Αρχική Blog Σελίδα 1521

Revealed: These Are The Most Important US Military Bases in the World

0

According to a report by CEOWORLD magazine, the United States is the world’s leading military power and has an extensive network of at least 750 military bases across 80 countries and territories worldwide. This presence is three times larger than the combined total of all other nations and costs American taxpayers approximately $55 billion annually. The ranking only includes countries with four or more active bases. The key points highlighted in the report are:

Global Military Presence: The United States leads in global military power, with an extensive network of over 750 military bases situated in 80 countries and territories. This expansive footprint underscores the U.S.’s significant global influence and strategic reach.

Magnitude of Presence: The scope of the U.S. military presence is notably large, being three times the combined total of all other nations’ overseas bases. This reflects the country’s commitment to maintaining a robust global military posture.

Financial Implications: The maintenance of these military bases incurs a substantial cost, approximately $55 billion annually, borne by American taxpayers. This figure highlights the economic dimension of the U.S.’s global military strategy.

Geographical Spread: The U.S. military bases are distributed across almost every continent, with a notable absence in South America. The concentration of these bases in Europe and Asia stems from historical responsibilities related to World War II and the Cold War, particularly the need to counter communism.

Collaborative Operations: Although these are U.S. military facilities, many operate in partnership with host nations or through alliances, such as the North Atlantic Treaty Organization (NATO). This collaborative approach is a key aspect of the U.S. strategy, balancing national interests with those of allied countries.

Expansion in Africa: In recent times, there has been an expansion of the U.S. military base network into Africa, with new installations in countries like Niger and Somalia. This expansion is part of a broader strategic adjustment to emerging global security challenges.

Debate and Concerns: The extensive network of U.S. military bases abroad has sparked debates within the government and among policy analysts. Key concerns include the necessity and strategic value of maintaining such a widespread network, the cost implications, and the potential for these bases to attract hostility towards the U.S. and be used as recruitment tools by militant groups.

This report from CEOWORLD magazine offers a nuanced view of the U.S.’s military strategy, revealing the complexities and challenges of sustaining a global military presence. It underscores the ongoing debates about the role of military power in U.S. foreign policy, the balance between national security and international cooperation, and the financial and political implications of such a vast network of military installations. This comprehensive global military footprint reflects the United States’ position as a leading world power, with significant responsibilities and interests in multiple regions.

    1. Japan
      Total US military installations: 119
      Inception of first US base: 1946
      Active-duty US personnel in the country: 63,690
      Prominent bases: Camp Fuji, Camp Hansen, Kadena Air Base
    2. Germany
      Total US military installations: 119
      Inception of first US base: 1945
      Active-duty US personnel in the country: 46,562
      Prominent bases: Duelmen Tower Barracks, Kaiserslautern, Spangdahlem Air Base
    3. South Korea
      Total US military installations: 76
      Inception of first US base: 1946
      Active-duty US personnel in the country: 28,503
      Prominent bases: Camp Casey, Camp Humphreys, Kunsan Air Base
    4. Guam
      Total US military installations: 54
      Inception of first US base: 1899
      Active-duty US personnel in the country: 11,295
      Prominent bases: Agana, Andersen Air Force Base, Marine Corps Base Camp Blaz
    1. Italy
      Total US military installations: 44
      Inception of first US base: 1951
      Active-duty US personnel in the country: 14,756
      Prominent bases: Camp Darby, Aviano Air Base, Naval Air Station Sigonella
    2. Puerto Rico
      Total US military bases: 34
      Inauguration of the first US base: 1902
      Active-duty US personnel stationed: 13,571
      Prominent bases: Mayaguez AFRC, Fort Buchanan, MTA Camp Santiago Rq
    3. United Kingdom
      Count of US military installations: 25
      Commencement of the first US base: 1942
      US active-duty personnel deployed: 10,770
      Notable bases: RAF Alconbury, RAF Molesworth, RAF Mildenhall
    4. Portugal
      Number of US military installations: 21
      Establishment of the first US base: 1944
      Active-duty US personnel stationed: 256
      Notable bases: Lajes Air Base, Cinco Picos Globecom Annex
    5. Turkey
      Total US military installations: 13
      Inception of the first US base: 1951
      Active-duty US personnel stationed: 1,758
      Noteworthy bases: Batman AB, Incirlik AB, Izmir AB
    6. Bahrain
      Total US military bases: 12
      Inauguration of the first US base: 1948
      Active-duty US personnel stationed: 4,603 – Ranked 8th out of 80
      Prominent bases: NSA Bahrain, Sheik Isa Air Base
    7. Marshall Islands
      Count of US military installations: 12
      Commencement of the first US base: 1944
      US active-duty personnel deployed: 96
      Notable bases: US Army Kwajalein Atoll, Meck Island
    1. Belgium
      Number of US military installations: 11
      Establishment of the first US base: 1962
      Active-duty US personnel stationed: 1,869
      Notable bases: Brussels, Zutendaal, Chievres AB
    2. Saudi Arabia
      Total US military installations: 11
      Inception of the first US base: 1951
      Active-duty US personnel stationed: 693
      Noteworthy bases: Drone Base, Jeddah, Prince Sultan AB
  1. Panama
    Number of US military installations: 11
    Opening of the first US base: 2007
    US active-duty personnel stationed: 35
    Notable bases: Panama City Support Complex, North Coast Area Test Sites
  2. Kuwait
    Total US military installations: 10
    Commencement of the first US base: 1991
    Active-duty US personnel stationed: 2,054
    Notable bases: Camp Arifjan, Camp Patriot, Camp Virginia
  3. Greece
    Count of US military installations: 8
    Inauguration of the first US base: 1969
    Active-duty US personnel stationed: 446
    Prominent bases: NSA Souda Bay, NATO Ordnance Area
  4. Philippines
    Number of US military installations: 8
    First US base opened: 2002
    US active-duty personnel stationed: 155 – Ranked 38th out of 80
    Notable bases: Basa Air Base, Camp Navarro
  5. Niger
    Total US military installations: 8
    Commencement of the first US base: 2012
    Active-duty US personnel stationed: 21
    Notable bases: Dirkou, Arlit
  6. Australia
    Number of US military installations: 7
    First US base opened: 1963
    Active-duty US personnel stationed: 1,736
    Notable bases: Alice Springs, Robertson Barracks, Tindal Air Base
  7. Norway
    Number of US military installations: 7
    First US base opened: 2018
    Active-duty US personnel stationed: 167
    Notable base: Rygge
  8. Virgin Islands
    Count of US military installations: 6
    Inception of the first US base: 1973
    Active-duty US personnel stationed: 787 – Ranked 20th out of 80
    Notable bases: NG Bethlehem Military Compound, NG Sprat Hall
  9. Netherlands
    Total US military installations: 6
    Opening of the first US base: 1954
    Active-duty US personnel stationed: 641
    Notable bases: Eygelshoven Army Depot, Schinnen Emma Mine
  10. Romania
    Number of US military installations: 6
    First US base opened: 2007
    Active-duty US personnel stationed: 165
    Notable bases: Smardan Training base, Cincu Training Base, Campia Turzii
  11. Israel
    Count of US military installations: 6
    Inauguration of the first US base: 1979
    Active-duty US personnel stationed: 127
    Notable bases: Haifa, Mashabim Air Base
  12. The Bahamas
    Count of US military installations: 6
    First US base established: 1966
    Active-duty US personnel stationed: 56
    Noteworthy bases: AUTEC Main Base, AUTEC Big Wood Cay
  13. Oman
    Number of US military installations: 6
    Inauguration of the first US base: 1981
    Active-duty US personnel stationed: 25
    Notable bases: Masirah Island Mpt Site 1, Al Mussanah AB
  14. Somalia
    Count of US military installations: 5
    First US base opened: 2013
    Active-duty US personnel stationed: 71
    Noteworthy bases: Bosasso, Camp Baledogle, Mogadishu
  15. Northern Mariana Islands
    Number of US military installations: 5
    First US base opened: 1944
    Active-duty US personnel stationed: 45
    Notable base: NAVBASE Guam Tinian
  16. Spain
    Count of US military installations: 4
    Inception of the first US base: 1953
    Active-duty US personnel stationed: 3,353
    Noteworthy bases: Moron AB, Naval Station Rota
  17. Bulgaria
    Number of US military installations: 4
    First US base established: 2005
    Active-duty US personnel stationed: 2,500
    Notable bases: Bezmer Air Base, Aitos Logistics Center
  18. Syria
    Total US military installations: 4
    Commencement of the first US base: 2016
    Active-duty US personnel stationed: 900
    Notable bases: Al-Tanf 1, Dier Ezzour
  19. Poland
    Count of US military installations: 4
    Inauguration of the first US base: 2012
    Active-duty US personnel stationed: 226
    Noteworthy bases: Lask, Powidz
Chetali Mishra

Chetali Mishra

Digital News Editor at CEOWORLD magazine, focused on developing coverage across general news, business, banking, finance, and international affairs. Experience creating editorial and commercial content for audiences with differing needs in the US, UK, and Europe. Writer and editor working across journalism, copywriting, and content strategy for a variety of publications and brands. Enjoy problem-solving and a focus on the user experience.

Αγγ. Ασλανίδης: ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ.-ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

0
Αγγελος Ασλανίδης, πρώην Αντιπρόεδρος ΣΑΕ

Επίσκεψη του Προέδρου Ταγίπ Ερτογάν στην Αθήνα.

Ασύστολα προβάλλεται, από τα ΜΜΕ, η συνάντηση Κυριάκου Μητσοτάκη και Ταγίπ Ερτογάν, στην Αθήνα και όλοι οι κυβερνώντες χαμογελούν αναίτια.
Θα πρέπει να έχουμε συγκρατημένη αισιοδοξία. Η συμπεριφορά της Τουρκίας είναι ευμετάβλητη, όσον αφορά τους γείτονες της. Θα πρέπει να εξοπλιζόμαστε ως να είχαμε απέναντί μας εχθρό και να τους συμπεριφερόμαστε φιλικά.
Η Τουρκία ως μεγάλη περιφερειακή δύναμη, δεν αλλάζει τους στρατηγικούς της στόχους και θα θέλει να τους επιτυγχάνει, είτε ειρηνικά, είτε πολεμικά. Γενικά οι ειρηνικοί στόχοι της Ελλάδας δεν συμπίπτουν με τους στόχους των γειτόνων μας. Θα πρέπει να πορευόμαστε με συναίνεση και γνώση της πρόσφατης ιστορίας μας.
Ας σκεφτούμε τους εξοπλισμούς της ιδιαίτερα την ανάπτυξη των ναυτικών της δυνάμεων, άραγε από ποιους απειλείται και από ποιους θέλει να προστατευθεί;
Απαιτήσεις της Τουρκίας
Τα σημεία των καιρών δείχνουν, ότι θα κάνουμε μεγάλες υποχωρήσεις υπέρ της Τουρκίας χωρίς κανένα αντάλλαγμα.
1.Πάμε για κυπροποίηση της Θράκης και τουρκοποίηση της Κύπρου.
2.Θα υποχρεωθούμε να αναγνωρίσουμε όλες τις Μουσουλμανικές, μειονότητες της χώρας μας, ως Τουρκικές μειονότητες. (νοείται ότι οποιοσδήποτε αισθάνεται την ανάγκη θα εγγράφει σε μειονοτικούς συλλόγους)
3.Θα απαιτήσουν οι Νομοί Ξάνθης και Ροδόπης να αποτελέσουν μια διοικητική περιφέρεια με ειδικό καθεστώς και με πιθανή εγγύηση της Τουρκίας.
3. Θα ζητήσουν αφοπλισμό των νησιών μας όπως προβλέπεται στην Συνθήκη της Λοζάνης και όχι μόνο.
4 Θα απαιτήσουν όλα τα νησιά, τις νησίδες και τις βραχονησίδες οι οποίες δεν αναφέρονται στην Συνθήκη της Λοζάνης.
5. Θα απαιτήσουν συν-εκμετάλευση στο Αιγαίο και σ’ άλλες θαλάσσιες περιοχές.
6. Ο Νομός Έβρου θα γίνει Ζώνη Ελευθέρου Εμπορίου και Στρατιωτική Ζώνη του ΝΑΤΟ.
7. Για την Θεσσαλονίκη πιθανόν να ζητήσει ελεύθερη διακίνηση προϊόντων και ίσως άλλες απαιτήσεις.
8. Αναγνώριση από μέρους μας, της Γαλάζιας Πατρίδας.
9. Θα ζητήσει από την Ελλάδα να προβάλλει την Τουρκία στη ΕΕ.
10. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε τι θα ζητήσει η Ελλάδα.
11. Θα ενισχύσει τους στρατηγικούς στόχους της Αλβανίας και θα θέλει να δημιουργήσει ενοποιημένο Ισλαμικό Τόξο στα Βαλκάνια και όπου μπορεί θα ονομάζει τουρκικές τις μουσουλμανικές μειονότητες.
Έτσι δικαιολογείται η ενίσχυση του ναυτικού της με αεροπλανοφόρο, αποβατικά σκάφη και με πολεμικά πλοία ανοικτής θαλάσσης.
Η Ελλάδα θα πρέπει να θέσει προτεραιότητες όπως:
1. Επίλυση του Κυπριακού Ζητήματος, μέσα από τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας, εφαρμογή των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
2. Να περιφρουρήσει την κυριαρχία της και τα κυριαρχικά της δικαιώματα.
3. Να δεχθεί η Τουρκία πίσω όλους τους λαθρομετανάστες που ήλθαν από αυτήν.
4. Να αναγνωρίσει η Τουρκία τις Γενοκτονίες που έχει διαπράξει σε βάρος των Ελλήνων του Πόντου και Μ. Ασίας.
5.Να αποκαταστήσει τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στην Ίμβρο-Τένεδο και να επιστρέψει τις περιουσίες των Ελλήνων που άρπαξε ετσιθελικά. Επίσης να γίνει απ’ ευθείας σύνδεση των νησιών με τα ελληνικά νησιά και ελεύθερα να τα επισκέπτονται οι πρόσφυγες κάτοικοι αυτών. Και φυσικά να πηγαίνουμε όλοι οι έλληνες, για τουρισμό για 7 μέρες.
6. Να λυθεί το θέμα των περιουσιών των ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, να ξανά-λειτουργήσει η Θεολογική Σχολή της Χάλκης και να αποδοθεί επί πλέον προστασία στον Οικουμενικό Πατριάρχη και το Πατριαρχείο. Να ζητηθεί ειδικό καθεστώς για τα Πριγκιποννήσια και άλλα.
7. Να συντηρηθούν και να προστατευθούν όλες οι εκκλησίες και τα μοναστήρια να είναι ελεύθερα για τους επισκέπτες.
8. Να μην παρουσιάζει η Τουρκία, τα Αρχαία Μνημεία ως τουρκικά πλαστογραφώντας την ιστορία.
9. Συνεργασία σε Θέματα Παιδείας και Πολιτισμού για να πετύχουμε σ’ όλα τ’ άλλα.
Εμείς οι Πόντιοι δεν βλέπουμε να υπάρχουν αποτελέσματα σημαντικά, από την συνάντηση Μητσοτάκη-Ερτογάν, εκτός ίσως στον Εμπορικό, Οικονομικό, Επιστημονικό και Πολιτιστικό τομέα και ίσως σε πενήντα χρόνια να πάμε στην Χάγη. Ως τότε η Τουρκία θα σχεδιάζει τι πλεονεκτήματα θα αποσπάσει από την Ελλάδα και η Ελλάδα θα εξοπλίζεται, για να αντιμετωπίσει τις εχθρικές βλέψεις της Τουρκίας προς τον Ελληνισμό. Βεβαίως μέσα σε αισιόδοξο και φιλικό περιβάλλον, έτσι για να δικαιώσουμε το χαμόγελο του Κυριάκου και την ήπια σοβαρότητα του Ταγίπ.
Αλλιώς ΜΟΛΏΝ ΛΑΒΕ.
(και για να καταλάβει και ο Ταγίπ, ΑΝ ΕΧΣ ΚΑΚΑΛΑΈΛΑ ΕΠΑΡ’ ΑΤΑ ΝΤΟ ΘΕΛΤς).
Αγγελος Ασλανίδης

