Το τραγικό προηγούμενο, επί πατέρα Μητσοτάκη το 1991, που επαναλήφθηκε επί γιού Μητσοτάκη εν έτη 2023
Όταν ανακοινώθηκε ότι ο τότε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Τζιώρζ Μπούς (πατέρας) θα επισκεπτόταν την Ελλάδα στις 18 Ιουλίου 1991, κατά την πρωθυπουργία πατέρα Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (με πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή και ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης Ανδρέα Παπανδρέου) γυναίκες από όλα τα κόμματα και πιστεύω στην Κύπρο ενώθηκαν και συμφώνησαν να διαμαρτυρηθούν στην Αθήνα για την απελευθέρωση της Κύπρου από τη τουρκική κατοχή, για τη αμερικανική στάση έναντι της Κύπρου και της δικοινοτικής, διζωνικής ομοσπονδίας, που είχε δεχθεί δίχως λαϊκή εντολή ένα χρόνο νωρίτερα το Μάρτιο του 1990 ο Πρόεδρος Γιώργος Βασιλείου με το διαβόητο ψήφισμα 649/90. Βρισκόμουν στην Κύπρο τότε και με περιέλαβαν στην ομάδα οι διοργανώτριες Μαίρη Παπαδοπούλου και Ελένη Βραχίμη.
Κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στη Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα, πολλές γυναίκες της ομάδας μας συνελήφθησαν από την ελληνική αστυνομία και στριμώχτηκαν σε κλούβα της αστυνομίας σαν εγκληματίες, κακή ώρα όπως χθές (7.12.23) οι φοιτητές μας, επί γιού Κυριάκου Μητσοτάκη. Μαζί τους και η αείμνηστη Κερινειώτισσα Έλλη Σταύρου. Μόνο και μόνο γιατί φωνάζαμε συνθήματα ζητώντας δικαιοσύνη και απελευθέρωση για την Κύπρο. Παρόλα ταύτα η δύναμη της αμερικανικής ασφάλειας του Προέδρου Μπούς, εννοείται της CIA που βρισκόταν στην Ελλάδα και που έλεγχε κυριολεκτικά την ελληνική αστυνομία, θεώρησε αν ήταν δυνατό… απειλή της γυναίκες για την ασφάλεια του Αμερικανού προέδρου! Και τις έσυρε στο αστυνομικό τμήμα για…ανάκριση δίχως καμία ένσταση από την ελληνική αστυνομία. Τέτοια ήταν η δουλοφροσύνη έναντι των Αμερικανών τότε, όπως χθές έναντι των Τούρκων κατακτητών (7.12.23). Λίγες ώρες αργότερα τις άφησαν ελεύθερες…
Επικοινώνησα αμέσως με φίλες στην Αθήνα και εντός λεπτών μας διοργάνωσαν τηλεοπτική συνέντευξη Ο σταθμός ήταν του ΠΑΣΟΚ, δεν μας ενδιέφερε ποσώς το χρώμα του σταθμού παρά μόνο να προβάλουμε την αδικία, με τη σύλληψη των Ελληνίδων αδελφών μας κατά τη διάρκεια μίας ειρηνικής διαμαρτυρίας για το δίκαιο της πατρίδας μας. Και πού, στην Ελλάδα μας!
Στο τηλεοπτικό σταθμό πήγαμε η Ελένη Βραχίμη, εγώ και μια φίλη από το Λονδίνο που βρισκόταν και εκείνη εκεί η Χαρούλα Σαββίδου. Και πρόβαλε ο σταθμός εκτενές φωτογραφικό υλικό των συλλήψεων, και δηλώσεις μας, για το δικαίωμά μας να ζητούμε απελευθέρωση, το θέμα των αγνοουμένων, και ότι η ΔΔΟ δεν ήταν αποδεκτή από την πλειοψηφία του λαού στην Κύπρο.
Την επομένη θυμάμαι η Ελένη Βραχίμη, προτού επιστρέψουμε, μέσω του μ. καθηγητή Διεθνούς Πολιτικής Χριστόδουλο Γιαλλουρίδη διευθέτησε και ραδιοφωνική συνέντευξή από την ΕΡΤ στις 2.μμ και μου ζήτησε να συμμετάσχω. Εξηγήσαμε και εκεί τα γεγονότα των συλλήψεων και το τι ζητούσαμε για την Κύπρο.
Αυτά θυμίζω σήμερα, για γνώση καθώς πολλοί και σίγουρα οι φοιτητές μας σήμερα ήταν αγέννητοι δεν γνωρίζουν το τραγικό προηγούμενο, επί πατέρα Μητσοτάκη το 1991, που επαναλήφθηκε επί γιού Μητσοτάκη εν έτη 2023.
Διαβάστε και ακούστε εδώ για τα γεγονότα της ντροπής:
Έκανε τεμενά στον Ερντογαν
Έσκυψε ο Γεραπετρίτης στον αφέντη, έδωσε τη βίζα ο Μητσοτάκης και άδειασε τον Χριστοδουλίδη στην ΕΕ (Βίντεο – ανάλυση)
Οι γενετιστές έριξαν φως στις επιπτώσεις που είχε η ρωμαϊκή αυτοκρατορία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Νέα ανάλυση DNA, που δημοσιεύεται σε μελέτη στο περιοδικό Cell, έδειξε πώς η άνοδος και η πτώση της αυτοκρατορίας επηρέασαν τους πληθυσμούς σε χώρες των Βαλκανίων, όπως την Αλβανία, την Σερβία και την Βουλγαρία.
Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε βαθιά επιρροή στα Βαλκάνια. Μεγάλο μέρος της περιοχής ήταν υπό ρωμαϊκή κυριαρχία από τον 1ο έως τον 5ο αιώνα μ.Χ. Ωστόσο, οι ερευνητές δεν βρήκαν στοιχεία στα λείψανα από εκείνη την περίοδο που να δείχνουν ιταλική καταγωγή.
Αντίθετα, η μελέτη αποκάλυψε διαδοχικά κύματα μετανάστευσης από τη Δυτική Ανατολία, την κεντρική και βόρεια Ευρώπη και την Ποντιακή-Καζακική Στέπα, η οποία εκτείνεται από την Ανατολική Ευρώπη έως την Κεντρική Ασία.
Από τον 7ο αιώνα μ.Χ., μετά την πτώση της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, μεγάλος αριθμός ανθρώπων μετανάστευσαν επίσης από την ανατολική Ευρώπη, γεγονός που πιθανότατα σχετίζεται με την άφιξη σλαβόφωνων πληθυσμών.
Το γενετικό «σήμα» που βρήκαν οι επιστήμονες
«Βρήκαμε αυτό το γενετικό ‘σήμα’ της σλαβικής μετανάστευσης σε όλα τα Βαλκάνια», δήλωσε ο Carles Lalueza-Fox, συγγραφέας και επιστήμονας της Παλαιογονιδιωματικής στο Ινστιτούτο Εξελικτικής Βιολογίας και στο Μουσείο Φυσικών Επιστημών της Βαρκελώνης σε δελτίο Τύπου που περιγράφει λεπτομερώς τα ευρήματα. «Αυτό θα μπορούσε να έχει σημαντικές κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις δεδομένου ότι τα Βαλκάνια είχαν μακρά ιστορία συγκρούσεων που συνδέονται με τις ταυτότητες τους», ανέφερε ο επιστήμονας.
Μετά το 700 μ.Χ., οι άνθρωποι στα Βαλκάνια είχαν παρόμοια προγονική σύνθεση με τις σημερινές ομάδες στην περιοχή, γεγονός που υποδηλώνει ότι αυτές οι μεταναστεύσεις είχαν ως αποτέλεσμα την τελευταία μεγάλη δημογραφική αλλαγή στην περιοχή.
Οι ερευνητές ανέλυσαν το DNA από τα λείψανα 136 ατόμων από 20 διαφορετικά μέρη στην περιοχή των Βαλκανίων, ανέφερε η μελέτη. Η ομάδα επικεντρώθηκε σε τρεις περιόδους, στο απόγειο της αυτοκρατορίας από το 1 μ.Χ. έως το 250 μ.Χ., την ύστερη αυτοκρατορική περίοδο, από το 250 μ.Χ. έως το 550 μ.Χ., και μετά την κατάρρευση της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, από το 550 μ.Χ. έως το 1000 μ.Χ.
Τι έδειξαν τα αποτελέσματα της ανάλυσης DNA
Τα λείψανα προέρχονταν από μικρές αγροτικές πόλεις, στρατιωτικές βάσεις και μεγάλες ρωμαϊκές πόλεις. Προς έκπληξη των ερευνητών, δεν βρέθηκαν στοιχεία για την ιταλική καταγωγή από την Εποχή του Σιδήρου. Ωστόσο υπήρχαν πολλά στοιχεία που έδειχναν μετανάστευση από τη Δυτική Ανατολία, μια περιοχή που ήταν επίσης υπό τον έλεγχο των Ρωμαίων.
«Το αρχαίο DNA μπορεί να δώσει πολλές πληροφορίες για ιστορικές περιόδους, ειδικά για περιοχές όπου οι ιστορικές πηγές είναι σπάνιες ή όταν δεν γνωρίζουμε εάν οι πηγές είναι προκατειλημμένες ή όχι», ανέφερε ένας από τους συγγραφείς της μελέτης και γενετιστής στο Πανεπιστήμιο της Χώρας των Βάσκων, Iñigo Olalde. Και συνέχισε: «Για παράδειγμα, οι περισσότερες ιστορικές πηγές από τα Βαλκάνια είναι γραμμένες από την πλευρά των Ρωμαίων, επειδή ο σλαβικός λαός δεν έγραφε εκείνη την εποχή».
Επίσης, οι ερευνητές βρήκαν στοιχεία για μεμονωμένες μεταναστεύσεις στα Βαλκάνια τόσο εντός όσο και εκτός της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα λείψανα ενός 16χρονου αγοριού αποκαλύφθηκε ότι ήταν 100% από την ανατολική Αφρική, σύμφωνα με την μελέτη. Ο έφηβος βρέθηκε στα ερείπια μιας μεγάλης ρωμαϊκής πόλης, δίπλα σε μια λάμπα πετρελαίου διακοσμημένη με μια απεικόνιση του θεού Δία.
«Αυτό ήταν το μόνο άτομο που καταγόνταν πλήρως από την Ανατολική Αφρική και ήταν επίσης ξεκάθαρη (σ.σ. η καταγωγή του) σε σχέση με τη διατροφή του σε σύγκριση με τα υπόλοιπα άτομα που ήταν θαμμένα στην ίδια νεκρόπολη, γεγονός που μας λέει ότι αυτό το άτομο μεγάλωσε σαφώς εκτός συνόρων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας», είπε ο Lalueza-Fox.
Η καταγωγή των περισσότερων λαών στα Βαλκάνια προέρχεται από σλαβικές μεταναστεύσεις
Η ισοτοπική ανάλυση των δοντιών του έδειξε ότι είχε καταναλώσει πηγές θαλάσσιων πρωτεϊνών κατά την παιδική του ηλικία και γι’ αυτό είχε πιθανότατα μεγαλώσει σε μακρινή τοποθεσία. Η μελέτη βρήκε επίσης στοιχεία για μετανάστες με μικτή καταγωγή από τη Βόρεια Ευρώπη και την ποντιακή-καζακική στέπα κατά τη διάρκεια των ύστερων αυτοκρατορικών χρόνων. «Αυτό υποδηλώνει ότι μπορεί να υπήρχαν «πολυεθνικές συνομοσπονδίες μετακινούμενων ανθρώπων», δήλωσε ο ανώτερος συγγραφέας και γενετιστής πληθυσμού του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, David Reich.
«Υπήρξαν συζητήσεις σχετικά με το πόσο επιρροή είχαν αυτές οι μεταναστεύσεις και σε ποιο βαθμό η διάδοση της σλαβικής γλώσσας έγινε μέσω πολιτιστικών επιρροών ή μετακινήσεων ανθρώπων, αλλά η μελέτη μας δείχνει ότι αυτές οι μεταναστεύσεις είχαν βαθιά δημογραφική επίδραση», τόνισε ο David Reich.
Παράλληλα εξήγησε ότι «περισσότερο από το ήμισυ της καταγωγής των περισσότερων λαών στα Βαλκάνια σήμερα προέρχεται από τις σλαβικές μεταναστεύσεις, με περίπου 1/3 σλαβικής καταγωγής (σ.σ. να υπάρχει) ακόμη και σε χώρες, όπως η Ελλάδα όπου δεν μιλιούνται σλαβικές γλώσσες σήμερα».
Είναι κοντόφθαλμο και πολύ προκλητικό, με κάθε απόκλιση του νεοσουλτάνου από την συνήθη αήθη ρητορική και πρακτική του, να ακούμε χειροκροτήματα και να διαβάζουμε αναλύσεις επί αναλύσεων, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα Ελληνοτουρκικά «βρίσκονται σε καλό δρόμο». Απορίας άξιον βέβαια, εάν οι συγκεκριμένοι κονδυλοφόροι και σχολιαστές εν γένει, έχουν κοντή μνήμη ή απλώς ψάχνουν να βρουν το ελάχιστο πάτημα για να μας πείσουν ότι όλα είναι «μέλι-γάλα» με τους γείτονες. Είναι άραγε αυτό απότοκο ενός ιδιότυπου «Σύνδρομου της Στοκχόλμης» ή μήπως μιλάμε για «σύνδρομο του τζουκ μποξ»; Είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι ο Ερντογάν και η Τουρκία, ξαφνικά «έπαθαν μετάλλαξη»; Ας μας λυπηθούν λοιπόν όλοι αυτοί που σκοπίμως καλλιεργούν κλίμα για ότι πρόκειται να ακολουθήσει στα Ελληνοτουρκικά.
Οι συμφωνίες και τα μνημόνια (ΜΟΕ) που υπεγράφησαν μαζί με τη «Διακήρυξη της Αθήνας» (07/12/2023) έχουν ασφαλώς διπλή ανάγνωση. Έτσι, μπορεί με μια επιδερμική ανάλυσή τους να πούμε ότι βρίσκονται σε καλό δρόμο. Αλλά οι αίολες διατυπώσεις ενδέχεται να υποκρύπτουν την τάση της Τουρκίας, άλλα να λέει και άλλα να εννοεί. Η διακήρυξη λοιπόν αναφέρει: «Τα Μέρη δεσμεύονται να απέχουν από κάθε δήλωση, πρωτοβουλία, ή ενέργεια που θα μπορούσε να υπονομεύσει ή να απαξιώσει το γράμμα και το πνεύμα αυτής της Διακήρυξης ή να θέσει σε κίνδυνο τη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή τους.»
