Αρχική Blog Σελίδα 1510

Η Χεζμπολάχ απάντησε στο Ισραήλ – «Είμαστε έτοιμοι για πόλεμο»!

0

Επικίνδυνη κλιμάκωση – Το Τελ Αβίβ είχε προειδοποιήσει την οργάνωση του Λιβάνου

Κλιμακώνεται επικίνδυνα η κατάσταση ανάμεσα σε Ισραήλ και Χεζμπολάχ, με την οργάνωση του Λιβάνου να δηλώνει έτοιμη για πόλεμο! 

«Έχουμε επίγνωση ότι είμαστε μέρος της σύγκρουσης και είμαστε έτοιμοι για ότι χρειαστεί», ήταν η απάντηση της Χεζμπολάχ, στις απειλές του Ισραήλ ότι αν συνεχίσει να δέχεται επιθέσεις από το έδαφος του Λιβάνου, τότε θα προχωρήσει σε εισβολή στη χώρα.

Θυμίζεται ότι πόλεμος Ισραήλ-Χεζμπολάχ στο έδαφος του Λιβάνου είχε πραγματοποιηθεί το 2006, με εκατοντάδες νεκρούς.

Νωρίτερα, ο ηγέτης του κόμματος «Εθνική Ενότητα» Μπένι Γκαντζ, ο οποίος εντάχθηκε στο πολεμικό συμβούλιο της κυβέρνησης Νετανιάχου, υποστήριξε σήμερα ότι η κατάσταση στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ πρέπει να αλλάξει, προειδοποιώντας ότι ο χρόνος της διπλωματίας τελειώνει. Ο ισραηλινός στρατός θα ενεργήσει για να απομακρύνει τη Χεζμπολάχ από τα σύνορα με τον Λίβανο εάν συνεχιστούν οι επιθέσεις του, προειδοποίησε Ισραηλινός υπουργός.

Ο Μπένι Γκαντζ είπε ότι ο στρατός θα επέμβει εάν οι μαχητές δεν σταματήσουν τα πυρά προς το βόρειο Ισραήλ. Εν τω μεταξύ, ο επικεφαλής των ισραηλινών αμυντικών δυνάμεων είπε ότι τα στρατεύματα βρίσκονται σε «πολύ υψηλή ετοιμότητα» για περισσότερες μάχες στο βορρά. «Το πρώτο μας καθήκον είναι να αποκαταστήσουμε την ασφάλεια και το αίσθημα ασφάλειας στους κατοίκους στο βορρά, και αυτό θα πάρει χρόνο», δήλωσε ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, Αντιστράτηγος Χέρτσι Χαλέβι.

Οι διασυνοριακές ανταλλαγές πυρών έχουν κλιμακωθεί μετά τις επιθέσεις της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου. Την Τετάρτη (27.12), η Χεζμπολάχ εξαπέλυσε τον υψηλότερο αριθμό διασυνοριακών επιθέσεων σε μια μέρα από τις 8 Οκτωβρίου, ανέφεραν πηγές ασφαλείας στο Reuters.

Νωρίτερα οι IDF πραγματοποίησαν «εκτεταμένες» επιδρομές στο Ayta ash Shab και Ramyeh του νότιου Λιβάνου, καθώς και σε άλλες περιοχές, εν μέσω επιθέσεων της Χεζμπολάχ στα βόρεια σύνορα με το Ισραήλ.

Οι IDF λένε ότι τα πλήγματα που πραγματοποιήθηκαν από μαχητικά αεροσκάφη, άρματα μάχης και πυροβολικό στόχευσαν υποδομές της Χεζμπολάχ που χρησιμοποιούνται για την πραγματοποίηση επιθέσεων κατά του Ισραήλ.

Ένα άλλο στρατιωτικό συγκρότημα της Χεζμπολάχ χτυπήθηκε από μαχητικά αεροσκάφη ως απάντηση σε επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν νωρίτερα σήμερα, λένε οι IDF.

Ακόμη οι αμυντικές δυνάμεις του Ισραήλ προσθέτουν ότι χτυπήθηκαν τόσο ένας πυρήνας της Χεζμπολάχ που ετοιμαζόταν να πραγματοποιήσει επίθεση με αντιαρματικούς πυραύλους όσο και ένας άλλος πυρήνας σε κτίριο που χρησιμοποιείται για την εκτόξευση βλημάτων κατά Ισραηλινών. Σημειώνεται πως μέχρι το τελευταίο 24ωρο η Χεζμπολάχ εκτόξευσε εναντίον του Ισραήλ 50 ρουκέτες και πυραύλους καθώς και δύο drones.

Η αύξηση των επιθέσεων δημιουργεί ανησυχίες ότι η σύγκρουση στη Γάζα μπορεί να γίνει ευρύτερη σε ολόκληρη την περιοχή. Η Χεζμπολάχ – μια σιιτική μουσουλμανική οργάνωση – έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική από τα δυτικά κράτη, το Ισραήλ, τις αραβικές χώρες του Κόλπου και τον Αραβικό Σύνδεσμο.

Χρηματοδοτούμενη από το Ιράν, είναι μια από τις πιο βαριά οπλισμένες, μη κρατικές στρατιωτικές δυνάμεις στον κόσμο. Το 2006, ένας πλήρης πόλεμος μεταξύ της Χεζμπολάχ και του Ισραήλ ξεκίνησε όταν η Χεζμπολάχ πραγματοποίησε μια θανατηφόρα διασυνοριακή επιδρομή, με τα ισραηλινά στρατεύματα να εισβάλλουν στο νότιο Λίβανο.

Στα σύνορα, έχει αυξηθεί η ρίψη ρουκετών και η χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών από τη Χεζμπολάχ αυτή την εβδομάδα, με τα ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη να απαντούν γρήγορα. Τα κρατικά μέσα ενημέρωσης του Λιβάνου ανέφεραν ότι ένας μαχητής της Χεζμπολάχ και δύο συγγενείς του σκοτώθηκαν σε ισραηλινή αεροπορική επιδρομή. Η επίθεση φέρεται να έπληξε ένα σπίτι στο Bint Jbeil, μια πόλη περίπου 2 χιλιόμετρα από τα σύνορα με το Ισραήλ.

Μια δήλωση της Χεζμπολάχ ανέφερε ότι ένα από τα θύματα, ο Ibrahim Bazzi, ήταν Αυστραλός πολίτης που επισκεπτόταν την οικογένειά του. Περισσότεροι από 100 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στον Λίβανο από τον Οκτώβριο – οι περισσότεροι από τους οποίους είναι μαχητές της Χεζμπολάχ, αλλά και άμαχοι, μεταξύ των οποίων τρεις δημοσιογράφοι.

Από την ισραηλινή πλευρά, τουλάχιστον τέσσερις πολίτες και εννέα στρατιώτες είναι γνωστό ότι έχουν σκοτωθεί στα σύνορα με τον Λίβανο από την έναρξη των εχθροπραξιών. Χιλιάδες πολίτες που ζουν σε δεκάδες κοινότητες της περιοχής έχουν απομακρυνθεί από τον στρατό.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/ektakto-i-xezmpolax-apantise-sto-israil-eimaste-etoimoi-gia-polemo/

 

HOW BRITAIN GOT ON BOARD WITH GREECE’S DICTATORS

0

When Greek army officers seized power in Athens in 1967, Harold Wilson’s Labour government decided to do business with its repressive NATO and commercial ally, overriding human rights concerns, declassified files show.

27 DECEMBER 2023

On 21 April 1967, a group of mid-ranking army officers took control of Greece in a coup – placing tanks in the streets of Athens and securing the acquiescence of Constantine, the country’s 26-year-old king.

The colonels’ junta quickly curtailed many basic freedoms in the name of saving Greece from communism. It suspended parliament and much of the constitution, restricted public gatherings and censored the press.

It imprisoned mainstream politicians and thousands of alleged leftists. And it imposed numerous petty bans – prohibiting miniskirts for girls, long hair for boys and various cultural works.

In Britain, this created a dilemma for Harold Wilson’s Labour government.

Amid widespread media criticism and public disapproval of the coup, there was considerable pressure on ministers to condemn the regime – but also pragmatic arguments for working with it.

How did the British government respond to the military takeover of a fellow member of NATO?

NATO ally

In the geopolitics of the cold war, Greece was seen as a crucial ally on NATO’s south-eastern flank, close to several communist or Soviet-sympathising countries.

In addition, Britain was anxious to retain influence amid Greek-Turkish tensions in its former colony Cyprus, where it had (and retains) two military bases. And it had commercial interests in Greece.

RELATED

REVEALED: BRITAIN SECRETLY TURNED NON-ALIGNED CYPRUS INTO A KEY NATO…

READ MORE 

In a memo to his foreign secretary George Brown on 28 April, Wilson noted Greece’s significance as “a NATO ally and a fairly key spot in the Mediterranean, to say nothing of its involvement in the Cyprus problem”.

Believing the regime appeared “precarious”, Wilson suggested that NATO countries might consider how to “strengthen the resistance of the King” and encourage conservative politicians not to cooperate.

But Brown was against “political meddling”, saying the junta had both “full military backing” and “popular acquiescence”. He argued that the “best hope lies in seeking to modify the regime by cautious and measured co-operation, both from the King and from respectable politicians”.

By exerting “the right pressures”, he wrote, the colonels might be encouraged “back to fully constitutional government within the foreseeable future”.

Doing business

At a meeting on 3 May with Sir Ralph Murray, the British ambassador to Greece, Brown sought advice on whether to “take the coup calmly and carry on business as usual or to act very disturbed by what had happened and show our displeasure”, the minutes record.

Murray responded that “it would be right to do business with the regime and try to push them into a suitable political evolution”.

The ambassador explained: “We had commercial interests in Greece. We had the NATO interest – and the colonels were ardent NATOists – and we had humanitarian problems [such as securing the release of British prisoners].”

“It would be right to do business with the regime”

Murray added that “we could use the strength of feeling in this country about the coup as a way of pushing them in the right direction” – with Brown adding that this could be combined with “a certain aloofness”.

On 17 May, a paper circulated to the Cabinet by Brown set out two policy objectives: “to be able to do business with [the junta] to protect British interests”, and “to influence it towards a return to parliamentary and democratic procedures and a restoration of civil liberties”.

While publicly condemning the colonels “would have fitted the sense of shock and repugnance we felt and still feel”, wrote Brown, “it would have left us with no direct means of speaking our minds to the new leaders”.

The government repeatedly made similar arguments when defending its policy from its many critics within the public, parliament and the media. And it continued its policy of working with the junta after Constantine fled to exile in December 1967, following an unsuccessful attempted counter-coup.

RELATED

INSIDE BRITAIN’S MILITARY DICTATORSHIP IN THE MEDITERRANEAN

READ MORE 

Commercial projects

Within Whitehall, officials were keen to take forward commercial opportunities in Greece that had existed well before the coup. These included a possible “large order of British rail cars” to the Greek state railways from the company Metro-Cammell, with Britain potentially contributing £1m in aid.

A brief to chancellor James Callaghan in May said that the “Treasury interest” on this issue and other matters was “to enter into working relations with the new regime”. An accompanying note reiterated that the question of “whether we deal with the new regime…is from our point of view fairly clear”.

Another project was the possible sale of a British nuclear reactor worth about £32m (more than £740m in today’s prices). The UK’s Atomic Energy Authority (AEA) had been discussing this with Greece since early 1965, though other countries were also in contention.

About a month after the coup, on 18 May, AEA chair Sir Charles Cunningham wrote to the Foreign Office that “our basic aim remains, of course, to secure a nuclear order in Greece,” adding that the body was “anxious to maintain and improve the limited advantage which we have secured”.

However, in the following months the junta became wary after the collapse of proposals for a wider development project in Greece, which might have included the reactor.

A Foreign Office official wrote on 27 October: “The Greek authorities purport to believe that [the difficulty obtaining finance] was motivated by political considerations, i.e. HMG’s disapproval of the present Greek regime.” This had led it to “refuse to have dealings with at least one British firm”.

The next month, Sir Michael Stewart – who succeeded Murray as ambassador in July – reported following a meeting that “a solid residue of suspicion persists” in the minds of at least two of the junta’s three leaders.

Despite this, in December 1967 an AEA delegation visited Greece for five days in December 1967, making a presentation to key ministers and officials. A letter to the Foreign Office from an embassy official said this was down to “protracted advocacy”, adding that “it is now important to keep up the momentum”.

‘Bestialities’

Meanwhile, evidence was mounting of the junta’s human rights violations. In January 1968 Amnesty International said more than 2,700 prisoners were still being detained without trial in Greece, and that the use of torture was “widespread” against citizens suspected of opposition.

In April that year, a Foreign Office minister acknowledged “strong prima facie evidence of…inhuman treatment”. When Wilson referred to “bestialities” perpetrated by the dictatorship in parliament on 25 June, this crossed a line for the junta.

Two days later, the Greek ambassador, Panagiotis Verykios, visited the UK foreign secretary, who was now the MP Michael Stewart, who replaced George Brown in March 1968 – and coincidentally had the same name as the British ambassador.

“Evidence was mounting of the junta’s human rights violations”

Verykios warned that Wilson’s comments “would have unfavourable repercussions on our relations at a time when the Greek Government were considering the award of a contract for a nuclear power station”.

This message was reinforced in a telegram from Ambassador Stewart to the Foreign Office on 1 July. The embassy had heard from the local Metro-Cammell agent that while the junta had been poised to approve the contract for carriages, it now “had no choice but to call off all business now under negotiation with Britain”.

Following this, the foreign secretary sought advice from Ambassador Stewart on how to “minimise damage to our commercial interests”. Reviewing draft speaking notes intended for use in parliament, Sir Michael recommended that “the least that can be said and the milder the language used the better”.

He wondered “whether it would be possible to use the expression ‘harsh’ treatment or ‘maltreatment’ instead of ‘inhuman’ treatment…and to avoid the use of the word torture”.

RELATED

THE BRITISH CABAL COURTING TURKEY’S ERDOGAN REGIME

READ MORE 

Less reliable ally

At around the same time, on 2 July, the foreign secretary set out a “recently reviewed” Greece policy.

This reiterated that “private representations” were preferable to public criticism in influencing the junta towards democracy – and said these better supported Britain’s other key aims of maintaining influence over Cyprus, pursuing British commercial interests, and preserving Greece’s effectiveness to NATO.

Before the junta fell in 1974, there would be two changes of British government and numerous other relevant developments. But the UK’s broad policy approach remained consistent.

A significant factor behind this was concern that the regime could be replaced by a less reliable ally, whether from the left or the more extreme right. Before the coup, Greece had seen years of political upheaval.

The resignation of its then prime minister, George Papandreou, in 1965 precipitated a major crisis, followed by various short-lived administrations. Elections were due in May 1967, with Papandreou’s Centre Union party expected to make gains.

The party was moderate overall – but it included George’s son Andreas, whose more left-wing politics and alleged association with communists prompted concern in London.

Right-wing coup

In this context, a right-wing coup had widely been seen as a possibility. And for many Greek conservatives and Western governments, this outcome was arguably preferable to a liberal victory. 

A briefing note for Wilson in November 1966 noted speculation in Athens about “some kind of ‘extra-parliamentary solution’”, which, it added, “would not necessarily conflict with [British] interests”.

“A right-wing coup had widely been seen as a possibility”

In contrast, in January 1967 ambassador Ralph Murray had judged that a government dominated by Andreas Papandreou’s faction “would be seriously disturbing to us” in terms of NATO relations.

According to a telegram from Britain’s ambassador to West Germany on 2 May, in the weeks following the coup a senior German official had opined that “if we did not want to have a Papandreou government it was impossible to have a real democracy in Greece”.

While rarely stated so starkly, a comparable pragmatism would guide the policy of Britain and many of its NATO allies over the next seven years.

Κυβερνητικός εφιάλτης ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός

0

Του Νίκου Ιγγλέση

27/12/2023  

Η ελληνική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη, με βάση την Οδηγία 2014/89/ΕΕ από τις 23  Ιουλίου 2014, να υλοποιήσει το Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό για τα θαλάσσια ύδατα στα οποία ασκεί κυριαρχία ή έχει κυριαρχικά δικαιώματα ή ασκεί δικαιοδοσία σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Η προθεσμία για την κατάθεση του Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού (ΘΧΣ) κάθε κράτους-μέλους έληγε την 31η Μαρτίου 2021 και δόθηκε παράταση ενός έτους μέχρι τον Μάρτιο του 2022 λόγω του κοροναϊού. Η Ελλάδα δεν κατέθεσε, μέχρι σήμερα, κανένα σχέδιο (πρέπει να έχει τη μορφή νόμου που θα ψηφιστεί στη Βουλή) και η Κομισιόν την παραπέμπει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όπου θα της επιβληθεί επαναλαμβανόμενο πρόστιμο μέχρις ότου υλοποιήσει την Οδηγία.

Η υποχρέωση κατάρτισης ΘΧΣ αποτελεί εφιάλτη για την κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη γιατί:

α) Εάν το σχέδιο καταρτιστεί με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ (UNCLOS) τότε αυτό θα προκαλέσει την εντονότατη αντίδραση της Τουρκίας.

β) Εάν καταρτιστεί ένα μερικό σχέδιο που θα αφορά μόνο το Ιόνιο Πέλαγος, όπου έχει οριοθετηθεί η ΑΟΖ με την Ιταλία και την περιοχή της Αν. Μεσογείου που έχει γίνει η μερική οριοθέτηση   με την Αίγυπτο, τότε αυτό θα αποτελεί έμμεση παραδοχή όλων των τουρκικών διεκδικήσεων. Το ίδιο θα συμβεί αν καταρτιστεί σχέδιο που θα περιορίζεται στα υπάρχοντα σήμερα χωρικά ύδατα. Σε μια τέτοια περίπτωση θα υπάρξουν έντονες εσωτερικές αντιδράσεις σε πολιτικό και σε κοινωνικό επίπεδο.

γ) Εάν δεν κάνει απολύτως τίποτα, όπως μέχρι σήμερα, θα πληρώνει ετήσιο πρόστιμο και θα εγκαλείται ότι αδιαφορεί και υπονομεύει τα εθνικά συμφέροντα.

Για την αναγκαιότητα του ΘΧΣ η Οδηγία της Ε.Ε. αναφέρει ότι: «Η υψηλή και ταχέως αυξανόμενη ζήτηση για θαλάσσιο χώρο για διαφορετικούς σκοπούς, όπως οι εγκαταστάσεις για την παραγωγή ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, η εξερεύνηση και εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου, η θαλάσσια ναυτιλία και οι αλιευτικές δραστηριότητες, η διατήρηση του οικοσυστήματος και της βιοποικιλότητας, η εξόρυξη πρώτων υλών, ο τουρισμός, οι εγκαταστάσεις υδατοκαλλιέργειας και η υποθαλάσσια πολιτιστική κληρονομιά, καθώς και οι πολλαπλές πιέσεις στους παράκτιους πόρους, απαιτούν μια ολοκληρωμένη προσέγγιση σχεδιασμού και διαχείρισης».

Το πεδίο εφαρμογής του χωροταξικού σχεδιασμού αφορά τα θαλάσσια ύδατα όπως αυτά ορίζονται βάσει του νόμου 3983/2011 ως: «Τα ύδατα, ο θαλάσσιος βυθός και το υπέδαφος στη θαλάσσια πλευρά της γραμμής βάσης από την οποίαν μετριέται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης ως τα όρια της περιοχής όπου η Ελληνική Δημοκρατία ή άλλο κράτος μέλος έχει κυριαρχικά δικαιώματα ή ασκεί δικαιοδοσία σύμφωνα με τη Σύμβαση των Η.Ε. για το Δίκαιο της Θάλασσας».

Ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός πρέπει να περιλαμβάνει:

  1. Τις περιοχές αλιείας.
  2. Τις περιοχές υδατοκαλλιέργειας.
  3. Τις εγκαταστάσεις, τις υποδομές και τα υποθαλάσσια έργα για την έρευνα, την εκμετάλλευση και την εξόρυξη υδρογονανθράκων και άλλων ενεργειακών πόρων, πρώτων υλών, ορυκτών και αδρανών υλικών.
  4. Την παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ και συμβατικές πηγές.
  5. Τις διαδρομές υποβρυχίων αγωγών και καλωδίων.
  6. Τις περιοχές στρατιωτικών ασκήσεων.
  7. Τις λιμενικές εγκαταστάσεις και τις οδούς θαλασσίων μεταφορών.
  8. Τις προστατευόμενες περιοχές.
  9. Τους ενάλιους αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία κ.α.

Η Κύπρος τόλμησε

Λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα το Υπουργικό Συμβούλιο στη Λευκωσία ενέκρινε τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτός αποτελείται από επτά επί μέρους σχέδια που καλύπτουν όλες τις ακτές της νήσου, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της κατεχόμενης περιοχής. Στο ΘΧΣ της Κύπρου περιλαμβάνονται τα χωρικά ύδατα των 12 ν.μ. και η ΑΟΖ όπως έχει οριοθετηθεί, ενώ ορίζεται και η ΑΟΖ, με βάσει τη μέση γραμμή, με τις έναντι τουρκικές ακτές (βλέπε χάρτη).

Η αντίδραση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών ήταν έντονη. Παραθέτουμε το πλήρες κείμενο της δήλωσης του εκπροσώπου του Οντζού Κατσελί για να γίνουν αντιληπτά τόσο η αποτελεσματικότητα της κυπριακής ενέργειας όσο και οι αυθαίρετες και παράνομες τουρκικές αιτιάσεις:

«Οι περιοχές που καθορίζονται στο “Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχέδιο”, το οποίο βασίζεται σε οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και καταρτίζεται από όλα τα κράτη μέλη, παραβιάζουν, υπό αυτή τη μορφή τους, τα δικαιώματα της Τουρκίας και της “Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ)”.

»Η Τουρκία έχει καταθέσει τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας της στη Μεσόγειο στα Ηνωμένα Έθνη ήδη από το 2004 και πιο πρόσφατα το 2020. Από την αρχή έχει δηλωθεί ότι μονομερείς πράξεις της “Ελληνοκυπριακής Διοίκησης”, σχετικά με τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας δεν θα γίνουν αποδεκτές και οι πρακτικές της χώρας μας στον τομέα αυτό συνεχίζονται σε αυτό το πλαίσιο. Αυτή τη φορά, η προσπάθεια της ελληνοκυπριακής πλευράς να εκμεταλλευτεί την Οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό θεωρείται η τελευταία μάταιη προσπάθεια.

»Η Τουρκία έχει νόμιμα δικαιώματα και δικαιοδοσία στις θαλάσσιες περιοχές δυτικά της Νήσου Κύπρου και οι Τουρκοκύπριοι έχουν νόμιμα δικαιώματα στις θαλάσσιες περιοχές γύρω από τη Νήσο. Οι παράνομες και εντελώς άπληστες πρωτοβουλίες της “Ελληνοκυπριακής Διοίκησης” είναι αποκομμένες από την πραγματικότητα, δεν έχουν καμία ισχύ και υπονομεύουν τις προσπάθειες για την επίτευξη μιας συνολικής, δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού.

»Οι προσδοκίες της Τουρκίας από τρίτους, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν έχουν αλλάξει. Δεν θα πρέπει να αγνοηθούν οι αρνητικές επιπτώσεις των θεμάτων που σχετίζονται με τη θαλάσσια δικαιοδοσία στη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού. Αντί να προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα στην περιοχή, η ελληνοκυπριακή πλευρά θα πρέπει να ενθαρρυνθεί να αναπτύξει τη συνεργασία με την “ΤΔΒΚ”, αποδεχόμενη ότι η λύση του Κυπριακού μπορεί να είναι δυνατή μόνο στη βάση των πραγματικοτήτων στο νησί».

Σε τελική ανάλυση η Κυπριακή Δημοκρατία επιβεβαίωσε την κυριαρχία  και τα κυριαρχικά δικαιώματά της, όπως απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο, εκμεταλλευόμενη μια Οδηγία της Ε.Ε. και η Τουρκία έμεινε να διαμαρτύρεται.

Η Ελλάδα δεν τολμάει

Αντίθετα με την ημικατεχόμενη και αδύναμη Κυπριακή Δημοκρατία, η ελληνική Κυβέρνηση δεν τόλμησε ούτε πρόκειται να τολμήσει να προχωρήσει στο Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό. Πρέπει να καθορίσει σημεία βάσης. Πρέπει να κλείσει τους κόλπους  χαράζοντας ευθείες γραμμές βάσης. Πρέπει να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 ν.μ.. Πρέπει να ανακηρύξει τη συνολική ΑΟΖ καταθέτοντας τις συντεταγμένες της, εντός της οποίας θα περιλαμβάνονται και οι δύο οριοθετήσεις με Ιταλία και Αίγυπτο. Όλα αυτά προϋποθέτουν εγκατάλειψη της ακολουθούμενης πολιτικής του κατευνασμού και θα στείλουν στον «σκουπιδοντενεκέ» την πολυδιαφημισμένη Διακήρυξη των Αθηνών που υπέγραψαν Μητσοτάκης-Ερντογάν στις 7 Δεκεμβρίου 2023 (βλέπε σχετικό άρθρο  « Τι κέρδισε ο Ερντογάν στην Αθήνα »).

Μια Οδηγία της Ε.Ε., αρμοδιότητας του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, έχει καταστεί εφιαλτικό μείζον πολιτικό πρόβλημα για την ελληνική Κυβέρνηση.  Η τελευταία, φοβική, ανίκανη και ετεροπροσδιορισμένη, αδυνατεί να εκμεταλλευτεί το όποιο «παράθυρο ευκαιρίας» παρουσιάζεται τώρα που η Τουρκία θέλει να δείχνει «καλό παιδί» μήπως και καταφέρει να αγοράσει τα F-16 από τις ΗΠΑ και να αναβαθμίσει τις οικονομικές σχέσεις της με την Ε.Ε. Πότε περιμένει η Αθήνα να επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της και να ανακηρύξει την ΑΟΖ, μήπως όταν ισχυροποιηθεί περισσότερο στρατιωτικά η Τουρκία ή μήπως όταν αποκτήσει περισσότερα πυραυλικά συστήματα και UAV ή μήπως όταν μελλοντικά καταστεί πυρηνική δύναμη;

«Όλα ανακτώνται εκτός από το χρόνο» όπως έλεγε ο Ναπολέων Βοναπάρτης.

Υ.Γ. Εξανίσταται κανείς όταν η Τουρκία έχει παράνομα υπογράψει οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας (για ΑΟΖ δε θέλει να ακούει)  με την αυτοαποκαλούμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», ένα μόρφωμα που δεν αποτελεί διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος (την αναγνωρίζει μόνο η Τουρκία) και η Ελλάδα δεν τολμάει να οριοθετήσει ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία, όταν θα πρόκειται για μια οριοθέτηση, σύμφωνη με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, μεταξύ δύο ανεξάρτητων διεθνώς αναγνωρισμένων κρατών- μελών του ΟΗΕ.

 Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

Στα 24 μίλια συνορεύουσα ζώνη η Λιβύη

3

Στο έγγραφο προς τον ΟΗΕ ανακηρύσσει συνορεύουσα ζώνη 24 ν.μ. προς βορράν

Στον ΟΗΕ κοινοποιεί η κυβέρνηση της Τρίπολης την απόφαση του υπουργικού συμβουλίου υπό τον πρωθυπουργό Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπέιμπα, αρχικά ότι διαθέτει ζώνη 12 ναυτικών μιλίων χωρικών υδάτων, κυρίως όμως να ανακηρύξει συνορεύουσα ζώνη (contiguous zone) για ακόμη 24 ν.μ. προς βορράν, δικαίωμα το οποίο έχει με βάση τη σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Επί του πρακτέου, η συγκεκριμένη κίνηση έχει κύριο στόχο να απαντήσει στο διάταγμα για τον καθορισμό των δυτικών ορίων της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της Αιγύπτου, που αποτελούσε μια ακόμη πρωτοβουλία της κυβέρνησης του Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι προκειμένου να ακυρώσει παράπλευρα προβλήματα που δημιουργούσε το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 στην αιγυπτιακή πλευρά.

Λιβύη και Αίγυπτος διαφωνούν για την οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων τους και με την τελευταία επιστολή στον ΟΗΕ η Τρίπολη ουσιαστικά υποστηρίζει ότι αυτά βρίσκονται ανατολικότερα, όπως φαίνεται και από τον χάρτη που συνοδεύει το ρεπορτάζ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η συνορεύουσα ζώνη των 24 ναυτικών μιλίων δεν παρέχει στο κράτος που την ανακηρύσσει κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά δίνει δικαιώματα ελέγχου σε ζητήματα που αφορούν την εμπορική κίνηση (τελωνειακά), την ασφάλεια ή τη μετανάστευση.

Ολες οι γραμμές χαράσσονται με βάση τη λιβυκή αντίληψη για τα πράγματα, ως εκ τούτου και προς ανατολάς, στα σύνορα με την Αίγυπτο.

Αναμένεται, βεβαίως, ότι στη συγκεκριμένη οριοθέτηση το Κάιρο θα απαντήσει μέσω κάποιας επιστολής στα Ηνωμένα Εθνη και συγκεκριμένα στη Διεύθυνση Ωκεανών και Δικαίου της Θάλασσας, όπου πλέον βρίσκεται αναρτημένη η λιβυκή απόφαση.

Απάντηση της Τρίπολης στην Αίγυπτο – Η σημασία της κίνησης για την Αθήνα και το τουρκικό casus belli.

Η παράμετρος της Κρήτης

Για την ελληνική πλευρά η κίνηση της κυβέρνησης της Τρίπολης δεν αλλάζει ριζικά όσα ήταν ήδη γνωστά. Οπως για παράδειγμα ότι ο κόλπος της Σύρτης είναι «κλειστός» και αποτελεί σημείο εκκίνησης για τις γραμμές βάσης που αποτελούν το εναρκτήριο σημείο μέτρησης για τα χωρικά ύδατα, θαλάσσιες ζώνες όπως η συνορεύουσα που ανακηρύχθηκε και, βεβαίως, για την ΑΟΖ.

Ασκεί, βέβαια, μια έμμεση πίεση προς την Αθήνα ως προς την εκκρεμότητα της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα νότια της Κρήτης, τα οποία βρίσκονται απέναντι από την Κυρηναϊκή της Λιβύης, στα 12 μίλια, γεγονός το οποίο η Αγκυρα και η Τρίπολη δεν αποδέχθηκαν το 2019, καθώς στο μνημόνιο που υπέγραψαν με μια λοξή οριοθέτηση επελέγη η καινοφανής άποψη ότι Λιβύη και Τουρκία έχουν αντικείμενες ακτές.

Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα προχώρησε στην επέκταση των χωρικών υδάτων σε 12 ναυτικά μίλια στη θαλάσσια περιοχή του Ιονίου και των Ιονίων Νήσων μέχρι το Ακρωτήριο Ταίναρο της Πελοποννήσου πριν από περίπου τρία χρόνια (προεδρικό διάταγμα Δεκέμβριος 2020 και ψήφιση από τη Βουλή Ιανουάριος 2021). Η απόφαση αυτή, πάντως, δεν είχε συνοδευθεί από την αντίστοιχη για ανακήρυξη συνορεύουσας ζώνης των 24 ναυτικών μιλίων στο Ιόνιο. Στην επέκταση δεν είχε συμπεριληφθεί η Κρήτη, σε σημαντικό βαθμό λόγω της ερμηνείας που δίνει η Αγκυρα στο casus belli.

Καθημερινή

Ευρωπαϊκός απολογισμός 2023: Όταν η γερμανική οικονομία έπαθε Γαλλία

0

 

Ο Habeck γνώριζε ότι το 2023 θα ήταν μια δύσκολη μάχη, καθώς το «γερμανικό επιχειρηματικό μοντέλο» είχε τεθεί ήδη υπό αμφισβήτηση, με το φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο, στο οποίο βασίζονταν πολλοί παραγωγοί,να μην είναι πλέον διαθέσιμο. [Euractiv illustration by Esther Snippe/Photos by EPA/European Parliament/Shutterstock]

Αντιμέτωπη με τον φόβο της αποβιομηχάνισης, η Γερμανία προσπάθησε να υιοθετήσει μια βιομηχανική πολιτική γαλλικού τύπου το 2023, που περιελάμβανε μαζικές επιδοτήσεις και προστατευτικές ρήτρες «Αγοράστε Ευρωπαϊκά» – ωστόσο εγκλωβίστηκε στον εαυτό της νωρίτερα από το αναμενόμενο.

Πριν καν ξεκινήσει το 2023, ο υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας Robert Habeck (Πράσινοι) προέβλεψε σωστά τι θα κυριαρχούσε στην ατζέντα της οικονομικής πολιτικής του έτους.

«Το επόμενο έτος θα κυριαρχηθεί σίγουρα από τη βιομηχανική πολιτική», είχε δηλώσει σε ένα βιομηχανικό συνέδριο τον Νοέμβριο του 2022.

Ο Habeck γνώριζε ότι το 2023 θα ήταν μια δύσκολη μάχη, καθώς το «γερμανικό επιχειρηματικό μοντέλο» είχε τεθεί ήδη υπό αμφισβήτηση, με το φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο, στο οποίο βασίζονταν πολλοί παραγωγοί,να μην είναι πλέον διαθέσιμο.

Με το πλεονέκτημα του φθηνού φυσικού αερίου να έχει χαθεί, τα τελευταία πυρηνικά εργοστάσια να έχουν κλείσει, και στην πραγματικότητα όχι και τόσο καλές συνθήκες για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, πολλοί στη Γερμανία συνειδητοποίησαν ότι η διατήρηση κάθε βιομηχανίας στη χώρα, ιδιαίτερα των κύριων ενεργοβόρων βιομηχανιών, όπως ο χάλυβας ή τα χημικά, θα ήταν ένα δύσκολο έργο – που και τελικά μπορεί να μην άξιζε καν τον κόπο.

Όμως, ο Habeck ήταν έτοιμος να πολεμήσει, δίνοντας στο κράτος έναν πολύ πιο ενεργό ρόλο από ό,τι ήταν μέχρι τότε γνωστό στην παραδοσιακά «ordoliberal» χώρα.

«Αυτοί που πιστεύουν ότι θα αφήσουμε τη Γερμανία να καταρρεύσει ως βιομηχανικός τόπος δεν έλαβαν υπόψη τους τη γερμανική βιομηχανία», είπε.

Ήταν επίσης ένα μήνυμα προς την Κίνα, τις ΗΠΑ και άλλους, οι οποίοι προσπάθησαν να προσελκύσουν γερμανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες να κατασκευάσουν εγκαταστάσεις παραγωγής στο έδαφός τους και όχι στην Ευρώπη, μεταξύ άλλων με τη χρήση μαζικών επιδοτήσεων.

Βάζοντας χρήματα στο τραπέζι

Ως απάντηση, ο Habeck ήταν πρόθυμος να αυξήσει τις δημόσιες δαπάνες για να ανταγωνιστεί τον νόμο των ΗΠΑ για τη μείωση του πληθωρισμού (IRA) και την κινεζική βιομηχανική πολιτική.

Ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ιδίως η πρόεδρος της Επιτροπής Ursula von der Leyen και ο επίτροπος Εσωτερικής Αγοράς Thierry Breton, συμμερίζονταν σε μεγάλο βαθμό τις φιλοδοξίες του Habeck, θα ήθελαν να δουν αυτό να γίνεται σε επίπεδο ΕΕ και όχι σε κάθε χώρα ξεχωριστά.

Το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για μια συζήτηση που κυριάρχησε στην πολιτική σκηνή των Βρυξελλών την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2023, αποφασίζοντας για το αν αυτό θα έπρεπε να γίνει σε ευρωπαϊκό επίπεδο ή σε κάθε κράτος μέλος. Πολλοί φοβούνταν πως κάτι τέτοιο έδινε στα πλούσια και μεγάλα κράτη – όπως η Γερμανία – ένα σαφές πλεονέκτημα.

Τελικά, ωστόσο, η Κομισιόν αναγκάστηκε να υποχωρήσει στο ισχυρότερο κράτος μέλος της και εγκατέλειψε την ιδέα να χρηματοδοτήσει εκ νέου επιδοτήσεις.

Αντ’ αυτού, παρά τις προειδοποιήσεις της επικεφαλής της Επιτροπής Ανταγωνισμού Margrethe Vestager, η Επιτροπή άνοιξε τις πύλες για τις εθνικές επιδοτήσεις, μέσω ενός προσωρινού καθεστώτος που θα επέτρεπε στις χώρες της ΕΕ να «ταιριάζουν» τις ξένες επιδοτήσεις με τις δικές τους προσφορές.

Και, όπως σύντομα κατέστη σαφές, οι προειδοποιήσεις για το πλεονέκτημα της Γερμανίας σε αυτόν τον αγώνα επιδοτήσεων ήταν δικαιολογημένες, καθώς ήταν σε θέση να δαπανήσει σχεδόν τόσα χρήματα για κρατικές ενισχύσεις όσο τα υπόλοιπα κράτη μέλη μαζί.

Για ένα διάστημα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε κάνει λόγο για «μέτρα διαρθρωτικού χαρακτήρα» κατά αυτής της ανισορροπίας με τη μορφή ενός Ευρωπαϊκού Ταμείου Κυριαρχίας.

Αλλά όταν η Επιτροπή παρουσίασε τελικά μια επισκόπηση των μακροπρόθεσμων οικονομικών της ΕΕ αυτό το καλοκαίρι, αυτό που απέμεινε από το «Ταμείο Ευρωπαϊκής Κυριαρχίας» ήταν μια απογοήτευση: Προτάθηκε μια «Πλατφόρμα Στρατηγικών Τεχνολογιών για την Ευρώπη» (STEP) με οικονομική δύναμη πυρός μόλις 10 δισεκατομμυρίων ευρώ – και καθώς οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των κρατών μελών προχωρούν, φαίνεται ότι ούτε αυτό μπορεί τελικά να υλοποιηθεί.

Παράλληλα, η Γερμανία κατάφερε να παράσχει 10 δισεκατομμύρια ευρώ για ένα εργοστάσιο τσιπ του αμερικανικού κολοσσού Intel και 5 δισεκατομμύρια ευρώ για ένα εργοστάσιο της TSMC της Ταϊβάν, δείχνοντας τη φιλοδοξία της Γερμανίας να βάλει χρήματα στο τραπέζι.