Ν. Ιγγλέσης: τι κέρδισε ο Ερντογάν στην Αθήνα

1

Του Νίκου Ιγγλέση

09/12/2023

Η Κοινή Διακήρυξη των κυβερνήσεων Ελλάδας και Τουρκίας, που δόθηκε στη δημοσιότητα με την ολοκλήρωση της 5ης Συνάντησης του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας των δύο χωρών, αποτελεί ένα ακόμη βήμα στην ολέθρια πολιτική του κατευνασμού που ακολουθεί εδώ και δεκαετίες το κυρίαρχο ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Ξαφνικά ο Ερντογάν έγινε «αγαπητός Ταγίπ» και οι Έλληνες φίλοι των Τούρκων. Η Κυβέρνηση, τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, οι κυβερνητικοί αναλυτές και οι «παρακοιμώμενοι» δημοσιογράφοι φαντασιώνονται ότι με διάλογο, με διαβουλεύσεις, με θετική ατζέντα και με μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης οι μονομερείς απαιτήσεις της Τουρκίας θα διευθετηθούν χωρίς συγκρούσεις. Θεωρούν ότι αρχίζει μια νέα εποχή ειρήνης και συνεργασίας με τους νεο-Οθωμανούς. Τα περισσότερα κόμματα της Αντιπολίτευσης ψελλίζουν ότι θεωρούν εποικοδομητικό το διάλογο και απλώς ζητούν περισσότερες διευκρινίσεις.

Με την αποκαλούμενη «Διακήρυξη των Αθηνών» περί σχέσεων φιλίας και καλής γειτονίας η Ελλάδα εγκλωβίζεται ακόμη περισσότερο στο υπάρχον status quo που έχει διαμορφώσει η Τουρκία τα τελευταία χρόνια. Στην Κοινή Διακήρυξη αναφέρεται: «Τα Μέρη δεσμεύονται να απέχουν από κάθε δήλωση, πρωτοβουλία ή ενέργεια που θα μπορούσε να υπονομεύσει ή να απαξιώσει το γράμμα και το πνεύμα αυτής της Διακήρυξης ή να θέσει σε κίνδυνο τη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή τους».

Έτσι για να μη χαλάσει το καλό κλίμα, να διατηρηθεί το μορατόριουμ, να υπάρξουν ήρεμα νερά στο Αιγαίο, η θετική ατμόσφαιρα να διαρκέσει και να «κοιμόμαστε ήσυχοι» η Κυβέρνηση Μητσοτάκη ουσιαστικά δεσμεύτηκε:

  1. Να μην προχωρήσει, μονομερώς, σε επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο στα 12 ν.μ. όπως δικαιούται να κάνει σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.
  2. Να μην προχωρήσει σε οριοθέτηση της ΑΟΖ με αυτήν της Κυπριακής Δημοκρατίας ή την ολοκλήρωση της οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Αίγυπτο ανατολικότερα του 28ο Μεσημβρινού.
  3. Να μην παραχωρήσει προς εκμετάλλευση θαλάσσια τεμάχια στην οριοθετημένη ΑΟΖ με την Αίγυπτο, που επικαλύπτει την «οριοθέτηση» του Τουρκολιβυκού μνημονίου.
  4. Να μην ενισχύσει την αμυντική θωράκιση των νησιών του Αν. Αιγαίου.
  5. Να μην καταγγέλλει διεθνώς την Τουρκία για τη συνεχιζόμενη κατοχή και εποικισμό της Βόρειας Κύπρου.
  6. Να μην ενεργεί παρασκηνιακά, μέσω λόμπι – ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, για να εμποδίζει τις αγορές πολεμικού υλικού από την Τουρκία.
  7. Να μην προβάλλει εμπόδια, με τη χρήση του veto, στην αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης Τουρκίας – Ε.Ε. και στην κατάργηση της βίζας για τους τούρκους πολίτες στη Ζώνη Σέγκεν (Ήδη συμφωνήθηκε η παρέκκλιση από τη Σέγκεν για 10 νησιά του Αν Αιγαίου).
  8. Να μην καταγγέλλει την Τουρκία ως κράτος – διακινητή μεταναστών προς την Ευρώπη.
  9. Να μην καταγγέλλει την Τουρκία για τον αφανισμό της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο καθώς και τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και το κλείσιμο της Σχολής της Χάλκης.
  10. Να μην καταγγέλλει την εισβολή του τουρκικού στρατού στη Συρία και το Ιράκ με την παράλληλη καταπίεση της κουρδικής μειονότητας.

 Για όλα τα ανωτέρω βεβαίως δεν έχει κάνει τίποτα η παρούσα ελληνική κυβέρνηση ούτε οι προηγούμενες. Τώρα όμως, με την Κοινή Διακήρυξη, υφίσταται γραπτή δέσμευση ότι δε θα κάνει έστω και ένα από αυτά.

Μπορεί η Κοινή Διακήρυξη να αναφέρει ότι: «Δεν αποτελεί διεθνή συμφωνία, δεσμευτική για τα Μέρη κατά το διεθνές δίκαιο. Καμία πρόνοια της Διακήρυξης αυτής δεν πρέπει να ερμηνεύεται ότι παράγει νομικά δικαιώματα ή υποχρεώσεις για τα Μέρη», αλλά, το κείμενο της Διακήρυξης παράγει πολιτικές δεσμεύσεις (soft law), που φιλανδοποιούν την Ελλάδα.

Από την πλευρά της η Τουρκία:

 α) Διατηρεί το χάρτη της «Γαλάζιας Πατρίδας» που χωρίζει το Αιγαίο στη μέση, στον 25ο Μεσημβρινό και καταλαμβάνει όλη τη θαλάσσια έκταση της Αν. Μεσογείου μεταξύ Κρήτης, Κάσου, Καρπάθου, Ρόδου, Καστελόριζου και Κύπρου. Οι συντεταγμένες του χάρτη αυτού έχουν κατατεθεί στον ΟΗΕ.

β) Αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία σε 156 νησιά και νησίδες, που δεν αναφέρονται ονομαστικά στις Συνθήκες.

γ) Καταγγέλλει την αμυντική θωράκιση των νησιών του Αν. Αιγαίου, που απειλούνται με εισβολή.

δ) Αμφισβητεί τον ελληνικό εναέριο χώρο μεταξύ των 6 και των 10 ν.μ.

ε) Θεωρεί τη μουσουλμανική μειονότητα της Δ. Θράκης ως τουρκική.

στ) Δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, τη θεωρεί εκλιπούσα και αναγνωρίζει το κατοχικό μόρφωμα της Β. Κύπρου (ΤΔΒΚ) ως ανεξάρτητο κράτος.

Όλα αυτά και πολλά άλλα αποτελούν στο status quo στο ελληνοτουρκικό σύστημα. Με την υπογραφεί της Κοινής Διακήρυξης από τον Κ. Μητσοτάκη, ο Ερντογάν κέρδισε τη μη έμπρακτη  αμφισβήτησή του από την ελληνική πλευρά.

Το υπάρχον κυρίαρχο πολιτικό σύστημα στην Αθήνα και τη Λευκωσία, εξαρτημένο, ενδοτικό και φοβικό, δεν μπορεί και δε θέλει να ρισκάρει μια «πολιτική των ορίων». Δεν τολμάει να αμφισβητήσει το status quo όπως έχει διαμορφωθεί από την Άγκυρα και προτιμάει να θυσιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα και τους οικονομικούς πόρους του Ελληνισμού νομίζοντας ότι έτσι κερδίζει την ειρήνη. Μέγιστη γεωστρατηγική αφέλεια.

Το status quo, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα, από την τουρκική επιθετικότητα και τις ελληνικές υποχωρήσεις, λειτουργεί εις βάρος των βραχυχρόνιων, αλλά και μακροχρόνιων συμφερόντων του Ελληνισμού, γι’ αυτό πρέπει να ανατραπεί, με κάθε μέσον και όχι να μονιμοποιείται με κοινές διακηρύξεις που αποενοχοποιούν, στη διεθνή κοινή γνώμη, την επιθετική Τουρκία.

Υ.Γ. 1 Ελπίζουμε ότι η «Διακήρυξη των Αθηνών» δε θα οδηγήσει οριστικά στις «ελληνικές καλένδες» την απόκτηση των τεσσάρων κορβετών για το πολεμικό ναυτικό, την αναβάθμιση των φρεγατών τύπου ΜΕΚΟ, τον εκσυγχρονισμό των μεταφορικών αεροσκαφών, την εγκατάσταση των ισραηλινών πυραύλων SPIKE–NLOS στα νησιά και τα άλλα αναγκαία αμυντικά προγράμματα.

Υ.Γ. 2 Μετά τη Διακήρυξη ας αναρωτηθούμε για την αξιοπιστία της Ελλάδας έναντι των συμμάχων της ή των εν δυνάμει συμμάχων της, της Γαλλίας, του Ισραήλ, της Αιγύπτου ακόμη και των ΗΠΑ.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

Η διαχρονική υποκρισία των ηγετών της Δεξιάς πολυκατοικίας στην υιοθέτηση των αναγκαίων κοινωνικών εργαλείων 

3

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Του πολιτικού γάμου, των ταυτοτήτων δίχως το θρήσκευμα, του γάμου ομοφυλοφίλων και της ευθανασίας

Πέρα από την αόριστη υπόσχεση (εντός της 2ης τετραετίας) του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη ότι θα φέρει στο ελληνικό κοινοβούλιο νομοσχέδιο για τον πολιτικό γάμο των ομοφυλοφίλων και την απορρέουσα σχετική τεκνοθεσία, δεν έχουμε σήμερα κάτι συγκεκριμένο για να γίνει μια θεσμοθετημένη κοινωνική διαβούλευση. Κι όμως οι σχετικές συζητήσεις έχουν ανάψει για τα καλά στα τηλεοπτικά πάνελ, στον Τύπο, στα κοινωνικά δίκτυα και κυρίως στις ελληνικές καφετέριες. Ίσως γιατί το ίδιο το θέμα είναι πιασάρικο και γαργαλιστικό για τους ελληναράδες. Εμπεριέχει εξ ορισμού το σεξ και μάλιστα το «κουσουρλίδικο που θα έλεγε ο Μακαριστός» για πολλούς. Εμπεριέχει και «τα καημένα τα παιδιά».

Στο προσάναμμα  αυτής της ρητορικής ανάφλεξης συνέβαλε, κατά την ταπεινή μου γνώμη,  και η πολλή πρόσφατη εκλογή στην ηγεσία του Σύριζα του κ. Στέφανου Κασελάκη ο οποίος, από μόνος του, μας δήλωσε τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, μας γνωστοποίησε τον πολιτικό γάμο του στις ΗΠΑ με τον Αμερικανό Σύντροφό του και την επιθυμία τους να «αποκτήσουν δυο αγόρια».

Χαριεντιζόμενος σχετικά με κάποιους γνωστούς μου της «Δεξιάς Πολυκατοικίας», στο καφενείο, τους «παροτρύνω» να αναζητήσουν και να βρουν «το κατάλληλο χάπι» για να καταπιούν την επερχόμενη ψήφιση του εν λόγω υπεσχημένου νομοσχεδίου (η χώρα μας είναι υπόδικη), όπως «έπαθαν» στο παρελθόν επί ΠΑΣΟΚ :

@ τόσο με τον καθιερωμένο πια πολιτικό γάμο των μη ομοφυλοφίλων Ελλήνων,

@ όσο και με τις «ταυτότητες δίχως την αναγραφή του θρησκεύματος».

Ποιος δεν ενθυμείται τις φαιδρές «Λαοσυνάξεις των εκατομμυρίων διαμαρτυρομένων κατά των νέου τύπου τότε ταυτοτήτων» με μπροστάρηδες τον κ. Κώστα Καραμανλή και τον Μακαριστό Χριστόδουλο, τις οποίες δήθεν θα ακύρωνε ο πρώτος, όταν γινόταν πρωθυπουργός (παραμύθια της Χαλιμάς δηλαδή, αφού οι ίδιες ταυτότητες ισχύουν σήμερα για ακόμη λίγο χρόνο) και οι οποίες δήθεν θα άλλαζαν «την ταυτοπροσωπία των Χριστιανών ορθοδόξων», κατά τον δεύτερο.

Προσωπικά, στο μεταξύ, δεν γνώρισα κανέναν Χριστιανό να του άλλαξαν την ταυτοπροσωπία του οι εν λόγω ταυτότητες. Αντίθετα είδα μέσα στο περασμένο καλοκαίρι στα ΜΜΕ χιλιάδες Χριστιανούς της Δεξιάς Πολυκατοικίας και των λοιπών αντι-Κόβιτ δυνάμεων να συνωθούνται ανοήτως μπροστά από τα αστυνομικά Τμήματα της χώρας μας για να βγάλουν παρακαλώ ποιαν ; Την «αντίχριστη» ταυτότητα της περιόδου Σημίτη (που δεν έχει «τσιπάκι της υποτιθέμενης παρακολούθησης μας»), όταν έμαθαν ότι ωσονούπο θα πρέπει όλοι οι Έλληνες, όπως και στην Ευρώπη, να αποκτήσουμε υποχρεωτικά τις ηλεκτρονικές ταυτότητες (ένας φίλος την απέκτησε ήδη και μου την έδειξε πρόσφατα), που εισηγήθηκε και ψήφισε πρόσφατα ο μέγιστος ένοικος της Δεξιάς Πολυκατοικίας, ήτοι η ΝΔ !

Οποία Δεξιά υποκρισία !

Οι σχεδόν ίδιοι άνθρωποι των Λαοσυνάξεων που κατήγγειλαν τότε την εωσφορική ταυτότητα Σημίτη, έσπευσαν να την ανανεώσουν, για να αποφύγουν το «υποτιθέμενο τσιπάκι του Σατανά» που έρχεται μέσω των «ηλεκτρονικών ταυτοτήτων» του Μητσοτάκη !