Αυτό εκ πρώτης ακούγεται σωστό, αλλά ταυτόχρονα συνιστά ναρκοθέτηση στο Ελληνοτουρκικό πεδίο, διότι η Τουρκία θεωρεί εξωφρενικό και απαράδεκτο ακόμη και το να επισκέπτεται η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία ελληνικά νησιά της παραμεθορίου. Επίσης θεωρεί απαράδεκτο: το να αναχαιτίζονται οι παραβιάσεις του ελληνικού FIR πέραν των 6νμ, το να εξοπλίζονται νησιά που η ίδια θέλει αποστρατικοποιημένα, το να ασκεί η Ελλάδα απρόσκοπτα τα κυριαρχικά της δικαιώματα/κυριαρχία στις λεγόμενες «γκρίζες ζώνες», το να διασφαλίζει τα σύνορά της έναντι των εργαλειοποιημένων μεταναστευτικών ροών, το να ασκεί τα δικαιώματα που απορρέουν από το Δίκαιο της Θάλασσας και εν γένει το να αντιδρά σε οποιαδήποτε τουρκική επιβουλή έναντι των εθνικών δικαίων. Αντίστοιχα, και ακόμη πιο επιθετικά, αντιμετωπίζεται και η Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι πρόδηλο ότι η Τουρκία απεργάζεται την «φιλανδοποίηση» του Ελληνισμού εν συνόλω και σε περίπτωση που υπάρξει η οποιαδήποτε αντίδραση, είναι πρόθυμη να κλιμακώσει ρητορικά αλλά και επί του πεδίου.
Επομένως, η προαναφερθείσα διατύπωση στη «Διακήρυξη της Αθήνας» μόνο ως πρόσχημα μπορεί να εκληφθεί, το οποίο μπορεί να εργαλειοποιηθεί και ως εκ τούτου επικρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη, για να δικαιολογηθεί μια πιθανή επιθετική ενέργεια έναντι της Ελλάδας αφού οιανδήποτε παρέκκλιση από τις τουρκικές εξωφρενικές και άκρως υποτιμητικές απαιτήσεις, δύναται να βαφτιστεί ως «υπονομευτική και απαξιωτική στο γράμμα και το πνεύμα της Διακήρυξης», θέτοντας «σε κίνδυνο τη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας». Υπό αυτό το πρίσμα, ορθώς πολλοί εξέφρασαν την άποψη ότι η «Διακήρυξη της Αθήνας» αποτελεί μετεξέλιξη της προδοτικής «Συμφωνίας της Μαδρίτης» όπου η Ελλάδα αναγνώρισε ότι υπάρχουν τουρκικά ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο… Με άλλα λόγια, υπογράφοντάς τη, χαρίσαμε στην γείτονα αυτό που επιζητούσε εναγωνίως, το να μπορεί πολύ εύκολα να χρεώσει στην Ελλάδα την πρόκληση της όποιας κρίσης!
Η απορία της επόμενης ημέρας απο την επίσκεψη Ερντογάν είναι γιατί ήρθε στην Ελλάδα ο τούρκος πρόεδρος.
Το αποτέλεσμα των συνομιλών δεν δικαιολογεί τόσον θόρυβο. Η ύφεση στην ελληνοτουρκική ένταση μπορούσε να δρομολογηθεί χωρίς αυτές τις τυμπανοκρουσίες. Τι εξυπηρέτησε η όλη παράσταση;
Στην ουσία η Τουρκία έχει ανάγκη αυτής της ηρεμίας στα ελληνοτουρκικά για να εστιάσει την προσοχή της αλλού. Εκεί που έχει ανάγκη. Έχει απομειωθεί το αποτύπωμα επιρροής της σε μείζονες κρίσεις της περιοχής και θέλει να το ενισχύσει.
Τον τόνο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις τον δίνει η Άγκυρα. Και “παίζει” την Αθήνα όπως θέλει. Στην ουσία την χορεύει. Θέλει ένταση, την πετυχαίνει. Θέλει ηρεμία, στην Αθήνα κάνουν πανηγύρια.
Η Τουρκία φέρεται αυτοκρατορικά, η Ελλάδα δουλικά. Όλες οι κινήσεις και οι δηλώσεις του αθηναϊκού κατεστημένου-και η δημόσια συμπεριφορά του- εκεί κατατείνουν.
Εκείνο που συμφωνήθηκε, τελικά, μετά απο όλη αυτήν την φασαρία, είναι ήρεμα νερά όσο διάστημα το επιθυμεί η Τουρκία. Και στην Αθήνα έχασαν τα μυαλά τους απο χαρά.
Ο Ερντογάν έκανε την πρόταση της συνάντησης επειδή ήθελε να επισκεφθεί την Θεσσαλονίκη. Ο Μητσοτάκης του στέρησε αυτήν την χαρά και ο Ερντογάν συντόμευσε την επίσκεψη χωρίς την Εμινέ. Αυτή είναι όλη η ουσία για την οποία χύνεται μελάνι και καταναλώνεται φαιά ουσία. Όλο αυτό πρέπει να επενδυθεί με κάποια σπουδαιότητα και βλέπουμε μια ακομη επιθεώρηση στα ελληνοτουρκικά.
ΟΕρντογάν αποφάσισε να στείλει από την Αθήνα ένα θετικό σήμα κανονικοποίησης των σχέσεων με την Ελλάδα. Γνωρίζει ότι αυτή η εξέλιξη είναι ευπρόσδεκτη τόσο από τη Δύση όσο και από τις αγορές. Πολύ περισσότερο σε μία στιγμή που η Αγκυρα εντείνει τις επιθέσεις της σε βάρος των δυτικών και στοχοποιεί τον στρατηγικότερο εταίρο των ΗΠΑ στην περιοχή, το Ισραήλ.
Αποδεικνύεται βέβαια πως η Τουρκία είναι αυτή που ανοιγοκλείνει τον διακόπτη της έντασης, γιατί αυτή την προκάλεσε και αυτή είναι που αναδιπλώθηκε, χωρίς η Ελλάδα να υποχωρήσει από τις πάγιες θέσεις της. Η διάθεση τα δύο πλευρών είναι να αφήσουν πίσω τους τις κακές στιγμές του πρόσφατου παρελθόντος αλλά και να αφήσουν για την ώρα κατά μέρος όσα τις χωρίζουν.
Φαίνεται λογική αυτή η προσέγγιση, η οποία μάλιστα, υπό τη μορφή οδικού χάρτη (ορίζοντας τα ορόσημα του επόμενου χρονικού διαστήματος), συμπεριλήφθηκε και στη διακήρυξη περί σχέσεων φιλίας και καλής γειτονίας, αλλά μένει να διαπιστωθεί αν η εμπέδωση της εξομάλυνσης θα διαμορφώσει τις συνθήκες ώστε να γίνει μία ουσιαστική και όχι για τους τύπους συζήτηση διευθέτησης των ζητημάτων που μας ταλανίζουν τις τελευταίες δεκαετίες.
Είναι, πάντως, σημαντικό πως η Διακήρυξη των Αθηνών, παρότι μη δεσμευτική δίνει στίγμα των προθέσεων των δύο πλευρών και κυρίως της τουρκικής, η οποία αποδέχεται την αποφυγή συγκρουσιακών καταστάσεων και δυνητικής κλιμάκωσης.
Από εκεί και πέρα, η Ελλάδα έδειξε τη σαφή και έμπρακτη στήριξή της στην προσέγγιση της Τουρκίας με τη ΕΕ και ειδικά ως προς την απελευθέρωση του καθεστώτος βίζας, ένα ζήτημα που «καίει» την Τουρκία.
Η διαφωνία για τη μειονότητα κατά τις κοινές δηλώσεις των δύο ηγετών ήταν ίσως το μόνο μελανό σημείο και έχει σημασία αν θα δοθεί συνέχεια από τον Τούρκο πρόεδρο
Με την συμφωνία για τα δέκα ελληνικά νησιά, η Ελλάδα ανοίγει τον δρόμο, στο δικό της μετρό, δεδομένου ότι αυτή προϋπέθετε την σύμφωνη γνώμη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αλλά και από πλευράς Τουρκίας είναι μία έμμεση αναγνώριση όχι τόσο της ελληνικότητας των νησιών όσο ότι αυτά μπορούν να αποτελούν, όπως επισήμανε κιόλας ο πρωθυπουργός, γέφυρα φιλίας με την άλλη πλευρά. Στόχος γενικότερος αλλά και μέσω της συγκεκριμένης συμφωνίας είναι η ακόμα μεγαλύτερη διάδραση μεταξύ των κοινωνιών.
Η διαφωνία για τη μειονότητα κατά τις κοινές δηλώσεις των δύο ηγετών ήταν ίσως το μόνο μελανό σημείο και έχει σημασία αν θα δοθεί συνέχεια από τον Τούρκο πρόεδρο τόσο κατά τη συνάντησή του με μειονοτικούς όσο και στις δηλώσεις του στο αεροπλάνο της επιστροφής, όπου συνηθίζει να βγάζει ειδήσεις.
Στο μεταναστευτικό, παρότι δεν υπεγράφη κάποια συμφωνία κατά τη συνάντηση εργασίας, συγκρατούμε ότι βάσει επίσημων στοιχείων τις τελευταίες εβδομάδες έχουν ελαττωθεί σημαντικά οι ροές από τις τουρκικές ακτές (συγκυριακά λόγω της επίσκεψης;), ενώ έχει φτάσει η ώρα για την αναθεώρηση της Κοινής Δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας του Μαρτίου του 2016. Εχει ενδιαφέρον να δούμε αν η Ελλάδα είναι διατεθειμένη και με ποιους όρους να συμβάλει στην επικαιροποίηση της συμφωνίας του 2016, όταν προκύψει η σχετική ανάγκη.
Καταληκτικά, η συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στέφθηκε με επιτυχία, ικανοποιώντας πλήρως τον ρεαλιστικό στόχο της διατήρησης της αποκλιμάκωσης, της διεύρυνσης των πεδίων συνεργασίας και της διαφοροποίησης του κλίματος.
Από αύριο θα είναι δυσκολότερο για ένα Τούρκο αξιωματούχο να επιτεθεί στην Ελλάδα, όπως επίσης, δεν αναμένονται επίσημες κινήσεις αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας επί του πεδίου.
Φαίνεται πώς και το τουρκολιβυκό σύμφωνο μπαίνει στον πάγο, υπό την έννοια ότι δεν αναμένονται κινήσεις ενεργοποίησής του στο προσεχές χρονικό διάστημα. Στοίχημα, ωστόσο, είναι αφενός το θετικό κλίμα να αξιοποιηθεί εκατέρωθεν, και όχι μόνο ευκαιριακά, ανοίγοντας μία νέα σελίδα στις διμερείς σχέσεις, και αφετέρου να έχει θετικό αντίκτυπο στο Κυπριακό, κυρίως στην αποφυγή ενεργειών από μεριάς Άγκυρας για την υπονόμευση ή/και αμφισβήτηση του ενεργειακού προγράμματος της Κύπρου.
Πριν λίγες ημέρες ο βρετανός πρωθυπουργός φέρθηκε με την μέγιστη δυνατή απρέπεια στον έλληνα ομόλογό του με αφορμή τα Γλυπτά του Παρθενώνα.
Δεν νομίζω πως θα φερόταν έτσι στον πρωθυπουργό κάποιας χώρας που υπολήπτεται.
Σήμερα, ο Υπουργός Εξωτερικών φαίνεται σε φωτογραφία να υποκλίνεται με τρόπο ανάρμοστο για το αξίωμά του κατά την είσοδο του Ερντογάν στο Μαξίμου. Ούτε ο θυρωρός δεν θα είχε τόση δουλοπρέπεια.
Ο Γεραπετρίτης δεν είναι μια τυχαία προσωπικότητα. Είναι εκφραστής του πυρήνα της αθηναϊκής άρχουσας τάξης και, μάλιστα, απο τα μορφωμένα στελέχη της. Είναι καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ακόμη και αν είναι ένας άνθρωπος υπερβολικά ευγενής, το αξίωμά του του επιβάλλει άλλη δημόσια συμπεριφορά απο αυτήν που έδειξε.
Στις διεθνείς σχέσεις οι συμβολισμοί έχουν την ιδιαίτερη σημασία τους.
Η συμπεριφορά του Γεραπετρίτη δείχνει μια βαθιά δουλικότητα της ελληνικής άρχουσας τάξης και εκδηλώνει το φοβικό της σύνδρομο απέναντι στην Τουρκία.
Ως κοινωνία πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε. Και να σταθούμε κριτικά απέναντι στο φαινόμενο. Είμαστε ένας δουλοπρεπής λαός που είναι διατεθειμένος να εκχωρήσει ακόμη και την ελευθερία και αξιοπρέπειά του για τον φραπέ στην παραλία;
Ή θέλουμε μια αξιοπρεπή θέση ανάμεσα στους λαούς της περιοχής που ζούμε;
Δεν είναι τυχαίο που πολλοί-και γείτονές μας- δεν μας υπολογίζουν.
Μόνο εμείς βαυκαλιζόμαστε για την σπουδαιότητά μας. Για την ακρίβεια, την σπουδαιότητα των προγόνων μας.
Ως πότε θα μας σώζει;
ΥΓ: Μόλις διάβασα το βιβλίο του Βασίλη Κόντη για την επιχείρηση της MI6 και της CIA στην Αλβανία για να αποσταθεροποιήσουν το καθεστώς Χότζα, την περίοδο 1949-1954. Ακόμη και τότε φαίνεται οι ελληνικές κυβερνήσεις παρά την απόλυτη εξάρτησή τους απο τις ΗΠΑ είχαν ένα εθνικό έρμα. Είχαν και δική τους πολιτική. Σήμερα τα πάντα έχουν ρευστοποιηθεί.
Δείτε εδώ ρε υπόκλιση ο Γεραπετρίτης !!!!
Και μάλιστα χωρίς να τον βλέπει ο Ταγίπ . Από σεβασμό !!! pic.twitter.com/mY10HBvhK7
Στο προς ψήφιση φορολογικό νομοσχέδιο υπάρχουν τρία άρθρα που αναφέρονται στην ενέργεια. Ειδικότερα, το Αρθρο 21 αναφέρεται στα μέτρα δέουσας επιμέλειας των εταιρειών εμπορίας του ν. 3054/2022, επικεντρώνοντας την προσοχή του μόνο στα πρατήρια καυσίμων. Το Αρθρο 22 αναφέρεται στη νόθευση των καυσίμων και πάλι επικεντρώνει την προσοχή του στα πρατήρια καυσίμων. Τέλος, το Αρθρο 23 αναφέρεται στον έλεγχο των συστημάτων εισροών-εκροών, επιβάλλοντας ποινές μόνο στις εταιρείες καυσίμων. Οι εταιρείες πληροφορικής ή όποιοι άλλοι εκτός του χώρου διάθεσης των καυσίμων καταδολιεύουν το σύστημα παραμένουν εκτός των προβλεπόμενων ποινών.
