Αρχική Blog Σελίδα 1540

Iran’s Proxies in Syria Move Toward Escalation With Israel

0

As Israel advances in Gaza, the intensity of the response by Tehran’s so-called axis of resistance will increase.

Since the conflict between Israel and Hamas broke out on Oct. 7, there has been concern that the regime in Iran might initiate a multiple front attack against Israel via its network of militias in the region—a threat that it has consistently made. Until now, much of the attention has focused on the Lebanon-based Hezbollah, the Islamic Revolutionary Guard Corps’ (IRGC) oldest and deadliest proxy. Yet there is another dimension to Tehran’s arsenal that has garnered less attention: the myriad militia groups it controls in Syria and Iraq.

Israel-Hamas War

Following the Oct. 7 attack, Esmail Qaani, the IRGC Quds Force commander responsible for managing the Iranian regime’s militia network, has made multiple trips to Syria to coordinate with the IRGC’s proxies there and in neighboring Iraq. Qaani’s visits have been followed by more than 40 missile or drone strikes by Tehran’s proxies against U.S. forces in Syria and Iraq, with the objective of both testing U.S. redlines and controlling the path of escalation. These attacks have been coupled with multiple reports indicating that the IRGC’s proxies in Syria have begun mobilizing toward the Israeli border. Syrian media has also indicated that Hezbollah’s elite Radwan Unit had arrived in Syria in October and deployed close to Israel.

But perhaps the clearest indication about the integral role of the Syrian front to the IRGC’s multifront escalation against Israel came just a few days ago, on Oct. 22, when Qaani reportedly visited southern Syria and established a new “joint operation room” for the IRGC and its proxies alongside the Golan Heights.

The Iranians will likely carefully calibrate their use of proxies and partners with the progress that Israel makes in its campaign to destroy Hamas in the Gaza Strip. As Israel advances, the intensity of the response by the IRGC’s so-called axis of resistance will increase. This will be especially true if Hamas appears on the verge of being defeated in Gaza. Militias in Iraq and Syria will figure heavily in this response.

Tehran sees the Hamas attacks on Israel as the beginning of a longer confrontation with the latter. In essence, the doctrine that the IRGC has built around this long war seeks to make Israel bleed slowly over a long period of time. As senior IRGC commanders have asserted, “the Palestinian operation is the beginning of the Resistance Axis’ movement to destroy Israel.”

In other words, even when this Hamas-Israel conflict eventually settles down, Tehran is preparing for more escalations, albeit from different fronts—and this is where Syria becomes particularly important.


While Tehran commands multiple militia assets across Syria, there are two particularly heavily armed and indoctrinated IRGC-manufactured proxies that have, since their inception, been specifically designed to target Israel: the IRGC’s Shiite Afghan Fatemiyoun and Pakistani Shiite Zainabiyoun militias.

To understand the nature, purpose, and capabilities of these two understudied and overlooked groups, it is essential to go back to their formation during the Syrian civil war.

The outbreak of the Syrian protests in 2011-12 against the Bashar al-Assad regime would prove to be the most consequential phase in the development of the IRGC’s militia doctrine. Syria had been the backbone of Tehran’s so-called axis of resistance, the main artery of support for Hezbollah, and was critical to the existence of the IRGC’s regional expansionist militancy project. Facing the likely prospect of the fall of the Assad regime, from 2013 onward, the IRGC was be forced to change track in Syria.

The first step toward achieving this would come when Ayatollah Ali Khamenei, the Iran’s supreme leader, would transform the IRGC’s involvement in Syria from preserving Assad to carrying out a Shiite jihad and “defending the holy Shia shrines” that he said were under attack by a “[Gulf] Arab-Zionist-Western” axis.

This call for a Shiite jihad, which was ignored in the West, would enable the regime in Iran to introduce an ideological element to the conflict, centered on extreme antisemitism and sectarianism, to draw on the regime’s ideological influence across the region. For Khamenei and senior IRGC commanders, such as Hossein Hamedani, the poor performance of the Syrian military and other pro-Assad groups was due to their lack of ideological commitment as a fighting force. These groups were viewed as mercenaries that lacked the necessary ideological devotion.

The call for a Shiite jihad was the pretext for the IRGC to construct ideologically compliant militias from scratch. On the spectrum of the IRGC’s proxy assets, IRGC-manufactured militias are the most deadly and are under its full command and control. These groups not only receive military, financial, and logistical support from Tehran, but the IRGC also spends significant time and resources to radicalize all of its recruits to ensure that they are ideologically driven militants rather than simply being paid mercenaries.

By , the director of Islamic Revolutionary Guard Corps research at United Against Nuclear Iran, and , the policy director at United Against Nuclear Iran and a nonresident scholar at the Middle East Institute.

Members of Iran’s Basij force hold the flags of Iran, Lebanon, and proxy forces including Hezbollah during a rally commemorating Quds Day.

Members of Iran’s Basij force hold the flags of Iran, Lebanon, and proxy forces including Hezbollah during a rally commemorating Quds Day in Tehran on April 14. MORTEZA NIKOUBAZL/NURPHOTO VIA GETTY IMAGES

Iran’s Proxies in Syria Move Toward Escalation With Israel

Γ. Παπαπροδρόμου: «Λογισμικό Ζωής» στην εποχή του Κυβερνοχώρου

0

Γράφει ο Γιώργος Παπαπροδρόμου

Η κυριαρχία της τεχνολογίας, μέσω των αντίστοιχων (τεχνολογικών) εξελίξεων και καινοτομιών, που σημειώθηκε στην πρόσφατη ιστορική ανθρώπινη πραγματικότητα φέρνει στην επιφάνεια την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της σχέσης του ανθρώπου με την ίδια την τεχνολογία (ως σύνολο).

Η σχέση αυτή ανάγεται σε δύο επίπεδα, ένα το επίπεδο του οραματισμού (σύλληψη της ιδέας πριν καταστεί τεχνούργημα) και της πραγμάτωσης (υλοποίηση της ιδέας) κι ένα άλλο επίπεδο της πολύμορφης χρήσης της τεχνολογίας.

Έχοντας το παραπάνω πλαίσιο υπόψη μας, κατανοούμε καλύτερα τα παιδιά του σήμερα, τα οποία γεννιούνται κι αναπτύσσονται σε ένα πολύ διαφορετικό πλαίσιο με αυτό που υπήρχε για τους γονείς του σήμερα (στην αντίστοιχη εποχή, δηλ. όταν γεννήθηκαν), δημιουργώντας τις συνθήκες εκείνες ύπαρξης του τεχνολογικού ή ψηφιακού χάσματος (Technological or Digital Divide).

Οι τεχνολογικές προκλήσεις ή προκλήσεις της συνδεδεμένης τεχνολογικά πραγματικότητας είναι γνωστές με τον επιστημονικό όρο «Κυβερνοπροκλήσεις» ή «Προκλήσεις του Κυβερνοχώρου», και αποτελούν κοινό τόπο και για τους γονείς και για τα παιδιά. Οι προκλήσεις αυτές εντάσσονται σε ένα δυναμικό, πολύπλοκο κι αβέβαιο περιβάλλον ως ένα κύριο χαρακτηριστικό της δυναμικής και μεταβαλλόμενης διαρκώς σημερινής πραγματικότητας.

Μπροστά στην υλική μορφή της συνδεδεμένης πραγματικότητας (υλισμικότητα – hardware) και της άυλης μορφής της (λογισμικότητα -software) διαφεύγει της προσοχής της ενήλικης πραγματικότητας η ύπαρξη κι αξιοποίηση του λογισμικού ζωής που δεν είναι άλλο από την ύπαρξη, παρουσία, βιωματική σχέση των γονέων ή των ασκούντων την γονική μέριμνα προσώπων με τα παιδιά του σήμερα.

Το «λογισμικό ζωής» αναβαθμίζεται και επικαιροποιείται στη συνέχεια από τους δεύτερους γονείς που είναι οι δάσκαλοι κι εκπαιδευτικοί του σήμερα, οι οποίοι κινούνται και δραστηριοποιούνται στο ίδιο πολύπλοκο και σύνθετο περιβάλλον.
Παιδεία κι Εκπαίδευση (έννοιες διαφορετικές) είναι το σύγχρονο ζητούμενο που θα δώσουν σε κάθε παιδί το περιθώριο να αναπτυχθεί αποκτώντας μια σειρά από απαραίτητες δεξιότητες και ικανότητες, μετέχοντας στην διαδικασία του εγγραμματισμού (literacy) σε όλες του τις εκδοχές.

Το «λογισμικό ζωής», όπως και κάθε λογισμικό, χρειάζεται την διαρκή αναβάθμιση κι επικαιροποίηση, αφού τα δεδομένα που συνθέτουν το σύγχρονο περιβάλλον αυξάνονται εκθετικά (Big data) και ταυτόχρονα αναδιατάσσουν το τοπίο ( το σύγχρονο οικοσύστημα).

Νέες μορφές δεξιοτήτων και ικανοτήτων γίνονται αρχική απαίτηση (conditio sine qua non) για τους ίδιους τους γονείς, οι οποίοι θα δώσουν τα πρώτα εφόδια στα νέα μέλη της κοινωνίας. Ικανότητες όπως η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης, η αντίληψη για συνεργασία και ομαδικότητα, μαζί με την εκμάθηση ψηφιακών δεξιοτήτων διαμορφώνουν ευοίωνες προοπτικές σε μια κοινωνία συμπεριληπτική που οραματίζεται όλα τα μέλη της να συμμετέχουν στα κοινωνικά δρώμενα με αναβαθμισμένο ρόλο και με βάση την ανθρώπινη αξία και αξιοπρέπεια.

Ο σεβασμός του άλλου (είτε βρίσκεται στην εγγύτητα του φυσικού χώρου είτε στην εγγύτητα του ψηφιακού ή εικονικού χώρου), η αποφυγή εκφοράς λόγου μίσους και μισαλλοδοξίας, ο σεβασμός των προσωπικών κι ευαίσθητων δεδομένων, η ανθρωποκεντρική χρήση των τεχνολογιών με άλλα λόγια, διαμορφώνουν ένα μέλλον αισιοδοξίας για την επόμενη μέρα του κάθε παιδιού.

Απεναντίας, η απομάκρυνση από τις συντεταγμένες του παραπάνω πλαισίου δημιουργεί τις προϋποθέσεις κοινωνικού αδιεξόδου, αφού μεγεθύνει τις αποστάσεις των κοινωνικών σχέσεων και αυξάνει τις κοινωνικές διαιρέσεις (μέσω των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων, μέρος των οποίων είναι και η τεχνολογική ανισότητα).

Επομένως, μια κοινωνία που απαντά θετικά στη θετικότητα της χρήσης των τεχνολογιών, σε συνδυασμό με την ενεργοποίηση και τον ουσιαστικό ρόλο του «λογισμικού ζωής» (δηλ. τους γονείς) ξεπερνά εμπόδια και προκλήσεις που αναδύονται και συγκροτεί την επόμενη καλή μέρα (ευημερία).

Όταν το humanware υπερβαίνει, το hardware και το software μαζί, κι όταν η φυσική νοημοσύνη επαναπροσδιορίζει την έννοια της νοημοσύνης η τεχνολογία καθίσταται σύμμαχος του ανθρώπου και φέρνει την ευημερία.

