Αρχική Blog Σελίδα 1541

The Eurozone Disaster: Between Stagnation and Stagflation

0

11/11/2023

The eurozone economy is more than weak. It is in deep contraction, and the data is staggering.

The eurozone manufacturing purchasing managers’ index (PMI), compiled by S&P Global, fell to a three-month low of 43.1 in October, the sixteenth consecutive month of contraction. However, European analysts tend to ignore the manufacturing decline using the excuse that the services sector is larger and stronger than expected, but it is not. The eurozone Composite PMI is also in deep contraction at 46.5, a thirty-five-month low, and the services sector plummeted to recession territory at 47.8, a thirty-two-month low.

Some analysts blame the energy crisis and the European Central Bank (ECB) rate hikes, but this makes no sense. The eurozone should be outperforming the United States and China because the energy crisis reverted almost immediately. Between May 2022 and June 2023, all commodities, including natural gas, oil, and coal, as well as wheat, slumped and fell to pre-Ukraine war levels. A mild winter and the impact of monetary contraction created a strong stimulus that should have helped the eurozone, and there were no supply disruptions. In fact, the contribution of the external sector to GDP helped the area avoid a recession, as exports remained healthy while imports declined.

Blaming the eurozone recession on the ECB’s monetary policy is also unfair. The eurozone inflation is unacceptable, and, as the studies of Borio and Congdon and Castañeda prove, inflation was caused by excessive money growth. Furthermore, the ECB’s monetary policy remains hugely accommodating. In fact, the misguided antifragmentation program continues to support the debt of fiscally irresponsible countries. The ECB’s balance sheet is more than 50 percent of the gross domestic product (GDP) of the euro area, compared to the Federal Reserve’s 30 percent.

Fiscal and monetary policy remain expansionary. Governments can spend at will, as the fiscal rules and limits have been suspended. Therefore, fiscal and monetary conditions are a Keynesian dream. There is more, because the much-trumpeted EU Next Generation Fund, a €750 billion stimulus package aimed at strengthening growth and productivity, is in full swing.

Now put all this together. Massive stimulus packages, deficit spending, accommodative monetary policy, and the external support of cheap natural gas and coal . . . And there is no growth. Blaming it on China’s slowdown is lazy. If eurozone growth was driven by exports to China, Germany would not have been on the verge of recession, with France and Italy delivering zero growth in 2019, for example. Furthermore, the poor growth of the eurozone between 2011 and 2019 coincided with a period of extraordinary expansion in China.

The problem of the eurozone is not China, rate hikes, or the Ukraine war. The curse of the eurozone is central planning. Subsidizing obsolete sectors and zombie firms, bloating government spending, and massively increasing taxes on the most productive sectors are driving away technology, industry, and high-productivity sectors. Government current spending is now the main component of GDP in countries like France or Belgium and is rising all over the eurozone. Implementation of politically imposed economic decisions has crippled euro area opportunities, and energy policy is a key area of stagnation in the economy. A misguided energy policy makes industry less competitive and the economy more vulnerable as power and natural gas prices for households and industries are significantly more expensive than in China or the US due to the accumulation of taxes and regulatory burdens.

The ECB does not have to decide between inflation and growth. This is a false dilemma. There is plenty of growth without inflation in high-productivity economies. The problem is that European governments believe all their fiscal imbalances will be disguised by monetary policy and demand negative real rates and constant monetization of debt. Thus, the ECB will have to choose between stagnation and stagflation because governments are forcing it.

Author:

Daniel Lacalle

Daniel Lacalle, PhD, economist and fund manager, is the author of the bestselling books Freedom or Equality (2020), Escape from the Central Bank Trap (2017), The Energy World Is Flat (2015), and Life in the Financial Markets (2014).

He is a professor of global economy at IE Business School in Madrid.

mises.org

Β. Καρακωσντάνογλου: Πόλεμος στη Γάζα: Μήπως είδατε την διεθνή κοινότητα;

1

Πόλεμος στη Γάζα: Μήπως είδατε την διεθνή κοινότητα; Βενιαμίν Καρακωστάνογλου
O ρόλος του Συμβουλίου Ασφαλείας έχει υπονομευθεί και αλλοιωθεί τόσο στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όσο και στην μεταδιπολική εποχή.

Ο αιφνίδιος πόλεμος στη Γάζα περιέχει όλα σχεδόν τα στοιχεία της παθογένειας του διεθνούς συστήματος προάσπισης της ειρήνης, εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου και αποφυγής της αυθαίρετης χρήσης βίας για την επίλυση διεθνών διαφορών… Η πλήρης ανεπάρκεια του Συμβουλίου Ασφαλείας (Σ.Α.) του ΟΗΕ, ως του ύψιστου διεθνούς οργάνου για την διαφύλαξη της διεθνούς ειρήνης και δικαιοσύνης, αποδείχθηκε για μία ακόμη φορά, με δραματικό τρόπο και τραγικές συνέπειες και μέσα απ’ αυτήν η αχρησία, η κατάχρηση και η διαστρέβλωση του δικαιώματος veto των μονίμων κρατών-μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Έτσι, παραμένουν ανεφάρμοστες οι Διεθνείς Συνθήκες, διαιωνίζονται άλυτα τα σοβαρά διεθνή ζητήματα (Παλαιστινιακό, Κυπριακό, Ταϊβάν, κ.α.), ενώ άλλα “λύνονται” διά της ισχύος και της χρήσης βίας (Ναγκόρνο Καραμπάχ, Κοσσυφοπέδιο, Κουρδικό, Βοσνιακό), ή μένουν σε στασιμότητα, με ταυτόχρονη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου (Λιβύη, Συρία, κ.α.).

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των παραπάνω, η διατήρηση επί δεκαετίες de facto μη νόμιμων καταστάσεων και η απάθεια ή εξοικείωση της Διεθνούς Κοινότητας απέναντί τους. Έτσι, αναιρούνται ο ρόλος, οι αρμοδιότητες και οι ρυθμιστικές ευθύνες του Συμβουλίου Ασφαλείας για θέματα απειλής ή χρήσης βίας, αλλά και η διατήρηση παράνομων καταστάσεων, κατά το Διεθνές Δίκαιο, στην Διεθνή Κοινότητα. Αποτέλεσμα είναι ο πολλαπλασιασμός των αυθαιρεσιών διεθνώς, η επιβολή της ισχύος έναντι του Διεθνούς Δικαίου και η ανόμοια αντιμετώπιση όμοιων περιπτώσεων, που προκαλεί αισθήματα αδικίας σε κράτη, λαούς, εθνικές ή μειονοτικές ομάδες και συμβάλλει έτσι σε σοβαρή χαλάρωση και χαοτική λειτουργία της διεθνούς δικαιοταξίας.

Κύρια αιτία των παραπάνω αρνητικών καταστάσεων αποτελεί η μεροληπτική χρήση του δικαιώματος αρνησικυρίας των πέντε μόνιμων Μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας (Μεγάλων Δυνάμεων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), όχι με γνώμονα την επιβολή του Διεθνούς Δικαίου, την διατήρηση της ειρήνης και σταθερότητας, αλλά με στόχο την προώθηση των δικών τους, η κάθε μία, συμφερόντων και η εξυπηρέτηση του δικού της κύκλου χωρών επιρροής. Δημιουργούνται, βέβαια, και ομάδες μεταξύ τους, με κυρίαρχη την Δύση (ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία) και αντίπαλο “δέος” την Ρωσική Ομοσπονδία, η/και την Κίνα. Η δημιουργία πέραν του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διεθνών συσσωματώσεων όπως οι BRICS, ο κύκλος της Σαγκάης, κ.α. (Ισλαμική Διάσκεψη, Οργανισμός Αφρικανικής Ενότητας, Οργάνωση Αμερικανικών Κρατών), επιχειρεί να εξισορροπήσει τους πόλους ισχύος και συμφερόντων διεθνώς.

Υπονομεύτηκε ο ρόλος του ΟΗΕ

Δυστυχώς, ο ρόλος του Συμβουλίου Ασφαλείας έχει υπονομευθεί και αλλοιωθεί τόσο στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όσο και στην μεταδιπολική εποχή (μετά το 1990), και ιδίως με την έναρξη του 21ου αιώνα, με φαινόμενα χρήσης βίας (τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, 2001), επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία (1995, 1999), στο Αφγανιστάν και το Ιράκ (2001, 2003) και με αφορμή την λεγόμενη “Αραβική Άνοιξη”, που προκάλεσε αστάθεια (Αίγυπτος) και εμφυλίους πολέμους, ή ξένες επεμβάσεις, κυρίως στην Συρία και στη Λιβύη.

Το προνόμιο που δόθηκε στις πέντε Μεγάλες Δυνάμεις (που διαθέτουν νόμιμα πυρηνική ισχύ) για χρήση του veto, προϋπέθετε την προηγούμενη εξάντληση της δυνατότητας εξεύρεσης κοινά αποδεκτών λύσεων στις διεθνείς κρίσεις, μέσω διαβουλεύσεων μεταξύ τους, αλλά και με τα υπόλοιπα 10, μη μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Αυτό, αν και τυπικά γίνεται, δεν γίνεται με καλοπιστία, ούτε με προσήλωση στο αληθές νόημα των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και στην αποφυγή χρήσης βίας, ούτε στην επαναφορά της νομιμότητας εκεί όπου παραβιάσθηκε, με μέσα και ευθύνη των Ηνωμένων Εθνών.

Πρόκειται για το Κεφάλαιο 7 (άρθρα 39-51) του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, για «ενέργειες σε περίπτωση απειλής εναντίον της ειρήνης, διατάραξης της ειρήνης και επιθετικών πράξεων», που προβλέπει, κλιμακωτά, την λήψη εξαναγκαστικών μέτρων από το Συμβούλιο Ασφάλειας που συνεπάγονται, τόσο μη χρήση βίας όσο και τη χρήση βίας (στρατιωτικά μέτρα), υπό την αιγίδα και τον έλεγχο του Σ.Α. και με δυνάμεις που θα παρέχουν τα κράτη-μέλη ή/και τοπικοί ή περιφερειακοί οργανισμοί, με στόχο την εφαρμογή των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Δυστυχώς, σε αρκετές διεθνείς κρίσεις, στην ιστορία του ΟΗΕ, οι παραπάνω προβλέψεις παραβιάσθηκαν ή υπήρξε διαφωνία ή άσκηση veto στο Σ.Α. και έτσι τελικά η Διεθνής Κοινότητα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός του ΟΗΕ, εμφανίσθηκε να ολιγωρεί, να ανέχεται καταστάσεις μη νόμιμες ή/και να χρησιμοποιεί μη ισότιμα κριτήρια για τον χειρισμό όμοιων καταστάσεων. Η επανάληψη και η συσσώρευση τέτοιων φαινομένων, λειτούργησε αθροιστικά και συνέβαλε στην μη αξιοπιστία, στην απραξία και στην εξάρτηση από τις βουλήσεις και τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, για την άσκηση στην πράξη των αρμοδιοτήτων του Συμβουλίου Ασφαλείας που απορρέουν από το Κεφάλαιο 7!

Οπότε, εναπόκειται στις Μεγάλες Δυνάμεις (ιδίως ΗΠΑ, Ρωσία) να σέβονται και να προωθούν τις δεδομένες αρμοδιότητες του Σ.Α. για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, τη μη χρήση βίας και την πάταξη ή πρόληψη αντίστοιχων παραβιάσεων, με δράση και μέτρα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Αν δεν το πράττουν, τότε η Διεθνής Κοινότητα, μέσω πρωτοβουλιών, π.χ. της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, θα πρέπει να επιδιώξει να αναμορφώσει δραστικά το δικαίωμα veto και την λειτουργία και δράση του Σ.Α., αφαιρώντας, μεταξύ άλλων, το προνόμιο του veto και το καθεστώς του Μονίμου Μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Το Ουκρανικό

Το Ουκρανικό (από το Φεβρουάριο 2022 μέχρι σήμερα) αποτέλεσε μία κατάφωρη παραβίαση του θεμελιώδους άρθρου 2 §3 και 4 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και μάλιστα από μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας! Νωρίτερα υπήρξαν παραβιάσεις από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, όπως και από την Ρωσία σε άλλες περιοχές. Σε όλες αυτές τις κρίσεις το Συμβούλιο Ασφαλείας υπολειτούργησε ή δεν χρησιμοποίησε τις προβλεπόμενες εξουσίες του, ώστε η όποια νομιμοποιημένη χρήση βίας να διατάσσεται και να ελέγχεται από το ίδιο, ώστε να περιβάλλεται από  νομιμότητα. Συχνά, η “περιχαράκωση” των μονίμων μελών, τους εμπόδισε στην λήψη αποφάσεων και μέτρων!

Συνεπώς υπάρχει μία διαπιστωμένη υστέρηση, ολιγωρία ή μπλοκάρισμα στη λειτουργία του Συμβουλίου Ασφαλείας και στον ρυθμιστικό και ειρηνοποιό διεθνή ρόλο του. Αυτό, μαζί και με άλλες πολιτικές επιλογές των Μεγάλων Δυνάμεων (κυρίως ΗΠΑ, Ρωσίας), οδηγούν ίσως σε έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο και σε νέους συνασπισμούς ισχυρών χωρών, όπως διαμορφώθηκαν στα τέλη του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα. Από αυτές τις προσπάθειες λείπει η οικουμενικότητα και ο ηγετικός ρόλος του ΟΗΕ, ενώ υπερισχύουν γεωπολιτικά, γεωοικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα…

Ο πόλεμος στην Γάζα

Η πρόσφατη κρίση στη Γάζα, που εισήλθε στον δεύτερο μήνα της, εξελίσσεται δυστυχώς χωρίς τον αποφασιστικό ρόλο του Συμβουλίου Ασφαλείας και του ΟΗΕ. Η ανοχή του Παλαιστινιακού ανοιχτού και χωρίς επιτυχή ολοκλήρωση των διπλωματικών σχεδίων που κατά καιρούς εγκρίθηκαν, ήταν βέβαιο ότι θα οδηγούσε σε μία νέα ένοπλη κρίση. Όλα τα “εμπρηστικά” υλικά υπήρχαν εκεί, στην πιο εύφλεκτη περιοχή του πλανήτη, στη Μέση Ανατολή, με τα τεράστια ενεργειακά αποθέματα, τις ιστορικές αντιπαλότητες θρησκειών, εθνικισμού συγκρούσεων και ξένων επιρροών! Κατονομάζω τις κυριότερες αιτίες:

  • Η άρνηση αποδοχής της κρατικής υπόστασης του νέου κράτους του Ισραήλ, ήδη από το 1948, από τα Αραβικά Κράτη.
  • Οι τρομοκρατικές πρακτικές και στόχοι εθνικιστών Αράβων για την αμφισβήτηση και αφανισμό του Ισραήλ.
  • Η επί δεκαετίες καθυστέρηση εγκατάστασης και λειτουργίας, με βιώσιμη επικράτεια, ενός υπό ίδρυση Παλαιστινιακού κράτους, γειτονικού του Ισραήλ, στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική όχθη του Ιορδάνη.
  • Οι πολεμικές συγκρούσεις που μεσολάβησαν από το 1948 και μέχρι σήμερα, δηλητηριάζοντας τις σχέσεις των γειτονικών κρατών στην περιοχή.
  • Η σταδιακή και εντεινόμενη ριζοσπαστικοποίηση Αραβικών και Ισλαμικών κρατών, αλλά κυρίως μαχητικών οργανώσεων, που χρησιμοποιούν τρομοκρατικές μεθόδους για να πετύχουν τους πολιτικούς στόχους τους, προσπαθώντας έτσι να αντισταθμίσουν την αναμφισβήτητη στρατιωτική υπεροχή του Ισραήλ.
  • Η ανάδειξη του Παλαιστινιακού ως ύψιστου θέματος αιχμής για τον Αραβικό και Ισλαμικό κόσμο και η αντιδυτική συσπείρωση που επιδιώκει.
  • Η σκληρή γραμμή των Ισραηλινών Κυβερνήσεων, που προκύπτει από την ανασφάλεια γύρω από το θέμα της ύπαρξης, κυριαρχίας και ασφάλειας του κράτους τους. Επίσης, η εποικιστική πολιτική που επεκτείνει συνεχώς την επικράτειά τους και εντείνει την εχθρότητα των Αράβων, που με τη σειρά της προκαλεί αντίμετρα που δεν διευκολύνουν την ειρηνική συνύπαρξη με τους Παλαιστίνιους που επιζητούν μία βιώσιμη κρατική υπόσταση και πατρίδα.
  • Οι ακραίες θέσεις του πολιτικού Ισλάμ (Ιράν, Τουρκία, κ.α.) δυσχεραίνουν την επιλογή ήπιων λύσεων και τροφοδοτούν την ένοπλη βία κατά του Ισραήλ.
  • Το δικαίωμα αυτοάμυνας του Ισραήλ είναι αυτονόητο και ισχυρό, αλλά τα όριά του είναι αυτά που θέτει το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο που προστατεύει τους αμάχους. Ουσιαστικά η Χαμάς χειραγωγεί τον παλαιστινιακό λαό ιδίως στη Γάζα, ο οποίος γίνεται όμηρος του φανατισμού, των τρομοκρατικών μεθόδων και της τυφλής εκδικητικότητάς της, όπως συνέβη στις 7/2/2023 και μετά.
  • Η ύπαρξη 2,2 εκατομμυρίων αμάχων στην στενή και άκρως πυκνοκατοικημένη Λωρίδα της Γάζας, που αποτελεί στόχο μαζικών και, μοιραία σε πολλές περιπτώσεις, αδιακρίτων βομβαρδισμών από τις Ισραηλινές Δυνάμεις, προκαλεί τεράστιο αριθμό θυμάτων και πρέπει να σταματήσει άμεσα. Είναι δύσκολο να υποστηριχθεί η “αναλογικότητα” των πληγμάτων που επιφέρει η ισραηλινή αντίδραση κατά την “άσκηση της νόμιμης” άμυνας της. Γι’ αυτό το Σ.Α. πρέπει να διατάξει την άμεση ανάληψη της ευθύνης για εκεχειρία από δυνάμεις του ΟΗΕ ή εξ ονόματος του ΟΗΕ και με έλεγχό του, με στόχο την σύλληψη των μελών της Χαμάς και τον εντοπισμό και απελευθέρωση των 220 ομήρων του Ισραήλ που κρατούνται παρανόμως από αυτούς που προκάλεσαν την εξελισσόμενη κρίση, δηλαδή την Χαμάς.
  • Η τελευταία, όση λαϊκή στήριξη κι αν διαθέτει, πρέπει να αντικατασταθεί άμεσα από τον Μαχμούτ Αμπάς, νόμιμο ηγέτη της Παλαιστινιακής Αρχής που αναγνωρίζει ο ΟΗΕ.
  • Και μια τελευταία επισήμανση – ερώτημα: Το τεράστιο δίκτυο των υπόγειων στοών που κατασκεύασε η Χαμάς στη Γάζα και η τεράστια συγκέντρωση ρουκετών και πυραυλικών συστημάτων στην ίδια περιοχή αλλά και στον Νότιο Λίβανο (της Χεζμπολά), δεν ήταν γνωστά στο Ισραήλ, στον ΟΗΕ, που μέλος της είναι η Παλαιστινιακή Αρχή υπό τον Μαχμούτ Αμπάς ως ηγέτη της (με έδρα βέβαια την Ραμάλα στην Δυτική Όχθη του Ιορδάνη), αλλά και στις Μυστικές Υπηρεσίας των Μεγάλων Δυνάμεων και Αραβικών χωρών; Τι μέτρα έλαβαν όλοι οι παραπάνω για την αποτροπή αυτού που ακολούθησε και ήταν περισσότερο από βέβαιο; Εκτός αν το παρασκήνιο είχε άλλα σχέδια και συμφέροντα…
  • slpress.gr