Ολα τα μέτρα των Αρθρων, ιδίως του 21 και του 22, του νέου προς ψήφιση νόμου επικεντρώνονται στα πρατήρια καυσίμων. Σημειώνεται ότι προβλήματα εξακολουθούν να υφίστανται με το ναυτιλιακό καύσιμο, τις εικονικές εξαγωγές κ.λπ. (βλ. αναλυτικότερα παλαιότερη μελέτη μας )
Το κράτος, αν και γνωρίζει τον ένοχο στον χώρο του λαθρεμπορίου των καυσίμων, είτε καθυστερεί, είτε δεν κάνει ό,τι οφείλει. Παρεμβάσεις με προτεινόμενα μέτρα των δύο ομοσπονδιών των πρατηριούχων, του ΠΟΠΕΚ και του ΟΒΕ, εξακολουθούν να υφίστανται σε ό,τι δεν έχει διορθωθεί. Αυτοί είναι οι κύριοι παίκτες της αγοράς και οι καλοί γνώστες τού υπό εξέταση θέματος όπως φυσικά και η κάθε κυβέρνηση που γνωρίζει τι συμβαίνει στον εν λόγω χώρο, δηλαδή στα διυλιστήρια, στις εταιρείες εμπορίας, στα βυτιοφόρα και στα πρατήρια καυσίμων.
Η εποπτεία στον κλάδο οφείλει να ασκείται και στις εταιρείες εμπορίας καυσίμων. Τα βυτιοφόρα όφειλαν εδώ και καιρό να φέρουν GPS αλλά δεν το έχουν κάνει όλα ακόμη. Τα προτεινόμενα λοιπόν μέτρα στα Αρθρα 21 και 22 κακώς επικεντρώνονται μόνο στον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας της αξίας αυτής, δηλαδή στα πρατήρια καυσίμων.
Υπάρχει ενίοτε καταδολίευση του συστήματος εισροών-εκροών. Τιμωρούνται κατά το Αρθρο 23 οι φέροντες το καταδολιευμένο αυτό σύστημα και εκεί σταματά ο μηχανισμός εποπτείας. Κάποια όμως εταιρεία πληροφορικής ή κάποιος σχετικός με το αντικείμενο τεχνικός εύλογα παρεμβαίνει στο σύστημα αυτό φέροντας την κύρια ευθύνη για την καταδολίευσή του. Ποια η απάντηση του κράτους;
Τέλος, σημειώνεται το εξής: Ζητήθηκε να έχουν ταυτότητα οι δεξαμενές καυσίμων με μία από τις τρεις ΚΥΑ του Δεκεμβρίου του 2015, που με μεγάλη καθυστέρηση (από το 2002) έβαζαν σε μια πρώτη τάξη το όλο σύστημα. Πόσο δύσκολη είναι η σύλληψη των μη δηλωμένων παράνομων δεξαμενών; Δεν πωλούν καρφίτσες οι ιδιοκτήτες τους, αλλά καύσιμα με όγκο και οσμή.
Τα πανεπιστημιακά συγγράμματα σε όλον τον κόσμο σημειώνουν ότι κύριος περιορισμός στην αναπτυξιακή διαδικασία των κρατών και ιδίως αυτών με μη ισχυρό θεσμικό σύστημα είναι οι οικονομικές ελίτ. Μήπως και όλο το κύκλωμα εμπορίας-διακίνησης των καυσίμων στη χώρα μας δεν ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα;
H ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια σύμφωνα που υπήρξαν στην πραγματικότητα η καλύτερη προετοιμασία για πόλεμο.
«Τα σύμφωνα φιλίας υπογράφονται αφού λυθούν τα ζητήματα, όχι πριν λυθούν, στο τέλος, όχι στην αρχή της διαδικασίας», μας λέει κορυφαίος Έλληνας διπλωμάτης, από τους λίγους σοβαρούς ανθρώπους που διαθέτει ακόμα η υπό διάλυση χώρα και διπλωματία μας, με πείρα πολλών δεκαετιών στη διαχείριση των πιο κρίσιμων εθνικών θεμάτων.
Δεν είναι όμως αυτή η γνώμη της κυβέρνησης Μητσοτάκη (και των Αμερικανών και Γερμανών που την καθοδηγούν και τη διευθύνουν). Αν πιστέψουμε τουλάχιστο όσα είπε ο βουλευτής και πρώην Υπουργός της ΝΔ Άγγελος Συρίγος, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ετοιμάζεται να υπογράψει Σύμφωνο Φιλίας με την Τουρκία. Το ίδιο λέει και ο ίδιος ο Ερντογάν, με κάποια παραλλαγή στο όνομα του προς υπογραφή ντοκουμέντου. Είτε όμως ονομαστεί Σύμφωνο Φιλίας, είτε κάτι παραπλήσιο μικρή σημασία έχει.
Σε ανάλογες πληροφορίες του αναφέρθηκε πρόσφατα και ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, που προειδοποίησε την κυβέρνηση να μην υπογράψει συμφωνία ανάλογη εκείνης που είχε υπογράψει στη Μαδρίτη η κυβέρνηση Σημίτη, πληροφορίες που φαίνεται τώρα να επιβεβαιώνονται. Η συμφωνία εκείνη, που υπεγράφη πάλι υπό την άμεση αμερικανική πίεση, της Μαντλίν Ολμπράιτ τότε, προέβλεπε ότι καμία από τις δύο χώρες δεν μπορεί να προβεί σε «μονομερείς ενέργειες» στο Αιγαίο (τέτοια ενέργεια μπορεί να θεωρηθεί π.χ. η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, δυνατότητα που παρέχει το Δίκαιο της Θάλασσας) και θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, πέραν του διεθνούς δικαίου και των νομίμων δικαιωμάτων και τα «ζωτικά συμφέροντα» των δύο χωρών. Δηλαδή ο τότε Πρωθυπουργός είχε μονομερώς και άνευ οποιουδήποτε ανταλλάγματος αποποιηθεί προκαταβολικά των ελληνικών δικαιωμάτων!
Τότε η ΝΔ του έκανε κριτική, τώρα εφαρμόζει την πολιτική του. Από τη στιγμή που καθίσουν στη θέση του Πρωθυπουργού, οι Έλληνες πολιτικοί της εποχής μας δεν διανοούνται να αποκλίνουν έστω και κατ’ ελάχιστο από τις αμερικανικές επιθυμίες. Βεβαίως, οφείλει κανείς να δει το ακριβές κείμενο του συμφώνου, αλλά και χωρίς να το δει ορισμένες πρώτες και βασικές, θεμελιώδεις παρατηρήσεις μπορούν ασφαλώς να γίνουν.
Κατοχή Κύπρου
Πώς είναι δυνατό να δηλώσει η Ελλάδα ότι είναι φίλη με την Τουρκία, όταν η τελευταία έχει καταλάβει μεγάλο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχει εκτοπίσει εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες της νήσου, έχει οικειοποιηθεί τις περιουσίες τους, δεν αναγνωρίζει την ίδια τη νομιμότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή εμμέσως πλην σαφώς συνομολογεί ότι επιδιώκει την κατάλυσή της και διατηρεί μια ισχυρότατη στρατιωτική δύναμη, παρά τις αποφάσεις του ΟΗΕ που ζητούν την αποχώρησή της, δύναμη που απειλεί εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριους;
Ξέχασε μήπως η κυβέρνηση Μητσοτάκη ότι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της Κύπρου είναι Έλληνες και ότι πέραν της ηθικής υποχρέωσης που έχει να τους υπερασπίζεται η Ελλάδα έχει και ζωτικό συμφέρον να το κάνει όπως εξηγήσαμε στο προηγούμενο άρθρο μας; Ξέχασε η κυβέρνηση Μητσοτάκη ότι η Αθήνα έχει συμβατική υποχρέωση να υπερασπίζεται την Κύπρο, ότι είναι εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας; Πώς είναι δυνατόν να το κάνει αυτό και ταυτόχρονα να δηλώσει ότι είναι φίλη της δύναμης που εισέβαλε και εξακολουθεί να κατέχει σχεδόν το μισό νησί;
Πόσο σοβαρό θα θεωρηθεί διεθνώς ένα κράτος και πόσο αξιόπιστη η αποτροπή του όταν από τη μία υποτίθεται ότι καταδικάζει την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και από την άλλη υπογράφει σύμφωνα φιλίας με την κατοχική δύναμη; Χωρίς μάλιστα η ελληνική κυβέρνηση να έχει κάνει μια τοσοδούλα έστω δήλωση, μία έστω, που να ζητάει την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων σε εφαρμογή των αποφάσεων του ΟΗΕ; Όπως και κανένας Έλληνας πολιτικός δεν έχει κάνει μια δήλωση απαιτώντας ευθέως από την Άγκυρα να αποσύρει τις εδαφικές της διεκδικήσεις, ότι δεν θα δεχθούν σε καμιά περίπτωση τον ακρωτηριασμό της χώρας τους.
Η Ελλάδα σημειωτέον έχει διατυπώσει δικό της casus belli το 1987, με δήλωση του τότε Πρωθυπουργού στη Βουλή, υπογραμμίζοντας ότι τυχόν προέλαση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής πέραν της γραμμής εκεχειρίας στην Κύπρο (πράσινη γραμμή) θα τη θεωρήσει ως αιτία πολέμου, δηλαδή ως λόγο να επιτεθεί η Ελλάδα στην τουρκική επικράτεια. Και αυτό η Αθήνα το είπε γιατί οι κυπριακές και ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις μειονεκτούν στην Κύπρο, ενώ αντίθετα πλεονεκτούν σε άλλα σημεία της γραμμής ελληνοτουρκικής στρατιωτικής αντιπαράθεσης. Και γιατί, όπως υποστήριξε ο τότε Πρωθυπουργός, «αν η Κύπρος χαθεί και η Ελλάδα θα χαθεί».
Ισχύει αυτό τώρα, κι αν ισχύει πως συμβιβάζεται με σύμφωνο φιλίας; ‘Η μήπως το έχει καταργήσει, χωρίς όμως να ενημερώσει τον ελληνικό λαό, ο κ. Μητσοτάκης; Τι θα κάνει ο σημερινός Πρωθυπουργός αν αύριο οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις προελάσουν στην Κύπρο; Θα τις κοιτάει από μακριά και θα τους κουνάει το μαντήλι;
Αν η Ελλάδα θεωρεί ότι η κατοχή της Κύπρου από την Τουρκία δεν την εμποδίζει να είναι φίλη με την Άγκυρα, τότε ποιο άλλο ευρωπαϊκό κράτος θα θεωρήσει πρόβλημα αυτή την κατοχή;
Υπογραφή συμφώνου φιλίας με την Τουρκία υπονομεύει το κύριο διπλωματικό-διαπραγματευτικό χαρτί που έχει η Ελλάδα στην Ε.Ε. γιατί μπορεί, επικαλούμενη την κατοχή της Κύπρου, να μπλοκάρει αν θέλει όλη την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας.
Στην πραγματικότητα, υπογραφή συμφώνου φιλίας με την Τουρκία χωρίς να έχει λυθεί το Κυπριακό ανοίγει τον δρόμο για αμφισβήτηση της ίδιας της νομιμότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Αποστρατιωτικοποίηση Αιγαίου
Η ελληνική νομική θέση στο ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης του Αιγαίου είναι αδύνατη και στηρίζεται στην ελληνική ερμηνεία των συνθηκών. Αντίθετα είναι πολύ ισχυρά και απολύτως κατανοητά τα επιχειρήματα των αληθινών και πραγματικών λόγων για τους οποίους η Ελλάδα έχει εξοπλίσει τα νησιά. Όχι ασφαλώς για να εισβάλλει στην Τουρκία, αλλά για να αμυνθεί μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και τη συγκέντρωση απέναντι από τα νησιά του μεγαλύτερου αποβατικού στόλου όλου του κόσμου! Με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση χειροτέρεψε γιατί η Άγκυρα αμφισβήτησε την ελληνικότητα μιας πληθώρας νησιών ενώ δυνάμεις της αποβιβάσθηκαν στα Ίμια. Επιπλέον ο πρόεδρος Ερντογάν απείλησε πρόσφατα ότι «οι δυνάμεις του θα έρθουν ένα βράδυ» (χρησιμοποιώντας μια φράση που παραπέμπει στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974), αλλά και ότι θα βομβαρδίσει την Αθήνα με τους νέους πυραύλους του.
Έρχεται τώρα η Ελλάδα και υπογράφει σύμφωνο φιλίας με την Τουρκία παρόλο που παραμένει ως έχει η κατοχή και η απειλή και στην Κύπρο και στο Αιγαίο, ενώ διατηρείται εν ισχύ το casus belli κατά της Ελλάδας για τα 12 μίλια και οι τουρκικές εδαφικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο (τις οποίες, εμμέσως πλην σαφώς, διατήρησε στο σύνολό τους ο Ερντογάν στη «συνέντευξη» προς την Καθημερινή). Τι θα λέει μετά η Αθήνα αν προκύψει θέμα; ‘Ότι η Τουρκία την απειλεί και για αυτό έχει εξοπλίσει τα νησιά, αλλά ταυτόχρονα τη θεωρεί και φίλη;
Casus Belli
Η Αθήνα ετοιμάζεται να υπογράψει «σύμφωνο φιλίας» με την Τουρκία παρά το ότι η Άγκυρα έχει διατυπώσει casus belli, δηλαδή έχει χαρακτηρίσει αιτία πολέμου τυχόν επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, όπως δίνει στην Ελλάδα το δικαίωμα να κάνει το δίκαιο της θάλασσας.
Η υπογραφή συμφώνου φιλίας τη στιγμή που η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα συνιστά ακραίο παραλογισμό, γελοιοποιεί τη χώρα και υπονομεύει κάθε αξιοπιστία στην αποτροπή της. Μόνο ένα κράτος που τρέμει τον ίσκιο του ή εφαρμόζει οτιδήποτε του πουν ξένες δυνάμεις μπορεί να κάνει κάτι τόσο ασυνάρτητο.
Επειδή τώρα ζούμε στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας» μπορεί ίσως να έρθει κάποιο παπαγαλάκι της κυβέρνησης και να πει ότι η υπογραφή του συμφώνου φιλίας από τον Ερντογάν και η παραίτησή του από μη ειρηνικές μεθόδους επίλυσης των διαφορών, συνεπάγεται κατάργηση του casus belli.
Δεν συνεπάγεται, γιατί το casus belli υιοθετήθηκε με απόφαση της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης και μπορεί να καταργηθεί μόνο με απόφασή της. Ακόμα κι αν θέλει ο Ερντογάν δεν μπορεί να το καταργήσει με προσωπική του απόφαση ή δήλωση. Εκτός κι αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ήδη παραιτηθεί, προτού αρχίσει καν η διαπραγμάτευση, από το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων, οπότε όλα αυτά δεν έχουν όντως καμία σημασία.
Σύμφωνο Φιλίας και F-16
Πριν από ένα διάστημα ο Πρωθυπουργός πήγε στην Ουάσιγκτον και (πιθανότατα με την παρότρυνση του αμερικανο-εβραϊκού λόμπι) πήγε και έκανε ένα ολόκληρο ζήτημα ζητώντας από το Κογκρέσο να μην δοθούν στην Τουρκία αεροσκάφη F-16 και προκαλώντας μια σοβαρή κρίση με την Άγκυρα. Αν τώρα υπογράψει σύμφωνο φιλίας θα δώσει στον Ερντογάν το καλύτερο χαρτί που θα μπορούσε να βρει για να ζητήσει την έγκριση της παροχής των αεροσκαφών.