*Ο Γιώργος Παπαπροδρόμου είναι Αντιστράτηγος ε.α. της ΕΛΑΣ. Διετέλεσε Διευθυντής της Διεύθυνσης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

Έθνος

Lebanon: What if the War Escalates?

0
Lebanon's Hezbollah leader Sayyed Hassan Nasrallah appears on a screen as he addresses his supporters during a ceremony to honour fighters killed in the recent escalation with Israel, in Beirut's southern suburbs, Lebanon November 3, 2023. REUTERS/Mohamed Azakir
9 Nov 2023

Luigi Toninelli

Research Trainee MIDDLE EAST AND NORTH AFRICA
Med This Week- Experts from the ISPI network react to the risks of an escalation between Hezbollah and Israel.

 

The MED This Week newsletter provides informed insights on the most significant developments in the MENA region, bringing together unique opinions and reliable foresight on future scenarios. Today we turn the spotlight on Lebanon, focusing on the risks that an escalation between Hezbollah and Israel would pose for the entire region.

Since Hamas’ October 7 attack on Israel, tensions have been simmering on the country’s northern border with Lebanon. Several weeks after the beginning of the war, Hezbollah’s leader Hassan Nasrallah finally broke his silence, with a long-awaited speech that focused especially on the group’s actions in the past month. In his speech, Nasrallah stressed that the limited fighting along the border area in the past weeks already accounts for Hezbollah’s entry into war. Such a statement suggests that – similarly to Israel – Hezbollah is not interested in a broader conflict at this stage. For the time being, both sides have engaged in a low-intensity war of attrition which, however, still poses many challenges. Moreover, the risk that current tensions might lead to an unwanted escalation should not be underestimated. In this context, Lebanon’s political and economic crisis remains a cause of concern. If the conflict between Hezbollah and Israel were to escalate, the country’s economy and its battered population would pay a heavy price.

————————————————————————————————————————————-

Experts from the ISPI network react to the risks of an escalation between Hezbollah and Israel.

————————————————————————————————————————————-

The 2006 war nightmare forces Hezbollah and Israel into a low-intensity war

“Neither Hezbollah nor Israel wish to move into a full-scale war. In his recent speech, Hassan Nasrallah repeated several times that he wanted a ceasefire in Gaza. He also made it clear that, in the meantime, he was opting for a low-intensity war of attrition. The Israeli defeat by Hezbollah in 2006 is still fresh in everyone’s mind. A commission of inquiry – the Winograd Commission – was set up at the end of the conflict to identify the causes of the debacle. Prime Minister Ehud Olmert left office with only 2% of favourable opinion in the polls. Amir Peretz, Minister of Defence and leader of the Labour Party, lost both positions. Dan Halutz, military Chief of Staff, was prosecuted after discovering that he had sold all his shares on the Tel Aviv stock exchange just a few hours before the launch of the offensive (insider trading). Benyamin Netanyahu cannot have forgotten that.”

Aurélie Daher, Professor, University of Paris-Dauphine

Beyond rhetoric, Nasrallah has no desire for an escalation

“Nasrallah’s speech turned out to be an excellent act of political camouflage. On one side, by stating that Hezbollah has been at war since October 8th, the Sayyed has indirectly tried to placate its supporters who demand more efforts from the Party of God to support Hamas. On the other, Nasrallah accused the US of being the puppet master of Israeli violence, blaming Israel for a potential escalation. Further, he once again reiterated Hezbollah’s deterrence capacity to increasingly threaten the enemy. Nasrallah, who spoke on behalf of the Axis of resistance, issued a clear warning to Israel: respect the shared ‘grammar of war’ or we will be forced to respond appropriately. In this growingly unstable context, each missile and drone could lead to where both sides do not want to go: to war. This is the reason why Nasrallah issues threats, but with a careful, restraint, akin to having the handbrake pulled.”

Luigi Toninelli, ISPI MENA Centre

+

With war in Gaza, Hamas’ Lebanese branch might take a military stance

“Palestinian factions have a long history of organising in Lebanon. Some groups along the pro-Syrian and pro-Iranian axis have military capabilities exceeding the light arms found in the refugee camps and have occasionally launched rockets towards Israel. Interestingly, Hamas’ exile leadership in Lebanon has long maintained that it solely plays a political role, and that its armed struggle is confined to the Occupied Territories. This might now be changing. On November 6th, the Hamas-linked Qassam Brigades claimed they had launched rockets from South Lebanon. Moreover, some Palestinian refugees ostensibly connected to Hamas have attempted to cross the border. It is nonetheless important to remember that Hezbollah has dominated the southern front against Israel since the late 1980s. It relies on Palestinian allies mainly for deterrence and, this far, had not allowed them to take a leading role. We must assume that any militant activity in the South is coordinated closely with Hezbollah.”

Erling Lorentzen Sogge, Senior Lecturer, University of Oslo

The conflict risks exacerbating Lebanon’s economic crisis

“Lebanon’s economy faces three possible outcomes: bad, worse, and catastrophic. Decades of financial turmoil have eroded confidence, and the renewed conflict on its southern border spells only negative impacts. The already costly logistics of goods and transportation — thanks to state mismanagement and poorly-run state owned enterprises—are now burdened with higher insurance costs, inevitably leading to a spike in consumer prices. As usual, these blanket increases will disproportionately affect the poor. For this reason, the conflict’s course, the trajectory of economic recovery, and social malaise are closely interwoven. Even if the current price surges prove temporary, the nation’s reliance on imports and price-fixing cartels in key sectors such as energy, means costs are likely to remain high. With the government in perpetual crisis and no resolution to the financial crisis in sight (not least through an IMF deal) the imminent consequence of this chain of events is heightened pressure on households and some sort of social unrest—the severity of which is the only uncertain variable in this equation.”

Sami Halabi, Director of Policy & Co-Founder, Triangle 

www.ispionline.it

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΕΣ.-Θα αλλάξουν όλα στη Μέση Ανατολή που γνωρίζαμε

0

 

Νοέμβριος 11, 2023. Ελλάδα.

Ένα μήνα μετά τον πόλεμο της Γάζας, η στρατιωτική κατάσταση παραμένει ομιχλώδης και ασαφής παρά την προέλαση των ισραηλινών δυνάμεων σε ορισμένες περιοχές της Λωρίδας της Γάζας.

Η ανθρωπιστική κατάσταση εμφανίζεται στη χειρότερη έκφρασή της, ρίχνοντας κατηγορίες σε όλους τους διεθνείς φορείς λήψης αποφάσεων, τους θεσμούς και τους παγκόσμιους οργανισμούς που ασχολούνται με τον έλεγχο των συγκρούσεων και την δίωξη εγκληματιών πολέμου.

 Πρόκειται, σαφώς για το τέλος του Διεθνούς Συμβολαίου και μια νέα αρχή για ένα στάδιο του οποίου τα χαρακτηριστικά δεν είναι ακόμη ξεκάθαρα, αν και οι δρόμοι του φαίνεται να έχουν καθοριστεί με άνευ προηγουμένου βίαιες μεθόδους και μέσα.

Φαίνεται ξεκάθαρο ότι το «Status quo» που υπήρχε στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο, έχει καταρρεύσει λόγω παραμέτρων που αγνοήθηκαν και λανθασμένων υπολογισμών των μεγάλων παικτών που ελέγχουν όλες τις λεπτομέρειες, πιστεύοντας ότι κρατούν τα νήματα του παιχνιδιού.

Παρά τους πολλούς επικίνδυνους δείκτες που έχουν εκδηλωθεί σε ορισμένα μεμονωμένα περιστατικά, τα οποία αγνοήθηκαν, η αντίδραση σε αυτά ή η εύρεση ριζικών λύσεων στα αίτια τους αναβλήθηκε.

Την ευθύνη φέρουν οι ΗΠΑ

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για την έκρηξη της κατάστασης με αυτόν τον τρόπο, καθώς είναι ο παίκτης με τη μεγαλύτερη επιρροή στην περιοχή και στον κόσμο, την εποχή που διεξήγαγαν διπλωματικές δραστηριότητες για την ανάπτυξη μιας πολιτικο -οικονομικής κατάστασης στην περιοχή που θα εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά τους και τα συμφέροντα των συμμάχων τους.

Προφανώς έκαναν λάθη στους υπολογισμούς και τις εκτιμήσεις τους για θέματα και δεν έδωσαν την προσήκουσα σημασία στους τομείς της ασφάλειας και ανθρωπισμού και της απονομής της δικαιοσύνης.

Θα αλλάξουν όλα στη Μέση Ανατολή

 Ανεξάρτητα από τις ευθύνες των άλλων παικτών για αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή, όλοι είναι σίγουροι ότι αυτό που θα ακολουθήσει μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023, δεν θα είναι το ίδιο με πριν, αλλά μάλλον θα είναι εντελώς διαφορετικό.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους στην περιοχή και πέραν αυτής,  επιδιώκουν να επιφέρουν μια ριζική αλλαγή στο status quo, και αυτή η αλλαγή θα είναι πολύ οδυνηρή και δαπανηρή για όλους, και ιδιαίτερα για τις χώρες και τα μέρη της περιοχής που εμπλέκονται στη σύγκρουση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

 

 

Η εστίαση θα είναι στη δημιουργία μιας «κατάλληλης κατάστασης», που αντιπροσωπεύεται, σύμφωνα με τις δηλώσεις του Νετανιάχου, από την απουσία του κινήματος της Χαμάς και την εξάλειψη του ρόλου του από την εξίσωση οριστικά, μετά την οποία μπορούν να διεξαχθούν διαπραγματεύσεις και ριζικές λύσεις.

Το βασικό ζήτημα, που είναι το Παλαιστινιακό, μπορεί να βρεθεί. Η λύση των δύο κρατών πιθανότατα θα αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης, με νέους και σκληρούς όρους να επιβληθούν στο υποσχόμενο Παλαιστινιακό κράτος.

Η «έξυπνη δύναμη» της αμερικανικής πολιτικής αλλάζει…

Η αμερικανική εξωτερική πολιτική βασίζεται στη χρήση της έξυπνης δύναμης, δηλαδή στον συνδυασμό σκληρής δύναμης (στρατιωτική και οικονομική) και ήπιας δύναμης (που αντιπροσωπεύεται με την παρουσίαση ελκυστικών μοντέλων συμπεριφοράς και στην πολιτική, κοινωνική και ανθρωπιστική ζωή).

Ενώ τώρα, στην παρούσα κατάσταση, τα εργαλεία και τα μέσα που χρησιμοποιούνται έχουν αντικατασταθεί από άλλα.  Φαίνεται επίσης ξεκάθαρο ότι η μεταφορά αεροπλανοφόρων, υποβρυχίων και η ενίσχυση της αμερικανικής Κεντρικής Διοίκησης μπορεί πιθανότατα να είναι προετοιμασία για μια μεγάλη στρατιωτική ενέργεια, η οποία φαίνεται να έχει γίνει πολύ δύσκολο να αποφευχθεί, ή τουλάχιστον, η απειλή αυτών των δυνάμεων να επιβάλουν την αμερικανική βούληση στην περιοχή, η οποία φυσικά θα ήταν συμβατή με τη βούληση του Ισραήλ.

