Αρχική Blog Σελίδα 1539

Τον Ερντογάν πότε θα τον στείλουν; Τούρκοι δικηγόροι …στέλνουν τον Νετανιάχου στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο: Toν μηνύουν για εγκλήματα πολέμου

0

Τρεις δικηγόροι που πρόσκεινται στο κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) της Τουρκίας κατέθεσαν μηνυτήρια αναφορά στην εισαγγελία της Κωνσταντινούπολης, προκειμένου να αποσταλεί στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ICC), κατά του πρωθυπουργού του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Οι τρεις δικηγόροι Μετίν Κιουλούνκ (ο οποίος είναι και πρώην βουλευτής του ΑΚΡ), Μουτζαχίτ Μπιριντζί και Μπουράκ Μπεκίρογλου, αναφέρουν στην αίτηση που κατέθεσαν ότι Νετανιάχου σφαγιάζει όλους τους ανθρώπους που ζουν στη Γάζα αδιακρίτως αν είναι βρέφη, παιδιά, γυναίκες, άμαχοι, «προκειμένου να υλοποιήσει τον φαντασιακό χάρτη του σιωνιστικού οικοδομήματος».

«Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος αποτελεί το αντικείμενο της αίτησης μας, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει όπλα που απαγορεύονται από το διεθνές κεκτημένο κανόνες κατά τη διάπραξη των καταγγελλόμενων εγκλημάτων» σημειώνεται στο κείμενο της αίτησης.

Αναφέρεται επίσης ότι ο Νετανιάχου και οι συνεργάτες του θα πρέπει να δικαστούν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στο πλαίσιο των διεθνών ποινικών κανόνων:

«Αυτό είναι απαραίτητο για την εμπιστοσύνη της ανθρωπότητας στο Δίκαιο και για να αποτραπεί η αντίληψη περί ατιμωρησίας.

Διαφορετικά, η σιωπή προς όλα αυτά τα γεγονότα θα υπονομεύσει την πίστη της ανθρωπότητας στο νόμο και θα ρίξει σκιά στην αμεροληψία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου».

ΠΗΓΗ: ertnews.gr

https://hellasjournal.com/2023/11/tourki-dikigori-stelnoun-ton-netaniachou-sto-diethnes-piniko-dikastirio-ton-minioun-gia-egklimata-polemou/

New York Times> Chimerica, η άνοδος και η πτώση της πιο επιτυχημένης -και αμφιλεγόμενης- κοινοπραξίας στον κόσμο

0

Αν και οι μισθοί έχουν αυξηθεί στην Κίνα, καμία άλλη χώρα δεν διαθέτει το βάθος και το εύρος της παραγωγικής της ικανότητας. Αυτό δεν έγινε τυχαία

Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, οι οικονομικές τύχες και περιουσίες των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας είναι συγχωνευμένες σε μια μοναδική μνημειώδη κοινοπραξία.

Από τον Peter S. Goodman/New York Times

Οι Αμερικανοί αντιμετώπισαν την Κίνα σαν τη μητέρα όλων των καταστημάτων outlet, αγοράζοντας εκπληκτικές ποσότητες εργοστασιακών προϊόντων σε χαμηλές τιμές. Οι μεγάλες μάρκες την εκμεταλλεύτηκαν ως το απόλυτο μέσο μείωσης του κόστους, κατασκευάζοντας τα προϊόντα τους σε μια χώρα όπου οι μισθοί είναι χαμηλοί και τα συνδικάτα απαγορεύονται.

Καθώς η κινεζική βιομηχανία γέμιζε τα αμερικανικά σπίτια με ηλεκτρονικά και έπιπλα, οι δουλειές στα εργοστάσια έβγαλαν εκατοντάδες εκατομμύρια Κινέζους από τη φτώχεια. Οι ηγέτες της Κίνας χρησιμοποίησαν τα έσοδα του εξαγωγικού κεφαλαίου τους για να αγοράσουν τρισεκατομμύρια δολάρια κρατικών ομολόγων των ΗΠΑ, διατηρώντας το κόστος δανεισμού της Αμερικής σε χαμηλά επίπεδα και επιτρέποντας τη συνέχιση των δαπανών της.

Έτσι, έχουμε δύο χώρες που τις χωρίζει ο Ειρηνικός Ωκεανός, η μία διαμορφωμένη από τον ελεύθερο καπιταλισμό, η άλλη κυβερνάται από ένα αυταρχικό Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά ενώνονται σε μια επιχείρηση τόσο σημαντική που ο οικονομικός ιστορικός Niall Ferguson επινόησε ένα νέο όρο: Chimerica, συντομογραφία για τη «συμβιωτική οικονομική τους σχέση».

Ωστόσο, κανείς στις δύο πλευρές του Ειρηνικού δεν χρησιμοποιεί λέξεις όπως «συμβίωση» σήμερα.

Στην Ουάσιγκτον, δύο πολιτικά κόμματα που δεν συμφωνούν σχεδόν σε τίποτα μεταξύ τους είναι ενωμένα στην απεικόνιση της Κίνας ως γεωπολιτικού αντιπάλου και θανάσιμης απειλής για την ασφάλεια της μεσαίας τάξης. Στο Πεκίνο, οι ηγέτες κατηγορούν τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι αρνούνται να δεχθούν τη θέση που δικαιούται η Κίνα ως υπερδύναμη. Καθώς κάθε χώρα επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από την άλλη, οι επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο προσαρμόζουν τις αλυσίδες εφοδιασμού τους.

Η Chimerica έχει υποκύψει σε έναν εμπορικό πόλεμο, με τις δύο πλευρές να επεκτείνουν τους ξαφνικούς δασμούς και τους περιορισμούς στις κρίσιμες εξαγωγές —από την προηγμένη τεχνολογία έως τα ορυκτά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή ηλεκτρικών οχημάτων.

Οι αμερικανικές εταιρείες μεταφέρουν την εργοστασιακή παραγωγή μακριά από την Κίνα σε λιγότερο πολιτικά επικίνδυνους χώρους. Οι κινεζικές επιχειρήσεις επικεντρώνονται στο εμπόριο με συμμάχους και γείτονες, ενώ αναζητούν εγχώριους προμηθευτές όσον αφορά την τεχνολογία που απαγορεύεται να αγοράσουν από αμερικανικές εταιρείες.

Δεκαετίες αμερικανικής ρητορικής που υμνούσαν το εμπόριο ως πηγή εκδημοκρατισμού στην Κίνα έχουν δώσει τη θέση τους στο αφήγημα ότι η τρέχουσα ηγεσία της χώρας -υπό τον Πρόεδρο Xi Jinping- σκοπεύει να συντρίψει τη διαφωνία στο εσωτερικό και να προβάλει στρατιωτική ισχύ στο εξωτερικό.

Για τους Κινέζους ηγέτες, η κάποτε επικρατούσα πίστη ότι η οικονομική ολοκλήρωση θα υποστήριζε ειρηνικές σχέσεις έχει δώσει τη θέση της σε μια μυώδη μορφή εθνικισμού που αμφισβητεί μια παγκόσμια τάξη που εξακολουθεί να κυριαρχείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αλλά το διαζύγιο δεν είναι μια πρακτική επιλογή.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα -οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου- είναι αλληλένδετες. Η κινεζική μεταποίηση έχει εξελιχθεί σε πολλούς βασικούς τομείς όπως τα υποδήματα και τα είδη ένδυσης, έχοντας αναδειχθεί σε προηγμένες βιομηχανίες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είναι βασικές για τις προσπάθειες περιορισμού των καταστροφών της κλιματικής αλλαγής. Και οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν η ύψιστη καταναλωτική αγορά. Παρόλο που οι γεωπολιτικές εντάσεις διαλύουν τους δεσμούς τους, αυτές οι δύο χώρες εξακολουθούν να εξαρτώνται η μία από την άλλη και οι αντίστοιχοι ρόλοι τους δεν αντικαθίστανται εύκολα.

Η Apple κατασκευάζει τα περισσότερα iPhone της στην Κίνα, παρόλο που έχει μεταφέρει κάποια παραγωγή στην Ινδία. Μια κινεζική μάρκα, η CATL, είναι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής μπαταριών ηλεκτρικών αυτοκινήτων στον κόσμο και οι κινεζικές εταιρείες κυριαρχούν στη διύλιση κρίσιμων ορυκτών όπως το νικέλιο που χρησιμοποιούνται σε τέτοια προϊόντα. Οι κινεζικές επιχειρήσεις αποτελούν περισσότερα από τα τρία τέταρτα της παγκόσμιας αλυσίδας εφοδιασμού για ηλιακά πάνελ.

Η Κίνα είναι ηγετική πηγή πωλήσεων για μεγάλες παγκόσμιες μάρκες, από στούντιο του Χόλιγουντ και πολυεθνικές αυτοκινητοβιομηχανίες έως δημιουργούς κατασκευαστικού εξοπλισμού όπως η Caterpillar και η John Deere. Οι κατασκευαστές τσιπ υπολογιστών όπως η Intel, η Micron και η Qualcomm αντλούν περίπου τα δύο τρίτα των εσόδων τους από πωλήσεις και συμφωνίες αδειοδότησης στην Κίνα.

Το ισχυρό ρυμουλκό αυτών των εμπορικών εμπλοκών θα βρίσκεται στο παρασκήνιο των προγραμματισμένων συζητήσεων την Τετάρτη μεταξύ του Xi και του Προέδρου Biden. Η συνάντηση, σε παγκόσμιο συνέδριο στο Σαν Φρανσίσκο, θα είναι η πρώτη τους μετά από ένα χρόνο.

Ωστόσο, η εκτίμηση ότι το πολιτικό τους σχίσμα θα διαρκέσει αλλάζει τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού.

Αντί να βασίζονται στην Κίνα ως το εργοστάσιο του πλανήτη, οι επιχειρήσεις διερευνούν ολοένα και περισσότερο τρόπους διαφοροποίησης. Το Μεξικό και η Κεντρική Αμερική κερδίζουν επενδύσεις καθώς εταιρείες που επιχειρούν στη Βόρεια Αμερική στήνουν εργοστάσια εκεί.

Ορισμένοι αναλυτές στο εμπόριο και την εθνική ασφάλεια γιορτάζουν αυτές τις αλλαγές ως μια καθυστερημένη προσαρμογή σε δεκαετίες ανάπτυξης που ωθείται από μια επικίνδυνη συνεξάρτηση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας.

Οι αγορές αμερικανικού χρέους από το Πεκίνο -αν και μειώνονταν σταθερά από το 2012- διατήρησαν το κόστος δανεισμού σε χαμηλά επίπεδα, αλλά ενθάρρυναν επίσης τους επενδυτές να αναζητήσουν μεγαλύτερες αποδόσεις. Αυτό οδήγησε τους χρηματοοικονομικούς κερδοσκόπους να καταπιαστούν με χαμηλόβαθμα στεγαστικά δάνεια, προκαλώντας την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, είπε ο Brad Setser, πρώην αξιωματούχος του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ και τώρα οικονομολόγος στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων.

«Ήταν σίγουρα μια μορφή αλληλεξάρτησης», είπε ο Setser. «Αλλά η ιδέα ότι η Κίνα αποταμιεύει και οι ΗΠΑ ξοδεύουν, η Κίνα δανείζει και οι ΗΠΑ δανείζονται, και όλα είναι καλά γιατί είμαστε οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, είμαστε συμπληρωματικοί, αυτό δεν ήταν ποτέ βιώσιμο».

Η πανδημία φανέρωσε στις ΗΠΑ τους κινδύνους της αμερικανικής εξάρτησης από κινεζικά εργοστάσια για την παραγωγή ζωτικών αγαθών όπως μάσκες και ιατρικές ρόμπες, για να μην αναφέρουμε για τα ποδήλατα γυμναστικής και τα smartphones, τα οποία έγιναν όλα ανάρπαστα. Το χάος στα λιμάνια και οι αυξήσεις στις τιμές της ναυτιλίας αποκάλυψαν τις παγίδες του να στηρίζεσαι σε μια μόνο χώρα στην άλλη πλευρά ενός ωκεανού.

Η κυβέρνηση Biden κατανόησε τη διαταραχή και τον αυξανόμενο ανταγωνισμό με την Κίνα ως ώθηση για μια βιομηχανική πολιτική που στοχεύει στην ενθάρρυνση της αμερικανικής παραγωγής και του μεγαλύτερου εμπορίου με τους συμμάχους των ΗΠΑ, ειδικά σε στρατηγικά ζωτικής σημασίας βιομηχανίες όπως τα τσιπ υπολογιστών.

Ωστόσο, οι οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι ακόμη και μια οριακή μετατόπιση της εργοστασιακής παραγωγής από την Κίνα θα συνεπάγεται υψηλότερο κόστος για τους καταναλωτές ενώ θα επιβραδύνει την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη.

Το μερίδιο των αμερικανικών εισαγωγών από την Κίνα έχει μειωθεί 5% από το 2017. Τα προϊόντα που εισάγονται από άλλες χώρες είναι πιο ακριβά, κατά 10% περισσότερο στην περίπτωση του Βιετνάμ και 3 τοις εκατό υψηλότερα όσον αφορά το Μεξικό, σύμφωνα με έρευνα της Laura Alfaro από το Harvard Business School και του Davin Chor από το Dartmouth’s Tuck School of Business.