Αυτή η γερμανική ώθηση στη βιομηχανική πολιτική σχεδόν γαλλικού τύπου συνάντησε, ωστόσο, ένα σημαντικό εμπόδιο όταν το ανώτατο δικαστήριο της Γερμανίας έκοψε 60 δισεκατομμύρια ευρώ από το ίδιο ακριβώς ταμείο που προοριζόταν να χρηματοδοτήσει όλες αυτές τις επενδύσεις, γνωστό ως «Ταμείο για το κλίμα και τον μετασχηματισμό».

Μετά από εβδομάδες ανασφάλειας, η γερμανική κυβέρνηση ανακοίνωσαν στις 13 Δεκεμβρίου ότι τα περισσότερα τμήματα επιδοτήσεων του συγκεκριμένου ταμείου θα διατηρηθούν, όπως η χρηματοδότηση για την παραγωγή τσιπ, χάλυβα και υδρογόνου. Παρόλα αυτά, συνολικά 45 δισεκατομμύρια ευρώ έπρεπε να κοπούν από το συγκεκριμένο ταμείο, τα οποία θα κατευθύνονταν προς την παραγωγή ηλιακών συλλεκτών εντός της Γερμανίας.

Αυτό μας φέρνει στο δεύτερο είδος βιομηχανικής πολιτικής, στο οποίο η Γερμανία ήλπιζε να υιοθετήσει ένα πιο παριζιάνικο στυλ, αλλά τελικά τα σχέδια ανατράπηκαν από την πραγματικότητα.

Ο Emmanuel Macron της Γαλλίας είχε από καιρό ζητήσει να αντιγράψει την πιο αμφιλεγόμενη διάσταση του Αμερικανικού νόμου ΙΡΑ: Τους κανόνες του για την αγορά «τοπικών προϊόντων», που συνήθως αποκαλούνται στη δημόσια συζήτηση ως ρήτρες «Αγοράζω Αμερικανικά» οι οποίες περιορίζουν τη στήριξη προϊόντων όπως τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα σε προϊόντα που κατασκευάζονται στην Αμερική.

Όταν η Επιτροπή ανακοίνωσε έναν «νόμο για την καθαρή μηδενική βιομηχανία» που θα προσπαθούσε να ενισχύσει την εγχώρια παραγωγή καθαρής τεχνολογίας, το ηθικό των Γάλλων αναπτερώθηκε. Και ένα πρώτο προσχέδιο θα επέτρεπε ακόμη και την εισαγωγή ορισμένων κανόνων «Αγοράστε Ευρωπαϊκά- Buy European» από τα κράτη μέλη.

Η Γερμανία φάνηκε αρχικά να συμφωνεί, τουλάχιστον για λίγο, καθώς ο Habeck είχε ζητήσει τη θέσπιση δικών της ευρωπαϊκών κανόνων «εγχώριου περιεχομένου» στο συνέδριο της βιομηχανίας του 2023.

Αλλά η αντίσταση αυξήθηκε γρήγορα, προερχόμενη από δύο στρατόπεδα εξίσου: Όσοι εκτιμούν το ελεύθερο εμπόριο και τον παγκόσμιο ανταγωνισμό τιμών προειδοποίησαν κατά της έναρξης ενός προστατευτικού εμπορικού πολέμου, και όσοι ανησυχούν για μια γρήγορη ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας προειδοποίησαν ότι ο αποκλεισμός του 80% των παγκόσμιων φωτοβολταϊκών μονάδων που προέρχονται από την Κίνα (οι οποίες τυχαίνει επίσης να είναι οι φθηνότερες) θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τους στόχους της Ευρώπης για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Ως εκ τούτου, η Γερμανία, που ανησυχούσε και για τα δύο, έβαλε ένα απότομο τέλος στην πρόταση της Επιτροπής (η οποία είχε ήδη αποδυναμωθεί πριν από τη δημοσίευση), αφήνοντας μόνο το 20% των δημοπρασιών για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας να επηρεάζεται από κάποια κριτήρια «ανθεκτικότητας» που θα μπορούσαν να ευνοήσουν την εγχώρια παραγωγή.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ωστόσο, πιέζει για μια πολύ ισχυρότερη διάταξη, η οποία θα έβλεπε τους κινέζους κατασκευαστές να αποκλείονται από πολλά προγράμματα επιδοτήσεων.

Το πόσα θα απομείνουν από την πίεση της Ευρώπης να ενισχύσει την εγχώρια παραγωγή έναντι των εισαγωγών θα φανεί μόνο το επόμενο έτος.

Αλλά ενώ η βιομηχανική πολιτική μπορεί να μην κυριαρχήσει στις εκλογές του επόμενου έτους για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η σωστή εφαρμογή της θα επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την ευημερία της Ευρώπης κατά τις επόμενες δεκαετίες.

Jonathan Packroff | EurActiv.com

Δ. Μακροδημόπουλος: γιατί είναι φιλοπόλεμη η Ευρώπη;

0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Η Ουκρανία και η Μολδαβία, για τις οποίες ανακοινώθηκε κατά την τελευταία σύνοδο κορυφής της ΕΕ η έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, όπως και η Γεωργία,  στην οποία χορηγήθηκε καθεστώς υποψήφιας προς ένταξη χώρας, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό που δυνητικά θα αποτελέσει το έναυσμα για νέες εμπόλεμες συγκρούσεις: Και στα τρία κράτη υπάρχουν περιοχές τους που έχουν  αποσχιστεί και αυτονομηθεί de facto, η πλειοψηφία του πληθυσμού τους είναι ρωσόφωνοι και εδρεύουν ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις. Στην Ουκρανία η περιοχή του Ντονμπάς από το 2014 και το 2022, στη Γεωργία η Ν. Οσετία και η Αμπχαζία από το 2008 και στη Μολδαβία η  Υπερδνειστερία που αυτονομήθηκε από το 1991 ύστερα από σύντομο εμφύλιο πόλεμο. Το γεγονός αυτό που θα έπρεπε να οδηγήσει στην αποτροπή μιας τέτοιας απόφασης,  διότι μετά βεβαιότητος  οδηγεί σε μόνιμες προστριβές με τη Μόσχα και προετοιμάζει νέες εστίες συγκρούσεων ίσως και την επέκταση του πόλεμου πέραν της Ουκρανίας, προφανώς αξιολογήθηκε θετικά!

Γιαυτό και οι διαδικασίες μέχρι σήμερα ήσαν fast track. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της Μολδαβίας: Υπέβαλε αίτηση προσχώρησης στην ΕΕ τον Μάρτιο του 2022 και της χορηγήθηκε καθεστώς υποψήφιας χώρας άμεσα τον Ιούνιο του 2022 ενώ μόλις το Νοέμβριο του 2022 η Κομισιόν συνέστησε την επίσημη έναρξη των διαπραγματεύσεων με Μολδαβία και Ουκρανία και στην τελευταία σύνοδο κορυφής αποφασίστηκε και η έναρξη τους. Γιατί αυτή η σπουδή; Η Μολδαβία συνταράσσονταν τον περασμένο χειμώνα από τις “διαδηλώσεις της Κυριακής” που οργάνωνε το αντιπολιτευόμενο φιλορωσικό κόμμα Shor με παλλαϊκή συμμετοχή λόγω της μεγάλης ακρίβειας, ιδιαίτερα στην ενέργεια. Στις αρχές ρου 2023 ο πρόεδρος  Μπάιντεν είχε συναντηθεί με εκπροσώπους των εννέα κρατών από την Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη στη Βαρσοβία στην οποία προσκάλεσε και την πρόεδρο της Μολδαβίας, αν και η Μολδαβία δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ, στην οποία απευθύνθηκε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του λέγοντας: «Είμαι υπερήφανος που βρίσκομαι στο πλευρό σας και στο πλευρό των Μολδαβών που αγαπούν την ελευθερία». Αυτό αρκούσε για τις Βρυξέλλες. Γιαυτό τα τρία κράτη δεν αξιολογήθηκαν ως προς την ικανότητά τους να επιτύχουν τα περίφημα κριτήρια –σε θέματα καταπολέμησης της διαφθοράς, σεβασμού του κράτους δικαίου, υπεράσπισης των μειονοτήτων, ισοσκελισμένου προϋπολογισμού κ.ο.κ.– αλλά σύμφωνα με τις γεωπολιτικές εκτιμήσεις τη στιγμής. Πληροί κάποια από αυτές τις χώρες, όπως και των Δυτικών Βαλκανίων, στο ελάχιστο τα κριτήρια ένταξης, μήπως διαφαίνεται προοπτική εκπλήρωσής τους στο μακροπρόθεσμο μέλλον;

Είναι φιλοπόλεμη λοιπόν η Ευρώπη; Να θυμίσουμε ότι στις 8 Ιουνίου 2022 η Άγκελα Μέρκελ στη συνέντευξη – απολογία της στο κατάμεστο Μπερλίνερ Ανσάμπλ του Βερολίνου ήταν αποκαλυπτική: Στις κατηγορίες ότι η δική της πολιτική έστρωσε το δρόμο για τις εξελίξεις στην Ουκρανία, ισχυρίστηκε ότι ο πόλεμος θα είχε ξεσπάσει ήδη από το 2008, αν η ίδια δεν είχε μπλοκάρει την ενταξιακή πορεία της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, ενώ “ποιός ξέρει, πρόσθεσε, πώς θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα το 2014” αν δεν είχε σπεύσει, από κοινού με τον Γάλλο ομόλογό της, να διαπραγματευθεί τις συμφωνίες του Μινσκ, που πάγωσαν τη διαμάχη στο Ντονμπάς. Για να καταλήξει: “Η Ουκρανία αξιοποίησε αυτά τα επτά χρόνια για να ετοιμαστεί”. (Καθημερινή 9/6/2022). Αυτή η ομολογία της εξηγεί την παρελκυστική της στάση επί χρόνια, όπως και των Γάλλων προέδρων (Ολάντ, Μακρόν), στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων των συμφωνιών του Μινσκ, ως εγγυητριών δυνάμεων, όχι για να υλοποιηθούν οι συμφωνίες και να παγιωθεί η ειρήνη αλλά για να μπορέσει η Ουκρανία να “ετοιμαστεί”. Ούτε καν την απόδοση καθεστώτος υποψήφιας προς ένταξη χώρας στην ΕΕ χρησιμοποίησαν για να δελεάσουν το Κίεβο να τηρήσει τις συμφωνίες του Μινσκ που είχε υπογράψει αλλά το έπραξαν στην εμπόλεμη σήμερα Ουκρανία για να ενισχύσουν τη συνέχιση του πολέμου.

Όμως, ο πόλεμος στην Ουκρανία, άσχετα από την εξέλιξή του στο πεδίο της μάχης, έχει αναδείξει έως τώρα μεγάλη ηττημένη την Ευρώπη και μεγάλη νικήτρια τις ΗΠΑ. Η Ευρώπη έχει περιπέσει σε ύφεση μέσα από τις κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, η εξάρτησή της από την Ουάσινγκτον είναι ολοκληρωτική και έχει εκμηδενιστεί γεωστρατηγικά αφού έχει καταστεί φερέφωνο των επιδιώξεων των ΗΠΑ Μάλιστα η Γερμανία απώλεσε και στοιχειωδώς την κυριαρχία της. Όταν καταστρέφουν τρίτοι, γνωστοί – άγνωστοι, τους αγωγούς Nord Stream, άσχετα αν είχε διακοπεί η ροή φυσικού αερίου από τη Ρωσία αλλά παρέμενε πάντα στη διακριτική ευχέρεια της Γερμανίας να τους επαναλειτουργήσει και δεν αντέδρασε, όταν καθυβρίζονταν κατ’ επανάληψη ο πρόεδρος της Γερμανίας από τον Ουκρανό πρεσβευτή στο Βερολίνο και δεν  αποπέμφθηκε άμεσα, τότε σε  τί συνίσταται η κυριαρχία ενός κράτους; Μάλιστα απεμπόλησε και απεμπολεί όσα την καθιστούσαν οικονομική ατμομηχανή της Ευρώπης (φθηνή ενέργεια, Κίνα) ενώ απέτυχε να αναδείξει τον διακριτό ρόλο της ΕΕ στην κρίση της Ουκρανίας. Γιατί λοιπόν η ΕΕ δημιουργεί με τις αποφάσεις της τις προϋποθέσεις συνέχισης και επέκτασης της σύγκρουσης με τη Ρωσία σε ευρύτερο πεδίο;

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

21/12/2023

 

«Είσαι ο τελευταίος που θα κάνεις κήρυγμα ηθικής»: Ο Νετανιάχου απαντά στον εμπρηστικό Ερντογάν που τον αποκάλεσε «Χίτλερ»

0

Ενα ακόμη δριμύ επεισόδιο όξυνσης γνωρίζουν οι σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ μετά τις τελευταίες εμπρηστικές δηλώσεις Ερντογάν εις βάρος του Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, απαντώντας στον Τούρκο Πρόεδρο, δήλωσε σήμερα ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, «ο οποίος διαπράττει γενοκτονία κατά των Κούρδων και φυλακίζει δημοσιογράφους» όπως τόνισε ο Νετανιάχου, «είναι ο τελευταίος που μπορεί να κάνει ηθικό κήρυγμα σε άλλους».

Λίγο νωρίτερα σήμερα ο Ερντογάν δήλωσε κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε εκδήλωση στην Άγκυρα, ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε αυτό που ο Ισραηλινός πρωθυπουργός κάνει με τις επιθέσεις στη Γάζα και αυτό που έκανε ο Χίτλερ, παραβάλλοντας τις ισραηλινές επιθέσεις κατά της Γάζας με τη μεταχείριση των Εβραίων από τους Ναζί. «Κατά ποιον τρόπο είσαι διαφορετικός από τον Χίτλερ;…Αυτά που κάνει ο Νετανιάχου είναι λιγότερα από αυτά που έκανε ο Χίτλερ; Όχι», ανέφερε ο Τούρκος πρόεδρος.

 

 

Ο Ερντογάν επανέλαβε τις επικρίσεις του για την δυτική υποστήριξη προς το Ισραήλ και πρόσθεσε ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να υποδεχθεί πανεπιστημιακούς και επιστήμονες που αντιμετωπίζουν διώξεις λόγω των απόψεών τους για τον πόλεμο στην Γάζα.

Με πληροφορίες από Reuters μέσω ΑΠΕ – ΜΠΕ

Ιερουσαλήμ, Ισραήλ

https://hellasjournal.com/2023/12/ise-o-telefteos-pou-tha-kanis-kirigma-ithikis-o-netaniachou-apanta-ston-empristiko-erntogan-pou-ton-apokalese-chitler/