Η «Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ» ιδρύθηκε το 1983 και το πεδίο εφαρμογής της Κεντρικής Διοίκησης καλύπτει στρατιωτικές επιχειρήσεις, μια περιοχή που περιλαμβάνει 21 χώρες, που εκτείνεται από την Αίγυπτο στα δυτικά έως το Καζακστάν στα ανατολικά, και περιλαμβάνει όλες τις αραβικές χώρες.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν περίπου 50 χιλιάδες στρατιωτικό προσωπικό στις χώρες της περιοχής, εκτός από περίπου 5.000 άλλους στρατιώτες στο κύριο αρχηγείο της διοίκησης στην αεροπορική βάση MacDill στη Φλόριντα.

Οι πιο εξέχουσες αποστολές που εκτελέστηκαν από αυτή τη διοίκηση είναι η Επιχείρηση «Desert Storm» 1991 και η Επιχείρηση «Iraki Freedom» 2003.

Η αποστολή της δηλώνει κυριολεκτικά: Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ κατευθύνει και επιτρέπει στρατιωτικές επιχειρήσεις και δραστηριότητες με συμμάχους και εταίρους για την αύξηση της περιφερειακής ασφάλειας και σταθερότητας για την υποστήριξη των διαρκών συμφερόντων των ΗΠΑ.

Προτεραιότητες ηγεσίας: αποτροπή του Ιράν, καταπολέμηση βίαιων εξτρεμιστικών οργανώσεων και στρατηγικός ανταγωνισμός.

Την 1η Σεπτεμβρίου 2021, το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι το Ισραήλ εισήλθε επίσημα στο πεδίο των αρμοδιοτήτων της στρατιωτικής περιοχής της Κεντρικής Διοίκησης (CENTCOM), αφού είχε συνδεθεί με την Ευρωπαϊκή Διοίκηση (EUROCOM).

Αυτό έχει σημαντικές επιπτώσεις και αποτελεί ένδειξη  ριζικής αλλαγής στη στρατιωτική στρατηγική των ΗΠΑ στην περιοχή.

Τον Απρίλιο του 2022, ο στρατηγός Michael E. Kurilla ανέλαβε τα καθήκοντα του επικεφαλής της Κεντρικής Διοίκησης του Στρατού των ΗΠΑ και πραγματοποίησε αρκετές επισκέψεις και δραστηριότητες αναγνώρισης.

Ανησυχητική η στρατιωτική συσσώρευση

 Μετά την Επιχείρηση «Πλημμύρα αλ Άκσα», η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ ενδυναμώθηκε γρήγορα με: το αεροπλανοφόρο «USS Gerald R. Ford» με την ομάδα πλοίων του ναυτικού, συμπεριλαμβανομένων 4 αντιτορπιλικών, και ένα δεύτερο αεροπλανοφόρο, « USS Dwight D.” Eisenhower και τα ναυτικά του, το υποβρύχιο USS Florida, το οποίο φέρει 154 κατευθυνόμενους πυραύλους Tomahawk, επιπλέον της αποστολής πολλών μοιρών μαχητικών και βομβαρδιστικών αεροσκαφών σε αμερικανικές αεροπορικές βάσεις στην περιοχή.

Η στρατιωτική συσσώρευση στην περιοχή δεν περιορίστηκε στις αμερικανικές δυνάμεις, αλλά οι βρετανικές δυνάμεις ανακοίνωσαν την αποστολή δύο πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών στην περιοχή και η Γερμανία έστειλε περίπου 1.000 μέλη των ειδικών δυνάμεων, που περιλάμβαναν επίσης μια ειδική ναυτική μονάδα και μια ειδική μονάδα συνδεδεμένη με την Ομοσπονδιακή Αστυνομία που ειδικεύεται στην απελευθέρωση ομήρων και στάθμευσε στην Κύπρο και στην Ιορδανία. Υπάρχει επίσης ο έκτος στόλος των ΗΠΑ στην περιοχή, εντός του πεδίου δράσης του στη Μεσόγειο, και ο πέμπτος στόλος των ΗΠΑ, ο οποίος δραστηριοποιείται στην Ερυθρά Θάλασσα και στην περιοχή του Κόλπου.

Το ερώτημα που τίθεται αυτή τη στιγμή είναι:

Γιατί αυτή η μεγάλη κινητοποίηση και η επίκληση αυτών των συγκεκριμένων και εξειδικευμένων στρατιωτικών δυνατοτήτων, παρά την προηγούμενη παρουσία μεγάλων αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή;

 Είναι αυτό απλώς μια επίδειξη δυνάμεων στο πλαίσιο της στρατηγικής αποτροπής και απειλής που έχουν υιοθετήσει οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους ή αποτελεί ένδειξη της πρόθεσης της Ουάσιγκτον να πραγματοποιήσει μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση στην περιοχή;

Όλα τα θέματα είναι στο τραπέζι, αλλά με προσεκτική ανάγνωση της διπλωματικής κινητικότητας και των δηλώσεων πολιτικών και στρατιωτικών αξιωματούχων, φαίνεται ότι η απόφαση έχει ληφθεί και υπάρχει αμερικανική και δυτική βούληση να αλλάξει η πραγματικότητα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Είναι, άλλωστε, σαφές ότι οι δυτικές δυνάμεις που είναι σύμμαχοι με τις ΗΠΑ ακολουθούν στις αποφάσεις και τη βούλησή τους. Μέχρι τέλους.

Η αλλαγή θα διαρκέσει πολύ χρόνο, θα είναι σκληρή και καταστροφική και θα έρθει σε στάδια, που μπορεί να χρειαστούν χρόνια.

«Έρχονται μεγάλες καταιγίδες, με σύννεφα να φαίνονται στον ορίζοντα»

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα αντιμετωπίσουν τεράστια και σοβαρά διλήμματα και προκλήσεις, τα οποία επισημαίνονται στα ακόλουθα σημεία:

-Μειωμένη εμπιστοσύνη στην πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή μεταξύ των φίλων της, ειδικά των κρατών του Κόλπου, που πιθανότατα δεν θα εμπλακούν σε κανέναν πόλεμο που κάνει η Αμερική.

–Η παρουσία μη διεθνών παραγόντων στη σκηνή, με στρατιωτικές δυνατότητες εξαπλωμένες σε πολλές χώρες και με επαρκή ποιοτικά και ποσοτικά όπλα, που αποτελεί σοβαρή απειλή για το Ισραήλ και τις αμερικανικές βάσεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

-Ο λίγος χρόνος που απομένει για την κυβέρνηση Μπάιντεν, ο οποίος πιθανότατα δεν θα είναι αρκετός για να εφαρμόσει τα απαιτούμενα, σε μια τέτοια περίπτωση, σημειώνοντας εδώ τη μείωση της δημοτικότητάς του και τη δυνατότητα αλλαγής όλων των σχεδίων και αποφάσεων όταν μια νέα κυβέρνηση έρθει.

Όλοι περιμένουν τι θα συμβεί τις επόμενες εβδομάδες. Έρχονται μεγάλες καταιγίδες, με σύννεφα να φαίνονται στον ορίζοντα.

Το θέμα δεν συνδέεται πλέον μόνο με την επιχείρηση «Πλημμύρα αλ Άκσα» και την εξάλειψη της Χαμάς. Είναι δύσκολο στάδιο και κανείς δεν ξέρει πώς θα τελειώσει, αλλά πιθανότατα θα καθορίσει την τύχη της περιοχής για πολύ καιρό. Θα καταφέρει η διπλωματία να διασώσει την περιοχή ή έχει αναβληθεί η δραστηριότητά της για μετά την καταιγίδα;

Επιτελείο Συνταγματάρχη M.Dhafer Murad Defense Arabia

The Hellenic Information Team

 

Is Israel attacking Gaza for oil and gas?

0

 

Gas & Oil Fields in Gaza and Occupied West Bank

How much oil and gas does Palestine have?

By Muhdan Saglam

Gas reserves in the Eastern Mediterranean have been a topic of discussion for a long time. According to a 2010 report by the US Geological Survey, there are 3.4 trillion cubic meters (tcm) of gas in the Eastern Mediterranean, especially in and near the area corresponding to Israel’s Zorh basin.

At the request of the Palestinian Authority, British Gas explored Palestine in 2000 and identified 30 billion cubic meters of gas reserves. The US Energy Information Administration (EIA) estimates that there are 45 bcm of potential gas reserves in the area, but none in Gaza or other Palestinian territories. Approximately 30-45 bcm of gas reserves exist off the coast of Gaza.

The UN Conference on Trade and Development Report offers precise details on oil reserves. According to the report, the occupied Palestinian territories have 1,525 billion barrels of proven oil reserves.

The gas reserves are relatively small compared to other fields, but the oil reserves are significant. Turkey’s gas consumption fluctuates but typically averages around 58-60 bcm annually. The gas discovered in the Gaza gas field can meet Turkey’s gas demand for six months. The small quantity doesn’t hinder gas extraction and should be noticed. Is local production feasible?

The risks and high fees

There are serious disputes between states in the Eastern Mediterranean regarding maritime jurisdiction, which has significant energy potential. In this context, disputes exist between Turkey and Cyprus-TRNC, Greece-Turkey, Israel-Lebanon, and Israel-Palestine. The states mentioned, along with observers, are discussing and seeking solutions in the Eastern Mediterranean Forum, which Turkey joined late. The absence of Lebanon and Turkey from the forum hinders problem-solving. It’s important to remember that this region has challenges, and there have been occasional conflicts. Another question arises: Can gas and oil be extracted off the coast of Gaza?

With today’s technology, extracting gas and oil in the Marine fields of Gaza is possible. Geopolitical tension and the risk of conflict overshadow resource production and access to energy production.

Meanwhile, the conflicts between Israel and Palestine, which began in 1948 when Israel was established, have continued and occasionally turned into full-scale wars. The region’s geopolitical risk is elevated. Ensuring equipment and personnel safety would be challenging for an energy company operating in the Gaza fields. Companies in high-risk areas take out insurance to mitigate tension and conflict. Insurance costs in Gaza could double or triple gas production profits without an assurance against Israeli attacks. Companies are reluctant because of this. Israel’s suspension of production at the Tamar field after Hamas attacks is a prime example of conflict risk.

The gas resources in that location are crucial for Palestine to meet its energy needs, but extraction requires a compromise. British Gas’ 2000 decision to cease production should be considered in this context. Israel and Palestine have occasionally had discussions on the issue, but no agreement has been reached yet, and it is unlikely to happen soon. While this summarizes the situation on the Palestinian front, what are resources and production?

Israel’s reserves

Israel has been exploring gas in the Eastern Mediterranean since 1999. In 1999, Israel’s resource studies gained momentum with the discovery of small natural gas reserves near the Port of Ashdod. In 2009, exploration efforts resulted in the discovery of 260 bcm of gas off Haifa, starting with the Tamar basin. Approximately one year later, the ‘Leviathan’ field, named after the biblical water creature, revealed around 600 bcm (18 trillion cubic feet) of gas. Without a doubt, there is gas in the specific area. The gas proportion may vary because of the unit used. Along with Tamar and Leviathan, Energean Oil and Gas found 68 bcm of gas and 34 million barrels of light oil in the Karish and Tanin fields in 2019.