Αν και οι μισθοί έχουν αυξηθεί στην Κίνα, καμία άλλη χώρα δεν διαθέτει το βάθος και το εύρος της παραγωγικής της ικανότητας.

Αυτό δεν έγινε τυχαία.

Ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 υπό την ηγεσία του Deng Xiaoping, η κινεζική κυβέρνηση προσπάθησε να σώσει τη χώρα από την κατάσταση της φτώχειας και της απομόνωσής της, εξαπολύοντας μια σειρά από μεταρρυθμίσεις στην αγορά. Ο εθνικός πλούτος θα συγκεντρωνόταν, φτιάχνοντας προϊόντα και πουλώντας τα στον κόσμο. Οι Κινέζοι αξιωματούχοι λάτρεψαν τις ξένες επενδύσεις ενώ χτίστηκαν υποδομές όπως αυτοκινητόδρομοι, λιμάνια, σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής.

Το αποκορύφωμα ήρθε το 2001 όταν η Κίνα προσχώρησε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (W.T.O.), κερδίζοντας παγκόσμια πρόσβαση για τις εξαγωγές της με αντάλλαγμα την υπόσχεση να ανοίξει τις δικές της αγορές σε ξένους ανταγωνιστές. Οι Αμερικανοί ηγέτες υπερασπίστηκαν τη συμπερίληψη της Κίνας στο παγκόσμιο εμπορικό σύστημα ως πολύ περισσότερο από μια προσπάθεια να πουλήσουν Big Mac και μπουλντόζες στο πολυπληθέστερο έθνος του κόσμου.

«Με την ένταξή της στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (W.T.O.), η Κίνα δεν συμφωνεί απλώς στο να εισάγει περισσότερα από τα προϊόντα μας», δήλωσε ο Πρόεδρος Bill Clinton την παραμονή μιας σημαντικής ψηφοφορίας στο Κογκρέσο το 2000. «Συμφωνεί να εισάγει μία από τις πιο αγαπημένες αξίες της δημοκρατίας: Tην οικονομική ελευθερία».

«Όσο περισσότερο η Κίνα απελευθερώνει την οικονομία της, τόσο πληρέστερα θα απελευθερώνει τις δυνατότητες των ανθρώπων της, την πρωτοβουλία τους, τη φαντασία τους, το αξιοσημείωτο επιχειρηματικό πνεύμα τους. Και όταν τα άτομα έχουν τη δύναμη όχι απλώς να ονειρεύονται, αλλά να πραγματοποιούν τα όνειρά τους, θα απαιτούν μεγαλύτερη ελευθερία λόγου».

Ωστόσο, κάτω από μια τέτοια υψηλών προδιαγραφών ρητορική, οι αμερικανικές μάρκες πίεσαν για μεγαλύτερη πρόσβαση στην Κίνα για τον απλούστατο λόγο ότι τα εργοστάσιά της θα μπορούσαν να παράγουν προϊόντα πιο φθηνά από οπουδήποτε αλλού.

«Η Κίνα κατασκευάζει προϊόντα που μπορούν να αντέξουν οικονομικά οι εργαζόμενες οικογένειες», είχε πει ο Clark A. Johnson, διευθύνων σύμβουλος της τότε εξέχουσας αλυσίδας Pier 1 Imports, καθώς εκπροσωπούσε την Εθνική Ομοσπονδία Λιανικής κατά τη διάρκεια μιας κατάθεσης του στο Κογκρέσο το 1998.

Τις δύο δεκαετίες αφότου η Κίνα έγινε μέρος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, οι αμερικανικές εισαγωγές από την Κίνα πενταπλασιάστηκαν στα 504 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, σύμφωνα με στοιχεία της απογραφής.

Η Walmart, μία εταιρεία που διέπεται από ζήλο για χαμηλές τιμές, άνοιξε ένα κέντρο προμηθειών στην ακμάζουσα πόλη Shenzhen. Η εταιρεία συγκέντρωνε εκατοντάδες εκπροσώπους από τα γύρω εργοστάσια. Εκείνοι κάθονταν σε ξύλινες καρέκλες, πίνοντας τσάι από λεπτά πλαστικά ποτήρια, καθώς περίμεναν για ώρες προκειμένου να συναντήσουν υποψήφιους αγοραστές Walmart. Η εταιρεία θα μπορούσε να απαιτήσει πλέον χαμηλότερες τιμές, υποβοηθούμενη από την σιωπηρή απειλή ότι, εάν ένα εργοστάσιο δυσανασχετούσε, ένα άλλο θα μπορούσε να κληθεί να συνδράμει μέσα από την ίδια αίθουσα αναμονής.

Δύο χρόνια μετά την είσοδο της Κίνας στον W.T.O., η Walmart ξόδευε 15 δισεκατομμύρια δολάρια σε προϊόντα κινεζικής κατασκευής, ποσό που περιλάμβανε σχεδόν το ένα όγδοο του συνόλου των εξαγωγών της Κίνας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια δεκαετία αργότερα, η Walmart εισήγαγε 49 δισεκατομμύρια δολάρια κινεζικών αγαθών στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με μια ανάλυση.

Από τέτοιου είδους εμπόριο κέρδιζε σχεδόν οποιοσδήποτε έμπαινε σε ένα κατάστημα. Οι κινεζικές εισαγωγές ενίσχυσαν ουσιαστικά τη δύναμη δαπανών του μέσου αμερικανικού νοικοκυριού κατά περίπου 2%, ή 1.500 δολάρια, ετησίως από το 2000 και το 2007, σύμφωνα με μια μελέτη. Τα κινεζικά προϊόντα πίεσαν τις αμερικανικές τιμές κατά 0,19% ετησίως από το 2004 έως το 2015, σύμφωνα με μια άλλη μελέτη.

Όσοι επλήγησαν από τις κινεζικές εισαγωγές ήταν τα μεγάλα θύματα και μπορούσες εύκολα να τους διακρίνεις. Οι κάποτε ακμάζουσες αμερικανικές εργοστασιακές πόλεις βυθίστηκαν στην ανεργία και την απόγνωση, μετατρέποντας εστιατόρια και καταστήματα αγαθών σε τράπεζες τροφίμων και ενεχυροδανειστήρια.

Από το 1999 έως το 2011, ένα κύμα κινεζικών εισαγωγών με χαμηλές τιμές εξάλειψε σχεδόν ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας στην αμερικανική μεταποίηση και δύο εκατομμύρια θέσεις στην ευρύτερη αμερικανική οικονομία, σύμφωνα με μια εργασία των οικονομολόγων David H. Autor, David Dorn και Gordon H. Hanson.

Ο θυμός που προέκυψε βοήθησε να παραδοθεί ο Λευκός Οίκος πολύ εύκολα στον Donald J. Trump. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του το 2016, ορκίστηκε να εξαπολύσει έναν εμπορικό πόλεμο κατά της Κίνας: «Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να επιτρέπουμε στην Κίνα να βιάζει τη χώρα μας», είχε πει ο Trump σε μία από τις συγκεντρώσεις του. «Είναι η μεγαλύτερη κλοπή στην ιστορία του κόσμου».

Τέτοιοι εμπρηστικοί χαρακτηρισμοί συγκρούονταν με την πραγματικότητα ότι τα αγαθά σε χαμηλές τιμές από την Κίνα ήταν το αντίδοτο στο αυξανόμενο κόστος ζωής. Ωστόσο, οι κατηγορίες του Trump είχαν απήχηση σε πολλές κοινότητες της εργατικής τάξης.

Παρόλα αυτά ήταν αλήθεια ότι η κινεζική βιομηχανία παραβιάζει τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου.

Η κινεζική κυβέρνηση χορήγησε πιστώσεις στις μεγαλύτερες εταιρείες μέσω δανείων από κρατικές τράπεζες. Οι κινεζικές βιομηχανικές επιχειρήσεις μπορούσαν να αποφύγουν την περιβαλλοντική και εργατική νομοθεσία μοιράζοντας ένα μερίδιο των κερδών τους με τοπικούς αξιωματούχους. Η κινεζική αγορά παρέμεινε γεμάτη φραγμούς στον ανταγωνισμό από ξένες εταιρείες. Εκείνοι που επένδυσαν στην Κίνα υπέστησαν θρασύτατη κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας και ανεξέλεγκτη παραποίηση/απομίμηση των προϊόντων τους.

Ωστόσο, από πολλές απόψεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες επωφελήθηκαν από το εμπόριο με την Κίνα. Τα φθηνότερα αγαθά βοήθησαν τα νοικοκυριά να αντιμετωπίσουν τα στάσιμα εισοδήματα ενώ γέμιζαν τα εταιρικά ταμεία. Το πρόβλημα ήταν ότι τα περισσότερα από τα κέρδη εισέρρεαν στους μετόχους εταιρειών που παρήγαγαν προϊόντα στην Κίνα, ενώ η Ουάσιγκτον απέτυχε να προστατεύσει αυτούς που έμειναν στην ουρά.

Ένα ομοσπονδιακό πρόγραμμα που ονομαζόταν Trade Adjustment Assistance υποτίθεται ότι θα αποζημίωνε όσους έμειναν άνεργοι από φθηνές εισαγωγές, προσφέροντας μετρητά και εκπαίδευση για άλλες εργασίες. Αλλά το Κογκρέσο υποχρηματοδότησε πολύ το πρόγραμμα. Λιγότεροι από το ένα τρίτο των δικαιούχων για επιδόματα το 2019 έλαβαν κάποια βοήθεια, σύμφωνα με ανάλυση δεδομένων του Υπουργείου Εργασίας των ΗΠΑ.

Σε έναν θρίαμβο απλών πολιτικών μηνυμάτων έναντι της περίπλοκης λογιστικής του εμπορίου, το κοινό πίστευε όλο και περισσότερο ότι η κινεζική βιομηχανία ήταν αποκλειστικά μια ληστρική δύναμη –την οποία οι Αμερικανοί «απλώς εκμεταλλεύτηκαν», δήλωσε η Jessica Chen Weiss, ειδική σε θέματα Κίνας στο Πανεπιστήμιο Cornell και πρώην στέλεχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην κυβέρνηση Biden. «Δεν κάναμε καλή δουλειά όσον αφορά τη διανομή των παροχών, αλλά παρόλα αυτά πραγματοποιήθηκε».

Μέρος της αλλαγής στο αμερικανικό κλίμα φάνηκε να αντανακλά την πικρία σχετικά με το πώς η δέσμευση με την Κίνα απέτυχε να πραγματοποιήσει τον πολλά υποσχόμενο πολιτικό μετασχηματισμό.

Η κινεζική κυβέρνηση χρησιμοποίησε τα εμπορικά της κέρδη για να επεκτείνει τις στρατιωτικές της δυνατότητες, ενώ απειλούσε γείτονες όπως οι Φιλιππίνες. Κατασκεύασε έναν οργουελικό μηχανισμό επιτήρησης, ασκώντας τον ενάντια στους Ουιγούρους, μια εθνική μειονότητα στη δυτική περιοχή της Xinjiang.

Το αμερικανικό εμπόριο με την Κίνα απέτυχε επίσης να προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις της αγοράς που υποσχέθηκε το Πεκίνο. Αντίθετα, η κυβέρνηση του Xi ενίσχυσε τη δύναμη των κρατικών εταιρειών, ενώ συνεχίζει να καταπιέζει τον ιδιωτικό τομέα.

Για δεκαετίες, οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες αναγκάζονταν να συνεργαστούν με κρατικές αυτοκινητοβιομηχανίες προκειμένου να αποκτήσουν μερίδιο στην κινεζική αγορά. Τώρα, μια νέα σοδειά κινεζικών εταιρειών εκμεταλλεύεται την τεχνογνωσία που αποκτήθηκε από αυτά τα εγχειρήματα για να καταλάβει αγορές ξένων αυτοκινητοβιομηχανιών.

Στο τέλος, η πολιτική δέσμευσης οδήγησε σε μια ακατάστατη και μπερδεμένη διαδικασία απεμπλοκής.

Η κυβέρνηση Biden υποστηρίζει ότι, με τη μείωση της εξάρτησης από την κινεζική βιομηχανία, η αμερικανική οικονομία θα γίνει πιο ανθεκτική και λιγότερο ευάλωτη σε αναταραχές ενόψει των κραδασμών και των συγκρούσεων. Ωστόσο, πολλά εργοστασιακά προϊόντα που κατασκευάζονται σε χώρες όπως το Βιετνάμ περιέχουν μεγάλους όγκους ανταλλακτικών και υλικών που παράγονται στην Κίνα, σύμφωνα με έρευνα της Caroline Freund, εμπειρογνώμονα διεθνούς εμπορίου στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο.

Καθώς η Chimerica διαλύεται, ο κόσμος θα μπορούσε να καταλήξει με μεγαλύτερη πολυπλοκότητα στις αλυσίδες εφοδιασμού του -περισσότερα εργοστάσια σε περισσότερες χώρες- ωστόσο εξακολουθεί να εξαρτάται από κρίσιμα εξαρτήματα που κατασκευάζονται σε μεγάλο βαθμό μόνο σε μία.

kourdistoportocali.com

Δημήτρης Τσαϊλάς: η διαχείριση θαλάσσιων κρίσεων Τουρκίας-Ελλάδας

1

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Είναι ήδη μια αποδεκτή πραγματικότητα ότι η Τουρκία και η Ελλάδα λαμβάνουν η μία την  άλλη ως τους κυρίους θαλάσσιους αντιπάλους τους. Η Τουρκία πιστεύει ότι η Ελλάδα εντείνει τον περιορισμό της Τουρκίας στο Αιγαίο με την κυριαρχία των ελληνικών νησιών και της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και στη Μεσόγειο Θάλασσα με την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Εν τω μεταξύ, η Ελλάδα θεωρεί ότι η Τουρκία προσπαθεί να κυριαρχήσει στον αναφερόμενο χώρο ως «γαλάζια πατρίδα» και σκοπεύει να αλλάξει τη θαλάσσια τάξη όπως ορίζεται από τη σύμβαση του Διεθνούς Δικαίου Θαλάσσης.