Γ. Τσουκαλάς: ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

0
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
Δύο χιλιάδες τόσα χρόνια περάσανε πιὰ ἀπό τὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἀνθρωπότητα παρ’ ὅλα αὐτὰ δὲν γλίτωσε τὴν ἔρμη μοῖρα της ἀκόμα!
«— Ἀπὸ ποιοὺς νὰ σωθεῖ; Ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους;» ἀπορήσανε οἱ ἄνθρωποι.
Στὸ διάβα τῶν δύο χιλετηρίδων, οἱ ἄνθρωποι χαλάστηκαν, αὐτοκαταστραφήκανε πολλὲς φορὲς, καὶ ξαναφτιαχτήκανε. Ἄλλωστε πλέον κινδυνεύει νὰ χαλαστεῖ ὁλάκερη ἡ Γῆ, ποιὸς ἀναθυμᾶται τὸν Χριστό!
«— Ποιὸς Χριστός; Σάμπως ὑπῆρξε; Τι να σοῦ κάμει ὁ Ἰησοῦς;» περιγελάσανε πολλοί.
Παρ’ ἐκτός ἴσως ἀπό τὰ μικρούτσικα, ἀθῶα παιδάκια, οἱ μεγάλοι ἄνθρωποι ποτέ δὲν ἐπήρανε τὰ Χριστούγεννα στὰ σοβαρά! Ἡ γέννηση τοῦ Ἰησοῦ ἦτανε καὶ εἶναι γιὰ τοὺς περισσότερους ἀνθρώπους μερικές ἡμέρες ξέφρενου γλεντιοῦ μέσα στὸ καταχείμωνο.
«— Γιατί; Τὶ εἶναι τὰ Χριστούγεννα; Ἔφαγες φαΐ; Πιὲς τῶρα τὸ κρασί!»
Πεθαῖνει ὁ ἄλλος! Ζητιανεῦει! Κοιμάται στὸ κρύο! Συγκλονίζονται κάποιοι…
«—Εἶναι πρόβλημά τους!» ὁ κόσμος θὰ συνεχίσει τὸν δρόμο του, εἶπαν οἱ ἐχέφρονες…
«—Ἔρχεται τὸ φῶς!», μονολογοῦνε ἄλλοι κοιτάζοντας θαμπὰ τὰ χειμερινὰ οὐράνια.
Ἴδια καὶ ἀπαράλλαχτα μὲ τὰ Ἡλιούγεννα, ποῦ πολλοὶ ἀκόμη ἀναθυμοῦνται ἀπὸ τὴν τρανὴ ἀρχαιότητα, τὴν γέννα τοῦ Μίθρα, τὸ ξεγέννημα τοῦ Ἀπόλλωνος, οι άνθρωποι θαρροῦν τὰ Χριστούγεννα, ἔνα πανηγύρι ἀπό τὰ ἴδια, ὅπως ἀκριβῶς τότε, στὶς παλιὲς ἡμέρες, ἀπλῶς τὸ φῶς ξεκινάει να μεγαλώνει μετά τὸ Χειμερινό Ἡλιοστάσιο, ὁπότε οἱ ἄνθρωποι γλεντοκοποῦν γιὰ τὴν αὔξηση τοῦ ἡλιακοῦ φωτός!
«—Πρωτούγεννα, Ἡλιούγεννα!» ἀναφωνοῦνε συχνὰ πυκνὰ κάποιοι, ψάχνοντας τὸν ἥλιο μέσα στὰ μαυρόπηχτα νέφη…
Γιὰ ποιοὺς τελικά γεννήθηκε ο Χριστός; Ἄν περιτριγυρίσει κανεὶς στὶς πόλεις, σκύψει κανείς στὶς πόρτες τῶν σπιτιῶν, ἀκοῦσει τὶς μιλιὲς τῶν ἀνθρώπων, θὰ καταλάβει γιὰ ποιοὺς πρωτοεῖδε τὸ φῶς ο Χριστὸς, σὲ μιὰ ταπεινὴ φάτνη, ἀπὸ τὴν Παναγιά.
…Ὁ Χριστός δὲν γεννήθηκε γιὰ τοὺς σοφοὺς τῆς Γῆς! Ἐτοῦτοι δὲν Τὸν ἔχουνε ἀνάγκη, μάλιστα, Τὸνε περιφρονοῦνε, λογίζοντας τοὺς ἐαυτούς τους κατὰ πολὺ σοφώτερους. Ὁ Χριστός τοὺς περισπάει ἀπὸ τὶς μελέτες τους καὶ τοὺς διαλόγους τους, εὐφυολογοῦν καὶ Τὸν σατυρίζουν, ἐνίοτε πικραίνονται ποῦ ἦρθε στὴν Γῆ, γιατὶ ἀπαξιώθηκε ἡ ἀνθρώπινη σοφία, ὑποσκελίστηκε ἡ γνώση.
…Ὁ Χριστός δὲν ἦρθε γιὰ τοὺς ἰσχυρούς, τοὺς δυνατοὺς τῆς Γῆς! Ἐδαῦτοι δὲν Τὸν ἔχουνε καμιὰ ἀνάγκη, καθῶς ἡ δύναμὶς τους τούς κάνει ἀσφαλεῖς. Καὶ ἄν κάποιοι ἡγέτες κὶ ἡγεμόνες παραστήσουν δημοσίως πῶς Τὸν ἀγαποῦν, θὰ εἶναι ὡσὰν τοὺς Φαρισαίους, γιὰ τὴν ἐπιδοκιμασία τοῦ πλήθους, πῶς τάχατες εἶναι χρηστοὶ κὶ ἐνάρετοι.
«—Μὴν ἦρθε γιὰ τοὺς νοικοκύρηδες, γιὰ τοὺς πολλούς ἀνθρώπους ποῦ συνιστοῦν τὸν μέσο ἄνθρωπο;» ἀναρωτήθηκαν μὲ κρυφὴ ἐλπίδα, ἀπωθημένο καμάρι οἱ πολλοὶ νοικοκυραῖοι.
…Ὅμως οὖτε οἱ νοικοκύρηδες Τὸν εἶχανε καμιὰ χρεία. Ὁ Χριστούλης δὲν γεννήθηκε μήτε γιὰ τὸν νοικοκυρεμένο, μήτε γιὰ τὸν ἀπλό καὶ μέσο ἄνθρωπο, ἀφοῦ οἱ περσότεροι ἀπ’ ἐτούτους βλέπουν τὸν Χριστό ὡς ἐκεῖ ποῦ φτάνει τὸ μαντήλι ἀπὸ τὸ τραπέζι τους, ἐδεπά κλείνει ἡ πόρτα τους, στὸν ἀτομικὸ κὶ οἰκογενειακὸ θεό, στὴν Ἐστία τους, ποῦ ὑπάρχει μοναχὰ γιὰ τὰ συμφέροντά τους, καὶ γιὰ τὴν διασφάλιση τῆς εὐημερίας τους.
«—Τελικὰ για ποιὸν γεννήθηκε ο Χριστός;», ρωτήσανε αὐτάρεσκα οἱ ἄνθρωποι, ἀπηυδησμένοι.
Τότε μιὰ οἰκεία φωνὴ ἀκούστηκε νὰ ἀντιλαλεῖ μέσα στον χρόνο, ἐρχόμενη ἀπὸ τὸ παρελθὸν…
«— Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι· ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.»
«—Μακάριοι οἱ πενθοῦντες· ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται.»
«—Μακάριοι οἱ πραεῖς· ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσιν τὴν γῆν.»
«—Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην· ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται.»
«—Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες· ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται.»
«—Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ· ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται.»
«—Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί· ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ θεοῦ κληθήσονται.»
«—Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης· ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν»…
Ἦταν ὁ Ἰησοῦς!
Μάλλον ὁ Χριστός ἦρθε γιὰ ἐκείνους ποῦ προσπερνᾶμε πηγαίνοντας στὴν χριστουγεννιάτικη ἑορτή! Γιὰ τὸν διωγμένο, γιὰ τὸν ἄστεγο, τὸν ἀπελπισμένο, τὸν ἀνίσχυρο, τὸν ἀγράμματο, τὸν νηστικό, τὸν πονεμένο καὶ τὸν πεινασμένο…
Γεννήθηκε γιὰ ὅσους δὲν ἔχουνε τραπέζι νὰ γλεντήσουν τὰ Χριστούγεννα, κρεββάτι νὰ κοιμηθοῦν στὴν παγωνιὰ τοῦ χειμώνα, ροῦχα νὰ φορέσουν, βιβλία νὰ διαβάσουν… Τοὺς ἀπόκληρους ποῦ κλωτσᾶμε στὸ πλατύσκαλο, καθῶς αὐτοὶ ἀπεγνωσμένα ψάχνουν, νὰ πλαγιάσουν, καὶ γιὰ φαῒ στὰ σκουπίδια. Γιὰ ἐκείνους ποῦ δὲν ξέρουν ἀπό Ἀπόλλωνες καὶ Ἡλιούγεννα, γιατὶ γιὰ αὐτούς οἱ μέρες ποῦ ἀνατέλλουν εἶναι ἴδιες καὶ ἀπαράλλαχτες, γιὰ νὰ τὶς σοφιστοῦνε!
Τελικά ὁ Χριστός γεννήθηκε γιὰ ἐλάχιστους! Οἱ πιότεροι ἄνθρωποι δὲν Τὸν τιμᾶνε, δὲν Τὸν πιστεύουν, ἄλλοι Τὸν μισοῦν καὶ τινὲς Τὸν ἀπεχθάνονται γιατὶ ἀπλούστατα χαλνάει τὴν ἡμέρα τους, ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖνοι οἱ ἄμαχοι ποῦ σκοτώνονται στὸν πόλεμο, οἱ πάμφτωχοι ποῦ πεινᾶνε, ὅσοι ἀδυνατοῦν νὰ πᾶνε στὸ σχολειὸ καὶ στὴν ἀκαδημία, οἱ ἄρρωστοι κὶ οἱ ἄκληροι ποῦ δὲν ἔχουν ποῦ τὴν κεφαλὴ κλῖναι, νὰ πλαγιάσουν καὶ χάνουν τὰ σπίτια τους.
«—Γιὰ αὐτοὺς ἔχει ὁ Θεὸς», σκέφτηκαν ἀδιάφορα καὶ χαιρέκακα, οἱ ἄνθρωποι, καὶ συνεχίσανε τὶς ὠραῖες ζωές τους!
«—Μακάριοι…!»

Δ. Κωνσταντακόπουλος: η ανάγκη ενός μεταβατικού προγράμματος

0

Χρειαζόμαστε μια συμμαχία των καταπιεζόμενων εθνών του κόσμου και των καταπιεζόμενων τάξεων της Δύσης.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
1 Νοεμβρίου 2023

Σε δύο προηγούμενα άρθρα μας (εδώ και εδώ) αναφερθήκαμε στην ανάδυση του πολυπολικού κόσμου και στην ανάγκη το αρνητικό αίτημα για έναν κόσμο όπου η Αμερική (και το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο) δεν θα ασκεί παγκόσμια δικτατορία να συμπληρωθεί από ένα νέο θετικό όραμα για την  ανθρωπότητα.

Έχουμε μπει σε μια ριζικά διαφορετική εποχή της ανθρώπινης ιστορίας. Η πολιτική μας σκέψη πρέπει να λαμβάνει υπόψη το πού βρισκόμαστε ως είδος, το σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε και επίσης το γεγονός ότι έχουμε φτάσει και πιθανότατα έχουμε ξεπεράσει τα φυσικά όρια του πλανήτη. Ρυπαίνουμε το περιβάλλον και καταστρέφουμε το κλίμα της γης με μεγάλη ταχύτητα, με μη αναστρέψιμο τρόπο, θέτοντας έτσι σε άμεσο κίνδυνο την ίδια την επιβίωση των ανώτερων μορφών ζωής στη Γη.

Η αντίσταση της Ανατολής και του Νότου στον εγκληματικό συλλογικό ιμπεριαλισμό της Δύσης είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τη διαφύλαξη του ανθρώπινου πολιτισμού και ενός μέλλοντος για την ανθρωπότητα. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Αλλά ταυτόχρονα και ακόμη και αν αποφύγουμε τον κίνδυνο πυρηνικών όπλων και άλλων μέσων μαζικής καταστροφής, οι συγκρούσεις Ανατολής-Δύσης και Δύσης-Νότου, εάν παραταθούν επ’ αόριστον χωρίς αποφασιστική λύση, πιθανότατα θα οδηγήσουν σε οικολογική καταστροφή, αν όχι σε κλιματικό Ολοκαύτωμα. Και δυστυχώς, πολύ λίγοι άνθρωποι, και μεταξύ όσων εξεγείρονται κατά του «μονοπολισμού» το καταλαβαίνουν αυτό και το παίρνουν πρακτικά υπόψη τους.

Η Δύση δεν μπορεί πλέον να νικήσει την Ανατολή ή τον Νότο. Αλλά η Ανατολή και ο Νότος επίσης δεν μπορούν να κερδίσουν τη Δύση. Αυτό είναι που κάνει εξαιρετικά σημαντικό για τη διάσωση της ανθρωπότητας την εμφάνιση λαϊκών κινημάτων μέσα στον ίδιο τον δυτικό κόσμο. Δυστυχώς, διάφορες υποκειμενικές ιδιότητες και αντικειμενικές δυνάμεις εργάζονται ενάντια σε μια τέτοια εμφάνιση. Ο ίδιος ο ιμπεριαλισμός κάνει τα πάντα για να εμποδίσει την εμφάνιση τέτοιων κινημάτων, προωθώντας είτε τη φιλο-αμερικανική, φιλο-ιμπεριαλιστική ψευτο-αριστερά τύπου Σόρος (ειδικευμένη στα «ανθρώπινα δικαιώματα» και ιδίως στην υπεράσπιση, ενίοτε και την επιβολή των διαφόρων ταυτοτήτων μειονοτήτων, υποτιμώντας τα κοινωνικά και εθνικά δικαιώματα), είτε μορφές κλασικής ακροδεξιάς (προωθούμενες από τον αντίθετη του Σόρος πτέρυγα του ιμπεριαλισμού, γύρω από τον Νετανιάχου). Αυτά τα ρεύματα, η μεταμοντέρνα ψευδοαριστερά του Σόρος (που ακολουθεί περίπου το όραμα του Φουκουγιάμα) και η ακροδεξιά που υποστηρίζεται από την παράταξη Νετανιάχου και ακολουθεί το πρόγραμμα πολέμων Πολιτισμού του Χάντινγκτον, χρησιμοποιούν αντίθετες μεθόδους και ιδεολογίες (αναζήτηση της «ευτυχούς παγκοσμιοποίησης» για την πρώτη ομάδα, εθνικισμός-των καταπιεστών, όχι των καταπιεσμένων- για τη δεύτερη, μαζί με γενικευμένο «πόλεμο πολιτισμών») για να επιτύχουν τον ίδιο στόχο: τη διαφύλαξη της κυριαρχίας του καπιταλισμού και των ΗΠΑ στον πλανήτη. Αυτά τα δύο ρεύματα φαίνονται από πρώτο χέρι αντιφατικά. Στην πραγματικότητα είναι συμπληρωματικά.

Η αντίσταση της Ρωσίας και της Κίνας, των ανθιστάμενων εθνών του αραβομουσουλμανικού κόσμου, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής είναι απολύτως απαραίτητη για την αντιμετώπιση της δυτικής καπιταλιστικής βαρβαρότητας, αλλά δεν αρκεί από μόνη της για την οικοδόμηση μιας νέας δημοκρατικής παγκόσμιας τάξης. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μια συμμαχία των καταπιεζόμενων εθνών (και τάξεων) του κόσμου (της Ανατολής και του Νότου) και των καταπιεζόμενων τάξεων (και ακόμη και των εθνών σε κάποιο βαθμό) της Δύσης.

Για να αντιμετωπίσουμε τους πυρηνικούς και οικολογικούς κινδύνους εξάλειψης του είδους πρέπει όχι μόνο να αντισταθούμε στον δυτικό ιμπεριαλισμό, αλλά να αναπτύξουμε ένα εναλλακτικό όραμα που θα μας επιτρέψει να βρούμε επίσης απήχηση στον ίδιο τον Δυτικό Κόσμο, ιδιαίτερα στις λαϊκές τάξεις και τους ριζοσπάστες διανοούμενους του, οι οποίοι είναι αντικειμενικά οι στρατηγικοί σύμμαχοι της Ανατολής και του Νότου και πρέπει να μετατραπούν και σε υποκειμενικούς, συνειδητούς συμμάχους τους και αντίστροφα. Μια τέτοια συμμαχία και μόνο μια τέτοια συμμαχία μπορεί να θέσει τα θεμέλια μιας ριζικά διαφορετικής παγκόσμιας τάξης. Αντίθετα, η ελπίδα ότι η δυτική ακροδεξιά μπορεί ποτέ να γίνει σύμμαχος των εθνών της Ανατολής και του Νότου λόγω της ιδεολογίας της «αντι-παγκοσμιοποίησης», μπορεί να αποδειχθεί ένα λάθος πιο σοβαρό από αυτό που έκανε ο Στάλιν με τον Χίτλερ την παραμονή του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Αλλά για να το κάνουμε αυτό πρέπει να θυμόμαστε ότι το πρόβλημα δεν είναι η παγκοσμιοποίηση καθαυτή, όπως νομίζουν οι «εκ δεξιών» και στενά εθνικιστές αντίπαλοί της, αλλά ο ίδιος ο Καπιταλισμός και ο Ιμπεριαλισμός. Η παγκοσμιοποίηση είναι αποτέλεσμα του σημείου στο οποίο έχει φτάσει η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και τεχνολογιών του ανθρώπου. Με μια έννοια είναι αναπόφευκτη, γιατί κανένα έθνος και καμιά περιφέρεια δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει μόνη της, ανεξάρτητα από τα άλλα έθνη και τις περιφέρειες τα προβλήματά της, ούτε μπορεί να αγνοήσει τα υπόλοιπα έθνη και τις περιφέρειες. Ο ίδιος ο καπιταλισμός, από τη φύση του, είναι υποχρεωμένος να επεμβαίνει σε όλο τον πλανήτη, στην αέναη αναζήτηση ελέγχου, εξουσίας και υπεραξίας. Ούτε μπορεί να υπάρξει πλήρης απομόνωση οποιασδήποτε περιφέρειας, ένας «καλός καπιταλισμός σε μία και μόνη χώρα», όπως απεδείχθη αδύνατος ο «σοσιαλισμός σε μία και μόνη χώρα» του Ιωσήφ Στάλιν.

Ο μονοπολισμός, ο ιμπεριαλισμός δηλαδή της εποχής μας και οι παγκοσμιοποιητικές εκδηλώσεις τους δεν υπήρξε προϊόν κάποιας ιδεολογίας. Είναι η αναπόφευκτη γενίκευση της έμφυτης, οργανικής, απαραίτητης για την ίδια την επιβίωσή του τάσης του Κεφαλαίου προς μια συνεχώς επιταχυνόμενη συσσώρευση και επέκταση.

Η σύγχυση προέρχεται εν μέρει από το γεγονός ότι το μεγάλο κεφάλαιο, προσπαθώντας να ομοιογενοποιήσει ολόκληρο τον κόσμο υπό την κυριαρχία του, επιτίθεται σε έθνη, κράτη, θρησκευτικές ή άλλες ταυτότητες, ακόμη και στη βιολογική αντίληψη του φύλου. Δεν το κάνει αυτό λόγω της «φιλελεύθερης» ιδεολογίας της -η οποία παρεμπιπτόντως δεν είναι τόσο φιλελεύθερη, είναι νεοφιλελεύθερη, η οποία είναι ήδη αρκετά διαφορετική. Το κάνει αυτό επειδή τα έθνη, τα κράτη, οι θρησκείες, οι ιδεολογίες, όλες οι ισχυρές ταυτότητες είναι όλα εμπόδια στην κυριαρχία του. Έχει ανάγκη να τις καταστρέψει ή, αν δεν μπορεί να το κάνει, να τις αντιπαραθέσει μεταξύ τους.

Πρέπει να επιλέξουμε και το πραγματικό δίλημμα είναι ότι είτε η εποχή των 500 χρόνων του καπιταλισμού θα φτάσει στο τέλος της, είτε ολόκληρη η ιστορία του ανθρώπου μπορεί να τελειώσει σε ένα μάλλον κοντινό μέλλον. Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα και δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Δεδομένου ότι δεν υπήρχε «σοσιαλισμός σε μια χώρα» δεν μπορεί να υπάρξει κανένας «εθνικός», «καθαρός», «άθικτος» καπιταλισμός για να επιστρέψουμε από τη σημερινή «παγκοσμιοποίηση». Η μόνη λύση είναι να προχωρήσουμε σε μια βαθιά δημοκρατική, δηλαδή μεταξύ άλλων πολυκεντρική, κοινωνική και οικολογική παγκόσμια τάξη συνεργασίας.

Γι’ αυτό χρειαζόμαστε ένα νέο μεταβατικό πρόγραμμα (αν όχι την 5η Διεθνή που ζητούσε ο φίλος μου ΣαμίρΑμίν), για να περιγράψουμε πώς θα περάσουμε από την παρούσα κατάσταση πραγμάτων σε μια διαφορετική κοινωνία σε εθνικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο: μια κοινωνία που να εκφράσει τα βαθύτερα κοινά ιστορικά συμφέροντα των λαών της Ανατολής, της Δύσης και του Νότου. Ένα τέτοιο πρόγραμμα θα πρέπει να περιλαμβάνει το αίτημα για ελευθερία και δημοκρατία -που δεν πρέπει να ταυτίζεται με την εκφυλισμένη μορφή του δυτικού ολιγαρχικού κοινοβουλευτισμού-, την κοινωνική συνιστώσα και τον αγώνα ενάντια στις ανισότητες εντός και μεταξύ των Εθνών.

Είναι καιρός να εισαγάγουμε, μαζί με τους μηχανισμούς της αγοράς, μια πολύ μεγάλη δόση μηχανισμών σχεδιασμού, σε εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο και, επίσης, μια τεράστια δόση μηχανισμών συμμετοχής από τους παραγωγούς υλικού και πνευματικού πλούτου και ελέγχου από τους καταναλωτές υλικών προϊόντων και υπηρεσιών (πολίτες). Πρέπει να επιστρέψουμε στην ιδέα του Κέινς ότι όχι μόνο τα μόνιμα ελλείμματα, αλλά και τα μόνιμα πλεονάσματα δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά. Είναι καιρός να θυμηθούμε ότι η Σοβιετική Ομοσπονδία ήταν επίσης μια ένωση αλληλεγγύης και μεταφοράς πλεονασμάτων από τις πλουσιότερες στις φτωχότερες χώρες, κάτι που ο καταστροφικός εγωισμός των Γερμανών και των Βορειοευρωπαίων δεν μπορεί να δεχτεί για την Ε.Ε. -η οποία, για αυτόν τον λόγο, δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει πραγματική Ένωση. Και όλα τα παραπάνω πρέπει να συνδέονται με την οικολογική απαίτηση, γιατί αν οι άνθρωποι δεν επιβιώσουν, δεν θα υπάρχει κανένα νόημα στην πολιτική και καμία πολιτική.

Ελπίζει κανείς ότι οι δυνάμεις που αγωνίζονται για την πολυπολικότητα θα αρχίσουν -παράλληλα με την τόσο αναγκαία και συντονισμένη δράση ενάντια στον ιμπεριαλισμό- να εργάζονται με πειθαρχημένο και σοβαρό τρόπο για την εκπόνηση ενός τέτοιου μεταβατικού προγράμματος για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.

_____

Σημείωση: Όπως και τα δύο προηγούμενα άρθρα, έτσι κι αυτό στηρίζεται στην εισήγηση του συγγραφέα σε διεθνές συνέδριο για τον πολυπολισμό που οργάνωσαν τον περασμένο Απρίλιο κινήσεις από την Τουρκία, τη Ρωσία, την Κίνα και τη Βραζιλία. Το συνέδριο χαιρέτισε ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Σεργκέι Λαβρόφ.