Μήπως το ίδιο υποκριτικό δεν έκαναν και με τον πολιτικό γάμο του ΠΑΣΟΚ ; Ποιος δεν έχει γύρω του γνωστούς της Δεξιάς Πολυκατοικίας που είχαν μια αξιαγάπητη κόρη. Η κορούλα τους λοιπόν ερωτεύθηκε, ως είχε αναφέρετο δικαίωμα, κάποιον φέρελπι νέο, έμεινε έγγειος άθελά της ή θεληματικά και τα οπορτουνιστικά ήθη της Πολυκατοικίας έσυραν άρον-άρον το ζευγάρι εις «πολιτικόν γάμον» για να «δέσουν διοικητικά τον γαμπρό». Και πού πήγε ο θρησκευτικού τύπου γάμος ; Μα μπορεί να ακολουθήσει του πολιτικού απαντούν τώρα οι Φαρισαίοι. Ε, αυτό δεν τους έλεγε τότε το ΠΑΣΟΚ ; Γιατί έπρεπε να μην υπάρχει αυτή η βαθύτατα δημοκρατική επιλογή ; Οποιος θέλει κάνει σήμερα πολιτικό γάμο, όποιος θέλει κάνει και πολιτικό και θρησκευτικό. Άσχημα είναι ;  Πειράζει κανέναν αυτή η δυνατότητα ;

Και για να είμαι δίκαιος, κι όχι ισοπεδωτικός, έναντι όλων των φίλων της Δεξιάς Πολυκατοικίας, αναφορικά με τον ανακοινωθέντα γάμο των ομοφυλοφίλων αλλά και των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων, δεν είναι όλοι τους φυσικά υστερικοί έναντι των εκάστοτε αναγκαίων κοινωνικών εργαλείων. Κάθε άλλο. Οι βουλευτές της ΝΔ ψήφισαν π.χ. την καθιέρωση των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων που η κυβέρνησή τους έφερε στη βουλή.  Οι δε κυρίες Φωτεινή Πιπιλή, Σοφία Ζαχαράκη και η Ντόρα Μπακογιάννη (προς τιμήν τους), τις άκουσα εγώ ο ίδιος σε ελληνικά κανάλια να υπερασπίζονται πρόσφατα, σε αντίθεση με τον παλαιο-δεξιό κ. Αντώνη Σαμαρά, τον γάμο των ομοφυλοφίλων στην Ελλάδα. Προσωπικά δεν έχω λόγο να κόπτομαι για τον εν λόγω γάμο. Ούτε είμαι, αλλά και ούτε θα γίνω ακτιβιστής των φορέων υπεράσπισης του γάμου των ομοφυλοφίλων.

Με ενδιαφέρει, ως πολίτη, η δυνατότητα των πολλαπλών και ανεμπόδιστών επιλογών των συν-ελλήνων, υποθέτοντας ότι ζω σε Δημοκρατία κι όχι σε Δημοκρατορία τύπου Ερντογάν ή Πούτιν, όπου οι ομοφυλόφιλοι διώκονται ως εγκληματίες.

Με ενδιαφέρει επίσης  προσωπικά η καθιέρωση και της δυνατότητας επιλογής της ευθανασίας, ενός άλλου κοινωνικού εργαλείου που ισχύει ήδη στο Λουξεμβούργο, στο Βέλγιο, στην Ολλανδία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ελβετία, ενώ συζητείται εσχάτως και στη Γαλλία. Προσωπικά με ενδιαφέρει να έχω τη δυνατότητα της επιλογής «του τέλους της ζωής μου», δίχως φυσικά να μέμφομαι την υφιστάμενη δογματική πεποίθηση που περίπου λέει : «ο Θεός μας έδωσε τη ζωή, ο Θεός θα μας την πάρει όποτε θέλει».

Κι επειδή πρόσφατα άκουσα τον κ. Μητσοτάκη να ισχυρίζεται ότι «η ΝΔ είναι η προοδευτική Παράταξη της χώρας που πάει τα πράγματα μπροστά, κι όχι οι άλλες αυτοπροβαλλόμενες ως προοδευτικές», τον καλώ λοιπόν ως πολίτης (αν εννοεί την προοδευτικότητά του) να φέρει άμεσα νομοσχέδιο στη βουλή και για την ευθανασία, για την οποία δεν έχω ακούσει ακόμα τίποτα από κανένα κόμμα. Και είναι κρίμα. Αν δεν το κάνει τώρα που είναι πολιτικά παντοδύναμος του 41%, πότε θα μας αποδείξει την «προοδευτικότητά του στην πράξη»;

Ας λάβει δε υπόψη του, κι ας διαχύσει στους οπαδούς του, για το γάμο των ομοφυλοφίλων και το εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ της Marina Rafenberg, ανταποκρίτριας στην Αθήνα της εφημερίδας Le Monde, που δημοσιεύθηκε στις 6-12-2023, που ο γράφων μετέφρασε από τα γαλλικά και επιμελήθηκε, με τίτλο : «Στην Ελλάδα, η νομιμοποίηση του γάμου για όλους συνεχίζει να διχάζει» (En Grèce, la légalisation du mariage pour tous continue de diviser).

Ο συντηρητικός πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, έγραψε η εν λόγω δημοσιογράφος, θέλει να παρουσιάσει σύντομα έναν νόμο. Αλλά το νομοσχέδιο διχάζει μέσα στο κόμμα του και την κοινωνία.

«Η Ελλάδα είναι εξαιρετικά αργή στην θεσμοθέτηση του γάμου [για όλους]. Η κυβέρνηση θα έπρεπε να προχωρήσει σε αυτό το θέμα χωρίς άλλη καθυστέρηση ακόμα κι αν διχάζει το κυβερνών κόμμα, το οποίο είναι πολύ συντηρητικό», σημειώνει ο Γρηγόρης Βαλιανάτος, ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ατόμων ΛΟΑΤΚΙ. Το 2009, ο τελευταίος είχε ήδη προσφύγει, με την υποστήριξη ΜΚΟ και δικηγόρων, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για να καταγγείλει το σύμφωνο συμβίωσης που είχε νομιμοποιηθεί μόνο για τα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια.

Χρειάστηκαν 4 χρόνια για να καταδικαστεί η Ελλάδα για διακρίσεις λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού. Έπειτα άλλα 2 χρόνια έως ότου, το 2015, η αριστερή κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ψήφισε το αντίστοιχο του Συμφώνου Συμβίωσης στην Ελλάδα. Το νομοσχέδιο εγκρίθηκε με 195 ψήφους επί συνόλου 300. Όμως, σε μια χώρα όπου η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι παντοδύναμη, όπου δεν υπάρχει διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους, οι φωνές που διαφωνούν είχαν ήδη ακουστεί. Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων κήρυξε διήμερο πένθος στην μητρόπολή του μετά την απόφαση αυτή. Το 2015 ο σημερινός Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν ένας από τους 19 συντηρητικούς βουλευτές από τους συνολικά 75 που ψήφισαν αυτό το Σύμφωνο Συμβίωσης μεταξύ των ομοφυλοφίλων.

Τον Ιούλιο 2023, αμέσως μετά την επανεκλογή του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε την πρόθεσή του να νομιμοποιήσει τον γάμο ομοφύλων κατά τη δεύτερη θητεία του, κρίνοντας σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Bloomberg ότι «η ελληνική κοινωνία είναι πλέον έτοιμη και πιο ώριμη». Σύμφωνα με δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Νοεμβρίου 2023 σε 32 χώρες από το αμερικανικό think tank Pew Research Center, το 48% των Ελλήνων που ερωτήθηκαν ήταν υπέρ του γάμου και το 49% κατά. Κάτι που καθιστά την Ελλάδα μία από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εξακολουθεί να είναι πλειοψηφικά κατά, πίσω από την Πολωνία (με το 54% κατά) και την Ουγγαρία (με το 64% κατά). Αλλά όσοι Έλληνες είναι κάτω των 35 ετών είναι σε μεγάλο βαθμό υπέρ στο 67%. Μια άλλη έρευνα του Ινστιτούτου Έρευνας και Κοινωνικής Αλλαγής Eteron αποκαλύπτει ότι το 56,2% των Ελλήνων που ρωτήθηκαν είναι υπέρ ή ότι «μάλλον συμφωνούν» με τη νομιμοποίηση του γάμου για όλους. Αλλά το 58,6% είναι αντίθετο στη νομοθεσία που ευνοεί την «ομοφυλοφιλική γονεϊκότητα» (δηλαδή με την δυνατότητα τεκνοθεσίας).

«Πρέπει να στηρίξουμε την πυρηνική οικογένεια »

Μια επιτροπή που συστάθηκε το 2021 προετοιμάζει το μελλοντικό κείμενο του νομοσχεδίου που θα πρέπει να ψηφιστεί στη Βουλή τους επόμενους μήνες, πριν από τις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2024 σύμφωνα με τον ελληνικό Τύπο. Όμως μετά την ανακοίνωση αυτή, ο πρωθυπουργός αντιμετωπίζει ισχυρή αντίδραση μέσα στο ίδιο του το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Ο υπουργός Επικρατείας Μάκης Βορίδης, πρώην μέλος του εθνικιστικού κόμματος, του Ορθόδοξου Λαϊκού Συναγερμού, έχει ήδη δηλώσει ότι θα καταψηφίσει, πιστεύοντας ότι ο γάμος για τους ομοφυλόφιλους θα άνοιγε το δρόμο προς την τεκνοθεσία. «Πρέπει να στηρίξουμε την πυρηνική οικογένεια, όπου έχουμε (…) μια μητέρα και έναν πατέρα», δήλωσε και ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στην εφημερίδα Καθημερινή, θεωρώντας άλλωστε ότι το σύμφωνο συμβίωσης έλυσε ένα μέρος των προβλημάτων.

Απαντώντας σε αυτά τα σχόλια, οι ομόφυλες οικογένειες δημοσίευσαν μια ανοιχτή επιστολή η οποία λέει : «Οι οικογένειες με παιδιά του ίδιου φύλου στην Ελλάδα δεν θα εμφανιστούν ξαφνικά, όταν υιοθετηθεί η ισότητα στο γάμο και την υιοθεσία. Υπάρχουν εδώ και χρόνια. Το ελληνικό Κράτος, αγνοώντας την ύπαρξη του δεύτερου γονέα, στερεί από τα παιδιά αυτών των οικογενειών τα θεμελιώδη δικαιώματα».

Όταν τα παιδιά τους αρρωσταίνουν, οι μη βιολογικοί γονείς δεν έχουν δικαίωμα να αποφασίσουν για τις απαραίτητες ιατρικές διαδικασίες για αυτά, δεν έχουν ρόλο ή θέση στο σχολείο, τα παιδιά δεν μπορούν να κληρονομήσουν από τους μη βιολογικούς γονείς τους και, σε περίπτωση θανάτου του βιολογικού γονέα, το Κράτος αφαιρεί αυτόματα τα παιδιά από τον εν ζωή γονιό τους, εξηγούν. «Επιλέξατε να στιγματίσετε τους πιο ευάλωτους, τα παιδιά μας, τιμωρώντας τα λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού των γονιών τους», προσθέτουν, απευθυνόμενες σε αυτά τα μέλη της δεξιάς πτέρυγας του συντηρητικού κόμματος.

Προστασία παιδιών από ομόφυλες οικογένειες

Κάποιοι πιο φιλελεύθεροι βουλευτές επιβεβαίωσαν ότι θα στηρίξουν τον Πρωθυπουργό στην προσέγγισή του, όπως η αδερφή του, πρώην υπουργός Εξωτερικών, Ντόρα Μπακογιάννη. Στο τηλεοπτικό κανάλι Mega εκτίμησε ότι, αν και είναι «παραδοσιακή μητέρα και γιαγιά (…), η πραγματικότητα είναι ότι σήμερα δεν υπάρχουν μόνο παραδοσιακές οικογένειες. Υπάρχουν ελεύθεροι γονείς, οικογένειες με χωρισμένους γονείς και γονείς του ίδιου φύλου». Σημειώνοντας ότι τα παιδιά από ομόφυλες οικογένειες «βλάπτονται από το νόμο», πιστεύει ότι πρέπει να τα «προστατεύσουμε».

Η πρόσφατη εκλογή του επικεφαλής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Σύριζα, του Στέφανου Κασελάκη, ανοιχτά ομοφυλόφιλου και που παντρεύτηκε πρόσφατα τον σύντροφό του στις Ηνωμένες Πολιτείες, φαίνεται να είχε ως αποτέλεσμα ένα ηλεκτροσόκ στην ελληνική κοινωνία. «Όταν πρόκειται για τα ανθρώπινα δικαιώματα (…), το επιχείρημα σύμφωνα με το οποίο όλα γίνονται στον καιρό τους δεν υφίσταται», δήλωσε μετά την εκλογή του ο Στέφανος Κασελάκης, κατηγορώντας τη συντηρητική κυβέρνηση ότι δεν έχει προωθήσει αυτήν την υπόθεση εδώ και τέσσερα χρόνια.

Ο Πρωθυπουργός θα μπορούσε να υπολογίζει στις ψήφους της αριστερής αντιπολίτευσης για να περάσει το νομοσχέδιό του. Και ελπίζει ότι η Ελληνική Εκκλησία δεν θα βγάλει τους πιστούς της στους δρόμους. Για το θέμα μίλησε ήδη ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος, τονίζοντας ότι «η συνύπαρξη ή ο γάμος δύο ατόμων του ίδιου φύλου ήταν αντίθετη με το νόμο του Θεού και την ανθρώπινη ηθική». Όμως, για τον Γρηγόρη Βαλιανάτο, η Εκκλησία έχει ήδη χάσει τη μάχη: «Το 1982, όταν επιτράπηκε επιτέλους ο πολιτικός γάμος στην Ελλάδα, η Εκκλησία δήλωσε ότι ήταν αμάρτημα και ότι τα άγαμα ζευγάρια κατά την Εκκλησία ζούσαν σε μοιχεία. Παρέμεινε στην ίδια θέση… Αλλά η κοινωνία των πολιτών έχει εξελιχθεί, και οι Έλληνες έχουν υιοθετήσει τον πολιτικό γάμο. Η ίδια εξέλιξη θα υπάρξει και με τους γάμους ομοφυλοφίλων, οι Έλληνες δεν είναι τόσο συντηρητικοί, οι νεότερες γενιές ιδιαίτερα αποδέχονται όλο και περισσότερο τη διαφορετικότητα».

*

Ιδού λοιπόν κ. Μητσοτάκη, πέρα από τους μικροκομματικούς υπολογισμούς σας, αποδείξτε στην πράξη ότι η ΝΔ είναι «η πραγματική προοδευτική παράταξη». Και μάλιστα τώρα που έχετε την τύχη να υπάρχει μια διακομματική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αν δεν το κάνετε να μην υπολογίζετε πια στους Κεντρώους ψηφοφόρους που είμαστε ευαίσθητοι στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Κ. Χολέβας: που διαφωνώ με τις δηλώσεις Ερντογάν

0

Ήλθε, άκουσε, μίλησε και απήλθε. Ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν είπε λίγα κατά τις επίσημες δηλώσεις του και ας ξεκινήσουμε με αυτές.

Διαφωνώ με όσα είπε για τον καταυλισμό προσφύγων στο Λαύριο. Ουσιαστικά κατηγόρησε την Ελλάδα ότι υποθάλπει την τρομοκρατία, εννοώντας τους Κούρδους. Ενώ η Χαμάς κατά τον Ερντογάν είναι απελευθερωτικό κίνημα!

Διαφωνώ με την επιμονή του να αναφέρεται σε τουρκική μειονότητα στη Θράκη. Ορθώς τον διόρθωσε ο Έλληνας Πρωθυπουργός θυμίζοντας τη Συνθήκη της Λωζάννης και τη Σύμβαση Ανταλλαγής των Πληθυσμών. Τα κείμενα που υπεγράφησαν το 1923 αναφέρονται σε μουσουλμανική (θρησκευτική) μειονότητα στη Θράκη και σε ελληνική (εθνική) μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο.