Αναμφίβολα, και οι δύο πλευρές έχουν μεγαλοποιήσει τις δυνατότητες και τις προθέσεις της άλλης. Ωστόσο, τέτοιες υπερβολές και παρεξηγήσεις δύσκολα μπορούν πραγματικά να αμβλυνθούν στο πλαίσιο του ελληνο-τουρκικού διαλόγου λόγω κυρίως του ανταγωνισμού. Ειδικά όταν η τουρκική πλευρά απειλεί συνεχώς με πόλεμο. Στρατηγικά, οι προθέσεις και των δύο πλευρών είναι να συνεχισθεί ο ανταγωνισμός και να αποφευχθεί ο πόλεμος. Ωστόσο, οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις συμβαίνουν συχνά απροσδόκητα και η πιθανότητα τυχαίας κλιμάκωσης της σύγκρουσης μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας είναι πραγματική.

Σε αυτά τα ύδατα του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου Θάλασσας, οι στρατιωτικές μονάδες αμφοτέρων έχουν αεροπορικές και θαλάσσιες συναντήσεις αρκετές φορές την ημέρα και χιλιάδες φορές κάθε χρόνο αυξάνοντας την πιθανότητα τυχαίας κλιμάκωσης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το διακύβευμα αυξάνεται απότομα καθώς αυξάνεται ο αριθμός των συναντήσεων και η έντασή τους.

Επιπλέον, οι τελευταίες τεχνολογικές καινοτομίες, όπως τα όπλα στον κυβερνοχώρο, τα δορυφορικά όπλα, οι υπερηχητικοί πύραυλοι, οι πύραυλοι κατά στόχων επιφανείας μεγάλου βεληνεκούς, ο κβαντικός υπολογισμός και η τεχνητή νοημοσύνη, έχουν επιδεινώσει πολύ την αβεβαιότητα. Τα θαλάσσια στρατιωτικά συστήματα έχουν γίνει τόσο πολύπλοκα που τα όρια μεταξύ ξηράς, θάλασσας, αέρα, διαστήματος και κυβερνοχώρου είναι ασαφή. Η εφαρμογή μη στελεχωμένων συστημάτων και αυτόνομων όπλων βλάπτει επίσης τους πολιτικούς και ηθικούς περιορισμούς στη χρήση στρατιωτικής βίας, γεγονός που μπορεί να μειώσει το όριο για στρατιωτική σύγκρουση.

Η διαχείριση του στρατιωτικού ανταγωνισμού Τουρκίας-Ελλάδας περιλαμβάνει τόσο στρατηγικά όσο και επιχειρησιακά ζητήματα και ως εκ τούτου πρέπει να συντονιστεί. Τα βασικά ερωτήματα όσον αφορά τη στρατηγική είναι ο βαθμός στον οποίο η Τουρκία και η Ελλάδα μπορούν να αποδεχθούν η μια την ισχυρή παρουσία της άλλης και εάν και οι δύο χώρες μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά. Το κύριο ζήτημα σε επιχειρησιακό επίπεδο είναι εάν οι δύο χώρες μπορούν να διερευνήσουν τη θέσπιση μιας σειράς αποτελεσματικών κανόνων συμπεριφοράς στη θάλασσα και την αεροπορία σε διαφορετικά γεωγραφικά περιβάλλοντα, στρατηγικές κουλτούρες και μοντέλα αποφάσεων.

Για να λυθεί αυτό το αδιέξοδο, απαιτείται η οικοδόμηση αποτελεσματικής διαχείρισης κρίσεων μεταξύ των δύο πλευρών, που θα μπορούσε να ξεκινήσει με την αδιαμφισβήτητη τήρηση του Διεθνούς Δικαίου, προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί η παρέμβαση από ζητήματα κυριαρχίας και εθνικής ασφάλειας. Το υπάρχον Διεθνές Δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), περιλαμβάνει λίγες σχετικές διατάξεις σχετικά με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εν καιρώ ειρήνης στη θάλασσα και στον αέρα, οπότε διαμορφώνει κάποιες ασάφιες. Υπάρχουν ήδη πολλοί διεθνείς κανόνες και διμερείς συμφωνίες για τη διασφάλιση των επικοινωνιών μεταξύ των δύο πλευρών. Για παράδειγμα, σε περίπτωση ακούσιου περιστατικού, είναι εύκολο και για τα δύο μέρη να επικοινωνήσουν. Ωστόσο, στα μεσαία επίπεδα διοίκησης, δεν υπάρχουν θεσμοθετημένα κανάλια επικοινωνίας. Για παράδειγμα, μεταξύ Αρχηγείων Στόλων, Διοικήσεων θεάτρου επιχειρήσεων και τμημάτων κοινού επιτελείου. Σε μια κρίση, οι διοικητές σε όλα τα επίπεδα θα εμπλέκονταν γρήγορα, και ανάλογα με τους κανόνες εμπλοκής. Ως εκ τούτου, και τα δύο μέρη πρέπει να δημιουργήσουν αποτελεσματικούς μηχανισμούς επικοινωνίας σε διάφορα επίπεδα των σχετικών κεντρικών μονάδων.

Όταν θα υπάρξει αρκετή πρακτική και εμπιστοσύνη στις θάλασσες μεταξύ των τουρκικών και ελληνικών δυνάμεων, τότε μπορούμε να βασιστούμε σε αυτούς τους θεσμούς για να αναπτύξουμε αντίστοιχους μηχανισμούς διαχείρισης κρίσεων για όλες τις περιοχές των Θαλασσών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η επίπληξη των προσπαθειών της Τουρκίας να επαναπροσδιορίσει το σαφές νόημα της UNCLOS είναι τόσο κρίσιμη. Οι φίλοι της ελευθερίας της θάλασσας πρέπει να το κάνουν νωρίς και συχνά. Μην αφήσετε την Άγκυρα ή οποιονδήποτε άλλον, να καταστρέψει το φράγμα της σύμβασης ενάντια στη ναυτική τυραννία. Μόνο με την υπεράσπιση των συνταγμάτων, των νόμων και των συνθηκών μπορούμε να ζήσουμε ειρηνικά.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι συνεργάτης και ερευνητής του Institute for National and International Security(INIS), και του Strategy International (SI). Συγγραφέας του βιβλίου «Ο Σύγχρονος Πόλεμος» Προκλήσεις για την Ελληνική Ασφάλεια. Εκδόσεις Ινφογνώμων.

geopolitics.iisca.eu

Μπορεί οι Ισραηλινοί να κερδίσουν τον πόλεμο ενάντια στη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ, όμως οι Εβραίοι έχουν χάσει τον ύπνο τους : η περίπτωση της Γαλλίας.

0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Η αναγραφή της στάμπας «του άστρου του Δαβίδ» σε κτήρια, τα αντισημιτικά τραγούδια νέων στο παρισινό μετρό και οι φραστικές επιθέσεις είναι μερικά από τα 1.518 καταγγελθέντα μέχρι σήμερα συμβάντα στη Γαλλία από τις 7 Οκτωβρίου 2023.

Είδαμε την περασμένη Κυριακή (12-11-2023) τις πολυπληθείς (με συμμετοχή 182.000 διαδηλωτών) φιλοεβραϊκές διαδηλώσεις συμπαράστασης που έγιναν στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις, σχεδόν ολόκληρου του πολιτικού φάσματος (περιλαμβανομένων ακόμα και της Λεπέν και του Μελανσόν), ενάντια στις αυξανόμενες καθημερινά αντισημιτικές πράξεις. Δεδομένης της μεγαλύτερης γαλλικής εβραϊκής κοινότητας στην Ευρώπη η οποία έχει πλέον χάσει τον ύπνο της από τους λεγόμενους ισλαμιστικούς «μεμονωμένους λύκους».

Στους τελευταίους φαίνεται να περιλαμβάνονται και «εγκάθετοι» της Μόσχας, όπως η Γαλλία κατηγόρησε τη Ρωσία, σύμφωνα με το δημοσίευμα της Laurinda Brunet στις 10-11-2023 στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Journal du Dimanche, με τίτλο : «Τα αναγραφόμενα αστέρια του Δαβίδ στο Παρίσι : Η Γαλλία κατηγορεί τη Ρωσία ότι διεύρυνε τη δημοσίευσή τους στα κοινωνικά δίκτυα» (Étoiles de David taguées à Paris : la France accuse la Russie d’avoir amplifié leur diffusion sur les réseaux sociaux). Πράγματι το γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών καταδίκασε «αυστηρά», την Πέμπτη 9 Νοεμβρίου 2023, τον ρόλο ενός ρωσικού δικτύου στη διάδοση στα κοινωνικά δίκτυα «φωτογραφιών με στάμπες που αντιπροσωπεύουν τα αστέρια του Δαβίδ», που ανακαλύφθηκαν στην περιοχή του Παρισιού πριν από δέκα ημέρες.

Όμως τι σημαίνει το αστέρι του Δαβίδ;

Σήμερα, βρίσκεται στη σημαία του κράτους του Ισραήλ, αλλά και στις προσόψεις συναγωγών σε όλο τον κόσμο και στη σημαία του Μπουρούντι. Αντιπροσωπεύει, σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, το έμβλημα του βασιλιά Δαβίδ και ήταν επίσης σύμβολο του Μεσσία, Δαβιδικής καταγωγής. Το εν λόγω σύμβολο με χιλιετή ιστορία, είναι  ένα εξάκτινο αστέρι που έχει γίνει το έμβλημα ταυτότητας του Ιουδαϊσμού.

Το διακριτικό αυτό σήμα διευκόλυνε τη δίωξη των Εβραίων, απλοποιώντας την αναγνώρισή τους (αφού ήταν υποχρεωμένοι να το φορούν στο πέτο τους) κατά τις μαζικές συλλήψεις και απελάσεις τους από τις ορδές του Χίτλερ. Κιτρινίζοντάς το έχει γίνει έτσι το σύμβολο διακρίσεων κατά των Εβραίων και του Ολοκαυτώματος.

Κι εδώ βρίσκεται το πρόβλημα : ανεξάρτητα αν οι Ισραηλινοί έχουν δίκαιο ή άδικο για τη σύγκρουσή τους με τη Χαμάς και τη Χεζπολάχ, κάποια φασιστοειδή θέλουν να επαναφέρουν την Ευρώπη στην φρικαλέα χιτλερική περίοδο. Για αυτό και έγιναν οι Κυριακάτικες «Πορείες ενάντια στον αντισημιτισμό» με θεσμικό τρόπο, δηλαδή : συμμετείχαν σε αυτές η Γαλλίδα πρωθυπουργός Elisabeth Born, ο πρόεδρος της Γερουσίας Gérard Larcher, η πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης Yaël Braun-Pivet, οι δυο πρώην πρόεδροι Nikolas Sarkozy και François Hollande, η Marine Le Pin (της οποία το κόμμα έχει βαρύτατο αντισημιτικό παρελθόν για αυτό και συμμετείχε σε κάποια άκρη της διαδήλωσης) και ο Jean–Luc Mélenchon που έκανε ξεχωριστή διαδήλωση, αφού δεν παραδέχεται ότι η Χαμάς είναι τρομοκρατική οργάνωση.

Σύλληψη ζεύγους Μολδαβών

Ας επανέλθουμε όμως στις αναγραφείσες στάμπες του αστεριού του Δαβίδ και στην αναπαραγωγή των φωτογραφιών τους στα κοινωνικά δίκτυα, με «ρωσικό δάκτυλο», όπως ισχυρίζονται οι Γάλλοι, για να προκληθεί ένας κοινωνικός διχασμός στη χώρα τους, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του  Maugan Rambour στις 13/11/2023 στην ηλεκτρονική έκδοση  της εφημερίδας Journal du Dimanche με τίτλο : «Τα αναγραφόμενα αστέρια του Δαβίδ στο Παρίσι : το ζευγάρι που συνελήφθη επ’αυτοφόρω απελάθηκε στη Μολδαβία» (Étoiles de David taguées à Paris : le couple interpellé en flagrant délit a été renvoyé en Moldavie). Το ζεύγος τριαντάρηδων, που βρισκόταν παρατύπως στη Γαλλία, συνελήφθη στις 27 Οκτωβρίου 2023 την ώρα που ανέγραφε ένα αστέρι σε τοίχο του 10ου παρισινού Διαμερίσματος και ομολόγησε ότι ενήργησε «κατόπιν ανάθεσης ενός τρίτου εντολοδόχου έναντι αμοιβής». Κατά τον εν λόγω ρεπόρτερ, η σχετική πληροφορία επιβεβαιώθηκε από «μια συνομιλία στα ρωσικά στο τηλέφωνό τους», σύμφωνα με την εισαγγελέα του Παρισιού, Laure Beccuau.