Πηγή:kosmodromio.gr

Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ: Ο μάγος του Ρομαντισμού

0

Ζαμπίνε Όλτσε

Τα έργα του είναι όμορφα, αναδύουν μια γαλήνη και ταυτόχρονα μοιάζουν πρωτοποριακά για την εποχή τους. Η επόμενη χρονιά είναι αφιερωμένη σε έναν σημαντικό Γερμανό ζωγράφο.

https://p.dw.com/p/4aAbn

“Οδοιπόρος επάνω από τη θάλασσα της ομίχλης”, 1818Εικόνα: akg-images/picture alliance 

Αν και η 250ή επέτειος από τη γέννηση του Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ είναι το 2024 – ο ζωγράφος γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1774 – η πρώτη μεγάλη έκθεση άνοιξε στις 15 Δεκεμβρίου, στο μουσείο Hamburger Kunsthalle. Μια αναδρομική έκθεση με περισσότερους από 60 πίνακες, μεταξύ των οποίων πολλά εμβληματικά έργα όπως το «Ασβεστολιθικές πλαγιές του Ρούγκεν»  (1818) και «Ο μοναχός στη θάλασσα» (1808-10). Εκτίθενται επίσης σχέδια και έργα φίλων του ζωγράφων.

Η έκθεση σηματοδοτεί την έναρξη του «Φεστιβάλ Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ», κατά τη διάρκεια του οποίου η Παλιά Πινακοθήκη των Κρατικών Μουσείων του Βερολίνου και η Κρατική Συλλογή Έργων Τέχνης στη Δρέσδη θα κάνουν μεγάλα αφιερώματα στον καλλιτέχνη. Η διοργάνωση τελεί υπό την αιγίδα του Ομοσπονδιακού Προέδρου Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγιερ.

Ο Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ γεννήθηκε στο Γκράιφσβαλντ το 1774 ως το έκτο παιδί των σαπωνοποιών και κατασκευαστών κεριών Άντολφ Γκότλιμπ Φρίντριχ και της συζύγου του Σόφι Ντοροτέα. Η μητέρα του πέθανε το 1781 και η αδελφή του από τύφο. Ο μικρότερος αδελφός του Γιόχαν Κρίστοφερ έπαθε καρδιακή προσβολή όταν προσπάθησε να τον σώσει κάποτε που είχε πέσει στον παγωμένο ποταμό Έλβα. Μόνο πέντε από τα εννέα αδέλφια κατάφεραν να ενηλικιωθούν.

Από το 1790, ο Φρίντριχ σπούδασε στο Γκράιφσβαλντ και συνέχισε τις καλλιτεχνικές του σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κοπεγχάγης. Από το 1798 έζησε και εργάστηκε στη Δρέσδη όπου και πέθανε στις 7 Μαΐου 1840.

Εκτιμήθηκε από πολλούς αλλά όχι από τον Γκαίτε

«Ο μοναχός στη θάλασσα»
«Ο μοναχός στη θάλασσα», 1808/10Εικόνα: Joseph Martin/akg-images/picture-alliance

Ο ζωγράφος του Ρομαντισμού εκτιμήθηκε από τους συναδέλφους του ήδη κατά τη διάρκεια της ζωής του. Ωστόσο ο Γκαίτε χλεύαζε τους πίνακές του ως «νεογερμανικούς και πατριωτικούς». Ο ποιητής λέγεται μάλιστα ότι κατέστρεψε έναν από τους πίνακες του Φρίντριχ επειδή δεν του άρεσε.

Ο Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ αν και αγαπούσε τη φύση και του άρεσε με κάθε τρόπο να ζωγραφίζει κάθε δέντρο, κάθε βράχο, κάθε βουνό, τελικά η φύση  γι’ αυτόν δεν ήταν παρά μόνο ένα κομμάτι έμπνευσης. Ήθελε να επινοεί τοπία, όπως στον “Αρκτικό Ωκεανό”, και να συνθέτει τις εντυπώσεις του στο εργαστήριό του σύμφωνα με το δικό του γούστο.

Ένα από τα σημαντικότερα έργα του είναι «Ο μοναχός στη θάλασσα», το οποίο ξεκίνησε το 1808 και θεωρείται ένα από τα πιο αντισυμβατικά έργα του, καθώς δεν υπάρχει προοπτική, βάθος. Η θάλασσα και ο ουρανός συγχωνεύονται. Το άπειρο και το σύμπαν είναι το θέμα αυτού του πίνακα.

Ασβεστολιθικές πλαγιές του Ρούγκεν

«Ασβεστολιθικές πλαγιές του Ρούγκεν»
«Ασβεστολιθικές πλαγιές του Ρούγκεν», μετά το 1818Εικόνα: akg-images/picture alliance

Ο πίνακας «Ασβεστολιθικές πλαγιές του Ρούγκεν» θεωρείται επίσης ένα από τα πιο όμορφα και ίσως πιο διάσημα έργα του Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ. Ζωγραφισμένος κατά τη διάρκεια του μήνα του μέλιτος, το καλοκαίρι του 1818, παρουσιάζει μια όψη της Βαλτικής και ενός φωτεινού ουρανού στο βάθος.

Τα έργα του όμως κάηκαν πολλές φορές. Στις 10 Οκτωβρίου 1901, το σπίτι που γεννήθηκε κάηκε και μαζί πολλοί πίνακες. Επίσης κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της Δρέσδης στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα, μουσεία στο Αμβούργο, τη Δρέσδη και το Βερολίνο έχουν στην κατοχή τους τα περισσότερα έργα του Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ.

Ο καλλιτέχνης πέθανε φτωχός και  ξεχασμένος στις 7 Μαΐου 1840. Στις μέρες μας είναι και πάλι περιζήτητος. Ο ίδιος ο Φρίντριχ πίστευε αφελώς ότι το όνομά του θα μνημονευόταν για πάντα κι έτσι δεν υπέγραφε τους πίνακές του.

Επιμέλεια: Μαρία Ρηγούτσου

DW

Ελληνοτουρκικά: Διαβάζοντας «πίσω από τις γραμμές» της «Διακήρυξης των Αθηνών»

0

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΕΡΟΓΛΗΣ*

Έχοντας κατακάτσει πλέον ο κουρνιαχτός και ο «θόρυβος»  από την πρόσφατη (7 Δεκ) διακήρυξη «φιλίας»  των Αθηνών,  όσο και αν αυτή δεν  παράγει νομικά αποτελέσματα του ΔΔ (Διεθνές Δίκαιο)  και των αντιστοίχων εθνικών δικαίων των συμβαλλομένων μερών (Ο.Ρ.3-επίλογος), η υπόψη διακήρυξη δεν παύει να αποτελεί ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός για τις σχέσεις των δύο κρατών, τα οποία αρκετές φορές έχουν φθάσει στα πρόθυρα στρατιωτικής σύγκρουσης (με τελευταία , τα γνωστά γεγονότα του 2020, μέσω  υβριδικής επιχείρησης βιαίας  διάρρηξης συνόρων από μετανάστες στον Έβρο και παράλληλη αμφισβήτηση εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο με το ερευνητικό πλοίο  Oruc Reis).

Σίγουρα υπάρχουν «διπλές αναγνώσεις», από το υπόψη πολιτικό γεγονός…

Η μία ανάγνωση, είναι αυτή την οποία ενστερνίζεται και με την οποία θριαμβολογεί η κυβέρνηση , το κυβερνών κόμμα (πλην σημαντικών στελεχών, όπως πρώην πρωθυπουργοί του), καθώς και οι οπαδοί του (το γνωστό «41τακατό», το οποίο παρότι σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις έχει μειωθεί σημαντικά, έχει προσδώσει βλαπτικούς βαθμούς αλαζονείας σε μεγάλη μερίδα κυβερνητικών στελεχών)  . Ομοίως αξιοσημείωτη είναι και η εντόνως διαφοροποιημένη θέση του κ. ΥΕΘΑ, σύμφωνα με μετέπειτα δηλώσεις του.

Η πρώτη ανάγνωση, μιλά για νέα σελίδα στα ελληνοτουρκικά, για -επιτέλους- παύση των αναχαιτίσεων και αερομαχιών και πάσης φύσης εμπλοκών, για συνέχεια επαφών και διαβουλεύσεων, οι οποίες θα οδηγήσουν σε μείωση των τριβών, σε ανάπτυξη των διμερών σχέσεων, σε  συνεργασία, με τελικό φόντο την επίλυση «των διαφορών» , για την Τουρκία , ή, «της διαφοράς», για την Ελλάδα.. (υπόψη ότι «η διαφορά», κατά τον κ.ΠΘ, εμπεριέχει  εντός της, τις θαλάσσιες ζώνες, την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ…κάτι από το οποίο είχε δημόσια αποστασιοποιηθεί ο τέως ΥΠΕΞ και νυν ΥΕΘΑ, ο οποίος μιλούσε για μία και μόνη διαφορά , αυτή της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας..)….Κάποιοι δε, πιο «θερμοί», εντός κυβέρνησης, έφτασαν σε σημείο να μιλούν για εξοικονόμηση δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ από τις αναχαιτίσεις που δεν θα γίνονται πλέον, και τα χρήματα αυτά θα οδηγηθούν  σε…αύξηση των συντάξεων !!..(sic.=λαϊκισμός…).

Να προσθέσω, ότι κάθε εχέφρων , κάθε υγιής πολίτης που νοιάζεται πραγματικά για το έθνος και τον τόπο, θα πρέπει να νιώθει αρκετά καλά με την υπόψη διακήρυξη φιλίας και καλής γειτονίας, εφόσον όμως μέσω αυτής, διατηρείται το status quo στην περιοχή, εξασφαλίζεται η εθνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, αποφεύγουμε τη σύγκρουση και γενικότερα, αναπτύσσουμε αγαστές σχέσεις συνεργασίας και ειρηνικής συνύπαρξης με την Τουρκία…

Να είναι όμως πράγματι έτσι..??..

Να δεχτούμε  a priori την κατ’ ελάχιστον αξιοπερίεργη  πλήρη μεταστροφή της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στα ελληνοτουρκικά, χωρίς περαιτέρω προβληματισμούς..??..

Να δεχτούμε ως θέσφατο , το κυβερνητικό αφήγημα, ότι όλα βαίνουν καλώς και διανύουμε εξαιρετική περίοδο των ελληνοτουρκικών..??..

Να μην εξετάσουμε τα γεγονότα  και με επιχειρηματολογία, να δούμε αν υπάρχει και δεύτερη ανάγνωση, ώστε να καθορίσουμε με σύνεση την περαιτέρω ατομική, πολιτική  και εθνική μας στάση..??..

Για όποιον  λοιπόν, ικανοποιείται από τις παραπάνω δηλώσεις και …….τις αναμενόμενες υποσχόμενες  αυξήσεις στις συντάξεις, να ευχηθώ από τώρα Καλή Χρονιά , καθόσον δεν υπάρχει λόγος  να διαβάσει τα παρακάτω που αφορούν στη «δεύτερη ανάγνωση» και την αντίστοιχη συνοδή επιχειρηματολογία..

Για όποιον επιθυμεί  όμως να διαβάσει τις ευχές στο τέλος, αξιομνημόνευτα παραμένουν τα παρακάτω :

Πρωτίστως, δεν θα πρέπει να δούμε την υπόψη διακήρυξη, ως ένα αυτοτελές (stand alone) κείμενο, αλλά θα πρέπει να το μελετήσουμε στη βάση σημαντικών γεγονότων που προηγήθηκαν, αλλά και αντιστοίχων που ακολούθησαν.

Ως σημαντικά τέτοια γεγονότα, συνδυαστικά με την υπόψη διακήρυξη, είναι η συνέντευξη Ερντογάν σε ελληνική εφημερίδα («Κ») μία ημέρα πριν την επίσκεψη (6 Δεκ), οι παράλληλες 15 εμπορικές συμφωνίες που συνυπογράφησαν,  οι  κοινές δηλώσεις κ.ΠΘ και κ.Ερντογάν που ακολούθησαν, οι δηλώσεις κ. Ερντογάν από το προεδρικό Α/Φ προς δημοσιογράφους κατά την επιστροφή του (7 Δεκ)… Ομοίως, δεν θα πρέπει να διαλάθει της προσοχής μας, η  (δυστυχώς) κρυφή διπλωματία που διεξάγεται εδώ και μήνες για ένα τόσο σοβαρό εθνικό θέμα (μέσω συμβούλων  του κ.ΠΘ, από ότι μαθαίνουμε εκ των υστέρων,  από διαρροές της τουρκικής πλευράς, όρα σχετικές δηλώσεις κ.Καλίν), η άμεση αναχώρηση του Τούρκου ΥΠΕΞ προς ΗΠΑ αμέσως μετά την επίσκεψη, η συνάντηση ομάδας υψηλών επαφών του Τουρκικού ΥΠΑΜ στις ΗΠΑ την 21 Δεκ…Στην παραπάνω κατεύθυνση, εξίσου θα πρέπει να συμπεριληφθούν βέβαια και οι πρότερες δηλώσεις της ΥΦΥΠΕΞ κας Παπαδοπούλου περί ελληνικής ισχύος  soft power, το πρόσφατο «πάγωμα» των εξοπλισμών (no option for FDI και «ναυάγιο κορβετών) με παράλληλη αναθεώρηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων..    

Άξιο ιδιαίτερης μνείας το γεγονός, ότι η  «συνέντευξη» Ερντογάν στην «Κ» που προηγήθηκε κατά μία ημέρα της επίσκεψης και την οποία επιμελήθηκαν οι κ.κ. Παπαχελάς και Κωστίδης, δεν ήταν μία διά ζώσης συνέντευξη, αλλά μία αυστηρά τυποποιημένη συνέντευξη, όπου υποβλήθηκαν οι ερωτήσεις γραπτώς και εξίσου εγγράφως δόθηκαν οι απαντήσεις από την Τουρκική Προεδρία (από τον κ.Παπαχελά,  ο οποίος διαπιστώνω πως «ποτέ δεν λείπει»  από τα  ελληνοτουρκικά, συγκρατώ και το ιδιαίτερο άρθρο του, «αναζητούνται τρελοί και καθαροί»…Πλην όμως θα προσθέσω, πως  ματαίως αναζητούνται, με αυτό το πολιτικό σκηνικό, το οποίο φροντίζει να τους απομακρύνει με κάθε τρόπο)…

Ως εκ τούτου, η υπόψη συνέντευξη, εκφράζει ξεκάθαρα τις τουρκικές θέσεις  και επιδιώξεις…Σημαντικά δε στοιχεία της υπόψη συνέντευξης σταχυολογούνται τα εξής : 1. «..πραγματικά από πλευράς μας, δεν έχει αλλάξει τίποτα.. η ελληνική πλευρά έχει αναθεωρήσει την οπτική της απέναντί μας…»,

2. «…τα προβλήματα θα επιλυθούν στο πλαίσιο του διαλόγου και της καλής θέλησης»…,

3. «…υπάρχουν πολλά αλληλένδετα προβλήματα, που πρέπει να επιλυθούν, εκτός από την υφαλοκρηπίδα..»…

4.»…τα ΜΜΕ της Δύσης, προσπαθούν   να διαστρεβλώσουν τα λόγια μου..»..

5. «…απαντάμε κατάλληλα σε όσους εποφθαλμιούν την ασφάλεια του λαού μας, την εδαφική μας ακεραιότητα και τα εθνικά μας συμφέροντα..»…

6. «..δεν απειλούμε, αν δεν μας απειλήσετε…προσβλέπω σε μια νέα σελίδα , στη βάση της αρχής win-win..»…

7.  « ..ο ελληνικός λαός, γνωρίζει πόσο στοργικοί είμαστε…γνωρίζει πολύ καλά την ανοχή και την ειλικρίνεια στην κουλτούρα μας..»…..

καθώς   βέβαια δεν έλλειψαν και οι ευθείες αναφορές σε τουρκική μειονότητα και στα συμφέροντα τους, όπως και η ευθεία μνεία σε ΤΔΒΚ (Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου)…

Η υπόψη συνέντευξη, τονίζω και πάλι προερχόμενη εγγράφως  από την Τουρκική Προεδρία, και η οποία δεν παρεκκλίνει  εκατοστό από τις γνωστές τουρκικές αναθεωρητικές θέσεις και επιδιώξεις,   ουδέποτε απαντήθηκε από το ελληνικό ΥΠΕΞ…ήταν βλέπεις και η προγραμματισμένη επίσκεψη την επόμενη ημέρα, οπότε να μην χαλάσουμε το «κλίμα το καλό»..

Την επόμενη ημέρα πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη Ερντογάν, η οποία από πλευράς μεγαλοπρέπειας και προετοιμασίας (έως και επιπέδου  «σκηνοθεσίας» ) άγγιξε και ίσως και να ξεπέρασε την επίσκεψη του POTUS (President of the United States) – Προέδρου   των ΗΠΑ-  Μπαράκ Ομπάμα, στην Αθήνα πίσω στο 2016…

Κινητοποίηση της ΕΛ.ΑΣ με 3.500-4.000 αστυνομικούς, προάφιξη Τούρκων πρακτόρων και προσωπικής του φρουράς (είχαν διασπαρεί μέχρι και εντός του προεδρικού μεγάρου),  πολυπληθής συνοδεία, ελεύθεροι σκοπευτές, drones και ελικόπτερα, έκτακτες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις , κλείσιμο σταθμών μέσων σταθερής τροχιάς, απαγορεύσεις  πρόσβασης οικοδομικών τετραγώνων, μετακίνηση με την προσωπική του θωρακισμένη λιμουζίνα εν είδει  «beast»  ( η προσωπική λιμουζίνα του Προέδρου των ΗΠΑ, Cadillac/GMC platform), και βέβαια η άφιξη με το θηριώδες προεδρικό Α/Φ Airbus A330 VIP, εν είδει Air Force One of POTUS…(όχι ότι η Τουρκική Προεδρία δεν διαθέτει στον στόλο της και ομοιότυπο αεροσκάφος Boeing   747-8 VIP, κατόπιν δωρεάς του Εμίρη του Κατάρ..)….Και αν ο Μπαράκ Ομπάμα, είχε παραμείνει 30 ώρες στην Αθήνα, ο Ερντογάν, ήρθε για μόλις 7 ώρες…

Υπόψιν, ότι αφενός μεν ιστορικά οι Τούρκοι δίνουν μεγάλη σημασία σε συμβολισμούς και σε σημειολογία (π.χ. Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής), αφετέρου δε, όλα αυτά εντυπώθηκαν καλά στο «ελληνικό φιλοθεάμον κοινό», μέσω μιας  εξίσου μεγαλειώδους , σχεδόν, καθολικής διακαναλικής απ’ ευθείας κάλυψης  της επίσκεψης, από τα τηλεοπτικά μας κανάλια…

Οι  δε βαθύτατες υποκλίσεις, του ΥΠΕΞ  προς τον «πολυχρονεμένο Πατισάχ», τόσο στο αεροδρόμιο όσο και εντός προεδρικού μεγάρου,  απλά το κερασάκι στην τούρτα, υποδηλώνοντας έναν άνευ προηγουμένου… ραγιαδισμό ??…

Συνιστώντας παράλληλα ενέργεια  ανεπίτρεπτη για κυβερνητικά στελέχη, καθόσον οι υπόψη υποκλίσεις  δεν προβλέπονται από κανένα πρωτόκολλο, ούτε από κανένα διπλωματικό savoir vivre, εντός πλαισίου αβρότητας…Παράλληλα, παραπέμπουν σε γνωστό ήρωα, του γνώριμου μας θεάτρου σκιών, το οποίο βέβαια ως σκαιώδες , εύστοχα συνδέεται με τη μυστική μας διπλωματία…

