Αρχική Blog Σελίδα 1545

Οι διασπάσεις της Αριστεράς: Από τη μαχαιριά της Βουδαπέστης στον νέο εμφύλιο της Κουμουνδούρου

0

Η διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, η Β’ Πανελλαδική, το «πείραμα» του Συνασπισμού και η ρήξη, το σχίσμα μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ και οι τεκτονικοί σεισμοί μετά την εκλογή Κασσελάκη

Το 1968 έχει αποτυπωθεί ως ένα «έτος συμβάν». Παρισινός Μάης, δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, έξαρση του αντιπολεμικού κινήματος στις ΗΠΑ, «Ανοιξη της Πράγας» και σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία. Ταυτόχρονα, τον Φεβρουάριο του 1968, σε ένα προάστιο της Βουδαπέστης, το παράνομο στην Ελλάδα ΚΚΕ διασπάται και κατόπιν συγκροτείται το ΚΚΕ Εσωτερικού.

Η ιστορική αυτή τομή για την ελληνική Αριστερά έμελλε να αποτελέσει την αφετηρία μιας πυκνής ιστορικής διαδρομής. Νέες διασπάσεις, ρήξεις, αμφισβητήσεις, συγκλίσεις και ανακατατάξεις που μέσα από τη βαρύτητα και την ιστορική επίδρασή τους στα γεγονότα της εκάστοτε πολιτικής συγκυρίας οδηγούν αναπόφευκτα στο σήμερα.

Σε ένα νέο κεφάλαιο, ολότελα και ίσως παράδοξα διαφορετικό από τα γεγονότα του 1968, το οποίο έχει ως επίκεντρο και αφορμή την ιστορική καμπή του κομματικού «φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ», μετά τις εκλογικές συντριβές Μαΐου και Ιουνίου, την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα και την «ουρανοκατέβατη» προσγείωση του Στέφανου Κασσελάκη στον δημόσιο βίο και δη στα δρώμενα της Αριστεράς.

Οι διασπάσεις της Αριστεράς: Από τη μαχαιριά της Βουδαπέστης στον νέο εμφύλιο της Κουμουνδούρου-1
Απ′την αρχή της προεδρίας Κασσελάκη ο ΣΥΡΙΖΑ βιώνει την έντονη διαμάχη μεταξύ «νεοπροεδρικών» και «Ομπρέλας» για το θέμα των διαγραφών, αλλά και για τον ταυτοτικό προσανατολισμό του κόμματος.  Φωτ.: INTIME

«Μαχαιριά που αναμενόταν να συμβεί»

Πίσω στο 1968. Εν μέσω της χούντας των συνταγματαρχών, το ΚΚΕ και η ΕΔΑ έχουν περάσει στην παρανομία. Η έδρα του αναγνωρισμένου από τη Σοβιετική ηγεσία ΚΚΕ, με γενικό γραμματέα τον Κ. Κολιγιάννη, βρίσκεται στο Βουκουρέστι, όμως οι φυγόκεντρες τάσεις έχουν ήδη κάνει την εμφάνισή τους. Ο ιστορικός ηγέτης της ανανεωτικής Αριστεράς, Λεωνίδας Κύρκος, εξηγούσε στους «Νέους Φακέλους» του ΣΚΑΪ πριν από μερικά χρόνια: «Το μεγάλο πρόβλημα: πού ήταν το κέντρο της καθοδήγησης, έξω ή μέσα;»

Τον Φεβρουάριο, με πρωτοβουλία του Κολιγιάννη, συνέρχεται στη Βουδαπέστη η 12η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Με απόφασή της καθαιρούνται τρία διαφωνούντα μέλη του Πολιτικού Γραφείου, ενώ στελέχη της ηγεσίας που δρούσαν στο «εσωτερικό» (μεταξύ άλλων οι Μπάμπης Δρακόπουλος, Αντώνης Μπριλλάκης και Τάκης Μπενάς) συντάσσονται με τους διαφωνούντες.

Οι διασπάσεις της Αριστεράς: Από τη μαχαιριά της Βουδαπέστης στον νέο εμφύλιο της Κουμουνδούρου-2
Ο ιστορικός ηγέτης της ανανεωτικής Αριστεράς, Λεωνίδας Κύρκος, εξηγούσε πριν από μερικά χρόνια για τη διάσπαση του 1968: «Το μεγάλο πρόβλημα: πού ήταν το κέντρο της καθοδήγησης, έξω ή μέσα;» Φωτ.: via INTIME

Ο Τάκης Μπενάς, τότε μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ, περιέγραφε το 2009 στους «Νέους Φακέλους» τον απόηχο της απόφασης της περιβόητης 12ης Ολομέλειας: «Η είδηση ήχησε σαν μαχαιριά αλλά και σαν κάτι που τρόπον τινά αναμενόταν». Επικαλέστηκε, μάλιστα, τη φράση ενός από τα ηγετικά στελέχη του εσωτερικού, ο οποίος φέρεται να είχε πει: «Επιτέλους έσπασε το σπυρί».

Σύμφωνα με τον Αριστείδη Μπαλτά, πρώην υπουργό και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, «η μετέπειτα δημιουργία του ΚΚΕ Εσωτερικού βρήκε αναδρομικά ιδεολογική και πολιτική στήριξη» στην κριτική που ασκήθηκε από ένα νέο αριστερό ρεύμα –αυτό που ονομάστηκε «ευρωκομμουνισμός»– κατά της σοβιετικής εισβολής στην Τσεχοσλοβακία μετά την «Ανοιξη της Πράγας» («Η Αριστερά ως σήμερον, ως αύριον και ως χθες», εκδ. Νήσος). Επρόκειτο, δηλαδή, για μια αντίληψη αμφισβήτησης του μαρξιστικού δογματισμού που θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στην περίφημη φράση του Νίκου Πουλαντζά: «Ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει».

Η ξεχωριστή ιστορία της Β’ Πανελλαδικής

Μετά την πτώση της χούντας, στο πλαίσιο της ριζοσπαστικοποίησης των αρχών της Μεταπολίτευσης, οι δυνάμεις της αριστερής νεολαίας βρήκαν τον πολιτικό χώρο να διευρύνουν την παρέμβαση, την επίδραση και την οργανωτική τους ισχύ. Μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτής της δυναμικής εκφράστηκε μέσω της αντιδικτατορικής ΕΚΟΝ – Ρήγας Φεραίος, κατόπιν νεολαίας του ΚΚΕ Εσωτερικού.

Οπως αναφέρουν πηγές που έζησαν τα γεγονότα της εποχής από πρώτο χέρι, ενώ το ΚΚΕ Εσωτερικού υποχωρούσε εκλογικά στην εσωτερική «μάχη» της ελληνικής Αριστεράς, η Νεολαία του κέρδιζε αποδοχή τόσο σε επίπεδο ιδεών όσο και σε επίπεδο μαζικότητας. Ταυτόχρονα, στο εσωκομματικό πλαίσιο, ένα σημαντικό τμήμα της νεολαίας επέμενε σε μια γραμμή πολιτικών που τόνωναν τον «ριζοσπαστικό» χαρακτήρα του χώρου και απέρριπταν τα «κεντρώα ανοίγματα» της ηγεσίας σε πιο μετριοπαθή και «αστικά ακροατήρια».

Στις εκλογές του 1977, το ΚΚΕ εσωτερικού συμμετέχει στη «Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων» και εκλέγει δύο βουλευτές, τον Ηλία Ηλιού και τον Λεωνίδα Κύρκο. Το ΚΚΕ μοιάζει να έχει οριστικά επικρατήσει ως μεγαλύτερος εκφραστής των κομμουνιστικών ιδεών στην Ελλάδα, ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου –υιοθετώντας συνθήματα της Αριστεράς– θεμελιώνει την πορεία του ΠΑΣΟΚ προς την «Αλλαγή» του 1981.

Μετά το δυσμενές εκλογικό αποτέλεσμα του 1977, η Νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού, παρά την αντίθεση του κόμματος, συγκροτεί τη δική της οργανωτική συνδιάσκεψη, τη λεγόμενη Β’ Πανελλαδική, με την οποία διαφοροποιείται εξ αριστερών από την ηγεσία του ΚΚΕ Εσωτερικού.

Η διάσπαση ολοκληρώνεται το 1978, με τις δυνάμεις της Β’ Πανελλαδικής να επηρεάζουν το μεγαλύτερο μέρος των οργανώσεων του «Ρήγα» στη χώρα και ταυτόχρονα να αποτελούν ένα βραχύβιο, αλλά ξεχωριστό, πολιτικό «παράδειγμα». Ενα παράδειγμα στο οποίο συνυπήρχαν φωνές προερχόμενες από το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού, άνθρωποι με αναφορές στην άκρα Αριστερά, αλλά και συλλογικότητες που αναδείκνυαν ζητήματα, όπως το φεμινιστικό και το οικολογικό.

Οι διασπάσεις της Αριστεράς: Από τη μαχαιριά της Βουδαπέστης στον νέο εμφύλιο της Κουμουνδούρου-3
Ο Γιάννης Μπανιάς, ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς, διαφώνησε με την πρόταση Κύρκου για «αποκαθήλωση» των κομμουνιστικών συμβόλων από το ΚΚΕ Εσωτερικού. Αργότερα, ο Μπανιάς υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. © ΑΠΕ

Το ΚΚΕ εσωτερικού διασπάται

Οι εκλογικοί θρίαμβοι του ΠΑΣΟΚ το 1981 και το 1985, αλλά και η σταθεροποίηση του ΚΚΕ ως τρίτου πόλου κάτω από τον κραταιό δικομματισμό, φέρνουν το ΚΚΕ Εσωτερικού σε εκλογική σμίκρυνση και σε έναν νέο κύκλο υπαρξιακών διεργασιών.

Ο Λεωνίδας Κύρκος εισηγείται ένα –κατά πολλούς– «άλμα προς τα εμπρός», προτείνοντας τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχήματος της Αριστεράς που θα αφήνει πίσω τη λέξη «κομμουνιστικό» και το σφυροδρέπανο. Κάπως έτσι, το 1986 συντελείται η διάσπαση και του ΚΚΕ Εσωτερικού.

Ο Κύρκος ιδρύει την ΕΑΡ (Ελληνική Αριστερά), ενώ η λεγόμενη «ομάδα Μπανιά», μαζί με ένα κομμάτι της ΕΚΟΝ – Ρήγας Φεράιος, αλλά και την ομάδα του εμβληματικού περιοδικού «Πολίτης» του Αγγελου Ελεφάντη, αποχωρούν και συγκροτούν το ΚΚΕ Εσωτερικού – Ανανεωτική Αριστερά, το οποίο λίγα χρόνια αργότερα θα μετονομαζόταν σε ΑΚΟΑ και θα αποτελούσε στις αρχές του 21ου αιώνα μία από τις ιδρυτικές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. «Τέτοια φτώχεια σε συλλογιστική (σ.σ. των διαφωνούντων με την εισήγησή του) δεν την περίμενα», δήλωνε ο Λεωνίδας Κύρκος –σύμφωνα με δική του αφήγηση– στο τέλος του 4ου Συνεδρίου του ΚΚΕ Εσωτερικού, το 1986, όταν και επισφραγίστηκε η νέα αυτή διάσπαση.

«Τελική εντύπωση από την ομιλία του κ. Κύρκου μένει ότι φιλοδοξία του νέου κόμματος είναι να καταστεί ο υποδοχέας των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. […] Σοσιαλισμός μέσα από τη Δημοκρατία συνιστά το μοντέλο της ανασυντάξεως της Αριστεράς που εξέθεσε χθες ο κ. Λ. Κύρκος», έγραφε για το ιδρυτικό Συνέδριο της ΕΑΡ η «Καθημερινή» στο φύλλο της 22ας Απριλίου του 1987.