Ο φερόμενος ως εντολοδόχος αυτής της επιχείρησης είναι ο Μολδαβός επιχειρηματίας Anatoli Prizenko. Ωστόσο, τα κίνητρά του παραμένουν ασαφή. Στο τηλεοπτικό κανάλι BFMTV, ο εν λόγω άνδρας ισχυρίστηκε την περασμένη Πέμπτη ότι η δράση του είχε «μοναδικό στόχο να εμπνεύσει και να υποστηρίξει τους Εβραίους της Ευρώπης, να τους υπενθυμίσει την ιστορία του εβραϊκού λαού». «Η επιλογή των κτιρίων αναγραφής του αστεριού ήταν εντελώς τυχαία και χαώδης». Ανέφερε επίσης ο Anatoli Prizenko, ότι συνδέεται με «την οργάνωση της ευρωπαϊκής εβραϊκής κοινότητας «Shield of David», μια δομή της οποίας η ύπαρξη, προς το παρόν, δεν επιβεβαιώνεται.

Πάντως, σύμφωνα με τον Γάλλο υπουργό Εσωτερικών, Gérald Darmanin, στο κανάλι Europe 1/CNews  ο τελευταίος κατάλογος των αντισημιτικών ενεργειών ανερχόταν στις 1.518 μέχρι χθες και συνεχίζουν να αυξάνονται στη Γαλλία, μετά την επίθεση της Χαμάς κατά του Ισραήλ. Στον αριθμό αυτόν περιλαμβάνονται μόνον οι καταγγελθείσες ενέργειες, όχι οι μη καταγγελθείσες από φόβο στην αστυνομία.

Συμπέρασμα ;

Οι απανταχού Εβραίοι έχασαν ήδη τον ύπνο τους και διερωτώμαι μήπως η πιθανή νίκη των Ισραηλινών αποδειχθεί πύρρειος ;

Το βέβαιο είναι ότι ο Φασισμός είναι ήδη εδώ και για εμάς τους μη Εβραίους.

 

Μπάιντεν και Σι συζητούν για ελεγχόμενο σινο-αμερικανικό ανταγωνισμό

0

Σήμερα όλα τα βλέμματα θα είναι στραμμένα στο Σαν Φρανσίσκο, στην συνάντηση Τζο Μπάιντεν – Σι Τζινπίνγκ που θα πραγματοποιηθεί στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC). Οι σχέσεις των δύο δυνάμεων είναι στο χειρότερο σημείο τους εδώ και μισό αιώνα, μετά την ιστορική επίσκεψη του Ρίτσαρντ Νίξον στο Πεκίνο το 1971 και την αναγνώριση της κομμουνιστικής Κίνας από τις ΗΠΑ.

Το timing της συνάντησης

Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Κίνα επιδιώκουν μια ανάπαυλα στην σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ τους.  Είναι γεγονός ότι μια κάποια επαναπροσέγγιση – ή, έστω προσωρινή ανακωχή – βολεύει και τις δύο πλευρές στην συγκεκριμένη συγκυρία. Ο Αμερικανός πρόεδρος στοχεύει στην επανεκλογή του σε λιγότερο από 12 μήνες και, εν μέσω των πολεμικών συγκρούσεων στην Ουκρανία και την Μέση Ανατολή, μια σοβαρή κρίση στις σχέσεις με το Πεκίνο είναι το τελευταίο που θα επιθυμούσε κατά την διάρκεια της εκστρατείας του.

Η δε Κίνα διανύει δύσκολη περίοδο που χαρακτηρίζεται από την διάψευση των προσδοκιών για θεαματική οικονομική ανάκαμψη μετά την εγκατάλειψη της πολιτικής zero-Covid στο τέλος της 2022. Στην επιβράδυνση της κινεζικής οικονομίας προστίθεται η μείωση των ξένων επενδύσεων στην χώρα που καταγράφεται το τρίτο τρίμηνο, για πρώτη φορά τα τελευταία 25 χρόνια. Η κινεζική ηγεσία αντιλαμβάνεται ότι ένας από τους κύριους λόγους γι’ αυτήν την εξέλιξη είναι η οξεία αντιπαλότητα με τις ΗΠΑ.

Ωστόσο, η ανάπαυλα αυτή ενδέχεται να αποδειχθεί νηνεμία πριν την καταιγίδα. Η Κίνα είναι το μόνο θέμα, στο οποίο υπάρχει κάποια σύμπτωση απόψεων μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ. Συνεπώς, κατά την διάρκεια του επόμενου έτους ο Μπάιντεν δεν μπορεί να φανεί υποχωρητικός έναντι του Πεκίνου και η σημερινή συνάντηση είναι η τελευταία ευκαιρία γι’ αυτόν να συνομιλήσει με τον Κινέζο ομόλογό του πριν κλιμακωθεί ο προεκλογικός πυρετός στις ΗΠΑ.

Μετά το πολύκροτο επεισόδιο τον περασμένο Φεβρουάριο με το κινεζικό αερόστατο, οι ΗΠΑ έχουν δείξει καλή διάθεση με τα ταξίδια σειράς αξιωματούχων στην Κίνα. Το τελευταίο πεντάμηνο επισκέφθηκαν την Κίνα ο υπουργός Εξωτερικών Άντονυ Μπλίνκεν, η υπουργός Οικονομικών Τζάνετ Γέλεν, η υπουργός Εμπορίου Τζίνα Ραϊμόντο και ο ειδικός απεσταλμένος για το κλίμα Τζον Κέρι. Η Κίνα έχει ανταποδώσει – με μεγαλύτερη φειδώ  – τις χειρονομίες καλής θέλησης με την πρόσφατη επίσκεψη του ανώτατου Κινέζου διπλωμάτη Γουάνγκ Γι στις ΗΠΑ.

Η πιθανή ατζέντα της συνάντησης

Υπάρχουν πολλές εικασίες για τα θέματα που θα “χωρέσουν” στην ατζέντα των συνομιλιών στο Σαν Φρανσίσκο. Το πιθανότερο είναι να συμφωνηθούν κάποιες κατευθυντήριες γραμμές στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο, ενώ εξειδικευμένες ομάδες εργασίας θα αναλάβουν τις διαπραγματεύσεις σε επιμέρους ζητήματα.

Το πιο σημαντικό θέμα, βεβαίως, είναι η Ταϊβάν. Η κινεζική ηγεσία επιδιώκει δέσμευση των ΗΠΑ ότι δεν θα εμπλακούν στην προεκλογική καμπάνια και δεν θα στηρίξουν τον – προπορευόμενο προς το παρόν – υποψήφιο του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος και νυν αντιπρόεδρο Γουίλιαμ Λάι. Η κινεζική ηγεσία δεν κρύβει την προτίμησή της για τον υποψήφιο του Κουομιντάνγκ (KMT) που παραδοσιακά έχει πιο διαλλακτικές θέσεις έναντι της ηπειρωτικής Κίνας. Χωρίς αμφιβολία, ο Σι Τζινπίνγκ θα εκφράσει τις διαφωνίες της Κίνας με τις πωλήσεις αμερικανικών όπλων στην αυτοδιοικούμενη νήσο.

Σε ό,τι αφορά την αρχιτεκτονική ασφαλείας στον Ινδο-Ειρηνικό, σοβαρός πονοκέφαλος για το Πεκίνο είναι η αυξανόμενη αμερικανική στρατιωτική παρουσία στις Φιλιππίνες, όπως και η σύσφιξη των σχέσεων στο τρίγωνο ΗΠΑ-Ιαπωνίας-Νότιας Κορέας. Με την σειρά του, ο Μπάιντεν θα αναφερθεί στους κινδύνους ατυχήματος στην Νοτιοσινική Θάλασσα, όπως φάνηκε σε πρόσφατο περιστατικό με κινεζικό μαχητικό αεροπλάνο που βρέθηκε σε απόσταση μόλις τριών μέτρων από αμερικανικό βομβαρδιστικό Β-52.

Τα πυρηνικά όπλα δεν αναμένεται να αποτελέσουν πρόσφορο πεδίο για συζήτηση. Η Κίνα έχει οπλοστάσιο πολύ μικρότερο από το αμερικανικό – όπως και το ρωσικό – και επενδύει τεράστιους πόρους στην αναβάθμισή του. Ενδέχεται, όμως, οι δύο πρόεδροι να συζητήσουν την χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στα λεγόμενα “αυτόνομα” όπλα που σχετίζονται εν μέρει και με τα πυρηνικά. Τον περασμένο Φεβρουάριο, οι ΗΠΑ υιοθέτησαν πολιτική διακήρυξη για την υπεύθυνη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης και της αυτονομίας στα οπλικά συστήματα, μια πρωτοβουλία που απαιτεί παγκόσμια συνεννόηση και διεθνείς ρυθμίσεις.

Οι οικονομικές σχέσεις ασφαλώς θα μπουν στην ατζέντα των συνομιλιών, με τις δύο πλευρές να διατυπώνουν πολλά παράπονα η μία από την άλλη. Ο Μπάιντεν πιθανότατα θα αναδείξει το θέμα της στενής σινο-ρωσικής συνεργασίας και τις ενδείξεις για παροχή τεχνολογιών διπλής χρήσης από το Πεκίνο στην Μόσχα. Από την συζήτηση μεταξύ των δύο προέδρων δεν θα μπορούσε να απουσιάσει και το θέμα της ανάφλεξης στην Μέση Ανατολή. Τέλος, σύμφωνα με πολλές πηγές, η αμερικανική πλευρά θα ζητήσει τον έλεγχο της παραγωγής φαινταλύνης στην Κίνα, καθώς η χρήση αυτού του εξαιρετικά εθιστικού ναρκωτικού έχει προσλάβει επικίνδυνες διαστάσεις στις ΗΠΑ.

Πιθανά αποτελέσματα

Θα οδηγήσει η συνάντηση αυτή σε αποσυμπίεση της έντασης μεταξύ των δύο δυνάμεων; Είναι μάλλον απίθανο να ξεπεραστεί η αμοιβαία καχυποψία και ίσως γι’  αυτό πολλοί αναλυτές κρατούν μικρό καλάθι. Θα ήταν έκπληξη αν υπάρξει συμφωνία στα εξής θέματα:

– Χαλάρωση των περιορισμών που έχει επιβάλει – και εντείνει – η διοίκηση Μπάιντεν στην πώληση ημιαγωγών τελευταίας γενιάς, όπως και εξοπλισμού για την παραγωγή τους.

– Συναντίληψη για την αντιμετώπιση της κρίσης στην Μέση Ανατολή. Η Κίνα εμφανίζεται ως ηγέτιδα δύναμη του Παγκόσμιου Νότου και κατ ’ουσίαν στρέφεται κατά της Δύσης και των ΗΠΑ ειδικότερα. Ορισμένοι Αμερικανοί αναλυτές πιθανολογούν ότι ο Μπάιντεν θα ζητήσει από τον Κινέζο ομόλογό του να ασκήσει πίεση στο Ιράν, αλλά η θετική ανταπόκριση του Πεκίνου θεωρείται ελάχιστα πιθανή.

– Σε ό,τι αφορά την Ταϊβάν, δεν πρέπει να αναμένονται ανακοινώσεις λόγω της φύσης αυτού του εξαιρετικά ευαίσθητου θέματος.

Δεν αποκλείεται να σημειωθεί πρόοδος σε λιγότερο αμφιλεγόμενα ζητήματα, όπως είναι η αύξηση των αεροπορικών πτήσεων μεταξύ των δύο χωρών, το άνοιγμα νέων προξενείων, η προώθηση της συνεργασίας σχετικά με την κλιματική κρίση, κ.λπ. Περίπου προεξοφλείται η συμφωνία για αυστηρότερο έλεγχο της παραγωγής φαιντανύλης σε κινεζικά εργαστήρια, ενώ η αμερικανική κυβέρνηση θα προχωρήσει στην άρση κυρώσεων σε κάποιους κρατικούς φορείς της Κίνα. Τις τελευταίες μέρες κυκλοφόρησαν δημοσιογραφικές πληροφορίες για πιθανή συμφωνία για την πώληση αεροπλάνων της Boeing στην Κίνα.

Το πιθανότερο είναι οι δύο πρόεδροι να συμφωνήσουν να τοποθετηθούν εκ νέου “προστατευτικές μπάρες”, όπως κατέληξε η προηγούμενη συνάντησή τους στο Μπαλί πριν από ένα χρόνο. Το σημαντικότερο απτό αποτέλεσμα της διμερούς συνόδου κορυφής θα ήταν η αποκατάσταση των διαύλων επικοινωνίας. Παραδείγματος χάρη, εφόσον επιβεβαιωθούν οι σχετικές προσδοκίες, θα ήταν πολύ θετικό να επανενεργοποιηθεί ο στρατιωτικός διάλογος μεταξύ των δύο πλευρών, τον οποίον διέκοψε το Πεκίνο μετά την επίσκεψη της Νάνσι Πελόζι στην Ταϊβάν τον Αύγουστο του 2022. Ενώ είναι αδύνατο να εξαλειφθεί η στρατηγική σινο-αμερικανική αντιπαλότητα, η σημερινή συνάντηση θα μπορούσε να συμβάλει στην διαχείριση της αντιπαράθεσης, με την αποφυγή εσφαλμένων υπολογισμών και ατυχημάτων. Με άλλα λόγια, στον ελεγχόμενο – όσο και αδυσώπητο – ανταγωνισμό μεταξύ των δύο δυνάμεων.