Διαφωνώ με τη μονομερή θεώρησή του για την σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Θεωρεί αποκλειστικά υπεύθυνο το Ισραήλ, αθωώνοντας ουσιαστικά τη Χαμάς για την τρομοκρατική επίθεση της 7ης Οκτωβρίου. Η ελληνική θέση είναι η ορθή: Το Ισραήλ έχει το δικαίωμα νομίμου αμύνης σεβόμενο, όμως,  τους αμάχους και το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο.

Διαφωνώ με τη δήλωσή του ότι μεταξύ των στοιχείων που μας συνδέουν είναι ο κοινός πολιτισμός. Η Ιστορία δεν επιβεβαιώνει αυτόν τον ισχυρισμό. Ποιον πολιτισμό εκφράζει η τουρκική εμμονή να μην αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και άλλων Χριστιανικών κοινοτήτων;

Διαφωνώ και με άλλες απόψεις του Τούρκου Προέδρου και όχι μόνο με αυτά που είπε στις επίσημες δηλώσεις. Επί παραδείγματι, στη συνέντευξή του στην Καθημερινή της 6.12.2023, τόνισε ότι δεν θα μας απειλήσουν αν δεν απειλήσουμε  εμείς. Ποιες θεωρεί ελληνικές προκλήσεις και απειλές; Μήπως εννοεί το νόμιμο δικαίωμα να εξοπλίζουμε τα νησιά μας που έχουν απέναντί τους τη Στρατιά του Αιγαίου; Και η επιχείρηση εργαλειοποίησης των μεταναστών που έγινε από την Άγκυρα τον Φεβρουάριο του 2020 πως δικαιολογείται; Είχε προκαλέσει η Ελλάς;

Ο Ερντογάν δεν μιλά μόνο με τα λόγια, αλλά και με τα έργα. Υπάρχουν τουρκικές κινήσεις, οι οποίες γίνονται εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων και δεν έχει υπάρξει καμία ενημέρωση. Για παράδειγμα θυμίζω τα έργα που γίνονται στην περιοχή της Αδριανούπολης για εκτροπή και αξιοποίηση ορισμένων ποσοτήτων των υδάτων του Έβρου. Πιθανόν να έχουν στόχο  την άρδευση τουρκικών χωραφιών, ίσως όμως να υπάρχουν και  άλλες σκοπιμότητες. Έχει ενημερωθεί επισήμως η ελληνική πλευρά;

Χαίρομαι διότι ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε σαφώς ότι το Κυπριακό δεν μπαίνει στο ράφι και ότι δεν δεχόμαστε τις λύσεις που ονειρεύεται η Τουρκία. Η Ελλάς οφείλει να παρακολουθεί με προσοχή τις τουρκικές δηλώσεις περί δύο κρατών, αλλά και τις ενέργειες του κατοχικού Αττίλα στη Μεγαλόνησο (Αμμόχωστος, ουδέτερη ζώνη κ.ά.). Ο Ελληνισμός είναι ενιαίος και δεν μπορεί να γίνει η οποιαδήποτε σοβαρή συζήτησή αν δεν τοποθετηθεί το Κυπριακό στην ορθή βάση του: Είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Δεν είναι μία απλή διαμάχη μεταξύ δύο εθνικών κοινοτήτων.

Σε τελευταία ανάλυση ας μην μας αποπροσανατολίζει η εμφάνιση του Τούρκου Προέδρου στην Αθήνα. Τα προβλήματα παραμένουν. Και ο νεο-οθωμανισμός παραμένει η κυρίαρχη ιδεολογία. Η Τουρκία του Ερντογάν πιστεύει ότι είναι μία μεγάλη περιφερειακή δύναμη, διεκδικεί την ηγεσία των Σουνιτών μουσουλμάνων και θεωρεί την Ελλάδα ως εμπόδιο σε διάφορα σχέδιά της.

Παραμένω επιφυλακτικός ως προς την ειλικρίνεια του Ερντογάν.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 9.12.2023

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΡΝΤΟΓΑΝ: ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ.- ΕΠΑΝΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

10

Του Παντελή Σαββίδη

Τι θέλει η Τουρκία; Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα;

Το βασικό ερώτημα από την επίσκεψη Ερντογάν είναι τι θέλει η Τουρκία; Γιατί αλλάζει την ένταση της πολιτικής τακτικής απέναντι στην Ελλάδα;

Η επιδίωξη της Άγκυρας είναι να καταστήσει την Τουρκία περιφερειακή δύναμη. Ένα σχέδιο φιλόδοξο στον χώρο που θέλει να διευρύνει την επιρροή της αλλά η επιδίωξη υλοποίησής του θα αφήσει κάτι ως κέρδος στη γειτονική χώρα.

Ο ευρύς χώρος στον οποίο θέλει να απλωθεί η Τουρκία περιλαμβάνει τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία- Καύκασος και τα Βαλκάνια. Και στην Αφρική αλλά εκεί δευτερευόντως. Επίσης χρειάζεται και την «αποδοχή» της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την οποίαν διατηρεί πολύ μεγάλο όγκο οικονομικών και εμπορικών σχέσεων.

Στη Μέση Ανατολή υπάρχουν σοβαρές ανταγωνιστικές δυνάμεις (Ιράν, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος) που δυσκολεύουν την επιδίωξη κυριαρχίας της, πέραν από το αμαρτωλό παρελθόν της οθωμανικής κατοχής των δύο από τις τρείς προαναφερθείσες δυνάμεις. Ο, εν εξελίξει, πόλεμος στη Γάζα έδωσε την ευκαιρία στον Ερντογάν να αφήσει το αποτύπωμά του αλλά μέχρι στιγμής έχει αποτύχει. Ακροβατεί μεταξύ των μερών στην βοήθεια που παρέχει αλλά πολιτικά, με τις δηλώσεις του, αυτοπεριθωριοποιήθηκε και ουσιαστικά απέτυχε . Επιμένει στην υποστήριξη των Παλαιστινίων περιβάλλοντας το ενδιαφέρον του με ανθρωπιστικά κίνητρα (μια χώρα που έχει διαπράξει γενοκτονίες κατηγορεί άλλους ως γενοκτόνους) και με θρησκευτικά ,προβάλλοντας τον εαυτό του ως τον ηγέτη του Ισλάμ και κατά ορισμένους αναλυτές των Αδελφών Μουσουλμάνων. Αλλά, στην ουσία εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι να είναι παρών την επόμενη ημέρα, ως εγγυητής  μιας λύσης με διεθνή παρουσία. Δεν είναι εύκολο να το πετύχει αλλά το προσπαθεί. Οι Άραβες, και οι Παλαιστίνιοι ειδικότερα, είναι επιφυλακτικοί απέναντί του γνωρίζοντας το παρελθόν της χώρας του.

Στην Κεντρική Ασία υπάρχουν, μεν, τουρκόφωνοι λαοί αλλά και εκεί η παρουσία της Ρωσίας, η οποία θα εξέλθει, μάλλον, αναβαθμισμένη από τον πόλεμο της Ουκρανίας, δυσκολεύει -χωρίς να  εξαλείφει- τις τουρκικές επιδιώξεις. Αλλά και οι λαοί και τα κράτη της περιοχής θέλουν να επωφεληθούν χωρίς να εξαρτηθούν από την Τουρκία.

Ευκολότερη είναι η επιρροή της στα Βαλκάνια όπου τον μεν Ράμα, και εν πολλοίς τον αλβανικό παράγοντα, τον ελέγχει στην περιοχή, τις δε σλαβικές οντότητες με μουσουλμανική υπόσταση τις επηρεάζει. Η δυσκολία, για την Τουρκία, στη βαλκανική σκακιέρα είναι η επιθυμία των χωρών να ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επιθυμία που τα καθιστά επιρρεπή στην επιρροή των Βρυξελλών. Γι αυτό και η Τουρκία επανεργοποιεί το ευρωπαϊκό ενδιαφέρον της. Θα δώσει λίγα, θα πάρει πολλά.

Για την Άγκυρα, λοιπόν, το βασικό ερώτημα είναι πως θα ισχυροποιήσει τα δεδομένα της για την ανάδειξή της σε περιφερειακή δύναμη.

Η φάση της προβολής σκληρής ισχύος φαίνεται να έχει παρέλθει. Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη Μέση Ανατολή καθιστά τις στρατιωτικές ενέργειες της Τουρκίας δευτερεύουσας σημασίας. Και η αμερικανική αντίδραση στην κατάρριψη τουρκικών drones όποτε κρίθηκε απαραίτητο, έδωσε σαφές μήνυμα στην τουρκική ηγεσία: η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ δεν σημαίνει τίποτε μπροστά στην διακινδύνευση μείζονος σημασίας αμερικανικών συμφερόντων.

Επι πλέον, η μακρά παράταση του εκσυγχρονισμού της πολεμικής αεροπορίας της έχει επιπτώσεις στην ικανότητα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Ούτε μπορεί να βρει δυνάμεις για να διεξάγει proxy ( δια αντιπροσώπου ) επιχειρήσεις σαν και αυτές που διεξήγαγε στη Βόρειο Συρία και τη Λιβύη. Το Ιράν είναι πιο αποτελεσματικό σε αυτά και οι διαθέσιμες δυνάμεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής δεν έχουν εμπιστοσύνη στην Άγκυρα.

Επι πλέον, υπάρχει και κάτι άλλο το οποίο δεν έτυχε της προσοχής των αναλυτών. Από τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας και εδώ ενώ θα περίμενε κανείς η Τουρκία να αξιοποιήσει την αστάθεια και να προωθήσει τα αναθεωρητικά της σχέδια, ακολούθησε εντελώς διαφορετική πολιτική. Προσπάθησε να στηρίξει το μουσουλμανικό στοιχείο της περιοχής πολιτιστικά, εκπαιδευτικά και οικονομικά για να το χρησιμοποιήσει ως μοχλό πολιτικής πίεσης προς τις τοπικές κυβερνήσεις και απέτυχε. Αλλά, η πολιτικής της, στη συνέχεια, ήταν πολιτική σύνεσης, παρότι στήριξε σε ό,τι μας αφορά δυνάμεις που δημιουργούσαν προβλήματα στην Ελλάδα.

 Το ίδιο κάνει και τώρα στη Μέση Ανατολή. Αναζητά δυνάμεις με τις οποίες θα συνεργασθεί για να υποχωρήσουν οι εχθροπραξίες και να είναι παρούσα την επόμενη ημέρα. Δεν τις βρίσκει λόγω του προκλητικού, πρόσφατου,  παρελθόντος της.

Η Τουρκία φοβάται την γενικευμένη και μη ελέγξιμη αστάθεια. Και, προφανώς, έχει σοβαρούς λόγους να την φοβάται. Ίσως το εσωτερικό της να μην είναι τόσο ευσταθές όσο δείχνει.

Ποια είναι, λοιπόν, τα τουρκικά χαρτιά στην περιοχή ώστε να είναι κυρίαρχη στο παιχνίδι την επόμενη ημέρα;

Σημερινή

Το πρώτο είναι η γεωπολιτική θέση της την οποία διαπραγματεύεται τόσο με την Ανατολή (Ρωσία), όσο και με την Δύση. Δύναμη ανάσχεσης της Ρωσίας στον Εύξεινο, και στα Στενά. Αλλά αυτήν την δυνατότητα την είχε ούτως ή άλλως. Πως θα μπορούσε να την ενισχύσει;

Μετά την δημιουργία αμερικανικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη η Τουρκία απώλεσε μέρος της γεωπολιτικής σημασίας της. Η ίδια η βάση αξιοποιήθηκε στον πόλεμο της Ουκρανίας αλλά και μετά από αυτόν η σημασία της θα παραμείνει αμείωτη στην υποστήριξη από νότο ΝΑΤΟϊκών χωρών (Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Ουγγαρίας) ή χωρών που ερωτοτροπούν με την Δύση (Μολδαβίας, ακόμη και Ουκρανίας, μετά τον πόλεμο).

Αλλά δεν πρόκειται, μόνο, περί αυτού. Η Τουρκία επιχειρεί να αναβαθμίσει την γεωπολιτική της αξία ελέγχοντας όχι μόνο τα Στενά αλλά και την έξοδο των Στενών, μια νοητική γραμμή που αρχίζει από την Αλεξανδρούπολη και μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας καταλήγει στο Σουέζ.

Αυτός είναι ο λόγος που θέλει να αποδυναμώσει την Ελλάδα με την στρατιωτική παρουσία της στα νησιά, που της δίνουν γεωπολιτική βαρύτητα και διεκδικεί τον έλεγχο του μισού Αιγαίου, ανατολικά του 25ου μεσημβρινού. Το Αιγαίο δεν έχει ενεργειακά αποθέματα αξιοποιήσιμα. Ο λόγος της επιμονής της Άγκυρας στον έλεγχό του είναι γεωπολιτικός εντασσόμενος στην αντίληψη της αναβίωσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, τουτέστιν, του νεοοθωμανισμού.

Η έκδοση Navtex για δέσμευση περιοχών για ασκήσεις, ακόμη και, δυτικά του 25ου μεσημβρινού, που φθάνουν ως την Εύβοια, την ώρα, μάλιστα, που πραγματοποιείται η επίσκεψη, είναι δηλωτική των τουρκικών προθέσεων και της αμετάβλητης τουρκικής πολιτικής.

Ενώ αυτή είναι η εμφανής πρόθεση της Τουρκίας, είναι απορίας άξιον γιατί η κυβέρνηση της Αθήνας υποχωρεί στο θέμα της στρατιωτικοποίησης των νησιών αποδυναμώνοντας η ίδια την γεωπολιτική βαρύτητα της χώρας.

Όταν ο Ερντογάν δηλώνει σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» « φίλε Κυριάκο δεν θα σε απειλήσω αν δεν με απειλήσεις» λέει στον Έλληνα πρωθυπουργό “πάρε τα στρατεύματα από τα νησιά». Διότι πουθενά αλλού η Τουρκία δεν διατύπωσε τον ισχυρισμό ότι η Ελλάδα την απειλεί. Μόνο με την παρουσία της στα νησιά.

Η ίδια συνέντευξη είναι αποκαλυπτική και σε άλλα:

Όταν ο Ερντογάν δηλώνει “Μπορούμε να βρούμε κοινό έδαφος. Οι δύο χώρες μοιράζονται την ίδια θάλασσα”, πρέπει να δώσουμε σημασία στον όρο “μοιράζονται”. Που σημαίνει διαχωρισμός του Αιγαίου στον 25ο μεσημβρινό, πάγιο αίτημα της Τουρκίας.