Οι διασπάσεις της Αριστεράς: Από τη μαχαιριά της Βουδαπέστης στον νέο εμφύλιο της Κουμουνδούρου-4
Το 1991, στο 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ, ο Χαρίλαος Φλωράκης αποφασίζει να μείνει «απλό μέλος του κόμματος, πιστός στρατιώτης του», όπως δήλωνε, ενώ η Αλέκα Παπαρήγα –εκπρόσωπος της πιο «δογματικής» τάσης– εκλέγεται από την Κεντρική Επιτροπή γενική γραμματέας του ΚΚΕ. © ΑΠΕ

Το «πείραμα» του Συνασπισμού και η οριστική ρήξη

Την ίδια περίοδο, σταδιακά, στελέχη της ΕΑΡ και του ΚΚΕ ξεκινούν παρασκηνιακές διαβουλεύσεις προκείμενου να φέρουν κοντά τις δύο μεγάλες προσωπικότητες της μεταπολιτευτικής Αριστεράς, Χαρίλαο Φλωράκη και Λεωνίδα Κύρκο. Τον Δεκέμβριο του 1988, έπειτα από πολύμηνες διαπραγματεύσεις, δίνεται στη δημοσιότητα το περίφημο «Κοινό Πόρισμα», το οποίο έμελλε να αποτελέσει την πλατφόρμα συγκρότησης του Συνασπισμού. Αποτέλεσε επίσης ένα κείμενο το οποίο, όπως αναφέρουν άνθρωποι που έζησαν τα γεγονότα, δεν «αγκαλιάστηκε» πότε από το πιο «ορθόδοξο» τμήμα του ΚΚΕ.

Παρ’ όλα αυτά οι Φλωράκης και Κύρκος, ύστερα από χρόνια ανταγωνισμού, συναντώνται πολιτικά. «Δικέφαλο θα είναι τελικά το ηγετικό σχήμα του Συνασπισμού της Αριστεράς, με πρόεδρο το Χ. Φλωράκη και γραμματέα το Λ. Κύρκο», έγραφε η «Κ» στις 7 Απριλίου του 1989.

Υπό αυτές τις συνθήκες και υπό το βάρος των σκανδάλων που καταλογίζονταν στο ΠΑΣΟΚ εκείνη την περίοδο, ο Συνασπισμός συμμετέχει το 1989 στην κυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και κατόπιν στην οικουμενική κυβέρνηση.

Μέχρι που τον Νοέμβριο του 1989, το Τείχος του Βερολίνου πέφτει, η πορεία για την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού ξεκινά και ο κόσμος για τα κομμουνιστικά κόμματα και ευρύτερα για την Αριστερά διεθνώς γυρίζει ανάποδα.

Τον Φεβρουάριο του 1991 λαμβάνει χώρα το 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ. Ο Χαρίλαος Φλωράκης αποφασίζει να μείνει «απλό μέλος του κόμματος, πιστός στρατιώτης του», όπως δήλωνε, ενώ η Αλέκα Παπαρήγα –εκπρόσωπος της πιο «δογματικής» τάσης– εκλέγεται από την Κεντρική Επιτροπή γενική γραμματέας του ΚΚΕ, με οριακή διαφορά (57-53) έναντι του Γιάννη Δραγασάκη, τότε εκπροσώπου της ανανεωτικής πτέρυγας και αρκετά χρόνια μετά αντιπροέδρου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

«Ο κ. Χαρίλαος Φλωράκης δήλωσε ότι είναι ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα, ενώ σε ερώτηση αν η εκλογή αυτή σημαίνει ρήξη με τον Συνασπισμό, διαφώνησε και είπε ότι, αντιθέτως, θα αποβεί στην πράξη υπέρ της ενίσχυσής του», έγραφε η «Κ» την επομένη του ιστορικού συνεδρίου, έναν μήνα πριν οι Φλωράκης και Κύρκος αποχωρήσουν από την ηγεσία του Συνασπισμού όπως είχαν συμφωνήσει, για να τους διαδεχθεί η Μαρία Δαμανάκη.

Τα λόγια του Φλωράκη επρόκειτο να διαψευσθούν λίγους μήνες αργότερα, όταν ένα μεγάλο τμήμα της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος (μεταξύ αυτών οι «ανανεωτικοί» Δραγασάκης, Λαφαζάνης και Δαμανάκη) θα αποχωρούσαν από το ΚΚΕ. Τον Ιούνιο του 1991 η διάσπαση είναι οριστική και το ΚΚΕ αποχωρεί από τον Συνασπισμό.

Οι διασπάσεις της Αριστεράς: Από τη μαχαιριά της Βουδαπέστης στον νέο εμφύλιο της Κουμουνδούρου-5
Ο Γιάννης Δραγασάκης, εκπρόσωπος των «ανανεωτικών» του ΚΚΕ στο Συνέδριο του 1991 και παρ′ ολίγον γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής, με τον Αλέξη Τσίπρα, αρκετά χρόνια μετά, λίγο πριν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει κυβερνητικά καθήκοντα. Φωτ.: ΙΝΤΙΜΕ

Η Ανανεωτική Πτέρυγα του Κουβέλη αποχωρεί από τον ΣΥΡΙΖΑ

Η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα βρίσκει το ΚΚΕ στο σταθερό μονοπάτι της αυτόνομης και «καθαρής» πολιτικής του διαδρομής και τον Συνασπισμό σε ζυμώσεις, με σκοπό τη σύμπλευση δυνάμεων προερχόμενων από τη ριζοσπαστική Αριστερά, τα κοινωνικά κινήματα, έως και την «αριστερή» σοσιαλδημοκρατία.

Νέο πολιτικό όχημα, ο πολυτασικός ΣΥΡΙΖΑ

Στο 5ο Συνέδριο του Συνασπισμού –της μεγαλύτερης συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ- τον Φεβρουάριο του 2008, ο Αλέξης Τσίπρας εκλέγεται πρόεδρός του κόμματος, ενώ ο Αλέκος Αλαβάνος παραμένει πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ. Στις εκλογές του 2009, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει ποσοστό 4,6%, την ώρα που το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου κατακτά την αυτοδυναμία. Λίγους μήνες μετά, στο 6ο Συνέδριο του Συνασπισμού, η «Ανανεωτική Πτέρυγα», με ηγέτη τον Φώτη Κουβέλη, προτείνει την απεμπλοκή του Συνασπισμού από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι διασπάσεις της Αριστεράς: Από τη μαχαιριά της Βουδαπέστης στον νέο εμφύλιο της Κουμουνδούρου-6
Στελέχη που έζησαν τα γεγονότα εκείνων των ημερών δεν ξεχνούν τη στιγμή που ο Φώτης Κουβέλης, από το βήμα του Συνεδρίου έδινε το σήμα για την αποχώρηση των «ανανεωτικών» από τις διαδικασίες. Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στελέχη που έζησαν τα γεγονότα εκείνων των ημερών δεν ξεχνούν τη στιγμή που ο Φώτης Κουβέλης, από το βήμα του Συνεδρίου, έδινε το σήμα για την αποχώρηση των «ανανεωτικών» από τις διαδικασίες. «Ο αριστερισμός που αποπνέει ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί πλαίσιο πολιτικής ασφυξίας για τη σύγχρονη, ανανεωτική, δημοκρατική και ριζοσπαστική Αριστερά που φιλοδοξούμε να εκφράσουμε. Ζητήσαμε την απεμπλοκή του Συνασπισμού από τον ΣΥΡΙΖΑ (…). Δεν σας πείσαμε, σεβόμαστε τις επιλογές σας και σας καλούμε να σεβαστείτε κι εσείς τις δικές μας», έλεγε τότε ο κ. Κουβέλης. Αμέσως μετά, μια ομάδα συνέδρων σηκωνόταν και αποχωρούσε από τον χώρο, υπό μια αμήχανη βαβούρα και μερικά αχνά συνθήματα, σε μια αξιομνημόνευτη πολιτική σκηνή.

Θα ακολουθούσε η συγκρότηση της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜΑΡ), η συμμετοχή της στην τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και κατόπιν η αποχώρηση και η διάσπασή της.

Η τελευταία μεγάλη διάσπαση μέχρι την επόμενη(;)

Η επέλαση της οικονομικής κρίσης, η αποδυνάμωση του κοινωνικού και παραγωγικού ιστού, η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης, οι πλατείες της «Αγανάκτησης», η καινοφανής για τα δεδομένα του χώρου πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για «κυβέρνηση της Αριστεράς» και η αμφιλεγόμενη σύμπλευση με το δεξιό, λαϊκιστικό κόμμα των ΑΝΕΛ, φέρνουν το 2015 τον ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση.

Ο πάλαι ποτέ συνασπισμός ετερόκλητων συνιστωσών είχε μεν «προλάβει» να μετατραπεί σε ενιαίο κόμμα, όμως στο εσωτερικό του η ισχυρή εσωκομματική αντιπολίτευση της «Αριστερής Πλατφόρμας» –από την οποία προερχόταν και ο ίδιος ο Τσίπρας– επέμενε στην εκδοχή της «ρήξης» κατά το πρώτο εξάμηνο των «διαπραγματεύσεων» με τους δανειστές.

Οι διασπάσεις της Αριστεράς: Από τη μαχαιριά της Βουδαπέστης στον νέο εμφύλιο της Κουμουνδούρου-7
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, σε μια εκδήλωση της ιστοσελίδας iskra, το ταραχώδες καλοκαίρι του 2015, διαμηνύει ότι «το ΟΧΙ δεν ηττήθηκε», προεξαγγέλλοντας τη νέα διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ. Φωτ.: ΙΝΤΙΜΕ. 

Η υπογραφή του 3ου μνημονίου επισπεύδει τις εξελίξεις. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, σε μια εκδήλωση της ιστοσελίδας iskra, διαμηνύει ότι «το ΟΧΙ δεν ηττήθηκε», προεξαγγέλλοντας τη νέα διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ. Πράγματι, 25 βουλευτές αποχωρούν από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το ρήγμα είναι ακόμα μεγαλύτερο στα όργανα και στη βάση του κόμματος. Η πληγή της διάσπασης φαντάζει εκ πρώτης όψεως σημαντική, παρά το γεγονός ότι πηγή που βίωσε στιγμή στιγμή τις εξελίξεις της περιόδου υποστηρίζει σήμερα ότι «η ρήξη ήταν αναπόφευκτη, μια και για καιρό η ομάδα Λαφαζάνη λειτουργούσε σαν κόμμα μέσα στο κόμμα».

Τελικώς, η νεοσύστατη Λαϊκή Ενότητα αποτυγχάνει να εισέλθει στη Βουλή στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, την ώρα που οι ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ κερδίζουν εκ νέου τις εκλογές παρά την υπογραφή του μνημονίου. Αργότερα, ο ίδιος ο Π. Λαφαζάνης θα βρεθεί εκτός του κόμματος που ίδρυσε, με τη ΛΑΕ να κατεβαίνει σε κοινό σχήμα με το ΜέΡΑ25 του Γιάνη Βαρουφάκη στις εκλογές του 2023, μην καταφέρνοντας να προσεγγίσει το 3%.

Αντί επιλόγου

Αρκεί, άραγε, μια δημοσιογραφική καταγραφή των εν εξελίξει γεγονότων για να αποτυπώσει σε βάθος τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στον ΣΥΡΙΖΑ τους τελευταίους μήνες; Αν η διπλή εκλογική συντριβή Μαΐου και Ιουνίου και κατόπιν η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα εκλαμβάνεται από πολλούς δημοσιολογούντες εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ ως το «τέλος ενός ιστορικού κύκλου», η επόμενη μέρα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα μπορούσε να προσομοιάζει με «σουρεαλιστικό απότοκο αυτού του ιστορικού τέλους», όπως σχολιάζει πηγή που έχει ζήσει κρίσιμες καμπές της Αριστεράς στη Μεταπολίτευση.