 (*) Ο Πλάμεν Τόντσεφ είναι Επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ)

kreport.gr

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Γάζα και διεθνές δίκαιο: Το «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα»

0
Αν έχει το Ισραήλ δικαίωμα στην αυτοάμυνα, άλλο τόσο έχουν και οι Παλαιστίνιοι.
Διεθνές Δίκαιο και Ισραήλ

Σε προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στις δηλώσεις του Πρωθυπουργού της Ελλάδας και του Προέδρου της Κύπρου που έκαναν εκ νέου λόγο για το δικαίωμα στην αυτοάμυνα του Ισραήλ. Ταυτόχρονα, οι δύο χώρες αρνήθηκαν να ζητήσουν κατάπαυση του πυρός στη Γάζα. Στην πραγματικότητα δηλαδή στήριξαν τη συνεχιζόμενη επιχείρηση εθνοκάθαρσης, εξελισσόμενης σε γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, που έχει ήδη οδηγήσει, εκτός από δεκάδες χιλιάδες θύματα μεταξύ των αμάχων και στη μετακίνηση των περισσότερων κατοίκων της βόρειας Γάζας στη νότια, όπου και εκεί όμως δεν τους αφήνει το Ισραήλ ήσυχους, επιδιώκοντας, με το δίλημμα «φυγή ή θάνατος» την πλήρη «εκκένωση» των κατοίκων της Λωρίδας και την προσάρτησή της στο Ισραήλ. Μας το είπε άλλωστε ο ίδιος ο κ. Νετανιάχου αναφερόμενος στην «επ’ αόριστον κατοχή της Γάζας».

Μόλις το περασμένο Σάββατο ο υπουργός Γεωργίας του Ισραήλ Άβι Ντίχτερ είπε εξάλλου στο ισραηλινό Κανάλι 12 ότι αυτός ο πόλεμος είναι η «Νάκμπα της Γάζας», χρησιμοποιώντας την αραβική λέξη «καταστροφή» που χρησιμοποιούν οι Παλαιστίνιοι για να περιγράψουν την πρώτη μεγάλη εκτόπισή τους από τις εστίες του το 1948, αμέσως μετά την ίδρυση του εβραϊκού κράτους.

Και καλά, ας δεχτούμε προς στιγμήν ότι στη Γάζα το Ισραήλ αμύνεται, ασκεί το «δικαίωμα στην αυτοάμυνα», κάτι που είναι ένα τεράστιο ψέμα. Στη δυτική Όχθη γιατί το Ισραήλ (στρατιώτες και έποικοι) έχει σκοτώσει από την αρχή του χρόνου, πολύ πριν από την επίθεση της Χαμάς, εκατοντάδες και έχει τραυματίσει χιλιάδες αμάχους περιλαμβανομένων και πολλών μικρών παιδιών;

Το Ισραήλ δεν αμύνεται, επιτίθεται. Σε αντίθεση μάλιστα με τους αξιοθρήνητους δορυφόρους του, εμπνεόμενο πάντα από το «όραμα» της περιφερειακής, αν όχι παγκόσμιας κυριαρχίας του, ενθαρρυμένο από την άνευ όρων υποστήριξη ενός παντοδύναμου παγκόσμιου Λόμπι, που καθορίζει την πολιτική των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Βρετανίας, και εκτιμώντας ότι βρίσκεται πάντα σε ανοδική τροχιά ισχύος, μας μιλάει καθαρά. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός του Ισραήλ εμφανίστηκε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον περασμένο Σεπτέμβριο, πριν από την επίθεση της Χαμάς και παρουσίασε ένα χάρτη της «νέας Μέσης Ανατολής» που οραματίζεται. Στον χάρτη όλη η Παλαιστίνη είχε απορροφηθεί από το Ισραήλ.

Ευτυχώς βέβαια που ο «παγκόσμιος λαός» έχει τώρα ξεσηκωθεί με τρόπο που δεν είδαμε ούτε στην εποχή του πολέμου του Βιετνάμ, και αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι να μας δείξουν οι τηλεοράσεις μας και τα φιλοϊσραηλινά σάιτ, με εκατομμύρια εκατομμυρίων να διαδηλώνουν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου, περιλαμβανομένων και των κεντρικών δυτικών κρατών, αντιλαμβανόμενοι σε τι είδους κόσμο θα ζήσουμε, αν ζήσουμε, εμείς και τα παιδιά μας, αν επιτραπεί τώρα το συντελούμενο έγκλημα στην Παλαιστίνη. Αλίμονο προπάντων σε μικρά κράτη και λαούς που έχουν ανοήτως και υστεροβούλως ταυτισθεί με τον Νετανιάχου και έχουν εμπλακεί σε ένα ηφαίστειο που, αν σκάσει τελικά, δεν θα ξέρουμε από που να φύγουμε.

Μητσοτάκης, Κύπρος και δικαίωμα στην αυτοάμυνα

Για να ξαναγυρίσουμε όμως στο περίφημο δικαίωμα στην αυτοάμυνα, είναι ασφαλώς, μαζί με το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, ένα από τα πιο βασικά δικαιώματα που αναγνωρίζει ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ και βέβαια, αν ισχύει για το Ισραήλ, ισχύει επίσης και για τους Παλαιστίνιους. Αν έχει το Ισραήλ δικαίωμα στην αυτοάμυνα, άλλο τόσο έχουν και οι Παλαιστίνιοι.

Ειρήσθω βέβαια εν παρόδω, εντυπωσιάζει και για έναν άλλο λόγο η συνηγορία του Έλληνα Πρωθυπουργού υπέρ του δικαιώματος του Ισραήλ στην αυτοάμυνα. Ο κ. Μητσοτάκης ανήκει στην πτέρυγα εκείνη της ΝΔ που υποστήριξε με φανατισμό, το 2004, και υποστηρίζει και σήμερα ως βάση λύσης του κυπριακού το σχέδιο Ανάν, που αφαιρεί το δικαίωμα της αυτοάμυνας από την Κυπριακή Δημοκρατία, επιβάλλει τη διάλυση της κυπριακής Εθνοφρουράς και της απαγόρευε να διαθέτει στρατό εις τον αιώνα τον άπαντα. (Τέτοια ρήτρα σημειωτέον δεν είχε επιβληθεί ούτε στις ηττηθείσες το 1945 Γερμανία και Ιαπωνία!). Διαρρηγνύει τώρα τα ιμάτιά του για το δικαίωμα αυτοάμυνας του Ισραήλ, δεν τον απασχολεί όμως το δικαίωμα αυτοάμυνας της Κύπρου και είναι έτοιμος να το καταργήσει. Για να μην αναφερθούμε στην έμπρακτη υπονόμευση του δικαιώματος της Ελλάδας στην αυτοάμυνα, με τη μεταφορά στην Ουκρανία των όπλων που υπερασπίζονται τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και τη σχεδιαζόμενη διάλυση της ελληνικής αντιαεροπορικής άμυνας!

Εμένα τουλάχιστο μου μοιάζει λίγο παράξενο η ελληνική και η κυπριακή κυβέρνηση να ενδιαφέρονται περισσότερο για το δικαίωμα αυτοάμυνας του Ισραήλ, απ’ ό,τι για το δικαίωμα αυτοάμυνας της Ελλάδας και της Κύπρου. Ίσως βέβαια να είμαι εγώ παράξενος και κάτι να μου έχει διαφύγει.

Τι ισχύει με το δικαίωμα στην αυτοάμυνα

Η πλειοψηφία πάντως των χωρών του πλανήτη δεν συμμερίζεται τις απόψεις των κ. Μητσοτάκη και Χριστοδουλίδη περί του δικαιώματος του Ισραήλ στην αυτοάμυνα. Επί παραδείγματι, ο εκπρόσωπος της Ρωσίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας τόνισε χαρακτηριστικά στην παρέμβασή του: «Όλο κι όλο που λένε (οι δυτικοί) είναι να μιλάνε για το υποτιθέμενο δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα, αλλά το Ισραήλ, ως κατοχική δύναμη, δεν έχει τέτοιο δικαίωμα, όπως γνωμοδότησε το Διεθνές Δικαστήριο το 2004. Ελπίζω ότι οι συνάδελφοί μου από τον Νότο μπορούν να δουν εδώ ξεκάθαρα τα εξόφθαλμα διπλά μέτρα και σταθμά».

Ο Βρετανός πρώην πρέσβης και πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου του Νταντί, Κρεγκ Μάρεϊ υπενθυμίζει και αυτός, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυσή του, την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου του 2004 για το δικαίωμα στην αυτοάμυνα του Ισραήλ τονίζοντας μεταξύ άλλων: «Η χρήση της συλλογικής τιμωρίας εναντίον ενός αμάχου πληθυσμού – περιλαμβανομένης και της χρήσης μεθόδων πείνας και δίψας, στέρησης φαρμάκων, αδιάκριτων βομβαρδισμών (carpet bombing), χρήσης λευκού φωσφόρου, επιθέσεων σε ιατρικές εγκαταστάσεις και ιατρικό προσωπικό, εκτέλεση αιχμαλώτων, μια σαφή προσπάθειας γενοκτονίας – δεν μπορεί να θεωρηθεί συγχωρητέα ως «αυτοάμυνα». Η στρατιωτική συνεργασία των κυβερνήσεων των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αυστραλίας σε μια επίθεση που γνωρίζουν ότι εμπλέκεται σε αποτρόπαια (egregious) εγκλήματα πολέμου εγείρει τη δυνατότητα κατηγορίας για συνενοχή και συνωμοσία (conspiracy). Επιπλέον υπάρχει (σύμφωνα με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου) θετική υποχρέωση των κρατών να δράσουν κατά του Ισραήλ με δεδομένη την άρνησή του να κατεδαφίσει το Τείχος και το σύστημα Απαρτχάιντ στα κατεχόμενα εδάφη, περιλαμβανομένης της εγκληματικής εγκατάστασης και κλοπής της γης που αυτό το σύστημα προκαλεί».

Σε ένα άλλο άρθρο του ο Κρεγκ Μάρεϊ ζητάει την ενεργοποίηση της διεθνούς σύμβασης κατά των γενοκτονιών. Στο ζήτημα αυτό, δηλαδή του αν διαπράττεται γενοκτονία στη Γάζα από το Ισραήλ, θα αναφερθούμε σε επόμενο άρθρο μας, καθώς όχι μόνο πολλαπλασιάζονται οι σχετικές κατηγορίες διεθνώς, αλλά και υποβλήθηκαν οι πρώτες μηνύσεις κατά του Προέδρου Μπάιντεν και των Υπουργών Εξωτερικών και ‘Αμυνας στις ΗΠΑ, όπως και η πρώτη έγκληση για εγκλήματα πολέμου κατά της ισραηλινής ηγεσίας στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Ποιος διαπράττει «συλλογική τιμωρία» στη Γάζα; Η Χαμάς ή το Ισραήλ; Πάντως, η τρομοκρατική οργάνωση ήταν αυτή που προκάλεσε το Εβραϊκό Κράτος

2

Του DANIEL TAUB*, Τελ Αβίβ

Ο ισχυρισμός ορισμένων οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων πως οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ εναντίον της Χαμάς συνιστούν συλλογική τιμωρία του λαού της Γάζας, είναι νομικά εσφαλμένος και επικίνδυνος επί του πρακτέου.

Η συλλογική τιμωρία, όπως ορίζεται στο διεθνές δίκαιο, είναι προσανατολισμένη προς το παρελθόν. Σχετίζεται με γεγονότα που έχουν διαπραχθεί και δεν επιτρέπει την τιμωρία ανθρώπων για εγκλήματα για τα οποία δεν φέρουν οι ίδιοι προσωπική ευθύνη. Οι ενέργειες του Ισραήλ ωστόσο, είναι στραμμένες προς το μέλλον- επιδιώκουν να αποτρέψουν την επανάληψη της σφαγής της 7ης Οκτωβρίου.

Οι ισραηλινοί στρατιώτες που χάνουν την ζωή τους στον πολέμο στη Γάζα, δεν έχουν αποστολή να τιμωρήσουν τον άμαχο πληθυσμό. Η αποστολή τους είναι να καταδιώξουν τους τρομοκράτες της Χαμάς, μέσα στα τούνελ και στα κέντρα διοίκησης της οργάνωσης, τα οποία ας μην ξεχνάμε, έχουν χτίστει εσκεμμένα κάτω από μη στρατιωτικές υποδομές.

  • H πιθανότητα πρόκλησης θυμάτων ανάμεσα σε άμαχους, έναντι της ανάγκης για εξουδετέρωση ενός τρομοκρατικού οργανισμού, είναι μια επίπονη διεργασία, με την οποία το Ισραήλ βρίσκεται καθημερινά αντιμέτωπο.

Αλλά η συνήθης ομάδα εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ στη Γενεύη, που πρόσφατα καταδίκασε την ισραηλινή πολεμική επιχείρηση ως «συλλογική τιμωρία», δεν αναλογίστηκε την αναγκαιότητα για τέτοιες οδυνηρές διαδικασίες. Και επιπλέον, σ’ αυτή την ομάδα εμπειρογνωμόνων δεν υπήρχε κανένας ειδικός σε στρατιωτικά θέματα, που θα μπορούσε να αναλύσει τις δυσκολίες και τις προκλήσεις που καθορίζουν την απόφαση για την εξόντωση ενός σημαντικού στρατιωτικού στόχου.