Κάνουν νόημα αυτές οι παλινωδίες; Τι αξίζουν οι διαβεβαιώσεις τυχόν Συμφώνου Φιλίας; Απολύτως τίποτα, ούτε καν την αξία του χαρτιού που είναι γραμμένο και της κηροζίνης που έκαψε το αεροπλάνο του κ. Ερντογάν για να έρθει στην Αθήνα. Οι φίλοι το ξέρουν ότι είναι φίλοι, δεν χρειάζεται να υπογράφουν σχετικά σύμφωνα, όσο για την ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια σύμφωνα που υπήρξαν στην πραγματικότητα η καλύτερη προετοιμασία για πόλεμο. Κορυφαίο παράδειγμα το Σύμφωνο Ρίνμπεντροπ-Μόλοτωφ, η επιτυχής προσπάθεια του Χίτλερ να κοροϊδέψει τον Στάλιν για τις προθέσεις του, εξαιτίας του οποίου η Σοβιετική Ένωση παραλίγο να χάσει τον πόλεμο.
Επιπλέον, ο Ερντογάν έχει παράδοση οβιδιακών μεταμορφώσεων και ψευδολογίας. Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που απειλούσε να εξαφανίσει την Αθήνα, τώρα λέει ότι είναι φίλος μας, τι θα τον εμποδίσει αύριο να αλλάξει πάλι; Αδερφικός φίλος του Άσαντ και του Καντάφι δεν άλλαξε 180 μοίρες την πολιτική του συμμαχώντας με το ΝΑΤΟ εναντίον τους; Λέει τρομοκράτη τον Νετανιάχου, αλλά δεν σταματάει τη ροή πετρελαίου στο Ισραήλ, εν μέσω της γενοκτονίας στη Γάζα. Και συνεργάζεται μαζί του στη γενοκτονία των Αρμενίων του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Εν κατακλείδει
Από τα παραπάνω έχει νομίζουμε γίνει σαφής η πλήρης απουσία σοβαρότητας από ένα ενδεχόμενο σύμφωνο φιλίας ή καλής γειτονίας ή τι στο διάολο θα το πούνε. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι πολύ σοβαρό και επικίνδυνο θέμα για να αντιμετωπίζονται με κουτοπονηριές και σαχλαμάρες.
Και επιτέλους, είπε η κυβέρνηση στα κόμματα τι σκέπτεται να κάνει; Συμφωνούν; Ο κ. Μητσοτάκης είναι Πρωθυπουργός, όχι ιδιοκτήτης της χώρας. Βέβαια, δεν μας φτάνει το ότι έχουμε την κυβέρνηση που έχουμε, δεν υπάρχει και αντιπολίτευση!
Υπερπτήσεις στο Αιγαίο
Οι οπαδοί της «προσέγγισης χωρίς αρχές» (που προχτές, θυμίζουμε, ήταν φανατικοί οπαδοί του EastMed, γιατί δεν έχουν δική τους άποψη, μεταφέρουν απλώς την άποψη των «υπερκείμενων δυνάμεων»), μας λένε ότι τουλάχιστο «ηρέμησαν τα νερά» στο Αιγαίο, δεν έχουμε τις μαζικές παραβιάσεις και παραβάσεις.
Θετικό είναι αυτό, αλλά θα συνεχιστεί και για πόσο; Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι, σύμφωνα με πληροφορίες από στρατιωτικούς κύκλους και η Ελλάδα έχει σχεδόν καταργήσει τις πτήσεις αεροσκαφών της στο Αιγαίο, παρόλο που τις χρειάζεται για αμυντικούς και όχι επιθετικούς λόγους.
Ένα πρώτο συμπέρασμα
Ελπίζουμε να μην υπογραφεί τελικά σύμφωνο φιλίας, όλα όμως δείχνουν, και όσα αναφέραμε σε αυτό και το προηγούμενο άρθρο μας αλλά και πολλά άλλα που ο χώρος δεν μας επιτρέπει να παρουσιάσουμε, ότι θα υπογραφεί, με αυτό ή άλλο όνομα, ενώ θα υπογραφεί και συμφωνία για ΜΟΕ που ενδέχεται να ανοίξουν δρόμο για νέες αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας. Η νέα-παλαιά πολιτική της «ελληνοτουρκικής προσέγγισης» δεν αρχίζει καθόλου καλά.
Δεν υπάρχει σήμερα καμία δυνατότητα επίλυσης των ελληνοτουρκικών (ή του κυπριακού), όπως φάνηκε να πιστεύει ο Μητσοτάκης στην πρώτη συνέντευξή του για το θέμα μετά το Βίλνιους στον ΣΚΑΪ, αλλιώς γιατί να λέει ότι θα δοκιμάσει να λύσει τα θέματα. Αν ξεκινάμε από εσφαλμένες υποθέσεις θα πάμε σε καταστροφές. Αυτό που πρέπει να θέσουν ως στόχο τους Αθήνα και Λευκωσία και είναι ρεαλιστικό (αλλά προϋποθέτει μια ηγεσία που νάχει κάτι στο κεφάλι της και ένα μίνιμουμ ανεξαρτησίας) είναι να διατηρήσουν τα κεκτημένα και το status quo, να κατεβάσουν όσο γίνεται την ένταση και, αν μπορούν, να δοκιμάσουν να συνεννοηθούν με την Άγκυρα για ένα ταβάνι στους εξοπλισμούς.
Η καλή μέρα από την αρχή φαίνεται, το ίδιο και η κακή. Τα όσα ακούμε και διαβάζουμε πριν αρχίσει καλά-καλά η προσέγγιση μάς δημιουργούν πολύ έντονη ανησυχία για το μέλλον και της Κύπρου και της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του Αιγαίου, που είναι η ιστορική, πολιτιστική, γεωπολιτική καρδιά και μητέρα της Ελλάδας. (*)
(*) Τα νησιά είναι δύσκολο να δοθούν στην Τουρκία και είναι συζητήσιμο αν το θέλει αυτό και η Αμερική. Αλλά, χρησιμοποιώντας τις τουρκικές διεκδικήσεις είναι πιθανό η Αμερική και το ΝΑΤΟ να τα αρπάξουν από την κυριαρχία της Ελλάδας, έστω κι αν τυπικά της μείνουν, όπως άρπαξαν τόσα και τόσα ήδη από το ελληνικό κράτος. Ο Μητσοτάκης ο ίδιος άλλωστε μίλησε για «νατοϊκά νησιά».
Είδαμε και ακούσαμε στα ελληνικά ΜΜΕ ότι οι σύμμαχοί μας Αμερικανοί έστειλαν και πάλι αρμόδιο αναπληρωτή υπουργό τους στην Τουρκία να επισημαίνει την παράκαμψη που εφαρμόζεται εκεί αναφορικά με τις αντιρωσικές κυρώσεις που θα έπρεπε να εφαρμόζονται και από αυτήν τη χώρα. Όμως η Τουρκία δεν τις εφαρμόζει. Κορόιδο είναι ; Το ΝΑΤΟ έχει «στρατηγική υπομονής», έναντι της Τουρκίας. Βλέπε σχετικό άρθρο μου στις Ανιχνεύσεις στις 29-11-2023: ΕΔΩ
Παρακάτω θα διαβάσετε πώς στοιχειοθετούνται οι τουρκικές εμπορικές μεθοδεύσεις, ώστε να παρακάμπτονται με το αζημίωτο οι αντιρωσικές κυρώσεις εξαιτίας του ουκρανικού πολέμου, στο σχετικό ρεπορτάζ στις 4-12-2023 της έγκριτης δημοσιογράφου MarieJégo της εφημερίδας LeMonde με τίτλο : « Η Τουρκία στο στόχαστρο του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ» (La Turquie dans le viseur du Trésor américain).
Μια σημαντική πύλη για αγαθά που προορίζονται για τη Ρωσία, η Τουρκία, η μόνη χώρα του ΝΑΤΟ που δεν επιβάλλει κυρώσεις, συνεχίζει να εξάγει μικροεπεξεργαστές, εξαρτήματα ραδιοφώνου, ανταλλακτικά καθώς και αγαθά διπλής χρήσης (όπως π.χ. πλυντήρια ρούχων, κινητά τηλέφωνα, κ.λπ.) που βοηθούν στην τροφοδοσία της πολεμικής μηχανής του Κρεμλίνου.
Από την έναρξη της εισβολής στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022, ο εναέριος χώρος της ήταν ανοιχτός για πτήσεις προς τη Ρωσική Ομοσπονδία, τα λιμάνια της χρησιμοποιούνται για την επαν-εξαγωγή αγαθώναπαραίτητων για το ρωσικό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύστημα και τους επιχειρηματίες της που ενεργούν ως μεσάζοντες για ρωσικές εταιρείες που αναζητούν διέξοδο.
Υποτίθεται ότι ο περιορισμός αυτού του εμπορίου έχει γίνει προτεραιότητα για τους δυτικούς συμμάχους της Άγκυρας, ιδιαίτερα την Ουάσιγκτον, η οποία είναι καλύτερα εξοπλισμένη από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να χτυπήσει τη γροθιά της στο τραπέζι σε περίπτωση αποφυγής κυρώσεων.
Για δεύτερη φορά φέτος, ο BrianNelson, αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, ταξίδεψε στην Τουρκία την Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2023, για να εξηγήσει στις αρχές την ανάγκη να βάλουν φρένο στις εξαγωγές που επιτρέπουν στη Μόσχα να συνεχίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία. «Δυστυχώς, είδαμε τους τελευταίους 18 με 24 μήνες μια εξαπλάσια αύξηση στην επαν-εξαγωγή μέσω Τουρκίας εξαρτημάτων διπλής χρήσης που προκαλούν μεγαλύτερη ανησυχία», δήλωσε ο εν λόγω αναπληρωτής υπουργός.
Μια καλά ριζωμένη αλυσίδα φιλορωσικού εμπορίου
Προφανώς, το εμπόριο ευημερεί μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών στη Μαύρη Θάλασσα. Από τον Ιανουάριο έως τον Σεπτέμβριο του 2023, οι τουρκικές εξαγωγές ευαίσθητων και διπλής χρήσης αγαθών εκτινάχθηκαν στα ύψη στη Ρωσία, αλλά και στη Γεωργία, την Αρμενία, το Καζακστάν, το Κιργιστάν, το Ουζμπεκιστάν, δηλαδή 5 μετα – Σοβιετικά Κράτη ύποπτα ότι ενεργούν για λογαριασμό της Μόσχας.
Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Σύμφωνα με ανάλυση που πραγματοποίησε η βρετανική καθημερινή εφημερίδα FinancialTimes, στηριζόμενη στη βάση δεδομένων TradeDataMonitor, το 2023, η Άγκυρα δήλωσε 158 εκατομμύρια δολάρια (ή 145 εκατομμύρια ευρώ) εξαγωγές σε αυτές τις χώρες, ή τρεις φορές περισσότερες από το επίπεδο που καταγράφηκε κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου κατά το 2022. Σημαντική αύξηση αν λάβουμε υπόψη μας το γεγονός ότι οι εξαγωγές ανήλθαν μόνο σε 28 εκατ. δολάρια (ή 25,7 εκατ. ευρώ) μεταξύ του 2015 και του 2021, δηλαδή πριν από τη μεγάλης κλίμακας ρωσική επιθετικότητα ενάντια στην Ουκρανία.
Ουσιαστικά, οι κατηγορίες των εξαγόμενων αγαθών, που αριθμούν 45 σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, χρησιμοποιούνται από τη ρωσική αμυντική βιομηχανία για την κατασκευή πυραύλων, drones, συστημάτων στόχευσης για τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα. Τα προϊόντα αυτά, που παράγονται στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ασία, καταφέρνουν να εισέλθουν στη Ρωσία χάρη σε μια καλά ριζωμένη αλυσίδα επιχειρήσεων βιτρίνας, πολλαπλών συστημάτων επαν-εξαγωγής και κρυφών τελικών προορισμών τους οποίους η Τουρκία έχει εξειδικεύσει στη λογική του «καζάν-καζάν», όπως θα προσπαθήσει να πουλήσει και σε εμάς την προσεχή Πέμπτη.
«Πάρα πολλά ρωσικά πλοία και αεροπλάνα συντηρούνται σε τουρκικά λιμάνια και αεροδρόμια», κατήγγειλε ο Μπράιαν Νέλσον σε συνέντευξη Τύπου στην Άγκυρα. Η αμερικανική διοίκηση, παραδέχτηκε, ότι παλεύει να πείσει τις τουρκικές αρχές (!) να σταματήσουν το εμπόριό τους με τη Μόσχα. «Δεν επιτυγχάνουμε τα αποτελέσματα που θέλουμε (…) στο πλαίσιο πολύ ειλικρινών εκφράσεων υποστήριξης προς την Ουκρανία» από την Τουρκία, η οποία υποστηρίζει στρατιωτικά το Κίεβο, ενώ διατηρεί καλές σχέσεις και με τη Μόσχα. Δηλαδή είναι και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα.
Ο Ερντογάν εκνευρίζεται από τις αμερικανικές επιπλήξεις
Στις 2 Νοεμβρίου 2023, το OfficeofForeignAssetsControl (OFAC), δηλαδή το τμήμα κυρώσεων του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, έθεσε στη μαύρη λίστα την AzintElektronik, δηλαδή έναν προμηθευτή ηλεκτρονικών ειδών με έδρα την Κωνσταντινούπολη που παρείχε ολοκληρωμένα κυκλώματα στην ICComponent, μια ρωσική εταιρεία της Αγίας Πετρούπολης που συνδέεται με το ρωσικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύστημα. Κυρώσεις επίσης επιβλήθηκαν για 5 τουρκικές ναυτιλιακές και εμπορικές εταιρείες, που επισημάνθηκαν δύο μήνες νωρίτερα από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ για επισκευή ρωσικών στρατιωτικών πλοίων και μεταφορά ευαίσθητων αντικειμένων στη Ρωσία.
Μια άλλη πηγή «βαθιάς» ανησυχίας είναι οι δεσμοί της Τουρκίας με τη Χαμάς, που ανέφερε ο Μπράιαν Νέλσον, ο οποίος κάλεσε την τουρκική κυβέρνηση να πατάξει πιθανές μεταφορές κεφαλαίων. Σίγουρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν εντοπίσει χρηματοοικονομικές ροές από τις 7 Οκτωβρίου 2023, ημερομηνία έναρξης του πολέμου μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς. Όμως, επεσήμανε, ότι η Άγκυρα έχει βοηθήσει την παλαιστινιακή οργάνωση στο παρελθόν, όταν επενδυτικά χαρτοφυλάκια, δωρητές και φιλανθρωπικές οργανώσεις συγκέντρωσαν κεφάλαια υπέρ της.
Τον Μάιο του 2022, το τουρκικό επενδυτικό ταμείο ακινήτων GayrimenkulYatirimOrtakligi, εισηγμένο στο Χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης, τοποθετήθηκε στη μαύρη λίστα από το τμήμα κυρώσεων OFAC, το οποίο το χαρακτήρισε ως μέρος του επενδυτικού χαρτοφυλακίου της Χαμάς στην Τουρκία.