Οι διασπάσεις της Αριστεράς: Από τη μαχαιριά της Βουδαπέστης στον νέο εμφύλιο της Κουμουνδούρου-8
«Λυπάμαι, θεωρώ πια εξαιρετικά δύσκολο να υπάρχει αυτή η αριστερή περηφάνια σε αυτό το κόμμα», κατέληγε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος στην ομιλία του σε εκδήλωση της εφημερίδας «Εποχή» τη Δευτέρα 6/11, με τον χρόνο, πλέον, να μετράει αντίστροφα για την επόμενη, ίσως οριστική, κίνηση ρήξης της «Ομπρέλας» με τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Η μάχη διαδοχής του Αλέξη Τσίπρα, η οποία ξεκίνησε με απόλυτο φαβορί, την Εφη Αχτσιόγλου, μετεξελίχθηκε σε ένα πρωτοφανές πολιτικό «γεγονός». Η υποψηφιότητα Κασσελάκη, η αναδιάταξη των εσωκομματικών συσχετισμών, η πρωτοφανούς τοξικότητας διαδικτυακή διαμάχη μελών και στελεχών, η σιωπή του Αλέξη Τσίπρα, ο πόλεμος των τρολ, οι αναφορές σε «υπονομευτές», σε «αριστερά βαρίδια» με στόχο την «Ομπρέλα» αλλά και την πλευρά Αχτσιόγλου, η εντυπωσιακή επικοινωνιακή στρατηγική της «αδιαμεσολάβητης επαφής» του Στέφανου Κασσελάκη με τη βάση του κόμματος μέσω των social media, αλλά και η πρωτόγνωρη μιντιακή κάλυψη της προσωπικής του ζωής, έφεραν στην ηγεσία ενός κόμματος που πρωταγωνίστησε την τελευταία δεκαετία έναν άνθρωπο που λίγες μέρες πριν ανακοινώσει την υποψηφιότητά του δεν είχε καν προλάβει να συμπληρώσει την… αίτηση μέλους.

Εκτοτε, στον ΣΥΡΙΖΑ συγκρούονται δύο «ψυχές», που μοιάζει αδύνατον να συνυπάρξουν. Η δρομολόγηση από την ηγεσία της διαγραφής των «4» (Φίλη, Σκουρλέτη, Βίτσα και Τζουμάκα), ο καθημερινός πόλεμος δηλώσεων μεταξύ «νεοπροεδρικών» και «διαφωνούντων», το ιδεολογικό, πολιτικό ακόμη και αισθητικό χάσμα των δύο πλευρών οδηγούν τον ΣΥΡΙΖΑ σε τροχιά μιας μάλλον αναπόφευκτης νέας διάσπασης. «Λυπάμαι, θεωρώ πια εξαιρετικά δύσκολο να υπάρχει αυτή η αριστερή περηφάνια σε αυτό το κόμμα», κατέληγε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος στην ομιλία του στην εκδήλωση της εφημερίδας «Εποχή» τη Δευτέρα 6/11, με τον χρόνο, πλέον, να μετράει αντίστροφα για την επόμενη, ίσως οριστική, κίνηση ρήξης της «Ομπρέλας» με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Καθημερινή

Αποτίμηση της επίσκεψης Μητσοτάκη στην Κίνα

0

 

Η ξαφνική επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στην Κίνα είναι αλήθεια πως προβλημάτισε, ειδικά όταν στη σύνθεση της αποστολής, τα πρόσωπα που συνόδευαν τον πρωθυπουργό συνδέονται περισσότερο με το αντικείμενο της οικονομίας, παρά με αυτό της εξωτερικής πολιτικής.

Το grdiplomatic.com ζήτησε την άποψη του Δρ. Ανδρέα Λιούμπα, ενός ανθρώπου που μελετά και γνωρίζει την Κίνα όσο λίγοι, να μας κάνει μια αποτίμηση αυτού του ταξιδιού.

Η άποψή του, στο κείμενο που ακολουθεί:

Η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Κίνα

Έλλειμμα εθνικής πολιτικής και υποκατάσταση της από τη γοητεία της (κενής) πολιτιστικής διπλωματίας

Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές ο Έλληνας πρωθυπουργός επιστρέφει από το ταξίδι του στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Σκοπός του παρόντος κειμένου δεν είναι να συνοψίσει την ειδησεογραφία γύρω από την επίσκεψη του. Οι λεπτομέρειες του ταξιδιού είναι διαθέσιμες σε όλες τις ενημερωτικές σελίδες στο διαδίκτυο.

Για την πληρότητα του κειμένου πρέπει να αναφερθεί πώς κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Πεκίνο συναντήθηκε με τον Κινέζο πρωθυπουργό κ. Λι Κιανγκ, με τον πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης κ. Τζάο Λέτζι και τέλος, με τον πρόεδρο κ. Σι Τζινπίνγκ.

Από τις ανακοινώσεις που αναρτήθηκαν μετά το πέρας των διμερών επαφών του Έλληνα πρωθυπουργού σε επίσημους ιστότοπους δεν προκύπτει καμία μείζονος σημασίας πολιτική είδηση. Οι ηγέτες δεν υπέγραψαν καμία νέα συμφωνία ούτε κάποιο σύμφωνο. Μόνο ο κ. Σταικούρας ο οποίος συνόδευε τον κ. πρωθυπουργό, υπέγραψε τη Διμερή Αεροπορική Συμφωνία Ελλάδας – Κίνας.

Μετά την αναχώρηση του κ. Μητσοτάκη, ο κ. Σταϊκούρας και ο υφυπουργός Εξωτερικών για την Οικονομική Διπλωματία και Εξωστρέφεια, κ. Κώστας Φραγκογιάννης, συνοδευόμενος από τη γενική γραμματέα διεθνών οικονομικών σχέσεων και εξωστρέφειας (ΓΓΔΟΣΕ) κα. Μάιρα Μυρογιάννη θα μετέβαιναν στη Σαγκάη για τα εγκαίνια της 6ης Διεθνούς Εμπορικής Έκθεσης China International Import Expo (CIIE). Η ελληνική αντιπροσωπεία επιδιώκει να μειώσει το θηριώδες έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου που έχουμε την Κίνα στοχεύοντας σε κάποιας μορφής άμεση επένδυση ή στην αύξηση των εξαγωγών μας. Ίσως η πιο βάσιμη ελπίδα να βρίσκεται στην αύξηση του αριθμού των τουριστών και στην αναβίωση του ενδιαφέροντος για το πρόγραμμα GoldenVisa.

Συνεπώς το εύλογο ερώτημα είναι τι αποκόμισε τελικά η χώρα από αυτό το ταξίδι; Η απάντηση σε αυτό σχετίζεται με ένα άλλο ερώτημα: τι σχεδίαζε να κερδίσει η χώρα από την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Κίνα; Το τελευταίο προϋποθέτει ότι η χώρα διαθέτει ένα συνεκτικό σχέδιο υψηλής πολιτικής έναντι της Κίνας. Ένα σχέδιο το οποίο να έχει προκύψει μετά από διαβούλευση στα ανώτατα θεσμικά όργανα ως προϊόν σύζευξης των απόψεων όλων των διαθέσιμων φορέων εκπόνησης πολιτικής. Εν ολίγοις πρέπει να ξέρουμε τι θέλουμε και πώς μπορούμε καλύτερα να το πετύχουμε. Με τα λόγια του Σουν Τζου «Αν γνωρίζεις τον εχθρό και γνωρίζεις και τον εαυτό σου, δεν πρέπει να φοβάσαι την έκβαση ούτε εκατό μαχών».

Τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει. Η Ελλάδα δεν έχει αφιερώσει πόρους για την μελέτη της Κίνας. Δεν υπάρχει επίσημη καταγεγραμμένη πολιτική έναντι του Πεκίνου. Δεν χρηματοδοτούνται έρευνες για την κινέζικη οικονομία ή την εξωτερική πολιτική. Το Υπουργείο Εξωτερικών δεν φαίνεται να έχει επενδύσει στη μελέτη της Κίνας, αρκούμενο στα όσα του μεταφέρει το Πεκίνο, γιατί η αλήθεια είναι πως όσα γνωρίζουμε για την Κίνα είναι όσα θέλει εκείνη να γνωρίζουμε. Αυτό συμβαίνει σε κάθε χώρα που δεν έχει προγράμματα σπουδών για την Κίνα.

Τα προαναφερθέντα συμβαίνουν σε μια εποχή που η επίσημη πολιτική των Βρυξελών θεωρεί το Πεκίνο ταυτόχρονα συνέταιρο, ανταγωνιστή και συστημικό αντίπαλο. Τη χρονική στιγμή που πολλές μεγάλες χώρες της ΕΕ, με οικονομίες ισχυρότερα διασυνδεδεμένες με την κινεζική, εκπονούν εκτενείς μελέτες για την διαμόρφωση της πολιτικής τους και την λήψη μέτρων έναντι συγκεκριμένων πρακτικών του Πεκίνου.

Στην Ελλάδα η βασική πολιτική έναντι της Κίνας φαίνεται πως διέπεται από τρεις σταθερές: την αναγνώριση του ειδικού βάρους του Πεκίνου στη διεθνή πολιτική σκηνή, την προσδοκία για προσέλκυση επενδύσεων και τέλος την αυτάρεσκη ψευδαίσθηση ότι ανήκουμε, μαζί με την Κίνα, σε μια κλειστή λέσχη αρχαίων πολιτισμών και συνεπώς μπορούμε να συζητάμε υπό άλλους όρους. Αυτή η ψευδαίσθηση ίσως είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της πολιτιστικής διπλωματίας της Κίνας.

Διαβάζοντας όμως λάθος την Κίνα παρερμηνεύουμε τις πραγματικές προθέσεις της. Σε ό,τι αφορά στην πρώτη σταθερά πράγματι η Κίνα, ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, έχει ειδικό βάρος στη διαμόρφωση του διεθνούς περιβάλλοντος ασφάλειας. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι συμμερίζεται (όλες) τις δυτικές απόψεις, τις οποίες ενστερνίζεται, η Ελλάδα.

Σε ό,τι αφορά στην δεύτερη σταθερά, την προσδοκία των κινεζικών επενδύσεων, ισχύει το ίδιο. Για το Πεκίνο προτεραιότητα στις άμεσες επενδύσεις συνιστούν οι τομείς των μεταφορών, της ενέργειας και των επικοινωνιών. Ωστόσο στην Ελλάδα είναι γνωστό πως απαιτούνται άμεσες επενδύσεις στη βιομηχανία και τον αγροτικό τομέα, ενώ ήδη η ΕΕ για λόγους που σχετίζονται με την ασφάλεια έχει αρχίσει να αποκλείει τις κινέζικες επενδύσεις στις επικοινωνίες.

Κατακλείδα. Από το ταξίδι του Έλληνα πρωθυπουργού δεν προέκυψε τίποτα γιατί, όπως σε κάθε επαφή μας με τους Κινέζους, δεν είχαμε λεπτομερές σχέδιο. Σε κάθε περίπτωση, όσο η χώρα δεν επενδύει στην εις βάθος μελέτη της Κίνας δεν πρόκειται να αλλάξει το αποτέλεσμα των επισκέψεων, είτε πάμε εμείς, είτε έρθουν εκείνοι.

grdiplomatic.com

Δ. Μάρδας: ο πόλεμος Ισραήλ-Χαμάς ανασταίνει τον EastMed

0

H κρίση Ισραήλ-Χαμάς έχει προκαλέσει, μια ζημία με άγνωστη χρονική προοπτική και ένα δυνητικό κέρδος στην ελληνική οικονομία. H ζημία της νέα κρίσης: Το σχέδιο που υιοθετήθηκε κατά τη σύνοδο των G20 στην Ινδία, τον Σεπτέμβριο του 2023, για ένα νέο “εμπορικό δρόμο της Ανατολής” από Ινδία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Σαουδική Αραβία, Ισραήλ, εύλογα αναστέλλεται λόγω των πρόσφατων γεγονότων.