Αλλά και η win-win προσέγγιση του Ερντογάν είναι η επικοινωνιακή διαχείριση σε διεθνές επίπεδο των μονομερών αξιώσεων της Άγκυρας. Win-Win σε δικαιώματα της Ελλάδας που αμφισβητεί η Τουρκία. Ποιος θα πει όχι, αν δεν παρακολουθεί τις λεπτομέρειες των ελληνοτουρκικών σχέσεων;

Και ερχόμαστε στο, μείζον, επίμαχο, την παραπομπή της διαφοράς της υφαλοκρηπίδας (και της ΑΟΖ, πλέον) στη Χάγη. Ο Ερντογάν σε σχετική ερώτηση είπε πως “υπάρχουν πολλά αλληλένδετα προβλήματα που πρέπει να λυθούν εκτός από την υφαλοκρηπίδα. Πρέπει να τα εξετάσουμε ως ένα σύνολο”. Και εδώ φαίνεται να έχει,  εν μέρει, δίκαιο. Με βάση ποια χωρικά ύδατα θα παραπεμφθεί το θέμα της υφαλοκρηπίδας στη Χάγη; Τα 6, τα 12 ή κάτι ενδιάμεσο; Θα αναγνωριστεί στα νησιά υφαλοκρηπίδα ή, μόνο, χωρικά ύδατα; Αλλά προφανώς δεν αναφέρεται μόνο στην επίλυση αυτής της προϋπόθεσης για την οριοθέτηση ΑΟΖ, στο μυαλό του έχει και την στρατιωτική παρουσία στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, την κυριαρχία κάποιων Νήσων που διεκδικεί ενάντια στις διεθνείς Συνθήκες ,τουτέστιν, η αλεπού της Ανατολίας στοχεύει με δικαστική διεθνή απόφαση να τροποποιήσει προς το συμφέρον του Διεθνείς Συνθήκες .

Στην επιδίωξη γεωπολιτικής αναβάθμισής της η Τουρκία θυμήθηκε τον ρόλο της ως γέφυρας Ανατολής-Δύσης. Για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις η Τουρκία διαδραματίζει αυτόν τον ρόλο. Όχι η Ελλάδα. Οι σχέσεις της Ελλάδας με την εγγύς Ανατολή, (με την Άπω δεν υπάρχουν καθόλου) έχουν ως αναφορά την Αλεξανδρινή εποχή και ό,τι απέμεινε από την πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτήν την πολιτική που χρειάστηκε χρόνια να οικοδομηθεί και άντεξε στους αιώνες υπονόμευσαν οι τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις. Σήμερα στο λαϊκό υποσυνείδητο των μεσανατολικών λαών αμφισβητείται για πρώτη φορά το στερεότυπο που διαμόρφωσαν για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Το «άνοιγμα» Ερντογάν προς την ευρωπαϊκή Δύση έχει να κάνει με την επανασύνδεση και αναβάθμιση των σχέσεων του με στόχο την γεωπολιτική του ενίσχυση. Η Τουρκία παίζει με όρους γεωπολιτικής και ισχύος διότι, από τη μια αυτό είναι το μενταλιτέ που φέρει και από την άλλη, θεωρεί, δικαίως, πως σε μια εποχή ρευστότητας η ήπια ισχύς δεν αρκεί. Χρειάζεται αλλά πρέπει να υποστηρίζεται από την  αίσθηση- και την προβολή ενίοτε- σκληρής ισχύος. Το ατού που διαθέτει είναι το μεταναστευτικό το οποίο έχει καταστεί μείζον πρόβλημα για την Ευρώπη που μπορεί να την αποδομήσει.

Σε αυτό το γενικό πλαίσιο η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχειρεί μια, ακόμη, ελληνοτουρκική προσέγγιση, την τρίτη κατά σειρά, στη βάση της λογικής που εξέφρασε ο πρωθυπουργός ότι «έπεισε την Τουρκία να εγκαταλείψει τον αναθεωρητισμό της»!

Αν οι συνομιλίες γίνουν στη βάση τέτοιων ψευδαισθήσεων είναι περισσότερο επικίνδυνες από την αρχική εντύπωση.

Οι προηγούμενες δύο προσεγγίσεις έγιναν επι Κώστα Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου. Η κατάληξή τους ήταν η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση (από καραμπόλα, όπως θα έλεγαν οι παίκτες του μπιλιάρδου) που ούτως ή άλλως θα έμπαινε διότι η χώρα μας είχε βέτο για την διεύρυνση που δεν θα γινόταν αν δεν συμφωνούσαμε, επιτυχία, όμως, η οποία συνοδεύτηκε από το Σχέδιο Ανάν το οποίο ως βάση επίλυσης απασχολεί και σήμερα το κυπριακό και θεωρείται κέρδος μπροστά στην διχοτόμηση που επιδιώκει ο Ερντογάν. Και μια σειρά ανακοινώσεων με τις οποίες η Αθήνα αναγνωρίζει ζωτικά συμφέροντα και δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο και αποχή δικών της (ελληνικών) ενεργειών (Μαδρίτη). Αυτά υπάρχουν αλλά οι λεπτομέρειες της αποδοχής τους στις μακρές διερευνητικές συνομιλίες φέρουν συχνά σε δυσκολίες την Αθήνα.

Κάποια τέτοια κρίσιμα σημεία υπενόησε ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς ο οποίος είπε πως καλώς γίνονται οι συνομιλίες, επι Συριζα και του ιδίου γίνονταν καλύτερα, και στο μόνο που διαφώνησε ήταν:

«”Το καινούργιο που φέρνει στις ελληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι ούτε τα ΜΟΕ, ούτε η θετική ατζέντα. Είναι η εγκατάλειψη των διερευνητικών με την δεσμευτικά περιορισμένη θεματολογία τους και η διαμόρφωση ενός «ευρέως» πλαισίου συζητήσεων με την Τουρκία που να αφορά το σύνολο των κατά την Τουρκία ελληνοτουρκικών διαφορών”.

Τι υπονοεί ο πρώην υπουργός;

Υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο στο οποίο υποχώρησε η κυβέρνηση της Αθήνας και διευκόλυνε την έναρξη των συνομιλιών. Και το σημείο αυτό μπορεί να παραλληλισθεί με την υποχώρηση στο σκοπιανό που οδήγησε στη Συμφωνία των Πρεσπών.

Το πρόβλημα στο σκοπιανό δεν ήταν η ονομασία. Μια σύνθετη ονομασία που θα ικανοποιούσε τις δύο πλευρές θα βρισκόταν. Το πρόβλημα ήταν η αποδοχή εκ μέρους της, τότε, κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ μακεδονικής ταυτότητας, κατά συνέπεια και μακεδονικής εθνότητας και μακεδονικής γλώσσας. Όταν η Αθήνα τα αποδέχθηκε αυτά, η λύση βρέθηκε με την εκχώρηση του μακεδονικού -ελληνικού πολιτισμού στο γειτονικό κρατίδιο.

Το πρόβλημα στις ελληνοτουρκικές συνομιλίες ήταν η ελληνική επιμονή ότι η διαφορά είναι μία η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας (και της ΑΟΖ, κατόπιν) και είναι νομικής φύσεως. Το πρόβλημα ξεπεράστηκε με την αποδοχή, από την Αθήνα, ότι ο διάλογος που θα διεξαχθεί θα είναι Πολιτικός Διάλογος.

Πολιτικός διάλογος σημαίνει ότι εκεί που το Διεθνές Δίκαιο ή το Δίκαιο της Θάλασσας δεν δικαιώνει τις αξιώσεις της Τουρκίας, θα δοθεί πολιτική λύση.

Η ελληνοτουρκική προσέγγιση γίνεται στη βάση αυτή. Και η βάση αυτή ενέχει κινδύνους.

Γίνεται και σε μια άλλη επίσης απαράδεκτη βάση. Του διαχωρισμού των ελληνοτουρκικών από το κυπριακό.

Ο Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης επισκέφθηκε το νησί και είπε στην ηγεσία του να μην υπολογίζει στην Ελλάδα και να βασιστεί στις δυνάμεις της.

Έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με την εγκατάλειψη ενός μέρους του ελληνισμού σημαντικό ποσοστό του εδάφους του οποίου κατέλαβε και κατέχει η Τουρκία με ευθύνη της Αθήνας, το 1974. Μπορεί η πολιτική αυτή να γίνει αποδεκτή;

Η βασική θέση των ελληνικών κυβερνήσεων ήταν πως λύση και ηρεμία στα ελληνοτουρκικά δεν θα επέλθει αν, πρώτα, δεν λυθεί το κυπριακό.

Αυτό το δόγμα, εν μέρει, εγκαταλείπεται.

Η Αθήνα έχει καταστεί υποχείριο της Αμερικανικής πολιτικής. Είναι άλλο η συνεργασία με μια ισχυρή συμμαχική δύναμη, όπως οι ΗΠΑ, τις οποίες επι ανταλλάγματι πρέπει να διευκολύνουμε, και άλλο η απόλυτη εξάρτηση.

Εξάρτηση που μπορεί να καταστεί απολύτως επικίνδυνη, κάτι που έγινε στο παρελθόν αλλά ευτυχώς δεν εισάκουσαν οι τότε κυβερνώντες τις αμερικανικές παραινέσεις σύγκρουσης με την Τουρκία. Το πως ανταποκρίνονται οι Αμερικανοί στις υποσχέσεις τους το γνωρίζουν πολύ καλά λαοί της Μέσης Ανατολής, οι Κούρδοι και θα το γνωρίσουν καλά , σε λίγο, και οι Ουκρανοί.

Μια νέα, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που να στηρίζεται σε ένα εθνικό στρατηγικό σχεδιασμό , είναι αναγκαία σε έναν πολυπολικό κόσμο στον οποίο η απόλυτη ταύτιση («είμαστε δεδομένοι») με μια πλευρά είναι εθνικά επικίνδυνη. Οι συμμαχικές, και όποιες άλλες, υποχρεώσεις που έχει η χώρα θα ικανοποιηθούν, οι κινήσεις της δεν θα είναι α λα τούρκα αλλά θα αναζητηθεί η βελτίωση σχέσεων με χώρες με τις οποίες αυτήν την στιγμή βρίσκονται στα ναδίρ.

Μια, όχι αναθεώρηση αλλά επαναξιολόγηση της εξωτερικής πολιτικής είναι επιβεβλημένη.

 

 

 

 

 

 

 

Διακήρυξη των Αθηνών 2023: επιστέγασμα υποχωρήσεων και απεμπόλησης κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.

4

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης

Μεγάλη απογοήτευση από τη Διακήρυξη των Αθηνών και τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά για τους ακόλουθους λόγους και ως προς την ουσία και ως προς τον συμβολισμό.

1. Δεν υπήρχε απολύτως κανένας λόγος να γίνει.

Οι σχέσεις της Τουρκίας με όλη τη Δύση βρίσκονται στο χειρότερο σημείο από την ίδρυσή της! Μπλόκο από τις ΗΠΑ για τα F-35 με απίστευτα επιθετικές δηλώσεις του Ερντογάν, στα μαχαίρια με το Ισραήλ για τη Χαμάς, απίστευτη αναίδεια στη Γερμανία, αβεβαιότητα για την έγκριση της ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, την οποία πιθανώς θα δώσει η Τουρκία μόνο μετά τη λήξη του πολέμου στην Ουκρανία (ή, τέλος πάντων, όταν δεν θα έχει κανένα πρακτικό αντίκρυσμα), όπως φαίνεται να έχει υποσχεθεί στον Πούτιν, και όλα αυτά ενδεδυμένα με μία ρητορική πολέμου Ισλάμ – Δύσης.

Η συνάντηση και η Διακήρυξη αυτή ήταν η απόλυτη εξυπηρέτηση της Τουρκίας ώστε να παρουσιάσει ότι έχει καλές σχέσεις με την Ελλάδα. Εδώ και 50 χρόνια η Ελλάδα προσπαθεί να δείξει και να καταγγείλει στη Δύση την επιθετικότητα της Τουρκίας, και τώρα που η Δύση την βιώνει από πρώτο χέρι, η Ελλάδα της δίνει χέρι βοηθείας χωρίς το παραμικρό όφελος.

2. Μπαίνει οριστική ταφόπλακα στα 12 μίλια χωρικών υδάτων. Το απεμπολεί η Ελλάδα για πάντα.

Γίνεται και επισήμως το Αιγαίο Πέλαγος η μοναδική θάλασσα στον πλανήτη όπου οι δύο χώρες δεν εφαρμόζουν χωρικά ύδατα 12 μιλίων. Σύμφωνα με το CIA Factbook εκτός από την Ελλάδα και την Τουρκία στο Αιγαίο Πέλαγος έχουμε 3 νησιά στη μέση του πουθενά με λιγότερα από 12 μίλια (χωρίς κανέναν γείτονα να τα απειλήσει), τη Σιγκαπούρη και το Γιβραλτάρ όπου λόγω στενότητας η μέση γραμμή με όλους τους θαλάσσιους γείτονες είναι ούτως ή άλλως μικρότερα, και από κει και πέρα έχουμε 190 άλλες χώρες ή περιοχές που εφαρμόζουν τουλάχιστον 12 ναυτικά μίλια χωρικά ύδατα.

Η Ελλάδα και η Τουρκία όμως στο δεύτερο σημείο (OP2) της Διακήρυξη των Αθηνών «δεσμεύονται να απέχουν από κάθε δήλωση, πρωτοβουλία, ή ενέργεια που θα μπορούσε να υπονομεύσει ή να απαξιώσει το γράμμα και το πνεύμα αυτής της Διακήρυξης ή να θέσει σε κίνδυνο τη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή».

Προφανώς λοιπόν, η επέκταση στα 12 μίλια λογίζεται πλέον ως πρωτοβουλία ή ενέργεια που θα μπορούσε να υπονομεύσει όλα αυτά.

3. «Νομιμοποίηση» παραβιάσεων.

Επί της ουσίας, οι ενέργειες των δύο μερών από τις οποίες συμφωνούμε να απέχουμε είναι από την πλευρά της Ελλάδας νόμιμα δικαιώματα βάσει του Διεθνούς Δικαίου και από την πλευρά της Τουρκίας η επιθετικότητά της. Στα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) συμπεριλαμβάνεται η αλλαγή του «κώδικα συμπεριφοράς» (code of conduct) ώστε να υϊοθετηθεί το σύστημα IFF (Identification Friend or Foe) που σημαίνει πρακτικά ότι τα Τουρκικά αεροσκάφη θα αναγνωρίζονται ως φίλια από 1 Ιανουαρίου 2024. Εύλογες οι απορίες αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα αναχαιτίζονται όταν παραβιάζουν τον εναέριο χώρο των 10 ναυτικών μιλίων, τον οποίον δεν αναγνωρίζει η Τουρκία, ή τις αρμοδιότητες στο FIR Αθηνών. Καμία αναφορά σ’ αυτά για να γίνουν αποδεκτά από την Τουρκία.

Συγκεκριμένα, το σημείο OP1(γ) για τα ΜΟΕ είναι το εξής

«(γ) Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, που περιλαμβάνουν μέτρα στον στρατιωτικό τομέα που θα συνέβαλλαν στην εξάλειψη αδικαιολόγητων πηγών έντασης, καθώς και των κινδύνων που απορρέουν από αυτές»

4. Επίσημη αποδοχή του casus belli

Στο σημείο 7 της Διακήρυξης (PP7) γίνεται «υπενθύμιση ότι μεταξύ των θεμελιωδών σκοπών του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και των παγκοσμίως αναγνωρισμένων αρχών του διεθνούς δικαίου είναι η διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και η φιλική συνεργασία μεταξύ των κρατών».