Αυτές όμως οι επιπλήξεις-χάδια εκνευρίζουν τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, για τον οποίο η Χαμάς δεν είναι τρομοκρατική οργάνωση αλλά πολιτικό κόμμα «που παρουσιάστηκε στις εκλογές ως τέτοιο και τις κέρδισε». Το ίδιο δεν κάνει στον Λίβανο και η Χεσπολάχ; Δηλαδή συμμετέχει εκεί στις εκλογές, δίχως να παραδώσει πρώτα τα όπλα της. Για σκεφτείτε να εφαρμόζεται αυτό το ανελεύθερο μοντέλο και στην Ελλάδα π.χ. ;
«Σχεδιάζουμε την εξωτερική μας πολιτική αποκλειστικά σύμφωνα με τα συμφέροντα της Τουρκίας και τις προσδοκίες του λαού μας», υπενθύμισε σε κείμενο που δημοσίευσε το Σάββατο 2-12-2023 το Γραφείο Τύπου του Ερντογάν. Δηλαδή αυτός τον χαβά του!
Κάτι που δεν αρκεί για να καθησυχάσει τις τουρκικές τράπεζες και τις επιχειρήσεις, οι οποίες φοβούνται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, μήπως πέσουν θύματα των αμερικανικών κυρώσεων. Και μάλιστα μέσα σε μια οικονομία τόσο δολαριοποιημένη όσο η τουρκική. Κάτι που θα έθετε σε κίνδυνο την πρόσβασή τους στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Όμως όπως γράψαμε την περασμένη εβδομάδα στις Ανιχνεύσεις, το ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ, ακολουθεί την «στρατηγική υπομονή» έναντι της Τουρκίας.
Μετά 1,5 χρόνο απόλυτης σιγής, η κυβέρνηση, αφού ξεπέρασε τους σκοπέλους των εθνικών και δημοτικών εκλογών, επανήλθε στο καταστροφικό σχέδιό της, για την ΔΕΘ και την Θεσσαλονίκη.
Μετά 11 χαμένα χρόνια για την ΔΕΘ, την πόλη και την οικονομία, με αμέτρητους κρυφούς σχεδιασμούς και επανασχεδιασμούς, απίστευτη προπαγάνδα και διαπραγματεύσεις με ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα, σε αγαστή συνεργασία με το ΤΑΙΠΕΔ, τον μηχανισμό σύμβολο της αποικιοκρατικής σχέσης της χώρας μας με τους δανειστές, από τις ημέρες των σκληρών μνημονίων και, την ασθμαίνουσα συναίνεση τοπικών παραγόντων, αντί να ζητήσει συγγνώμη, για την ανατροπή του σταθερού, νομοθετημένου και απόλυτα αποδεκτού σχεδίου για την δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου στον χώρο της ΔΕΘ, και την ανάπτυξη της Νέας ΔΕΘ στην Δυτική πλευρά της πόλης, όπως έδειξαν οι μελέτες, τόσο του 1999, όσο και του 2008, διακινεί τώρα ένα νέο ακόμη πιο εγκληματικό σχέδιο.
Εάν το 2013, είχαν ένα επιχείρημα, την έλλειψη δημόσιων πόρων λόγω μνημονίων, έπρεπε να βάλουν οι ιδιώτες τα χρήματα για την ψευδεπίγραφη ανάπλαση της ΔΕΘ, με αναγκαίο κακό, όπως έλεγαν την κατασκευή ξενοδοχείου, φαραωνικού πάρκινγκ, Εμπορικού και Επιχειρηματικού Κέντρου, για να πάρει πίσω τα λεφτά τους, με το εύλογο κέρδος, τώρα που τα δισεκατομμύρια πέφτουν βροχή από την ΕΕ και η επενδυτική βαθμίδα «απογειώνει την ελληνική οικονομία», την ανάπτυξη και τα δημόσια έσοδα, όπως λένε, γιατί ετοιμάζουν, ένα ακόμη πιο καταστροφικό σχέδιο, και μάλιστα με τα χρήματα του φορολογούμενου πολίτη;
Η επιμονή τους, δείχνει ότι, άλλα ήταν και είναι τα σχέδιά τους για την ΔΕΘ και την Θεσσαλονίκη, τα μνημόνια ήταν το πρόσχημα για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την καταστροφή του περιβάλλοντος, σε μια πόλη με την χειρότερη αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο στην ΕΕ, σε μια πόλη, της οποίας η ρύπανση του αέρα με τοξικά αιωρούμενα σωματίδια στον κέντρο της, έφερε την καταδίκη της χώρας μας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, στο οποίο μας είχε παραπέμψει για συμμόρφωση η ΕΕ, της περασμένη Άνοιξη.
Ειδικότερα, το αρχικό τους σχέδιο, είχε κόστος 124 εκ. Ευρώ, για την νέα ΔΕΘ, το πράσινο και το Real Estate.
Πριν δύο χρόνια, ανακοίνωσαν ότι, το κόστος θα έφθανε 200 εκ ευρώ, με δικαιολογία ότι, τα περίπτερα θα ήταν βιοκλιματικά, προκαλώντας γέλιο, αφού από το 2013, έλεγαν ότι, τα περίπτερα θα ήταν βιοκλιματικά και δεν μπορούσε να ήταν διαφορετικά, γιατί δεν θα έπαιρναν καμία έγκριση.
Από τον περσινό Νοέμβρη, λένε ότι το κόστος, λόγω ακρίβειας έφθασε στα 300 εκ ευρώ, προκαλώντας οργή, σε εκείνους που καταλαβαίνουν τι θέλουν να κάνουν.
Και το ακόμη χειρότερο και ανεξήγητο, το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή οι φορολογούμενοι, θα πληρώσουν τα 200 εκ. Ευρώ, για να αναζητηθεί ιδιώτης που θα βάλει τα 100 ευρώ και θα εκμεταλλευτεί το αχρείαστο ξενοδοχείο, το αχρείαστο φαραωνικό πάρκινγκ των 2,5 χιλιάδων θέσεων, το αχρείαστο εμπορικό και επιχειρηματικό κέντρο.
Δηλαδή, το ελληνικό δημόσιο, θα δώσει στους ιδιώτες “επενδυτές”, το καλύτερο οικόπεδο της Θεσσαλονίκης, θα τους πληρώσει και τα 200 εκ. Ευρώ, δηλαδή τα 2/3, του τελικού κεφαλαίου της επένδυσης, για να “πεισθούν”, όπως λένε, οι άγνωστοι επενδυτές, να συμμετέχουν με 100 εκ ευρώ, το 1/3 της επένδυσης και να καταστρέψουν όλοι μαζί την ΔΕΘ και την πόλη.
Ναι, το 1985, με το Ρυθμιστικό Σχέδιο Θεσσαλονίκης, χωρίς κλιματική κρίση, όλοι οι φορείς της πόλης, η κυβέρνηση και όλα τα κόμματα, είχαν συμφωνήσει και είχαν νομοθετήσει: Ο χώρος της ΔΕΘ να γίνει Μητροπολιτικό Πάρκο, που τόσο ανάγκη έχει η Θεσσαλονίκη, ειδικά το κέντρο της, για να βελτιωθεί το περιβάλλον, η βιωσιμότητα και η επισκεψιμότητά της, και να κατασκεπαστεί μια Νέα ΔΕΘ, εκτός της πόλης, όπως ήταν η σημερινή ΔΕΘ, όταν κατασκευάστηκε το 1926, όπως είναι σε όλη την Ευρώπη, σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες.
Σήμερα, με την κλιματική κρίση να μας απειλεί καθημερινά, με τα άπειρα δισεκατομμύρια ευρώ που δίνει η ΕΕ για την πράσινη ανάπτυξη, ναι σήμερα ο “πράσινος” Πρωθυπουργός, όπως τον χαρακτηρίζει η κυβερνητική προπαγάνδα και οι τοπικοί συνεργάτες του, κάνουν το αντίθετο.
Ισπανική βασιλική οικογένεια και σκάνδαλα τείνουν να γίνουν λέξεις συνώνυμες. Τις τελευταίες ημέρες όμως η βασίλισσα Λετίθια έχει βρεθεί στο επίκεντρο μιας άγριας επίθεσης από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η 51χρονη βασίλισσα αποτελεί το θέμα ενός νέου βιβλίου, με τίτλο «Letizia & I: What Secrets is Queen Letizia hiding?», του 91χρονου δημοσιογράφου Τζέιμι Πεναφιέλ.
Ο σάλος ξεκίνησε την Κυριακή το βράδυ, όταν ο πρώην γαμπρός της βασίλισσας, Χάιμε ντελ Μπούργκο, ο οποίος ήταν βασικός συντελεστής του βιβλίου, ανέβασε στο Twitter μια παλιά φωτογραφία της Λετίθια ως «απόδειξη» πως είχε σχέση μαζί της, όπως ισχυρίζεται και στη βιογραφία.
Στο βιβλίο, όμως, που κυκλοφόρησε στα ράφια των ισπανικών καταστημάτων τον περασμένο μήνα, υπάρχουν και πολλοί άλλοι ισχυρισμοί, όπως ότι ο Χουάν Κάρλος δεν ενέκρινε ποτέ τη Λετίθια, οι απιστίες της βασίλισσας στον πρώτο της γάμο, αλλά και ότι αρνήθηκε να υπογράψει προγαμιαίο συμβόλαιο όταν μπήκε στη βασιλική οικογένεια.
Ο αποτυχημένος πρώτος γάμος και τα ραντεβού με συναδέλφους
Πριν παντρευτεί τον βασιλιά Φελίπε το 2004, η βασίλισσα Λετίθια -που ήταν παρουσιάστρια ειδήσεων- ήταν για λίγο καιρό παντρεμένη με τον καθηγητή Αγγλικής Φιλολογίας του γυμνασίου της, Αλόνσο Γκερέρο Περέζ.
O Χάιμε ντελ Μπούργκο με την αδελφή της βασίλισσας Λετίθια, Τέλμα, και την κόρη της
Ο πρώην σύζυγός της ήταν εννέα χρόνια μεγαλύτερός της και το ζευγάρι παντρεύτηκε το 1998, μετά από 10 χρόνια σχέσης. Είχαν γνωριστεί όταν η Λετίθια ήταν 16 ετών, ωστόσο χώρισαν τον επόμενο χρόνο.
Στο νέο βιβλίο, ο Χαιμέ Πεναφιέλ ισχυρίζεται πως η Λετίθια απάτησε τον πρώτο της σύζυγο με έναν εκπαιδευόμενο δημοσιογράφο της Efe, του μεγαλύτερου ισπανικού πρακτορείου ειδήσεων στον κόσμο. Ο συγγραφέας λέει πως η Λετίθια κοιμήθηκε με τον συνάδελφο ενώ βρισκόταν στο Μεξικό και πως αργότερα τον επισκέφθηκε σε αποστολές στο Χιούστον και στο Λας Βέγκας. Επιπλέον, σύμφωνα πάντα με τον συγγραφέα, η μελλοντική βασίλισσα έβγαινε και με έναν άλλον δημοσιογράφο εκείνη την περίοδο.
Η χλιαρή πρώτη εντύπωση της Λετίθια για τον Φελίπε
Το 2002 ο βασιλιάς Φελίπε λέγεται ότι γνώρισε τη μελλοντική του σύζυγο σε ένα δείπνο. Ωστόσο, κάποια δημοσιεύματα υποστηρίζουν πως η πρώτη γνωριμία έγινε σε μια εξέδρα άντλησης πετρελαίου, απ’ όπου η Λετίθια έκανε εκπομπή.
Σύμφωνα με το νέο βιβλίο, η Λετίθια έβγαινε τότε με τον Χάιμε ντελ Μπούργκο, με τη σχέση τους να είναι τόσο σοβαρή που είχε αγοράσει ακόμη και δαχτυλίδι αρραβώνων.
Ο συγγραφέας ισχυρίζεται πως η Λετίθια δεν ήταν σίγουρη στην αρχή για το εάν θα έβγαινε με τον μελλοντικό βασιλιά. Μάλιστα, όπως γράφει, φέρεται να είχε πει στην καλύτερή της φίλη στο Μεξικό πως «ο Φελίπε ήταν πολύ όμορφος, αλλά δεν μου αρέσουν οι άνδρες με σγουρά μαλλιά».
Η αδελφή της βασίλισσας Λετίθια, Τέλμα
Η Λετίθια μίλησε για πρώτη φορά στον Χάιμε ντελ Μπούργκο για τη σχέση της με τον πρίγκιπα κατά τη διάρκεια ενός δείπνου στο ξενοδοχείο Ritz στη Μαδρίτη – τη νύχτα που, σύμφωνα με το βιβλίο, επρόκειτο να της κάνει πρόταση γάμου. Η Λετίθια φέρεται να του είπε ότι είχε «γνωρίσει κάποιον που θα την υποχρέωνε να εγκαταλείψει το επάγγελμά της», κάτι που ο Χάιμε είπε ότι τον οδήγησε στο συμπέρασμα πως ο μυστηριώδης σύντροφός της ήταν ο Φελίπε. Αφότου τελικά αποφάσισαν να παραμείνουν απλώς φίλοι, ο Χάιμε φέρεται να συμβούλεψε τη Λετίθια: «Μην ανακοινώσετε τη σχέση, μόνο τον γάμο».
Η αποδοκιμασία της Λετίθια από τον Χουάν Κάρλος και τη βασίλισσα Σοφία
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, οι γονείς του Φελίπε -ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος και η βασίλισσα Σοφία- δεν ενθουσιάστηκαν με την προοπτική ο γιος τους να παντρευτεί τη Λετίθια. Όταν πληροφορήθηκε τις προθέσεις του γιου του να παντρευτεί την παρουσιάστρια, ο Χουάν Κάρλος φέρεται να είπε: «Μην καταστρέψεις τη μοναρχία».
Η βασίλισσα Σοφία με τον γιο της, βασιλιά Φελίπε, και τη βασίλισσα Λετίθια
Συν τοις άλλοις, η συγγραφέας ισχυρίζεται πως η βασίλισσα Σοφία δεν μπορούσε να σταματήσει να κλαίει και είπε στον γιο της ότι «ο γάμος είναι για μια ζωή». Αυτό το σχόλιο λέγεται ότι ώθησε στη συνέχεια τον Φελίπε να θέσει τελεσίγραφο στους γονείς του. Φέρεται να είπε: «Την παντρεύομαι ή παραιτούμαι από το δικαίωμά μου στον θρόνο».
Ο Χουάν Κάρλος φέρεται να αποδέχθηκε την επιλογή του γιου του μόνο όταν ο Φελίπε δεν παραβρέθηκε σε στρατιωτική παρέλαση, επιλέγοντας να μείνει στη Νέα Υόρκη για να παραστεί σε δείπνο που διοργάνωσε ο Γούντι Άλεν.