Ακολούθησε η υπογραφή της εν λόγω διακήρυξης φιλίας και καλής γειτονίας, παράλληλα με την υπογραφή 15 συμφωνιών και Μνημονίων Κατανόησης, εμπορικού κυρίως χαρακτήρα (παιδεία, ενέργεια-ηλεκτρική διασύνδεση, επιχειρηματικότητα, εξαγωγές-επενδύσεις, κοινωνικές υπηρεσίες, αθλητισμός, τουρισμός, έρευνα-καινοτομία, οικονομία- εμπόριο, αγροτική ανάπτυξη, τελωνειακή συνεργασία, πολιτισμός και κατασκευή δεύτερης γέφυρας στον Έβρο υπό την επίβλεψη ΕΓΝΑΤΙΑΣ ΑΕ στην περιοχή Κήπων-Ύψαλα)…

Εντύπωση προκαλεί, ότι το 1/3 των συμφωνιών, υπεγράφει από τον νυν Τούρκο ΥΠΕΞ (και πρώην δκτη της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών ΜΙΤ) παρότι αυτές τυπικά ήταν εκτός αντικειμένου του ως αρμοδιότητα άλλων σχετικών υπουργείων…

Δεδομένων των δηλώσεων που ακολούθησαν,  προβληματισμό επίσης προκαλεί  η κατανομή των ποσοστών αμφίδρομης ροής ηλεκτρικής ενέργειας   από το αντίστοιχο ηλεκτρικό εργοστάσιο στο Μπαμπαεσκί (μικτού κύκλου, 133 μεγαβάτ με πρόθεση να ανέλθει στα 600 μεγαβάτ , πλησίον ελληνικών συνόρων), καθώς και οι ακολουθούσες δηλώσεις Ερντογάν (14 Δεκ) περί πρόθεσης δημιουργίας  πυρηνικού εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (πέραν αυτού της Σινώπης) δυναμικότητας 4,3 γιγαβάτ στην περιοχή της ανατολικής Θράκης, προκειμένου να στηρίξει ενεργειακά την Ελλάδα, τη Βουλγαρία και άλλες χώρες των Βαλκανίων (ήδη βρίσκεται σε συνομιλίες με την Rosatom  και άλλη κορεατική εταιρεία )…

Ομοίως συγκρατούνται οι δηλώσεις, περί στόχευσης αύξησης των εμπορικών συναλλαγών με τη χώρα μας, από τα 5 στα 10-11 δις ευρώ…Και εδώ προκύπτει παρόμοιος προβληματισμός σχετικά με το ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών…Καθόσον, αν τόσο η διασύνδεση ηλεκτρικής ενέργειας όσο  και οι αντίστοιχες εμπορικές συναλλαγές, δεν είναι κατ’ ελάχιστον  ισορροπημένες , τότε θα δημιουργήσουν αντίστοιχες εξαρτήσεις με ότι αυτό συνεπάγεται…. Η  δε, δημιουργία πυρηνικού εργοστασίου στην Ανατολική Θράκη, αυτονοήτως απεμπολεί κάθε δικαίωμα έγερσης περιβαλλοντικών επιφυλάξεων από ελληνικής πλευράς….

Ειδικότερα για το πνεύμα αυτής καθαυτής της διακήρυξης και του ευκτικού της χαρακτήρα,  πέρα από μια χλιαρή μνεία στο Χάρτη των ΗΕ,  απουσιάζουν από το κείμενο οι διασυνδέσεις με πρόνοιες διεθνούς δικαίου (το οποίο υποστηρίζει σφόδρα μεν, α λα καρτ δε, η εξωτερική μας πολιτική), ενώ στο τέλος κυριαρχούν η μνεία σε ΜΟΕ στρατιωτικού χαρακτήρα, η δέσμευση αποχής από κάθε υπονομευτική δήλωση και ενέργεια προς την υπόψη διακήρυξη (άνευ  ουσιαστικού αντικρίσματος αφού στο τέλος επικρατεί η μη νομική δέσμευση των μερών), η επίλυση διαφορών με απ’ ευθείας διαβουλεύσεις ή με άλλα μέσα αμοιβαίας επιλογής, και τέλος το ότι η υπόψη διακήρυξη δεν είναι συμφωνία, δεν είναι δεσμευτική για το ΔΔ και δεν παράγει νομικά δικαιώματα  ή υποχρεώσεις για τα μέρη….

Σχολιάζοντας περαιτέρω το κείμενο , συγκρατώ ιδιαίτερα, την «επίλυση των διαφορών με απ’ ευθείας διαβουλεύσεις», κάτι το οποίο αποτελεί διακαή πόθο των τουρκικών επιδιώξεων , μη θέλοντας να αφήσει  ούτε το ελάχιστο εκ των επιδιώξεων της, εις χείρας οποιοδήποτε διεθνούς δικαιοδοτικού οργάνου…Και δυστυχώς, η ελληνική πλευρά με τις τελευταίες ενέργειες της, δείχνει να συμπλέει προς αυτή την κατεύθυνση..

Ακολούθησαν οι  κοινές δηλώσεις των αρχηγών κρατών…και εδώ, ο Τούρκος Πρόεδρος δεν κατάφερε να συγκρατηθεί, μιλώντας δημόσια για «τουρκική μειονότητα», αλλά και να απευθύνει μια έμμεση προσβολή, μιλώντας για στρατόπεδο τρομοκρατών στο Λαύριο το οποίο η ελληνική κυβέρνηση έκλεισε πρόσφατα…Και αν  για την τουρκική μειονότητα, ο ΠΘ έδωσε την τυπική οφειλόμενη  απάντηση, παρά το ατυχές «σας διαβεβαιώ» (που παραπέμπει ατύπως σε σχέση υφισταμένου-προϊσταμένου), για το Λαύριο και την τουρκική παρέμβαση στα εντός της χώρας τεκταινόμενα, δεν εδόθη καμία απάντηση…

Αντιπροσωπεία της μουσουλμανικής μειονότητας , μαζί με τους ψευδομουφτήδες (γιατί συνεχίζουν και γίνονται ανεκτοί..??), τον επικεφαλής της τουρκικής ένωσης Ξάνθης (???) καθώς και οι βουλευτές  του εθνικού μας κοινοβουλίου Ζεϊμπέκ Χουσείν, Φεργκάτ Οζγκιούρ (οι οποίοι με δήλωση του επίσης μειονοτικού βουλευτή Μπουρχάν Μπαράν πήγαν αυτοβούλως, καθόσον δεν είχαν αποσταλεί προσκλήσεις),  έγιναν  στη συνέχεια δεκτοί στην  τουρκική πρεσβεία,  προκειμένου να συναντηθούν και να συνομιλήσουν με τον Τούρκο Πρόεδρο.

Κατά την αναχώρηση της τουρκικής διπλωματικής αποστολής, ο Τούρκος ΥΠΕΞ, ανεχώρησε απ’ ευθείας για ΗΠΑ για συνάντηση με τον ομόλογό του (η αποστολή είχε έρθει με τρία αεροσκάφη !!!), ενώ ο Ερντογάν κατά την πτήση, έδωσε συνέντευξη τύπου σε δημοσιογράφους, όπου έκανε ιδιαίτερη μνεία στη θέλησή του να τελειώνει το κεφάλαιο εμπλοκές-αερομαχίες , στα δικαιώματα της  τουρκικής μειονότητας, σε μια δίκαιη χωρίς αποκλεισμούς  κοινή χρήση των πόρων της Ανατολικής Μεσογείου,  στον μεγάλο πληθυσμό (86 εκ) της χώρας του,   στην όμοια μεγάλη εδαφική έκταση (780 χιλ.τ.χλμ), στη διασύνδεση ηλεκτρικής ενέργειας, στην  παραγωγή ηλ.ενέργειας από πυρηνικά εργοστάσια, αλλά και στην τεράστια διαφορά της αμυντικής βιομηχανίας μεταξύ των δύο χωρών και στο αποτύπωμα της σκληρής ισχύος που αυτές εκφράζουν…Παράλληλα, έθεσε ξανά το θέμα της θέσης της Ελλάδας, σχετικά με την κρίση στη Γάζα, επαναλαμβάνοντας ότι θα  προτιμούσε  η χώρα μας να έχει συνταχθεί  με τις  τουρκικές θέσεις , όπως το είχε πει και κατά τις κοινές δηλώσεις στην Αθήνα…

Για άλλη μια φορά, πέρα από τις ουσιαστικές δηλώσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής  που προηγήθηκαν της επίσκεψης, μέσω της  προαναφερόμενης συνέντευξης της 6 Δεκ, βλέπουμε για μια ακόμη φορά ότι και με τις υπόψη δηλώσεις μετά την επισκεψη, ο Τούρκος Πρόεδρος δεν απεμπολεί εκατοστό των αναθεωρητικών επιδιώξεων της χώρας του, οι οποίες βέβαια είναι εις βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας και των ομοίων κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας.

Από ελληνικής πλευράς είχαν προηγηθεί των γεγονότων της επίσκεψης, η απόφαση του ΥΕΘΑ (5 Δεκ), ουσιαστικά   να «παγώσει»  συγκεκριμένα εξοπλιστικά  προγράμματα ( δικαίωμα προαίρεσης για 4η φρεγάτα FDI, ναυπήγηση κορβετών, εργασίες σε ναύσταθμο Σούδας και σε κατασκευή ναυστάθμου σε Παγασητικό), μέσω συνολικότερης επαναπροτεραιοποίησης  των εξοπλιστικών προγραμμάτων…Η υπόψη δημοσιοποίηση, αν μη τι άλλο άτοπη  και σε λάθος χρόνο, καθόσον έδωσε  αφορμή για εσφαλμένο μήνυμα, με ανάλογα σχόλια… Αν και  αδιαμφισβήτητα , τα θέματα εξοπλισμών και το τέλμα (για να μην το χαρακτηρίσω ως «διάλυση» ),  της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας είναι ένα δύσκολο παζλ για ιδιαίτερα σοβαρούς λύτες, παρόλα αυτά, οι όποιες αποφάσεις και η περαιτέρω δημοσιοποίησή τους ή μη, δεν παύει να αποτελεί ένα κρίσιμο και χρήσιμο εργαλείο στα χέρια της εξωτερικής πολιτικής και της αμυντικής διπλωματίας…Και ως τέτοιο, θα πρέπει να εκλαμβάνεται και αντίστοιχα να χρησιμοποιείται…

Οι δε πρότερες δηλώσεις της ΥΦΥΠΕΞ κας Παπαδοπούλου, περί του γεγονότος ότι η χώρα μας διαχρονικά πορεύεται με γνώμονα τη μαλακή ισχύ της (soft power) και όχι τη σκληρή ισχύ (hard power), αφενός μεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ατυχείς και αφελέστατες, αφετέρου δε, δεν συνάδουν με την πραγματικότητα της κούρσας των εξοπλισμών στους οποίους η χώρα μας επιδίδεται την τελευταία τριετία  (με αιχμή του δόρατος, φρεγάτες FDI, Α/Φη Rafale και F-16 Viper)…

Παρόλα αυτά, «η ψαλίδα» δεν προβλέπεται  να κλείσει, τόσο για λόγους αντίστοιχης συνεχούς κούρσας εξοπλισμών από την Τουρκία με παράλληλη αλματώδη αύξηση της αμυντικής της βιομηχανίας (ανακοίνωσε Π/Υ αμυντικών  δαπανών για το έτος 2024, στα 40 δις, ήτοι αύξηση 150%), όσο και λόγω της παντελούς απραξίας  μας στον υπόψη χώρο για δέκα και πλέον έτη, ως αποτέλεσμα της μνημονιακής μας οικονομικής δυσπραγίας, αλλά και αντιστοίχων επικίνδυνων ιδεοληπτικών αφηγημάτων από τους εκάστοτε κυβερνώντες ( «θα το ρισκάρουμε», «και να χάσουμε και δυό-τρία νησιά, δεν πειράζει»..) .

Οι δε υπόψη δηλώσεις της ΥΦΥΠΕΞ στο παρόν momentum, συνεχίζουν να δίνουν το λάθος μήνυμα προς δεδηλωμένους αλλά και έτερους επίδοξους νεοπροβαλλόμενους   αναθεωρητές.

Από τα «παραλειπόμενα» της συνάντησης και της διακήρυξης, άξια ξεχωριστής μνείας είναι και το θέμα της βίζας προς Τούρκους πολίτες αλλά και το θέμα των ΜΟΕ (Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης) στρατιωτικού χαρακτήρα.

Ειδικά για το θέμα χορήγησης βίζας,  δεν έχουν γίνει πλήρως γνωστές οι ουσιώδεις λεπτομέρειες (αλλά ως συνήθως, ο διάβολος, κρύβεται στις λεπτομέρειες) …Μιλάμε πλέον για 7ήμερη βίζα, ετήσιας διάρκειας, έναντι πολύ μικρού κόστους (60 ευρώ, με δυνατότητα περαιτέρω εκπτώσεων), με πολύ σύντομες και συνοπτικές διαδικασίες, από αρμόδιο αστυνομικό υπάλληλο στο τελωνείο…Η υπόψη χορήγηση βίζας, εστιάζεται κατ’ εξαίρεση των προβλέψεων της Συνθήκης Σέγκεν,  στα νησιά μας Λήμνο, Λέσβο, Χίο, Σάμο, Λέρο, Κάλυμνο, Κω, Ρόδο, Καστελόριζο, Σύμη….Και ενώ σύμφωνα με δημοσιεύματα οι κάτοικοι (και ο περιφερειάρχης μαζί) , εκφράζουν την ικανοποίησή τους για την αύξηση του τζίρου τους λόγω των επιπρόσθετων εκτιμώμενων τουρκικών τουριστικών ροών που θα προκύψουν , καθίσταται παράλληλα υπαρκτός και ένας έντονος προβληματισμός μου….Υπάρχει μέγιστος αριθμός επισκεπτών ανά νησί..??..και αν ναι, ποιος θα είναι ο  αριθμός αυτός..??..πως εξασφαλίζεται ότι η Τουρκία δεν θα χορηγήσει ad hoc ταξιδιωτικά έγγραφα στα εκατομμύρια αλλόφυλων -αλλά  ομόθρησκων τους – μεταναστών που παραμένουν στα μικρασιατικά παράλια, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν ως πολιορκητικός κριός, εντός πλαισίου υβριδικών επιχειρήσεων..??..τι θα συμβεί αν λήγει το 7ήμερο και οι «χιλιάδες επισκεπτών» δεν εξέρχονται προς επιστροφή, από την επισκεπτόμενη νήσο..??..τι θα συμβεί αν οι χιλιάδες επισκεπτών εντός 7ημέρου, αποτελούν μέρος μια σχεδιασμένης υβριδικής επιχείρησης για «μαλάκωμα» του στόχου-προσβαλλομένης νήσου ή αντιπερισπασμό….??..πόσο εύκολο θα είναι να ανευρεθούν και να παρακολουθούνται τυχόν μέλη της ΜΙΤ, οι οποίοι θα αναμιχθούν με τις χιλιάδες των επισκεπτών, προς περαιτέρω συλλογή πληροφοριών και διαφόρων άλλων ανατρεπτικών ενεργειών..??…Πόσα 7ήμερα δικαιούται ο κάθε επισκέπτης εντός της  ετήσιας διάρκειας ισχύος της βίζας..??.. Υφίσταται αποτελεσματικός έλεγχος επιβατών στα πλοία της ακτοπλοΐας που συνδέουν τα υπόψη νησιά με την ενδοχώρα..??.. Και όλα αυτά, θα μπορούν να συμβαίνουν παράλληλα  σε ένα, σε κάποια ή και σε όλα τα παραμεθόρια ανωτέρω νησιά μας, τα οποία αποτελούν την πρώτη αμυντική γραμμή του στρατηγικού βάθους της χώρας…με ότι περαιτέρω κινδύνους  αυτό μπορεί να συνεπάγεται…

Κρατώντας τους ανωτέρω προβληματισμούς για το θέμα της βίζας, σειρά παίρνει και το θέμα των ΜΟΕ στρατιωτικού χαρακτήρα…

Από τα  ΜΟΕ που συμφωνήθηκαν  (απόσταση ασφαλείας μεταξύ των πολεμικών πλοίων με αποφυγή επικίνδυνων ελιγμών, τα πολεμικά αεροσκάφη να μην ενοχλούν τα πολεμικά πλοία, μείωση της συχνότητας των ΝΟΤΑΜ, NAVTEX  αλλά και των SUBNOTAM (για Υ/Β) σε αριθμό, χρονική διάρκεια και εύρος δεσμευμένων περιοχών, τα ραντάρ (χερσαία, πλωτά, εναέρια) να μην εγκλωβίζουν αντίστοιχα πλοία και αεροσκάφη και να μην ονοματίζουν  τα ίχνη ως εχθρικά,  απ’ ευθείας γραμμή μεταξύ  στρατηγείων Λάρισας και Εσκή Σεχίρ προς αποφυγή κλιμάκωσης τυχόν επεισοδίων, εξουσιοδότηση τοπικών παραμεθορίων διοικητών για επιτόπιο και άμεσο χειρισμό απεμπλοκής και αποκλιμάκωσης ), προκύπτει εξίσου γόνιμος προβληματισμός… Ευθύς και άμεσος προβληματισμός,  για το  ποιες θα είναι οι ενέργειες μας από εδώ και εμπρός  σε περίπτωση  αμφισβήτησης κυριαρχικών μας δικαιωμάτων σε αέρα και θάλασσα (από 6 έως; 10 ν.μ./ναυτικά μίλια), δεδομένου ότι με πρότερη δήλωση του νυν ΥΠΕΞ, η αποκαλυφθείσα κόκκινη γραμμή της εθνικής μας κυριαρχίας περιορίζεται στα 6 ν.μ…..Επίσης εξίσου έντονος προβληματισμός υφίσταται στο ότι δεδομένου του γεγονότος ότι τα ελληνικά πλοία και Α/Φη δεν εκτελούν παραβιάσεις του τουρκικού ΕΕΧ (εθνικός εναέριος χώρος) και των αντιστοίχων τουρκικών ΕΧΥ (εθνικά χωρικά ύδατα), κατά πόσο τα υπόψη ΜΟΕ λειτουργούν ισορροπημένα και δεν καλύπτουν μονομερώς τις υπόψη τουρκικές ενέργειες αμφισβήτησης του ΕΕΧ και των ΕΧΥ μας…

Στο συνολικό πλαίσιο της διακήρυξης της ελληνοτουρκικής φιλίας, να μην διαλάθει της προσοχής και η απόσυρση οπλικών  συστημάτων, όλως τυχαίως (??) από τα παραπάνω παραμεθόρια νησιά …

Οπλικά συστήματα, τα οποία χορηγήθηκαν (δωρεάν??) προς την Ουκρανία, τα οποία βέβαια, δεν αντικαταστάθηκαν παρά τις υποσχέσεις και ανέξοδες κυβερνητικές εξαγγελίες…Για να μην προτρέξει κανείς, να τονίσω ότι όταν προγραμματίζεται η απόσυρση-αντικατάσταση ενός οπλικού  συστήματος, πρώτα έρχεται το νέο, εντάσσεται και καθίσταται  πλήρως επιχειρησιακό και μετά φεύγει το παλαιό…

Επίσης   να υπενθυμίσω ότι τα Μ-1117, αφενός μεν δεν είναι ΤΟΜΑ, αφετέρου δε η συμφωνία χορήγησής τους και προώθησης στα νησιά, είχε κλείσει από το 2019, πολύ πριν το ξέσπασμα της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης…Ο δε μικρός αριθμός Marder  που παραλήφθηκε, διοχετεύτηκε στη Μακεδονία, προς υποστήριξη ΤΘ και ΜΚ Σχηματισμών…Τα δε Μ-113 που προωθήθηκαν στα νησιά, φωτογραφίες των οποίων με περίσσιο θράσος  (που παρέμεινε αναπάντητο από πλευράς μας) δημοσιοποιήθηκαν από την τουρκική υπηρεσία συλλογής  πληροφοριών, είναι απλά ΤΟΜΑ με ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα θωράκισης και οπλισμού…

Πρόσφατα δε,  το Ουκρανικό ΥΠΕΘΑ μας ευχαρίστησε δημόσια για την παροχή Α/Α manpads FIM 92 Stinger, επιβεβαιώνοντας εμμέσως τις αρχικές φήμες για απομάκρυνση των υπόψη όπλων από τα ανωτέρω νησιά…Επίσης στο πλαίσιο της «σωστής πλευράς της ιστορίας», πέραν της άμεσης οικονομικής συνεισφοράς (μέσω Ε.Ε., και σε ad hoc funds) και της ανθρωπιστικής βοήθειας, έχουν δοθεί σε Ουκρανία πυρομαχικά ΠΕΠ RM-70, φορητά τυφέκια ΑΚ-47 Kalashnikov με πυρομαχικά τους (από κατάσχεση), αντιαρματικοί εκτοξευτές RPG, ενώ επίκειται και η παράδοση περαιτέρω πυρομαχικών ΠΒ ( 50 χιλιάδες  βλήματα 105 χιλ, 20 χιλιάδες βλήματα 155, 5 χιλιάδες βλήματα 8ιντσα) ….