Μέσω του “δρόμου“ αυτού το λιμάνι του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης θα αναβαθμιστούν. Θα μπορούσε ο “δρόμος“ αυτός να θεωρηθεί το αντίπαλο δέος του “Δρόμου του Μεταξιού”, αποφέροντας στην Ελλάδα περισσότερα άμεσα οφέλη από ότι ο Κινεζικός εμπορικός δρόμος. Δεν θα ηχήσει παράδοξο αν διαπιστωθεί σε μεταγενέστερους χρόνους ότι η επιλογή της Χαμάς για το τρομοκρατικό χτύπημα στον παρόντα χρόνο είχε στόχο και τη μη πραγμάτωση του σχεδίου αυτού. Τίποτα δεν είναι τυχαίο στην ιστορία!

Το κέρδος: Η νέα κρίση Τουρκίας-Ισραήλ, λόγω της θέσης της Τουρκίας για τη Χαμάς ως απελευθερωτικού κινήματος, είναι η χρυσή ευκαιρία για τον αγωγό EastMed και την αρχική του χάραξη (Ανατολική Μεσόγειος, Κρήτη, Ήπειρος, Ιταλία). Εκτιμούμε ότι η κυβέρνηση του Ισραήλ έχει διαγράψει πλέον από το μυαλό της τον αγωγό που πρότεινε η Τουρκία. Η λύση αυτή ήταν σχετικά φθηνή, αλλά ιδιαίτερα πολιτικά επικίνδυνη λόγω της αστάθειας που διακρίνει την τουρκική κυβέρνηση και των γεωπολιτικών της επιλογών.

Από την άλλη η αρχική χάραξη του EastMed προσφέρει έναν αγωγό τον μόνο ευρωπαϊκό, μεταφέροντας ενέργεια από κράτη που εκ των πραγμάτων δεν πρόκειται να συγκρουστούν με την ΕΕ. Σαφώς είναι μια πιο ακριβή επιλογή σε σχέση με το τουρκικό σχέδιο, αλλά πολιτικά θεωρείται πιο ασφαλής.

Επαναφορά του σχεδίου EastMed

To κόστος κατασκευής του υποθαλάσσιου αγωγού που μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο από τη Βαλτική θάλασσα στη Γερμανία, του ονομαζόμενου Nord Stream 2, ανέρχεται σε 11 δισ. δολάρια. Το κόστος κατασκευής του Turkish Stream, υποθαλάσσιου αγωγού που μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο από τη Μαύρη θάλασσα μέσω της Ανατολικής Θράκης στην Ευρώπη, ανέρχεται σε 7 δισ. δολάρια.

Το κόστος κατασκευής του EastMed, υποθαλάσσιου αγωγού, που κατά τον υφιστάμενο αρχικό σχεδιασμό προτείνεται να μεταφέρει φυσικό αέριο στην Ευρώπη, ανέρχεται κατ’ εκτίμηση από 5,2-7 δισ. δολάρια. Ακόμη και αν η εκτίμηση αυτή δεν είναι ακριβής, το κόστος του δε θα ξεπεράσει κατά πολύ εκείνο των δυο προαναφερθέντων αγωγών.

  Πρωτοβουλία Μακρόν για διάδρομο στη Γάζα – Tι λέει ο Μητσοτάκης στο Politico

Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, δεν είναι τόσο ασύμφορο το κόστος κατασκευής του, ενώ μπορεί να καλύψει τουλάχιστον το 10% των αναγκών της ΕΕ σε φυσικό αέριο. Ο απόηχος της ρωσο-ουκρανικής κρίσης με επίκεντρο την ενεργειακή αναστάτωση μαζί με την νέα κρίση στη Μέση Ανατολή, ενισχύει τα επιχειρήματα υπέρ του εν λόγω έργου. Τέλος, τίθεται από πολλούς το ζήτημα της βιωσιμότητας του EastMed. Είναι δύσκολο όμως ένας τέτοιος αγωγός που θα μεταφέρει όλο τον όγκο του φυσικού αερίου της Αιγύπτου, Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου να θεωρείται ως μη βιώσιμος.

Ως προς την εναλλακτική λύση που προτείνεται με το πέρασμα του εξεταζόμενου αγωγού μέσω Ανατολικής Μεσογείου, κατεχομένης Καρπασίας στην Κύπρο και Τουρκίας, εδώ σημειώνεται το εξής: Μπορεί να ηχεί ως μια πιο οικονομικά συμφέρουσα λύση, από την άλλη όμως η ενεργειακή εξάρτηση Αιγύπτου, Ισραήλ, Κύπρου όπως και της ΕΕ από μια τρίτη οντότητα ιδιαίτερα ασταθή, εξακολουθεί να υφίσταται, με τη μόνη διαφορά ότι η ΕΕ αλλάζει “αφεντικό”. Αντί της Ρωσίας λοιπόν θα έχουμε την Τουρκία ως κλειδοκράτορα της μεταφοράς ενέργειας στην ΕΕ. Η ανωτέρω λύση βέβαια προϋποθέτει την επίλυση του Κυπριακού.

Απαραίτητο το φυσικό αέριο

Συχνά υποστηρίζεται ότι η ηλιακή και η αιολική ενέργεια μπορούν να υποκαταστήσουν τον EastMed, περιορίζοντας από την άλλη ατυχήματα εις βάρος του περιβάλλοντος. Εδώ γίνονται όμως λάθος συγκρίσεις. Κάθε πηγή παραγωγής-μεταφοράς ενέργειας έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Ο EastMed, πέραν των όσων σχετίζονται με τη μεταφορά ενέργειας, των πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων του, είναι ένα “εργαλείο” στρατηγικής που επηρεάζει τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς, μη έχοντας σχέση με τα όσα εξυπηρετούν οι προαναφερθείσες μορφές ενέργειας.

Η πράσινη μετάβαση στην ΕΕ αναμένεται να μειώσει την κατανάλωση φυσικού αέριου ως το 2050 κατά 30%. Ως εκ τούτου, η χρήση του φυσικού αερίου δεν πρόκειται να εκμηδενισθεί. Τα κοιτάσματα στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου υπολογίζονται βάσει των στοιχείων της Γεωπολιτικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ από 122 τρισ. ως 277 τρισ. κυβικά πόδια (περίπου 37,1 ως 84,4 τρις κυβ. μέτρα) αξίας 700 δισ. δολαρίων περίπου. Σημαντικό μέρος αυτών έχει επιβεβαιωθεί στην ΑΟΖ του Ισραήλ, Κύπρου, Αιγύπτου και ένα μέρος τους βρίσκεται εντός της ελληνικής ΑΟΖ.

Συμπερασματικά, η εξάρτηση της ΕΕ από το φυσικό αέριο δεν πρόκειται να εκλείψει. Οπότε, η αυτονόμηση της κατά το ποσοστό που της προσδίδει ο αγωγός EastMed θα ήταν σκόπιμο να ενταχθεί στους μακροπροθέσμους στόχους της, παρά τις όποιες αντίθετες απόψεις από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού που σχετικά πρόσφατα ακούστηκαν ανατρέποντας τους αρχικούς σχεδιασμούς του.

slpress.gr

Κ. Ιορδανίδης: Αργά και σταθερά

0

 

Κώστας Ιορδανίδης

02.11.2023 • 20:56

Βαθύς ο προβληματισμός σχολιαστών και αναλυτών περί του μέλλοντος των ελληνοτουρκικών συνομιλιών, με στόχο τη σταδιακή εξομάλυνση των σχέσεων των δύο χωρών. Ειδικότερα, μάλιστα, ενόψει της εξαγγελθείσας «συναντήσεως κορυφής» του Ελληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη Θεσσαλονίκη, στις 7 Δεκεμβρίου.

Η τοποθέτηση του κ. Μητσοτάκη κατά τη συζήτηση που είχε με τον Φράνσις Φουκουγιάμα, στη διάρκεια του συνεδρίου του Economist στην Αθήνα, ενίσχυσε τον σκεπτικισμό που επικρατεί σε ορισμένους κύκλους των Αθηνών. «Δεν είναι εύκολο να φτιάξουμε χώρο για τη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων με όσα γίνονται στη γειτονιά μας και με τον Ερντογάν να είναι στη λάθος πλευρά της Ιστορίας, όταν δεν καταδικάζει τη Χαμάς και λέει πως είναι απελευθερωτικό κίνημα», σημείωσε προ τριημέρου ο πρωθυπουργός.

Εν πρώτοις, είναι μάλλον πολιτικώς «παράδοξο» να αξιολογεί δημοσίως Ελλην πρωθυπουργός τη συμπεριφορά Τούρκου προέδρου επί περιφερειακού ζητήματος μείζονος σημασίας, ασφαλώς, όταν επίκειται συνάντησή τους, αποσκοπούσα εις τη σταδιακή ομαλοποίηση των διμερών σχέσεων. Μα εδώ επικρατούν χάος και ασυναρτησία στη διεθνή σκηνή στις μέρες μας. Με θέματα πρωτοκόλλου και «διπλωματικής ορθότητος», τώρα, θα ασχολούμεθα; – θα έλεγε κανείς και ασφαλώς θα είχε δίκαιο, από μιαν άποψη.

Είναι σαφές επίσης ότι ο κ. Μητσοτάκης, συντασσόμενος ανεπιφύλακτα με το Ισραήλ και την πολιτική του Αμερικανού προέδρου Μπάιντεν στην εφιαλτική σύγκρουση που μαστίζει την περιοχή, επιχειρεί να αξιοποιήσει την πλήρη διαφοροποίηση του κ. Ερντογάν από το ΝΑΤΟ, διότι θεωρεί πως με αυτόν τον τρόπο θα καταστήσει την Ελλάδα προμαχώνα της Δύσεως στην περιοχή.

Η ενόχληση της Ουάσιγκτον λόγω της συμπεριφοράς της Αγκυρας είναι δεδομένη, αλλά όχι σε σημείο ώστε να διακινδυνεύσει ρήξη. «Παρά τις διαφωνίες μας στο θέμα (της Χαμάς), η Τουρκία παραμένει πολύτιμος σύμμαχος του ΝΑΤΟ», δήλωσε πριν από λίγες ημέρες ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Μάθιου Μίλερ. Και ως προς τον ελληνοτουρκικό διάλογο, αυτός θα εξακολουθήσει, ανεξαρτήτως των όποιων αποτελεσμάτων, διότι απλούστατα η Τουρκία ακολουθεί απαρεγκλίτως πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Προωθώντας πάντα τα συμφέροντά της – πάντα αργά και σταθερά.