Σε άλλο σημείο του βιβλίου, ο πρώην γαμπρός τής Λετίθια ισχυρίζεται πως ο Χουάν Κάρλος «αρνήθηκε» να πληρώσει τα έξοδα της οικογένειας της παρουσιάστριας κατά την προετοιμασία του γάμου.
Η Λετίθια δεν ήθελε να υπογράψει προγαμιαίο συμβόλαιο
Αφού ανακοινώθηκε ο αρραβώνας τους, ο Χάιμε ντελ Μπούργκο ισχυρίζεται ότι βοήθησε τη Λετίθια με το προγαμιαίο συμβόλαιο. Ο συγγραφέας έγραψε: «Αν και ήταν σαφές από την πρώτη στιγμή πως ο γάμος του Φελίπε και της Λετίθια ήταν ένας γάμος αγάπης, δεν θα μπορούσαν να μείνουν εκκρεμότητες σε περίπτωση ενδεχόμενου διαζυγίου».
Ωστόσο, ο Χάιμε ισχυρίζεται πως η Λετίθια αρνήθηκε να υπογράψει το πρώτο σχέδιο που είχαν συντάξει οι σύμβουλοι του Παλατιού και ανησυχούσε για το τι θα συνέβαινε σε τυχόν μελλοντικά παιδιά, αν χώριζαν. Ως αποτέλεσμα, ο Χάιμε ισχυρίζεται πως τηλεφώνησε στον Φελίπε -έναν άνθρωπο που λέει ότι έχει «καλή καρδιά»- και του είπε ότι με το συγκεκριμένο προγαμιαίο συμβόλαιο η Λετίθια κινδύνευε όπως η πριγκίπισσα Νταϊάνα, αν χώριζαν.
«Η Λετίθια συνάντησε έναν άλλον άνδρα το βράδυ πριν από τον γάμο»
Εκτός από τον ισχυρισμό πως ο Χάιμε συμβούλευσε τη Λετίθια για το προγαμιαίο συμβόλαιο, ο πρώην σύζυγος της αδελφής της λέει ότι η Λετίθια ζήτησε να τον συναντήσει ιδιαιτέρως το βράδυ πριν από τον γάμο της, το 2004. Το ζευγάρι λέγεται ότι συναντήθηκε στο εστιατόριο El Latigazo, στη Μαδρίτη.
Αναφέρεται ότι είπε: «Όταν συναντηθήκαμε, μου έπιασε το χέρι και με ρώτησε γιατί δεν της είχα ζητήσει ποτέ να με παντρευτεί. Προφανώς δεν της απάντησα. Την ενθάρρυνα όσο καλύτερα μπορούσα. Το τελευταίο πράγμα που μου είπε πριν αποχαιρετιστούμε ήταν μια παράκληση: “Μη με αφήσεις ποτέ”». Την επόμενη ημέρα ο Χάιμε ήταν μεταξύ των καλεσμένων στον βασιλικό γάμο.
Η εξομολόγηση της Λετίθια για τη σχέση της με τον Χάιμε
Μετά τον γάμο, ο Χάιμε ντελ Μπούργκο μετακόμισε στο Λονδίνο – αλλά ισχυρίζεται ότι τον κάλεσαν να μείνει στο σπίτι τους στη Μαδρίτη μετά τη γέννηση της κόρης τους, πριγκίπισσας Λεονόρ. Ενώ καθόταν σε αιώρες δίπλα στην πισίνα, ο Χάιμε ισχυρίζεται πως η βασίλισσα του εξομολογήθηκε τον έρωτά της. Όπως λέει, η Λετίθια και ο Φελίπε είχαν μια «δύσκολη σχέση» και ο βασιλιάς «αισθανόταν ανίκανος να την ηρεμήσει».
Μετά από αυτό, ο Χάιμε ισχυρίζεται πως συνήψε ξανά σχέση με τη Λετίθια, και μοιράστηκε μια άγνωστη φωτογραφία την Κυριακή το βράδυ στο Twitter, για να προσπαθήσει να πείσει με τους ισχυρισμούς του. Στη selfie, η βασίλισσα, η οποία ήταν έγκυος, φαίνεται να φοράει μια μαύρη πασμίνα, η οποία, όπως ισχυρίζεται ο Χάιμε, του ανήκε, ενώ προσθέτει και ένα μήνυμα που υποτίθεται πως του έστειλε η Ισπανίδα βασίλισσα. Το μήνυμα έγραφε: «Αγάπη. Φοράω την πασμίνα σου. Είναι σαν να σε νιώθω στο πλευρό μου. Με φροντίζει. Με προστατεύει. Μετράω τις ώρες μέχρι να ξανασυναντηθούμε. Σ’ αγαπώ. Φύγε από εδώ. Δική σου».
H selfie της βασίλισσας Λετίθια
Οι χρήστες του Τwitter, πάντως, δεν φάνηκαν να πείθονται με τους ισχυρισμούς του, με αποτέλεσμα ο επιχειρηματίας να διαγράψει τον λογαριασμό του στα social.
Μετά την εξομολόγηση του έρωτά τους, ο Χάιμε ισχυρίζεται πως «έκαναν βήματα ώστε να είναι ελεύθεροι», τα οποία περιλάμβαναν την αναζήτηση νομικών συμβούλων και την εξέταση ακινήτων στις ΗΠΑ. Ένας από τους πιο επιζήμιους ισχυρισμούς που φέρεται να κάνει στο βιβλίο ο Χάιμε είναι πως η βασίλισσα Λετίθια πρότεινε να αποκτήσουν ένα παιδί μαζί, χρησιμοποιώντας παρένθετη μητέρα στο Λος Άντζελες. Ωστόσο, τον Αύγουστο του 2011 ο Χάιμε ισχυρίζεται πως η Λετίθια έβαλε απότομα τέλος στη σχέση τους, μέσω τηλεφώνου.
Λετίθια στον γάμο της αδελφής της: Θα είμαστε ξανά μαζί
Μετά από αυτό, ο Χάιμε ήρθε πιο κοντά με την αδελφή τής Λετίθια, την Τέλμα. Το 2012 το ζευγάρι αρραβωνιάστηκε μετά από μόλις δύο μήνες σχέσης. Η αδελφή της βασίλισσας είχε ήδη αποκτήσει μία κόρη, την Αμάντα, από τη σχέση της με τον πρώην σύντροφό της, Ενρίκε Μάρτιν Λοπ.
Μετά τον γάμο τους, το ζευγάρι γιόρτασε με μια μεγάλη δεξίωση στην Ιταλία, στην οποία παραβρέθηκε η οικογένειά τους. Όπως λέει ο Χάιμε ντελ Μπούργκο στο βιβλίο: «Όταν οι καλεσμένοι μάς συνεχάρησαν, ήρθε η σειρά της Λετίθια και, φιλώντας με στο μάγουλο, μου ψιθύρισε στο αυτί: “Θα είμαστε ξανά μαζί”».
Ο Χουάν Κάρλος ζήτησε από το ζευγάρι να χωρίσει
Το 2013 η ισπανική βασιλική οικογένεια βρισκόταν σε κατάσταση κρίσης, καθώς άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για απιστία και υπεξαίρεση εκατομμυρίων από τον Χουάν Κάρλος. Τον Αύγουστο του 2013 ο συγγραφέας του βιβλίου λέει ότι ο Χουάν Κάρλος είπε στον γιο του «να πάρει διαζύγιο», καθώς η Λετίθια έφυγε νωρίτερα από τις οικογενειακές διακοπές στο παλάτι Μαραβέντ.
Όπως αναφέρει ο συγγραφέας, ο Χουάν Κάρλος ήθελε ο γιος του να μείνει λίγες ακόμη ημέρες στο παλάτι, για να περάσει περισσότερο χρόνο με τις εγγονές του. Η Λετίθια όμως ισχυρίστηκε ότι είχε μια υποχρέωση και τελικά έφυγε μόνη της. Ο πρώην βασιλιάς φέρεται να είπε: «Σε ποιον τηλεφώνησε ώστε να την πάρει από το αεροδρόμιο της Μαδρίτης; Στον Χάιμε ντελ Μπούργκο;». Πάντα σύμφωνα με το βιβλίο, «ως αποτέλεσμα αυτής της αδικαιολόγητης προσβολής, μου λένε ότι ο καβγάς μεταξύ πατέρα και γιου ήταν τόσο τεταμένος και δραματικός, που κάποια στιγμή ο Χουάν Κάρλος ακούστηκε να φωνάζει στον Φελίπε: ”Πάρε διαζύγιο”»!
“https://www.iefimerida.gr/zoi/ispania-basilissa-letithia-apisties-biblio”>Σοκ στην Ισπανία: Βιβλίο-κόλαφος αποκαλύπτει απιστίες της Λετίθια -Ο εραστής μετά τη γέννηση της κόρης της
«Δεν υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου».
Αλέξανδρος Κοτζιάς, Πολιορκία.
Στο άρθρο που ακολουθεί εξετάζουμε την εξωτερική πολιτική στα μνημονιακά χρόνια. Αναφερόμαστε στο πώς υιοθετήσαμε το 2015 ένα καταδικασμένο εκ των προτέρων σε αποτυχία και επικίνδυνο «μοντέλο EastMed», δήθεν «συμμαχίας με το Ισραήλ» και καταστροφής όλων των φιλικών σχέσεων με δυνάμεις εκτός Δύσης, κατόπιν υποδείξεως ΗΠΑ και Ισραήλ.
Αλλά και πώς το εγκαταλείψαμε άδοξα από το 2022-23 για να επαναφέρουμε, πάλι κατόπιν αμερικανικής υποδείξεως, το επίσης εντελώς αποτυχημένο μοντέλο προσέγγισης με την Τουρκία που δοκίμασαν να εφαρμόσουν οι Κώστας Σημίτης και Γιώργος Παπανδρέου (ΓΑΠ). Αναλύουμε γιατί είναι βαθιά εσφαλμένες και εξαιρετικά επικίνδυνες ορισμένες βασικές παραδοχές με τις οποίες η κυβέρνηση Μητσοτάκη ξεκίνησε τη νέα επανέκδοση της πολιτικής προσέγγισης με την Τουρκία. Αναλύουμε επίσης τόσο τη σημασία των 12 μιλίων, όσο και την κεντρική σημασία του Κυπριακού στην ελληνική θεμελιώδη «γεωπολιτική εξίσωση», μια σημασία που φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται καν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
EastMed και δήθεν «συμμαχία» με το Ισραήλ
Η πρόσφατη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας διακρίνεται σε δύο περιόδους. Η πρώτη άρχισε το 2015 (στην Κύπρο από νωρίτερα), όταν κάποιο χεράκι, χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες και εξηγήσεις, έβαλε τον «διακόπτη» της διπλωματίας μας στο κουμπί «ψάχνουμε για αέριο και πετρέλαιο στην ανατολική Μεσόγειο, φτιάχνουμε τον EastMed, συμμαχούμε με το Ισραήλ, καταστρέφουμε τις σχέσεις με τη Ρωσία και άλλα μη δυτικά κέντρα ισχύος».
Είναι η περίοδος που ο Νετανιάχου κυριαρχεί στην Ουάσιγκτον μέσω του Τραμπ και, μαζί με όλη την ομάδα των Νεοσυντηρητικών (με κύριο δημοσιογραφικό εκφραστή για τα δικά μας θέματα τον Μάικλ Ρούμπιν), θέλει να ανατρέψει (πραξικόπημα 2016 στην Τουρκία) ή τουλάχιστο να πλαγιοκοπήσει τον Ερντογάν. Για την πλαγιοκόπηση αυτή θεωρείται σκόπιμη (το γράφει άλλωστε και ο Ρούμπιν) η χρήση Ελλάδας και Κύπρου εναντίον της Τουρκίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα έρθει η Αμερική και το Ισραήλ να μας βοηθήσει κατά της Τουρκίας, σημαίνει ότι Αμερική και Ισραήλ θα ενισχύσουν, θα τροφοδοτήσουν και θα χρησιμοποιήσουν τις αντιθέσεις μας με την Τουρκία, κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ο Ρούμπιν σημειωτέον, που γράφει κατά καιρούς και στην Καθημερινή, αλλά υπήρξε και ήρωας διαφόρων ακροδεξιών «εθνικιστών» της κακιάς ώρας, διαρρηγνύει τα τελευταία χρόνια τα ιμάτιά του για το τι έκανε και κάνει η Τουρκία στην Κύπρο, ουδέποτε όμως θυμάται στα άρθρα του ότι την Τουρκία την έβαλε στην Κύπρο αρχικά η Βρετανία και εν συνεχεία οι ΗΠΑ και ειδικότερα ο Κίσσινγκερ, με την υποστήριξη του Ισραήλ. Θα μου πείτε βέβαια ίσως «εδώ τα έχουμε ξεχάσει εμείς, ο Ρούμπιν θα τα θυμάται;» και δεν θα έχετε άδικο.
Να σημειώσω, όμως, κάτι για όσους ενθουσιάζονται τόσο πολύ με τέτοιους τύπους, γιατί νομίζω είναι αρκετά διδακτικό. Ο νεοσυντηρητικός «φίλος μας», ο Μάικλ Ρούμπιν υπήρξε από τους βασικούς δημόσιους υποκινητές του πραξικοπήματος του 2016 στην Τουρκία. Προχωρήστε και δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα από την Αμερική, το ΝΑΤΟ και την Ευρώπη, έλεγε, απευθυνόμενος στους Τούρκους αξιωματικούς, ανατρέψτε τον Ερντογάν. Κάμποσοι τον άκουσαν. Μερικοί είναι τώρα στον άλλο κόσμο, μερικοί στην εξορία και μερικοί στα μπουντρούμια του Ερντογάν, κάπως ανάλογα με ό,τι συνέβη και με τον Δημήτριο Ιωαννίδη παρ’ ημίν. (Όπως έχει πει κάποιος: Είναι πολύ κακό να είσαι εχθρός της Αμερικής. Το μόνο χειρότερο είναι να είσαι φίλος της.)
Το «κουμπί» που πατήθηκε το 2015 στην Ελλάδα και νωρίτερα στην Κύπρο ήταν απλούστατα απάτη. Ακόμα περιμένουμε τους θησαυρούς του μαύρου και άσπρου χρυσού που μας υπόσχονται από το 2010. Ο EastMed δεν επρόκειτο ποτέ να φτιαχτεί και δεν φτιάχτηκε. Εγκαταλείφθηκε χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες, αφού όμως είχε καταφέρει να κάνει τη δουλειά για την οποία φτιάχτηκε: να φέρει, εκτός των άλλων, Ελλάδα και Τουρκία στα πρόθυρα πολεμικής αναμέτρησης. Όσο για τη «συμμαχία» με το Ισραήλ, όπως και τις ΗΠΑ, μόνο περί συμμαχίας δεν πρόκειται. Χωρίς να αναλάβουν την παραμικρή δέσμευση και χωρίς να καταβάλλουν κανένα τίμημα, Ισραήλ και ΗΠΑ δεν συμμαχούν, αποκτούν σταδιακά πλήρως την Ελλάδα όπως και την Κύπρο μετά το 2010. Έχουν όλους τους πρωθυπουργούς στο τσεπάκι τους, παρακολουθούν τους πάντες ανοιχτά, ελέγχουν τις ένοπλες δυνάμεις, την εξωτερική πολιτική, τις υπηρεσίες ασφαλείας, φτάνουν τελικά να καθορίζουν ακόμα και την πολιτική της κομμουνιστογενούς αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, αλλά και να βάλουν έναν άνθρωπό τους επικεφαλής της (!), ελέγχουν μεγάλα και στρατηγικά κομμάτια της οικονομίας, της δημόσιας συζήτησης κ.ο.κ. Είναι ζήτημα αν η χώρα βρισκόταν σε τέτοιο βαθμό εξάρτησης ακόμα και την περίοδο του εμφυλίου πολέμου ή της δικτατορίας.