As per EIA data, Israel’s confirmed gas reserves total 700 bcm. Considering recent discoveries, the consensus among experts is that this amount is approximately 750 bcm. Israel’s latest data reveals 750 bcm of proven gas reserves and around 50 million barrels of oil.

Israel has been involved in production in these fields since 2010. According to the latest data, Israel’s gas production in 2022 was estimated at approximately 21.9 bcm. The domestic market consumed about 11.5 bcm, and Jordan and Egypt purchased the remaining 9.2 bcm. Egypt’s gas purchases from Israel increased by 48.5% last year, reaching 6.27 bcm, as The Joint Organizations Data Initiative reported. Jordan purchased the remaining three bcm of gas.

Despite not being as big as Russia, Iran, or Qatar, Israel still has significant reserves amidst the ongoing historical conflict with Palestine. Israel’s goal of expanding daily leads to the displacement of the Palestinian people, fueling the war. To overlook the reserves of Israel and Palestine and attribute the recent attacks solely to gas and oil is to oversimplify the issue and disregard the rights of the Palestinian people.

Israel desires to completely control Gaza, the West Bank, and East Jerusalem. Incorporating gas and oil into the scenario amidst a war-torn West Bank because of settlers (even criticized by the Israeli army) has failed to enhance comprehension of energy conflicts and generates unnecessary information pollution.

Israel desires Gaza, but the gas fields are not its priority. First, it already possesses sufficient gas resources and can sell any excess. Second, it effectively halts the production of gas and oil while successfully enforcing the “produce with permission or not at all” approach. A warning should conclude this point. Society and the media should prioritize being wary of experts who rely on memorized facts.

Note: I would like to thank Sohbet Karbuz, Aydın Sezer, and Arif Akturk for providing me with sources and information while writing this article.

Views expressed in this article are solely those of the author and do not necessarily reflect the opinions of Information Clearing House.

informationclearinghouse.blog

«Η Ιορδανία θα αντιδράσει στρατιωτικά αν επιχειρηθεί μόνιμη κατοχή έστω και μέρους της Γάζας από το Ισραήλ» – Πώς εμπλέκεται η Ελλάδα

0

Η Ιορδανία προειδοποιεί και πάλι το Ισραήλ να μην προχωρήσει σε αλλαγή του καθεστώτος στην Γάζα – Ποιες είναι οι ένοπλες δυνάμεις της αραβικής χώρας

Η Ιορδανία μέσω του ηγέτης της βασιλιά Αμπντάλα ο Β’ απέρριψε κάθε σχέδιο του Ισραήλ περί κατάληψης τμημάτων της Λωρίδας της Γάζας ή δημιουργίας ζωνών ασφαλείας εντός του παλαιστινιακού θύλακα, μεταδίδει η ιορδανική τηλεόραση, προειδοποιώντας το Τελ Αβίβ ότι «τίποτα τέτοιο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό.»

Σε δηλώσεις που έκανε στα ανάκτορα ο βασιλιάς φέρεται να είπε σε υψηλόβαθμους πολιτικούς με τους οποίους συναντήθηκε ότι δεν μπορεί να υπάρξει «καμία στρατιωτική λύση στη σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων, αλλά αντίθετα η Ιορδανία θα αντιδράσει στρατιωτικά αν επιχειρηθεί κατάληψη έστω και μέρους της Γάζας»

Σημείωσε επίσης ότι το Ισραήλ δεν θα πρέπει να αποκόψει τον σπαρασσόμενο από τον πόλεμο θύλακα της Γάζας από τα υπόλοιπα Παλαιστινιακά Εδάφη.

Η κίνηση της Ιορδανίας, η οποία έχει πληρώσει βαριά την ήττα της από το Ισραήλ στους πολέμους του 1967 και του 1973, χάνοντας την Ιερουσαλήμ και την Δυτική Όχθη του Ιορδάνη ποταμού.

Αλλά το πλήρωσε και με μεγάλη εσωτερική αναταραχή από τους παλαιστινιακούς πληθυσμούς που κατέκλυσαν την χώρα καταδιωκόμενοι από το Ισραήλ και βρίσκοντας καταφύγιο στην Ιορδανία.

Με αποκορύφωμα την σύγκρουση στο εσωτερικό της χώρας τον Σεπτέμβριο του 1970 μια σύγκρουση που ονομάστηκε «Μαύρος Σεπτέμβρης» από τους Παλαιστίνιους.

Τότε, οι ιορδανικές ένοπλες δυνάμεις υπό την ηγεσία του βασιλιά Χουσεΐν έδωσαν σκληρή μάχη για να εκκαθαρίσουν Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), υπό την ηγεσία του Γιάσερ Αραφάτ, κυρίως μεταξύ 16 και 27 Σεπτεμβρίου του 1970, με ορισμένες ενέργειες να συνεχίζονται μέχρι τις 17 Ιουλίου του 1971.

Αφού η Ιορδανία έχασε τον έλεγχο της Δυτικής Όχθης από το Ισραήλ το 1967, οι Παλαιστίνιοι μαχητές γνωστοί ως Φενταγίν μετέφεραν τις βάσεις τους στην Ιορδανία και αύξησαν τις επιθέσεις τους στο Ισραήλ και στα κατεχόμενα από αυτό εδάφη.

Ισραηλινά αντίποινα σε παλαιστινιακό στρατόπεδο με έδρα σε μία ιορδανική πόλη κατά μήκος των συνόρων με τη Δυτική Όχθη, εξελίχθηκε σε μάχη πλήρους κλίμακας, μετά την οποία αυξήθηκε η αραβική υποστήριξη των Παλαιστινίων μαχητών στην Ιορδανία, καθώς ήταν η πρώτη φορά που οι Άραβες είχαν καταφέρει να νικήσουν τον Ισραηλινό Στρατό.

Η δύναμη της PLO στην Ιορδανία αυξήθηκε.

Ενεργώντας ως παρακράτος, οι Φενταγίν αγνόησαν τους τοπικούς νόμους και κανονισμούς και προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον βασιλιά Χουσεΐν δύο φορές -οδηγώντας στην σύγκρουση με τον ιορδανικό Στρατό.

Η Ιορδανία, που είναι η τελευταία «πιστή» στις ΗΠΑ χώρα στην περιοχή και «μαξιλάρι ασφαλείας» του Ισραήλ, ανησυχεί ότι οι Παλαιστίνιοι από την Γάζα θα κινηθούν στην Ιορδανία με ότι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια στο εσωτερικό της χώρας.

Πριν μερικές ημέρες, στις 8 Νοεμβρίου, υπεγράφη «Κοινό Σχέδιο Δράσης Ελλάδας – Κύπρου – Ιορδανίας» στο Αμμάν.

Αποτελεί συνέχεια του Κοινού Σχεδίου Δράσης 2023, που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Τριμερούς Στρατιωτικού Διαλόγου Ελλάδος – Κύπρου – Ιορδανίας και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, επιτελικές συναντήσεις και συνομιλίες σε θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος, με ιδιαίτερη έμφαση στον τομέα των Στρατιωτικών Πληροφοριών, συνεργασία σε επιχειρησιακές δραστηριότητες επί αντικειμένων πυρόσβεσης, καθώς και διαδικασιών Έρευνας – Διάσωσης και εκκένωσης τραυματιών.

Περιλαμβάνει ακόμη την πραγματοποίηση Κοινού Σχεδίου Δράσης. Άρα η Ελλάδα εμπλέκεται άμεσα πλέον στην ασφάλεια της Ιορδανίας.

Οι βασικές ένοπλες δυνάμεις της Ιορδανίας είναι οι εξής:

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/i-iordania-proeidopoiei-kai-pali-to-israil-na-min-proxorisei-se-allagi-tou-kathestotos-stin-gaza-pos-empleketai-i-ellada/

Δ. Μακροδημόπουλος:Η βία στην Παλαιστίνη και εμείς

8

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Όπως γράφει ο Ένζο Τραβέρσο στην “Επανάστασή” του: «Η εξέγερση στο γκέτο της Βαρσοβίας, τον Απρίλη του 1943, προκάλεσε ασφαλώς στους μαχητές της ένα αίσθημα αυτοπεποίθησης και περηφάνιας, αφού αντιστάθηκαν για έναν μήνα σ’ έναν πανίσχυρο στρατό, δεν είχε όμως τίποτα το χαρμόσυνο και ασφαλώς δεν ξύπνησε τη συλλογική ελπίδα ή τον συλλογικό ενθουσιασμό… Στις αρχές του 1943, τα μέλη της Εβραϊκής Οργάνωσης Μάχης μοίρασαν μια προκήρυξη που προανήγγελλε την πράξη τους: “Είμαστε όλοι αποφασισμένοι να πεθάνουμε σαν άνθρωποι”. Σαράντα χρόνια μετά την εξέγερση, ένας από τους ηγέτες της, ο Μάρεκ Έντελμαν, τη θυμόταν με τούτα τα λόγια: «Οι περισσότεροι από εμάς ήταν υπέρ της εξέγερσης. Στο κάτω – κάτω η ανθρωπότητα είχε συμφωνήσει ότι να πεθαίνεις με το όπλο στο χέρι ήταν πιο όμορφο από το να πεθαίνεις άοπλος… Στην Εβραϊκή Οργάνωση Μάχης είχαμε απομείνει μόνο διακόσιοι είκοσι. Το θέμα ήταν τελικά, ότι δεν θα περιμέναμε με σταυρωμένα τα χέρια να μας σφάξουν, όταν θα ερχόταν η σειρά μας. Ήταν απλώς μια επιλογή για τον τρόπο του θανάτου μας».