Αυτή η αναφορά είναι πραγματικά περίγελος, διότι η Τουρκία παραβιάζει την καρδιά του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το raison d’être, τον λόγο ύπαρξης του ΟΗΕ, δηλαδή το άρθρο 2(4), το οποίο ρητά απαγορεύει στα μέλη του την «χρήση ή απειλή χρήσης βίας».

5. Εξυπηρέτηση πάγιου τουρκικού αιτήματος για σπάσιμο της Συνθήκης του Σένγκεν.

Η παροχή ελεύθερης βίζας σε αδιευκρίνιστο / αόριστο αριθμό Τούρκων για επίσκεψη σε 10 ελληνικά νησιά παραβιάζει τη Συνθήκη του Σένγκεν. Η Ελλάδα αποδέχτηκε να «πρακτορεύσει» υπέρ της Τουρκίας, δηλαδή να πιέσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τις αρχές της ΕΕ, προσπαθώντας να τις πείσει να αποδεχτούν το πάγιο αυτό αίτημα της Τουρκίας, το οποίο πολύ θα ήθελε να εξαπλωθεί και αλλού.

Η αδιάκριτη, χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο, αποδοχή παρουσίας στην χώρα μετά την είσοδό τους, ενέχει πολλούς κινδύνους ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου. Ενώ ταυτόχρονα, δεν υπάρχει το παραμικρό αντάλλαγμα.

Το σκεπτικό αυτού του δώρου προς την Τουρκία ήταν απλώς η (δήθεν) μείωση των μεταναστευτικών ροών τους τελευταίους δύο μήνες (Νοέμβριο ως προς Οκτώβριο και Οκτώβριο ως προς Σεπτέμβριο), κάτι που είναι λογικό και αναμενόμενο λόγω θερμοκρασίας, αφού το πρώτο 9μηνο, 10μηνο και 11μηνο του 2023 οι ροές αθροιστικά είναι όχι απλώς περισσότερες από το 2022, αλλά υπερδιπλάσιες!

Ταυτόχρονα, οι λόγοι επεκτείνονται και σε συμβολικό επίπεδο.

6. Δουλοπρέπεια στον Τούρκο Πρόεδρο

Η διπλή υπόκλιση του υπουργού εξωτερικών κ. Γεραπετρίτη στον Ερντογάν και στο αεροδρόμιο, και, λίγη ώρα αργότερα, κατά τη συνάντησή τους ποτίζει με ηττοπάθεια την ελληνική κοινή γνώμη. Ο Φρανσουά Μιτεράν έλεγε ορθά ότι πολιτική είναι η διαχείριση συμβολισμών. (το ότι έγινε δύο φορές η ίδια υπόκλιση αποκρούει τον επίσημο ισχυρισμό του γραφείου τύπου του υπουργού εξωτερικών, ότι δήθεν έγινε για την κα. Σακελλαροπούλου)

Επίσης, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας ευχαρίστησε τον Τούρκο Πρόεδρο στα τουρκικά!

7. Η σημειολογία και ρητορική του Ερντογάν παρέμεινε προκλητική

Παρά την υμνολογία των ελληνκών ΜΜΕ για την στάση του Τούρκου Προέδρου, αυτός έκανε τα εξής:

α. μίλησε για «τουρκική μειονότητα της Θράκης» δύο φορές και δίπλα στον Έλληνα πρωθυπουργό. Αυτό συνέβη για πρώτη φορά. Θυμίζω ότι το 2017 στην τελευταία του επίσκεψη στην Ελλάδα είχε πει στο Μέγαρο Μαξίμου ότι στη Θράκη «είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα με καταγωγή τουρκική, τσιγγάνικη και πομακική».

β. στη συνέντευξή του που δηημοσιεύθηκε την προηγούμενη της συνάντησης, ανέφερε την «Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου» ενώ στις δηλώσεις του για την Κύπρο «με βάση τις πραγματικότητες της περιοχής» (πραγματικότητα εννοεί την εισβολή και το αποτέλεσμά της)

γ. κατηγόρησε ανοιχτά την Ελλάδα για υπόθαλψη τρομοκρατών, αφού επαίνεσε την Ελλάδα για το κλείσιμο της δομής του Λαυρίου και πρόσθεσε ότι ελπίζει να μην περιθάλπει τρομοκράτες στο μέλλον. Εννοεί τους αντιφρονούντες Τούρκους που τα τελευταία χρόνια ζητούν άσυλο στην Ελλάδα σε μεγάλους αριθμούς, αλλά και Κούρδους της Τουρκίας.

δ. ανέφερε ότι «μοιραζόμαστε την ίδια θάλασσα», στο πνεύμα της Μαδρίτης περί «ζωτικών συμφερόντων της Τουρκίας»

Συνολικά, η Διακήρυξη αυτή καθίσταται ένας σταδιακά χειρότερος σταθμός από τους προηγούμενους (Νταβός 1988, Μαδρίτη 1997 και Ελσίνκι 1999) όσον αφορά στις υποχωρήσεις έναντι της Τουρκίας με ελληνικές υπογραφές.

Πηγές

www.antibaro.gr

Η συνάντηση Πούτιν-Ραΐσι στη Μόσχα διήρκεσε περισσότερες από 5 ώρες

0

Ο Ιρανός πρόεδρος Ιμπραήμ Ρεΐσι βρίσκεται για επίσημες επαφές στη Μόσχα.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν συναντήθηκε με τον Πρόεδρο του Ιράν, τον οποίο φιλοξένησε στο Κρεμλίνο. Η συνάντηση, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας ήταν κλειστή για τον Τύπο, διήρκεσε περισσότερες από 5 ώρες.

Μιλώντας στο μέρος της συνάντησης των δύο ηγετών που ήταν ανοιχτό στον Τύπο, ο Πούτιν είπε ότι η Ρωσία και το Ιράν επιτελούν ενεργό έργο σχεδόν σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένου του ενεργειακού τομέα.

Ο Πούτιν δήλωσε στον Ιρανό ομόλογό του ότι ήθελε να επισκεφθεί την Τεχεράνη κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στο Άμπου Ντάμπι και στο Ριάντ, αλλά ανέφερε ότι ενημερώθηκε ότι ο Ρεΐσι επρόκειτο να μεταβεί στη Μόσχα για διαπραγματεύσεις, οπότε εγκατέλειψε αυτή την επίσκεψη.

Υπενθυμίζοντας ότι εκτελούν από κοινού μεγάλα έργα υποδομής, ότι τα συζητούν εδώ και πολύ καιρό και ότι αυτή τη στιγμή βρίσκονται στη φάση υλοποίησης της κατασκευής του σιδηροδρόμου Βορρά-Νότου, ο Πούτιν τόνισε ότι παραδοσιακά συνεργάζονται στον ενεργειακό τομέα, ότι συνεργάζονται και στον τομέα της εκπαίδευσης, ότι υπάρχει σημαντικός αριθμός Ιρανών φοιτητών που σπουδάζουν στη χώρα του κάθε χρόνο.

Η κατάσταση στην Παλαιστίνη ήταν επίσης στην ατζέντα των ηγετών.

Στη συνάντησή του με τον Πούτιν, ο Ιρανός πρόεδρος Ιμπραήμ Ρεΐσι είπε ότι οι βομβαρδισμοί της Λωρίδας της Γάζας πρέπει να σταματήσουν το συντομότερο δυνατό και να βρεθεί μια γρήγορη λύση στην παλαιστινιο-ισραηλινή σύγκρουση.

https://echedoros.blog/2023/12/08/%ce%b7-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%80%ce%bf%cf%8d%cf%84%ce%b9%ce%bd-%cf%81%ce%b1%ce%90%cf%83%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bc%cf%8c%cf%83%cf%87%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%ae/

Η κοινή πολιτική Ρωσίας, Τουρκίας, Ιράν στις χώρες του Νότιου Καυκάσου (ανάλυση)

0

Η Ρωσία έχει ακόμη περιθώρια ελιγμών στην Υπερκαυκασία σε συνεργασία με την Τουρκία. Υπάρχει επίσης ένα προφανές κοινό συμφέρον – να αποτραπεί η είσοδος στην περιοχή δυτικών δυνάμεων που είναι ξένες προς την τοπική πραγματικότητα. Αλλά είναι απαραίτητο να ποντάρουμε όχι μόνο στην Τουρκία, αλλά και στο Ιράν, για ισορροπία, γράφει ο Γιούρι Μαβάσεφ, διευθυντής του Κέντρου Μελέτης της Νέας Τουρκίας.

Το φθινόπωρο του 2023 δημιουργήθηκε μια ποιοτικά διαφορετική κατάσταση στην Υπερκαυκασία

Τώρα υπάρχει μια λιγότερη εδαφική και διεθνική διαμάχη – μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Το διεθνές δίκαιο θριάμβευσε, αλλά ταυτόχρονα, η Τουρκία ενίσχυσε άνευ προηγουμένου τη θέση της στη ζώνη των παραδοσιακών ρωσικών συμφερόντων – στην Υπερκαυκασία, γνωστή και ως Νότιος Καύκασος. Καθώς είναι ήδη αισθητή επιρροή της στο Μπακού.

Η ‘Διακήρυξη Σούσα’ του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας του 2021 – ανάλογο του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ – άστραψε με νέα χρώματα μετά τα αποτελέσματα της αστραπιαίας επιχείρησης του στρατού του Αζερμπαϊτζάν στην περιοχή.

Παρά τις πολυάριθμες δηλώσεις και ανησυχίες από το γειτονικό Ιράν, οι ένοπλες δυνάμεις αυτής της χώρας δεν τόλμησαν ποτέ να επέμβουν στη σύγκρουση.

Αν και, κατά την κατανόηση της Τεχεράνης, μια ορισμένη ανισορροπία στον πολύπλοκα συνυφασμένο κόσμο της Υπερκαυκασίας είναι προφανής.

Οι Ιρανοί έχουν εκφράσει εδώ και καιρό τη δυσαρέσκειά τους για την ενίσχυση της τουρκικής συμμαχίας κατά μήκος της γραμμής Άγκυρας-Μπακού εις βάρος της επιρροής της Τεχεράνης.

Συγκεκριμένα, μιλάμε για την τεχνητή, κατά την άποψη των ιρανικών αρχών, σουνιοποίηση του Αζερμπαϊτζάν από την Τουρκία, όπου και σιίτες ζουν υπό την αιγίδα της Τεχεράνης.

Για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι, σύμφωνα με διάφορες πηγές, από 12 έως 23 εκατομμύρια Αζερμπαϊτζάνοι ζουν στο ίδιο το Ιράν.

Παρεμπιπτόντως, ο Ανώτατος Ηγέτης της Δημοκρατίας Αλί Χαμενεΐ αναγνωρίζει το θέμα και μάλιστα δίνει διαλέξεις σε αυτό.

Ωστόσο, μια τέτοια συνύπαρξη του περσικού και του τουρκικού κόσμου με τη μορφή των κοινόχρηστων διαμερισμάτων στην Υπερκαυκασία δεν οδηγεί πάντα τα μέρη σε αμοιβαία κατανόηση.

Όπως σημείωσε ο Τούρκος πολιτικός επιστήμονας Μουράτ Γετκίν, προφανώς, το Ιράν θα προστεθεί σύντομα στα υπάρχοντα προβλήματα στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας.

Για αδιευκρίνιστους ακόμη λόγους, ο Ιρανός πρόεδρος Εμπραχίμ Ραΐσι δεν έφτασε στην Τουρκία στις 28 Νοεμβρίου. Παρά το γεγονός ότι υπήρξαν αντίστοιχες συμφωνίες για προσωπική συνάντηση, που επιβεβαίωσε δημόσια ο πρόεδρος Ερντογάν.

Για τη Ρωσία σε αυτό το πλαίσιο, είναι σημαντικό η τουρκική πλευρά να είναι φιλική με την πραγματικότητα.

Τον Δεκέμβριο του 2020, ο Πρόεδρος Ερντογάν πρότεινε την ειρήνευση της σύγκρουσης Αζερμπαϊτζάν-Αρμενίας με τη συμμετοχή όλων των βασικών παραγόντων στην Υπερκαυκασία.

Ο Τούρκος ηγέτης ονόμασε αυτή τη μορφή “3+3” – Ρωσία, Ιράν, Τουρκία + Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία. Επιπλέον, τον Οκτώβριο πραγματοποιήθηκε ήδη στην Τεχεράνη η πρώτη σύνοδος κορυφής «3+3» σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών των χωρών μας.

Ανησυχία για την ισορροπία, από την εμπλοκή της Δύσης

Η Άγκυρα, η Μόσχα και η Τεχεράνη ανησυχούν εξίσου για την προσπάθεια εξωπεριφερειακών δυτικών παραγόντων – των ΗΠΑ, της ΕΕ και ενός μεμονωμένου μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Γαλλίας – να παρέμβουν στις περιφερειακές διαδικασίες.

Οι Τούρκοι επιβεβαίωσαν τη θέση τους στις 29 Νοεμβρίου κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας υπό την προεδρία του Ερντογάν και στην οποία συμμετείχαν ανώτεροι πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι.

Στην εκδήλωση αξιολογήθηκαν «οι προσπάθειες εξωπεριφερειακών παραγόντων να παρέμβουν» στην εξομάλυνση των σχέσεων Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν. Ειδικότερα, οι τουρκικές αρχές είναι πεπεισμένες ότι αυτοί που παρεμβαίνουν δεν συμβάλλουν στην ανάπτυξη και υπογραφή συνθήκης ειρήνης μεταξύ Μπακού και Ερεβάν.

Η Αρμενία ταράζει τα νερά

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να θεωρηθεί ότι η συλλογική Δύση δεν ενδιαφέρεται απολύτως να σταθεροποιήσει την κατάσταση στην Υπερκαυκασία.

Αρκεί να θυμηθούμε τις προσπάθειες των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Ινδίας να εξοπλίσουν την Αρμενία. Το 2022, το Ερεβάν παρήγγειλε πυραύλους, ρουκέτες και άλλα πυρομαχικά αξίας 245 εκατομμυρίων δολαρίων από το Δελχί και το φθινόπωρο του τρέχοντος έτους, η Αρμενία έχει ήδη λάβει έξι βάσεις πυροβολικού ATAGS, χειροβομβίδες 30 mm και 40 mm από την Ινδία. Η πρώτη παρτίδα τεθωρακισμένων πολλαπλών χρήσεων Bastion έφτασε από τη Γαλλία μέσω του γεωργιανού λιμανιού Πότι.

Παραδοσιακά, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν υστερούν στον τομέα των προκλητικών δραστηριοτήτων. Όχι μόνο οι βουλευτές, υπό την επιρροή των γεγονότων του Σεπτεμβρίου στο Καραμπάχ, πρότειναν τη μεταφορά όπλων στην Αρμενία – σε πρόσφατες κοινοβουλευτικές ακροάσεις στο Κογκρέσο, ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών O’Brien δήλωσε κατηγορηματικά ότι «τίποτα καλό δεν θα συμβεί στο Αζερμπαϊτζάν» μέχρι να δει η Ουάσιγκτον «Πρόοδο στον δρόμο της ειρήνης».

Ο Αλίεφ αποφεύγει τη μεσολάβηση της Δύσης

Στη Δύση φαινόταν ανεπαρκές ότι ο Αλίεφ είχε ήδη αρνηθεί τουλάχιστον δύο διαπραγματεύσεις με τον Πασινιάν με τη μεσολάβησή τους.