Καθημερινή

 

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

15
Οσο περνά ο καιρός ο κ. Μητσοτάκης καθίσταται ενας επικίνδυνος πρωθυπουργός με την αλαζονεία του, τον συγκεντρωτισμό του (μετέφερε τα πάντα απο την περιφέρεια στην Αθήνα) και με επιλογές στην εξωτερική πολιτική που ευνοούν τον ίδιο προσωπικά και όχι τη χώρα.
Σημαντικά στελέχη της παραδοσιακής δεξιάς, προεξάρχοντος του πρώην πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, του επιτέθηκαν για την αλαζονική συμπεριφορά του κατά την εκδήλωση που έγινε για την Μαριέτα Γιαννάκου απο την οποία ο πρωθυπουργός, απλώς, πέρασε για να πάει και να παρακολουθήσει την εκδήλωση προς τιμήν του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Ο οποίος στην προσφώνησή του προς τους παρισταμένους ξέχασε να τον αναφέρει.
Ο κ. Μητσοτάκης έχει διαμορφώσει ένα κόμμα με όλα τα αποδομητικά χαρακτηριστικά. Είναι ένας συνδυασμός της αποδομητικής δεξιάς και του αποδομητικού ΠΑΣΟΚ. Ίσως και της αριστεράς. Διότι υπάρχουν και τέτοιοι.
Η νομή της εξουσίας κρατά το κόμμα ενωμένο. Το μέλλον του θα είναι η διάσπαση. Η παραδοσιακή και η Μητσοτακική δεξιά δεν θα μπορέσουν να συνυπάρξουν μόλις αμφισβητηθεί η εξουσία της ΝΔ.
Επικίνδυνη είναι η θέση του κ. Μητσοτάκη σχετικά με τις εξελίξεις στο Ισραήλ. Καλώς καταδίκασε την βάρβαρη και απάνθρωπη επίθεση της Χαμάς αλλά δεν είχε κανέναν λόγο να πάρει την θέση των πιο ακραίων ισραηλινών περί ολοσχερούς εξάλειψής της.
Το Ισραήλ με την συναίνεση Μητσοτάκη που, δυστυχώς, εκφράζει και την Ελλάδα και με τις ευλογίες των ΗΠΑ σκοτώνει καθημερινά άμαχους, γυναίκες και παιδιά σε μια απάνθρωπη εκστρατεία εθνοκάθαρσης.
Τους σφάζουν σαν κοτόπουλα, με την στρατιωτική κάλυψη των Ηνωμένων Πολιτειών. Μιας εκφυλισμένης πάλαι ποτέ δημοκρατίας.
Θα πρέπει να σταλεί απο την ελληνική κοινωνία ένα μήνυμα στον κ. Μητσοτάκη για να αντιληφθεί ότι η Ελλάδα δεν είναι οικόπεδο της οικογένειάς του για να συμφωνεί να δεχθεί 100.000 παλαιστίνιους που με την τακτική της εθνοκάθαρσης θα εκδιωχθούν απο την πατρίδα τους.
Ο κ. Μητσοτάκης αναζητά μια διεθνή θέση και δίνει διαπιστευτήρια. Του ευχόμαστε καλή επιτυχία. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να το κάνει σε βάρος της χώρας.

Αθήνα: Αποδέχεται εκτοπισμένους Παλαιστίνιους συμπράττοντας στην εθνοκάθαρση

1
Πληροφορίες εμφανίζουν την Ελλάδα να έχει δώσει την αρχική συγκατάθεσή της για τη μεταφορά 100.000 προσφύγων σε στρατόπεδα που ήδη ετοιμάζονται κυρίως στη Δυτική Ελλάδα.

Ένα νέο μεγάλο έγκλημα, εις βάρος και των Παλαιστινίων, αλλά και των πιο ζωτικών ελληνικών εθνικών συμφερόντων, ετοιμάζεται να διαπράξει η κυβέρνηση της Αθήνας, εφόσον αληθεύουν οι διασταυρωμένες από πολλές πλευρές πληροφορίες ότι έχει ήδη δώσει την αρχική συγκατάθεσή της για τη μεταφορά εκατό χιλιάδων προσφύγων σε στρατόπεδα που ήδη ετοιμάζονται κυρίως στη Δυτική Ελλάδα. Το γεγονός επιβεβαίωσαν και ανώνυμες κυβερνητικές πηγές που μίλησαν στην εφημερίδα «Πελοπόννησος». Ιδιαίτερο πρόγραμμα θα υπάρξει για τους ασυνόδευτους ανηλίκους, αρμοδιότητα για την οποία έχει επιδείξει μεγάλο ενδιαφέρον, ήδη από το παρελθόν, ο ίδιος ο πρωθυπουργός προσωπικά.

Μια τέτοια μεταφορά των Παλαιστινίων στην Ελλάδα θα μας εμπλέξει κατά εντελώς άμεσο τρόπο στη μεσανατολική διαμάχη. «Θα πρόκειται για πολύ μεγάλο έγκλημα και θέλω να πιστεύω ότι η κυβέρνηση δεν προτίθεται να κάνει κάτι τέτοιο», μας λέει ένας από τους εμπειρότερους πρώην υπουργούς Εξωτερικών. Αυτό ήταν, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες διπλωματικές πηγές και το αντικείμενο της τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχε ο υπουργός Εξωτερικών και «γεράκι» των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν με τον κ. Μητσοτάκη, ενώ το θέμα της «μεταφοράς» των Παλαιστινίων και το συνδεόμενο με αυτό θέμα του «θαλάσσιου ανθρωπιστικού διαύλου», συζητήθηκαν από τον ίδιο με τον Κύπριο πρόεδρο κ. Χριστοδουλίδη και τον βασιλιά της Ιορδανίας Αμπντάλα, με τον τελευταίο να αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε μεταφορά Παλαιστινίων στο έδαφος της χώρας του. Την ίδια στάση τηρεί μέχρι τώρα και η Αίγυπτος, παρά τις φημολογούμενες υποσχέσεις των Αμερικανών να της διαγράψουν τα χρέη σε περίπτωση που συγκατατεθεί.

Αυτός είναι και ο λόγος που ο στενότατα συνδεδεμένος με το Ισραήλ πρόεδρος της Γαλλίας προσκάλεσε τον Μητσοτάκη στη διεθνή διάσκεψη για τη Γάζα που οργανώνει η Γαλλία. Η υπόθεση της εκτόπισης Παλαιστινίων στην Ελλάδα συνδέεται εμμέσως και με την υπόθεση δημιουργίας θαλάσσιου «ανθρωπιστικού» διαδρόμου προς τη Γάζα. Υποτίθεται ότι θα πάνε μεταξύ άλλων έξω από τη Γάζα πλωτά νοσοκομεία και θα δημιουργηθεί υπό τον πλήρη έλεγχο του Ισραήλ θαλάσσιος διάδρομος για τη μεταφορά «ανθρωπιστικής βοήθειας». Τίποτα από αυτά δεν είναι απαραίτητο για ανθρωπιστικούς λόγους. Η βοήθεια προς τους Παλαιστίνιους της Γάζας μπορεί να εξασφαλιστεί μέσω της Αιγύπτου. Και είναι κάπως οξύμωρο το Ισραήλ να λέει ότι θέλει να βοηθήσει τους Παλαιστίνιους, στους οποίους έχει κόψει το ρεύμα, το νερό, τα τρόφιμα και τα φάρμακα, ενώ γκρεμίζει δια βομβαρδισμού τα νοσοκομεία τους και τις πιο στοιχειώδεις υποδομές. Εν πάση περιπτώσει, όποιος θέλει να βοηθήσει μπορεί ήδη να το κάνει, εφόσον το επιτρέψει το Ισραήλ, μέσω της Αιγύπτου. Ο θαλάσσιος διάδρομος όμως είναι χρήσιμος αν πρόκειται δια αυτού όχι να πάει βοήθεια στους Παλαιστίνιους, αλλά να φύγουν οι ίδιοι από τη Γάζα!

Το πρόγραμμα θα εμφανισθεί ως δήθεν «φιλοξενία προσφύγων», στην πραγματικότητα όμως συνιστά συνέργεια στην εκτόπιση των Παλαιστινίων της Γάζας (ή και της Δυτικής ‘Οχθης). Συγκατάθεση σε τέτοιο πρόγραμμα σημαίνει συνεργασία της Ελλάδας στο έγκλημα της εθνοκάθαρσης, έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που συντελείται τώρα στην Παλαιστίνη. Ο ίδιος ο κ. Νετανιάχου το προδιέγραψε εξάλλου προτού καν εκδηλωθεί η επίθεση της Χαμάς, όταν εμφανίστηκε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, τον Σεπτέμβριο, επιδεικνύοντας ένα χάρτη στον οποίο όλη η Παλαιστίνη περιλαμβανόταν στην επικράτεια του Ισραήλ.

Είμαστε πολύ περίεργοι να δούμε αν θα υπάρξει κάποια έγκαιρη και σοβαρή αντίδραση από τον ΣΥΡΙΖΑ και από το ΠΑΣΟΚ, ή αν, και για τη δική τους ηγεσία, ισχύει το δόγμα «Πρώτα το Ισραήλ» που ακολουθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ανάλογο δόγμα («Πρώτα η Αμερική») ακολούθησε και στο Ουκρανικό η κυβέρνηση της ΝΔ, αφοπλίζοντας τα ελληνικά νησιά και καταστρέφοντας τις ελληνορωσικές σχέσεις, αμφότερα προς μέγιστο όφελος της Τουρκίας, προκειμένου να συνδράμει το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, αλλά και να ικανοποιήσει τους Αμερικανούς που δεν θέλουν καμία σχέση της Αθήνας με τη Μόσχα.

Να σημειώσουμε ότι το σχέδιο εκτόπισμού των Παλαιστινίων σε χώρες της Νότιας Ευρώπης και της Βόρειας Αφρικής, περιλαμβανομένης της Ελλάδας, πρωτοεμφανίστηκε ως μία από τις δυνατότητες σε έγγραφο των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών που δημοσιεύτηκε στις 13 Οκτωβρίου.

Σύμφωνα με όλες τις υπάρχουσες ενδείξεις η μόνη χώρα που έχει καταρχήν συμφωνήσει σε τέτοιο σχέδιο είναι η Ελλάδα.

Διπλωματικές πηγές υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει αντίθετα σχέδιο μεταφοράς Παλαιστινίων στην Κύπρο. Και αυτό γιατί η Κύπρος θεωρείται, αν και τύποις ανεξάρτητη, ήδη τμήμα επί της ουσίας του «Μεγάλου Ισραήλ», το «δεύτερο Ισραήλ», όπως το ονομάζει η έγκυρη ισραηλινή Haaretz σε ρεπορτάζ της για τους Εβραίους που αγοράζουν τα πάντα στην Κύπρο. Και είναι φυσικό για τους Ισραηλινούς να μη θέλουν εγκατάσταση Παλαιστινίων σε μια χώρα που ήδη υπολογίζουν ως δική τους. Αντίθετα θα συνεχιστεί και θα ενταθεί το κύμα μετοικήσεων στο νησί Ισραηλινών πολιτών.

Αριάδνη: πόσο πάει η ζωή;

2

 

της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΧΑΤΖΗΓΙΩΡΓΗ

Οι διακεκριμένοι αναλυτές δεν ασχολούνται με τις ζωές των αμάχων. Αυτές θα φύγουν και από τη μια και από την άλλη μεριά. Σημασία έχει να κατανοήσει κανείς το συσχετισμό των δυνάμεων και να προφητέψει ποιό από τα σενάρια θα επικρατήσει στο τέλος. Ελεύθεροι από τα δεσμά του παλιού κόσμου, χωρίς να ανήκουμε πουθενά, ούτε να πιστεύουμε σε τίποτα, θα πρέπει να βρούμε νέους τρόπους παγκόσμιας διακυβέρνησης. Σαν να άνοιξε από τον αέρα η πόρτα και όρμησε μέσα ο χιονιάς.