Και επειδή σε αυτή τη χώρα, διανύουμε την περίοδο όπου « οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, για να δικαιολογούν κάποιοι τις πράξεις τους», (Θουκυδίδης/Πελοποννησιακός Πόλεμος), έτσι χάσαμε το νόημα των λέξεων «πολεμικά αποθέματα»  (ήτοι, ποσότητες απαραίτητες για τη διεξαγωγή πολέμου, προς ανάλωση κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων), συγχέοντας τη με τη λέξη «πλεονάσματα» (ήτοι περισσεύματα)…Λόγω της διαρκούς οικονομικής δυσχέρειας, η χώρα μας ουδέποτε βρέθηκε στην πολυτελή θέση, να έχει πλεονάσματα αμυντικού υλικού….Ακόμη και η πρόσφατη απόφαση να οδηγηθούν σε σκραπ 91 άρματα Μ-48 Α5, έναντι ευτελούς τιμήματος (590 χιλιάδες .ευρώ), συντελεί αποφασιστικά σε συνδυασμό με τα παραπάνω, να εκπέμπει το λάθος μήνυμα  στην επισφαλή και ευαίσθητη γειτονιά της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων, όπου οι προκλήσεις και ο υπαρκτός αναθεωρητισμός ελλοχεύουν σε μόνιμη βάση….

Κατόπιν των παραπάνω προβληματισμών, που προέκυψαν από τα γεγονότα της διακήρυξης φιλίας των Αθηνών, και τα συναφή γεγονότα, είτε σε συνάφεια χρονική ή σε συνάφεια εξ αντικειμένου, δεν μπορούν βέβαια να παραλειφθούν τα κυρίαρχα ερωτήματα, τα οποία τίθενται ως  προμετωπίδα επί των ελληνοτουρκικών…

Περατώθηκε με οποιονδήποτε τρόπο η κατοχή της Κύπρου,,???..ή έστω υπήρξε κάποια τουρκική αναδίπλωση από τις θέσεις της περί του κρατιδίου-μορφώματος της ΤΔΒΚ (Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου), το οποίο είναι αναγνωρισμένο μόνο από την Τουρκία..??..

Άρθηκε μήπως το casus belli , με το οποίο η τουρκική εθνοσυνέλευση έχει εξουσιοδοτήσει την κυβέρνηση και τις ένοπλες δυνάμεις της να προβούν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις οποτεδήποτε η Ελλάδα επιχειρήσει να αυξήσει τα εθνικά χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο..??…Μία απειλή πολέμου, η οποία επικρέμεται κατά της χώρας μας, κατά παράβαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου και διεθνούς νομιμότητας, σε πλήρη εφαρμογή του «ασκούμενου πειθαναγκασμού» , ως επιλογή εξαναγκαστικής στρατηγικής στην οποία η χώρα μας έχει υποκύψει εδώ και 30 περίπου χρόνια..??..(από Ιουλ 1995 και ουσιαστικά χωρίς ποτέ να δοκιμαστεί η πραγματική ισχύς της απειλής ή τελικά είναι μία από τις πιο επιτυχημένες μπλόφες της εξωτερικής πολιτικής και της αμυντικής διπλωματίας στο διεθνές περιβάλλον..??.. )…

Ανακλήθηκε  μήπως το αυθαίρετο τουρκολυβικό Μνημόνιο, με το οποίο η Τουρκία έχει αυθαίρετα αμφισβητήσει τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, και πάλι κατά παράβαση του ΔΔ και της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας…??.. (την οποία καίτοι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει, εν τούτοις την εφαρμόζει για την προώθηση των εθνικών της συμφερόντων και επιδιώξεων στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας)….

Εγκαταλείφθηκε μήπως το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», μέσω του οποίου η Τουρκία αμφισβητεί την εθνική μας κυριαρχία σε αδιευκρίνιστο κατά την εκτίμησή της αριθμό νήσων και βραχονησίδων του Ανατολικού Αιγαίου, παρότι οι σχετικές Διεθνείς Συνθήκες (Λωζάνης, Παρισίων), ορίζουν πλήρως την κυριαρχία μας κατά τρόπο τελεσίδικο και μη επιδεχόμενο αμφισβήτησης..??..

Εγκαταλείφθηκε μήπως η πρόθεση γκριζαρίσματος νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και η «Ιμιοποίησή τους», δηλαδή η δημιουργία αμφισβητήσεων ως προς το καθεστώς κυριαρχίας τους..??…

Εγκαταλείφθηκε μήπως η πρόθεση διαμοιρασμού και ελέγχου του Αιγαίου , μέχρι τον 25ο μεσημβρινό , αμφισβητώντας παράλληλα τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματά μας σε έρευνα και διάσωση..??…

Εγκαταλείφθηκε  μήπως η προσπάθεια αποστρατικοποίησης των υπόψη νησιών μας, επικαλούμενη πρόνοιες των ανωτέρω συνθηκών, τις οποίες  όμως η ίδια η Τουρκία έχει καταστρατηγήσει με την ύπαρξη της 4ης Τουρκικής Στρατιάς Αιγαίου και τις ορατές απειλές που η ίδια εκφράζει έναντι των ελληνικών  νησιών του Ανατολικού Αιγαίου..??…

Ζήτησε μήπως συγνώμη  για τις χιλιάδες παραβιάσεων του ΕΕΧ (Εθνικού Εναερίου Χώρου), τις εκατοντάδες υπερπτήσεις άνωθεν των ελληνικών νησιών του Αιγαίου,  τις χιλιάδες παραβάσεις  του FIR ATHENS, τις αναρίθμητες εμπλοκές που κατέληγαν σε αερομαχίες και την πρόκληση απωλειών ανθρωπίνων ζωών, ενώ αυτά συνέβαιναν  αδιαλείπτως, μέχρι και πέρυσι..???..

Ζήτησε μήπως συγνώμη για την παραβίαση των ΕΧΥ (Εθνικά Χωρικά Ύδατα) μας, από πολεμικά, ερευνητικά και αλιευτικά της πλοία..??…

Ανακάλεσε  μήπως έστω με ένα mea culpa , τις απειλές πολέμου  και τις εθνικές προσβολές  που εκστομίζονταν από υψηλούς αξιωματούχους, υπουργούς αλλά και από τον ίδιο τον Τούρκο Πρόεδρο , μέχρι και πρόσφατα..??..

Παραδέχτηκε μήπως ο τούρκος Πρόεδρος τα σφάλματά του,   για τα γεγονότα του Έβρου με τη χρησιμοποίηση χιλιάδων μεταναστών ως χρήσιμα πιόνια στο σχέδιο ασύμμετρων απειλών και υβριδικών επιχειρήσεων  που εξυφάνθηκε εναντίον της χώρα μας το 2020, σε συνδυασμό με την παραβίαση των ΕΧΥ, από το ερευνητικό πλοίο Oruc Reis..??..

Τίποτα από όλα αυτά δυστυχώς δεν συνέβει, και τίποτα από αυτά  δεν έχει εγκαταλειφθεί, έστω και σε ρητορικό επίπεδο….

Το να μιλάμε λοιπόν για διακήρυξη φιλίας, με όλα αυτά να παραμένουν στο τραπέζι, ξεπερνούν το Σύνδρομο της Στοκχόλμης και  και πιθανόν να συνδυάζονται με  κλινική περίπτωση ψυχοπάθειας εγγενούς αιτιολογίας χρήζουσα άμεσης ιατρικής βοήθειας, παρά με σχεδιασμένη εθνική εξωτερική πολιτική και διπλωματία οι οποίες σκοπό έχουν να εξυπηρετήσουν τα εθνικά μας συμφέροντα και επιδιώξεις…

Και όλα αυτά να συμβαίνουν την παρούσα περίοδο , όπου η Τουρκία εμφανίζεται ως το μαύρο πρόβατο για τους Δυτικούς, ακολουθώντας μια δική της συγκρουσιακή πορεία με τις πολιτικές των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, ενώ η σχέση της με την Ε.Ε., είναι καθαρά ωφελιμιστική απομυζώντας κονδύλια, καθώς  και ευεργετήματα από την ειδική τελωνειακή της σχέση…

Εκτός και αν στη χώρα δεν υφίσταται καν άσκηση εθνικής εξωτερικής πολιτικής και απλώς ακολουθούμε εντολές άνωθεν από τους θιασώτες της «σωστής πλευράς της ιστορίας», ή ακόμη χειρότερα, αν  υφίσταται εν κρυπτώ φιλοτουρκικό λόμπυ, το οποίο μάλιστα έχει καταφέρει να παρεισφρήσει σε κυβερνητικούς κύκλους και να επηρεάζει τη λήψη αντιστοίχων αποφάσεων…

Δυστυχώς η χώρα, δεν εκπέμπει την απαραίτητη ισχύ στη γειτονιά της…και δεν ομιλώ απαραίτητα για την σκληρή ισχύ η οποία εμφανίζεται μειωμένη και με αρκετές τρωτότητες ιδιαίτερα μετά τα τελευταία θλιβερά γεγονότα (καταστροφή βάσης Ε/Π 1ης ΤΑΞΑΣ, καταστροφή πυρομαχικών αεροπορικής βάσης Ν.Αγχιάλου 111 ΠΜ, χαμηλές διαθεσιμότητες σε αεροπορικά  μεταφορικά μέσα, χαμηλές διαθεσιμότητες σε Ε/Π έρευνας και διάσωσης και ειδικών ρόλων, παλαιότητα στόλου με συναφή προβλήματα διαθεσιμοτήτων, αποτυχία επιχείρησης στη Λιβύη, κενές θέσεις  σε παραγωγικές στρατιωτικές σχολές, κύμα παραιτήσεων στελεχών των ΕΔ, …)

Όμως εξίσου προβληματική παραμένει και  η «μαλακή ισχύς» , η οποία δεν εκπέμπεται σε ικανοποιητικό βαθμό, είτε μέσω της εξωτερικής πολιτικής και διπλωματίας, είτε μέσω της  οικονομικής επίδρασης και διείσδυσης  ( οι εποχές όπου ελληνικά τραπεζικά και εμπορικά σχήματα, είχαν διεισδύσει στα Βαλκάνια, έχοντας σημαντικό μερίδιο και λόγο στις οικονομίες των υπόψη χωρών έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί), είτε μέσω της εμπορικής, πολιτιστικής διείσδυσης, αλλά και άλλων παραγόντων που επιδρούν αντίστοιχα…

Η στάση της Αλβανίας στο θέμα του δημάρχου Μπελέρη, αλλά και η αλβανική υπαναχώρησή από την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ελλάδα, η στάση των Σκοπίων στα θέματα εφαρμογής της Συμφωνίας των Πρεσπών, η ηττοπαθής εθνική στάση στον καθορισμό ΑΟΖ με την Ιταλία και η παραχώρηση αλιευτικών δικαιωμάτων σε Ιταλούς αλιείς εις βάρος των Ελλήνων αλιέων, η όμοια στάση κατά τον καθορισμό ΑΟΖ με Αίγυπτο με αποδοχή μειωμένης επήρειας κυρίαρχων ελληνικών νησιών όπως η Κρήτη, η μη απόδοση θαλασσίων οικοπέδων για πετρελαϊκές έρευνες νοτίως της Κρήτης, η αποδοχή ως τετελεσμένο της μεταναστευτικής κρίσης με τις ροές να εκκινούν από Τουρκία και να φτάνουν  σχεδόν ανεμπόδιστα σε Πελοπόννησο, Ιόνιο, αλλά και Αττική, η έξαρση της εγκληματικότητας (η οποία οφείλεται κυρίως σε αλλοδαπά στοιχεία, όπως δεικνύουν και τα ποσοστά των συλληφθέντων ,αλλά και των φυλακισμένων) με κορυφαίο το γεγονός της καθόδου εκατοντάδων Κροατών χούλιγκαν στην Αθήνα, η ανυπαρξία ισχυρού νομικού πλαισίου αλλά και η μη εφαρμογή ‘έστω του υφισταμένου, η διαφθορά αλλά και άλλα γεγονότα, δεικνύουν με τον πιο εμφαντικό τρόπο, ότι η χώρα βαδίζει σε ένα παρακμιακό μονοπάτι, αφήνοντας πολλά κενά στο χώρο, που κανονικά θα έπρεπε να έχουν καλυφθεί από μια ισχυρή χώρα…Και ο νόμος της φυσικής επιλογής, είναι εκεί και παραμένει αμείλικτος, δεικνύοντας ότι τα κενά καλύπτονται από τους    ισχυρούς…

Συγκρατώντας λοιπόν όλα τα  παραπάνω κυρίαρχα ερωτηματικά που παραμένουν αναπάντητα, αλλά και τους λοιπούς προβληματισμούς που προέκυψαν από την ανάλυση των άμεσων αλλά και των συνδεδεμένων γεγονότων με την διακήρυξη φιλίας των Αθηνών, θα ήταν παράλειψη, αν δεν προσεγγιζόταν αντίστοιχα και η διάσταση win-win, κατά τον Ερντογάν…

Να δούμε λοιπόν, ποιος χάνει και τι χάνει…αλλά και ποιος κερδίζει και τι κερδίζει…

Να επισημανθεί ότι κατά την εξέταση της συνολικής ισχύος δύο ή περισσοτέρων αντιπάλων, κυρίαρχο ρόλο, παίζει η εξέταση των παραγόντων και των πηγών ισχύος…Σε αυτούς τους παράγοντες λοιπόν, πέρα από κάποιους τυπικούς παράγοντες και πηγές ισχύος, όπως π.χ. η αμυντική ισχύς, συνεξετάζονται και παράγοντες ισχύος, όπως το γόητρο και η φήμη της χώρας, εθνική ομοιογένεια, θρησκευτική ομοιογένεια, κοινωνική συνοχή, εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, πολιτικές προσωπικότητες, αλλά και άλλοι…

Για τους παραπάνω λόγους που αναλύθηκαν εκτενώς, αυτονοήτως το γόητρο και η φήμη της χώρας η οποία επανέρχεται σε πολιτικό διάλογο κατόπιν απειλών και προσβολών οι οποίες παραμένουν στο τραπέζι, δεν μπορεί να θεωρούνται ότι βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο…Αντίθετα το γόητρο και η φήμη της χώρας η οποία εξαναγκαστικά  μέσω απειλών και προσβολών σύρει την αντίπαλη χώρα σε πολιτικό διάλογο (πειθαναγκασμός), κερδίζουν αρκετούς πόντους…

Η υποχώρηση της εθνικής αλλά και της θρησκευτικής ομοιογένειας  στη χώρα μας, ένεκα της ανεξέλεγκτης ροής παράνομων μεταναστών (με αφετηρία την Τουρκία και μη δεχόμενη επιστροφές), οι οποίοι διέρχονται λάθρα της μεθορίου, προσδίδει αντίστοιχη χαμηλή  βαθμολογία στους υπόψη παράγοντες ισχύος..

Αντίστοιχα χαμηλή βαθμολογία λαμβάνει η μειωμένη κοινωνική συνοχή και η μειωμένη εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, ένεκα εφαρμογής πολιτικών που διχάζουν την κοινωνία και μειώνουν την εμπιστοσύνη των πολιτών  προς την κυβέρνηση…

Το συνολικό στήσιμο της εν λόγω επίσκεψης Ερντογάν, με όλη τη μεγαλειώδη προετοιμασία , τις υποκλίσεις του  ΥΠΕΞ και τις λεκτικές νουθεσίες του Τούρκου Προέδρου μέσω των αντιστοίχων δηλώσεων, παραπέμπουν σε μια άτυπη   σχέση επικυρίαρχου-κυριαρχούμενου, προσδίδοντας αντίστοιχους πόντους ισχύος στην πολιτική προσωπικότητα Ερντογάν…

Οπότε, ναι, καλός ο διάλογος, καλή η διατήρηση των διαύλων ανοιχτών, ώστε να συζητάμε, αλλά δεδομένου ότι τα πάντα δύναται να χρησιμοποιηθούν για περαιτέρω επικοινωνιακή -και όχι μόνο-εκμετάλλευση,  καλό θα είναι οι κυβερνώντες να είναι ιδιαίτερα διορατικοί και προσεκτικοί σε κάθε τους κίνηση…Επικοινωνιακά πυροτεχνήματα με σκύλους και σκυλολιχουδιές στην είσοδο του μεγάρου Μαξίμου, δεν μπορούν να προσδώσουν πόντους στον υπόψη παράγοντα ισχύος, παρά να χρησιμοποιηθούν μόνο για πρόσκαιρη εσωκομματική εκμετάλλευση.

Συνοψίζοντας :

Θα ήταν τουλάχιστον αφελής κάποιος να πιστεύει ότι η Τουρκία προσερχόμενη  στη συνυπογραφή  της διακήρυξης φιλίας των Αθηνών, έχει αλλάξει στρατηγική και έχει μεταβάλλει στο ελάχιστο τις εθνικές της αναθεωρητικές επιδιώξεις…

Η Τουρκία έχει ιστορικά αποδείξει  ότι έχει μακροχρόνια στόχευση, σταθερή εξωτερική πολιτική και παρότι διατηρεί εξίσου σταθερή τη στρατηγική της, δεν διστάζει να υιοθετήσει εναλλακτικές τακτικές  και να εκμεταλλευτεί στο έπακρο συγκυρίες και παράθυρα ευκαιρίας, προκειμένου να επιτύχει τους στόχους της.