Πρώτα στην Ισπανία λόγω της «προκατειλημμένης θέσης της Γαλλίας» (εκτίμηση του Μπακού), και μετά στις ΗΠΑ για τον ίδιο λόγο. Ως αποτέλεσμα, οι ΗΠΑ και η ΕΕ δεν μεσολάβησαν για μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών. Και είναι απίθανο, αφού ένα κουτάλι είναι καλό για βραδινό.

Μάλιστα, τη θέση του Αλίεφ συμμερίζεται σαφώς ο Ερντογάν

Πραγματικά, σε όλες τις διεθνείς πλατφόρμες, ο Τούρκος ηγέτης δεν χάνει την ευκαιρία να ζητήσει την ειρήνευση του Μπακού και του Ερεβάν. Και όχι λιγότερο σημαντικό, επικρίνει τον Αρμένιο πρωθυπουργό Νικόλ Πασινιάν για την ακαταλληλότητα της φιλοδυτικής πορείας του.

«Ορισμένες δυτικές δυνάμεις ακόμα δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι μια νέα εποχή ξεκίνησε στην περιοχή μας με τον πόλεμο του Καραμπάχ. Ο αρμενικός λαός και οι ηγέτες του θα πρέπει να αναζητήσουν ασφάλεια όχι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, αλλά σε ειρήνη και συνεργασία με τους γείτονές τους»,  τόνισε ο Ερντογάν.

Η επίθεση που δεν έγινε

Είναι συμπτωματικό ότι το αμερικανικό περιοδικό Time χαρακτήρισε το Αζερμπαϊτζάν μια «πλούσια σε πετρέλαιο δικτατορία» την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να «λογοδοτήσουν» για υποτιθέμενη εθνοκάθαρση στο Καραμπάχ. Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρθηκε ότι η Τουρκία, με αφορμή την εκατονταετηρίδα της ίδρυσής της, στις 29 Οκτωβρίου, σίγουρα θα «εισέβαλε στην Αρμενία» υπό το πρόσχημα των ασκήσεων Αζερμπαϊτζάν-Τουρκίας. Η επίθεση που υποσχέθηκε δεν έγινε, αλλά το ίζημα, όπως λένε, παρέμεινε.

Οι Αμερικανοί έφτασαν τόσο μακριά στις φαντασιώσεις τους που κάλεσαν τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν να ενδιαφερθεί σε μια τέτοια «επίθεση». Εικάζεται, όμως ότι η Μόσχα, θέλει να «τιμωρήσει τις αρμενικές αρχές» για τη φιλοδυτική τους πορεία.

Η κοινή πολιτική (σε βάρος των Αρμενίων)

Γενικά, τυχαία, Ρωσία, Τουρκία και Ιράν βρέθηκαν στην ίδια πλευρά των οδοφραγμάτων. Αυτό αναγνωρίζεται όχι μόνο από τους ίδιους τους συμμετέχοντες, αλλά και από τους αντιπάλους τους.

Η Ρωσία έχει ακόμη περιθώρια ελιγμών στην Υπερκαυκασία σε συνεργασία με την Τουρκία. Υπάρχει επίσης ένα προφανές κοινό συμφέρον – να αποτραπεί η είσοδος στην περιοχή δυτικών δυνάμεων που είναι ξένες προς την τοπική πραγματικότητα.

Επιπλέον, για να παρουσιαστεί ένα ενιαίο μέτωπο στην περιοχή, πρέπει το μέτωπο να είναι ενωμένο. Είναι απαραίτητο να ποντάρουμε όχι μόνο στην Τουρκία, αλλά και στο Ιράν. Για ισορροπία, γράφει ο Ρώσος αναλυτής.

https://echedoros.blog/2023/12/08/%ce%bf%ce%b9-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%81%cf%89%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b9%cf%81%ce%ac/

Χουανίτα Κάστρο: Η μικρή αδελφή του Φιντέλ που πολέμησε τη δικτατορία του Μπατίστα και μετά έγινε πράκτορας της CIA για να ανατρέψει τον αδελφό της

0

Η Χουανίτα Κάστρο, μια από τις μικρότερες αδερφές των επαναστατών ηγετών της Κούβας Φιντέλ και Ραούλ Κάστρο, ήταν αρχικά ενεργή στον αγώνα των αδελφών της ενάντια στο καθεστώς Μπατίστα που υποστηριζόταν από τις ΗΠΑ. Ωστόσο, στράφηκε εναντίον τους αμέσως μετά την άνοδό τους στην εξουσία το 1959.

Σύμφωνα με τα απομνημονεύματά της το 2009, «Fidel and Raúl Mis Hermanos: La Historia Secreta» που έγραψε από κοινού με τη María Antonieta Collins, η Juanita άρχισε να συνεργάζεται με τη CIA από το 1961, καθώς έκανε προσπάθειες να ανατρέψει το καθεστώς Κάστρο.

Προερχόμενη από ένα παραδοσιακό καθολικό υπόβαθρο, χωρίς τις ευκαιρίες εκπαίδευσης των αδελφών της, η Χουανίτα, η οποία πέθανε σε ηλικία 90 ετών, είχε γίνει ανοιχτά εχθρική προς την επανάσταση που ριζοσπαστικοποιείτο συνεχώς.

Πριν από την εμπλοκή της με τη CIA άνοιξε μια πανσιόν στο πλούσιο προάστιο Miramar της Αβάνας για να προστατεύσει τους ανθρώπους που ήτνα αντίθετοι με το καθεστώς, καθώς και για να τους προετοιμάσει για τη φυγή στην εξορία. Όλοι γνώριζαν για την αντεπαναστατική της δράση, αλλά την προστάτευε η παρουσία της μητέρας της Λίνας και των αδελφών της μητέρας της.

Μετά την εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων από Κουβανούς εξόριστους τον Απρίλιο του 1961, όταν η Χουανίτα χρησιμοποιούσε την επιρροή της για να εξασφαλίσει την απελευθέρωση από τη φυλακή πολλών γνωστών της, την πλησίασε η φίλη της Βιρτζίνια Λεϊτάο ντα Κούνια, σύζυγος του Βραζιλιάνου πρεσβευτή στην Αβάνα, η οποία της πρότεινε ότι θα μπορούσε να γίνει ευκολότερη αυτή η ανθρωπιστική αποστολή, αν την υποστήριζε η CIA.

Η Χουανίτα πέταξε στην Πόλη του Μεξικού τον Ιούνιο, όπου «ανακρίθηκε» από τον Tony Sforza, τον διοργανωτή της Operation Mongoose, ενός έργου της CIA που σχεδιάστηκε, σύμφωνα με την οδηγία του προέδρου John F Kennedy, «για να βοηθήσει τον λαό της Κούβας να ανατρέψει το κομμουνιστικό καθεστώς στην Κούβα από μέσα”.

Η Χουανίτα ήταν η πρώτη πρόσληψη. Με την κωδική ονομασία Donna, επέστρεψε στην Αβάνα, όπου είχε εγκατασταθεί πομπός βραχέων κυμάτων στο σπίτι της. Παίζοντας το Γοητευτικό Waltz του Marchetti έδινε σήμα ότι έρχεται ένα σημαντικό μήνυμα ενώ με την Madame Butterfly του Puccini εννούσε ότι δεν υπήρχαν νέα.

Συνέχισε το έργο της για τη διάσωση ανθρώπων από τη φυλακή, αλλά έπεσε στην αντίληψη των κουβανικών υπηρεσιών πληροφοριών. Όταν η Λίνα πέθανε το 1963, η προστασία της Χουανίτα εξαφανίστηκε. Ο Ραούλ την επισκέφτηκε με έναν μεγάλο φάκελο που περιείχε μια περιγραφή των παραπτωμάτων της και ένιωσε ότι αυτή ήταν μια προειδοποίηση που δεν μπορούσε να αγνοήσει. Έφτασε στο Μεξικό τον Ιούνιο του 1964, προκαλώντας  πρωτοσέλιδα σε όλο τον κόσμο όταν επιτέθηκε στην κυβέρνηση του αδελφού της.

Η Χουανίτα ξεκίνησε μιά  τυπική εξόριστη ζωή στο Μαϊάμι, με κάποιους να συμφωνούν μαζί της και άλλους να της επιτίθενται. Για πέντε χρόνια, συνέχισε να απολαμβάνει την υποστήριξη της CIA. Αλλά η ορκωμοσία του προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον το 1969 οδήγησε σε αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ.

Ανυπομονώντας να προωθήσουν τη ύφεση με τη Σοβιετική Ένωση, οι Αμερικανοί συμφώνησαν να υποβαθμίσουν την αντικουβανική προπαγάνδα, ενώ οι Ρώσοι υποσχέθηκαν να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να πείσουν τον Φιντέλ να εγκαταλείψει τον ένοπλο αγώνα στη Λατινική Αμερική.

Η Χουανίτα ήταν θύμα αυτής της αλλαγής, χάνοντας σύντομα την οικονομική υποστήριξη της CIA. Άνοιξε ένα φαρμακείο στο Calle Ocho του Μαϊάμι, έναν δρόμο όπου κυριαρχούσαν οι Κουβανοί εξόριστοι. Γυναίκα με ισχυρή άποψη, με πολλά από τα χαρακτηριστικά των διάσημων αδερφών της, η Χουανίτα είχε καλή μύτη για δουλειές και το φαρμακείο ήταν επιτυχημένο. Αναμφίβολα θα είχε ευημερήσει περισσότερο αν οι ιβρυδικές εμπορικές επιχειρήσεις της  στην Κούβα δεν είχαν κρατικοποιηθεί τα πρώτα χρόνια της επανάστασης.

Γεννημένη στο κτήμα της οικογένειας Κάστρο στο Μπιράν, στην επαρχία Ολγκίν, η Χουανίτα ήταν το πέμπτο από τα επτά παιδιά του Άγγελ Κάστρο, ενός ευημερούντος μετανάστη από τη Γαλικία στη βόρεια Ισπανία, και της Λίνα Ρουζ, παιδί μιας εργατικής οικογένειας από το Πινάρ ντελ Ρίο.

Σε ηλικία 15 ετών, με επιχειρηματικό πνεύμα που κληρονόμησε από τον πατέρα της, η Χουανίτα τον έπεισε να χρηματοδοτήσει και να κατασκευάσει έναν κινηματογράφο στο κτήμα. Αργότερα συνέχισε να διευθύνει μια επιτυχημένη φάρμα χοίρων και στη συνέχεια έναν ραδιοφωνικό σταθμό στην Αβάνα.

Ο Άγγελ πέθανε το 1956, ενώ ο Φιντέλ και ο Ραούλ βρίσκονταν στο Μεξικό και ετοιμάζονταν να πλεύσουν στην Κούβα με το πλοίο τους Granma για να ξεκινήσουν τον αγώνα τους ενάντια στον Μπατίστα. Η Χουανίτα κατάφερε να εξασφαλίσει άδεια από τα αδέρφια της για να μπορεί να ασχοληθεί με τις υποθέσεις της φάρμας. Λάτρης των γρήγορων αυτοκινήτων, απέκτησε ένα νέο πράσινο Chevrolet Impala.

Το Granma έφτασε στον προορισμό του τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Το 1957, καταλαβαίνοντας ότι κινδύνευε ως αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων των αδερφών της, η Χουανίτα αποφάσισε να φύγει από την Κούβα και, ταξιδεύοντας με το Chevrolet της, πήρε το πλοίο από την Αβάνα για το Μαϊάμι, συμμετέχοντας στις δραστηριότητες συγκέντρωσης χρημάτων για το Κίνημα  Fidel’s 26 July Movemen, στη Φλόριντα.

Αφού ταξίδεψε στο Μεξικό για να συναντήσει τη μητέρα και τις αδερφές της τα Χριστούγεννα, διαπίστωσε ότι η βίζα της για τις ΗΠΑ είχε ανακληθεί και ήταν υποχρεωμένη να επιστρέψει στο Μαϊάμι. Τώρα παράνομη μετανάστης, επέστρεψε στην Κούβα και έμεινε στο αγρόκτημα. Αναγνωρίστηκε από την αστυνομία κατά την επίσκεψή της στην Αβάνα, κατέφυγε στη βραζιλιάνικη πρεσβεία τον Σεπτέμβριο του 1958, χάρη στη φίλη της Βιρτζίνια, και παρέμεινε εκεί μέχρι το πρωί της επανάστασης τον Ιανουάριο του 1959. Η Χουανίτα έφυγε μόλις έφτασε ο υπουργός Πληροφοριών του Μπατίστα να ζητήσει άσυλο.

Ποτέ δεν ήταν απόλυτα σύμφωνη με την επανάσταση των αδελφών της, αλλά όντας κοινωνικά ευαίσθητη , μπήκε στο έργο της κατασκευής ενός νοσοκομείου κοντά στο οικογενειακό κτήμα. Όταν ο Φιντέλ πρότεινε να έρθει ο Τσε Γκεβάρα να το εγκαινιάσει, η Χουανίτα εξοργίστηκε.

Σιχαινόταν τον Γκεβάρα, πιστεύοντας ότι ήταν υπεύθυνος για τη στροφή της επανάστασης προς τον κομμουνισμό, και ήταν εχθρική για την προώθηση του ένοπλου αγώνα. Ο Φιντέλ έστειλε τον Χουάν Αλμέιδα Μπόσκε αντ’ αυτού και αναγκάστηκε να ακούσει στην τελετή έναρξης, ενώ η Χουανίτα διακήρυξε το “Democracia sí, comunismo no” (Δημοκρατία – ναι, κομμουνισμός – όχι), κάτω από τα χειροκροτήματα του πλήθους.

Αφού άνοιξε το φαρμακείο της στο Μαϊάμι, συνέχισε να υποστηρίζει τους Κουβανούς εξόριστους και να κάνει εκστρατείες κατά του κομμουνισμού. Έγινε πολίτης των ΗΠΑ το 1984 και αποσύρθηκε από τη λειτουργία της επιχείρησής της το 2007.

Όταν ο Φιντέλ πέθανε το 2016, η Χουανίτα δεν επέστρεψε για την κηδεία του, αλλά ούτε χάρηκε για το θάνατό του, όπως πολλοί από την κουβανική κοινότητα στο Μαϊάμι. Είπε: «Με τον ίδιο τρόπο που οι άνθρωποι διαδηλώνουν και γιορτάζουν, εγώ απλώς θλίβομαι … Είναι η οικογένειά μου».

Με πληροφορίες από theguardian.com
Ελλάδα Αθήνα

https://hellasjournal.com/2023/12/chouanita-kastro-i-mikri-adelfi-tou-fintel-pou-polemise-ti-diktatoria-tou-batista-ke-meta-egine-praktoras-tis-cia-gia-na-anatrepsi-ton-adelfo-tis-videos/

O δισεκατομμυριούχος κληρονόμος του οίκου Hermès θέλει να αφήσει την περιουσία του στον Μαροκινό κηπουρό του

0

Ο κληρονόμος του οίκου Hermès Νικολά Πουές, ανύπαντρος και άτεκνος, πήρε μια απόφαση που μοιάζει μοναδική και αμετάκλητη: να αφήσει την περιουσία δισεκατομμυρίων του στον Μαροκινό κηπουρό του.