Ο δυτικός κόσμος που είναι τόσο αναπτυγμένος, ώστε να μη νοιάζεται πόσων παιδιών είναι σήμερα προδιαγεγραμμένος ο θάνατος, αλλά νοιάζεται για το δικαίωμα των προνομιούχων, να βάζουν στη γραμμή παραγωγής παιδιών αδύναμες γυναίκες, για νά’ χουν να προμηθευτούν, όταν τους έρθει η κρίση γονεϊκότητας, ο δυτικός κόσμος που μεγαλώνει τους ανθρώπους με τον τρόμο του κενού, με το φόβο του κυρίου για τους δούλους, με την υπαρξιακή ελπίδα να έχουν τα μέσα για μια υποβοηθούμενη αυτοκτονία στα 90, όταν θα σέρνονται, ο δυτικός κόσμος που μισεί για πράγματα και χρηματιστηριακές αξίες όλο τον υπόλοιπο, ο ψωραλέος δυτικός κόσμος δεν δίνει δυάρα πόσοι θα πεθάνουν απόψε.

Έχουμε την τραγωδία που εξυφαινόταν, ασφυκτικά, συστηματικά για δεκαετίες και ο εγωισμός των αναλυτών βλέπει κινήσεις στη σκακιέρα με τη μανία του εθισμένου στο τζόγο.

Στην έγκριτη εφημερίδα που διάβαζα κάποτε, πλάι στις αναλύσεις πετούν και μια συνταγή περίπλοκη που μπορείς να δοκιμάσεις τώρα, αφού την έχουν εντοπίσει αυτοί για σένα στο τάδε εξελιγμένο κατάστημα. Οι καταχωρήσεις είναι τόσο εκθειαστικές, για φαγητά, έ, όχι για τίποτα ανώτερο, που αναρωτιέμαι τί είδους ποιητές στρατολογούν να γράφουν με την έμπνευση που κυνηγούσαν παλιά οι ιστορικοί της τέχνης. Ας φάμε εμείς, στην ωραία αυτή στήλη, και ας σκοτώνονται οι φουκαράδες στη διπλανή. Έξυπνοι αναλυτές, έξυπνοι, κοφτεροί αλλά σοφοί διόλου, που βιάζονται να βγάλουν εκ των προτέρων βλάκα όποιον νομίζει αλλοιώς, ταλαίπωροι λυρικοί γραφιάδες εστιατορίων, πολιτιστικοί ανταποκριτές θαυμάτων από μίζες και φούμαρα, αυτοθαυμαζόμενοι, αυτοαναιρούμενοι πολιτικοί που θα μας φάνε το λαρύγγι που είμαστε εκεί και τους ακούμε και θυμόμαστε τί έλεγαν και τι έκαναν προψές, πόσο ωραία κάνουν χωριό, σε γειτονικές και από πάνω και παρακάτω στήλες.

Μα ελπίζω πώς κάτω από το τσόφλι, η γλώσσα δεν απέθανε κι η γλώσσα η ελληνική είναι φιλάνθρωπη και σαφής και δεν την κοροΐδεύεις. Και έχει σημασία πόσοι θα πεθάνουν απόψε. Τη μεγαλύτερη σημασία, κάτω από την ήλιο κι απάνω απ’ το χορτάρι.

 

 

 

 

Το κυριαρχικό καθεστώς της Σαμοθράκης και της βραχονησίδας Ζουράφας

7

του Δημητρίου Μερκούριου Κόντη*

Απόσπασμα από «χάρτης 6» του 2022 (υπουργείο Εξωτερικών), αναφορικά με τις βραχονησίδες στο Αιγαίο. Με κόκκινο χρώμα σημειώνεται η αιγιαλίτιδα ζώνη της Ζουράφας, την οποία αμφισβητούν οι Τούρκοι.

19 Οκτωβρίου 1912 (π.η.): Ο ελληνικός στόλος απελευθερώνει την Σαμοθράκη.

31 Μαρτίου 1913: Δεύτερη συλλογική διακοίνωση των Έξι Δυνάμεων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για άμεσο τερματισμό του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου. Οι Έξι Δυνάμεις ζητούν η Τουρκία να παραχωρήσει όλα τα νησιά του Αιγαίου χωρίς όρους.

1 Απριλίου 1913: O βουλγαρικός και σερβικός στρατός ετοιμάζεται να προελαύσει στην Κωνσταντινούπολη. Οι Τούρκοι δίνουν άμεσα θετική απάντηση στην πρόταση των Έξι Δυνάμεων.

30 Μαΐου 1913: Συνθήκη του Λονδίνου. Λήξη Α’ Βαλκανικού Πολέμου. Όλα τα νησιά του Αιγαίου παραχωρούνται από την Τουρκία στις Έξι Δυνάμεις, ώστε να αποφασιστεί η τύχη τους (άρθρο 5).

13 Φεβρουαρίου 1914: Κοινοποίηση της απόφασης των Έξι Δυνάμεων στην Αθήνα. Τα νησιά του Αιγαίου (πλην των Δωδεκανήσων που παρέμειναν de facto σε Ιταλική κατοχή), εκτός από την Ίμβρο, την Τένεδο και το Καστελόριζο, θα εκχωρηθούν de jure στην Ελλάδα, αφού ολοκληρωθούν τα προαπαιτούμενα που ορίζονται στην απόφαση. Η απόφαση δεν επιβάλλεται από τις Δυνάμεις στην Τουρκία, λόγω της επικείμενης κατάρρευσης της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας.

Παρατήρηση: Είναι προφανές πως δεν ήταν στην πρόθεση των Δυνάμεων να αποδώσουν στην Ελλάδα όλα τα νησιά του Βορείου και του Ανατολικού Αιγαίου και να επιστρέψουν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τις περιβάλλουσες νησίδες τους. Άλλωστε οι Οθωμανοί είχαν χάσει όλες τις Ευρωπαϊκές τους κτήσεις με τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο πλην της περιοχής των Στενών και την Κωνσταντινούπολη.

18 Σεπτεμβρίου 1914: Ο Βενιζέλος υπόσχεται στους Τούρκους να μην εκτελέσει τελικά μονομερώς την απόφαση των Έξι Δυνάμεων. Ελλάδα και Τουρκία περιμένουν την εξέλιξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, προσδοκώντας το καλύτερο για τα εθνικά τους συμφέροντα. Τεκμαίρεται πως ο Βενιζέλος αποφάσισε πως δεν ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδας να αποδώσει τρία ελληνικά νησιά στους Τούρκους από την στιγμή που ο Μεγάλος Πόλεμος είχε αλλάξει άρδην τα δεδομένα.

25 Απριλίου 1920: Στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας οι Σύμμαχοι και νικητές του Πρώτου Παγκοσμίου λαμβάνουν μια ενδιάμεση απόφαση αναφορικά με την απόδοση των νησιών του Βορείου Αιγαίου ((Ίμβρος, Τένεδος, Λήμνος, Σαμοθράκη) και της Μυτιλήνης από την (ηττημένη του πολέμου) Τουρκία στην Ελλάδα. Η απόφαση του Ανώτατου Συμβουλίου των Συμμάχων ορίζει πως θα πρέπει να εγκριθεί μια διάταξη [στην Συνθήκη των Σεβρών] με την οποία η Τουρκία θα αναγνωρίζει την ελληνική κυριαρχία σε αυτά τα νησιά και επίσης στον μεγάλο αριθμό νησίδων που τα περιβάλλουν. Η βραχονησίδα «Ζουράφα» αποτελεί «Περιβάλλουσα νησίδα» της Σαμοθράκης, σύμφωνα με την φρασεολογία της ενδιάμεσης απόφασης των Συμμάχων, γεγονός που τεκμαίρεται από την γεωγραφική της θέση. Η αρχική πρόταση, αναφορικά με την φρασεολογία που θα χρησιμοποιηθεί στην Συνθήκη των Σεβρών, είναι να προσδιοριστούν και να οριοθετηθούν επακριβώς οι βράχοι και οι νησίδες του Βορείου Αιγαίου μεταξύ δύο γεωγραφικών γραμμών.

10 Αυγούστου 1920: Υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Επιλέγεται εν τέλει ένας διαφορετικός τρόπος για να εξασφαλιστεί η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου από τα αποφασισθέντα του Σαν Ρέμο. Επικυρώνεται το άρθρο 5 της Συνθήκης του Λονδίνου και έμμεσα το αποτέλεσμα του Α’ Βαλκανικού Πολέμου. ότι δηλαδή οι Οθωμανοί έχασαν από το 1913 τα πάντα στο Αιγαίο. Επικυρώνεται επίσης η διαιτητική απόφαση των Έξι Δυνάμεων του 1914. Επιστρέφονται στην Τουρκία τα νησιά που βρίσκονται εντός τριών μιλίων από τις Ασιατικές ακτές (άρθρο 84). Ο γενικός κανόνας (άρθρο 30) ορίζει πως τα νησιά και οι νησίδες εντός του ορίου των 3 μιλίων, τα εθιμικά χωρικά ύδατα της εποχής, παραμένουν στην επικράτεια της παράκτιας χώρας.

Νοέμβριος 1922: Οι Σύμμαχοι με επικεφαλής τον Λόρδο Κέρζον αποφασίζουν προτού οι αντιπροσωπείες τους φτάσουν στην Λωζάννη, να διατηρήσουν την φρασεολογία της Συνθήκης των Σεβρών, αναφορικά με την απόδοση των νησιών του ΒΑ στην Ελλάδα (αλλά και των Δωδεκανήσων στην Ιταλία). Ο Κέρζον θεωρεί πως με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας.

19 Νοεμβρίου 1922: Στο Hôtel des Alpes-Grand Hôtel στο Montreux της Ελβετίας οι Σύμμαχοι καθορίζουν την τύχη των νησιών του Αιγαίου, μερικές μέρες πριν ξεκινήσουν οι επίσημες διαπραγματεύσεις στην Λωζάννη. Ο Λόρδος Κέρζον δηλώνει στον Μπενίτο Μουσολίνι και στον Ρεϋμόν Πουανκαρέ ότι «το μόνο που ήθελε να κάνει ήταν να καταστήσει σαφές ότι τα τουρκικά δικαιώματα σε όλα τα νησιά του Αιγαίου επρόκειτο να εξαφανιστούν στη νέα συνθήκη.» Ο Κέρζον γνώριζε ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε αποποιηθεί οριστικά και αμετάκλητα την κυριαρχία της σε όλα τα νησιά του Αιγαίου με την συνθηκολόγηση της στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, γεγονός που θα τόνιζε στον Ισμέτ Ινονού κατά την Συνδιάσκεψη της Λωζάννης.

25 Νοεμβρίου 1922: Ο επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπείας στην Λωζάννη, Ισμέτ Ινονού, περιορίζεται στο να ζητήσει την επιστροφή όλων των μικρών νησίδων, που βρίσκονται εντός τριών μιλίων από τις ασιατικές ακτές, στην Τουρκία.

24 Ιουλίου 1923: Υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης. Διατηρείται η φρασεολογία της Συνθήκης των Σεβρών. Μοναδική διαφορά αποτελεί η απόδοση της Ίμβρου και της Τενέδου στην Τουρκία. Το αίτημα του Ινονού για την απόδοση των μικρών νησίδων, εντός των τουρκικών χωρικών υδάτων, στην Τουρκία γίνεται αποδεκτό. Έτσι προκύπτει πως η τουρκική κυριαρχία στο Αιγαίο το 1923 περιορίζεται στα τρία μίλια από τις ακτές της. Η μεταγενέστερη αλλαγή της Αιγιαλίτιδας ζώνης του Αιγαίου στα έξι μίλια δημιούργησε το σημερινό κυριαρχικό καθεστώς στο Αιγαιακό αρχιπέλαγος, χωρίς όμως να τροποποιηθεί το εδαφικό καθεστώς που προσδιορίστηκε στην Λωζάννη.