Η Γάζα και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις

4

 

Του Παντελή Σαββίδη

Το κρατικό υποσυνείδητο Ελλάδας και Τουρκίας λειτουργεί ανακλαστικά και δείχνει μια εντυπωσιακή αυτοσυγκράτηση όταν η εγγύτερη  περιοχή αποσταθεροποιείται. Το φαινόμενο παρατηρήθηκε στους βομβαρδισμούς της, τότε, Γιουγκοσλαβίας. Παρατηρείται και σήμερα στον πόλεμο της Γάζας.

Οι δηλώσεις και από τις δύο πλευρές είναι προσεκτικές για να μην διαταραχθεί μια λεπτή ισορροπία μου μπορεί να διευκολύνει την αποσταθεροποίηση. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, παρά μια σπίθα για να ανάψει η πυρκαγιά σε ολόκληρη την περιοχή. Οι περισσότερες προϋποθέσεις συντρέχουν.

Οι δύο χώρες συγκλίνουν στον στρατηγικό στόχο για δημιουργία δύο κρατών στην Παλαιστίνη αλλά τάσσονται με διαφορετικές πλευρές στον πόλεμο. Η Τουρκία έχει πάρει με σαφήνεια την θέση της Χαμάς, αρνούμενη να την χαρακτηρίσει, ακόμη, και τρομοκρατική οργάνωση, η δε Ελλάδα δια των δηλώσεων του πρωθυπουργού έχει σταθεί απόλυτα στο πλευρό του Ισραήλ ταυτιζόμενη ακόμη και με την θέση του Νετανιάχου για πλήρη εξάλειψη της Χαμάς.

Το τι μπορεί να σημαίνει πλήρης εξάλειψη της Χαμάς δεν είναι εκ πρώτης όψεως σαφές. Η Χαμάς είναι μια οργάνωση η οποία από το 2006 έχει κυριαρχήσει στη Γάζα και εκφράζει την πλειοψηφία των παλαιστινίων της Γάζας. Η Χαμάς ως οργάνωση μπορεί να εξαλειφθεί, δεν θα εξαλειφθεί, όμως, η δυσαρέσκεια των παλαιστινίων αν δεν εκλείψουν οι λόγοι που την προκαλούν. Και η δυσαρέσκεια θα διοχετευθεί σε μια άλλη οργάνωση που θα αντικαταστήσει την Χαμάς. Έχει σημασία αν την λένε Χαμάς ή κάπως διαφορετικά;

Όπως δήλωσε στην κυριακάτικη εκπομπή των Ανιχνεύσεων ο Δρ Πολιτικής Επιστήμης Άρεφ Αλομπέϊντ, η σημερινή ηγεσία της Χαμάς θα αποδειχθεί Αγία μπροστά στην νέα γενιά που θα αναλάβει τα ηνία της οργάνωσης όπως και να ονομαστεί.

Συνεπώς, όλα όσα οι Σύμβουλοι Ασφαλείας προτείνουν στην ισραηλινή ηγεσία για να αντιμετωπίσει την επόμενη ημέρα στην γάζα θα έχουν προσωρινό χαρακτήρα.

Ο  ταξίαρχος ε.α. Γιάκομπ Νάγκελ διετέλεσε Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Νετανιάχου. Με άρθρο του στην The Jerusalem Post  θεωρεί ότι το δίλημμα της «επόμενης ημέρας» στη Γάζα, όσο σημαντικό και αν είναι, θα πρέπει να είναι, επί του παρόντος, δευτερεύον σε σχέση με τον πόλεμο που διεξάγεται. Ο στρατός, λέει, θα πρέπει να καταστρέψει το σύνολο των στρατιωτικών, κυβερνητικών και οργανωτικών δυνατοτήτων της Χαμάς και να σκοτώσει όλους τους ηγέτες της. Και προτείνει να αλλάξει η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, ειδικά κατά των τρομοκρατικών ομάδων. Τέρμα, γράφει, οι παλιοί τέσσερις πυλώνες της αποτροπής, της έγκαιρης προειδοποίησης, της άμυνας και της αποφασιστικής νίκης. Το Ισραήλ θα είναι η μόνη οντότητα που θα καθορίζει και θα ελέγχει τις ρυθμίσεις ασφαλείας στη Γάζα τα επόμενα χρόνια. Η Παλαιστινιακή Αρχή δεν θα έχει καμιά πολιτική ευθύνη στη Γάζα, ολόκληρη η Λωρίδα θα αποστρατιωτικοποιηθεί και οτιδήποτε κινείται, χωρίς, άδεια θα κινδυνεύει να θανατωθεί.

Είναι μια ακραία θέση αλλά βρίσκει υποστηρικτές στην πλειοψηφία της ισραηλινής ηγεσίας και σε αρκετές ηγεσίες στη δύση. Κυρίως, σε δυτικούς αναλυτές, μερικών Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων.

Υπήρξαν ενδείξεις ότι στους αρχικούς στόχους του Ισραήλ ήταν να εκδιώξει όλους τους Παλαιστινίους από τη Γάζα και να τους ωθήσει να εγκατασταθούν στο Σινά και σε άλλες γειτονικές χώρες, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης, αλλά φαίνεται πως η πρόθεση έχει ατονήσει μετά την αντίδραση της Αιγύπτου και της Ιορδανίας που θεώρησαν αιτία πολέμου μια τέτοια επιδίωξη και των ΗΠΑ που με δημόσια δήλωσή τους εξέφρασαν την αντίθεσή τους. Δημοσιεύματα και πληροφορίες έφεραν τον Έλληνα πρωθυπουργό να έχει αποδεχθεί την σχετική πρόταση που του έκανε ο Νετανιάχου για εγκατάσταση 100.000 παλαιστινίων στην Ελλάδα. Πάντως, στην συνάντηση της Γαλλίας για τη Γάζα ο κ. Μητσοτάκης είπε πως η Ελλάδα θα προσφέρει τα μέσα για τη μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα. Καλόν θα ήταν η Αθήνα να σκεφθεί να περιορίσει τις δημόσιες δηλώσεις στο θέμα αφού επι της ουσίας δεν μπορεί να προσφέρει τίποτε. Στην αραβική κοινή γνώμη διαπιστώνεται μια προϊούσα απαρέσκεια προς την Ελλάδα εκεί που το συλλογικό υποσυνείδητο σε όλον τον αραβικό κόσμο ήταν θετικό.

Την Χαμάς δεν φαίνεται διατεθειμένο να την υποστηρίξει με άμεση στρατιωτική παρέμβαση ούτε το Ιράν, ούτε η υποκινούμενη από το Ιράν Χεζμπολάχ για λόγους προφανείς αλλά η τρέχουσα κρίση δίνει την ευκαιρία στην Τεχεράνη να ενισχύσει τους δεσμούς της με την Κίνα και τη Ρωσία, χώρες που ενδιαφέρονται για επιρροή στην περιοχή, χωρίς, να θέλουν να αναμιχθούν αμέσως σε πόλεμο. Διαμορφώνεται μια νέα γεωπολιτική ισορροπία που δεν ευνοεί τις ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον επεδίωξε στην νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας της περιοχής να φέρει εγγύτερα αραβικές χώρες (Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κα) με το Ισραήλ αλλά οι εξελίξεις δεν ευνοούν, πλέον, αυτήν την διαδικασία. Η Κίνα διεισδύει, κυρίως, με ήπια ισχύ ενώ η Ρωσία είναι, ήδη, παρούσα με ναυτική βάση στην Ταρσό, αεροπορική στη Λαττάκεια  (της Συρίας) βάση στο Σουδάν, στην Ερυθρά Θάλασσα και σύμφωνα με τελευταία δημοσιεύματα η Μόσχα συζητά με τον Χαφτάρ να της δοθεί ναυτική βάση στο Τομπρούκ, στην Ανατολική Λιβύη. Μια περιοχή νότια της Κρήτης., απέναντι από τη Σούδα. Το μήνυμα είναι σαφές.

Αντιδράσεις για την υποστήριξη που παρέχει στο Ισραήλ συναντά ο Μπάϊντεν και στο εσωτερικό του κόμματός του τις οποίες προσπαθεί να εξισορροπήσει, ενώ ακραίοι εβραίοι που τον υποστηρίζουν στις ΗΠΑ εκδηλώνουν και αυτοί την απαρέσκειά τους διότι περίμεναν περισσότερα.

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα η επίσκεψη Μπλίνκεν στην Άγκυρα την περασμένη εβδομάδα ανέδειξε, κυρίως, τις έντονες διαφορές Άγκυρας και Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή με τον εκπρόσωπο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να λέει στους δημοσιογράφους μην ακούτε τι δηλώνει η Τουρκία, είναι πολύτιμος σύμμαχός μας.

Η πολυπλοκότητα του μεσανατολικού κάνει πιο δύσκολη τη λύση του προβλήματος με την Τουρκία να προτείνει διεθνές σύστημα εγγυήσεων για την Παλαιστίνη στη σύνοδο κορυφής των ισλαμικών κρατών στη Σαουδική Αραβία με διεθνείς εγγυητές και με την ίδια να εγγυάται την πλευρά των παλαιστινίων. Να προτείνει, δε, και τις ΗΠΑ να συμμετάσχουν στις εγγυήτριες δυνάμεις εγγυώμενες το Ισραήλ. Προφανώς, ο Ερντογάν θεωρεί την Τουρκία ισοδύναμη με τις ΗΠΑ στην περιοχή. Ο τούρκος πρόεδρος παρόλο που δήλωσε πως γι αυτόν δεν υπάρχει Νετανιάχου, δεν συζητά μαζί του και ανακάλεσε για διαβουλεύσεις τον πρέσβη της χώρας του στο Τελ Αβίβ, δεν διέκοψε εντελώς τις διπλωματικές σχέσεις λέγοντας πως στις διεθνείς σχέσεις δεν νοείται πλήρης διακοπή των σχέσεων.

Ο Ερντογάν ελίσσεται για να βγει κερδισμένος την επομένη ημέρα του πολέμου στη Γάζα. Ο πόλεμος και οι εξελίξεις έχουν ακόμη χρόνο για να φθάσουν σε ένα προσωρινό, και αυτήν την φορά, τέλος. Το επόμενο σκηνικό στα ελληνοτουρκικά θα παιχθεί στη Θεσσαλονίκη.

Μακεδονία

Μ. ΝΤΡΑΓΚΙ: Θα επιβιώσει η Ευρωπαϊκή Ένωση;

2

 

Η ευρωπαϊκή οικονομία υστερεί σε ανταγωνιστικότητα, εδώ και 20 και πλέον χρόνια, έναντι των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας, της Νότιας Κορέας και, φυσικά, της Κίνας.
Ο Μάριο Ντράγκι παρουσίασε μια αρνητική άποψη για την οικονομική ανάπτυξη της ΕΕ, προβλέποντας ύφεση μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους. Προειδοποίησε επίσης ότι η μακροπρόθεσμη επιβίωση του ευρωπαϊκού οράματος εξαρτάται από την επείγουσα πολιτική ολοκλήρωση.    

«Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα έχουμε ύφεση μέχρι το τέλος του έτους», είπε στο συνέδριο της FT’s Global Boardroom . «Είναι ξεκάθαρο ότι τα δύο πρώτα τρίμηνα του επόμενου έτους θα δείξουν».

Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είπε ότι η ύφεση είναι απίθανο να είναι «βαθιά» ή «αποσταθεροποιητική», αλλά η εκτίμησή του ήταν πιο απογοητευτική από τις πρόσφατες προβλέψεις της ΕΚΤ ή του ΔΝΤ, που και οι δύο αναμένουν ανάκαμψη της ευρωπαϊκής ανάπτυξης από τους τελευταίους μήνες του τρέχοντος έτους.

Η προειδοποίηση του Ντράγκι έρχεται καθώς η οικονομία της ΕΕ αγωνίζεται να ανακάμψει από τις διαδοχικές κρίσεις που προκλήθηκαν από την πανδημία του κορωνοϊού και τον συνεχιζόμενο πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας. Και στις δύο κρίσεις φάνηκαν οι αδυναμίες της στην αγορά ενέργειας και τις παγκόσμιες εξαρτήσεις.

Ο Ντράγκι πρόσθεσε: «Είτε η Ευρώπη ενεργεί ως σύνολο και γίνεται μια βαθύτερη ένωση, ένωση ικανή να εκφράσει μια εξωτερική πολιτική και μια αμυντική πολιτική, εκτός από όλες τις οικονομικές πολιτικές . . . Ή φοβάμαι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα επιβιώσει παρά μόνο ως μια ενιαία αγορά».

Ο Ντράγκι ανέλαβε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προετοιμάσει μια έκθεση σχετικά με το πώς η ΕΕ μπορεί να αντιμετωπίσει τη διαβρωτική παγκόσμια ανταγωνιστικότητά της , ιδιαίτερα σε σύγκριση με τις ΗΠΑ και την Κίνα, που έχουν επενδύσει πολλά στη στήριξη της πράσινης μετάβασης των οικονομιών τους.

«Θα πρέπει να ανησυχούμε πολύ για αυτό», είπε ο Ντράγκι. «Η ευρωπαϊκή οικονομία υστερεί σε ανταγωνιστικότητα τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια, σε σχέση όχι μόνο με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και με την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και, φυσικά, την Κίνα».

«Σε πολλούς, πολλούς τεχνολογικούς τομείς, στο τεχνολογικό πεδίο, δεν είμαστε παρόντες, δεν υπάρχει το αποτύπωμά μας», πρόσθεσε.

Kατά τον Μάριο Ντράγκι η ΕΕ, αν θέλει να επιβιώσει, πρέπει να αποκτήσει ενιαία εξωτερική και αμυντική πολιτική και να μην περιοριστεί μόνο στην ενιαία αγορά.

Αυτό προέκυψε, είπε ο Ντράγκι , καθώς το προηγούμενο μοντέλο της ΕΕ, που βασιζόταν ευρέως στις ΗΠΑ για την άμυνα, την Κίνα για το εμπόριο και τη Ρωσία για την ενέργεια, εξέπνευσε.

Το γεωπολιτικό, οικονομικό μοντέλο στο οποίο στηρίχθηκε η Ευρώπη από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κατέρρευσε», είπε.

Η Ευρώπη, είπε, χαρακτηρίζεται από αδυναμίες όπως, η χαμηλή παραγωγικότητα, το υψηλό ενεργειακό κόστος και η έλλειψη ειδικευμένου εργατικού δυναμικούς.

«Για να έχουμε μια οικονομία ικανή να υποστηρίξει μια γηράσκουσα κοινωνία με τον ρυθμό που έχουμε στην Ευρώπη, πρέπει να έχουμε πολύ υψηλότερη παραγωγικότητα», είπε. «Αυτό που πρέπει να συνεννοηθούμε είναι η ενέργεια. Δεν πάμε πουθενά πληρώνοντας ενέργεια διπλάσια ή τριπλάσια από ό,τι κοστίζει σε άλλα μέρη του κόσμου».

Η οικονομία της ευρωζώνης συρρικνώθηκε κατά 0,1% το τρίτο τρίμηνο φέτος σε σύγκριση με το προηγούμενο τρίμηνο, σύμφωνα με την προκαταρκτική εκτίμηση που δημοσίευσε το στατιστικό τμήμα της ΕΕ την περασμένη εβδομάδα, και πολλοί οικονομολόγοι προβλέπουν περαιτέρω συρρίκνωση το τέταρτο τρίμηνο.