Πώς χάθηκε όμως η ενσυναίσθηση από όσους Εβραίους κατοικούν στην Παλαιστίνη απέναντι σε αυτούς που βρέθηκαν σε παρόμοια κατάσταση με τους προγόνους τους στη Βαρσοβία; Η ενσυναίσθηση για το θύμα χάθηκε μέσα από την ανάπτυξη της τεχνολογίας, που από τον Β’ ΠΠ στοίχισε τις ζωές εκατομμυρίων αμάχων. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να εξοντώνει μαζικά ανυπεράσπιστους, να το ξεπερνά και να συνεχίζει να ζει ανεπηρέαστος; Ο Κάρλο Γκίντζμπουργκ, αναφερόμενος στους ολοκληρωτικούς πολέμους που στοχεύουν σε αμάχους εστίασε στις συνέπειες της απόστασης ως πηγής ηθικής αδιαφορίας. Έγραφε ότι η απόσταση εξαφανίζει τον τρόμο του θανάτου και κάνει τον εγκληματία αδιάφορο εξουδετερώνοντας τις ηθικές αναστολές του. Αυτή η παρατήρηση επιβεβαιώνεται στον πόλεμο από αέρος τον 20ο και τον 21ο αιώνα, όπου ο εχθρός μεταμορφώνεται σε μικροσκοπικό στόχο και οι εκτελεστές των σφαγών γλυτώνουν τη θέα του αίματος. «Όταν μεγιστοποιείται η απόσταση, μπορεί να χαθεί εντελώς η συμπόνια για τα υπόλοιπα ανθρώπινα όντα» σημειώνει. Αυτή είναι, μας λέει, η εφιαλτική πρωτοτυπία της νεωτερικότητας. Τα τελευταία χρόνια τα drones διευκολύνουν ακόμη περισσότερο τη διάπραξη του εγκλήματος χωρίς αισθήματα. Γιαυτό ο Ολλανδός Χάρι Μούλις διαισθάνθηκε τον κίνδυνο «ταυτόχρονα με τις μηχανές να έλθουν στον κόσμο αλλοιωμένοι άνθρωποι: Άνθρωποι σαν μηχανές, που θα υπακούν σε παρορμήσεις, χωρίς τη δυνατότητα να εξετάσουν τη φύση των εν λόγω παρορμήσεων». Η Χάνα Άρεντ αναφερόμενη στη μέθοδο δολοφονίας από την καρέκλα ενός γραφείου, σημείωνε ότι «πρόκειται για έναν τύπο ανθρώπου ασύγκριτα τρομακτικότερο από κάθε άλλο δολοφόνο, διότι δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τα θύματά του. Σκοτώνει ανθρώπους λες και πρόκειται πραγματικά για μύγες». Για να σημειώσει φωτογραφίζοντας τους πολιτικούς που λαμβάνουν τις αποφάσεις: «Όσο για τον βαθμό στον οποίο ο κάθε εγκληματίας ήταν κοντά στον (ή μακριά απ’ τον) δράστη του εγκλήματος, δεν έχει καμιά σχέση για το μέρος της ατομικής του ευθύνης. Απεναντίας, γενικά, ο βαθμός ατομικής ευθύνης μεγαλώνει όσο απομακρυνόμαστε από τον άνθρωπο που χειρίζεται το εργαλείο της θανάτωσης”

Αυτή είναι η “ψυχρή βία”, όπως τη χαρακτηρίζει ο Τραβέρσο, όπου η μαζική δολοφονία αμάχων δεν συνοδεύεται από αισθήματα του εκτελεστή. Πατάς ένα κουμπί και ισοπεδώνεις ένα νοσοκομείο με τους ασθενείς και τους αμάχους που προσέφυγαν εκεί. Ρίχνεις από αεροπλάνο μία βόμβα και ισοπεδώνεις τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

Η εισβολή των μαχητών της Χαμάς στο Ισραήλ και η δολοφονία αμάχων χαρακτηρίζεται ως “θερμή βία”, διότι συνοδεύεται από αισθήματα μίσους και εκδίκησης, ο εκτελεστής είναι σε άμεση επαφή με το θύμα, σε αντίθεση με τη ψυχρή βία όπου ο εκτελεστής περιορίζεται στο ρόλο του θεατή, ο εντολέας μάλιστα του εγκλήματος δεν έχει ούτε οπτική επαφή με το στόχο. Βάρβαρα αισθήματα που ο ΓΓ του ΟΗΕ, αφού καταδίκασε τις “φρικτές τρομοκρατικές πράξεις της Χαμάς”, τα απέδωσε στα 56 χρόνια ασφυκτικής κατοχής. “Έχουν δει τη γη τους να καταβροχθίζεται σταθερά από εποικισμούς και να μαστίζεται από τη βία”, συμπλήρωσε

Η βασικότερη αιτία όλων αυτών είναι η δημιουργία “έθνους – κράτους” του Ισραήλ. Είχε προειδοποιήσει έγκαιρα η Χάνα Άρεντ για όσα ακολούθησαν εκεί, διδαγμένη από τα έθνη κράτη που βίωσε στην Ευρώπη, είχε προτείνει τη δημιουργία ομόσπονδου δυεθνικού κράτους, όχι μόνον αγνοήθηκε αλλά και λοιδορήθηκε. Αποδεικνύεται για άλλη μία φορά ότι η μετάβαση στο έθνος κράτος από τα πολυεθνικά κράτη υπήρξε πισωγύρισμα για τον άνθρωπο και τα δικαιώματα του. Παράδειγμα; Οι ΗΠΑ, όπου οι Εβραίοι, όλες οι εθνότητες αλλά και οι αιρέσεις κυνηγημένες στην Ευρώπη και αλλού, βρήκαν καταφύγιο.

Το χειρότερο όμως μας αφορά όλους, είναι ο εθισμός μας σε εικόνες άκρατης βίας και μαζικών εγκλημάτων μέσα από την καθημερινή προβολή τους από τα ΜΜΕ σαν να πρόκειται για πολεμική ταινία, που αλλοιώνουν την ευαισθησία μας και τις νοητικές μας αντιλήψεις. Δεν χάνεται  μόνον η ενσυναίσθηση με τα θύματα αλλά οδηγούμαστε στην απανθρωποποίηση του εγκλήματος. Με αυτό τον τρόπο γίνονται ευκολότερα ανεκτά, ακόμη και αποδεκτά, τα επιχειρήματα των πολιτικών αποφάσεων, στο όνομα δήθεν της πάταξης της τρομοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κατά το δοκούν.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πόλη – κιν. 6947-771412

11/11/2023

 

 

 

 

 

 

Έρχονται καταιγιστικές αλλαγές – Η Ελλάδα στον κυκεώνα των εξελίξεων.

2

 του Παντελή Σαββίδη

 13/11/2023

Καθώς παρακολουθώ την πρόσληψη, από την ελληνική κοινή γνώμη, του πολέμου στη Γάζα μου δημιουργείται η αίσθηση πως την αντιλαμβάνεται ως έναν αγώνα τον οποίο παρακολουθεί από τις κερκίδες κάποιου Κολοσσαίου. Δεν υπάρχει η αίσθηση ότι πρόκειται για κάτι που μας αφορά άμεσα. Φοβάμαι πως η αίσθηση αυτή, δεν υπάρχει ούτε στους διαμορφωτές της πολιτικής της χώρας.

Υπάρχουν, όμως παράμετροι που έπρεπε να μας κάνουν περισσότερο ενεργούς και ανησυχούντες.

Η πρώτη είναι η γειτνίαση με την περιοχή. Οποιαδήποτε αλλαγή συντελεσθεί, περιλαμβάνει και την Ελλάδα. Όλα τα ενεργειακά και γεωπολιτικά δίκτυα έχουν ως κατάληξη την Ελλάδα. Η επιλογή της Ελλάδας συναντά την αντίθεση της Τουρκίας διότι οι οδοί είναι αναγκαστικά διαφορετικοί. Και η αντίδραση της γειτονικής χώρας δεν μπορεί να μην λαμβάνεται υπόψη.

Η δεύτερη είναι η προϊούσα ψύχρανση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων η οποία, παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται από την Ουάσιγκτον, μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη. Σε μια τέτοια περίπτωση η Ελλάδα θα είναι η πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης. Και τις πρώτες γραμμές είναι γνωστό πως τις … «αξιοποιούν» οι ΗΠΑ. Το βλέπουμε στην Ουκρανία, με τους Κούρδους, ακόμη και με το Ισραήλ, όσο πιο σοφιστικέ και αν είναι η τελευταία περίπτωση. Συμφέρει στην Ελλάδα ένας τέτοιος ρόλος; Θα μπορέσει να ανταπεξέλθει; Αν δεν την συμφέρει ή δεν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει μήπως είναι λάθος η ικανοποίηση που προκαλεί η αμερικανοτουρκική ρήξη;

Η τρίτη παράμετρος είναι ένα ερώτημα: όπως φαίνεται από την διπλή διάσκεψη του Ριάντ (των Αραβικών Κρατών και της Ισλαμικής Συνδιάσκεψης), οι αραβικές χώρες δεν είναι ενωμένες ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης του Ισραήλ. Αυτήν την διάσταση δεν μπορεί να μην την γνώριζαν στις ΗΠΑ. Γιατί έστειλαν μια τόσο ισχυρή στρατιωτική δύναμη στην περιοχή; Για να αντιμετωπίσουν τα τουφέκια της Χαμάς; Ή, κάτι άλλο ευρύτερο έχουν στο νου τους; Και ποιο είναι αυτό;

Υπενθυμίζω πως στην περιοχή, εξ όσων έχουν γίνει γνωστά, βρίσκονται δύο αμερικανικά αεροπλανοφόρα με τη ναυτική συνοδεία τους, 4 αντιτορπιλικά,ένα πυρηνικό υποβρύχιο το οποίο φέρει 154 κατευθυνόμενους πυραύλους Tomahawk, επιπλέον της αποστολής πολλών μοιρών μαχητικών και βομβαρδιστικών αεροσκαφών σε αμερικανικές αεροπορικές βάσεις στην περιοχή, βρετανικές δυνάμεις δύο πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών ενώ και η Γερμανία έστειλε περίπου 1.000 μέλη των ειδικών δυνάμεων, που περιλάμβαναν επίσης μια ειδική ναυτική μονάδα και μια ειδική μονάδα συνδεδεμένη με την Ομοσπονδιακή Αστυνομία που ειδικεύεται στην απελευθέρωση ομήρων. Όλα αυτά για να αντιμετωπιστεί η Χαμάς;

Στο DefenceArabia δημοσιεύθηκε ένα ενδιαφέρον άρθρο που μιλά για καταιγιστικές αλλαγές που θα συμβούν στη Μέση Ανατολή μετά την επιχείρηση των ισραηλινών κατά της Γάζας.

Υπάρχει αμερικανική και δυτική βούληση να αλλάξει η πραγματικότητα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, επισημαίνεται σχετικά.

Οι αλλαγές θα διαρκέσουν αρκετά χρόνια, θα είναι σκληρές και καταστροφικές και θα συντελεστούν σταδιακά.

Τονίζεται, επίσης, ότι οι διεθνείς θεσμοί που είναι προορισμένοι για την διεθνή ασφάλεια ή την δίωξη ανθρώπων που έχουν διαπράξει εγκλήματα πολέμου ή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν λειτουργούν εδώ και πολλά χρόνια γεγονός που κάνει επιβεβλημένη την αντικατάστασή τους.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα περιβάλλον όπου η εμπιστοσύνη στην πολιτική των ΗΠΑ και την δέσμευσή τους στους συμμάχους τους έχει υποχωρήσει, οι χώρες του Κόλπου δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα θελήσουν να εμπλακούν σε πολεμικές περιπέτειες για να υποστηρίξουν τα αμερικανικά συμφέροντα και η παρουσία μη κρατικών δρώντων στην περιοχή με στρατιωτικές δυνατότητες αποτελεί μια σημαντική μεταβλητή. Και, πάντα, με την επιφύλαξη ότι μια άλλη κυβέρνηση στις ΗΠΑ, που είναι πολύ πιθανό να συμβεί, θα έχει διαφορετική πολιτική.

Αυτό είναι το περιβάλλον στην ευρύτερη περιοχή που αφορά και στην Ελλάδα. Ένα περιβάλλον στο οποίο η διπλωματία δεν έχει υποχωρήσει, εντελώς, αλλά δεν υπάρχουν προς το παρόν σημάδια ότι θα έχει το πάνω χέρι.