Ενός στόχου, που περιλαμβάνει 100.000 μαχητές, όπως ισχυρίζονται περήφανα οι ηγέτες της Χαμάς, εκατοντάδες μίλια υπόγειων τρομοκρατικών σηράγγων και χιλιάδες ρουκέτες και πύραυλους, που εξακολουθούν ακόμα να εκτοξεύονται κατά τους Ισραήλ, οδηγώντας αθώους Ισραηλινούς πολίτες σε καταφύγια.

Το μέγεθος της απειλής από την Χαμάς, που εσκεμμένα αναπτύσσεται μέσα σε κατοικημένες περιοχές, υποδηλώνει ότι ακόμη και εκτεταμένες ζημιές σε φαινομενικά μη-στρατιωτικές δομές, μπορεί να είναι θεμιτές. Θα έπρεπε να υπάρχει μια ουσιαστική συζήτηση σχετικά με τη ισορροπία μεταξύ απειλής και ζημιών, αλλά οι «ειδικοί» του ΟΗΕ, επέλεξαν απλώς να την αποφύγουν και να επιβραβεύσουν την κυνική στρατηγική της Χαμάς, που χρησιμοποιεί αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες.

Ο ισχυρισμός περί συλλογικής τιμωρίας χρησιμοποιείται και ως χαρακτηρισμός για τις εκκλήσεις του ισραηλινού στρατού προς τους κατοίκους της Γάζας, να εγκαταλείψουν τις οχυρωμένες από τρομοκράτες περιοχές και να μετακινηθούν νότια, σε ασφαλέστερους χώρους.

Παρόλο που η Χαμάς προσπαθεί να ανακόψει την μετακίνηση των αμάχων, αποκλείει τις οδικές εξόδους και κατάσχει τα κλειδιά των οχημάτων, διεθνείς αξιωματούχοι, όπως ο επικεφαλής της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες (UNRWA), ισχυρίζονται ότι οι εντολές εκκένωσης της πόλης της Γάζας, αποτελούν στην πραγματικότητα μια μορφή συλλογικής τιμωρίας από το Ισραήλ.

  • Ο παραλογισμός αυτού του ισχυρισμού γίνεται φανερός, όταν αναλογιστεί κανείς τις εναλλακτικές για ανάληψη δράσης που αφήνουν στο Ισραήλ: είτε να επιτεθεί στις τρομοκρατικές δομές που βρίσκονται σε κατοικημένες περιοχές, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις απώλειες ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό.
  • Ή να μην επιχειρήσει εναντίον στόχων που κρύβονται ανάμεσα στον άμαχο πληθυσμό, στέλνοντας το μήνυμα σε κάθε τρομοκρατική οργάνωση στον κόσμο, πως θα μπορούν να μείνουν ατιμώρητες.

Η εσφαλμένη χρήση του όρου «συλλογική τιμωρία» εφαρμόζεται επίσης και στην περίπτωση της επιφυλακτικής στάσης που τηρεί το Ισραήλ όσον αφορά στην μεταφορά προμηθειών στη Γάζα, καθώς προτάσσεται ως αναγκαία η εφαρμογή ουσιαστικών ρυθμίσεων που θα εγγυώνται ότι τα υλικά δεν θα καταλήξουν στη Χαμάς για να ενισχύσουν την τρομοκρατική της δραστηριότητα.

Η Ανιές Καλαμάρ, Γενική Γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας, δήλωσε ότι το Ισραήλ έχει υποχρέωση να διασφαλίσει την κάλυψη των βασικών αναγκών των κατοίκων της Γάζας, διαφορετικά πρόκειται για συλλογική τιμωρία που ισοδυναμεί με έγκλημα πολέμου. Παρέλειψε όμως να σημειώσει ότι, όπως παραδέχθηκαν και αξιωματούχοι του ΟΗΕ, η Χαμάς οικειοποιείται τις προμήθειες που προορίζονται για τον λαό της Γάζας, συσσωρεύοντας στις υπόγειες σήραγγες τα αγαθά για τα μέλη της οργάνωσης, διαιωνίζοντας παράλληλα τα δεινά των πολιτών.

Πράγματι, ένας από τους πρώτους στόχους των επιθέσεων της Χαμάς σε αυτή τη σύρραξη, ήταν τα σημεία διέλευσης Ερέζ και Κέρεμ Σαλόμ, τα πιο καίρια περάσματα γιαμεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας για τους πολίτες της Γάζας. Το Ισραήλ δικαίως επεδίωξε να διασφαλιστεί ότι η βοήθεια θα φτάνει σ’αυτούς, και έτσι προχώρησε με νέες ρυθμίσεις που επιτρέπουν την είσοδο εκατό φορτηγών με προμήθειες την ημέρα.

Αξίζει ακόμα να εξετάσουμε την απαίτηση της Καλιμάρ προς το Ισραήλ, να αποκαταστήσει αμέσως την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στη Γάζα. Πριν τον πόλεμο, το Ισραήλ κάλυπτε περίπου 50% των αναγκών ηλεκτρικής ενέργειας της Λωρίδας, μέσω της προμήθειας ηλεκτρικού ρεύματος από δέκα γραμμές μεταφοράς. Οι εννέα από τις δέκα αυτές γραμμές έχουν πληγεί από τις πυραυλικές επιθέσεις της ίδιας της Χαμάς, και έχουν πλέον τεθεί εκτός λειτουργίας.

Επιπλέον, η Χαμάς έχει κλέψει και αποθηκεύσει έως και ένα εκατομμύριο λίτρα καυσίμων, τα οποία χρησιμοποιεί για αερισμό των δαιδαλωδών σηράγγων της και λειτουργία των εκτοξευτήρων πυραύλων.

Οι κατηγορίες από μέλη της διεθνούς κοινότητας ότι η παράλειψη του Ισραήλ να παράσχει πρόσθετα καύσιμα για την κάλυψη των αναγκών των πολιτών της Γάζας αποτελεί μια μορφή συλλογικής τιμωρίας, είναι απλά αδιανόητες.

  • Απαιτούν ουσιαστικά από το Ισραήλ να χρηματοδοτήσει και να υποστηρίξει τον πόλεμο της τρομοκρατίας που διεξάγεται εναντίον του. Το διεθνές δίκαιο δεν είναι ‘σύμφωνο αυτοκτονίας’. Δεν παρέχει καμία πρόνοια για κάτι τέτοιο.

Υπάρχει πράγματι συλλογική τιμωρία του λαού της Γάζας, αυτή όμως διαπράττεται από τη Χαμάς, όχι από το Ισραήλ. Όποιοι επιλέγουν να φορτώσουν στο Ισραήλ την ευθύνη για τα δεινά των αθώων αμάχων που προκαλεί η Χαμάς, ωθούν δυστυχώς στην επιβράβευση αυτών των κτηνώδων τακτικών και στην υιοθέτηση τους από τρομοκρατικές ομάδες, σε άλλα μέρη.

Όσοι έχουν αληθινά ανθρωπιστικό ενδιαφέρον, θα πρέπει να κοιτάξουν κατάματα την πραγματικότητα και να ρίξουν το φταίξιμο εκεί που πρέπει.

* Ο Ντάνιελ Ταούμπ είναι Ισραηλινός διπλωμάτης και διεθνής δικηγόρος. Υπηρέτησε ως μέλος των ομάδων επαφής στις ισραηλινο-συριακές και ισραηλινο-παλαιστινιακές διαπραγματεύσεις και ως πρέσβης του Ισραήλ στο Ηνωμένο Βασίλειο.

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

https://hellasjournal.com/2023/11/pios-diapratti-sillogiki-timoria-sti-gaza-i-chamas-i-to-israil-pantos-i-tromokratiki-organosi-itan-afti-pou-prokalese-to-evraiko-kratos/

ΤΑ ΜΟΕ ΠΟΥ ΣΥΜΦΩΝΗΘΗΚΑΝ ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ

4

Για Συμφωνία Φιλίας μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας μιλούν οι Τούρκοι. Ο τουρκικός τύπος κάνει αναφορά στην συνάντηση της Άγκυρας μεταξύ των αντιπροσωπειών των δύο χωρών και παραθέτει λεπτομέρειες για το πλαίσιο συμφωνίας στην οποία κατέληξαν. Ωστόσο, διπλωματικές πηγές στην Άγκυρα είναι επιφυλακτικές στο κατά πόσο αυτά που είδαν το φως της δηοσιότητας είναι, μόνο, όσα συμφωνήθηκαν δεδομένου ότι στα ΜΟΕ περιλαμβάνονται και ρυθμίσεις συμπεριφοράς που άπτονται αντιδράσεων σε περιπτώσεις παραβιάσεων εναερίου χώρου ή FIR, ή παραβίασης κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Στην Αθήνα, πάντως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, επιβεβαιώνοντας την ολοκληρωτική νοοτροπία της, δεν έδωσε στη δημοσιότητα καμιά λεπτομέρεια για το περιεχόμενο της συμφωνίας.

Κατά τα τουρκικά δημοσιεύματα:

«Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Yaşar Güler υποδέχθηκε τον Πρέσβη Χάρη Λάλακο, Σύμβουλο του Υπουργού Άμυνας της Ελλάδας, και την αντιπροσωπεία που τον συνόδευε στο Υπουργείο» αναφέρει ρεπορτάζ της φιλοκυβερνητικής, ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδας Hürriyet στο οποίο καταγράφονται τα εξής:

Συμφωνία Φιλίας μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας

Καθώς συνεχίζονται τα βήματα εξομάλυνσης των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας, πραγματοποιήθηκε χθές μια σημαντική συνάντηση στην Άγκυρα. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας φιλοξένησε την 4η Συνάντηση για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης μεταξύ των Υπουργείων Άμυνας της Τουρκίας και της Ελλάδας.

Η συνάντηση των στρατιωτικών και πολιτικών αντιπροσωπειών ήταν η πρώτη κατ’ ιδίαν συνάντηση μετά από 3 χρόνια. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της συνάντησης, η Αθήνα και η Άγκυρα κατέληξαν σε συμφωνία για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης.

Η συμφωνία για την εξομάλυνση των σχέσεων περιλαμβάνει μια σειρά από βήματα, από την καθιέρωση μιας απευθείας γραμμής επικοινωνίας μεταξύ των Υπουργών Εξωτερικών, των Υπουργών Άμυνας και των Αρχηγών των Επιτελείων των δύο χωρών, μέχρι και τη διοργάνωση αθλητικών αγώνων μεταξύ των Στρατιωτικών Σχολών, καθώς και τη συνεργασία σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών.

Στην ανακοίνωση που εξέδωσε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας σχετικά με τη συνάντηση, διατυπώθηκαν οι ακόλουθες δηλώσεις:

«Η συνάντηση για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) μεταξύ της τουρκικής και της ελληνικής αντιπροσωπείας φιλοξενήθηκε από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Και οι δύο αντιπροσωπείες αποτελούνταν από πρέσβεις, υψηλόβαθμους στρατιωτικούς και πολιτικούς αξιωματούχους».

Μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης και οι δύο πλευρές, έχοντας την έγκριση των αρμόδιων αρχών, συμφώνησαν από κοινού για την εκ νέου εφαρμογή και υλοποίηση των προηγουμένως συμφωνηθέντων ‘μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης’ για το 2024.

Η εν λόγω συνεδρίαση διεξήχθη σε ένα θετικό κλίμα. Και οι δύο πλευρές συμφώνησαν να συστήσουν έναν ‘μηχανισμό επαφής’ (point of contact) προκειμένου να διατηρείται η επαφή και να διευκολύνεται η εφαρμογή των συμφωνηθέντων μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Η επόμενη συνάντηση θα φιλοξενηθεί από την Ελλάδα.

Συμφωνηθέντα ζητήματα

Ανάμεσα στα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης που είχαν ήδη συμφωνηθεί μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας συγκαταλέγονται τα ακόλουθα:

*Να προσκαλούνται εκατέρωθεν μια φορά το χρόνο οι στρατιωτικοί ακόλουθοι, καθώς και οι αξιωματικοί παρατηρητές από τα κεντρικά επιτελεία, προκειμένου να συμμετάσχουν στην ημέρα των μεγάλων ασκήσεων ως διακεκριμένοι παρατηρητές.

*Να συναντώνται οι αρχηγοί των επιτελείων των δύο χωρών, προκειμένου να ανταλλάσσουν τις απόψεις τους σχετικά με τους διεθνείς οργανισμούς που σχετίζονται με στρατιωτικά θέματα στο πλαίσιο των συνεδριάσεων των αρμόδιων διεθνών οργανισμών.

*Να δημιουργηθεί μια απευθείας γραμμή επικοινωνίας μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών.

*Να υπάρξει συνεργασία για την πρόληψη της ρύπανσης του ποταμού Έβρου με την καθιέρωση ενός συνεχούς καθεστώτος περιβαλλοντικής προστασίας.

*Να καθιερωθεί μια απευθείας γραμμή επικοινωνίας μεταξύ των υπουργών Άμυνας των δύο χωρών.

Ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των στρατιωτικών νοσοκομείων

*Να υπάρξει αμοιβαία ανταλλαγή πληροφοριών και συνεργασία στον τομέα της ‘τηλεϊατρικής’ μεταξύ δύο στρατιωτικών νοσοκομείων, που βρίσκονται στην Ελλάδα και στην Τουρκία και να διοργανωθούν συναντήσεις μεταξύ των Διοικήσεων του Στρατού Ξηράς, του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας.

*Να οργανωθούν κοινές επισκέψεις για την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με τις δραστηριότητες και τα ακαδημαϊκά προγράμματα μεταξύ των Στρατιωτικών Σχολών.