Σε κάποιες στιγμές κρίσης που τους τρόμαξαν και που ίσως φοβήθηκαν ότι μπορεί να τους πάρουν με τις πέτρες, και ο υπουργός Άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ Αποστολάκης και ο επόμενος της ΝΔ Παναγιωτόπουλος ομολόγησαν δημόσια πόσο άξιζε αυτή η πολιτική λέγοντας ότι σε περίπτωση κρίσης ή σύρραξης θα είμαστε μόνοι μας. Αν είναι όμως να είμαστε μόνοι μας, γιατί κάνουμε όλες αυτές τις παραχωρήσεις που έκαναν οι κυβερνήσεις και των τριών κομμάτων εξουσίας τα τελευταία 15 χρόνια, παραχωρήσεις που δεν έχουν προηγούμενο σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο;
Όταν ξέσπασε η πρώτη κρίση με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, η Ουάσιγκτον εξέδιδε προσεκτικά ισορροπημένες ανακοινώσεις, ενώ οι υπουργοί του Ισραήλ ήταν περισσότερο από σαφείς: «Υποστηρίζουμε το διεθνές δίκαιο, δεν θα στείλουμε όμως τον στόλο μας στη Μεσόγειο».
Πριν από μερικές μέρες εξάλλου, ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, προκληθείς επανειλημμένως από δημοσιογράφο, αρνήθηκε να πει ότι η Ουάσιγκτον αποδοκιμάζει την τουρκική κατοχή μέρους της Κύπρου.
Σπάνια στην ιστορία μια εξωτερική πολιτική έχει χρεωκοπήσει τόσο πολύ και τόσο κραυγαλέα όσο η πολιτική που ακολούθησε η Αθήνα μετά το 2010 και ιδιαίτερα μετά το 2015. Και αυτό, χωρίς να εξετάσουμε τα των Μνημονίων κλπ.
Αν τα αναμενόμενα οφέλη από αυτή όλη την πολιτική δεν εμφανίσθηκαν ποτέ, είχαμε όμως τις αρνητικές συνέπειες. Ξύπνησαν όλες οι εν υπνώσει τελούσες επί Ερντογάν, μέχρι το 2015, τουρκικές διεκδικήσεις και προστέθηκαν νέες. Τουρκικά γεωτρύπανα μπήκανε στις κυπριακές θάλασσες, υπεγράφη το τουρκολιβυκό μνημόνιο, έγινε τζαμί η Αγία Σοφία, παρολίγον να πάμε σε πόλεμο με την Τουρκία (τρεις φορές κατά τον πρώην υπουργό Άμυνας Παναγιωτόπουλο). Ξεκινήσαμε έναν ανταγωνισμό εξοπλισμών που δεν αντέχει η χώρα. Καταστρέψαμε ταυτόχρονα όλες τις κρίσιμες σχέσεις που διατηρούσε επί δεκαετίες η Ελλάδα (και η Κύπρος) με εκτός Δύσης παίκτες και της επέτρεπαν να αντισταθμίζει τις τουρκικές απειλές και τις δυτικές πιέσεις.
«Βρείτε τα με την Τουρκία, μην ασχολείστε με την Κύπρο»
Μετά έφυγε από την προεδρία των ΗΠΑ ο φίλος (αν όχι πράκτορας, γιατί ως πράκτορας συμπεριφερόταν) του Νετανιάχου, ο Ντόναλντ Τραμπ δηλαδή, και η νέα αμερικανική κυβέρνηση άρχισε να σκέφτεται άλλες μεθόδους να τα βρει με την Τουρκία, αναζήτηση που εντάθηκε ιδιαίτερα με την έκρηξη της ουκρανικής κρίσης, διότι πλέον σημασία είχε να μη χαθεί η Τουρκία για το ΝΑΤΟ και να δυναμώσει η ενότητα της συμμαχίας.
Η Ελλάδα έγινε σταδιακά λιγότερο ενδιαφέρουσα ως μοχλός πίεσης επί της Τουρκίας. Το ίδιο το Ισραήλ αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να διαπραγματευθεί με την Άγκυρα τη διέλευση ενός αγωγού EastMed, όχι βέβαια από την Κύπρο και την Ελλάδα, αλλά από την ίδια την Τουρκία.
Οι Αμερικανοί, αφού είχαν αποσπάσει ό,τι είχε και δεν είχε να τους δώσει η Αθήνα, μπορούσαν να σπρώξουν τώρα στην ελληνοτουρκική επαναπροσέγγιση (το έργο που είχε ξαναπαιχτεί, με θλιβερά αποτελέσματα, επί Σημίτη και ΓΑΠ), πετυχαίνοντας με ένα σμπάρο τρία τριγόνια:
– Να δυναμώσουν την ενότητα της συμμαχίας, τόσο αναγκαία για τις ανάγκες του πολέμου κατά της Ρωσίας και, προοπτικά, του Ιράν, της Κίνας και παντός άλλου ενοχλητικού,
– Να ικανοποιήσουν ίσως σε κάποιο βαθμό τις τουρκικές διεκδικήσεις επί της Ελλάδαςκαι της Κύπρου, ανταλλάσσοντάς τες με θέματα που αυτοί ζητάνε από την Άγκυρα,
– Να χρησιμοποιήσουν τις τουρκικές διεκδικήσεις για να πάρουν οι ίδιοι, με το ΝΑΤΟ, τον έλεγχο των «διαφιλονικούμενων» περιοχών, όπως το ανατολικό Αιγαίο και η δυτική Θράκη. Το είπε και ο Μητσοτάκης κάποια στιγμή, κάνοντας λόγο για «ΝΑΤΟϊκά νησιά».
Και έτσι, μια ωραία πρωία, χωρίς κανείς να εξηγήσει τίποτα στους δύσμοιρους Έλληνες πολίτες, που τους είχαν φλομώσει με τα ακριβώς αντίθετα επί χρόνια, μια «αόρατος χειρ» ξαναπείραξε τον διακόπτη της «ελληνικής» διπλωματίας και τον έβαλε στη «θέση»:
«Ειρήνη πάση θυσία με την Τουρκία, μην ασχολείστε με την Κύπρο, ξεχάστε τους αγωγούς και τους υδρογονάνθρακες».
Πρώτα αποτελέσματα: Αυτοαμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι η πρώτη μετά το 1974 που προχώρησε ήδη σε έναν εξαιρετικά ανεύθυνο και επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό, αφαιρώντας όπλα από την πρώτη γραμμή της ελληνικής άμυνας, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, χωρίς φυσικά το παραμικρό αντάλλαγμα ή κάποια χειρονομία καλής θέλησης από την Τουρκία που διατηρεί, απέναντι από τα νησιά, τον μεγαλύτερο αποβατικό στόλο του κόσμου.
Υποτίθεται βέβαια ότι η Αθήνα δεν το έκανε για να ικανοποιήσει το τουρκικό αίτημα αποστρατιωτικοποίησης των νησιών, αλλά για να μεταφέρει τα όπλα στην Ουκρανία – διαπράττοντας έτσι και ένα δεύτερο μεγάλο έγκλημα εις βάρος των ελληνικών εθνικών συμφερόντων, γιατί όλα αυτά οδήγησαν τελικά στην καταστροφή των ελληνο-ρωσικών σχέσεων, καταστροφή που συνεπάγεται, εκτός των άλλων, μεγάλη ανατροπή του όλου ελληνο-τουρκικού συσχετισμού ισχύος. Να σημειωθεί ότι η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, ακολουθεί εντελώς διαφορετική πολιτική. Αλλά δεν ενδιαφέρει ο λόγος για τον οποίο υποτίθεται ότι έφυγαν τα όπλα, ενδιαφέρει και έχει σημασία το ότι έφυγαν.
Ακολούθησε η συγκατάθεση της Ελλάδας στη μη αναφορά της Κυπριακής Δημοκρατίας με το όνομά της στους χάρτες του ΝΑΤΟ. Ούτε στις διακρατικές, ούτε στις διαπροσωπικές σχέσεις, η κατάσταση γίνεται καλύτερη με την υποχώρηση σε επικίνδυνους παραλογισμούς. Το αντίθετο, η πλευρά που ωφελείται θα θέτει όλο και περισσότερο παράλογα αιτήματα.
Με εξαίρεση μία τον αριθμό επίσκεψη του υπουργού Άμυνας στη Χίο, κανένας πολιτικός ή ανώτερος στρατιωτικός αξιωματούχος δεν επισκέφθηκε τα νησιά του Αιγαίου και το Καστελόριζο, επιβεβαιώνοντας τις πληροφορίες ότι η Αθήνα έχει αποδεχθεί ένα ιδιότυπο καθεστώς μη επισκέψεων. Αυτό είναι εξωφρενικό. Πρόκειται για αυτοϋπονόμευση και αυτοαμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας ακριβώς στην περιοχή που αμφισβητεί και η Τουρκία.
Μπορεί κάποιος, έστω και στον ύπνο του, να φανταστεί τον Ερντογάν να δέχεται να μην επισκέπτεται μέρος της επικράτειάς του μήπως αυτό ενοχλήσει κάποια γειτονική χώρα;
Δεν καταλαβαίνουν οι ιθύνοντες ότι, κάνοντας τέτοια πράγματα, στέλνουν σήμα ότι στερούμαστε οποιασδήποτε σοβαρότητας, ότι κανείς δεν πρόκειται να πάρει στα σοβαρά μια χώρα που αποδέχεται τέτοιους όρους;
Πού το πάει (τον πάνε) ο Μητσοτάκης
Καθώς εγκατέλειπε χωρίς εξηγήσεις την προηγούμενη πολιτική και υιοθετούσε την ακριβώς αντίθετη, με τη συνάντηση στο Βίλνιους με τον Ερντογάν, ο κ. Μητσοτάκης έδωσε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο Σκάι. Εκεί είπε ότι οι ελληνο-τουρκικές διαφορές είναι κυρίως μία, η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Και, δευτερευόντως, το μεταναστευτικό και, ίσως, τα θέματα οικονομικής συνεργασίας. Το δεύτερο που είπε είναι ότι κάθε διαπραγμάτευση συνεπάγεται υποχωρήσεις, εξηγώντας ότι αυτές οι υποχωρήσεις μπορεί να αφορούν κυριαρχία. Είναι ο πρώτος πρωθυπουργός στην ιστορία που είπε κάτι τέτοιο. Πιθανότατα αυτό που έχει στο μυαλό του είναι να αποδεχθεί καθορισμό των ελληνικών χωρικών υδάτων λιγότερο από τα 12 μίλια που δικαιούται η Ελλάδα. (Όταν τα ίδια έκανε η Αθήνα με τον Γιώργο Παπανδρέου, είχε θέσει ως στόχο της, όπως μου τον περιέγραψε σύμβουλος του τότε υπουργού, «οτιδήποτε από εξήμισυ μίλια κι απάνω». Να τελειώνουμε, να ξεμπερδεύουμε, είναι η διαχρονική λογική της μεγάλης πλειοψηφίας της ελληνικής πολιτικής τάξης, που, όπως και η οικονομική ολιγαρχία θέλει να την αφήσουν ήσυχη στις δύο θεμελιώδεις λειτουργίες της, να εξαρτά τη χώρα εξωτερικά και να την απομυζά εσωτερικά).
Αλλά και ο ορισμός της «βασικής διαφοράς» που έδωσε ο πρωθυπουργός μιλώντας στον Σκάι, είτε είναι προσωπική άποψη του κ. Μητσοτάκη, είτε του την υπέβαλαν οι Αμερικανοί, είναι όχι απλώς εσφαλμένη, είναι εξωφρενική. Ακόμα πιο εξωφρενικό είναι ότι δεν βρέθηκε κανείς να το σημειώσει στη χώρα. Δείχνει το βάθος της «συλλογικής άνοιας» και προχωρημένης αποσύνθεσης που έχει πλήξει τον κοινωνικό και εθνικό σχηματισμό και το κράτος μας.
Είναι γεγονός ότι η Αθήνα αναγνωρίζει διεθνώς μόνο τη διαφορά της οριοθέτησης ως θεμιτή και άρα ως αντικείμενο διαπραγμάτευσης, διαιτησίας ή εκδίκασης. Το τι αναγνωρίζει η Αθήνα αφορά όμως τη νομική και πολιτική της θέση, το τι δέχεται η ίδια να συζητήσει και να διαπραγματευθεί, όχι την πραγματικότητα. Οι βασικές διαφορές με την Τουρκία είναι πολύ σοβαρότερες από το πρόβλημα της οριοθέτησης. Αφορούν τη στρατιωτική κατοχή μεγάλου μέρους της Κύπρου, την τουρκική στρατιωτική απειλή σε Κύπρο και Αιγαίο, τις εδαφικές αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις στο Αιγαίο, το τουρκικό casus belli και άλλες.
Αυτά όλα είναι πολύ σοβαρές απειλές και κίνδυνοι και προβλήματα. Σε τι ωφελεί η οριοθέτηση και πως μπορεί να γίνει οριοθέτηση, με όλα αυτά επικρεμάμενα; Όμως εδώ βλέπουμε τον Έλληνα πρωθυπουργό (και την αντιπολίτευση) να μη θέτουν κανένα από αυτά τα βασικά ζητήματα. Δεν ακούμε, ούτε και κανείς άλλος διεθνώς. ότι η Τουρκία κατέχει παρανόμως τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, απειλεί και έμπρακτα και de jure την Ελλάδα και την Κύπρο με πόλεμο, έχει εδαφικές διεκδικήσεις στα νησιά του Αιγαίου.
Οι ξένες κυβερνήσεις και η διεθνής κοινή γνώμη ακούνε κάθε δεύτερη μέρα ότι οι Έλληνες διατηρούν παράνομα στρατό στα νησιά και δεν θέλουν λύση του Κυπριακού, έχουν απορρίψει το Σχέδιο Ανάν και καταπιέζουν την «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη, τελευταίως και στα Δωδεκάνησα.