Ο 80χρονος Γάλλος μεγιστάνας, απόγονος πέμπτης γενιάς του Thierry Hermès, ιδρυτή της εταιρείας το 1837 και πρώτου μετόχου της, αποσύρθηκε από το διοικητικό συμβούλιο του οίκου το 2014, αλλά εξακολουθεί να κατέχει το 5,7% των μετοχών του οίκου μόδας, κάτι που τον καθιστά κάτοχο περιουσίας που εκτιμάται στα 10 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ο κληρονόμος του οίκου Hermes, Νικολά Πουές

Ο κληρονόμος του οίκου Hermès, Νικολά Πουές
Θέλει να υιοθετήσει τον Μαροκινό κηπουρό του
Ο επιχειρηματίας, ο οποίος ζει σε μια πολυτελή έπαυλη στο La Fouly της Ελβετίας, είναι ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο και επιθυμία του είναι να υιοθετήσει «τον πρώην κηπουρό και βοηθό του» για να τον κάνει κληρονόμο της περιουσίας του.

Πρόκειται για έναν 51χρονο Μαροκινό, παντρεμένο με Ισπανίδα και πατέρα δύο παιδιών, το όνομα του οποίου δεν έχει γίνει γνωστό και τον οποίο θέλει να ευχαριστήσει για την πολυετή πίστη και εργασία του.

Πόσα χρήματα μπορεί να του αφήσει ο κληρονόμος του οίκου
Hermès
Η ελβετική εφημερίδα Tribune de Genève αποκάλυψε ότι ο κληρονόμος της Hermès επικοινώνησε πέρυσι με τον δικηγόρο του για να προσπαθήσει να διευθετήσει το θέμα της κληρονομιάς του, δεδομένης της έλλειψης απογόνων από την πλευρά του.

jeanine magan
@JeanineMaganga
Le milliardaire français et héritier de la maison Hermès, Nicolas Puech, cherche à adopter son jardinier marocain afin d’en faire l’héritier légitime de sa fortune de 11,5 milliards d’euros. Célibataire et sans enfant à 80 ans, il a rédigé une lettre en octobre 2022…

Image

Σε μια επιστολή του αποκάλυψε ότι η τελευταία του επιθυμία ήταν να υιοθετήσει τον κηπουρό του, προκειμένου να του μεταβιβάσει την περιουσία του. Ως κάτοικος της Ελβετίας, αυτό δεν απαγορεύεται από την ελβετική νομοθεσία, αν και δεν φαίνεται να είναι μια συνήθης διαδικασία. Η διαδικασία είναι προφανώς ακόμη σε εξέλιξη, αλλά, αν επιτύχει, ο δικαιούχος θα μπορούσε να κληρονομήσει «τουλάχιστον το ήμισυ» της περιουσίας του, στην προκειμένη περίπτωση 5 δισ. ευρώ.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα -Ποιος αντιδρά και γιατί κάνει λόγο για απληστία
Ωστόσο, συνεχίζει η ελβετική εφημερίδα, το σχέδιο αυτό του κληρονόμου της Hermès προσκρούσει σε αντιδράσεις. Το 2011 ο Νικολά Πουές υπέγραψε ένα κληρονομικό συμβόλαιο -πιο δεσμευτικό από διαθήκη- υπέρ ενός Ιδρύματος με έδρα τη Γενεύη που ονομάζεται «Ισοκράτης», το οποίο χρηματοδοτεί έργα για την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης μέσω ΜΚΟ που υποστηρίζουν τη δημοσιογραφία.

Οι διάσημες τσάντες Hermes
Οι διάσημες τσάντες Hermès

Αλλά σε «ένα χειρόγραφο σημείωμα», με ημερομηνία «Φεβρουάριος 2023», το οποίο συμβουλεύτηκε η εφημερίδα, ο δισεκατομμυριούχος έκανε «στροφή», εξηγώντας ότι «προτίθεται να κάνει άλλες διαθήκες».

Σε επικοινωνία με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, το Ίδρυμα δήλωσε ότι «πρόσφατα έμαθε για την πρόθεση του ιδρυτή του να ακυρώσει το κληρονομικό συμβόλαιο» αλλά «δεν γνώριζε για άλλες διατάξεις». «Αυτή η επιθυμία να ακυρωθεί μονομερώς το σύμφωνο κληρονομιάς φαίνεται αβάσιμη» αναφέρει το ίδρυμα, το οποίο αντιτίθεται στην κίνηση αυτή, αλλά επιμένει ότι αφήνει την πόρτα ανοιχτή για «συζήτηση».

Το Ίδρυμα σημειώνει, επίσης, πως λυπάται που «οι δραστηριότητές του προς το δημόσιο συμφέρον απειλούνται στη συνέχειά τους» από περιστάσεις «εντελώς πέρα από τον έλεγχό του», σε ένα σκηνικό «διαπροσωπικών συγκρούσεων και απληστίας κάθε είδους»

https://www.iefimerida.gr/zoi/klironomos-hermes-poy-afinei-perioysia-toy”>O δισεκατομμυριούχος κληρονόμος του οίκου Hermès θέλει να αφήσει την περιουσία του στον Μαροκινό κηπουρό του

Κ. Λάμπος: Ελληνική εξωτερική πολιτική, χωρίς τους Έλληνες, την Ελλάδα και τον Ελληνισμό;

1

 

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

Λεπτό, σημαντικό και δύσκολο θέμα η εξωτερική πολιτική. Κρίσιμο θέμα όταν ασκείται με βάση τα εθνικά συμφέροντα και με γνώση και επίγνωση. Όταν όμως ασκείται με βαθιές υποκλίσεις, υποκριτική αισιοδοξία και καθ’ υπαγόρευση και με βάση ξένα συμφέροντα και μάλιστα αυτά του Ηγεμόνα και των χρήσιμων ηλιθίων του, τότε καταντάει κοροϊδία σε εξευτελιστικό βαθμό. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που δίνει το δικαίωμα στον ορκισμένο εχθρό σου να σε αποκαλεί ‘φίλο’ του ακόμη και ‘αδερφό’ του, κι’ εσύ να χασκογελάς και τάχα να  χαίρεσαι, ενώ ξέρεις πως ότι κάνει, το κάνει βάσει μακροχρόνιου σχεδίου, με σκοπό να έρθει κάποια νύχτα να λεηλατήσει τον τόπο σου, να αφανίσει την πατρίδα σου και να σε σφάξει.

Αλήθεια γιατί χαίρεται η κυβέρνηση και η λούμπεν ελίτ της Ελλάδας με τα καμώματα του Ερντογάν;

Μήπως, ο Ερντογάν, πήρε πίσω το casus belli?

Μήπως πήρε πίσω τα στρατεύματα κατοχής από την μαρτυρική Κύπρο;

Μήπως έπαψε να θεωρεί πως μοιραζόμαστε το Αιγαίο Αρχιπέλαγος;

Μήπως έπαψε να εντάσσει στην ιμπεριαλιστική πολιτική του την Δυτική Θράκη;

Μήπως έπαψε να διεκδικεί το Ελληνικό νησιώτικο και θαλάσσιο τμήμα της Ανατολικής Μεσογείου;

Μήπως έπαψε να υπονομεύει την Ελλάδα στα Βαλκάνια και να διεκδικεί για την Τουρκία ρόλο Γκαουλάϊτερ στην ευρύτερη περιοχή, γεγονός που συνδέεται με καινούργιες και πολύ χειρότερες περιπέτειες για την Ελλάδα και τον  Ελληνισμό;

Τίποτα από όλα αυτά, και πολλά άλλα ακόμα,  δεν έκανε ο Ερντογάν ως εκφραστής του βάρβαρου τούρκικου επεκτατισμού.

Τότε γιατί η κυβέρνηση και η λούμπεν Ελίτ της Ελλάδας χαίρονται και προσπαθούν να κοιμίσουν τον Ελληνικό Λαό και τον Ελληνισμό;

Μήπως η Ευρωπαϊκή Ένωση:

Έπαψε να σέρνεται, ως χρήσιμος ηλίθιος, πίσω από τις ιμπεριαλιστικές επιλογές των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής και να συμμετέχει σε σφαγές και γενοκτονίες;

Απέκτησε ταυτότητα και ανεξάρτητη οντότητα και αποφάσισε, ως ιστορικά η μεγαλύτερη (ενωμένη ‘εν τοις πράγμασι’ και επί της ουσίας) οικονομική, πνευματική, πολιτισμική και, σε σχέση με άλλες δυνάμεις, ηθική δύναμη, να αρνείται τους ηγεμονισμούς και

Διαχώρισε την θέση της από την παρακμασμένη Δύση και την δεσποτική Ανατολή και δείχνει προς έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς ανισότητες, καταστροφές και πολέμους;

Μήπως τα κορυφαία όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Επιτροπή και το Συμβούλιο, ζήτησαν από την Τουρκία να άρει το casus belli, επειδή τα σύνορα της Ελλάδας, που είναι κράτος/μέλος της είναι και σύνορα της ΕΕ, οπότε αυτό απευθύνεται στο σύνολο των κρατών/μελών της ΕΕ;

Μήπως τα κορυφαία όργανα της ΕΕ απαίτησαν την απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής από την Κύπρο που και αυτή είναι κράτος/μέλος της ΕΕ;

Μήπως ο μεγάλος ηγεμόνας της Δύσης που για να εξοντώσει τους αντιπάλους του, της Ανατολής, για την παγκόσμια ηγεμονία, εγγυήθηκε στην Ελλάδα πως δεν θα επιτρέψει στην Τουρκία να απειλεί την σύμμαχό της, στο ιμπεριαλιστικό ΝΑΤΟ, Ελλάδα;

Τίποτα από όλα αυτά και πολλά άλλα δεν έγινε.

Έγινε όμως κάτι άλλο , που ως τέτοιο που φαίνεται μοιάζει με κωμωδία, όταν όμως στεριώσει ως δοτή και ελεγχόμενη από τους δημιουργούς της εξουσία, θα προκαλέσει και θα ανεχθεί νέες τραγωδίες για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό, κι’ αυτό έχει να κάνει με την καθόλου τυχαία αποσύνθεση των πολιτικών και κομματικών οντοτήτων της χώρας, με στόχο την πολτοποίηση της ελληνικής κοινωνίας που θα την καταστήσει εντελώς ανίκανη να αντιδράσει στους ακρωτηριασμούς της Ελλάδας που προφανέστατα δρομολογούνται. Όσοι δεν μπορούν να δουν πίσω από την πολιτική φαιδρότητα τους σκηνοθέτες, τους θλιβερούς βοηθούς και συνεργάτες τους και τα σχέδιά τους είναι καταδικασμένοι να τα ζήσουν σε όλη τους την αγριότητα.

Και επειδή το κεφάλαιο δεν φέρνει πρόοδο, αλλά καταστροφή και εξαθλίωση των πολλών και δεν συμβάλλει στην κοινωνική ισότητα, όπως αφελώς, ή με κυνισμό διακηρύσσουν τυχάρπαστοι, ουρανοκατέβατοι και φυτευτοί κλόουν/μεσσίες, αλλά και επειδή οι φωτισμένες ‘επαναστατικές’ και τάχα ‘αριστερές’, αλλά εξουσιαστικές και πρόθυμες για παραδουλεύτρες του κεφαλαίου, πρωτοπορίες, έκαναν, ως επισφράγισμα της ιστορικής τους αποτυχίας, χαρακίρι, εμείς, ‘ο λαός τους’, ξεμείναμε από σωτήρες. Γι’ αυτό καλό είναι οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού της Ελλάδας, να αυτονομηθούν πνευματικά, πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά από όλα τα πολιτικά και κομματικά μαγαζιά του κεφαλαίου, αγοραίου ή/και κρατικού και να αναλάβουν άμεσα οι ίδιες τις τύχες της χώρας στα χέρια τους, με γνώμονα και οδηγητή αντιλήψεις σύγχρονες, απαλλαγμένες από τις ιδεολογίες του 19ου και του 20ου αιώνα και αντάξιες των αναγκών και των δυνατοτήτων του 21ου αιώνα.

Το κεφαλαιοκρατικό σύστημα χρεοκόπησε κα αποτελεί κίνδυνο για τον άνθρωπο, για τις κοινωνίες του, για το περιβάλλον και για το μέλλον. Οι εξελίξεις των επιστημών και της τεχνολογίας, υπό τον έλεγχο της κοινωνίας βεβαίως, μπορούν να κάνουν πραγματικότητα το όραμα του Αριστοτέλη, σύμφωνα με τον οποίο, ‘όταν οι κατακτήσεις της επιστήμης και της τεχνολογίας θα μπορούν να δημιουργούν μόνες τους όσα χρειάζεται ο άνθρωπος και η κοινωνία, τότε δεν θα χρειάζεται να υπάρχουν αφεντικά και δούλοι’. Βρισκόμαστε σε αυτήν την φάση ως άνθρωποι, κοινωνίες και ανθρωπότητα. Αν δεν βιαστούμε όμως θα πέσουμε στον ψηφιακό μεσαίωνα που ετοιμάζει ο σκληρός πυρήνας του κεφαλαίου με την ‘Μεγάλη επανεκκίνηση’ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και τον ‘Μετανθρωπισμό’ των νοσηρών εγκεφάλων, που νομίζουν πως θα σωθούν, είτε με πολιτικές νεομαλθουσιανισμού εξοντώνοντας τα 15/16 της ανθρωπότητας, είτε μετακομίζοντας στον Άρη, ή κάπου αλλού στο διάστημα.

Η αστική δημοκρατία αδυνατεί πιά να υπηρετήσει το ίδιο το κεφάλαιο και γι’ αυτό το κεφάλαιο την αρνείται για λογαριασμό ανοιχτά αυταρχικών μορφών διακυβέρνησης που θα αντιστοιχούν στην συγκρουσιακή σχέση μεταξύ του 1% που λυμαίνεται τον πλανήτη και κυβερνάει την ανθρωπότητα και το 99% που λιμοκτονεί στο περιθώριο, παρά το γεγονός πως αυτό δημιουργεί τον πλούτο και τον πολιτισμό.

Ο άνθρωπος από τότε που κατέβηκε από τα δέντρα και βγήκε από τις σπηλιές πορεύεται και αγωνίζεται διαχρονικά με το όραμα της κοινωνικής ισότητας. Τώρα, αυτό το όραμα μπορεί να γίνει πραγματικότητα για ολόκληρη την ανθρωπότητα, στην μορφή της άμεσης/αταξικής δημοκρατίας, φτάνει να απογαλακτιστούμε από εκείνες τις δυνάμεις και τους μύθους, που μας προορίζουν για ψηφιακά πειραγμένους μισθωτούς δούλους, για προγραμματισμένους στρατιώτες και μισθοφόρους, για ανόητους βουλιμικούς και αχόρταγους καταναλωτές και για χαζοχαρούμενους κλακαδόρους οπαδούς των εκάστοτε σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων.

Μέσα σε αυτήν την συγκυρία η Ελλάδα κινδυνεύει. Και κινδυνεύει όχι τόσο από άσπονδους φίλους και ορκισμένους εχθρούς, όσο από την αφέλειά μας που μας κάνει πάντα ευκολόπιστους και πάντα προδομένους. Η καμπάνα χτυπάει τώρα πιο δυνατά από ποτέ για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.

_____________________

ΠΗΓΗ: https://classlessdemocracy.blogspot.com/2023/12/16.html,