Ωστόσο, η τελευταία πρόβλεψη της ΕΚΤ για την ευρωζώνη είναι για ανάκαμψη της τριμηνιαίας ανάπτυξης στο 0,1% το τελευταίο τρίμηνο του τρέχοντος έτους, 0,3% το πρώτο τρίμηνο του 2024 και στη συνέχεια μια περίοδο ανάπτυξης 0,4%. Το ΔΝΤ αυτή την εβδομάδα προέβλεψε ότι η ευρύτερη ευρωπαϊκή ανάπτυξη θα έκανε μια μέτρια ανάκαμψη από 1,3% φέτος σε 1,5% το επόμενο έτος.

Ο Ντράγκι είπε ότι ο αντίκτυπος της αναμενόμενης ύφεσης στην οικονομία της Ευρώπης είναι πιθανό να αμβλυνθεί από το σχετικά χαμηλό επίπεδο ανεργίας, το οποίο αυξήθηκε ελαφρά τον Σεπτέμβριο, αφού έφθασε σε ιστορικό χαμηλό του 6,4% νωρίτερα φέτος.

«Το σημείο εκκίνησης αυτής της ύφεσης είναι αρκετά υψηλό – ποτέ δεν είχαμε τόσο χαμηλή ανεργία», είπε. «Έτσι μπορεί να έχουμε ύφεση, αλλά ίσως δεν πρόκειται να αποσταθεροποιήσει».

Πηγή: https://www.ft.com/content/39ec07ea-2ca6-4539-bf70-b0348347898f

In 2017, BESA Researchers Warned of Hamas Building Itself in Order to Carry Out a Large-Scale Raid Into Israel

0

by Prof. Eitan Shamir and Dr. Eado Hecht

EXECUTIVE SUMMARY: Over six and a half years ago, two researchers from the BESA Center, Dr. Eado Hecht and Prof. Eitan Shamir, warned of a development that could lead to a scenario similar to the one that occurred on October 7 in the Gaza envelope. They and others made similar warnings about Hezbollah, but few pointed to the possibility of such a scenario unfolding in the south.

The BESA researchers not only outlined a scenario markedly similar to what actually happened in the south on 7th October 2023 but made practical suggestions regarding the force-structure required by the IDF to provide an effective response to such a scenario. They criticized the significant reduction in ground forces, especially in the armored and artillery units. The authors analyzed the various non-state military organizations facing Israel, including Hamas, and revealed the goal of their force build-up: creating the capacity to launch incursions with significant forces to occupy Israeli settlements close to the border. The researchers argued that in view of this enemy strategy, the IDF’s continued reduction and neglect of major ground forces, coupled with reliance on precision weaponry and airpower, constituted a flawed strategy.

Over six and a half years ago, BESA Center researchers Dr. Eado Hecht and Professor Eitan Shamir warned of a development that could lead to a scenario similar to what occurred on October 7, 2023 in the Gaza envelope. Many others at the time were cautioning about Hezbollah’s intentions to attack in the north following the declaration by Hezbollah’s leader of a desire to conquer the Galilee in the next war, the exercises conducted by Hezbollah’s elite force, Radwan, and its deployment on the northern border. However, only a few hinted at the possibility that such a scenario could arise in the south. The BESA researchers not only outlined a scenario strikingly similar to what actually happened but also offered practical suggestions regarding the necessary force-structure required by the IDF to provide an effective response to such a scenario.[1]

Our intention is not to pretend that we predicted the future, but rather to emphasize that the scenario was foreseeable and required the preparation of a response quite different from the approach that dominated the planning of the IDF’s force structure for over two and a half decades.

Below are excerpts from the document published in March 2017, entitled “Medium-Intensity Threats: The Case for Beefed-Up IDF Ground Forces.” Its purpose was “to present a number of possible threat scenarios that clearly demonstrate the need for the IDF to maintain large and highly capable ground forces.” The study did not focus only on Hamas, but did convey that Hamas too was evolving in the direction that would bring it to the capabilities it exhibited on 7th October 2023.

The Threat:

The first part of the article discussed the strengthening of all non-state military organizations in the area surrounding Israel, including Hamas, and the military goal of this intensification:

The rise of the medium-intensity threat is a result of the increasing strength and capabilities of hostile non-state organizations with control over territory and population. Sponsored by states, these entities are capable of inflicting greater damage than traditional terror or guerrilla movements. Much like states, they are characterized by well-developed organization and doctrine, the use of various weapons and tactics, and a division between the political and civilian arms.

Non-state organizations are strong enough to inflict considerable damage, though not as much as a full-strength state army – and as non-states, they are not bound by the laws of war by which western states abide. Because they are neither states nor irregular forces, they qualify for a category of their own: a medium-intensity threat that resides in the grey area between a low-intensity routine threat and a high-intensity fundamental threat.[2] Creating suitable strategic and tactical responses to this threat requires that it be defined and dissected. …

Given that the most probable scenario in the foreseeable future is a series of confrontations with Palestinians, Hezbollah (with or without Syrian and Iranian army support), Jabhat al-Nusra or the Islamic State, we must assess their military capabilities. All are essentially infantry armies equipped with light and medium weapons and with varying sizes of artillery forces. Each of these military forces, barring the smaller Jabhat al-Nusra, employs tens of thousands of fighters, and Hamas and the Islamic State are both working to increase their potential. …

Whereas the strategy of these groups is more or less unchanging, there have been developments in the tactical field.

The familiar tactics of stand-off fire and small-unit raids are still being employed, but more emphasis is being placed on commando-style cross-border raids. One of the lessons learned by Hamas from the 2014 Gaza war is the tactical and strategic effect of such raids. Using tunnels or diving gear to bypass Israeli detection systems, they were able to inflict casualties on Israeli forces inside Israel (a sixth of IDF fatalities during the 2014 war were in infantry engagements on the Israeli side of the Gaza border). A number of Hamas commando troops have undergone parachute-glider training as well.

The novelty is not in the methods, which have all been used in the past. It is in the emphasis on planned efforts to conduct several such raids in concert, simultaneously or sequentially, rather than conducting small, isolated actions.

Furthermore, though the raids from Gaza in 2014 were fairly shallow (i.e., close to the border), Hamas is apparently contemplating deeper raids, with attack objectives further inside Israel. Hezbollah leaders have mentioned “liberating” the Galilee – an operation currently beyond their military capability, but which could presage attempts to raid objectives deeper than merely along the border. The concept of deep, large-force raids is a staple of Islamic State and Jabhat al-Nusra tactics.

These raids could be conducted by forces ranging in size from a squad (as was seen during the summer 2014 war with Gaza) to a battalion (as seen in operations by the Islamic State, and which is certainly within Hezbollah’s capability). Hamas is lagging behind in the size of its trained raiding forces but could develop this capability if it so chooses.

A different force size would indicate a different mission: the bigger the force, the bigger the objective, and the more persistent the force will be in achieving that objective. In fact, there is a point at which, though conceived as a raid, such an operation might become an attempt to capture and hold territory. This leads us to the most dramatic change in the tactical competence of these military organizations. …

The indication is that there could very well be attempts to conduct larger operations to capture, at least temporarily, not just some military post, but Israeli villages or towns adjacent to the border, or some important civilian or military installation further in for the purpose of conducting massacres and/or taking hostages. Given the overall disparity in military strength, such attacks would likely be conducted more for the sake of their psychological value than to capture and retain territory. But the taking of an Israeli village or part of a town – even if temporary, and even if the population had been evacuated ahead of time – would have a dramatic psychological effect on Israel.

The Suggested Response:

In the second part of the document, the researchers suggested how the IDF should prepare for the threat, with an emphasis on strengthening and expanding its regular ground units (as opposed to special forces):

Given the offensive tactics and weapons observed to be in use by Hezbollah, Islamic State and Jabhat al-Nusra (and partially by Hamas), defending against the ground threat requires the IDF to possess both defensive and offensive regular ground warfare capabilities. Using air power to hold ground has repeatedly proven ineffective. It can provide immense support to ground troops conducting this mission, and can inhibit large concentrations of enemy forces from moving freely. But, as was proven during the Second World War and repeatedly since (including during failed attempts by the anti-Islamic State coalition in Iraq and Syria over the past year), it cannot completely prevent the enemy from gradually accumulating his forces and attacking.

Therefore, when on the defensive, the IDF needs to be able to physically cover entire borders with contiguous observation and very rapid responsive fire capabilities. Given the observed enemy tactics of rapid massive infiltration, villages and towns near the border must be surrounded by permanent defensive forces. These forces must be well protected from light artillery and advanced anti-tank missiles, as well as from multiple attacks by large, vehicle-mounted bombs.

The defending forces must be deployed for 360-degree defense and be capable of withstanding attacks by dozens to hundreds of attackers while waiting for reinforcements. Quick reaction forces must be close enough to rapidly reinforce any area under attack, especially villages or towns adjacent to the border. The reaction forces must be capable of negotiating difficult terrain under light artillery and heavy anti-tank fire while crossing small fields of IEDs and mines.

Conducting such a defense with light infantry forces would be casualty-intensive for the Israelis. The casualty ratio would only be improved in the IDF’s favor by prodigious use of long-range fire and well-protected armored vehicles. Precision-guided munitions (PGMs) can be used effectively only against an enemy that consists of a few small targets, whereas area-coverage weapons would be effective against a mass modern-style infantry attack.

In other words, contrary to the trend stated by many senior IDF officers, what would be needed are not more PGMs, cyber capabilities and special forces, but rather simple artillery, tanks, heavily armored personnel carriers, and denser infantry strongpoints to make infiltration between them more difficult.

It is true that against these enemies, one does not need the Merkava 4. But tank-mounted firepower, protection and mobility do offer a major advantage. One can make do with older, cheaper tanks upgraded with the latest anti-anti-tank missile protection (such as the Trophy system) and effective anti-personnel shells. Throughout the past 100 years, simple field artillery and mortars have proven to be the most effective anti-infantry weapons. …

Though preferring to conduct its operations with stand-off fire rather than offensive ground operations, the Israeli government found itself in 1982 (against the PLO) 2006 (against Hizbullah), 2009 and 2014 (both against Hamas) compelled to conduct ground offensives in order to halt enemy artillery fire on Israel’s civilians.

… the IDF was surprised in Lebanon in 2006 and in Gaza in 2014 by the intensity of enemy resistance. In future, the IDF must assume this level of resistance at a minimum. Actually, as potential enemies are gaining considerable combat experience, an even higher level of intensity and competence should be assumed. Even though Israel’s current enemies are not as big, well-armed or well-trained as the Egyptian and former Syrian armies, they must be considered not merely as guerrillas, but as trained armies. To defeat them will require the application of regular warfare tactics adapted to the specific circumstances. …

Though few of Israel’s current enemies are significantly more competent than the PLO forces were in 1982, Hezbollah certainly is, and the learning curve shown by Hamas since 2006 indicates that it is going in the same direction.

As noted when discussing defense, to defeat these enemies the IDF might not need massive numbers of the latest high-tech ground weapons – but it will need the tanks, APCs and artillery it has used in the past, upgraded with specific capabilities (especially anti-anti-tank missile, anti-artillery and anti-IED protection). Furthermore, as recently retired IDF Major General Gershon HaCohen stated in an interview, the simultaneous capture and clearing of large tracts of territory will require significant quantities of these weapons – a statement with which the IDF strategy document seems to concur, under the heading “critical mass”.

The researchers concluded with a recommendation regarding the size, readiness, and desired composition of the IDF for a multifront scenario that might unfold:

… political and strategic developments, coupled with an increasing sensitivity to casualties and improvements in precision firepower, have pushed the IDF to increasingly rely on air strikes and stand-off fire to achieve the required destruction and deterrence while decreasing reliance on offensive ground maneuver.

Though still espousing the importance of ground maneuver capabilities de jure, as evinced in the IDF’s recently published strategy document, the de facto reduction in the employment of ground maneuvers and perception of a weakened threat have led to a drastic diminishment of IDF ground forces.

This study finds that the IDF’s de facto strategy of de-emphasizing ground forces and ground maneuvering is mistaken.

First, because the option of a large state-on-state confrontation, even if remote at present, cannot be completely ruled out. It has been proven time and again that in the volatile Middle East, things can change overnight.

Second, because simultaneously with the weakening of the Arab state armies, we are witnessing the emerging prominence of non-state armies capable of creating a medium-intensity threat. This phenomenon is the result of the Islamist resurgence and the increased funding, increased training and new technologies that are enhancing the military capabilities of non-state organizations.

Though they remain weaker than most Arab state armies, these organizations are already capable of conducting medium-intensity defensive operations and are working to achieve a medium-intensity offensive capability. (Hezbollah already has this capability.) In other words, though medium-intensity offensive actors are not a fundamental threat, they are more powerful than actors posing a “routine threat” and their power is increasing.

This paper has outlined several highly probable threat scenarios that clearly demonstrate that cultivating a small and highly capable ground force with the latest gadgets is important, but not enough. To meet the requirements set out in the IDF’s strategy document, Israel is advised to maintain a large, mechanized, capable and ready ground force, as it has done in the past – even if a large portion of this force is equipped with older AFVs and artillery upgraded only in specific crucial components. …

In conclusion, the authors warned that:

The IDF strategy document states the need for a “critical mass” to achieve its missions, but does not provide a number. We estimate that a scenario that requires maintaining a defensive line along all fronts, while having sufficient ground combat power to also conduct simultaneous major offensives on two fronts (for example, Lebanon and Syria, or Lebanon and Gaza), would require a ground force “critical mass” equivalent to at least 10 armored or mechanized divisions plus a large force of lighter rear-area security forces.

If we accept the assessment that most future wars will be multi-week to multi-month in duration, then this force size is even more necessary to enable rotation of units in action. The past and planned reductions in ground force units by the IDF imperil the ability of the IDF to meet the standard it sets for itself in its strategy document.

End Note

It will be emphasized again that the researchers do not pretend to claim that they predicted exactly what happened on October 7 and certainly not the timing of this attack. However, in practice, the IDF’s force structure was built the opposite of what was observed as necessary in the BESA study and also the opposite of what was required according to two IDF strategy documents published in 2015 and 2018.

 

Prof. Eitan Shamir is Director of the Begin-Sadat Center for Strategic Studies (BESA Center) and head of the MA program in Security and Strategy in the Political Studies Department at Bar-Ilan University.

Dr. Eado Hecht, a senior research fellow at the BESA Center, is a military analyst focusing mainly on the relationship between military theory, military doctrine, and military practice. He teaches courses on military theory and military history at Bar-Ilan University, Haifa University, and Reichman University and in a variety of courses in the Israel Defense Forces.

 view PDF

[1]The document also analyzed the extent of the threat posed by the organizations ISIS and Jabhat Fatah al-Sham (the Syrian branch of Al-Qaeda) and the military significance of the collapse of the regimes of Egypt and Jordan and their replacement by Islamic regimes.

[2] Israeli doctrinal concepts:

The Routine Threat: low intensity irregular warfare attacks whether by non-state organizations (guerrilla or terrorist) or the military of the enemy states.

The Fundamental Threat: high intensity regular warfare attacks aimed at destroying the state of Israel, or at least conquering major portions of it.

https://besacenter.org/in-2017-besa-researchers-warned-of-hamas-building-itself-in-order-to-carry-out-a-large-scale-raid-into-israel/?swcfpc=1

Τροχαία ατυχήματα στη Θεσσαλονίκη

0

 

Θεόδωρου Παναγιωτίδη (Τμήμα Οικονομικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας)

Ανδρέα Ψάρρα (Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας)

Την περίοδο Ιανουαρίου-Δεκεμβρίου 2022 καταγράφηκαν συνολικά 635 νεκροί από τροχαία ατυχήματα στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα είχαμε 58 νεκρούς ανά ένα εκατομμύριο κατοίκων. Αυτό το νούμερο είναι συγκρίσιμο με 21 νεκρούς για κάθε εκατομμύριο στην Σουηδία, 23 για την Νορβηγία και 31 για την Ελβετία. Οι γεωγραφικοί μας γείτονες που συχνά χρησιμοποιούν και τους δικούς μας δρόμους καταγράφουν : Βουλγαρία 78 και Ρουμανία 86.

Γράφημα 1: Τροχαία ατυχήματα ανά είδος στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια της περιόδου 2000-2022 (πηγή δεδομένων ΕΛΣΤΑΤ).

Χρησιμοποιώντας το αρχείο των ατυχημάτων της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας για τα έτη 2000 έως 2022 (γράφημα 1) παρατηρείται ότι γενικά τα ατυχήματα βαίνουν μειούμενα στο νομό Θεσσαλονίκης. Διαχωρίζοντας τα ατυχήματα σε αυτά που προκαλούν τραυματισμούς και σε αυτά που προκαλούν απώλειες ζωής παρατηρείται πάλι μείωση, με την πάροδο του χρόνου, με σημαντικότερη αυτή των θανατηφόρων ατυχημάτων. Παρόλα αυτά, δεν περνά απαρατήρητο το γεγονός ότι αν και το 2020 υπήρξε μείωση των ατυχημάτων, λόγω του περιορισμού των μετακινήσεων την περίοδο της πανδημίας, το 2021 και 2022 τα ατυχήματα συνολικά ήταν ελαφρώς περισσότερα από τα έτη της περιόδου 2018-19. Πιο συγκεκριμένα είχαμε αύξηση στον αριθμό ατυχημάτων με τραυματισμούς (σε αντίθεση με τα θανατηφόρα ατυχήματα που συνέχισαν την καθοδική πορεία τους-Γράφημα 2).

Γράφημα 2: Παθόντες τροχαίων ατυχημάτων στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια της περιόδου 2000-2022 (πηγή δεδομένων ΕΛΣΤΑΤ).