*Να κοινοποιούνται από κοινού τα προγράμματα των ασκήσεων του επόμενου έτους, προκειμένου να μην συμπίπτουν το ένα με το άλλο.

*Να υπάρξει συνεργασία µμεταξύ των ακαδημιών των ενόπλων δυνάμεων της κάθε χώρας σε θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος.

*Να γίνεται ανταλλαγή προσωπικού για εκπαιδευτικούς σκοπούς μεταξύ των εκπαιδευτικών κέντρων της ειρηνευτικής συμμαχίας των δύο χωρών.

*Να καθιερωθεί η συνεργασία μεταξύ των στρατιωτικών μονάδων και των μονάδων αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών των δύο χωρών και να διοργανωθούν κοινές ασκήσεις.

*Να συμμετάσχει κάθε χρόνο ένας καθορισμένος αριθμός στρατιωτών στις γλωσσικές εκπαιδεύσεις που πραγματοποιούνται στα στρατιωτικά ιδρύματα των δύο χωρών.

* Να διοργανώνονται ατομικά (ιστιοπλοΐα, κολύμβηση, στίβος και τένις) αθλητικά αγωνίσματα μεταξύ των στρατιωτικών σχολών.

*Να οργανωθεί μια κοινή επίσκεψη σε μια καθορισμένη έκθεση.

*Να διοργανωθούν ανάμεικτοι αθλητικοί αγώνες μεταξύ του Στρατού, της Αεροπορίας και του Ναυτικού των δύο χωρών.

*Να καθιερωθεί μια απευθείας επικοινωνία μεταξύ των Εθνικών Κέντρων Αεροπορικής Κίνησης του Εσκισεχίρ με της Λάρισας.

*Να οργανωθούν επισκέψεις από κοινού και να διεξαχθούν αμοιβαίες διαβουλεύσεις μεταξύ των Διοικήσεων του Λιμενικού Σώματος.

*Να δημιουργηθεί μια απευθείας γραμμή επικοινωνίας μεταξύ των αρχηγών των Γενικών Επιτελείων Στρατού των δύο χωρών.

Σε χθεσινό της ρεπορτάζ η Χουριέτ ήταν πιο αναλυτική. Δημοσίευσε ΜΟΕ τα οποία η ελληνική πλευρά διέψευσε ότι συζητήθηκαν. Τα ΜΟΕ που δημοσίευσε η τουρκική εφημερίδα, χθές, είναι:

Δεν θα διεξάγονται πτήσεις σε χαμηλό υψόμετρο
*Να υπάρχει ασφαλής απόσταση μεταξύ των πολεμικών πλοίων των δύο χωρών στο Αιγαίο.
*Να μην πραγματοποιούν τα πολεμικά αεροσκάφη χαμηλές πτήσεις πάνω από στρατιωτικά πλοία.
* Να μην ‘παρενοχλούν’ τα μαχητικά αεροσκάφη πολεμικά πλοία με οποιονδήποτε τρόπο.
* Να αποφεύγονται επικίνδυνοι ελιγμοί από τα πολεμικά πλοία.
* Να μειωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο ο αριθμός των προειδοποιητικών μηνυμάτων (NAVTEX) μακράς διάρκειας και μεγάλης εμβέλειας που αφορούν τη θαλάσσια και εναέρια κυκλοφορία.
* Να μειωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η χρήση των προειδοποιητικών μηνυμάτων πλοήγησης (SubNOTAM) μακράς διάρκειας για υποβρύχια που καλύπτουν μεγάλες υποθαλάσσιες περιοχές.
* Να μην ‘κλειδώνουν’ ως ‘στόχο’ πολεμικά πλοία τα ραντάρ των οπλικών συστημάτων των δύο χωρών.
* Να δημιουργηθεί μια απευθείας γραμμή επικοινωνίας μεταξύ των επιτελείων του Eskişehir και της Λάρισας, προκειμένου να αποφεύγονται “επεισόδια” μεταξύ μαχητικών αεροσκαφών των δύο χωρών.
* Να μην αναγνωρίζει η μία πλευρά την άλλη ως “εχθρικό αεροσκάφος” κατά τη διάρκεια πτήσεων πολεμικών αεροσκαφών των δύο χωρών.
Να εξουσιοδοτηθούν οι διοικητές της περιοχής του Έβρου ώστε να αντιμετωπίζουν ενδεχόμενα στρατιωτικά επεισόδια στα σύνορα του Έβρου πριν αυτά κλιμακωθούν.

Το Ισραήλ επιτίθεται στη Γάζα για πετρέλαιο και φυσικό αέριο;

0

Πόσο πετρέλαιο και φυσικό αέριο έχει η Παλαιστίνη;

Muhdan Saglam

informationclearinghouse.blog

 

Τα αποθέματα φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο αποτελούν θέμα συζήτησης εδώ και καιρό. Σύμφωνα με μια έκθεση του 2010 από το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ, υπάρχουν 3,4 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα (tcm) φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο, ειδικά μέσα και κοντά στην περιοχή που αντιστοιχεί στη λεκάνη Zorh του Ισραήλ.

Μετά από αίτημα της Παλαιστινιακής Αρχής, η British Gas εξερεύνησε την Παλαιστίνη το 2000 και εντόπισε 30 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα αποθεμάτων φυσικού αερίου. Η Υπηρεσία Ενεργειακών Πληροφοριών των ΗΠΑ (EIA) εκτιμά ότι υπάρχουν 45 bcm πιθανών αποθεμάτων φυσικού αερίου στην περιοχή, αλλά κανένα στη Γάζα ή σε άλλα παλαιστινιακά εδάφη.

Περίπου 30-45 bcm αποθέματα φυσικού αερίου υπάρχουν στα ανοικτά των ακτών της Γάζας.

Η Έκθεση της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το εμπόριο και την ανάπτυξη παρέχει ακριβείς λεπτομέρειες για τα αποθέματα πετρελαίου. Σύμφωνα με την έκθεση, τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη διαθέτουν αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου 1.525 δισεκατομμύρια βαρέλια.

Τα αποθέματα φυσικού αερίου είναι σχετικά μικρά σε σύγκριση με άλλα κοιτάσματα, αλλά τα αποθέματα πετρελαίου είναι σημαντικά. Η κατανάλωση φυσικού αερίου της Τουρκίας παρουσιάζει διακυμάνσεις, αλλά συνήθως κυμαίνεται κατά μέσο όρο περίπου 58-60 bcm ετησίως. Το αέριο που ανακαλύφθηκε στο κοίτασμα φυσικού αερίου της Γάζας μπορεί να καλύψει τη ζήτηση φυσικού αερίου της Τουρκίας για έξι μήνες. Η μικρή ποσότητα δεν εμποδίζει την εξαγωγή αερίου και πρέπει να προσέξετε. Είναι εφικτή η τοπική παραγωγή;

Οι κίνδυνοι και τα υψηλά τέλη

Υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες μεταξύ κρατών της Ανατολικής Μεσογείου σχετικά με τη θαλάσσια δικαιοδοσία, η οποία έχει σημαντικό ενεργειακό δυναμικό. Σε αυτό το πλαίσιο υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ Τουρκίας και Κύπρου-ΤΔΒΚ, Ελλάδας-Τουρκίας, Ισραήλ-Λιβάνου και Ισραήλ-Παλαιστίνης. Τα αναφερόμενα κράτη, μαζί με παρατηρητές, συζητούν και αναζητούν λύσεις στο Φόρουμ της Ανατολικής Μεσογείου, στο οποίο η Τουρκία εντάχθηκε αργά. Η απουσία του Λιβάνου και της Τουρκίας από το φόρουμ εμποδίζει την επίλυση προβλημάτων. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτή η περιοχή έχει προκλήσεις και υπήρξαν περιστασιακές συγκρούσεις. Τίθεται ένα άλλο ερώτημα:

Μπορούν να εξορυχθούν φυσικό αέριο και πετρέλαιο από τις ακτές της Γάζας;

Με τη σημερινή τεχνολογία, είναι δυνατή η εξόρυξη φυσικού αερίου και πετρελαίου στα θαλάσσια πεδία της Γάζας. Η γεωπολιτική ένταση και ο κίνδυνος συγκρούσεων επισκιάζουν την παραγωγή πόρων και την πρόσβαση στην παραγωγή ενέργειας.

Εν τω μεταξύ, οι συγκρούσεις μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης, που ξεκίνησαν το 1948 όταν ιδρύθηκε το Ισραήλ, συνεχίστηκαν και περιστασιακά μετατράπηκαν σε πολέμους πλήρους κλίμακας. Ο γεωπολιτικός κίνδυνος της περιοχής είναι αυξημένος. Η διασφάλιση της ασφάλειας του εξοπλισμού και του προσωπικού θα ήταν πρόκληση για μια ενεργειακή εταιρεία που δραστηριοποιείται στα πεδία της Γάζας. Οι εταιρείες σε περιοχές υψηλού κινδύνου συνάπτουν ασφάλειες για να μετριάσουν την ένταση και τις συγκρούσεις.

Το κόστος ασφάλισης στη Γάζα θα μπορούσε να διπλασιάσει ή να τριπλασιάσει τα κέρδη παραγωγής φυσικού αερίου χωρίς διασφάλιση έναντι των ισραηλινών επιθέσεων. Οι εταιρείες είναι διστακτικές εξαιτίας αυτού. Η αναστολή της παραγωγής του Ισραήλ στο κοίτασμα Tamar μετά τις επιθέσεις της Χαμάς είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κινδύνου σύγκρουσης.

Οι πόροι φυσικού αερίου σε αυτήν την τοποθεσία είναι ζωτικής σημασίας για την Παλαιστίνη για την κάλυψη των ενεργειακών της αναγκών, αλλά η εξόρυξη απαιτεί συμβιβασμό. Η απόφαση της British Gas το 2000 να σταματήσει την παραγωγή θα πρέπει να εξεταστεί σε αυτό το πλαίσιο. Το Ισραήλ και η Παλαιστίνη είχαν κατά καιρούς συζητήσεις για το θέμα, αλλά δεν έχει επιτευχθεί ακόμη συμφωνία και είναι απίθανο να συμβεί σύντομα. Ενώ αυτό συνοψίζει την κατάσταση στο παλαιστινιακό μέτωπο, τι είναι οι πόροι και η παραγωγή;

Τα αποθεματικά του Ισραήλ

Το Ισραήλ εξερευνά φυσικό αέριο στην Ανατολική Μεσόγειο από το 1999. Το 1999, ανακαλύφθηκαν μικρά αποθέματα φυσικού αερίου κοντά στο λιμάνι του Ashdod. Το 2009, οι προσπάθειες εξερεύνησης κατέληξαν στην ανακάλυψη 260 bcm φυσικού αερίου στα ανοιχτά της Χάιφα, ξεκινώντας από τη λεκάνη Tamar. Περίπου ένα χρόνο αργότερα, το πεδίο «Λεβιάθαν», που πήρε το όνομά του από το βιβλικό πλάσμα του νερού, αποκάλυψε περίπου 600 bcm (18 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια) αερίου. Χωρίς αμφιβολία υπάρχει φυσικό αέριο στη συγκεκριμένη περιοχή. Η αναλογία αερίου μπορεί να διαφέρει λόγω της μονάδας που χρησιμοποιείται. Μαζί με τα Tamar και Leviathan, η Energean Oil and Gas βρήκε 68 bcm φυσικού αερίου και 34 εκατομμύρια βαρέλια ελαφρού πετρελαίου στα κοιτάσματα Karish και Tanin το 2019.

Σύμφωνα με στοιχεία της U.S. Energy Information Administration (EIA), τα επιβεβαιωμένα αποθέματα φυσικού αερίου του Ισραήλ ανέρχονται συνολικά σε 700 bcm. Λαμβάνοντας υπόψη τις πρόσφατες ανακαλύψεις, η συναίνεση μεταξύ των ειδικών είναι ότι αυτή η ποσότητα είναι περίπου 750 bcm. Τα τελευταία στοιχεία του Ισραήλ αποκαλύπτουν 750 bcm αποδεδειγμένα αποθέματα φυσικού αερίου και περίπου 50 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου.

Το Ισραήλ ασχολείται με την παραγωγή σε αυτά τα πεδία από το 2010. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, η παραγωγή φυσικού αερίου του Ισραήλ το 2022 υπολογίστηκε σε περίπου 21,9 bcm. Η εγχώρια αγορά κατανάλωσε περίπου 11,5 bcm και η Ιορδανία και η Αίγυπτος αγόρασαν τα υπόλοιπα 9,2 bcm. Οι αγορές φυσικού αερίου της Αιγύπτου από το Ισραήλ αυξήθηκαν κατά 48,5% πέρυσι, φτάνοντας τα 6,27 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, όπως ανέφερε η Πρωτοβουλία για τα δεδομένα των κοινών οργανισμών. Η Ιορδανία αγόρασε τα υπόλοιπα τρία bcm φυσικού αερίου.

Αν και δεν είναι τόσο μεγάλο όσο η Ρωσία, το Ιράν ή το Κατάρ, το Ισραήλ εξακολουθεί να έχει σημαντικά αποθέματα εν μέσω της συνεχιζόμενης ιστορικής σύγκρουσης με την Παλαιστίνη. Ο στόχος του Ισραήλ να επεκτείνεται καθημερινά οδηγεί στον εκτοπισμό του παλαιστινιακού λαού, τροφοδοτώντας τον πόλεμο. Το να αποδίδουμε τις πρόσφατες επιθέσεις αποκλειστικά στο φυσικό αέριο και το πετρέλαιο σημαίνει υπεραπλούστευση του ζητήματος και παραβίαση των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού.