Διαμορφώνονται εναλλακτικά σενάρια στην Αθήνα;

 

Επιδεινώνονται οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας –  λόγω Χαμάς

2

 

Νοέμβριος 12, 2023. Ελλάδα.

Για τον Ερντογάν και το ισλαμιστικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, η Χαμάς είναι ένας μακροχρόνιος ιδεολογικός σύμμαχος. Και ο ίδιος ο Ερντογάν κέρδισε φήμη στις ισλαμικές χώρες ως πολιτικός που ήρθε με το έμβλημα ενός διεθνούς αντι-ισραηλινού κύματος στο πλαίσιο της επιχείρησης «Χυτός Μόλυβδος» του IDF στα τέλη του 2008.

Ο κρίκος που ενώνει την Τουρκία με τις αραβικές χώρες είναι το θρησκευτικό στοιχείο και δεν θέλει με κανέναν τρόπο να χάσει αυτήν την πρόσβαση της στη Μέση Ανατολή.

Έτσι, η θρησκευτική διάσταση της παλαιστινο-ισραηλινής σύγκρουσης έχει τοποθετήσει στρατηγικούς εταίρους και συμμάχους – τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Τουρκία – στις αντίθετες πλευρές των οδοφραγμάτων.

Ούτε η Ουάσιγκτον ούτε η Άγκυρα είναι έτοιμες να εγκαταλείψουν τις απόψεις και τις προσεγγίσεις τους σχετικά με τις βαθύτερες αιτίες της επιδείνωσης. Οι προοπτικές φιλίας μεταξύ των δύο χωρών απειλούνται να μετατραπούν σε εχθρότητα.

Ο τουρκικός λαός ακολουθεί την ηγεσία του

Επιπλέον, από την τουρκική πλευρά, η κοινωνία συμμετείχε στη διαδικασία αυτής της αντιπαλότητας.

Τις προάλλες, μια ομάδα πολιτών που διαμαρτύρονταν για τις πολιτικές του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών προσπάθησε να εισβάλει στην αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ.

Εκεί βρίσκεται η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ. Οι διαδηλωτές εμποδίστηκαν από τις τοπικές δυνάμεις ασφαλείας που έκαναν χρήση δακρυγόνων για να τους διαλύσουν. Αλλά οι διαδηλωτές δεν εγκατέλειψαν το αίτημά τους να κλείσουν τουλάχιστον μία από αυτές τις βάσεις των ΗΠΑ στην Τουρκία.

Και δεδομένων των αντιαμερικανικών συναισθημάτων στην κοινωνία, κανείς δεν είναι απρόσβλητος ούτε από την επανάληψη ούτε από την επέκταση αυτού του περιστατικού σε άλλες αμερικανικές εγκαταστάσεις στη χώρα.

Παρεμπιπτόντως, είναι συμβολικό ότι η τελευταία φορά που έγινε παρόμοια επίθεση στο Ιντσιρλίκ από υποστηρικτές του προέδρου Ερντογάν ήταν το καλοκαίρι του 2016. Εκείνη την εποχή, ο Αμερικανικός Στρατός ήταν ύποπτος για το ότι βοήθησε τους πραξικοπηματίες που ήθελαν να απομακρύνουν τον σημερινό Τούρκο ηγέτη από την εξουσία.

Ένα άλλο πράγμα είναι αξιοσημείωτο: τόσο, τότε, το 2016 όσο και τώρα, για τους Τούρκους υποστηρικτές του Ερντογάν και του ισλαμιστικού ΑΚΡ, η αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες έχει πράσινο και μαύρο χρώμα, θρησκευτικά χρώματα για τους μουσουλμάνους.

Κραυγαλέα η εχθρότητα στους Τούρκους αξιωματούχους

Επιπλέον, η εχθρότητα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες στην Τουρκία έχει γίνει τόσο διαδεδομένη που ακόμη και Τούρκοι αξιωματούχοι φαίνεται τώρα να είναι επιφυλακτικοί όσον αφορά την επαφή με τους Αμερικανούς ομολόγους τους.

Η ολονύκτια επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν το δείχνει εύγλωττα. Τον συνάντησε στη ράμπα επιβίβασης στην Άγκυρα από την τουρκική πλευρά μόνο ο αντικυβερνήτης της πρωτεύουσας – για να το θέσω ήπια, καθόλου σε επίπεδο υπουργού Εξωτερικών.

Ενώ πριν από την όξυνση στη Μέση Ανατολή, ο Τούρκος ηγέτης δεν θεώρησε ντροπή να υποδεχθεί προσωπικά τον ίδιο (τον Μπλίνκεν) στο αεροδρόμιο.

Κατά τη διάρκεια της επακόλουθης συνάντησης του Μπλίνκεν με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, σημειώθηκε άλλη μια σύγκρουση.

Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ήταν ένα ομοίωμα του μουσουλμανικού ιερού τεμένους, ο Θόλος του Βράχου στην Ιερουσαλήμ. Τόσο για την Ανατολή όσο και για τη Δύση, ο υπαινιγμός είναι κάτι παραπάνω από διαφανής.

Οι προσπάθειες του Μπλίνκεν να ηρεμήσει την ατμόσφαιρα με μια φιλική αγκαλιά από τον ομόλογό του, που καταγράφηκε στην κάμερα, ήταν επίσης ανεπιτυχής. Σε κλάσματα του δευτερολέπτου, ο Φιντάν τον απέφυγε επιδέξια. Προφανώς, φίλοι και σύμμαχοι του ΝΑΤΟ δεν επικοινωνούν έτσι.

Είναι επίσης  και τα λόγια του Ερντογάν για την αποστολή αμερικανικών αεροπλανοφόρων στις ακτές του Ισραήλ, που είπε ότι η Αμερική «ρίχνει λάδι στη φωτιά».

Ιδεολογικός σύμμαχος η Χαμάς

Όλες αυτές οι εχθρικές χειρονομίες έχουν εξήγηση από το πρόσφατο παρελθόν. Για τον Ερντογάν και το ισλαμιστικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, η Χαμάς είναι ένας μακροχρόνιος ιδεολογικός σύμμαχος.

Αρκεί να θυμηθούμε ότι εκπρόσωποι της πολιτικής πτέρυγας της Χαμάς ζούσαν με ασφάλεια στην Κωνσταντινούπολη με τουρκικά διαβατήρια.

Και ο ίδιος ο Ερντογάν κέρδισε φήμη στις ισλαμικές χώρες ως πολιτικός που ήρθε στο έμβλημα ενός διεθνούς αντι-ισραηλινού κύματος στο πλαίσιο της επιχείρησης «Χυτός Μόλυβδος» του IDF το 2008.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι προσπάθειές του τον Σεπτέμβριο του 2023 να καταλήξει σε συμφωνία με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου για την οικονομική συνεργασία συχνά δεν έβρισκαν κατανόηση στους Τούρκους ψηφοφόρους. Και στον ισλαμικό κόσμο το κοιτούσαν στραβά.

Η αναθέρμανση των ισραηλινο-τουρκικών σχέσεων για σταθερότητα στην ανατολική Μεσόγειο

Η αμερικανική πλευρά, αντίθετα, αναμενόμενα τόνωσε την εντατικοποίηση των τουρκο-ισραηλινών επαφών για πολλούς λόγους.

Το κυριότερο είναι ότι ο Λευκός Οίκος ενδιαφέρεται για την πρώιμη εμφάνιση του κύριου ανταγωνιστή του κινεζικού «Δρόμου του Μεταξιού 2», γνωστός και ως «Belt and Road» – ο οικονομικός διάδρομος Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης.

Στο έργο συμμετέχουν ισραηλινοί δρόμοι και λιμάνια. Ως εκ τούτου, η Ανατολική Μεσόγειος πρέπει να γίνει ζώνη σταθερότητας.

Είναι αδύνατο να επιτευχθεί αυτός ο στόχος χωρίς να ζητηθεί η υποστήριξη της Τουρκίας, δεδομένης της επιρροής της στην περιοχή.

Ένας άλλος λόγος, εξίσου σημαντικός για την ίδια την Τουρκία, είναι ότι για να ομαλοποιηθεί η στρατιωτική-τεχνική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι απαραίτητο να επιτευχθεί η υποστήριξη του εβραϊκού λόμπι, συμπεριλαμβανομένου του Κογκρέσου.

Η Άγκυρα εύλογα συνέδεσε την κατάρρευση της στρατιωτικής συνεργασίας με την Ουάσιγκτον με τη θέση που πήρε το ισραηλινό λόμπι.

Εξάλλου, η Τουρκία δεν έχει ακόμη επιστρέψει στο πρόγραμμα παραγωγής του νεότερου αμερικανικού μαχητικού αεροσκάφους, του F-35, και ισχύουν επίσης κυρώσεις κατά της Αρχής Αμυντικής Βιομηχανίας της Δημοκρατίας. Αυτό συνέβη αφού οι Τούρκοι αγόρασαν ρωσικά συστήματα αεράμυνας S-400 Triumph.

«Μη φιλική χώρα»

Επιπλέον, πολλοί βουλευτές εξακολουθούν να είναι κατηγορηματικά κατά της αποστολής ακόμη και F-16 στην Τουρκία – λόγω της «μη φιλικής πολιτικής της Άγκυρας».

Η διατύπωση «μη φιλική» προς την Τουρκία ακούγεται στις Ηνωμένες Πολιτείες εδώ και αρκετό καιρό. Μοιράζεται επίσης από την κοινότητα των ειδικών. Σε μια σημαντική έκθεση του Αμερικανικού Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων (CFR), με τίτλο «Ούτε φίλος ούτε εχθρός», οι συντάκτες σημείωσαν: «Η στρατηγική σχέση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας έχει τελειώσει επειδή η Άγκυρα, παρά την επίσημη ένταξή της στο ΝΑΤΟ, είναι δεν είναι εταίρος της Ουάσιγκτον. Επιπλέον, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα πρέπει να διστάσουν να αντιμετωπίσουν ανοιχτά την Τουρκία εάν η τελευταία υπονομεύει τις πολιτικές της Ουάσιγκτον».

Δεν θα ήταν ρεαλιστικό να επιτραπεί η διακοπή των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Ουάσιγκτον και η Άγκυρα είναι μαζί για πάρα πολύ καιρό για να διακόψουν τις σχέσεις τους σε μια στιγμή.

Όμως στις σημερινές συνθήκες, που μπορεί να διαρκούν επ’ αόριστον, είναι επίσης αδύνατο να φανταστεί κανείς την αναζωογόνηση ενός ολοκληρωμένου διαλόγου.

Γιούρι Μαβάσεφ – διευθυντής του ρωσικού Κέντρου Μελέτης της Νέας Τουρκίας

The Hellenic Information Team

 

ΟΙ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ… ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ.- ΤΟ REUTERS ΑΠΟΚΑΛΎΠΤΕΙ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟΥ ΣΤΟ ΡΙΑΝΤ

0

Το Reuters ανέφερε ότι υπήρξε διαμάχη μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών των αραβικών χωρών κατά τη συνάντησή τους την Πέμπτη 9 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο της προετοιμασίας της Αραβικής Συνόδου Κορυφής, η οποία πραγματοποιήθηκε χθες, Σάββατο 11 Νοεμβρίου 2023, στην πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας, Ριάντ. χωριστά από την Ισλαμική Σύνοδο Κορυφής.