Συμπέρασμα: Οι Οθωμανοί απεμπόλησαν την κυριαρχία τους στην Σαμοθράκη και κατ’ επέκταση και στην βραχονησίδα Ζουράφα αρχικά με την αποδοχή της δεύτερης συλλογικής διακοίνωσης των Έξι Δυνάμεων του 1913, γεγονός που επικυρώθηκε με την υπογραφή της Συνθήκης του Λονδίνου. Πρόθεση των Δυνάμεων ήταν να αποδοθεί η Σαμοθράκη και η Ζουράφα στην Ελλάδα με τις αποφάσεις του 1914, του Σαν Ρέμο του 1920 και την Συνθήκη των Σεβρών. Η οριστική de jure απόδοση της Σαμοθράκης και της Ζουράφας στην Ελλάδα συντελέστηκε με την Συνθήκη της Λωζάννης.

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι ιστορικός ερευνητής.

 

 

 

Διάστημα – ESA: Ο «Ευκλείδης» στέλνει τις πρώτες εντυπωσιακές εικόνες

0

Τις πρώτες εντυπωσιακές εικόνες από την αποστολή Euclid στο διάστημα δημοσιεύει η ESA

Οι πρώτες έγχρωμες εικόνες από το διαστημικό τηλεσκόπιο Ευκλείδης (Euclid) δίνονται σήμερα στη δημοσιότητα από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA).

Οι εικόνες αυτές χαρακτηρίζονται ως επανάσταση για την Αστρονομία, καθώς ποτέ άλλοτε ένα τηλεσκόπιο δεν ήταν σε θέση να καταγράψει τόσο ευκρινείς εικόνες για ένα τόσο μεγάλο τμήμα του ουρανού και να κοιτάξει τόσο μακριά στο μακρινό Σύμπαν.

 

Τι αποκαλύπτουν οι 5 πρώτες εικόνες

Οι πέντε εικόνες που δημοσιεύονται σήμερα δείχνουν ότι το τηλεσκόπιο είναι έτοιμο να δημιουργήσει τον πιο εκτεταμένο μέχρι σήμερα τρισδιάστατο χάρτη του Σύμπαντος και να αποκαλύψει μερικά από τα κρυμμένα μυστικά του. Από φωτεινά αστέρια έως αμυδρούς γαλαξίες, οι καταγραφές του Ευκλείδη δείχνουν με εξαιρετική ευκρίνεια την ολότητα αυτών των ουράνιων αντικειμένων.

Συγκεκριμένα, η πρώτη εικόνα καταγράφει 1.000 γαλαξίες που ανήκουν στο σμήνος του Περσέα, ένα από τα πλησιέστερα στη Γη σμήνη γαλαξιών, καθώς και περισσότερους από 100.000 επιπλέον γαλαξίες πιο μακριά στο βάθος. Πολλοί από αυτούς δεν ήταν ορατοί στο παρελθόν και κάποιοι είναι τόσο μακριά που το φως τους χρειάστηκε δέκα δισεκατομμύρια χρόνια για να φτάσει σε εμάς.

Οι 1.000 γαλαξίες που ανήκουν στο σμήνος του Περσέα

Στη δεύτερη εικόνα καταγράφεται ένας από τους πρώτους γαλαξίες που παρατήρησε ο Ευκλείδης, ο «Κρυμμένος γαλαξίας», γνωστός και ως IC 342 ή Caldwell 5. Ο γαλαξίας αυτός, που βρίσκεται περίπου έντεκα εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, είναι δύσκολο να παρατηρηθεί, επειδή βρίσκεται πίσω από τον δίσκο του Γαλαξία μας και έτσι η σκόνη, τα αέρια και τα αστέρια κρύβουν τη θέασή του. Ο Ευκλείδης χρησιμοποίησε το όργανο κοντινού υπέρυθρου για να κοιτάξει μέσα από τη σκόνη. Και να δει ολόκληρο τον γαλαξία.

Ο «Κρυμμένος γαλαξίας»

Για να δημιουργήσει έναν τρισδιάστατο χάρτη του Σύμπαντος, ο Ευκλείδης θα παρατηρήσει το φως από τους γαλαξίες σε απόσταση δέκα δισεκατομμυρίων ετών φωτός. Οι περισσότεροι γαλαξίες στο πρώιμο Σύμπαν δεν μοιάζουν με τέλεια τακτοποιημένη σπείρα, αλλά είναι ακανόνιστοι και μικροί. Είναι τα δομικά στοιχεία για μεγαλύτερους γαλαξίες, όπως ο δικός μας, και μπορούμε να βρούμε μερικούς από αυτούς τους γαλαξίες σχετικά κοντά μας. Αυτός ο πρώτος ακανόνιστος νάνος γαλαξίας που παρατήρησε ο Ευκλείδης αποτυπώνεται στην τρίτη εικόνα. Ονομάζεται NGC 6822 και βρίσκεται κοντά, σε απόσταση μόλις 1,6 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη.

Ο πρώτος ακανόνιστος νάνος γαλαξίας NGC 6822 βρίσκεται κοντά, σε απόσταση μόλις 1,6 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη

Η τέταρτη εικόνα αποτυπώνει ένα σφαιρωτό σμήνος που ονομάζεται NGC 6397. Τα σφαιρωτά σμήνη είναι συγκεντρώσεις εκατοντάδων χιλιάδων αστέρων με σφαιρικό σχήμα και συγκρατούνται μεταξύ τους από τη βαρύτητα. Το NGC 6397 είναι το δεύτερο πλησιέστερο σφαιρωτό σμήνος στη Γη και βρίσκεται περίπου 7.800 έτη φωτός μακριά. Επί του παρόντος κανένα άλλο τηλεσκόπιο εκτός από τον Ευκλείδη δεν μπορεί να παρατηρήσει ένα συνολικό σφαιρωτό σμήνος σε μια μόνο παρατήρηση και ταυτόχρονα να διακρίνει τόσα πολλά αστέρια στο σμήνος. Αυτά τα αμυδρά αστέρια μας μιλούν για την ιστορία του Γαλαξία μας και για το πού βρίσκεται η σκοτεινή ύλη.

Το σφαιρωτό σμήνος που ονομάζεται NGC 6397

Τέλος, ο Ευκλείδης μας δείχνει μια εντυπωσιακά πανοραμική και λεπτομερή άποψη του νεφελώματος Κεφαλή του Αλόγου, μέρος του αστερισμού του Ωρίωνα. Στην παρατήρηση του Ευκλείδη οι επιστήμονες ελπίζουν να βρουν πολλούς αμυδρούς ή και ως τώρα μη ορατούς πλανήτες μάζας αντίστοιχης με τον Δία στην ουράνια βρεφική τους ηλικία, καθώς και νεαρούς καφέ νάνους και μωρά αστέρια.

Η Κεφαλή του Αλόγου, μέρος του αστερισμού του Ωρίωνα

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Ευκλείδης κατασκευάστηκε και λειτουργεί από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος με τη συμβολή της NASA. Εκτοξεύτηκε την 1η Ιουλίου 2023. Η αποστολή του Ευκλείδη είναι τα επόμενα έξι χρόνια να διερευνήσει πώς η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια έχουν κάνει το Σύμπαν να έχει τη σημερινή του μορφή. Φαίνεται ότι το 95% του Σύμπαντος αποτελείται από αυτές τις μυστηριώδεις οντότητες. Για να αποκαλύψει τη «σκοτεινή» επιρροή στο ορατό Σύμπαν, ο Ευκλείδης θα παρατηρήσει τα σχήματα, τις αποστάσεις και τα μοτίβα δισεκατομμυρίων γαλαξιών σε απόσταση δέκα δισεκατομμυρίων ετών φωτός. Με αυτό τον τρόπο, θα δημιουργήσει τον μεγαλύτερο κοσμικό τρισδιάστατο χάρτη που δημιουργήθηκε ποτέ.

Τα επιστημονικά δεδομένα που προκύπτουν από τις εικόνες του Ευκλείδη θα αναλύσει η κοινοπραξία Euclid, που αποτελείται από περισσότερους από 2.000 επιστήμονες από 300 ινστιτούτα σε 13 ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ιαπωνία.
Μαρία Κουζινοπούλου

Αζερμπαϊτζάν: Ο πρόεδρος Αλίεφ πρότεινε την στρατιωτικοπολιτική ένωση των τουρκικών κρατών

1

Η 10η επετειακή σύνοδος κορυφής του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών, που πραγματοποιήθηκε στην Αστάνα την Παρασκευή, έδειξε για άλλη μια φορά στον κόσμο την αυξανόμενη δύναμη και επιρροή αυτού του οργανισμού, γράφει δημοσίευμα του Μπακού.

 Έχοντας ξεκινήσει σχετικά πρόσφατα με τη συνεργασία για τη δημιουργία πολιτιστικών δεσμών, ο Οργανισμός είναι πλέον αρκετά ώριμος για τη δημιουργία μιας στρατιωτικοπολιτικής συμμαχίας. Αυτή ήταν η ιδέα που παρουσιάστηκε στη σύνοδο κορυφής από τον Πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίεφ .

Σύμφωνα με τον Πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν, σήμερα, όταν οι κανόνες του διεθνούς δικαίου παραβιάζονται κατάφωρα σε διάφορες περιοχές του κόσμου, γεγονός που οδηγεί σε ένοπλες συγκρούσεις και πολέμους πλήρους κλίμακας, το αμυντικό δυναμικό των χωρών γίνεται ο κύριος εγγυητής της ασφάλειας.

«Πιστεύω ότι η συνεργασία μεταξύ των χωρών μελών του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών σε τομείς όπως η ασφάλεια, η άμυνα και η αμυντική βιομηχανία θα πρέπει να αυξηθεί ακόμη περισσότερο», δήλωσε ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν .

Λοιπόν, οι συμμετέχοντες στη σύνοδο κορυφής κατάλαβαν πολύ καλά ότι ο Ιλχάμ Αλίεφ είχε κάθε λόγο και δικαίωμα να κάνει μια τέτοια δήλωση. Άλλωστε, ήταν η παρουσία ενός ισχυρού στρατού με σύγχρονα όπλα και εμπειρία που επέτρεψε στο Αζερμπαϊτζάν να απελευθερώσει το 20 τοις εκατό του εδάφους του από την αρμενική κατοχή, κάτι που, με τη σιωπηρή συγκατάθεση των συμπροέδρων της Ομάδας Μινσκ του ΟΑΣΕ και της Δυτικής πολιτικούς κύκλους, διήρκεσε τριάντα χρόνια.

Και ως εκ τούτου, ο Ιλχάμ Αλίεφ είναι πεπεισμένος, ένας εξίσου ισχυρός στρατός, εξοπλισμένος με σύγχρονα όπλα και εξοπλισμό δικής του παραγωγής, είναι επίσης απαραίτητος για τον Οργανισμό Τουρκικών Κρατών, ο οποίος έχει ήδη εδραιωθεί πλήρως.

Σήμερα, η αυξανόμενη ισχύς του στρατού του Αζερμπαϊτζάν, ο οποίος έχει καταφέρει να επιδείξει προηγμένα παραδείγματα στρατιωτικής στρατηγικής και τακτικής στη μάχη, καθώς και να χρησιμοποιεί αποτελεσματικά σύγχρονα είδη όπλων, αναγνωρίζεται όχι μόνο από τις φίλες χώρες του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών, αλλά και από εχθρούς.

Ταυτόχρονα, οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού της χώρας για την άμυνα και την εθνική ασφάλεια συνεχίζουν να αυξάνονται και, σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών Σαμίρ Σαρίφοφ, στον κρατικό προϋπολογισμό του Αζερμπαϊτζάν για το 2024 προβλέπονται στο ποσό των 6 δισεκατομμυρίων 421 εκατομμυρίων μανάτ που είναι 6 τοις εκατό, ή 366 εκατομμύρια manats περισσότερα από φέτος.