Χρησιμοποιώντας τα στατιστικά στοιχεία της Τροχαίας (Στατιστική Επετηρίδα Ελληνικής Αστυνομίας, 2022) για τα τροχαία ατυχήματα στο νομό Θεσσαλονίκης το 2022, μπορεί κανείς να οδηγηθεί σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Καταρχάς, το 2022 έλαβαν χώρα 1560 τροχαία ατυχήματα συνολικά από τα οποία τα 32 οδήγησαν σε τουλάχιστον μια απώλεια ζωής, ενώ τα υπόλοιπα 1528 οδήγησαν σε 1913 τραυματισμούς των εμπλεκομένων.

Θα λέγαμε λοιπόν ότι σχεδόν κάθε εβδομάδα ένας συνάνθρωπός μας χάνει τη ζωή του, ενώ καθημερινά πέντε άτομα τραυματίζονται στη Θεσσαλονίκη εξαιτίας των τροχαίων ατυχημάτων. Από τα συνολικά 2875 οχήματα που ενεπλάκησαν στα ατυχήματα αυτά η πλειοψηφία ήταν επιβατικά οχήματα ιδιωτικής χρήσης (1694) και δίκυκλα (881), ενώ την τρίτη θέση καταλαμβάνουν τα ταξί και τα λεωφορεία (57 και 41 αντίστοιχα). Το 27% των εμπλεκόμενων οδηγών και σχεδόν το 50% των εμπλεκόμενων πεζών είναι ηλικίας άνω των 50 ετών. Η πλειοψηφία των απωλειών αφορά ατυχήματα με δίκυκλα (μηχανοκίνητα και μη), ενώ σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις οι πεζοί καταλήγουν να χάνουν την ζωή τους. Περισσότερο από το 75% των ατόμων που έλαβαν μέρος σε κάποιο ατύχημα το 2022 στην περιοχή της Θεσσαλονίκης ήταν αρσενικού φύλου, ανεξάρτητα με το είδος οχήματος που χρησιμοποιούσαν. Ποσοστό μεγαλύτερο από το 66% των επιβαινόντων σε όχημα, που οδήγησε σε τραυματισμό ή θάνατο, δεν φορούσαν κράνος ή ζώνη ασφαλείας. Τέλος, τα περισσότερα τροχαία ατυχήματα παρατηρούνται την Παρασκευή, ενώ οι ώρες της ημέρας που συμβαίνουν τα περισσότερα ατυχήματα είναι από τις πέντε το απόγευμα έως αργά το βράδυ.

Συμπερασματικά, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή από όλους και ιδιαίτερα τους πεζούς και τους οδηγούς δικύκλων. Οι ηλικίες άνω των 50 ετών, αρσενικού φύλου, είναι περισσότερο επιρρεπείς στην πρόκληση ατυχημάτων. Η χρήση κράνους και ζωνών ασφαλείας είναι απαραίτητη, καθώς τα νούμερα δείχνουν ότι θα είχαν αποτραπεί πολλοί θάνατοι και τραυματισμοί με τη χρήση τους και μόνο. Η αύξηση των ελέγχων της Τροχαίας τις απογευματινές και βραδινές ώρες, ιδιαίτερα την Παρασκευή, πιθανόν να βοηθήσει σημαντικά στη μείωση των ατυχημάτων.

Μακεδονία

Θα ανατρέψει την στρατηγική των ΗΠΑ στη Μ.Α. ο πόλεμος στη Γάζα;

0

Ποιο είναι το μέλλον του Mad που έχει στόχο να ελέγξει την επιρροή της Κίνας στην Μέση Ανατολή, Αφρική και Ευρώπη .  

Ο oικονομικός Διάδρομος Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC) ανακοινώθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2023, στο περιθώριο της συνάντησης της G20 στο Νέο Δελχί, με την υπογραφή μνημονίου κατανόησης μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των επτά χωρών της Ινδίας, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Σαουδικής Αραβίας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας. Σύμφωνα με δημοσιευμένες πληροφορίες, αυτός ο διάδρομος περιλαμβάνει μια ακτοπλοϊκή διαδρομή που συνδέει τη Βομβάη και τη Μούντρα (Γκουτζαράτ) με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μέσω ακτοπλοϊκής διαδρομής και στη συνέχεια με τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία και στη συνέχεια το λιμάνι της Χάιφα στο Ισραήλ μέσω σιδηροδρομικού δικτύου. Όταν αυτή η γραμμή φτάνει στις ακτές της Μεσογείου, συνδέεται με το λιμάνι του Πειραιά στην Ελλάδα και τελικά καταλήγει στην Ευρώπη.

Αυτή η σιδηροδρομική και ναυτιλιακή διαδρομή περιλαμβάνει προηγμένες οπτικές ίνες, καθαρούς αγωγούς υδρογόνου και οικονομικές ζώνες, που έχουν αυξήσει ακόμη περισσότερο τη σημασία αυτού του νέου διαδρόμου. Αυτό το μεγάλο έργο, εάν υλοποιηθεί, μπορεί να δημιουργήσει μια νέα διάσταση οικονομικής ολοκλήρωσης μεταξύ της Μέσης Ανατολής, της Νότιας Ασίας και της Ευρώπης. Ορισμένοι βλέπουν ακόμη και αυτή την πρωτοβουλία ως έναν τρόπο να αυξηθεί η πιθανότητα εξομάλυνσης των σχέσεων του Ισραήλ με τη Σαουδική Αραβία, κάτι που είναι απαραίτητο για τη μεγάλη στρατηγική της Αμερικής και την πολύπλευρη διπλωματική προσπάθεια για το μέλλον της Μέσης Ανατολής. Μια προσπάθεια που φυσικά ίσως επηρεάστηκε κάπως από τη νέα ατμόσφαιρα της περιοχής μετά την επίθεση της Γάζας στο Ισραήλ.

Σε αυτόν τον διάδρομο, σε σχέση με τους περισσότερους άλλους διαδρόμους, παρακάμπτεται η γεωγραφία του Ιράν. Μπορεί να ειπωθεί ότι αυτός ο διάδρομος είναι μέρος του ευρύτερου σχεδίου της κυβέρνησης των ΗΠΑ για τον περιορισμό του Ιράν και τον έλεγχο της διευρυνόμενης επιρροής της Κίνας στη Μέση Ανατολή.

Διότι η επιρροή και ο ρόλος του Πεκίνου στην αναβίωση των σχέσεων Ιράν-Σαουδικής Αραβίας στις αρχές του 2023 θεωρείται μια κλήση αφύπνισης για την Αμερική. Ο στόχος του σχεδίου των Ηνωμένων Πολιτειών για την αναμόρφωση του γεωοικονομικού τοπίου της Μέσης Ανατολής μέσω επικοινωνιακών έργων όπως ο Διάδρομος Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης είναι να συμβάλει στη μείωση των αμφιβολιών των χωρών του Περσικού Κόλπου σχετικά με τη δέσμευση της Αμερικής να εγγυηθεί την ασφάλεια τους και ενισχύσει την ηγεσία της Ουάσιγκτον στον Περσικό Κόλπο. Ο διάδρομος συμπληρώνει άλλες πρωτοβουλίες όπως η Συμμαχία Φιλικών Δυνάμεων Ινδίας-ΗΑΕ-Ισραήλ-ΗΠΑ (I2U2) και η Συνεργασία για Παγκόσμια Υποδομή και Επενδύσεις (PGII) υπό την ηγεσία της G7, οι οποίες έχουν διαφημιστεί ως αντίπαλοι της Πρωτοβουλίας Belt and Road της Κίνας ( BRI).

Στην πραγματικότητα, ένα από τα πιο σημαντικά κίνητρα για την έναρξη αυτού του διαδρόμου ήταν ο έλεγχος της επιθετικής και διευρυνόμενης επιρροής της Κίνας στη Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Ευρώπη, ειδικά μεταξύ των συμμάχων της Αμερικής στη Μέση Ανατολή, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη ανησυχία στην Ουάσιγκτον.

Για την Ινδία, η συμφωνία με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ενίσχυσε τους δεσμούς της με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μέση Ανατολή, ενισχύοντας περαιτέρω τις προοπτικές της για πολυμέρεια και πολυπολικότητα. Αυτός ο διάδρομος μπορεί να οριστεί σε ένα ευρύτερο σχέδιο για τη Σαουδική Αραβία προς την οικονομική διαφοροποίηση και την προσπάθεια δημιουργίας μιας πιο ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Αυτό το έργο μπορεί να ενισχύσει τις σχέσεις και την ολοκλήρωση μεταξύ ηπείρων και πολιτισμών.

Στην πραγματικότητα, αυτή είναι μια στρατηγική ευκαιρία για τις Ηνωμένες Πολιτείες να διατηρήσουν την επιρροή τους και να καθησυχάσουν τους παραδοσιακούς εταίρους εν μέσω της αυξανόμενης επιρροής της Κίνας στην περιοχή. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, με την εφαρμογή αυτού του διαδρόμου, τα εμπορεύματα μπορούν να φτάσουν στην Ευρώπη από τη Βομβάη 40% πιο γρήγορα από τη Διώρυγα του Σουέζ και να μειώσουν το κόστος κατά 30%. Αυτός ο διάδρομος θα εμβαθύνει τη στρατηγική αλληλεπίδραση της Ινδίας με την Αραβική Χερσόνησο εγκαθιστώντας σταθερή επικοινωνία και προωθώντας πολιτικούς και στρατηγικούς δεσμούς με τις χώρες της περιοχής. Προς αυτή την κατεύθυνση, υποτίθεται ότι πρέπει να ευθυγραμμιστούν οι ρυθμίσεις, οι φορολογικές και οι τελωνειακές διαδικασίες.

Αυτός ο διάδρομος θα δημιουργήσει ένα αποτελεσματικό δίκτυο μεταφορών για την απρόσκοπτη διακίνηση εμπορευμάτων, το οποίο θα οδηγήσει σε βιομηχανική ανάπτυξη, ειδικά στις περιοχές που συνδέονται με τον διάδρομο. Καθώς οι οικονομικές δραστηριότητες επεκτείνονται λόγω βελτιωμένων επικοινωνιών, οι ευκαιρίες απασχόλησης σε όλους τους τομείς θα αυξηθούν. Αυτός ο διάδρομος μπορεί να διευκολύνει τον ενεργειακό εφοδιασμό και να εξασφαλίσει πηγές ενέργειας, ειδικά από τη Μέση Ανατολή, ασφαλής πρόσβαση σε πηγές ενέργειας της Μέσης Ανατολής.

Θα σταθεροποιήσει τον ενεργειακό τομέα της Ινδίας και θα στηρίξει την αναπτυσσόμενη οικονομία της και η ανάπτυξη της Ινδίας, θα οδηγήσει στον έλεγχο και θα δημιουργήσει μια ισορροπία έναντι της οικονομικής και εμπορικής ισχύος της Κίνας, και αυτός είναι ένας από τους σημαντικότερους στόχους των ΗΠΑ και της Δύσης στην έναρξη αυτού του διαδρόμου.  Αυτή η πρωτοβουλία μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί στρατηγικά για την ανάπτυξη ειδικών οικονομικών ζωνών κατά μήκος της διαδρομής της.

Οι ειδικές οικονομικές ζώνες μπορούν να προσελκύσουν ξένες επενδύσεις, να προωθήσουν την παραγωγή και να οδηγήσουν την οικονομική ανάπτυξη σε αυτές τις καθορισμένες περιοχές. Φυσικά, η επιτυχία αυτού του έργου εξαρτάται από την οικονομική ανάπτυξη και τη ζήτηση στην Ινδία, τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη, η οποία με τη σειρά της εξαρτάται από τη βελτίωση της παγκόσμιας οικονομίας.

Αυτό το έργο αντιμετωπίζει επίσης προκλήσεις. Για παράδειγμα, εκτός από τις περιβαλλοντικές ανησυχίες, σημαντικό μέρος των σιδηροδρομικών γραμμών, ειδικά στη Μέση Ανατολή, έχει χαθεί και απαιτούνται σημαντικές υποδομές και επενδυτικές προσπάθειες για την ολοκλήρωση αυτού του σιδηροδρομικού δικτύου. Ο συντονισμός των προσπαθειών, των πολιτικών και των κανονισμών μεταξύ πολλών χωρών με διαφορετικά συμφέροντα, νομικά συστήματα και διοικητικές διαδικασίες είναι μια άλλη σημαντική πρόκληση για την υλοποίηση αυτού του διηπειρωτικού διαδρόμου.

Ο αυξημένος ανταγωνισμός μέσω των υφιστάμενων οδών μεταφοράς, ειδικά της διώρυγας του Σουέζ της Αιγύπτου, η οποία ενδέχεται να έχει μειωμένη κίνηση και έσοδα καθώς η πρωτοβουλία τίθεται σε ισχύ, θα μπορούσε να δημιουργήσει διπλωματικά εμπόδια.

Η εξισορρόπηση των γεωπολιτικών συμφερόντων των συμμετεχουσών χωρών και η αντιμετώπιση πιθανών πολιτικών ευαισθησιών, ειδικά στην περίπτωση του Ισραήλ, είναι απαραίτητη για την ομαλή υλοποίηση αυτού του έργου, ειδικά μετά την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ και την επακόλουθη δυσανάλογη και πολύ βίαιη ισραηλινή απάντηση σε αυτό. που είχε ως αποτέλεσμα την αδιάκριτη δολοφονία αμάχων.Και η υποδομή έχει καταστραφεί.

Η Σαουδική Αραβία ανακοίνωσε επίσημα ότι ανέστειλε όλες τις διαπραγματεύσεις εξομάλυνσης με το Ισραήλ. Επίσης, η εκτίμηση και η παροχή επαρκών οικονομικών πόρων για την κατασκευή, λειτουργία και συντήρηση του διαδρόμου μπορεί να αποτελέσει πρόκληση. Οι αρχικές εκτιμήσεις δείχνουν ότι η ανάπτυξη καθεμιάς από τις διαδρομές αυτού του έργου μόνο μπορεί να κοστίσει μεταξύ 3 και 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία, φυσικά, δεδομένου ότι οι χώρες στη διαδρομή αυτού του έργου είναι πολύ πλούσιες, δεν θα είναι δύσκολο να ξεπεράσουν  την οικονομική πρόκληση.

Η έναρξη αυτού του έργου μαζί με άλλους διαδρόμους που παρακάμπτουν το Ιράν, όπως ο Μέσος Διάδρομος από την Κεντρική Ασία προς την Ευρώπη και η πρωτοβουλία Belt and Road της Κίνας, η οποία καθορίζει εναλλακτικές διαδρομές αντί για το Ιράν λόγω κυρώσεων και υπερβολικής γραφειοκρατίας στο Ιράν, θεωρείται από μόνη της σημαντικό γεωοικονομικό πλήγμα για το Ιράν.

Αλλά το θέμα γίνεται πιο σημαντικό όταν γνωρίζουμε ότι η Ινδία θα εξετάσει πιθανώς αυτή τη νέα πρωτοβουλία ως εναλλακτική λύση στον Διάδρομο Βορρά-Νότου, στον οποίο η ίδια η Ινδία, μαζί με το Ιράν και τη Ρωσία, ήταν ένας από τους ιδρυτές του. Εάν πραγματοποιηθεί μια τέτοια κατάσταση, θα πληγεί σε μεγάλο βαθμό η γεωπολιτική και γεωοικονομική αξιοπρέπεια της χώρας.

Ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια είναι το άνοιγμα του διαδρόμου βορρά-νότου της σιδηροδρομικής διαδρομής Rasht προς Astara εντός του Ιράν, ο οποίος δεν έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο μέχρι στιγμής. Ως εκ τούτου, η χώρα θα πρέπει να παρουσιάσει μια νέα προσέγγιση και απαλλαγή από κυρώσεις λόγω της προνομιακής της θέσης ως σημαντικός δακτύλιος διαδρόμων. Να ενθαρρύνει την Κίνα να δρομολογήσει την Πρωτοβουλία Βόρεια Ζώνη και Δρόμος από το Ιράν και με την έναρξη του Διαδρόμου Βορρά-Νότου, να μειώσει την ελκυστικότητα του νέου διαδρόμου για την Ινδία, προκειμένου να αποτραπεί η περαιτέρω διάβρωση του γεωπολιτικού και γεωοικονομικού πλεονεκτήματος της.

Να σημειωθεί ότι εκτός από το Ιράν, ο διάδρομος Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης έχει αγνοήσει επίσης την Αίγυπτο και την Τουρκία. Μάλιστα, αυτός ο διάδρομος θα μειώσει τη στρατηγική του σημασία παρακάμπτοντας τη Διώρυγα του Σουέζ.

Επίσης, αγνοώντας την Τουρκία, αυτό το έργο πρόκειται να φτάσει στην Ελλάδα, έναν από τους σημαντικότερους ανταγωνιστές στην περιοχή της Άγκυρας.

Αυτός ο διάδρομος συνάδει με την επιθυμία της Ελλάδας να γίνει η «Πύλη της Ινδίας στην Ευρώπη».

Ένα τέτοιο θέμα αντιμετωπίστηκε με τη συμφωνία της Ινδίας. Επειδή ο Ινδός πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι στις 25 Αυγούστου 2023, πριν από την επίσημη ανακοίνωση της συμφωνίας για τον διάδρομο Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης, στο δρόμο της επιστροφής του από τη σύνοδο κορυφής των BRICS, επισκέφθηκε την Αθήνα και οριστικοποίησε συμφωνία με τον Έλληνα ομόλογό του για την εξασφάλιση λιμένων για το έργο.

Αν και το Ιράν και η Αίγυπτος δεν είχαν μέχρι στιγμής σημαντική αντίδραση σε αυτόν τον διάδρομο, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν όμως , στην πρώτη του αντίδραση αμέσως μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας, είπε ότι δεν υπάρχει διάδρομος χωρίς την Τουρκία.