Ώρες πριν από την ημερομηνία των δύο συνόδων κορυφής, η Σαουδική Αραβία ανακοίνωσε το βράδυ της Παρασκευής τη συγχώνευση των δύο συνόδων, αφού η Σαουδική Αραβία είχε προγραμματίσει να φιλοξενήσει δύο έκτακτες συνόδους κορυφής, τη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας και τη σύνοδο κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου το Σάββατο και την Κυριακή.

Ενώ δύο εκπρόσωποι δήλωσαν στο Reuters ότι οι Άραβες υπουργοί Εξωτερικών που πραγματοποίησαν συνάντηση την Πέμπτη για να προετοιμάσουν τη σύνοδο κορυφής διχάστηκαν, καθώς ορισμένες χώρες, με επικεφαλής την Αλγερία, ζήτησαν τη διακοπή όλων των διπλωματικών σχέσεων με το Ισραήλ.

Οι δύο εκπρόσωποι πρόσθεσαν ότι μια ομάδα αραβικών χωρών, οι οποίες συνήψαν διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, αντιτάχθηκαν σε αυτό, τονίζοντας την ανάγκη να παραμείνουν ανοιχτοί οι δίαυλοι με την ισραηλινή κυβέρνηση.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα άλλης εφημερίδας, «οι μισοί από τους υπουργούς Εξωτερικών των κρατών μελών του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας ζήτησαν τη συγχώνευση των δύο συνόδων κορυφής και η Σαουδική Αραβία συμφώνησε σε αυτό».

Οι αναφορές επιβεβαίωσαν ότι ο λόγος της κοινής συνόδου κορυφής, δηλαδή η συγχώνευση των δύο συνόδων κορυφής, οφείλεται στην έλλειψη συναίνεσης για σημαντικές αποφάσεις κατά της ισραηλινής κατοχής, καθώς χώρες με επιρροή και επιρροή στον Αραβικό Σύνδεσμο εμπόδισαν την έγκριση σοβαρών προτάσεων, μέτρα πίεσης στην ισραηλινή κατοχή για να σταματήσει την επιθετικότητά της, καθώς αυτές οι χώρες με επιρροή πίεσαν υπέρ της Αντικατάστασης των διαδικασιών με βαρετές παραγράφους, σύμφωνα με το Al-Araby Al-Jadeed.

Μεταξύ των προτάσεων που απορρίφθηκαν για συμπερίληψη στις αποφάσεις της συνόδου κορυφής:

*Αποτροπή χρήσης αμερικανικών και άλλων στρατιωτικών βάσεων σε αραβικές χώρες για τον εφοδιασμό του Ισραήλ με όπλα και πυρομαχικά.

*Πάγωμα των αραβικών διπλωματικών, οικονομικών, σχέσεων ασφάλειας και στρατιωτικών σχέσεων με το Ισραήλ.

* Απειλή για χρήση πετρελαίου και αραβικών οικονομικών δυνατοτήτων για πίεση για να σταματήσει αυτό που περιγράφηκε ως επιθετικότητα.

*Απαγόρευση της ισραηλινής πολιτικής αεροπορίας να πετάει στον αραβικό εναέριο χώρο.

Το θέμα αυτό θεωρείται αντιφατικό με το αίτημα της παλαιστινιακής ηγεσίας, η οποία επέμεινε η έκτακτη αραβική σύνοδος κορυφής να είναι ξεχωριστή από τη σύνοδο κορυφής του OIC, έτσι ώστε να υπάρξει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την ισραηλινή επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας και να γίνει η σύνοδος κορυφής με σημαντικές συστάσεις.

Στην τελική της δήλωση το βράδυ του Σαββάτου, η έκτακτη αραβο-ισλαμική σύνοδος ζήτησε τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα και αρνήθηκε να δικαιολογήσει τις ισραηλινές ενέργειες εναντίον των Παλαιστινίων ως αυτοάμυνα.

Η σύνοδος κορυφής καταδίκασε «την ισραηλινή επίθεση κατά της Λωρίδας της Γάζας, τα εγκλήματα πολέμου και τις βάρβαρες, βάναυσες και απάνθρωπες σφαγές που διέπραξε η αποικιακή κατοχική κυβέρνηση».

Η δήλωση ζητούσε επίσης να σπάσει η πολιορκία στη Γάζα, να επιτραπεί σε αραβικές, ισλαμικές και διεθνείς νηοπομπές ανθρωπιστικής βοήθειας να εισέλθουν στη Λωρίδα και να σταματήσουν οι εξαγωγές όπλων και πυρομαχικών στο Ισραήλ.

Επί 37 ημέρες, ο ισραηλινός στρατός διεξάγει πόλεμο από αέρα, ξηρά και θάλασσα στη Γάζα, «κατά τη διάρκεια του οποίου κατέστρεψε κατοικημένες γειτονιές», σκοτώνοντας 11.078 Παλαιστίνιους μάρτυρες, μεταξύ των οποίων 4.506 παιδιά, 3.027 γυναίκες και 678 ηλικιωμένους , και τραυματίστηκαν 27.490 με διάφορους τραυματισμούς, σύμφωνα με επίσημες πηγές, από το βράδυ της Παρασκευής.

observeriraq.net

Γρ. Καλφέλης: πλούσιοι βουλευτές στη φτωχή Ελλάδα

0
Policy Statements of the new Greek Government (Day 3), at the Greek Parliament, in Athens, July 7, 2023. / Προγραμματικές Δηλώσεις της νέας Κυβέρνησης (Μέρα 3η), στη Βουλή, Αθήνα, 8 Ιουλίου, 2023.

Υπάρχουν πολλοί πλούσιοι βουλευτές στην Ελλάδα ( από όλους τους πολιτικούς χώρους) , οι οποίοι με τα εισοδήματα τα οποία δηλώνουν βρίσκονται εξωφρενικά μακριά από την οικονομική κατάσταση του μέσου Έλληνα.

Πριν από λίγες μέρες δημοσιεύθηκε το περίφημο πόθεν έσχες των Βουλευτών της περιόδου 2021-2022. Πολλά έχουν γραφτεί για το θεσμό τούτο, αλλά κατά τη γνώμη μου το βασικό κοινωνιολογικό συμπέρασμα και φέτος είναι μόνο ένα :

Υπάρχουν πολλοί πλούσιοι βουλευτές στην Ελλάδα ( από όλους τους πολιτικούς χώρους) , οι οποίοι με τα εισοδήματα τα οποία δηλώνουν βρίσκονται εξωφρενικά μακριά από την οικονομική κατάσταση του μέσου Έλληνα.

Έτσι, ενδεικτικά ο ηγέτης της Ελληνικής Λύσης κ. Κυριάκος Βελόπουλος δηλώνει συνολικές καταθέσεις 735.000 ευρώ και η σύζυγος του 434.000 ευρώ στο γερμανικό ίδρυμα της Deutsche Bank (« ΤΑ ΝΕΑ»).

Επίσης, οι «μαρξιστές» της προηγούμενης αριστερής(;) κυβέρνησης λατρεύουν το χρήμα και ζουν σε ένα όμορφα και αγγελικά πλασμένο κόσμο με τις παχυλές καταθέσεις , τα ακίνητα , τα ομόλογα κλπ.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο ευρωβουλευτής Παπαδημούλης δηλώνει συνολικές καταθέσεις 700.000 ευρώ (« Οικονομικός Ταχυδρόμος»)!

Επίσης και ο κ. Τσακαλώτος διαθέτει μερίδια αμοιβαίων κεφαλαίων πολλών χιλιάδων ευρώ.

Επιπλέον η σημερινή Υπουργός Εσωτερικών κ. Κεραμέως διαθέτει στη Γερμανία κατάθεση 998.000 ευρώ από κοινού με συγγενικά της πρόσωπα.

Τέλος και ο Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης έχει καταθέσεις οι οποίες συνολικά υπερβαίνουν το 1.000.000 («Οικονομικός Ταχυδρόμος»).

Μετά από όλα αυτά θέλω να διατυπώσω δύο παρατηρήσεις:

Καταρχήν , γιατί ορισμένοι -ακόμη και σήμερα- δεν φέρνουν ακατανόητα τις καταθέσεις τους στην Ελλάδα, ώστε να στηρίξουν τα ελληνικά Τραπεζικά Ιδρύματα;

Έπειτα υπάρχει και ένα άλλο εκρηκτικό πρόβλημα . Ποιο;

Όταν ένας πολιτικός, ιδίως της Αριστεράς, ζει άνετα με διακόσιες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο, τότε του είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθεί στοιχειωδώς τις αγωνίες και το δράμα του εργαζόμενου στο super market, που παίρνει 700 ευρώ τον μήνα ή του συνταξιούχου που δυσκολεύεται να αγοράσει το κρέας ή το ψάρι !

Επομένως, είναι αναγκαίο ο ανωτέρω πολιτικός που εκπροσωπεί τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα να κάνει συνεχείς ανατροπές στο μοντέλο της ζωής του.

Ωστόσο, αυτό συνήθως δεν γίνεται και έτσι δυστυχώς οι εκλεγμένοι κοινοβουλευτικοί μας εκπρόσωποί με το πέρασμα του χρόνου ενδιαφέρονται κυρίως για την επανεκλογή ή την «τσέπη τους»!

Διαβρώνοντας θανάσιμα την πίστη προς τη δυτική δημοκρατία και τις αξίες της.

Το συμπέρασμα;

Ένα ευρύτερο εξωκοινοβουλευτικό όργανο είναι απαραίτητο να ελέγχει αν ένας βουλευτής έγινε -ανήθικα και παράνομα – πλουσιότερος από την πολιτική ή εν πάση περιπτώσει με ποιο τρόπο απέκτησε τα παχυλά εισοδήματα τα οποία δηλώνει!

Διαφορετικά θα ήταν καλύτερο να καταργηθεί η θεσμική τούτη υποκρισία, η οποία απλώς δείχνει, ότι οι βουλευτές συμπεριφέρονται ως μια ανεξέλεγκτη αριστοκρατική ελίτ άλλης εποχής.

Και όχι ως πολιτικοί οι οποίοι ενστερνίζονται την «ηθική της ευθύνης» σύμφωνα με το μεγάλο Γερμανό κοινωνιολόγο Max Weber!

Καλφέλης Γρηγόρης, Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Α.Π.Θ, [email protected] 

Το Βήμα

Γ. Μαγκριώτης: FLYOVER: Οι μισές αλήθειες της κυβέρνησης, το κολοβό και πανάκριβο έργο.

0

του Γιάννη Μακγριώτη, πρώην Υφυπουργού.