Η πολιτική προσωπικότητα του Ερντογάν, ο οποίος ηγείται της χώρας του για πάνω από 20 συνεχή έτη, παραμένει συνεπής στις υπόψη αρχές, ενώ παράλληλα προσπάθησε και συνεχίζει να προσπαθεί στη δημιουργία των συνθηκών οι οποίες θα του επιτρέψουν και σε προσωπικό επίπεδο, να εκθρονίσει την ηγετική προσωπικότητα του Κεμάλ από τη συνείδηση των Τούρκων…Μια επιτυχία στο Αιγαίο, με σαφή διεύρυνση της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Τουρκίας,  έστω  και χωρίς πόλεμο, σε συνδυασμό με την επέτειο των 100 ετών από την ίδρυση του τουρκικού κράτους, θα ήταν  το καλύτερο δώρο για τον Ερντογάν, αφού θα επετύγχανε και τους εθνικούς και τους προσωπικούς του στόχους.

Οι δε πρόσφατες δηλώσεις του νυν ΥΠΕΞ μας, ότι η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να επιλύσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές την παρούσα τετραετία (δηλαδή να διευθετήσουμε τις τουρκικές αξιώσεις έναντι των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και της εθνικής μας κυριαρχίας και ουσιαστικά, να μοιράσουμε τα δικά μας), ουσιαστικά εξυπηρετεί τις τουρκικές θέσεις και όχι τις αντίστοιχες εθνικές μας.

Από την άλλη πλευρά, ο τοποτηρητής στον εξωτερικό δακτύλιο της ζώνης του Rimland και δη, στην ευαίσθητη ζώνη των Βαλκανίων και της λεκάνης της ΝΑ Μεσογείου, παραμένουν οι ΗΠΑ…Και μεσούσης της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης σε έναν παραμένοντα  διαγκωνισμό ισχύος στην περιοχή του Καυκάσου, οι ΗΠΑ, δεν θα ήθελαν να δουν να ξεπηδά άλλη μια σύγκρουση στη ΝΑ Μεσόγειο…Ήδη η κρίση στη Γάζα, η οποία  δεν ξεπήδησε τυχαία, έχει εγκλωβίσει αρκετές και σημαντικές δυνάμεις των ΗΠΑ αλλά και των συμμάχων , καθώς και έχει δεσμεύσει αντίστοιχα εφόδια, πυρομαχικά και οικονομική βοήθεια, περιορίζοντας τις αντίστοιχες διαθέσεις στην Ουκρανία…

…Οι δε κινήσεις της Τουρκίας στην εν λόγω περιοχή, πότε με τους S-400, πότε με μια αμφιλεγόμενη ουδετερότητα και μη εφαρμογή των δυτικών κυρώσεων έναντι της Ρωσίας, πρόσφατα με την έντονη  διαφοροποίηση της στην κρίση  στη Γάζα απροκάλυπτα κατά του Ισραήλ, αλλά και η  ανάδειξή της ως περιφερειακή δύναμη,  παραμένουν  προκλητικές  και ενίοτε εκνευριστικές, αν και εκλαμβάνονται ως αποσπασματικές…Εξάλλου η  Τουρκία είναι αρκετά μεγάλη και σημαντική για να χαθεί από το δυτικό στρατόπεδο.

Η προσπάθεια διατήρησης της ισορροπίας εκ μέρους των ΗΠΑ στην περιοχή, συνδέεται άμεσα με τον μεγάλο αριθμό στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ που  αναπτύχθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα στη χώρα μας…Η χώρα μας , ως «πιστός και προβλέψιμος σύμμαχος» σύμφωνα και με δηλώσεις των κυβερνώντων , εκτιμά ότι τα συμφέροντά της ευθυγραμμίζονται  και εξυπηρετούνται  από τις υπόψη εξελίξεις…

Δεδομένης της αρχής ότι στις διεθνείς σχέσεις, δεν υπάρχουν  φιλίες,  αλλά συμφέροντα , καθώς  και της πικρής εθνικής εμπειρίας  από τις επιχειρήσεις της Τουρκίας στην Κύπρο,  παρά την ύπαρξη των Αγγλικών βάσεων και της πρόνοιας της Αγγλίας ως εγγυήτριας δύναμης, η χώρα θα πρέπει να διατηρεί διαρκώς τα εχέγγυα, ώστε να μην αποδεχθεί το ρόλο της Ιφιγένειας, έστω και αναίμακτα, προς ικανοποίηση ξένων επιδιώξεων και συμφερόντων.

Ως διαρκή εχέγγυα για την αποφυγή ανάληψης τέτοιου ρόλου,  νοούνται πρωτίστως η σκληρή αμυντική της ισχύ, διατηρώντας ισχυρές και ετοιμοπόλεμες Ένοπλες Δυνάμεις και στους τρεις Κλάδους…Το συμμάζεμα των  υφισταμένων οπλικών συστημάτων, η  μέγιστη δυνατή επαύξηση των διαθεσιμοτήτων  τους, η επιμήκυνση των ορίων ζωής κρίσιμων φορέων και πυρομαχικών, η αναπλήρωσή και συμπλήρωση ελλείψεων, αλλά και η χειροπιαστή πολυεπίπεδη φροντίδα για το προσωπικό (συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης), θα πρέπει να είναι εντός των αμέσων προτεραιοτήτων…Η ΠΑ, από πλευράς νέων εξοπλισμών, βρίσκεται σε καλό δρόμο (Rafale και Viper), ενώ θα πρέπει πλέον να δοθεί προτεραιότητα στο ΠΝ και να ακολουθήσει ο ΣΞ…Η υιοθέτηση ενός νέου δόγματος, αυτού του ασύμμετρου τετελεσμένου, θα μας απεγκλώβιζε από το παρωχημένο δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου, το οποίο εν τοις πράγμασι δεν μπορείς να το υποστηρίξεις χωρίς αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού και χωρίς ισχυρές αεροναυτικές δυνάμεις…

Παράλληλα  η εκάστοτε πολιτική ηγεσία θα πρέπει να δώσει μεγάλη προσοχή στην προσπάθεια ανάκτησης και επανεκπομπής της απωλεσθείσας μαλακής ισχύος,  μέσα από ένα πλέγμα  εσωτερικών ενεργειών εξασφάλισης σταθερότητας αλλά και από ένα αντίστοιχο πλέγμα εξωτερικών πολυεπίπεδων δράσεων με σαφή και στοχευμένη διεισδυτικότητα κατ’ ελάχιστον στα Βαλκάνια και στην Εγγύς Ανατολή… Η δε εξωτερική πολιτική θα πρέπει να επαναδραστηριοποιηθεί δυναμικά με προσεκτική σχεδίαση , καθόσον μετά τα τριμερή και τετραμερή σχήματα, με Ισραήλ, Κύπρο, Αίγυπτο, δεν έχει επιδείξει παρουσία στην περιοχή…Ιδίως μετά  το κύκνειο άσμα  στη Λιβύη (που κόστισε τη ζωή πέντε Ελλήνων, τριών στελεχών των ΕΔ και δύο μεταφραστών), η εξωτερική μας πολιτική  με δυναμική παρουσία στην περιοχή, παραμένει ανύπαρκτη…

Το να φαντασιώνεται το πολιτικό μας σύστημα ότι η επιλογή του κατευνασμού λειτουργεί ευεργετικά για τις εθνικές μας θέσεις έναντι της Τουρκίας, έχει τόση σχέση με την πραγματικότητα, όση είχε ο Ηρώδης με τα βρεφικά γάλατα…Και ενώ ο κατευνασμός θα μπορούσε να γίνει κατανοητός ως έξυπνη τακτική προς κέρδος του απαραιτήτου χρόνου και ως μέρος μια ευρύτερης στρατηγικής, είναι ηλίου φαεινότερον, ότι ο κατευνασμός δεν μπορεί να αποτελεί στρατηγική…

Το διακύβευμα λοιπόν,  αφορά πρωτίστως το υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό…Με ανεγειρόμενα σαφή και βασανιστικά  ερωτήματα …Αν μπορεί…αλλά κυρίως αν θέλει…Αν έχει την πολιτική βούληση να αντιταχθεί σε αυτό το καθοδικό σπιράλ της παρακμής που βιώνει η χώρα. Ένα φονικό σπιράλ,  στο οποίο μας ενέπλεξε το ίδιο πολιτικό σκηνικό που και σήμερα συνεχίζει να καθορίζει τις τύχες του τόπου…

Προσωπικά διατηρώ βάσιμες αποστάσεις και επιφυλάξεις και για τα δύο ερωτήματα…και για το αν μπορεί…και για το αν θέλει…Το πρώτο ερώτημα άπτεται ικανοτήτων…πράγμα για το οποίο η εμπειρία αλλά και η πράξη δεν μας αφήνουν να αισιοδοξούμε…

Για το δεύτερο ερώτημα, για το αν θέλει δηλαδή, και εκεί υπάρχουν βάσιμες επιφυλάξεις, καθόσον φέρεται να στοιχειοθετείται εμπράκτως σύγκρουση συμφερόντων…Η επιδίωξη των εθνικών συμφερόντων, είναι ολοφάνερο ότι δεν εξυπηρετεί τα προσωπικά τους συμφέροντα…Παρότι η χώρα πτώχευσε και αλυσοδέθηκε με μνημόνια εξωτερικής εμπνεύσεως και  ελληνικής πολιτικής  αποδοχής, οι πολιτικοί ταγοί του τόπου όχι μόνο δεν πτώχευσαν , αλλά αντίθετα αύξησαν σημαντικά τις προσωπικές τους περιουσίες…

Στο σημείο αυτό έρχεται στη σκέψη και ο προβληματισμός του αείμνηστου μα και συνάμα προφητικού Π. Κονδύλη, για το δίλημμα στα ελληνοτουρκικά  «δορυφοριοποίηση ή συντριβή» (Θεωρία Πολέμου/1997), ενώ η μνήμη ομοίως ανασύρει και τη δήλωση Τσόρτσιλ κατά  του Βρετανού ΠΘ Ν. Τσαμπερλάιν, τον Οκτώβριο του 1938 για τη Συμφωνία του Μονάχου : «είχες να επιλέξεις μεταξύ ατίμωσης και πολέμου…επέλεξες την ατίμωση και θα έχουμε πόλεμο..»…

Στην ευαίσθητη αυτή γωνιά της γης, όπου η χώρα και το έθνος μας  βρίσκονται σταθερά για τρεις χιλιάδες χρόνια, η ιστορία, παρά  τις  εκάστοτε προκαταλαμβανόμενες «σωστές πλευρές της» , ποτέ δεν έπληττε…  Αντίθετα έχει δώσει σωρεία κοσμοϊστορικών γεγονότων…Είμαι σίγουρος ότι η ιστορική μας συνέχεια, θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα…

Ευελπιστώ να είναι και εθνικά επωφελής, παρά τις αντικειμενικές αντιξοότητες και δυσκολίες…Εξάλλου στο χέρι μας είναι…η ιστορικά επιβεβαιωμένη μακρόχρονη ενεργή παρουσία μας,  αυτό δεικνύει…

Και κάπου σε ένα νησί, στο Βορειοανατολικό Αιγαίο, Άι Στράτη το λένε, υπάρχει μια ασπίδα…για ένα παλικάρι που έπεσε το 1992…για τα τόσα παλικάρια που έφυγαν πριν και μετά το Νίκο Σιαλμά…σε γη, ουρανό και θάλασσα…χωρίς να έχουν κατά νου, φυλλάδες και διακηρύξεις…Και η ασπίδα αυτή… τεράστια!!!…γιά να διαβάζεται από ουρανό και θάλασσα στο διάβα των αιώνων…

Δυο λέξεις έχει μοναχά.. ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ!!…τίποτα άλλο…

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ  ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

Υ.Γ. 1 : Για τυχόν ενδιαφερόμενους γευσιγνώστες, το μενού της επίσκεψης Ερντογάν, περιλάμβανε ταραμά, ντολμαδάκια, πράσινη σαλάτα, καπνιστό ροφό με χόρτα, σιμιγδαλένιο χαλβά και φρούτα…Σαφώς υπολειπόμενο κατά πολύ του μενού της πρόσφατης ενθρόνισης του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης…Τι κι αν η χώρα εξισλαμίζεται με αργούς και σταθερούς ρυθμούς, οι οποίοι όλα δείχνουν ότι βαίνουν επιταχυνόμενοι…Τι κι αν ο θρησκευτικός χάρτης της χώρας, αλλάζει εξίσου και αυτός…Προφανώς η θρησκευτική αρχή, δείχνει να έχει άλλες προτεραιότητες…και η γευσιγνωσία, μάλλον  σαφώς προηγείται στον υπόψη χώρο….

Υ.Γ.2 : Έχω δηλώσει σε πρότερα άρθρα μου,  ότι η είσοδος τσίρκο στη χώρα, είχε μειωθεί αισθητά κατά την προηγούμενη δεκαετία…προφανώς το κενό καλύφθηκε επάξια από το  εγχώριο  πολιτικό σκηνικό (πλην ορισμένων εξαιρέσεων)…Πρόσφατα βλέπω, ότι καταβάλλεται επάξια προσπάθεια να καλυφθούν τυχόν κενά και  του θεάτρου σκιών !!.. Με φιγούρες και κινήσεις-υποκλίσεις  που παραπέμπουν ευθέως σε  μορφές του χώρου, όπως Χατζηαβάτης, Καραγκιόζης, Βεζύρης και το όλο σκηνικό  να παραπέμπει στο αντίστοιχο σαράι.. Κανονικά, ύστερα από την απωλεσθείσα μεν,  αδιαμφισβήτητη εθνική διεκδίκηση της πατρότητας του Καραγκιόζη (με απόφαση  της UNESCO εδόθη στην Τουρκία το  2010, ενώ  η χώρα μας εξέφρασε επιφυλάξεις για το αποτέλεσμα και η επιτροπή αποφάσισε ότι για τυχόν αλλαγή της απόφασης, θα πρέπει να προηγηθεί συμφωνία με την Τουρκία….), παραμένει άξιον απορίας πως η εν λόγω συμφωνία δεν ήταν ανάμεσα στις πρόσφατες 15…Οψόμεθα…τουλάχιστον το λογικό συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι δεν θα πρέπει να παρεξηγηθεί κανείς πολιτικός, αν τον αποκαλέσουν απλά…καραγκιόζη…

*Ταξχος ε.α. Παναγιώτης Γερογλής

Diploma in Diplomatic and Strategic Sudies

MA in Applied Strategy and International Security

Political Advisor EU/EAS/ ESDC

ex Military Advisor of Greece to the UN

ex Mil Rep of Greece to the OSCE/HLPG

ex NATO/PTEC/MPSOTC Commander

ex HNDGS/JMMLC Commander   

militaire.gr

Gregoire Lemenager: περί θεών και ανθρώπων

1

του Gregoire Lemenager*

Ο μεγάλος Παλαιστίνιος ποιητής Μαχμούντ Νταρουίς είχε συμπυκνώσει άριστα, δυστυχώς, την κατάσταση: «Η αλήθεια έχει δύο πρόσωπα και το χιόνι είναι μαύρο στην πόλη μας». Ήταν το 1992 και τρεις δεκαετίες αργότερα, στα τέλη αυτής της χρονιάς, το χιόνι που πέφτει στη Γάζα μοιάζει πιο μαύρο από ποτέ: οι ισραηλινές βόμβες πέφτουν σχεδόν αδιάκοπα εδώ και τρεις σχεδόν μήνες, ως απάντηση στη σφαγή που προκάλεσε η Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου στο ισραηλινό έδαφος.

Η εφιαλτική πολεμική μηχανή έχει τεθεί λοιπόν και πάλι σε ισχύ στη Μέση Ανατολή και κανείς δεν ξέρει πια πώς να τη σταματήσει. Με πυραύλους, drones και fake news, το εργοστάσιο παραγωγής μαρτύρων δουλεύει συνεχώς. Με εξτρεμιστές και στις δύο πλευρές να προσπαθούν να εδραιώσουν την παρουσία τους σε αυτά τα καταραμένα ιερά χώματα. Αλλά και με δυστυχισμένα θύματα να παρασύρονται σε μια σύγκρουση που τα ξεπερνά, τα προλαβαίνει, τα σκοτώνει.

Πώς θα τελειώσει αυτός ο εφιάλτης, που μολύνει τον πλανήτη και μας αφορά όλους; Ένα είναι βέβαιο, δεν υπάρχει μέλλον αν δεν κοιτάξουμε το παρελθόν κατά πρόσωπο. Ισχύει παντού, αλλά εδώ ακόμη περισσότερο. Το παρόν έχει ρίζες και, παρά το ιλιγγιώδες τους βάθος, παρά το αίμα και τα δάκρυα με τα οποία είναι ποτισμένες, πρέπει να τις αφαιρέσουμε για να καταλάβουμε πώς, εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια, έχουν ανακατευτεί μεταξύ τους για να οδηγήσουν σε μια τόσο τραγική κατάσταση. Και τόσο παράλογη. «Μη μου μιλάτε για τον Μωυσή!» έλεγε το 1973 η τότε πρωθυπουργός Γκόλντα Μέιρ. «Μας περιέφερε για σαράντα χρόνια στην έρημο για να μας οδηγήσει στο μόνο μέρος της Μέσης Ανατολής όπου δεν υπάρχει πετρέλαιο».

Το ότι βρέθηκαν έκτοτε κοιτάσματα αερίου στ’ ανοιχτά της χώρας δεν αλλάζει πολλά πράγματα: η ισραηλοπαλαιστινιακή σύγκρουση αποτελεί πρώτα απ’ όλα την κατάληξη μιας μακράς και συναρπαστικής ιστορίας, όπου πρωταγωνιστούν φανατικοί της θρησκείας και ουτοπιστές, αδίστακτοι κατακτητές και άνθρωποι καλής θέλησης που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μια μέρα θα έρθει η ειρήνη.

Η ιστορία αυτή ξεκινά από τη μυθική εποχή του βασιλιά Δαυίδ και φτάνει στα πιο πρόσφατα γεγονότα, περνώντας από την πρώτη εβραϊκή διασπορά, την κατασκευή του Θόλου του Βράχου, τις σταυροφορίες των Φράγκων, την οθωμανική και τη βρετανική αυτοκρατορία, τα πρώτα κιμπούτζ, την αρχή του ισραηλινού κράτους και ό,τι αυτό σημαίνει για εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους που καταδικάστηκαν σε εξορία.

Πολλά αφηγήματα συγκρούονται εδώ και καιρό σε αυτό το στενό κομμάτι γης που δυσκολεύονται να μοιραστούν οι τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες και που διεκδικούν την ιδιοκτησία του δύο λαοί.

Οι ελπίδες ειρήνευσης δεν έχουν ασφαλώς σβήσει. Είναι τρομερό να τις βλέπει κανείς να ανεβαίνουν και να πέφτουν, εν μέσω δραμάτων και συχνά στο όνομα του Θεού. Κι είναι όμορφο να τις βλέπει κανείς να αναβιώνουν, ιδιαίτερα όταν δεν περιμένει κανείς τίποτα, στο όνομα των ανθρώπων. «Δεν πρέπει ποτέ να λες ποτέ στη Μέση Ανατολή», έλεγε ο μεγάλος ισραηλινός συγγραφέας Άμος Οζ.

  (*) O Γκρεγκουάρ Λεμεναζέ είναι διευθυντής σύνταξης του περιοδικού L’Obs

(Πηγή: L’ Obs), ΑΠΕ-ΜΠΕ