Γιατί είμαστε σημαντικό κέντρο παραγωγής και εμπορίου και ο δρόμος της κυκλοφορίας από ανατολή προς Δύση πρέπει να περνάει από την Τουρκία.

Μετά τη σύγκρουση μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ, που οδήγησε στην ολική επίθεση του Ισραήλ στον λαό της Γάζας, ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτός ο πόλεμος θα προκαλέσει την αποτυχία του διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης, επειδή το Ισραήλ και η Ιορδανία, σήμερα εμπλεκόμενοι σε πόλεμο και στο επίκεντρο της ανασφάλειας βρίσκονται στη διαδρομή αυτού του διαδρόμου. Επομένως, ο πόλεμος και η ανασφάλεια είναι ένα μεγάλο εμπόδιο που θα εμποδίσει την εφαρμογή του.

Προτείνεται επίσης ότι οι αραβικές χώρες ενδέχεται να αποσυρθούν από τη συμμετοχή σε αυτό το έργο λόγω της οργής της αραβικής κοινής γνώμης από τις βάναυσες επιθέσεις του Ισραήλ. Αν και όσο υπάρχει πόλεμος και σύγκρουση, η σκιά του θα είναι πάνω από οποιοδήποτε έργο, συμπεριλαμβανομένης της Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης, και θα αποδυναμώσει την πιθανότητα εφαρμογής τους. Γεγονός όμως είναι ότι μέχρι στιγμής δεν έχει παρατηρηθεί καμία απροθυμία ή σημάδι να αγνοηθεί αυτό το έργο. Ως μία από τις πιο σημαντικές χώρες στην πορεία αυτού του διαδρόμου, η Σαουδική Αραβία δεν είναι μόνο πρόθυμη να τον εφαρμόσει. Μάλλον, φαίνεται ότι, σε αντίθεση με κάποιες αρχικές αδύναμες θέσεις υποστήριξης της Παλαιστίνης και στη σκιά των επιθέσεων στον λαό της Γάζας, η εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ δεν έχει αφαιρεθεί από την ημερήσια διάταξη και μάλιστα λέγεται ότι κατά την πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού Άμυνας αυτής της χώρας στην Ουάσιγκτον, δόθηκε το πράσινο φως για τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων για εξομάλυνση· Ως εκ τούτου, αν και οι λεπτομέρειες αυτού του διαδρόμου δεν έχουν ακόμη καθοριστεί πλήρως, φαίνεται όμως ότι λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία αυτού του διαδρόμου για τη μείωση και τον έλεγχο της επιρροής της Κίνας στη Μέση Ανατολή και την περιοχή, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοι τους θα παρακολουθήσουν σοβαρά τη διαδικασία εφαρμογής του.

https://www.entekhab.ir/fa/news/743165/تماشا-کنید-کریدور-هند-سعودی-هوا-شد-گزارشی-از-کریدور-پرسروصدای-عرب-مد-و-حرف-و-حدیث‌ها-در-مورد-آن

 

Μεγάλη μπίζνα το Μεταναστευτικό στην Κύπρο! Πλαστογραφούν υπογραφές υπουργών και δίνουν άδειες παραμονής

1

Κύκλωμα δικηγόρων χειραγωγεί ανθρώπους! Απίστευτες στρεβλώσεις στη νομοθεσία για το άσυλο και τη μετανάστευση.

Το μεταναστευτικό όπως και στην Ελλάδα έτσι και στην Κύπρο αποτελεί ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα. Η Μεγαλόνησος κατακλύζεται καθημερινά από παράνομες αφίξεις μεταναστών, αδυνατεί να αναχαιτίσει τις ροές, ενώ δεν μπορεί να προχωρήσει απελάσεις παράνομων. Όλα οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι όπως και στη χώρα μας έτσι και σε εκείνο άκρο του Ελληνισμού, το μεταναστευτικό έχει εξελιχθεί σε μία πολύ μεγάλη μπίζνα.

Το μεταναστευτικό έχει πάψει να είναι θέμα ανθρωπιστικό από τη στιγμή που έχουν παρεισφρήσει κυκλώματα δικηγόρων. Όπως καταλαβαίνετε, το πρόβλημα έχει μετατραπεί για κάποιους σε μία ιδιαίτερα επικερδή βιομηχανία. Πλαστογραφούν υπογραφές υπουργών προκειμένου να δίνονται άδειες παραμονής σε μετανάστες. τα οποία πήγαιναν στα κέντρα φιλοξενίας είτε να προκαλέσουν επεισόδια στον χώρο φιλοξενίας είτε δίνοντάς τους ψεύτικες και λανθασμένες πληροφορίες όσον αφορά τα δικαιώματα παραμονής τους. Όλα αυτά συνεχίζονται και δυστυχώς δεν υπάρχει καταδίκη των συγκεκριμένων προσώπων, τα οποία συνεχίζουν να εξασκούν το επάγγελμα του δικηγόρου.

Ειδικοί υποστηρίζουν, ότι υπάρχουν πολλές στρεβλώσεις όσον αφορά τη συγκεκριμένη νομοθεσία για το άσυλο και τη μετανάστευση. Αυτά προβλήματα δημιουργούν με τις σειρά τους καθυστερήσεις και δίνουν το δικαίωμα στον κάθε επιτήδειο να εκμεταλλεύεται το σύστημα και τις αρχές της δημοκρατίας, αλλά και τους ίδιους τους ανθρώπους. Με ψευδείς παραστάσεις για την παραμονή των ανθρώπων αυτών από τους οποίους αντλούν ποσά, είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για σχέδιο εξαπάτησής τους.

Σε αυτή τη μπίζνα σημαντικό ρόλο παίζουν, όπως και στην Ελλάδα κάποιες ΜΚΟ με τις οποίες επικρατεί τεράστιο πολεμικό κύμα. Στην Κύπρο διαγράφηκαν ΜΚΟ που ήταν βιτρίνες των κυκλωμάτων εκμετάλλευσης των μεταναστών. Υπάρχει όμως ένα ακόμα πρόβλημα που πρέπει να επισημανθεί. Δίνονται προεδρικές χάρες σε αλλοδαπούς που έχουν ποινικό μητρώο!!!

Πάρτε μια γεύση από την κατάσταση που επικρατεί βλέποντας ένα απόσπασμα της εκπομπής «Τομές στα Γεγονότα» με την Πέτρα Αργυρού, στην τηλεόραση «ΣΙΓΜΑ».

ΠΗΓΗ: Γεωπόλδος / Sportdog.gr

Η ηχηρή απουσία της Ε.Ε. απο τις γεωπολιτικές εξελίξεις

10

 

του Παντελή Σαββίδη

Η ήπια πολιτική αποδίδει όταν έχει πίσω της και υποστηρίζεται απο μια σκληρή πολιτική (οι ελληνικοί όροι είναι η μετάφραση των αντίστοιχων soft power και hard power, αγγλικών).
Είναι αυτό που λέμε στα ελληνικά, η διπλωματία για να είναι αποτελεσματική πρέπει να στηρίζεται σε στρατιωτική ισχύ.
Η Ευρώπη παρέβλεψε αυτόν τον κανόνα για λόγους ακατανόητους. Είχε τη θεσμική μνήμη για να καταλάβει ότι η αμυντική στήριξη στις ΗΠΑ, η εμπορική στην Κίνα και η ενεργειακή στη Ρωσία κάποτε θα τελείωναν ή αν δεν τελείωναν θα συναντούσαν δυσκολίες και αδιέξοδα. Αλλά δεν φρόντισε, παράλληλα, με την ήπια ισχύ της να αναπτύξει και την σκληρή.

Βεβαίως εκείνο που θα πρόβαλε θα ήταν η ήπια ισχύ αλλά η σκληρή θα την βοηθούσε να είναι αποτελεσματική. Σήμερα, δεν έχει σκληρή ισχύ και γίνεται γεωπολιτικό έρμαιο ισχυρότερων δυνάμεων.

Αυτήν την αδυναμία της Ευρώπης που έχουν συνειδητοποιήσει οι πολίτες της, θα την έχουν, προφανώς, αντιληφθεί και οι ηγεσίες της αλλά δεν έκαναν τίποτε.
Σήμερα έρχεται ο Μάριο Ντράγκι για να μας πει τα κοινώς αυτονόητα.ΕΔΩ

Πως αν η ευρώπη δεν αναπτύξει κοινή άμυνα και εξωτερική πολιτική, βεβαίως κοινή οικονομία ως ένα βαθμό έχει, δεν θα μπορέσει να επιβιώσει παρά ως μια κοινή αγορά. Αυτό θέλουμε;
Δεν ξέρω πόσοι περιορίζονται σε αυτό. Στην Ελλάδα, όμως, δεν συμφέρει. Η Ελλάδα αν δεν ήταν σήμερα στην Ε.Ε. θα ήταν παρίας του διεθνούς συστήματος. Και δυστυχώς, αυτό δεν το καταλαβαίνει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας της. Δεν μπορώ να αντιληφθώ πως σκέφτεται αυτός ο αριθμητικά σημαντικός πληθυσμός της χώρας που θέλει την έξοδο απο την Ε.Ε. ή την αποδόμηση της Ευρώπης. Αν σήμερα έχουμε μια σχετική σταθερότητα απο άποψη ειρήνης και ένα μεροκάματο για να περάσουμε την ημέρα το οφείλουμε στη συμμετοχή μας στην Ε.Ε.
Η ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης εξυπηρετεί χώρες, κυρίως, όπως η Ελλάδα. Τώρα γίνεται αντιπληπτό και σε πρωτεύουσες μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών πως ίσως εξυπηρετεί και αυτές. Η οικονομία τους αντιμετωπίζει κρίση διότι δεν μόρεσαν αν παρέμβουν στον πόλεμο της Ουκρανίας με βάση το συμφέρον τους αλλά με βάση την βούληση των ΗΠΑ. Συναντούν, επίσης, δυσκολίες διότι δεν μπορούν να διαμορφώσουν μια αυτόνομη εμπορική πολιτική σε σχέση με την Κίνα διότι δεν τους το επιτρέπουν οι ΗΠΑ. Και περνούν οικονομική κρίση διότι η ενέργεια που προμηθεύονται είναι τριπλάσια στο κόστος της απο άλλες ανταγωνιστικές οιονομίες διότι διέρρηξαν τις σχέσεις τους με τη Ρωσία. Και όλα αυτά διότι δεν έχουν ισχυρό στρατό, κοινή εξωτερική πολιτική και κοινή οικονομική πολιτική που θα διευκόλυναν μια αυτόνομη και αυτοδύναμη διεθνή παρουσία.
Οι ισχυρές χώρες της Ευρώπης πρέπει να αντιληφθούν πως η ομοσπονδοποίησή της και η γεωπολιτική ισχυροποίησή της αποτελούν την αναγκαία προϋπόθεση και για την δική τους επιβίωση. Εκτός και αν οι ηγεσίες τους αποφάσισαν να παραδοθούν στα ρεύματα εξ ανατολών.
Η Ε.Ε δεν είχε δική της πολιτική ούτε στο ουκρανικό, ούτε στο παλαιστινιακό. Είναι τόσο απούσα που προκαλεί τα ειρωνικά σχόλια ακόμη και της Τουρκίας. Ακόμη και η Τουρκία έχει μεγαλύτερο γεωπολιτικό αποτύπωμα στις γεωπολιτικές εξελίξεις απο την Ε.Ε.
Μέχρι ποίου σημείου είναι διατεθειμένη η ηγεσία της να εγκαταλείψει την Ευρώπη; Ποιες δυνάμεις την κρατούν σε αδράνεια; Έχουν αποφασίσει το τέλος της;.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αδράνειας και λανθασμένης πολιτικής είναι ο τρόπος που η Ένωση αντιμετωπίζει το κυπριακό, λόγω γεωπολιτικής αδυναμίας της. Η Κύπρος θα μπορούσε να προμηθεύσει με ενέργεια την ΕΕ. Και σε συνεργασία της Κύπρου με μεσανατολικές χώρες να λύσει ενδεχομένως και το ενεργειακό της πρόβλημα.Δεν έχει υποστηρίξει, όμως, η Ε.Ε. μια σοβαρή λύση στο κυπριακό. Υποστηρίζει την μεσοβέζικη και καταστροφική λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδία.
Ο πόλεμος στη Γάζα πρέπει να αποτελέσει αφορμή προβληματισμού της Ε.Ε. Η Ε.Ε. είναι μέρος της Δύσης και ηγεμονική δύναμη στη Δύση είναι οι ΗΠΑ. Η συνεργασία τους πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Τι γίνεται, όμως, όταν τα συμφέροντα των μερών αποκλίνουν; Όπως π.χ. στον πόλεμο της Ουκρανίας;
Η Ε.Ε. πρέπει να αποκτήσει δικό της γεωπολιτικό αποτύπωμα. Και αυτό είναι που επισημαίνει ο Μάριος Ντράγκι σε μια σειρά ουσιαστικότατων επισημάνσών του για το μέλλον της Ευρώπης.

How pro-Palestinian protests threaten Middle East autocrats

0

In some Middle Eastern countries, pro-Palestinian rallies recall pro-democracy protests from 2011. Now, the region’s authoritarian leaders are worried the conflict in Gaza could alter the political status quo at home.

https://p.dw.com/p/4Yg0I
The Egyptian government gave permission for pro-Palestinian protests in late OctoberImage: MOHAMED ABD EL GHANY/REUTERS 

In late October, Egyptians were permitted to do something they had not been allowed to do for years: protest.

The country’s authoritarian government does not support the right to freedom of assembly. But around a fortnight ago, Egypt’s government, headed by President Abdel Fattah el-Sissi, allowed pro-Palestinian demonstrations to proceed under strict conditions and in certain locations.

Since the October 7 attacks on Israel by the Islamist militant group Hamas in which, according to the country’s foreign ministry, around 1,200 Israelis died, Israel has been bombing the Gaza Strip. Over 11,000 Palestinians have been killed, according to Gaza’s health authorities, which are run by Hamas.

Some of Egypt’s protests were clearly state-sponsored, observers said, noting that demonstrators were bussed in and chanted in support of el-Sissi as well as the Palestinian Territories. But others were more organic — and some of them went rogue.

At one stage, several locals headed for Tahrir Square, the symbolic center of Egypt’s 2011 protests, which were part of the so-called “Arab Spring” pro-democracy movement that eventually toppled former Egyptian dictator Hosni Mubarak. While there, chants changed from a Palestinian focus to a refrain often heard in 2011 and directed at the Egyptian authorities: “Bread, freedom, social justice!”

‘A gateway into politics’

“The Palestinian cause has always been a politicizing factor for Egyptian youth across generations,” said Hossam el-Hamalawy, an Egyptian researcher and activist now living in Germany who writes a regular newsletter on Egyptian politics.

“In fact, for many Egyptian political activists — whether those who led the [2011] revolution or were involved in earlier protests — their gateway into politics was the Palestinian cause. The 2011 uprising in Egypt was literally the climax of a process that started with the second Palestinian intifada a decade earlier.”

To prevent any more pro-Palestinian protests from becoming anti-government demonstrations, Egyptian authorities have cracked down even harder on dissent, arresting more than 100 people and beefing up security in public squares, el-Hamalawy reported.

The Egyptian government is not the only regime in the region to fear that the Palestinian issue — one that many ordinary people living in the Middle East deeply sympathize with — could threaten the political status quo.

The region’s leaders “have always seen the Palestinian cause as a way for people to vent their anger,” explained Joost Hiltermann, head of the Middle East and North Africa program at the International Crisis Group, a think tank.

“But it’s a double-edged sword. When circumstances in a country are very bad, the protests could well take a domestic turn and become a critique of the ruling regime.”

As a result, authoritarian leaders have had to “play a very careful game,” Hiltermann told DW, so they don’t lose control of the protests while still saying what their citizens want to hear.

Palestinians perform Friday prayer as Israeli attacks continue on 35th day at the courtyard of Nasser Hospital on Khan Yunis,
Israel has targeted hospitals and ambulances in GazaImage: Abed Zagout/Anadolu/picture alliance

Bahrain’s government has also banned protests since 2011 but allowed pro-Palestinian demonstrations to go ahead over the past month. These were bigger than any since Bahrain’s own “Arab Spring” protests in 2011, and media reports say some of those participating held signs depicting Bahrain’s king holding hands with Israeli leader Benjamin Netanyahu. Riot police were called in to disperse the protests.

In Tunisia, there have also been large pro-Palestinian protests, and Tunisia’s increasingly authoritarian leader, Kais Saied, has been visibly treading a fine line on the issue. He has used locals’ empathy with Palestinians for his own purposes and potentially to bolster his own popularity.

“Part of Saied’s motivation in taking a strident stance and whipping up popular anger may be to deflect attention from the country’s dire economic straits,” experts at the Crisis Group wrote in a commentary earlier this month.

Initially, Saied came out in support a draft law that made normalizing relations with Israel a criminal offense.

More recently, though, he has backtracked, saying such a law would hurt Tunisia’s future economic and diplomacy prospects.

Widespread discontent with leadership

The situation “exposes how weak the Arab regimes are, including Egypt, their inability to influence what’s happening, to protect the Palestinians or to pull together a cease-fire,” el-Hamalawy said. “And this is triggering widespread discontent. You see it all over social media: People are sharing news from Palestine eagerly, as well as memes, cartoons and jokes that ridicule el-Sissi and other Arab rulers.”

But that doesn’t mean that pro-Palestinian protests will morph into a new pro-democracy movement, he said. At least, not straight away.

“We’re not on the verge of another 2011 because there is a substantial difference between dissidents now and then,” el-Hamalawy explained, noting that the el-Sissi government has more or less repressed almost all voices of opposition.