Το Ισραήλ επιθυμεί να ελέγξει πλήρως τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Η ενσωμάτωση φυσικού αερίου και πετρελαίου στο σενάριο εν μέσω μιας κατεστραμμένης από τον πόλεμο Δυτικής Όχθης εξαιτίας των εποίκων (εποίκων που επκρίνονται ακόμη και απο τον Ισραηλινό στρατό) δεν έχει βελτιώσει την κατανόηση των ενεργειακών συγκρούσεων και δημιουργεί περιττή πληροφοριακή ρύπανση.

Το Ισραήλ επιθυμεί τη Γάζα, αλλά τα κοιτάσματα φυσικού αερίου δεν είναι η προτεραιότητά του.

Πρώτον, διαθέτει ήδη επαρκείς πόρους φυσικού αερίου και μπορεί να πουλήσει οποιοδήποτε πλεόνασμα.

Δεύτερον, σταματά αποτελεσματικά την παραγωγή φυσικού αερίου και πετρελαίου, ενώ επιβάλλει επιτυχώς την προσέγγιση «παραγωγή με άδεια ή καθόλου». Μια προειδοποίηση θα πρέπει να ολοκληρώσει αυτό το σημείο. Η κοινωνία και τα μέσα ενημέρωσης θα πρέπει να δώσουν προτεραιότητα στην επιφυλακτικότητα των ειδικών που βασίζονται σε απομνημονευμένα γεγονότα.

Σημείωση: Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους Sohbet Karbuz, Aydın Sezer και Arif Akturk που μου παρείχαν πηγές και πληροφορίες κατά τη σύνταξη αυτού του άρθρου.

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι αποκλειστικά του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις του Information Clearing House.

informationclearinghouse.blog

Στ. Τζήμας: Flyover: Η Θεσσαλονίκη οδεύει προς ένα Γολγοθά, με απροετοίμαστη την κοινωνία της

2

Ουδεμία συζήτηση διεξήχθη στην πόλη, όχι για την αναγκαιότητα του νέου περιφερειακού, που την αντιλαμβάνονται όλοι, αλλά για την ενημέρωση των πολιτών σχετικά με την αντιμετώπιση των παράπλευρων επιπτώσεων στην καθημερινή ζωή τους 

To σπιράλ της ταλαιπωρίας από την κατασκευή του υπερσύγχρονου εναέριου αυτοκινητόδρομου (Flyover) τέθηκε σε κίνηση για την πόλη της Θεσσαλονίκης με την έναρξη των εργασιών του περιώνυμου έργου και δεν αναμένεται να «κλείσει», προτού περάσουν τουλάχιστον τέσσερα χρόνια, ορίζοντας που προβλέπεται για την ολοκλήρωσή του.

Από το πρωί σήμερα, Δευτέρα, με το που άρχισαν να εφαρμόζονται τα μέτρα περιορισμού των λωρίδων κυκλοφορίας του υπάρχοντος περιφερειακού και η διοχέτευση της κίνησης από ανατολάς προς δυσμάς και αντιστρόφως μέσω των κεντρικών αρτηριών της πόλης, φάνηκε επί του πεδίου ότι έρχονται δύσκολες μέρες για τη Θεσσαλονίκη και τους ανθρώπους της.
Η κυκλοφορία στο κέντρο της πόλης αλλά και περιμετρικά επιβαρύνθηκε τα μέγιστα, άνθρωποι καθυστέρησαν να φτάσουν στις δουλειές τους, καταστήματα άργησαν ν′ ανοίξουν. Επιπρόσθετα, αγανακτισμένοι οδηγοί παρέμεναν επί ώρες καθηλωμένοι στο τιμόνι για να διανύσουν στον διπλάσιο ή και τριπλάσιο χρόνο μια διαδρομή που έως τώρα διέσχιζαν σχετικά ευκολότερα.
Και είναι μόνο η αρχή του μαρτυρίου της υπομονής για την πόλη και την περιφερειακή ενδοχώρα της.
Στην καλύτερη των περιπτώσεων ο μήκους δεκατριών χιλιομέτρων νέος αυτοκινητόδρομος που θα «υπερίπταται» σε κάποια τμήματα του σημερινού, θα είναι έτοιμος σε τέσσερα χρόνια. Δύσκολα, όμως,  θα βρεθεί άνθρωπος στην πόλη που θα πιστέψει ότι θα τηρηθεί το χρονοδιάγραμμα, μολονότι την περασμένη εβδομάδα ο υφυπουργός Υποδομών και Μεταφορών Νικος Ταχιάος διαβεβαίωσε πως «δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να καθυστερήσει». Το Flyover ξεκινάει έχοντας «δεχθεί γκολ από τα αποδυτήρια». Οι εμπειρίες από άλλα μεγάλα έργα, όπως το μετρό, η υποθαλάσσια αρτηρία, ο εξωτερικός περιφερειακός, το στρατόπεδο Παύλου Μελά, το παραλιακό μέτωπο από το Καλοχώρι δυτικά έως το Αγγελοχώρι ανατολικά, η ανάπλαση της ΔΕΘ κ.ά. που διαχρονικά είτε εξαγγέλθηκαν και «ξεχάστηκαν» είτε εγκαινιάζονται κάθε φόρα που το επιτάσσουν πολιτικές και επικοινωνιακές σκοπιμότητες και δεν παραδίδονται ποτέ προς χρήση στην πόλη, προξενούν την καχυποψία, ότι το πιο πιθανό είναι ότι «θα έχουμε και πάλι μια από τα ίδια».

Σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει τη διάχυτη ανησυχία της πόλης για την επερχόμενη δοκιμασία της, η ηγεσία του υπουργείου Μεταφορών και Υποδομών, με αφορμή την έναρξη κατασκευής του έργου, έδωσε λεπτομέρειες για τα μέτρα ανακούφισης της καθημερινότητας των πολιτών, όπως η αυξημένη αστυνόμευση στις κεντρικές οδικές αρτηρίες της πόλης, η ενίσχυση των δημοσίων συγκοινωνιών, κ.ά. Επιπλέον, ο αρμόδιος υπουργός Χρήστος Σταϊκούρας έσπευσε να υπογραμμίσει μεταξύ άλλων ότι «η Θεσσαλονίκη μετατρέπεται σε πόλη ολιστικής ανάπτυξης, βελτιώνει την ποιότητα ζωής των πολιτών και επισκεπτών της και ενισχύει το γεωπολιτικό και γεω-στρατηγικό αποτύπωμά της στη νοτιοανατολική Ευρώπη».

Η αναγκαιότητα ενός τέτοιου έργου, δεδομένης της εκρηκτικής διάστασης που έχει λάβει το κυκλοφοριακό δεν αμφισβητείται, ή αμφισβητείται από λίγους, ελάχιστους ίσως.
Η Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να φιλοδοξεί σε περαιτέρω τουριστική ανάπτυξη, προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων, τόνωση της αγοράς της, πολύ περισσότερο στην κατοχύρωση ρόλου ορμητηρίου της ελληνικής επιρροής στην πίσω από τα σύνορα ενδοχώρας, ενόσω βρίσκεται πνιγμένη ασφυκτικά στο κυκλοφοριακό χάος.

Ασυνέπεια λόγων και έργων 

Εκείνο που κάνει το συντριπτικά μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας να δυσπιστεί είναι η ασυνέπεια λόγων και έργων της κεντρικής εξουσίας άλλα και η αδυναμία των εκάστοτε τοπικών αρχών να διεκδικήσουν για λογαριασμό της πόλης αυτό που δικαιούται και που παίρνει μόνο στα λόγια.
Προφανώς ούτε ο δήμος ούτε η περιφέρεια ούτε οι πάσης φύσεως «συλλογικότητες» μπορούν να κατασκευάσουν μετρό, Flyover ή να αναπλάσουν τη ΔΕΘ, μπορούν όμως να κινητοποιήσουν την κοινωνία για να ασκήσει πίεση στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Δυστυχώς, όμως, στις έως τώρα καταγγελλόμενες από τους ίδιους «κοροϊδίες της εξουσίας», δεν έχουν να επιδείξουν πρωτοβουλίες του είδους.
Σε κάθε περίπτωση η Θεσσαλονίκη οδεύει προς έναν αναγκαίο Γολγοθά, με απροετοίμαστη την κοινωνία της.
Ουδεμία συζήτηση διεξήχθη στην πόλη, όχι για την αναγκαιότητα του δεύτερου περιφερειακού που την αντιλαμβάνονται όλοι, αλλά για την ενημέρωση των πολιτών σχετικά με την αντιμετώπιση των παράπλευρων επιπτώσεων στην καθημερινή ζωή τους.
Με άλλα λόγια τι πρέπει να κάνει ο κάθε ένας για να βοηθήσει ώστε να περιορισθούν οι συνέπειες.
Για τις αρχές το μεγάλο στοίχημα είναι όχι μόνο η τήρηση του χρονοδιαγράμματος ολοκλήρωσης του έργου και η επίσπευση της λειτουργίας του μετρό, αλλά και η σωστή εφαρμογή στο πεδίο των μέτρων αστυνόμευσης και διευκόλυνσης της μετακίνησης των πολιτών. Γιατί αν δεν εκτονωθεί η «χύτρα» της αγανάκτησης, μπορεί να τινάξει το καπάκι και να προκληθούν στην πόλη εκρήξεις.

Καθημερινή

Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

41
Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis in Thessaloniki, Greece, on October 4, 2023. (Photo by Achilleas Chiras/NurPhoto via Getty Images)
του Παντελή Σαββίδη
Η πολιτική παρουσία του Μητσοτάκη είναι άκρως επικίνδυνη διότι διαμορφώνει ένα συλλογικό υποσυνείδητο στη Θεσσαλονίκη που θα αποδειχθεί για όλους επικίνδυνο.
Προς το παρόν δεν θέλω να γράψω τίποτε περισσότερο. Προειδοποίησα. Θα τα πούμε όταν συμβούν.
Η περιφερειακή πολιτική του είναι άθλια. Κάποιος πρέπει να τον σταματήσει και αυτός ο κάποιος δεν μπορεί να είναι άλλος απο τον λαό.
Όπως έγραψα και άλλη φορά ο Μητσοτάκης μισεί την Θεσσαλονίκη. Και έχει βάλει στόχο του να την καταστήσει χωριό.
Οι πόλεις για να μπουν στους διεθνείς χάρτες πρέπει να αποκτήσουν ένα πρεστίζ. Και το πρεστίζ τις το δίνουν εκτός απο τους πολίτες τους, οι θεσμοί που λειτουργούν σε αυτές, η ποιότητα της καθημερινής ζωής και οι σημαντικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται.
Ο Μητσοτάκης στέρησε την πόλη απο κάθε θεσμό που μπορούσε να τον αποσύρει. Και δεν μπορούσε να ησυχάσει με τον χαρακτηρισμό της ευρωπαϊκής πορείας των Βαλκανίων απο τη Σύνοδο της Θεσσαλονίκης. Με την συμπλήρωση 20 ετών απο τότε, φρόντισε να πραγματοποιήσει μια ανούσια συνάντηση στην Αθήνα -χωρίς κανένα λόγο- για να αποχαρακτηρισθεί η Σύνοδος απο Θεσσαλονίκης σε Αθηνών.
Είναι τόσο μικρός ως προσωπικότητα. Ως πολιτικός είναι ανύπαρκτος. Τον συντηρεί η παντελής έλειψη αντιπολίτευσης και η αδρή χρηματοδότηση των ΜΜΕ, απο τα χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων, για να του πλέκουν το εγκώμιο. Όταν σβήσουν τα φώτα της ράμπας θα αντιληφθείτε σε πόσο κουτσό άλογο επενδύατε.
Το άλλο που δεν του επέτρεπε να ησυχάσει ήταν η επιθυμία του Ερντογάν να πραγματοποιηθεί η ελληνοτουρκική συνάντηση σε επίπεδο ηγεσίας στη Θεσσαλονίκη. Μεθόδευσε έτσι τα πράγματα ώστε η συνάντηση να γίνει στην Αθήνα.
Δεν είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας. Είναι πρωθυπουργός μιας πόλης κράτους που κρατά σε αποικιακή κατάσταση την επικράτεια της χώρας.
Όλα αυτά βεβαίως συντελούνται με την συναίνεση και την υποστήριξη της πολιτικής του Μητσοτάκη απο το αθηναϊκό λαϊκό αμάλγαμα. Και απο το κατεστημένο.
Δυστυχώς το παιχνίδι δεν παίζεται. Η διαφορά δύναμης είναι τεράστια.
Πρέπει να αναζητηθούν άλλες λύσεις εκτός Αθηνών. προς την κατεύθυνση της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Το αθηναϊκό κράτος δεν μας θέλει. Αλλά εμείς πρέπει να επιβιώσουμε.
ΥΓ: είναι αλήθεια ότι η πόλη στερείται και ισχυρής οικονομικής τάξης και πολιτικού δυναμικού και ισχυρών ΜΜΕ που θα μπορούσαν να πιέσουν. Το τέλος της είναι ορατό αν δεν διαμορφωθεί μια κοινωνία πολιτών που να φωνάξει: ως εδώ.

Why Erdoğan Wants a UN Seat for Muslims

0