Στην τελευταία παρουσίαση του έργου η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών απέκρυψε την αλήθεια για τον σχεδιασμό των έργων αναβάθμισης της Εσωτερικής Περιφερειακής Θεσσαλονίκης. Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι: «Το 2010 προβλέφθηκε(το flyover) με τη σύνταξη του Στρατηγικού Σχεδίου Υποδομών και Μεταφορών για την Θεσσαλονίκη 2010-2020. Την περίοδο 2015-2019 υπήρξε παύση ωρίμανσης του έργου ελλείψει χρηματοδότησης και προσφυγής στο ΣτΕ». Η αλήθεια είναι ότι το ΣΣΜΥΘ(2010-2020) σχεδιάστηκε και μελετήθηκε το 2010, ακυρώθηκε όμως από την κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του 2012, την ίδια επιλογή είχε και η κυβέρνηση 2015-2019. Πόροι υπήρχαν από το Δ’ ΕΣΠΑ, όπως και από το επόμενο, βούληση δεν υπήρχε.

Επίσης το έργο που θα κατασκευαστεί είναι κολοβό, γιατί δεν περιλαμβάνει ζωτικά τμήματα, που θα το καταστήσουν λειτουργικό, ενώ τώρα, ουσιαστικά θα μεταφέρει τα προβλήματα κυρίως ανατολικά, στο τέλος του flyover, όπως και δυτικά στην αρχή του. Ακόμη χειρότερα κατασκευάζεται με το καθεστώς του ΣΔΙΤ, δηλαδή πανάκριβο για τους φορολογούμενους πολίτες,  ενώ ο σχεδιασμός του 2010, περιελάβανε Κοινοτική χρηματοδότηση. Ο σχεδιασμός και οι προτεραιότητες του 2010, θα δημιουργούσε πολύ λιγότερα προβλήματα στην διάρκεια της κατασκευής του.

Όπως καταδεικνύεται από τα δεδομένα που καταθέτω παρακάτω, η συνολική αναβάθμιση της Εσωτερικής Περιφερειακής, από το Κορδελιό μέχρι την Καλαμαριά, συμπεριλαμβανομένης της συνέχειάς της, τον Οδικό Άξονα «Θεσσαλονίκης- Μουδανιών», μέχρι τον κόμβο Τριαδίου, θα μπορούσε να είχε ολοκληρωθεί το αργότερο μέχρι το 2018. Το πρώτο τμήμα της, από το Κορδελιό μέχρι την Ευκαρπία, δημοπρατήθηκε πριν την κυβερνητική αλλαγή του 2012, και ολοκληρώθηκε το 2018, έστω και με καθυστέρηση τριών χρόνων, από τον χρόνο που όριζε η σύμβαση.

Αναλυτικά, για να γνωρίσουμε την αλήθεια:

Η ευρύτερη περιοχή Θεσσαλονίκης (ΕΠΘ), από τα τέλη του 2010, έχει Ενιαίο Στρατηγικό Σχέδιο Υποδομών Μεταφορών (ΣΣΥΜ). Αυτό διαμορφώθηκε από Επιτροπή Ειδικών Επιστημόνων, που συγκροτήθηκε από το ΥΠΟΜΕΔΙ τον Αύγουστο του 2010, οι κατευθύνσεις του παρουσιάστηκαν τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στο αμφιθέατρο του ΤΕΕ/Τμήμα Κ-Μ, με συντονισμό του οποίου πραγματοποιήθηκε το επόμενο εξάμηνο η διαβούλευση με όλους τους φορείς της πόλης. Το ΣΣΥΜ, το 2011, μετά από έγκριση του Οργανισμού Ρυθμιστικού Θεσσαλονίκης( ΟΡΘΕ), δημοσιεύτηκε και στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.

Η φιλοσοφία σχεδιασμού του Στρατηγικού Σχεδίου Υποδομών Μεταφορών (ΣΣΥΜ) βασίστηκε σε τρεις βασικές αρχές: (α) να στοχεύει στην καλύτερη εξυπηρέτηση  των ημερήσιων μετακινήσεων των πολιτών στην περιοχή, οι οποίες να  πραγματοποιούνται με τον πλέον πρόσφορο τρόπο, για το κοινωνικό σύνολο, με συνδυασμό μεταφορικών μέσων και υποδομών (ΜΜΜ),  με ήπια μέσα μεταφοράς, ανάσχεση της κυκλοφορίας των ΙΧ, εντός του ΠΣΘ, (β) να τυγχάνει όσο το δυνατόν ευρύτερης κοινωνικής αποδοχής (γ) να δομηθεί σε συμβατότητα και συνέργεια με τον χωροταξικό σχεδιασμό και τις γενικότερες αρχές αστικού σχεδιασμού του Επικαιροποιημένου Ρυθμιστικού Σχεδίου της ευρύτερης περιοχής Θεσσαλονίκης, που προωθούσε ο ΟΡΘΕ.

Η Εσωτερική Περιφερειακή Οδός Θεσσαλονίκης, ενταγμένη σε ένα ενιαίο πλέγμα οδικών υποδομών, που θα λειτουργούν με συνέργεια, αποτελούσε έργο  προτεραιότητας του  ενιαίου Στρατηγικού Σχεδίου Υποδομών των Μεταφορών (ΣΣΥΜ) της ευρύτερης περιοχής  Θεσσαλονίκης.

Τα έργα αυτά ήταν:

  • H αναβάθμιση της δυτικής Εσωτερικής Περιφερειακής (δΕΣΠΕΡ) οδού με ανισοπεδοποίηση των Κόμβων της από την οδό Μοναστηρίου έως τον Α/Κ Κ5 (Νοσοκ.  Παπαγεωργίου),

Το έργο αναβάθμισης της δΕΣΠΕΡ προέβλεπε βελτίωση / αναβάθμιση της αρτηρίας και ανισοπεδοποίηση επτά (7) υφιστάμενων ισόπεδων κόμβων, με προϋπολογισμό κατασκευής,μαζί με τα συνοδά έργα και απαλλοτριώσεις, 200εκ. €

Το έργο μελετήθηκε από την Εγνατία ΑΕ, εντάχθηκε σε Κοινοτικό πλαίσιο και δημοπρατήθηκε τον Απρίλιο του  2012, με συμβατικό χρόνο ολοκλήρωσης το 2015. Ολοκληρώθηκε, χωρίς τα συνοδά έργα, το 2018.

  • Η αναβάθμιση της ανατολικής Εσωτερικής Περιφερειακής, από τον κόμβο Α/Κ Κ5 έως τον Κ10 (Κωνσταντινουπολίτικα), με πρόσθετες λωρίδες κυκλοφορίας, μέσω υπερυψωμένης αρτηρίας(flyover), ταχείας κυκλοφορίας και υπόγειων έργων όπου απαιτούνταν, και με ανισοπεδοποίηση όλων των Κόμβων.

Ο αρχικώς εκτιμώμενος προϋπολογισμός κατασκευής του ως άνω έργου ήταν της τάξης των 250 εκ. € (με απαλλοτριώσεις)  και προ ΦΠΑ.

Οι προβλεπόμενες μελέτες ολοκληρώθηκαν τον Απρίλιο  του 2012, υπολείπονταν οι Περιβαλλοντικοί όροι.

Το έργο θα εντασσόταν σε Κοινοτικό πλαίσιο χρηματοδότησης τον Μάιο του 2012 και η δημοπράτησή του ήταν προγραμματισμένη για τον Ιούνιο του 2012. Δεν έγινε ποτέ γιατί η ηγεσία του Υπουργείου της επόμενης κυβέρνησης, όπως και της μεθεπόμενης, δεν το έκριναν αναγκαίο.

  • Η αναβάθμιση/διεύρυνση, κατά μία λωρίδα κυκλοφορίας εκατέρωθεν, του τελευταίου τμήματος της ανατολικής  Εσωτερικής Περιφερειακής, από τον  Κ10 έως τον Α/Κ 12(Νοσοκομείο Άγιος Παύλος).

Η ολοκλήρωση του συνόλου των απαιτούμενων μελετών ολοκληρώθηκαν στο τέλος Φεβρουαρίου του 2012.

Ο αρχικός εκτιμώμενος προϋπολογισμός κατασκευής, του ως άνω έργου ήταν της τάξης των  45 εκ. €  (με απαλλοτριώσεις) προ ΦΠΑ.

Το έργο μπορούσε να ενταχθεί στο ΕΣΠΑ και να  δημοπρατηθεί τον Ιούνιο του  2012, με την αίρεση της έκδοσης ΚΥΑ για τις απαλλοτριώσεις. Δεν προχώρησε από τις επόμενες κυβερνήσεις.

  • Η αναβάθμιση/διεύρυνση της Εθνικής Οδού «Θεσσαλονίκης – Μουδανίων» κατά μία λωρίδα κυκλοφορίας εκατέρωθεν, από τον Κόμβο Κ12 έως τον Κόμβο Αεροδρομίου, και η δημιουργία πλήρους παρόδιου δικτύου.

Ο προϋπολογισμός κατασκευής, του ως άνω έργου ήταν της τάξης των  50 εκ. € με απαλλοτριώσεις, προ ΦΠΑ.

Η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του τμήματος είχε ολοκληρωθεί, όπως και οι απαιτούμενες υποστηρικτικές μελέτες καθώς και οι οριστικές μελέτες Τεχνικών. Τον Ιούλιο του 2012, υπό την αίρεση της περιβαλλοντικής αδειοδότησης και της έκδοσης  ΚΥΑ απαλλοτριώσεων, μπορούσε να δημοπρατηθεί.

  • Στον ίδιο προγραμματισμό περιλαμβάνονταν και η αναβάθμιση/διεύρυνση, κατά μια λωρίδα ανά κατεύθυνση και (ΛΕΑ), από τον κόμβο Αεροδρομίου μέχρι την αερογέφυρα Τριλόφου. Ο προϋπολογισμός του έργου ήταν περίπου 50 εκ. ευρώ.
  • Το τμήμα του νέου έργου του Εξωτερικού Οδικού Δακτυλίου (ΕξΟΔ)  από τον Ανισόπεδο Κόμβο (Α/Κ) Γηροκομείου έως τον οικισμό Πεύκα,  και η σύνδεσή του με την οδό Παπανικολάου στον οικισμό Εξοχή.

Ο αρχικός εκτιμώμενος προϋπολογισμός κατασκευής, των ως άνω τμημάτων ήταν της τάξης των  85 εκ. € + 35 εκ. €  (απαλλοτριώσεις)  =  120 εκ. € (προ ΦΠΑ).

Η χάραξη του έργου, μετά από διαβούλευση με τον Δήμο Νεάπολης-Συκεών, είχε ολοκληρωθεί, οι μελέτες ήταν σε εξέλιξη και το έργο μπορούσε να ενταχθεί στο ΕΣΠΑ και να δημοπρατηθεί τον Οκτώβριο του 2012.

Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, το 2018, το αργότερο, η αναβάθμιση της Εσωτερικής Περιφερειακής θα μπορούσε να είχε ολοκληρωθεί.

Οι κυβερνήσεις από τον Μάιο του 2012, μέχρι τον Ιούλιο του 2019, δεν έδωσαν καμιά συνέχεια στα έργα αυτά. Ευτυχώς που η δημοπράτηση των κόμβων στην Δυτική Εσωτερική Περιφερειακή, έγινε πριν τις εκλογές του Μάϊου του 2012 και έτσι ολοκληρώθηκαν, έστω και σε διπλάσιο χρόνο.