However, there are some small, localized indications of ongoing dissent, el-Hamalawy noted. “So the more this war [in Gaza] drags on, the more likely it is that something might happen.”

To avoid that, Middle Eastern nations that have normalized, or planned to normalize, relations with Israel are balancing angry public proclamations on the topic with realpolitik in private.

“In off-the-record conversations… some Arab officials have spoken about Hamas and Gaza in the sort of language one would expect to hear from right-wing Israelis,” the Economist, a British magazine, reported. “They harbor no sympathy for an Islamist group backed by Iran. But they dare not repeat such remarks in public.”

Attendees arrive for the yearly Future Investment Initiative (FII) conference in the Saudi capital Riyadh on October 24, 2023.
Despite the conflict, Saudi Arabia went ahead with an investment conference last monthImage: Fayez Nureldine/AFP/Getty Images

“Today Arab leaders may be willing to speak out for Palestine, but few are ready or capable of walking their talk,” Marwan Bishara, a senior political analyst at the Qatar-based media outlet Al Jazeera, wrote in an op-ed at the end of October.

No significant outcome expected

This is also why not much should be expected from the meetings being held in the Middle East this weekend, as longtime observers of the region said.

Saudi Arabia is holding an extraordinary joint Islamic-Arab summit on Saturday. Previously the country had been planning two summits, one of the Arab League and the other of the Organisation of Islamic Cooperation, but combined them “in response to the exceptional circumstances taking place in the Palestinian Gaza Strip,” Saudi Arabia said. Iranian President Ebrahim Raisi is expected to attend in his first trip to Saudi Arabia since the two nations severed ties seven years ago.

“But the meetings won’t amount to much,” Joost Hiltermann told DW. “The regimes want to make sure they are being seen to be doing something, even if they are not doing much.”

The Middle East’s authoritarians may put pressure on the US to rein in its Israeli partner, and they may threaten to withdraw, or indeed withdraw, ambassadors, Hiltermann said. “And they want to sound holier than the Pope when it comes to the Palestinian question. But they will not break relationships with Israel that are in their national interests. It’s all about paying lip service to the Palestinian cause — as we have seen them do for decades already.”

El-Hamalawy agrees, “There will be the usual statements of condemnation, the usual PR. But no, I don’t think anything substantial is going to come out of it, let alone anybody declaring war.”

Edited by: Davis VanOpdorp

This story was updated on November 11 to reflect Saudi Arabia’s announcement that it would hold one summit instead of two in Riyadh

DW

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΣΤΗΣΕ ΧΟΡΟ ΣΤΗ ΓΑΖΑ

1

 

Η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς και η ο τρομοκρατική ηγεσία του βαθέως κράτους του Ισραήλ σέρνουν το χορό του θανάτου, διακατεχόμενοι από την ίδια θανατολατρική διαστροφή 

Όποιος δηλώνει ότι είναι υπερ της Χαμάς ή του βαθέως κράτους του Ισραήλ και όχι υπέρ του Ισραηλινού και Παλαιστινιακού λαού συγχρόνως που υφίστανται και τη Χαμάς και το βαθύ κράτος, ίσως θα πρέπει να το ξανασκεφτεί

Κλεάνθης Γρίβας

11/11/2023

«Όλα είναι αλληλένδετα: πόλεμος, τρομοκρατία, αστυνομικό κράτος, παγκόσμια οικονομία, οικονομική λιτότητα, οικονομική απάτη, διεφθαρμένες κυβερνήσεις, φτώχεια και κοινωνική ανισότητα, αστυνομική βία, Αλ Κάιντα, ISIS, παραπληροφόρηση των μέσων ενημέρωσης, ρατσισμός, πολεμική προπαγάνδα, όπλα μαζικής καταστροφής, η μόνιμες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, η ποινικοποίηση της πολιτικής, η CIA, το FBI, η κλιματική αλλαγή, ο πυρηνικός πόλεμος, η Φουκουσίμα, η πυρηνική ακτινοβολία, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, η συμμαχία Κίνας-Ρωσίας, η Συρία, η Ουκρανία, το ΝΑΤΟ, ποικίλες ψευδείς σημαίες, η αλήθεια 11ης Σεπτεμβρίου 2001….

Απαιτείται μια συνολική κατανόηση αυτής της παγκόσμιας κρίσης, και μια αντιστροφή του κύματος του πολέμου, με τη δημιουργία ειρήνης, την εγκαθίδρυση κοινωνικής δικαιοσύνης και πραγματικής δημοκρατίας».

καθηγητής Michel Chossudovsky

Global Research, 11 Ιανουαρίου 2023

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ

Τα εγκλήματα πολέμου «είναι εγκλήματα» μόνο όταν διαπράττονται από δυνάμεις  που θεωρούνται «εχθρικές», αλλά «δεν είναι εγκλήματα» όταν διαπράττονται από δυνάμεις που θεωρούνται «φιλικές». Αυτό το διπλό σχιζοφρενικό κριτήριο επιτρέπει να διαιωνίζονται επ’ άπειρο τα εξουσιαστικά εγκλήματα. Γιατί τα εγκλήματα πολέμου είναι εγκλήματα ανεξάρτητα από ποιόν διαπράττονται.

Η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς και το τρομοκρατικό Βαθύ Κράτος του Ισραήλ, διακατεχόμενοι από την ίδια θανατολατρική διαστροφή, έχουν στήσει ένα εφιαλτικό χορό του θανάτου, θερίζοντας τα αιώνια θύματα κάθε εξουσιαστικής σύγκρουσης: τους αθώους αμάχους – γυναίκες και άνδρες, παιδιά και ηλικιωμένους, που είναι εγκλωβισμένοι σ’ ένα κύκλο της κόλασης.

Όπως γράφει η Hanin Majadli στην ιστορική ισραηλινή εφημερίδα Haaretz:

«Για έναν κάτοικο της Γάζας δεν έχει σημασία ποια λέξη χρησιμοποιεί ο ελεύθερος κόσμος ή το Ισραήλ, για να περιγράψει τον θάνατο που πνίγει και σκοτώνει τον ίδιο και την οικογένειά του μετά την επέμβαση…  Χρειαζόμαστε μια κατάπαυση του πυρός στη Γάζα τώρα».

Ποιος διεστραμμένος (αν)εγκέφαλος σκαρφίστηκε την αποκρουστική σύλληψη της «αναλογικότητας στην αντίδραση» ως δικαιολογία του μαζικού εγκλήματος κάθε εξουσίας;

Τί σημαίνει «αναλογικότητα» ως απάντηση σε ένα έγκλημα; Αυτοί θα δολοφονούν 10 και εμείς άλλους 10; Αυτοί θα επιδίδονται σε 10 βιασμούς και εμείς σε άλλους 10; Αυτοί θα σκοτώνουν 10 παιδιά και εμείς άλλα 10; Αυτοί θα κατεδαφίζουν 10 κτίρια (κατοικίες, νοσοκομεία, παιδικούς σταθμούς) και εμείς άλλα 10;

Και πώς κλείνει αυτός ο κύκλος του αίματος, του θανάτου και της καταστροφής, αν όχι με τον θρίαμβο του θανάτου και της καταστροφής;

Ποια «αναλογικότητα» εφαρμόστηκε από του συμμάχους με τους ανελέητους στρατηγικούς βομβαρδισμούς (ευφημισμός που σημαίνει βομβαρδισμούς κατοικημένων περιοχών και όχι στρατιωτικών στόχων) της ναζιστικής Γερμανίας, που ήταν πολλαπλάσιοι απ’ αυτούς στους οποίους επιδόθηκε το ναζιστικό καθεστώς; Ποια «αναλογικότητα» εφαρμόστηκε στον ατομικό βομβαρδισμό της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι τον Αύγουστο του 1945;

Το βιβλίο του A. C. Grayling με τίτλο «Ανάμεσα στις Νεκρές Πόλεις» (Κασταλία, Αθήνα, 2006, σελ. 343-403), αποτελεί μια μακάβρια αναλυτική καταγραφή των φρικαλεοτήτων που συνεπάγονται οι πόλεμοι που γίνονται εξαιτίας γεωπολιτικών συμφερόντων και των «στρατηγικών βομβαρδισμών».

Στις 22 Φεβρουαρίου 1942, ο σερ Άρθουρ Χάρρις, φανατικά προσκολλημένος στην ιδέα της επίτευξης της νίκης με την καταστροφή των πόλεων του εχθρού (λόγος για τον οποίο απέκτησε το προσωνύμιο «Χάρρις ο Βομβαρδιστής»), ανέλαβε την βρετανική Διοίκηση Στρατηγικού Βομβαρδισμού (δηλαδή, τη Διοίκηση που ήταν αρμόδια για τον βομβαρδισμό κατοικημένων περιοχών, με μαζικούς βομβαρδισμούς εξολόθρευσης αμάχων και κτιριακών εγκαταστάσεων, με βομβαρδισμούς με «χαλιά» βομβών, και όχι χτυπήματα σε στρατιωτικούς στόχους), επισημοποιήθηκε η χρήση του βομβαρδισμού των αστικών κέντρων, με βάση το δόγμα του Χάρρις ότι «στόχος είναι ο άμαχος εχθρικός πληθυσμός. Θα κερδίσουμε τον πόλεμο κατά των Ναζί, ισοπεδώνοντας τις γερμανικές πόλεις». Δόγμα το οποίο αποδέχθηκε αμέσως μετά, η βρετανική Κυβέρνηση Πολέμου (με επικεφαλής τον Ουίνστων Τσώρτσιλ που είχε αναλάβει στις 10 Μάϊου 1940) και το Επιτελείο Αεροπορίας που αποφάσισαν την καταστροφή ΟΛΩΝ των γερμανικών πόλεων με πληθυσμό άνω των 100.000 κατοίκων, με σκοπό την μετατροπή της Γερμανίας σε αγροτική χώρα.

Αυτή η θανατολατρική μέθοδος υιοθετείται σήμερα από το βαθύ κράτος του Ισραήλ εναντίον των 3,2 εκατομμυρίων κατοίκων του απέραντου στρατοπέδου συγκέντρωσης των Παλαιστινίων προσφύγων της Γάζας (στο οποίο έχουν εγκλωβιστεί, εν πολλοίς παρά τη θέλησή τους, γιατί κανένας δεν γίνεται πρόσφυγας οικειοθελώς), και όχι εναντίον της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς.

Ας σημειωθεί ότι το Ισραήλ ενίσχυε ποικιλοτρόπως την Χαμάς προκειμένου να εξαλείψει την επιρροή της Οργάνωσης Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) του Γιασέρ Αραφάτ, ενός καιροσκόπου «επαγγελματία τουρίστα» στις πολυτελείς αυλές των δικτατορικών αραβικών καθεστώτων, ενός «αρχηγού» ιδιοτελούς και διεφθαρμένου, όπως αποδεικνύεται από την διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ των «συντρόφων» του πάνω από το φέρετρό για το μοίρασμα της εξουσίας και της περιουσίας του που υπολογίζεται σε ένα δισεκατομμύριο δολάρια.

Αλλά επίσης και από το γεγονός ότι «μόλις πέθανε ο Αραφάτ, πριν ακόμα κι από την κηδεία του, πρώτη μέριμνα της πολιτικής ηγεσίας του Αμπού Μάζεν και του Αμπού Αλά ήταν η “αποζημίωση” της χήρας του, [στην οποία ο Αραφάτ χορηγούσε εν ζωή 20 εκατομμύρια δολάρια ετησίως για να διαμένει πολυτελώς στο Παρίσι]. Η συμφωνία υπογράφτηκε στο Παρίσι στις 10 Νοεμβρίου 2004 μεταξύ της συζύγου του Αραφάτ Σούχα, της ηγεσίας της ΟΑΠ και της Παλαιστινιακής Αρχής, με τη μεσολάβηση του Ζακ Σιράκ, και προέβλεπε ετήσια καταβολή 22 εκατομμυρίων δολαρίων».

(Κάρλο Πανέλλα: Η Ιστορία των Ισλαμικών Καθεστώτων, 1914-2006. Ωκεανίδα, 2007 σελ. 321)

▪▪▪▪▪▪

Μακρόν: «Καμία δικαιολογία για τους συνεχιζόμενους ισραηλινούς βομβαρδισμούς γυναικών και βρεφών στη Γάζα

Στις 10 Νοεμβρίου 2023, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε στο BBC ότι:

«Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τους συνεχιζόμενους βομβαρδισμούς της Γάζας από το Ισραήλ. Μια κατάπαυση του πυρός θα ωφελούσε το Ισραήλ… Η Γαλλία αναγνωρίζει το δικαίωμα του Ισραήλ να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά και ζητά τη διακοπή των βομβαρδισμών στη Γάζα.

De facto – σήμερα, οι άμαχοι βομβαρδίζονται – de facto. Μωρά, γυναίκες, και ηλικιωμένοι βομβαρδίζονται και σκοτώνονται. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για αυτό και καμία νομιμότητα. Επομένως, προτρέπουμε το Ισραήλ να σταματήσει».

(HAARETZ – 11 Νοεμβρίου 2023 – https://www.haaretz.com/israel-news/2023-11-11/  )

▪▪▪▪▪▪

Η απάντηση του Νετανιάχου στον Μακρόν, θυμίζει ένα μακάβριο παζάρεμα θανάτου («όχι εμείς, οι άλλοι»):

«Η ευθύνη για τη ζημιά [!] σε αμάχους ανήκει στη Χαμάς-IK/IS και όχι στο Ισραήλ. το Ισραήλ μπήκε σε αυτόν τον πόλεμο επειδή μια τρομοκρατική οργάνωση δολοφόνησε βάναυσα εκατοντάδες Ισραηλινούς και απήγαγε περισσότερους από 200. [Ισλαμικό Κράτος – IS ή Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας – ISIS]

Ενώ το Ισραήλ κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει να βλάψει τους αμάχους και τους καλεί να εγκαταλείψουν τη ζώνη μάχης – η Χαμάς-ISIS κάνει ό,τι μπορεί για να τους αποτρέψει από το να καταφύγουν σε ασφαλείς ζώνες και τους χρησιμοποιεί ως ανθρώπινες ασπίδες.

Η Hamas-ISIS κρατά ομήρους –γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους– κάτι που είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Η Hamas-ISIS χρησιμοποιεί σχολεία, τζαμιά και νοσοκομεία ως αρχηγεία τρομοκρατίας. Τα εγκλήματα που διαπράττει σήμερα η Χαμάς-ISIS στη Γάζα θα διαπραχθούν αύριο στο Παρίσι, τη Νέα Υόρκη και οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Οι παγκόσμιοι ηγέτες πρέπει να καταδικάσουν τη Χαμάς-ISIS και όχι το Ισραήλ».

(Haaretz, 11/11/2023 – Ο Νετανιάχου απαντά στον Μακρόν: Η Χαμάς-ISIS ευθύνεται για τους θανάτους αμάχων στη Γάζα

Και ο εφιαλτικός χορός του θανάτου συνεχίζεται.

Χρειαζόμαστε μια κατάπαυση του πυρός στη Γάζα τώρα

Η Hanin Majadli, θέτει την τραγωδία στις πραγματικές της βάσεις τονίζοντας ότι:  «Χρειαζόμαστε μια κατάπαυση του πυρός στη Γάζα τώρα»

«Όλη η συζήτηση για το αν αυτό που συμβαίνει στη Γάζα είναι γενοκτονία, σφαγή ή εθνοκάθαρση, για το αν γι’ αυτό ευθύνεται η Χαμάς ή το Ισραήλ – όλα τα ερωτήματα και οι συζητήσεις επισκιάζονται από το μέγεθος του θανάτου και της καταστροφής και της απώλειας ζωών στη Γάζα τις τελευταίες εβδομάδες.

Για έναν κάτοικο της Γάζας δεν έχει σημασία ποια λέξη χρησιμοποιεί ο ελεύθερος κόσμος ή το Ισραήλ, για να περιγράψει τον θάνατο που πνίγει και σκοτώνει τον ίδιο και την οικογένειά του μετά την επέμβαση.

Τα «επιτεύγματα» του πολέμου για την ανατροπή της Χαμάς περιλαμβάνουν τώρα πάνω από 10.000 νεκρούς , στην πλειονότητά τους άμαχους πολίτες. Περίπου χίλιες οικογένειες έχουν αφανιστεί εντελώς – άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι και ένας τρομακτικός αριθμός περισσότερων από 4.000 παιδιών σκοτώθηκαν».

(Haaretz – 11 Νοεμβρίου 2023 – Hanin Majadli: Χρειαζόμαστε μια κατάπαυση του πυρός στη Γάζα τώρα ) 

Κάτοικοι της Γάζας αναζητούν θύματα στα ερείπια μετά από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή σε καταυλισμό προσφύγων στη Λωρίδα.  Φωτο: Mohammed Talatene / DPA

ΟΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΙ “ΗΓΕΤΕΣ” ΤΗΣ ΧΑΜΑΣ

(«Όλα τα ζώα είναι ίσα. Αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα»)

Zougla.gr – 07-11-2023

https://www.zougla.gr/kosmos/chamas-o-politikos-igetis-tis-organosis-me-tous-gious-tou-se-polyteles-xenodocheio-sto-katar/

«Οι συνθήκες διαβίωσης έγιναν αφόρητες τον τελευταίο μήνα για τον πληθυσμό της Γάζας καθώς το Ισραήλ συνεχίζει τους βομβαρδισμούς, αλλά οι ηγέτες της Χαμάς ζουν πλουσιοπάροχα. Στη φωτογραφία, ο ηγέτης της οργάνωσης της Χαμάς με τους γιους του ζουν σε πολυτελές ξενοδοχείο στο Κατάρ.