Κανείς διεθνώς δεν ακούει τη λέξη «κατοχή» από τους Έλληνες πολιτικούς για την Κύπρο, ούτε κανένας Έλληνας ή και Κύπριος πολιτικός δεν τολμάει να ζητήσει την άμεση αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής, αποχώρηση που ζητάνε οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Συζητείται το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών του Αιγαίου, λες και μπορεί η Ελλάδα να εισβάλλει και να καταλάβει την Τουρκία από τα νησιά, δεν συζητείται όμως πουθενά το γεγονός ότι απέναντι από τα ελληνικά νησιά υπάρχει ο μεγαλύτερος αποβατικός στόλος του κόσμου, η μόνη δυνατή αποστολή του οποίου είναι η κατάληψη ενός ή περισσοτέρων ελληνικών νησιών. Αυτή η στρατιά ασκείται κάθε χρόνο με αυτό ακριβώς το σενάριο, της κατάληψης ελληνικών νησιών, παρουσία και ΝΑΤΟϊκών Ακολούθων Άμυνας.
Κάθε τόσο ακούμε για την «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη, τώρα και στη Δωδεκάνησο, κανείς όμως δεν μαθαίνει τι συνέβη στην ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη.
Η κυβέρνηση και όλα τα πολιτικά κόμματα μιλάνε για την ανάγκη παραπομπής στη Χάγη της διαφοράς, για την υφαλοκρηπίδα. Δεν ζητάνε όμως από την Τουρκία ρητά να αναιρέσει τις εδαφικές της διεκδικήσεις, ώστε να μπορούμε να πάμε στη Χάγη. Ζητάνε λύση του Κυπριακού, δεν λένε όμως ότι αυτή η λύση πρέπει να σέβεται το ευρωπαϊκό, το συνταγματικό και το διεθνές δίκαιο. γιατί διατηρούν στο «τραπέζι» της διαπραγμάτευσης, παρά την απόρριψή του στο δημοψήφισμα του 2004, το Σχέδιο Ανάν που είναι η άρνηση όλου του δικαίου, ευρωπαϊκού, συνταγματικού και διεθνούς. Εκτός των άλλων, έχει δημιουργηθεί και τεράστια σύγχυση στους Έλληνες πολίτες. που ακούν τους πολιτικούς αρχηγούς τους να αραδιάζουν στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, του Κυπριακού κλπ. λέξεις χωρίς νόημα για τα σοβαρότερα υποτίθεται θέματα της εθνικής μας ύπαρξης (όπως, φοβόμαστε, και για όλα τα υπόλοιπα).
Αυτό δεν είναι ούτε διαπραγμάτευση, ούτε δημόσια διπλωματία. Είναι αυτοϋπονόμευση και δημιουργία προϋποθέσεων παράδοσης. Και οδηγεί είτε σε παράδοση, είτε σε νέα κρίση από χειρότερες θέσεις.
Πριν από τρία χρόνια φλερτάραμε χωρίς λόγο, επειδή μας είπανε τρίτοι, με καταστροφικό πόλεμο. Σήμερα φλερτάρουμε με καταστροφική ειρήνη. Δεν θα πάει μακριά αυτή η βαλίτσα.
Τα χωρικά ύδατα: Το κρίσιμο σημείο
Το μοντέλο Σημίτη-ΓΑΠ που έχει υιοθετήσει εκ νέου ο κ. Μητσοτάκης, επί τα χείρω μάλιστα, όπως επιβεβαίωσε με τη συνέντευξή του, σημαίνει ότι προσπαθείς να ανοίξεις στην πραγματικότητα το δρόμο για μια συμφωνία γύρω από το εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων, αφήνοντας στο «ράφι» όλα τα υπόλοιπα πολύ σοβαρά ζητήματα και απειλές, σημαίνει ότι δεν ζητάς την προγενέστερη άρση της τουρκικής απειλής σε Αιγαίο και Κύπρο. Και αν αυτό δεν το ξέρει και δεν το καταλαβαίνει ο ίδιος ο πρωθυπουργός, το καταλαβαίνουν ασφαλώς όσοι του εισηγήθηκαν τον ορισμό των ελληνο-τουρκικών διαφορών που χρησιμοποίησε, το καταλαβαίνουν σε κάθε περίπτωση οι Αμερικανοί σύμβουλοί του. Ακόμα και αν μια τέτοια συμφωνία ήταν δυνατή, γιατί να την κάνουμε, αν όλα τα υπόλοιπα ζητήματα και οι απειλές παραμένουν ενεργά;
Πολύ θα ήθελαν και η Άγκυρα και οι Αμερικανοί να παραιτηθεί η Ελλάδα από το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια. Όμως αυτό είναι το διπλωματικό «πυρηνικό όπλο» της Αθήνας. Η Άγκυρα το θεωρεί αιτία πολέμου και ενδιαφέρεται για αυτό πολύ περισσότερο από το (μικρό σχετικά) όφελος που θα έχει (και αυτό ενδεχομένως, όχι σίγουρα) η Αθήνα από την επέκταση των χωρικών υδάτων. Τα πυρηνικά όπλα ούτε τα ρίχνεις, ούτε τα παραδίδεις. Είναι κρίσιμο η Ελλάδα ούτε να ασκήσει το δικαίωμα στα 12 μίλια (έχουμε εξηγήσει αλλού τους λόγους) ούτε να αποποιηθεί αυτού. Πρέπει το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων να παραμείνει το διπλωματικό όπλο ύστατης καταφυγής απέναντι στην Τουρκία.
Ούτε επέκταση, ούτε παραίτηση. Υπό τις παρούσες συνθήκες το θέμα των χωρικών υδάτων πρέπει να παραμείνει ανοιχτό, όπως ανοιχτό το άφησαν όλοι οι Έλληνες πρωθυπουργοί έως τώρα, περιλαμβανομένου του Ανδρέα Παπανδρέου.
Δυστυχώς όμως όλες οι ενδείξεις που έχουμε είναι ότι η κυβέρνηση αυτό ακριβώς πάει να προτάξει.
Το Κυπριακό στο ράφι
Στην πραγματικότητα, η περιγραφή του ελληνοτουρκικού προβλήματος, όπως την έκανε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στην προαναφερθείσα συνέντευξη, ανοίγει το δρόμο σε μια συμφωνία στο Αιγαίο, διατηρουμένης της απειλής και από την αποβατική στρατιά στα μικρασιατικά παράλια και από το τουρκικό εκστρατευτικό σώμα στην Κύπρο. Ανατρέπει το βασικό αξίωμα των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, εν πολλοίς και χάρη στη συμβολή του Γιάννου Κρανιδιώτη, που ήταν: πρώτα λύση του Κυπριακού και μετά λύση στο Αιγαίο (μόνο μια φορά πήγε να υπαναχωρήσει ο Παπανδρέου στο Νταβός για να αποκηρύξει τη στροφή του λέγοντας μάλιστα το περίφημο Mea Culpa).
Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι μια τέτοια συμφωνία στο Αιγαίο είναι δυνατή, κάτι πολύ αμφίβολο, δεν είναι και σκόπιμη και για τους λόγους που αναφέραμε και για άλλους. Ένας βασικός είναι η Κύπρος.
Η κατεχόμενη Κύπρος (το «κρατίδιο» που θα έλεγε και ο κ. Κασσελάκης), είναι, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, το πιο «στρατιωτικοποιημένο έδαφος» της υφηλίου. Η Τουρκία έχει συντριπτική αεροναυτική υπεροχή στην Κύπρο, που συνιστά πάντα το δυσμενέστερο σημείο για την ελληνική πλευρά του όλου μετώπου ελληνοτουρκικής στρατιωτικής αντιπαράθεσης, το οποίο είναι αντικειμενικά ενιαίο και πάει από το Διδυμότειχο στην Αμμόχωστο. Τα πράγματα χειροτερεύουν με την απόφαση της Λευκωσίας να «σκοτώσει» μεγάλο μέρος του οπλισμού της γιατί είναι ρωσικό και δεν το θέλουν οι Αμερικανοί, όπως και με το ότι η Αθήνα δεν περιέλαβε στη συμφωνία αμυντικής εγγύησης με τη Γαλλία την Κύπρο, δημιουργώντας για την Άγκυρα κίνητρο να επιτεθεί στο νησί!
Η ελληνική πολιτική τάξη θέλει να απαλλαγεί από το Κυπριακό από τότε που υπάρχει το Κυπριακό. Ο Γεραπετρίτης πήγε στη Λευκωσία για να εξηγήσει στους Κυπρίους ότι πρέπει να βασίζονται στον εαυτό τους και να ξεχάσουν την Ελλάδα, ενθαρρύνοντας με τον τρόπο του την Τουρκία να κάνει ό,τι γουστάρει στο νησί, αφού η ίδια η Αθήνα την πληροφορεί ότι δεν θα κάνει τίποτα για να την εμποδίσει.
Και η Τουρκία το έκανε και πολύ προκλητικά στη νεκρή ζώνη ακριβώς στις παραμονές της επίσκεψης Ερντογάν στην Αθήνα.
Ο Χρήστος Ροζάκης, που είναι και νομικός (τρομάρα του), δεν ντράπηκε, εκφράζοντας όλη σχεδόν την «ελληνική ελίτ», που δεν θέλει τα «εθνικά θέματα» να ενοχλούν τις μπίζνες της (δεν το λέμε «μάσα» μη μας περάσετε για επαρχιώτες), δεν ντράπηκε λοιπόν ο καθηγητής αυτός και πρώην υφυπουργός του Σημίτη να βγει και να κατηγορήσει τους Ελληνοκύπριους δημόσια ως υπεύθυνους του προβλήματος. Έπρεπε, λέει, να δεχθούν το Σχέδιο Ανάν ή να συμφωνήσουν στο Κραν Μοντανά: «Δεν μπορούμε να τους περιμένουμε επ’ άπειρον».
Το πράγμα εμπεριέχει μια μεγάλη δόση ανηθικότητας. Γιατί εμφανίζεται ο άτυπος εκπρόσωπος της ελληνικής ελίτ να απειλεί ουσιαστικά, εμμέσως πλην σαφώς, ένα μικρό κράτος κατοικούμενο από μια συντριπτική πλειοψηφία Ελλήνων ότι θα το αφήσει χωρίς καμμιά συμπαράσταση απέναντι στον πάνοπλο και απειλητικό τουρκικό όγκο, γιατί δεν συμφωνεί με τις υποδείξεις της Τουρκίας και της διεθνούς κοινότητας!
Αν η Κύπρος έχει τέτοιους φίλους, τι να τους κάνει τους εχθρούς;
Μια ερώτηση μόνο για τον κ. Ροζάκη, που είναι και νομικός. Συμφωνεί με την κατάργηση του κανόνα της πλειοψηφίας, δηλαδή της δημοκρατίας, με την κατάργηση του διαχωρισμού των εξουσιών και με την κατάργηση του δικαιώματος στην αυτοάμυνα, όπως και στην αυτοδιάθεση, που προβλέπει, μεταξύ άλλων, το Σχέδιο Ανάν; Στάζει χολή ο κ. Ροζάκης κατά των Ελληνοκυπρίων που ψήφισαν όχι στο Σχέδιο Ανάν, το οποίο οι κορυφές της ελληνικής και παγκόσμιας συνταγματικής επιστήμης, Γεώργιος Κασιμάτης, Δημήτρης Τσάτσος και Alfred de Zayas υποστήριξαν ότι «μόνο παράφρων θα μπορούσε να συντάξει». Ακόμα και ο διευθυντής του νομικού γραφείου του Κώστα Σημίτη, ο σπουδαίος νομικός, που υπέκυψε στις πολιτικές σκοπιμότητες και υποστήριξε το σχέδιο, πήγε στην Κύπρο μετά το δημοψήφισμα και μετανοιωμένος ζητούσε συγνώμη από τους Κυπρίους που το είχε υποστηρίξει, παρά τις επιταγές της ηθικής και της επιστήμης του.
Με ανοιχτό Κυπριακό δεν υπάρχει ελληνική άμυνα
Αλλά ας αφήσουμε αυτά τα βαριά θέματα ηθικής και δικαίου, ας αφήσουμε την ηθική και συμβατική υποχρέωση της Ελλάδας να υπερασπίζεται την Κυπριακή Δημοκρατία και ας πάμε σε πιο πρακτικά ζητήματα. Μπορεί η Ελληνική Δημοκρατία να υπερασπιστεί τον εαυτό της, αν αφήσει στο έλεος της μοίρας τους τους Ελληνοκύπριους;
Η απάντηση είναι κατηγορηματικά «όχι».
Λέγοντας στον Σκάι ότι η βασική διαφορά με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, ο κ. Μητσοτάκης εξαφάνισε τις πολύ σοβαρότερες διαφορές, που είναι αφενός η συνεχιζόμενη κατάληψη μεγάλου μέρους της Κύπρου και η απειλή ενός ισχυρότατου τουρκικού εκστρατευτικού σώματος κατά των Ελλήνων της Κύπρου, αφετέρου οι τουρκικές απειλές στο Αιγαίο. Ακόμα και αν δεν θα ήθελε καθόλου να ασχοληθεί μαζί τους, όπως έχει ηθική και συμβατική υποχρέωση και συμφέρον, καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί στην πραγματικότητα να το κάνει. Τρεις Έλληνες να σκοτώσουν στο νησί οι Τούρκοι, θα προκληθεί κρίση στην Ελλάδα. Και μόνο δια της Κύπρου η Αθήνα, αν δεν έχει εξασφαλίσει με άλλα μέσα την προστασία των Ελληνοκυπρίων, θα είναι όμηρος των κρατών που μπορούν να τους προστατεύσουν ή να τους απειλήσουν.
Αυτή είναι η στοιχειώδης και θεμελιώδης γεωπολιτική εξίσωση στον πυρήνα της ελληνικής ασφάλειας και ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά η πολιτική τάξη που μας κυβερνάει, πολύ χαμηλού μορφωτικού επιπέδου και αγνοούσα τα θέματα, βαθιά εξαρτημένη και όχι σπάνια διεφθαρμένη, μετά το 1996, με λίγες εξαιρέσεις, ούτε θέλει, ούτε μπορεί να το καταλάβει. Για αυτό και η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρέλειψε να περιλάβει την Κύπρο στη συμφωνία αμυντικών εγγυήσεων με τη Γαλλία, δημιουργώντας κίνητρο στην Άγκυρα να επιτεθεί στο νησί, για αυτό πήγε και ο Γεραπετρίτης στη Λευκωσία να πει στους Κυπρίους «ξεχάστε μας, μη μας υπολογίζετε, κινηθείτε μόνοι σας».
Όλη όμως η ελληνική ιστορία εδώ και έναν αιώνα τουλάχιστο απέδειξε ότι το Κυπριακό είναι το μείζον ζήτημα της ελληνικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, είτε μας αρέσει, είτε όχι, και όποιος πολιτικός το αγνόησε είχε κακό τέλος. Δεν ξέρουμε τις ιστορικές γνώσεις του κ. Μητσοτάκη και του κ. Γεραπετρίτη. Να τους ενημερώσουμε πάντως ότι η διάρρηξη των δεσμών αλληλεγγύης, περιλαμβανομένων και των δεσμών στρατιωτικής αλληλεγγύης, ανάμεσα στους Έλληνες της Ελλάδας και στους Έλληνες της Κύπρου υπήρξε η άμεση αιτία όλων των αιματηρών τραγωδιών που γνώρισε ο ελληνικός λαός μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.