Οι στρατιωτικές δαπάνες του Αζερμπαϊτζάν συνεχίζουν να αυξάνονται

Έτσι το Αζερμπαϊτζάν ενισχύει τον στρατό του και τα σύνορά του, γεγονός που δίνει στον αρχηγό του και Ανώτατο Διοικητή το δικαίωμα να συστήσει την εμπειρία του Αζερμπαϊτζάν στην κλίμακα του Οργανισμού στις αδελφικές χώρες της Τουρκικής Ένωσης.

Παρεμπιπτόντως, την ίδια μέρα, μιλώντας στη σύνοδο κορυφής στην Αστάνα στη 10η σύνοδο του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών (CMFA) του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών, ο υπουργός Εξωτερικών του Αζερμπαϊτζάν Τζεϊχούν Μπαϊράμοφ είπε επίσης ότι η τουρκική κοινότητα μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας νέας αρχιτεκτονικής διεθνούς ασφάλειας, η οποία θα δημιουργηθεί στο πλαίσιο της εξάλειψης των υφιστάμενων απειλών και προκλήσεων.

Σύμφωνα με τον Μπαϊράμοφ, η ενίσχυση των σχέσεων με τις χώρες μέλη της UTC σε όλους τους τομείς είναι μία από τις κύριες προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής του Αζερμπαϊτζάν.

Ο Τοκάγιεφ μίλησε για τη σημασία του Παγκόσμιου Νότου

Ο πρόεδρος του Καζακστάν Κασίμ Ζομάρτ Τοκάγιεφ προχώρησε ακόμη παραπέρα, αν και όχι χωρίς κάποια προσοχή, δηλώνοντας ότι η διαδικασία μεταρρύθμισης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ πρέπει να είναι πιο εποικοδομητική και ότι όλες οι περιοχές του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των χωρών του Παγκόσμιου Νότου, θα πρέπει να εκπροσωπούνται στο το ίδιο το Συμβούλιο.

Ένας περισσότερο από διαφανής υπαινιγμός από τον ηγέτη του Καζακστάν για την επιθυμία να δει εκπροσώπους του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Την ίδια ιδέα έχει εκφράσει εδώ και καιρό από τα ψηλότερα βήμα ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, όπως σημειώνεται.

https://echedoros.blog/2023/11/06/%ce%b1%ce%b6%ce%b5%cf%81%ce%bc%cf%80%ce%b1%cf%8a%cf%84%ce%b6%ce%ac%ce%bd-%ce%bf-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b5%ce%b4%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%b1%ce%bb%ce%af%ce%b5%cf%86-%cf%80%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b5%ce%b9/

Νετανιάχου: Το Ισραήλ θα αναλάβει την «ευθύνη ασφαλείας» στη Γάζα μετά τον πόλεμο

0

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου ανακοίνωσε ότι το Ισραήλ θα αναλάβει «ολοκληρωτική ευθύνη ασφάλειας» στη Λωρίδα της Γάζας για αόριστο χρονικό διάστημα μετά τον πόλεμο που διεξάγει αυτή τη στιγμή εναντίον της Χαμάς, επαναλαμβάνοντας την απόρριψή του για κατάπαυση του πυρός προτού το κίνημα απελευθερώσει τους ομήρους, όπως σημειώνει αραβικό δημοσίευμα.

Ο Νετανιάχου είπε σε τηλεοπτική συνέντευξη που διεξήχθη στο αμερικανικό δίκτυο ABC News ότι «το Ισραήλ θα αναλάβει, για αόριστο χρονικό διάστημα, συνολική ευθύνη για την ασφάλεια» στη Γάζα.

Πρόσθεσε: «Αν δεν αναλαμβάνουμε αυτή την ευθύνη για την ασφάλεια, αυτό που θα αντιμετωπίσουμε είναι το ξέσπασμα της τρομοκρατίας της Χαμάς σε κλίμακα που δεν μπορούμε να φανταστούμε».

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το ποιος υποτίθεται ότι θα κυβερνήσει τη Λωρίδα της Γάζας μετά τον πόλεμο, ο Νετανιάχου είπε: «Αυτοί που δεν θέλουν να συνεχίσουν στον δρόμο της Χαμάς».

Ο Νετανιάχου τόνισε ότι δεν θα υπάρξει κατάπαυση του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας αν η Χαμάς δεν απελευθερώσει τους ομήρους που κρατούσε από τότε που εξαπέλυσε την ξαφνική και άνευ προηγουμένου επίθεσή της στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου.

«Δεν θα υπάρξει κατάπαυση του πυρός – συνολική κατάπαυση του πυρός – στη Γάζα χωρίς την απελευθέρωση των ομήρων μας», είπε.

Πρόσθεσε, «όσον αφορά (…) μια κατάπαυση του πυρός για μικρά χρονικά διαστήματα – μια ώρα εδώ, μια ώρα εκεί – αυτό είναι κάτι που έχει ήδη συμβεί».

Και συνέχισε, «Νομίζω ότι θα μελετήσουμε τις συνθήκες για να επιτρέψουμε την είσοδο αγαθών – ανθρωπιστικών αγαθών – ή την έξοδο των ομήρων μας, αλλά δεν νομίζω ότι θα υπάρξει συνολική κατάπαυση του πυρός».

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός τόνισε ότι οποιαδήποτε μακροπρόθεσμη κατάπαυση του πυρός θα ωφελούσε τη Χαμάς.

Είπε, «Αυτό θα εμποδίσει τις προσπάθειές μας να απελευθερώσουμε τους ομήρους μας, γιατί το μόνο πράγμα που επηρεάζει αυτούς τους εγκληματίες και τη Χαμάς είναι η στρατιωτική πίεση που ασκούμε».

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο για την άνευ προηγουμένου επίθεση που εξαπέλυσε η Χαμάς πριν από ακριβώς έναν μήνα, ο Νετανιάχου είπε: «Φυσικά».

Sky News Arabiap

https://echedoros.blog/2023/11/07/%ce%bd%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%ac%cf%87%ce%bf%cf%85-%cf%84%ce%bf-%ce%b9%cf%83%cf%81%ce%b1%ce%ae%ce%bb-%ce%b8%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%b2%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%b7%ce%bd/

Παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Αντόνιο Κόστα μετά από έρευνα για διαφθορά

1

Ο Πορτογάλος πρωθυπουργός Αντόνιο Κόστα υπέβαλε την παραίτησή του, όπως έγινε γνωστό το μεσημέρι της Τρίτης.

Ο Πορτογάλος πρωθυπουργός Αντόνιο Κόστα υπέβαλε την Τρίτη την παραίτησή του, μετά την έφοδο της αστυνομίας στην επίσημη κατοικία του, στο πλαίσιο έρευνας για διαφθορά.

Οι αστυνομικοί ερεύνησαν την επίσημη κατοικία του Κόστα και συνέλαβαν τον προσωπάρχη του, Βίτορ Εσκαρία, δήλωσε νωρίτερα την Τρίτη ο γενικός εισαγγελέας της Πορτογαλίας.

Σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε η πορτογαλική εισαγγελία, ο Κόστα -ο οποίος είναι πρωθυπουργός της Πορτογαλίας από το 2015- ερευνάται και ο ίδιος.

Πορτογαλία: Έρευνες για διαφθορά σε υπουργεία και στην κατοικία του πρωθυπουργού Αντόνιο Κόστα
Η υπόθεση αφορά έρευνες που πραγματοποιήθηκαν σε υπουργεία και στην επίσημη κατοικία του Αντόνιο Κόστα, στο πλαίσιο έρευνας για διαφορά.

Όπως είχε γίνει γνωστό νωρίτερα, οι επιχειρήσεις αυτές εντάσσονται στο πλαίσιο έρευνας για υποψίες αθέμιτης επιρροής και διαφθοράς σε συμβόλαια που συνδέονται με το πράσινο υδρογόνο και με την εξόρυξη λιθίου, ενός μετάλλου που χρησιμοποιείται για την κατασκευή μπαταριών και είναι μεγάλης σημασίας για την ενεργειακή μετάβαση.

Οι έρευνες, στις οποίες παίρνουν μέρος περίπου 140 αστυνομικοί, αφορούν επίσης το υπουργείο Περιβάλλοντος και Υποδομών.

Πορτογαλία: Υπουργός κατονομάσθηκε ως ύποπτος σε έρευνα για παρανομίες σε προγράμματα λιθίου και υδρογόνου
Πορτογάλοι εισαγγελείς κατονόμασαν επισήμως σήμερα τον υπουργό Υποδομών Ζοάο Γκαλάμπα ως ύποπτο στη συνεχιζόμενη έρευνα για φερόμενες ως παρατυπίες σε προγράμματα λιθίου και υδρογόνου, αναφέρεται σε δήλωση που εκδόθηκε από το γραφείο του γενικού εισαγγελεα.

Οι εισαγγελείς, οι οποίοι διεξάγουν έρευνα για φερόμενες ως παρανομίες σε συμφωνίες για λίθιο και «πράσινο» υδρογόνο, ερεύνησαν σήμερα κυβερνητικά κτίρια, έκαναν γνωστό αξιωματούχοι, ενώ τοπικά μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για σύλληψη δύο προσώπων που βρίσκονται κοντά στον πρωθυπουργό.

Η εφημερίδα Publico ανέφερε πως τουλάχιστον πέντε άτομα τέθηκαν υπό κράτηση, περιλαμβανομένων του Βίτο Εσκαρία, προσωπάρχη του πρωθυπουργού Αντόνιο Κόστα, και του συμβούλου επιχειρήσεων Ντιόγκο Λασέρντα Ματσάντο, ο οποίος είναι φίλος του Κόστα.

Το πρωθυπουργικό γραφείο επιβεβαίωσε πως διεξάγονται έρευνες στα γραφεία του Εσκαρία, αλλά αρνήθηκε να κάνει άλλο σχόλιο. Ο Ματσάντο δεν έχει ακόμη σχολιάσει δημόσια.

Η πορτογαλική αστυνομία PSP είχε ανακοινώσει πως στελέχη της βρίσκονται επιτόπου και βοηθούν στις έρευνες.

Εισαγγελείς είχαν επιβεβαιώσει φέτος τον Ιανουάριο πως διεξάγεται μια έρευνα για τα προγράμματα λιθίου και υδρογόνου, όμως δεν είχαν κατονομάσει υπόπτους.

Σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης, ερευνητές έκαναν σήμερα επιδρομές σε κυβερνητικά κτίρια, περιλαμβανομένων της επίσημης κατοικίας του πρωθυπουργού, του υπουργείου Περιβάλοντος και της κατοικίας του υπουργού Υποδομών Ζοάο Γκαλάμπα.

Το γραφείο του Γκαλάμπα δεν απάντησε αμέσως σε αίτημα για σχόλιο.

Το υπουργείο Περιβάλλοντος επιβεβαίωσε στο Ρόιτερς τις έρευνες και έκανε γνωστό πως έχει ακυρωθεί το σημερινό πρόγραμμα του υπουργού Ντουάρτε Κορντέιρο.

Ο δήμαρχος της πόλης Σίνες, ο Νούνιο Μασκαρένιας, τέθηκε υπό κράτηση, σύμφωνα με την Publico, όπως και δύο επιχειρηματίες. Υπάρχουν επενδυτικά σχέδια για την κατασκευή στη Σίνες εργοστασίων υδρογόνου.

Το δίκτυο SIC Noticias μετέδωσε πως ο Κόστα συναντήθηκε σήμερα το πρωί με τον πρόεδρο Μαρσέλο Ρεμπέλο ντε Σόουζα για να δώσει εξηγήσεις.

Τα γραφεία του Κόστα και του προέδρου δεν έκαναν σχόλιο για τη συνάντηση.

“https://www.iefimerida.gr/kosmos/antonio-kosta-paraitithike-prothypoyrgos-portogalias”>Παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Αντόνιο Κόστα μετά από έρευνα για διαφθορά –