Την ώρα που η πλειοψηφία των κατοίκων της πυκνοκατοικημένης Λωρίδας της Γάζας ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης υπό την απειλή του θανάτου λόγω του πολέμου που έχει ξεσπάσει στην περιοχή, τα υψηλόβαθμα στελέχη της Χαμάς, ζουν σε πανάκριβα ξενοδοχεία, επαύλεις και πολυτελείς ουρανοξύστες, με τις περιουσίες ορισμένων ν’ ανέρχονται σε δισεκατομμύρια δολάρια.

Σύμφωνα με πρόσφατη ανάρτηση της Πρεσβείας του Ισραήλ στις ΗΠΑ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τρία από τα πλέον υψηλόβαθμα στελέχη της Χαμάς, οι Μούσα Αμπού Μαρζούκ, Χαλίντ Μασάλ και Ισμαήλ Χανίγιε έχουν έκαστος καθαρή περιουσία άνω των τριών δισ. δολαρίων!

Η πρεσβεία υποστηρίζει ακόμη ότι ο ετήσιος κύκλος εργασιών της Χαμάς ανέρχεται σε 1 δισ. δολάρια, που την καθιστά τη δεύτερη πλουσιότερη τρομοκρατική οργάνωση του πλανήτη μετά τον ISIS».

(Yair Netanyahu – φωτογραφία: AVSHALOM SHOSHANI, FLASH90)

Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΝΕΤΑΝΙΑΧΟΥ «ΠΟΛΕΜΑ» ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΦΛΟΡΙΝΤΑ

Ο Yair Netanyahu «βιώνει» τον πόλεμο στα «χαρακώματα» της Φλόριντα.

(Κι εδώ: «Όλα τα ζώα είναι ίσα. Αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα»)

JERUSALEM POST – 31 Οκτωβρίου 2023

https://www.jpost.com/j-spot/article-770792

«Η απουσία του Yair Netanyahu από το Ισραήλ κατά τη διάρκεια του πολέμου, έχει τραβήξει την προσοχή, ειδικά αν ληφθεί υπόψη η κινητοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων εφέδρων και η εν εξελίξει εθνική κρίση. Οι βρετανικές εκδόσεις, η Daily Mail και οι Times έχουν παρουσιάσει συνεντεύξεις με στρατιώτες των IDF που έχουν προσφερθεί εθελοντικά στις εφεδρείες, εκφράζοντας την απογοήτευσή τους για τη μη-κατάταξη του Yair Netanyahu κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσιμης περιόδου.

Η Daily Mail αφιέρωσε ένα άρθρο στην αποκάλυψη του αμφιλεγόμενου παρελθόντος του Yair Netanyahu και επέκρινε την απόφασή του να μείνει στο Miami Beach από τον Απρίλιο, αφού έλαβε εντολή από τον πατέρα του να σταματήσει να δημοσιεύει εμπρηστικό περιεχόμενο στα social media. Αντίθετα, οι έφεδροι εγκαταλείπουν τις δουλειές τους, τις οικογένειές τους, ακόμη και αναβάλλουν το μήνα του μέλιτος για να υπερασπιστούν τη χώρα τους».

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΠΙΛΟΓΟ: ΠΟΛΕΜΟΣ ΙΣΟΝ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ

Ο πόλεμος είναι η πιο εφιαλτική εκδήλωση της ανθρώπινης καταστρεπτικής επιθετικότητας. Στρέφεται ευθέως εναντίον της ζωής, της λογικής, της ηδονής, του πολιτισμού και της δημοκρατίας. Και, συνεπώς, μπορεί να ασκεί έλξη μόνο σε νεκρόφιλους, παράλογους, ανοργασμικούς βάρβαρους και αντιδημοκράτες.

Παροξυσμική εκδήλωση της βίαιης κυριαρχίας του ερπετικού τμήματος του ανθρώπινου εγκέφαλου επί του φλοιού. Πυρηνικό σύμπτωμα μιας οικουμενικής διανοητικής διαταραχής του ανθρώπινου είδους. Και εφιαλτική έκφραση της παράνοιας που πλημμυρίζει την αιματοβαμμένη ιστορία του εγγενώς σχιζοφρενικού ανθρώπινου είδους, η οποία απορρέει από μια στρεβλή και κακοφορμισμένη αφοσίωση σε μια σημαία, σ’ έναν αρχηγό, σε μια θρησκεία, σε μια πολιτική πεποίθηση και τα σύμβολά τους,  ο πόλεμος «ποδοπατάει την άνοιξη, αποκεφαλίζει την προσδοκία και σέρνει στο σφαγείο όλες τις ελπίδες» (Αλμπερτ Αϊνστάιν), επιτρέποντας στο παράλογο να πάρει την εκδίκησή του από τη λογική.

Η πίστη σε μια δήθεν «ιερή» υπόθεση αποτελεί πλασματική επικάλυψη μιας ανύπαρκτης αυτοπεποίθησης κι ενός χαμένου αυτοσεβασμού. Ο εθνικιστικός και ο θρησκευτικός φανατισμός, ιδεολογίες των κρατικών εξουσιών, είναι η αποδοτικότερη και διαρκέστερη πηγή μαζικού ενθουσιασμού. Και οι φανατικοί διαχειριστές τους είναι ειδικοί στη μετατροπή του  προσωπικού τους κενού, της προσωπικής τους αποτυχίας και του καταβυθισμένου Εγώ τους σε «ιερή» συλλογική υπόθεση.

Όσο πιο αρρωστημένη ιδέα έχει ένας άνθρωπος για τον εαυτό του, τόσο μεγαλύτερη επιθυμία τον διακατέχει να αποδίδει την απόλυτη τελειότητα στη φυλή, το λαό, το έθνος, τη θρησκεία, το κόμμα του και τα σύμβολά τους. Και προσκολλάται σ’ αυτά τα υποκατάστατα με φανατισμό προκειμένου να εκτοπίσει το αποτυχημένο και μισητό Εγώ του, αδιαφορώντας πλήρως για τις τραγικές συνέπειες που μπορούν να προκύψουν για ολόκληρη την κοινωνία όταν η υστερία του φανατισμού τείνει να αναχθεί σε παράγοντα καθορισμού των αντιδράσεών της.

Το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι επιδοκιμάζουν τις τυχοδιωκτικές και επικίνδυνες ενέργειες ορισμένων ευφάνταστων ηγετών που ανάγουν τις αρρωστημένες φαντασιώσεις τους σε κεντρικό παράγοντα της διαμόρφωσης της εξωτερικής πολιτικής μιας χώρας, δίνοντας αφορμές που μπορούν να οδηγήσουν στην εμπλοκή της σε πολεμικές αναμετρήσεις, σημαίνει απλώς ότι «θα πρέπει να έχει λασκάρει κάποια βίδα στον ανθρώπινο νου» και ότι «η φλέβα της παραίσθησης που διατρέχει την ιστορία μπορεί να οφείλεται σε κάποια ενδημική μορφή παράνοιας που είναι εγγενής στα κυκλώματα του ανθρώπινου εγκέφαλου». (Αρθουρ Καίσλερ).

Παρά την κατηγορηματική διαβεβαίωση του Ηρόδοτου ότι «κανένας δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να διαλέγει τον πόλεμο αντί την ειρήνη», η συναισθηματική πανούκλα του εθνικισμού και της πολεμοκαπηλείας σαρώνει εξακολουθητικά την επιφάνεια του πλανήτη, και σέρνει διαρκώς τα κράτη στον χωρίς επιστροφή δρόμο της στρατιωτικής σύγκρουσης.

Άτομα στερούμενα ευθυκρισίας και ορθοφροσύνης, αναδεικνύονται σε παράγοντες ικανούς να αποσταθεροποιούν τις διεθνείς σχέσεις, να δυναμιτίζουν την ειρήνη σε οποιαδήποτε περιοχή προκαλώντας στρατιωτικές συρράξεις, ισοπεδώνοντας κατοικημένες περιοχές και θερίζοντας ανθρώπινες ζωές,  ανοίγοντας έναν δρόμο που είναι σπαρμένος μόνο με πτώματα και ερείπια.  Κι αυτό θέτει πολλά κρίσιμα ερωτήματα για τη διανοητική υγεία του ανθρώπου και της κοινωνίας εν συνόλω.

Όμως αυτά, ίσως αποτελέσουν αντικείμενο ενός άλλου σημειώματος…

Κλεάνθης Γρίβας

11 Νοεμβρίου 2011

 

 

 

 

 

 

 

ANALYSIS: The most complicated dispute in the world

1

ANTONIO T. CARPIO
The core of the South China Sea dispute is China’s nine, now ten-dash line, which encloses about 85.7% of the South China Sea. China’s ten-dash line has a dual purpose, as a maritime claim and as a territorial claim.

Note: Remarks delivered by retired Supreme Court Justice Antonio T. Carpio during the inauguration last November 10, 2023 of the ANU Philippines Institute.  ANU is the Australia National University at Canberra, Australia. 

The South China Sea dispute is the most complicated dispute in the world today. The dispute involves both a maritime dispute and a territorial dispute.

The core of the South China Sea dispute is China’s nine, now ten-dash line, which encloses about 85.7% of the South China Sea. China’s ten-dash line has a dual purpose, as a maritime claim and as a territorial claim.

As a maritime claim, the ten-dash line is a claim to the waters, the living resources in the water column, and the mineral resources in the seabed of the maritime areas enclosed by the ten-dash line beyond the territorial sea. China’s maritime claim under its ten-dash line encroaches on large areas of the exclusive economic zones (EEZs) and extended continental shelves (ECSs) of Vietnam, the Philippines, Malaysia, Brunei and Indonesia.

The maritime dispute is governed primarily by the 1982 UN Convention on the Law of the Sea or UNCLOS to which all the disputant states in the South China Sea dispute are parties. UNCLOS provides for a compulsory dispute settlement mechanism for maritime disputes. There are six coastal states involved in the maritime dispute: China, Vietnam, the Philippines, Malaysia, Brunei and Indonesia.

As a territorial claim, the ten-dash line is a claim to all the geologic features above water at high tide which are subject to sovereignty and are entitled to territorial seas. This claim includes all the high-tide features enclosed by the ten dashes. The disputed high-tide geologic features are situated in the Paracels, the Spratlys and Scarborough Shoal.

The territorial dispute is governed by general principles of international law. There are five states involved in the territorial dispute: China, Vietnam, the Philippines, Malaysia and Brunei. China claims the entire Spratlys, as well as Scarborough Shoal, which is located far from the Spratlys, off the coast of Luzon. Vietnam also claims the entire Spratlys except for Louisa Reef. The Philippines claims Scarborough Shoal and most of the Spratlys, notably with the exception of Spratly Island and Swallow Reef. Malaysia claims Swallow Reef and a few other reefs and shoals near Swallow Reef. Brunei claims Louisa Reef which is also claimed by China. Louisa Reef is situated off the coast of Brunei. Indonesia has no territorial claim in the Spratlys.

In the Paracels, China and Vietnam are the only two claimant states in the territorial dispute.

There is no treaty or convention requiring the compulsory settlement of the territorial dispute by arbitration. Unless the disputant states voluntarily submit the territorial dispute to arbitration, no tribunal can acquire jurisdiction over the territorial dispute.

The overarching law governing the South China dispute

The overarching law governing the South China Sea dispute, both the maritime and territorial disputes, is the 1945 United Nations Charter. First, the UN Charter expressly mandates that all disputes between or among states shall be settled only by peaceful means, by negotiation, mediation, arbitration or judicial settlement. Second, the UN Charter expressly outlaws the threat or use of force in settling disputes between or among states.

Before the 1945 UN Charter, the rule in international was “Might Is Right.” A country can settle a territorial or maritime dispute with its neighboring state by waging war, and if it wins the war, then it can legitimately annex its neighbor’s territory or maritime zone. If it loses the war, then what it did was illegal. This brutal rule of law spawned constant wars, culminating in two world wars that devastated the world. Vowing to end the scourge of war, the countries of the world enshrined in the UN Charter the fundamental principle mandating that all disputes between or among states shall be settled only by peaceful means, outlawing the threat or use of force in settling such disputes.

This fundamental principle is expressly reiterated in UNCLOS, which went a step further by providing for a compulsory dispute settlement mechanism for certain maritime disputes between or among states. The maritime dispute in the South China Sea is governed by UNCLOS.

There is, however, no compulsory dispute settlement for territorial disputes, unless the states agree in a treaty or convention to submit their territorial disputes to compulsory arbitration. In South America, there is the Pact of Bogota which requires all disputes, maritime or territorial, between or among its member-states, to be submitted to compulsory arbitration. In Asia, there is no treaty like the Pact of Bogota.

The July 12, 2016 arbitral award between the Philippines and China

The Philippines did not send its Navy or marines to retake Scarborough Shoal. Instead, following the rule of law, the Philippines sent lawyers to The Hague to question before an UNCLOS tribunal the compatibility of China’s nine, now ten-dash line, with UNCLOS. The Philippines went for the jugular and assailed China’s prior seizure of all low-tide features in the Spratlys that fell within the Philippines’ EEZ in the South China Sea.

Under UNCLOS, low-tide features, which are below water at high tide, are not territory and if situated beyond the territorial sea, form part of the EEZ of the adjacent coastal state. In the Spratlys, most of the low-tide features beyond the territorial sea would form part of the 200 nautical mile EEZ of the Philippines. Thus, in the arbitration at The Hague the Philippines put at issue the validity of China’s nine-dash line, which encroaches on 80 percent of the EEZ of the Philippines in the South China Sea.

In its landmark July 12, 2016 Arbitral Award, the Arbitral Tribunal made the following major rulings:

First, China’s nine-dash line, allegedly based on Chinese ownership of the South China Sea dating back 2000 years ago, cannot serve as legal basis to claim maritime zones which can be claimed only in accordance with UNCLOS. Under UNCLOS the maximum maritime zone that a coastal state can claim is 350 nautical miles, that is, 200 nautical miles of EEZ plus 150 nautical miles of ECS, measured from baselines along the coast of a state. There are no overlapping EEZs between the Philippines and China. All historical claims to maritime zones beyond the territorial sea have been extinguished upon the effectivity of UNCLOS.

Second, none of the islands in the Spratlys generates an EEZ since none of them is habitable, that is, none of them is capable of sustaining a stable community of people based on the island’s own natural resources. Thus, all the high-tide features in the Spratlys are entitled only to a 12 nautical mile territorial sea.

Third, Mischief Reef and Second Thomas Shoal are low-tide features beyond the territorial sea of any high-tide feature and thus form part of the EEZ of the Philippines, being within 200 nautical miles from the archipelagic baselines of the Philippines.

Fourth, Subi Reef, a low-tide feature, is within the territorial sea of Pag-Asa Island, at 37 hectares the largest feature occupied by the Philippines in the Spratlys. The 12-nautical mile territorial sea between Pag-Asa Island and Subi Reef is measured from a low-tide rock about 2 nautical miles from Pag-Asa Island. This applies the UNCLOS provision that the 12-nautical mile territorial sea can be measured from a low-tide feature lying within 12 nautical miles from the baseline of the land territory. In effect, a low-tide feature within 12 nautical miles from the baseline extends the territorial sea since the low-tide feature becomes the actual baseline in measuring the 12-nautical mile territorial sea.

Fifth, Reed Bank, which is rich in gas, is a fully submerged area within Philippine EEZ since it lies within 200 nautical miles from the archipelagic baselines of the Philippines.

And sixth, Scarborough Shoal, off the coast of Luzon, is a non-habitable high-tide feature entitled only to a 12 nautical mile territorial sea. The Arbitral Tribunal did not rule what state has sovereignty over Scarborough Shoal since the Arbitral Tribunal had no jurisdiction to rule on the sovereignty issue. However, the Tribunal ruled that the territorial sea of Scarborough Shoal is a traditional common fishing ground of Filipino, Chinese and Vietnamese fishermen since the existence of traditional common fishing grounds is a maritime issue governed by UNCLOS.

In terms of fishing rights, China actually scored a major win in the July 12, 2016 Arbitral Award. China has by far the largest fishing fleet in the world. The ruling of the Arbitral Tribunal defining a habitable island as one that can sustain a stable community of people based on the natural resources of the island itself now prevents states from claiming expansive 200-nautical mile exclusive economic zones for barren, uninhabitable islands. This has considerably expanded the high seas all over the world. In the high seas, there is freedom of fishing for all states and the huge fishing fleets of China have now considerably more maritime areas as fishing grounds.

The July 12, 2016 Arbitral Award has now gained more support from other countries. Aside from the European Union, the US, Canada, Australia and Japan, India and South Korea have recently voiced their support for the Arbitral Award. The Arbitral Award protects the EEZs and ECSs of small coastal states from being encroached by their bigger, militarily stronger neighboring states. Once small coastal states, like the Pacific Island states, fully realize this, they should be the first to support the Arbitral Award. What grants these small coastal states huge maritime zones is UNCLOS and their national interest logically lies in preserving UNCLOS and preventing its violation and eventual collapse.

There are now five nuclear-armed, militarily stronger states that have lost in arbitration with non-nuclear armed, militarily weaker states. In 1986 the US lost to Nicaragua before the International Court of Justice for supplying arms to the Contras and for laying mines in the territorial sea of Nicaragua. The ICJ ordered the US to pay damages to Nicaragua. For four years the US refused to recognize the decision of the ICJ and refused to pay damages to Nicaragua. Eventually, the US agreed to grant economic aid to Nicaragua in lieu of damages. Granting economic aid connotes generosity while paying damages connotes admission of wrongdoing. Nicaragua accepted the amount of economic aid and promptly caused the dismissal of its ICJ case against the US. In effect, the US complied with the decision of the ICJ since Nicaragua accepted the arrangement to its satisfaction.

