιτευχθεί και στρατιωτικά και πολιτικά. Στρατιωτικά, διότι η Χαμάς αυτήν τη στιγμή είναι η μόνη οργάνωση που εκφράζει τους παλαιστίνιους και ακόμη και αν εκλείψει η σημερινή ηγεσία της θα αναπληρωθεί από άλλην, πολιτικά δε, διότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο, πλην της διεφθαρμένης Παλαιστινιακής Αρχής, να την αντικαταστήσει.

Το Ισραήλ επιδιώκει να διώξει τους Παλαιστίνιους από τη Γάζα διότι δεν πιστεύει στη δημιουργία δύο κρατών, όπως διατυμπανίζουν οι υποστηρικτές του. Θέλει να ελέγξει το σύνολο της επικράτειας που κατέχει (μαζί με την Δυτική Όχθη και τη Γάζα) υποτάσσοντας, όσους παλαιστινίους μείνουν, σε ένα ενιαίο κράτος. Όσοι επιχειρήσουν να φύγουν επιδιώκει να τους εγκαταστήσει στο Σινά, (σχετικές δηλώσεις έχουν γίνει) ή να τους εξαναγκάσει να μεταναστεύσουν σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπως αποδέχθηκε με αφέλεια ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Αυτή είναι η πολιτική του Ισραήλ διότι αν ήταν διαφορετική θα ακολουθούσε μια πιο ήπια τακτική για να μην αναπαράγει τον κύκλο της βίας. Σε μια τέτοια υπέρβαση προβαίνει, πάντα, ο ισχυρός, όχι ο αδύναμος.

Μια εμβληματική μορφή της αμερικανικής δημοσιογραφίας, ο αμερικανοεβραίος Τόμας Φρίντμαν, έγραψε στους New York Times το τι θα μπορούσε να κάνει το Ισραήλ και να απέβαινε προς όφελός του.

Επικαλέστηκε τον Ινδό πρωθυπουργό Manmohan Singh, ο οποίος, όταν η χώρα του δέχθηκε τρομοκρατική επίθεση από την τζιχαντιστική οργάνωση Lashkar-e-Taiba του Πακιστάν, δεν αντεκδικήθηκε. Εκμεταλλεύτηκε το γεγονός για να συσπειρώσει τη διεθνή κοινότητα υπέρ της χώρας του, άφησε εκτεθειμένο τον Πακιστανικό στρατό οι μυστικές υπηρεσίες του οποίου υποστήριζαν την οργάνωση και στήριξε την πακιστανική κυβέρνηση (απέναντι στον πακιστανικό στρατό) η οποία ήθελε να βελτιώσει τις σχέσεις της με την Ινδία.

Αλλά η σπουδαιότερη επισήμανση του δημοσιογράφου, ο οποίος έχει ενημέρωση από το βαθύ αμερικανικό κράτος, ήταν πως ακόμη και οι ΗΠΑ έχουν φθάσει στα όριά τους με την πολιτική που εφαρμόζει το Ισραήλ.

Οι ΗΠΑ για άλλη μια φορά φαίνονται αδύναμες να ελέγξουν τις εξελίξεις και θα είναι η κύριες χαμένες από όποια εξέλιξη και αν έχει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή.

Ακόμη και τα συντηρητικά αραβικά κράτη που είναι επιφυλακτικά απέναντι στους Παλαιστίνιους βλέπουν με πολλές επιφυλάξεις την αμερικανική πολιτική στην περιοχή, μια πολιτική που πήρε χρόνια για να οικοδομηθεί, ενώ εκτίθενται διεθνώς για την χρησιμοποίηση διαφορετικών μέτρων σε πολιτικά ζητήματα της διεθνούς κοινότητας.  Όσο και αν η πολιτική ηθική είναι κάτι που προκαλεί θυμηδία στους διαχειριστές των πολιτικών υποθέσεων, η διαχείριση της διεθνούς κοινής γνώμης από την οποία εξαρτώνται και οι αποφάσεις των κυβερνήσεων απαιτεί απαντήσεις στο ερώτημα γιατί είναι καταδικαστέοι οι βομβαρδισμοί της Ουκρανίας από τη Ρωσία και όχι των Παλαιστινίων στη Γάζα από το Ισραήλ.

Οι ΗΠΑ είναι ακόμη εκτεθειμένες στους συμμάχους τους διότι άρχισε η διαδικασία συνειδητοποίησης ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει τελειώσει υπέρ της Ρωσίας με την Ουάσιγκτον να έχει ενθαρρύνει το Κίεβο να κλιμακώσει την αντιπαράθεση και, τώρα, να το εγκαταλείπει.

Η στάση τους, προκαλεί, επίσης, ερωτηματικά, στους Κούρδους συμμάχους τους στη Μέση Ανατολή οι οποίοι σήκωσαν το βάρος του πολέμου   κατά του ISIS και τώρα εγκαταλείπονται στην τουρκική βουλιμία. Στο εσωτερικό τους, δε, εμφανίζουν έντονα σημάδια παρακμής που έχουν επιπτώσεις και στην εξωτερική πολιτική και παρουσία τους. Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή δεν ευνοούν τις ΗΠΑ. Θα είναι οι πρώτες χαμένες. Ακόμη, η Μέση Ανατολή αποτελεί ένα πεδίο ανταγωνισμού των ΗΠΑ με το δίπολο Ρωσίας-Κίνας. Κρίνονται πολλά.

Το Ισραήλ με την συμπεριφορά του φαίνεται να διακινδυνεύει τις συμφωνίες με τις αραβικές χώρες που επεδίωξε να συνάψει ενώ σταθεροί του σύμμαχοι αποδεικνύονται η Ελλάδα και η Κύπρος. Για την Ελλάδα αυτό περικλείει έναν κίνδυνο, αν δεν κρατηθούν οι δέουσες ισορροπίες. Θα υπονομευθεί μια σχέση του ελληνισμού με τους λαούς της περιοχής που χρονολογείται από την Μινωϊκή εποχή. Ήδη κάποια δείγματα τέτοιας αμφισβήτησης άρχισαν να εκδηλώνονται στις αραβικές χώρες, οι κοινωνίες των οποίων είναι περισσότερο ριζοσπαστικοποιημένες από τις κυβερνήσεις τους σε ό,τι αφορά το παλαιστινιακό.

Αν οι εξελίξεις με την επιμονή του Ισραήλ ξεφύγουν από το όριο ανοχής των κοινωνιών αυτών μπορεί να δούμε φαινόμενα μιας νέας Αραβικής Άνοιξης.

Η συγκέντρωση πολλών στρατιωτικών δυνάμεων στην περιοχή με τις ΗΠΑ να έχουν στείλει και δεύτερο αεροπλανοφόρο ενώ δρουν με μονάδες τους στο ίδιο το Ισραήλ, υπογραμμίζουν αυτήν την ανησυχία.

Έχει το Ισραήλ το δικαίωμα με την αλαζονική του πολιτική να σύρει την ανθρωπότητα σε έναν Γ!ΠΠ;