Russia, a nuclear-armed state, lost to the Netherlands in the Arctic Sunrise arbitration before an UNCLOS tribunal. At first Russia refused to recognize the 2017 award which required Russia to pay damages to the shipowner and crew of the Arctic Sunrise. However, after two years Russia reached an agreement with the Netherlands for a reduction of the damages. Russia paid the reduced damages, effectively complying with the arbitral award to the satisfaction of the Netherlands.

India, a nuclear-armed state, lost to Bangladesh in the Bay of Bengal arbitration. When the award was issued in 2014 by an UNCLOS tribunal, India immediately accepted the award and announced its compliance with the award.

The United Kingdom, a nuclear-armed state, lost to Mauritius in the 2019 legal opinion issued by the ICJ on the issue of the Chagos archipelago. The UK immediately accepted the ruling and announced its readiness to comply with the ruling.

Seven years have passed since the July 12, 2016 Arbitral Award in the South China Sea Arbitration and China still refuses to comply with the award. Today, China remains the only nuclear-armed state that refuses to comply with an arbitral award of an international tribunal under a convention to which it is a party.

Thus, the rule is militarily powerful, nuclear armed states that lose in arbitration proceedings with non-nuclear armed states actually comply with the arbitral awards, with the sole glaring exception of China which may now be considered a rogue state under international law.

Nevertheless, the July 12, 2016 Arbitral Award is being enforced in other ways by third parties. The US and its allies regularly conduct freedom of navigation and overflight operations in the South China Sea, citing the Arbitral Award which invalidated China’s nine-dash line. In all EEZs and high seas of the world, there is freedom of navigation and overflight, including the right to conduct naval and aerial drills. Thus, every time the US and its allies conduct freedom of navigation and overflight operations in the West Philippine Sea, they do so because they are in the EEZ of the Philippines. This effectively enforces the Arbitral Award.

Last August 2023, China released its new standard map of China. In this new map China added a tenth dash on the eastern side of Taiwan. The legend of the new map designates the 10 dashes as China’s “International boundary.” This means that China now considers all the waters enclosed by the 10 dashes as China’s national territory.

Prior to this new map, China was vague as to the meaning of the dashes, whether the dashes were a claim to the waters and their resources or a claim to territory. Now, China is unequivocal – the dashes are a claim to territory. Thus, China is claiming as its national territory vast areas of the EEZs and ECSs of its neighboring coastal states, as well as claiming as its national territory the entire high seas of the South China Sea.

The world has not seen such a mind-boggling maritime claim since Portugal, Spain, and England claimed seas near and far from their shores in the 15th, 16th and 17th centuries. This expansive claim of China is a direct attack on the foundation of the Law of the Sea – that the waters beyond the territorial sea are the common heritage of mankind. UNCLOS has reserved for the adjacent coastal state the economic exploitation of the natural resources found in waters beyond the territorial sea up to a certain area, but the waters beyond the territorial sea have remained part of the global commons where there is freedom of navigation and overflight. Now China is claiming as its national territory almost all the global commons in the South China Sea.

Recently, the United Nations opened for ratification the High Seas Treaty. With China’s nine, now 10-dash line map, China is refusing to allow the High Seas Treaty to apply to the high seas of the South China Sea. China’s 10-dash line map not only encroaches on vast areas of the EEZs and ECSs of neighboring coastal states, it also deprives all countries of the world their lawful right to the global commons in the South China Sea. Under UNCLOS, the fish in the high seas, and the mineral resources beyond the ECSs of adjacent coastal states, belong to all mankind.

Applicable doctrines in the territorial dispute in the South China sea

The territorial disputes in the South China Sea, particularly in the Spratlys and Scarborough Shoal, are governed by several doctrines of international law. These doctrines allow us to determine what state has the superior claim in the territorial disputes.

The most important doctrine is that of Uti Possidetis Juris, which in English means as you possess under the law. Under this doctrine, the territorial boundaries agreed upon by the colonial powers in their colonies in Africa, South America, Asia and elsewhere in the world, at the time the colonies achieved their independence under the decolonization process, must be respected by all states. The reason is to prevent border wars between states that were former colonies. The boundaries agreed upon by the colonial powers may be arbitrary at times because they are often drawn in straight lines and people of the same tribe may be living on both sides of the boundary. Despite this, the boundaries must be respected for otherwise borders wars will erupt without end in these former colonies.

In the case of the Philippines, its territory is defined in three treaties entered into by the colonial powers. First is the 1898 Treaty of Paris wherein Spain ceded to the United States all islands of the Philippine archipelago lying within the lines of the Treaty of Paris. Second is the 1900 Treaty of Washington wherein Spain clarified that it also ceded to the United States all islands of the Philippine archipelago lying outside the lines of the Treaty of Paris. And third is the 1930 Treaty between the United States and Great Britain demarcating the boundary between British North Borneo and Southern Philippines. These three treaties entered into by the colonial powers defining Philippine territory must be respected by all states under the Uti Possidetis Juris doctrine.

The second doctrine, related to Uti Possidetis Juris, is the doctrine that a colonial power cannot detach or abandon the territory of its former colony to remove part of the colony’s territory when it gains independence. This doctrine was enunciated by the International Court of Justice in its opinion on the Legal Consequences of the Separation of the Chagos Archipelago from Mauritius in 1965. Thus, the United States, as the last colonial power of the Philippines, could not detach or abandon any of the territory of the Philippines under the three treaties defining Philippine territory.

The third doctrine is the doctrine of inter-temporal law, which holds that the rights under a treaty must be evaluated in light of the law contemporary with the treaty, not with reference to the law in force at the time the dispute arose or at the time the dispute is decided. Thus, the term “archipelago” must be interpreted as it was understood in the three treaties defining Philippine territory, not as the term “archipelago” is now defined in the 1982 UNCLOS which requires a water to land ratio for the recognition of an archipelago.

The fourth doctrine is the doctrine of the “critical date” in territorial disputes. The “critical date” is the date when the opposing claims crystallize and the issues are joined between or among the states claiming sovereignty over the disputed territory. The validity of the claims will be decided based on the law and the facts immediately before this “critical date.”

From the “critical date” onwards, activities of the claimant states to enhance their claim, like bringing in inhabitants or building military fortifications, have no legal relevance or value in the resolution of the territorial dispute. The rationale for this policy of the law is to prevent the claimant states from aggravating the dispute and disturbing the peace and stability in the region.

In the Spratlys territorial dispute, the “critical date” is 1947 when China officially claimed the Spratlys but at the same time expressly acknowledged that the Philippines and Indochina also claimed the Spratlys. This was the date when the opposing claims crystallized and the issues were joined.

The fifth doctrine involves the completion of acquisition of sovereignty over terra nullius, which means land claimed by no state. Under the 1928 Islas Palmas case, discovery alone of a territory that is terra nullius does not give a complete title. The discovery must be followed by a continuous and peaceful display of sovereignty over the territory if the territory is inhabited.

In the 1931 Clipperton Island case, the proclamation of sovereignty over terra nullius, even without physical occupation, gives a complete title if the territory is uninhabited or uninhabitable. In the 1933 Eastern Greenland case, inaccessible areas of an island need not be occupied for sovereignty to attach to the entire island and occupation of the habitable areas is sufficient.

In the Spratlys, as ruled by the Arbitral Tribunal, all the islands are not habitable based on the natural resources of the islands alone. The Arbitral Tribunal found that there is no record of human habitation in the past in any of the islands of the Spratlys. Thus, to acquire and perfect a title of sovereignty over the Spratlys, a state does not have to physically occupy any of the islands. A state’s declaration and publication of a claim of sovereignty, in the absence of claims by other states, is sufficient to vest complete title of sovereignty over the islands in the Spratlys.

The sixth doctrine involves the legal value of maps. The general rule is that maps cannot establish title to territory. However, maps attached to a treaty can establish title to territory as between or among the state-parties to the treaty. Moreover, in the Pedra Blanca arbitration between Malaysia and Singapore, the International Court of Justice ruled in 2008 that maps unilaterally produced and disseminated by a state, even if not attached to a treaty, can bind the producing state if the map is adverse to its interest. In short, an admission by a party against its own interest is binding on that party. The People’s Republic of China has produced and disseminated the three-volume Atlas of Ancient Maps in China. All these ancient maps show that throughout the Chinese dynasties, the “southernmost” territory of China was Hainan Island. Thus, these ancient maps of China are binding on China.

The seventh doctrine is that of estoppel, which prevents a state from asserting something contrary to what the state has previously asserted or admitted. The Qing dynasty, the last Chinese dynasty, ended in 1912. Since then China became a republic, and had four constitutions from 1914 to 1947. In all of these four constitutions of China, the territory of China was defined as the territory of the Qing dynasty since it was during the Qing dynasty that the largest expansion of Chinese territory occurred. In the South China Sea, however, the territory of the Qing dynasty, and of all the dynasties before it, never went farther south than Hainan Island. Under the doctrine of estoppel, China is bound by the definition of Chinese territory in these four constitutions of China.

In 1932, China officially protested the French occupation of the Paracels. In its Note Verbale to France, China claimed the Paracels as its “southernmost” territory. The Paracels are about 405 nautical miles from the Spratlys and 326 nautical miles from Scarborough Shoal. From the Paracels, you have to cross the high seas of the South China Sea to reach the Spratlys and Scarborough Shoal. Under the doctrine of estoppel, China is bound by its 1932 official declaration that its “southernmost” territory are the Paracels.

In 1943 China officially published its China Handbook which, among others, defined the territory of China. In this 1943 China Handbook, China claimed that its southernmost territory is Triton Island of the Paracels. Triton Island is the island of the Paracels closest to Vietnam. Thus, in 1943 China still had not claimed the Spratlys or Scarborough Shoal. Under the doctrine of estoppel, China is bound by its definition Chinese territory in its 1943 China Handbook.

In 1980 China published in Beijing Review, an official publication of the Chinese Ministry of Foreign Affairs, an article that in 1279, during the Yuan dynasty, Gou Shoujing built his sole astronomical observatory in Nanhai in the Xisha islands or what is internationally known as the Paracels. Nanhai, which means South Sea, is China’s traditional name for the South China Sea. The Portuguese explorers gave the name South China Sea to distinguish it from the East China Sea. According to this Beijing Review article, Gou Shoujing’s observatory in the Paracels showed that the Paracels were already Chinese territory in 1279 during the Yuan dynasty. Thus, China’s claim to the Paracels predated that of Vietnam’s.

However, in the website of the Chinese embassy in Manila, China now claims that Gou Shoujing built his sole Nanhai or South Sea observatory on Scarborough Shoal, to prove that Scarborough Shoal was already Chinese territory in 1279 during the Yuan dynasty. Under the doctrine of estoppel, China cannot now claim that Gou Shoujing built his sole Nanhai or South Sea observatory on Scarborough Shoal, about 326 nautical miles from the Paracels, since China already previously asserted that Gou Shoujing built his observatory in the Xisha islands or the Paracels.

The Chinese Foreign Ministry has repeatedly asserted that Philippine territory is regulated by three treaties: the 1898 Treaty of Paris, the 1900 Treaty of Washington, and the 1930 Treaty demarcating the boundary between British North Borneo and Southern Philippines. This assertion is found in the website of the Chinese Foreign Ministry. Chinese Foreign Minister Wang Yi also repeated this assertion in his February 2016 speech at CSIS in Washington D.C. before foreign diplomats from all over the world. Under the doctrine of estoppel, China is now bound by these assertions. In the South China Sea Arbitration at The Hague, China submitted a Position Paper repeating this assertion, making this assertion a judicial admission that is binding on China.

All this means that China is now bound by the 1900 Treaty of Washington which expressly states that Philippine territory includes “any and all islands belonging to the Philippine archipelago lying outside” the lines of the Treaty of Paris. Thus, China has extrajudicially and judicially admitted that Philippine territory is not limited to the islands enclosed by the lines of the Treaty of Paris. All these years, up to this day, China has been insisting that Philippine territory under the three treaties is limited to the islands lying within the lines of the Treaty of Paris. Apparently, Chinese Foreign Ministry officials have not read the short, single article contained in the 1900 Treaty of Washington.

The question arises: what is the frame of reference when the 1900 Treaty of Washington states that Spain also ceded to the US “any and all islands belonging to the Philippine archipelago lying outside” the lines of the Treaty of Paris? What are these islands lying outside the lines of the Treaty of Paris?

In the Islas Palmas case, the US stated in its Memorandum that the 1875 Carta General del Archipielago Filipino, the last official map of Philippine territory issued by the Spanish Government, was “both an American official and a Spanish official map” of Philippine territory. The US adopted and reissued this 1875 Spanish map in four editions from 1898 to 1902. Thus, this 1875 map is where we can find all the islands belonging to the Philippine archipelago lying outside the lines of the Treaty of Paris. This 1875 map shows that the Spratlys and Scarborough Shoal are part of Philippine territory.

China’s new coast guard law

Last January 2021, China amended its coast guard law to state that the Chinese coast guard “shall have the power to take all necessary measures including the use of weapons” to enforce China’s claim to its “jurisdictional waters” under its nine, now ten-dash line. This means that Chinese coast guard vessels can fire their weapons on foreign vessels that fish, survey or drill for oil or gas within waters enclosed by China’s ten-dash line, even beyond China’s maritime zones as recognized under UNCLOS. Chinese coast guard vessels can also forcibly dismantle structures erected on geologic features occupied by other states within the ten-dash line.

In essence, China’s new coast guard law authorizes its coast guard to use force to settle its maritime and territorial disputes with five ASEAN coastal states whose EEZs and island territories fall within China’s expansive ten-dash line. This is a blatant violation of the UN Charter and UNCLOS which both prohibit the threat or use of force to settle territorial or maritime disputes between or among states.

Indeed, the mere enactment of China’s new coast guard law is, in itself, a threat of force against five ASEAN coastal states whose EEZs and island territories are claimed by China under its expansive ten-dash line. Thus, the enactment of China’s new coast guard law is per se a clear violation of the fundamental principle enshrined in the UN Charter mandating the peaceful settlement of disputes between or among states and outlawing the threat or use of force to settle such disputes.

China’s new coast guard law, and its enforcement by China’s coast guard, seek to normalize the threat and use of force to settle disputes between or among states. This will overturn the fundamental principle of the UN Charter mandating the peaceful settlement of disputes between or among states and outlawing the threat or use of force to settle such disputes.

Just last week, October 29, 2023, a Canadian military helicopter flying either in the high seas or in the EEZ of a coastal state in the South China Sea, was closely buzzed and fired upon with flares in front of its path by Chinese fighter jets for operating within what China claims is its territorial airspace. It is clear, however, that the Canadian helicopter, which was attached to the Canadian frigate HMCS Ottawa, was outside the territorial sea and airspace of China. Apparently, China considers the high seas and the EEZs of other states in the South China Sea as part of China’s national territory under its ten-dash line.

Assault on rules-based international order: Ukraine and the South China Sea

China’s new coast guard law, together with Russia’s invasion of Ukraine, constitutes a direct frontal assault on the fundamental principle of the UN Charter mandating the peaceful settlement of disputes between or among states and outlawing the threat or use of force to settle such disputes. China’s new coast guard law constitutes a threat of force, while Russia’s invasion of Ukraine constitutes actual use of force.

If China succeeds in its threat of force in the South China Sea, it will mean the collapse of UNCLOS and a severe blow to the UN Charter. If Russia succeeds in its invasion of Ukraine and the annexation of Ukrainian territory, it will mean the collapse of the UN Charter. China’s threat of force and Russia’s use of force are both aimed at overturning the fundamental principle of the UN Charter mandating the peaceful settlement of disputes and outlawing the threat or use of force. If they succeed, it will bring back the world to the Might Is Right Era, where war was a legitimate means of settling disputes between or among states, and armed invasion was a legitimate means of annexing the territory or maritime zones of another state.

The world must unite to oppose this blatant attempt by China and Russia to overturn the fundamental principle of the UN Charter that has prevented a third world war from senselessly putting an end to human civilization as we know it today. What is at stake in the South China Sea dispute is not only the exclusive economic zone of the Philippines, but also, and more importantly, the preservation of UNCLOS as the constitution of the seas that ensures peace and stability in all the oceans of our world.

In the same way, what is at stake in Ukraine is not only the territory of Ukraine in the Donbass and Crimea, but also, and more importantly, the preservation of the UN Charter as the fundamental law prohibiting the use of force in settling disputes between or among states and preventing, as the Preamble of the UN Charter states, the scourge of a third, and probably final, world war.

Conclusion and recommendation

In conclusion, I recommend that all claimant states to the territorial disputes in the Spratlys – China, Vietnam, the Philippines, Malaysia and Brunei – should submit their territorial disputes for voluntary arbitration by the International Court of Justice. Likewise, I recommend that China and the Philippines should submit their territorial dispute over Scarborough Shoal for voluntary arbitration by the ICJ. This will finally settle by peaceful means, as mandated by the UN Charter, the territorial disputes in the Spratlys and Scarborough Shoal.

If the disputant states are not willing to submit the territorial disputes to arbitration, the Philippines can just wait for sea level rise to submerge most, if not all, of these islands by the end of this century. Then the submerged areas will form part of Philippine EEZ if within 200 nautical miles from the archipelagic baselines of the Philippines. Beyond this Philippine EEZ, submerged areas will form part of Philippine ECS up to the median line with the overlapping ECS of the opposite state. That will be the deus ex machina solution to the most complicated territorial dispute in the world today. – Rappler.com

Antonio T. Carpio is a retired senior associate justice of the Philippine Supreme Court.

The views expressed by the writer are his/her own and do not reflect the views or positions of Rappler.

The views expressed by the writer are his/her own and do not reflect the views or positions of Rappler.

www.rappler.com