Αρχική Blog Σελίδα 1493

Μεγάλη αρχαιολογική ανακάλυψη στο Χιλιομόδι Κορινθίας: Αποκαλύφθηκε τμήμα του Αδριάνειου Υδραγωγείου

0

Βρέθηκε και ένας εξαιρετικής σπανιότητας θησαυρός 29 αργυρών αρχαίων ελληνικών νομισμάτων ανεκτίμητης αξίας

Η ανασκαφή στο Χιλιομόδι Κορινθίας, ανακάλυψε τμήμα του Αδριάνειου Yδραγωγείου στην περιοχή της αρχαίας Τενέας, ενός από τα μεγαλύτερα υδραυλικά έργα του 2ου αι. μ.Χ. στον ελλαδικό χώρο, καθώς και τμήμα του προϊστορικού οικισμού της Τενέας, που χρονολογείται στην Πρώιμη Eποχή του Χαλκού ΙΙ (2600 – 2300 π.Χ.).

Παράλληλα, βρέθηκε και ένας εξαιρετικής αρχαιολογικής σημασίας και σπανιότητας θησαυρός 29 αργυρών αρχαίων ελληνικών νομισμάτων, που χρονολογούνται από τον ύστερο 6ο αι. π.Χ. μέχρι και τη δεκαετία του 330 π.Χ., πολλά από τα οποία συγκαταλέγονται στα σπανιότερα και πλέον ιστορικά νομίσματα της αρχαίας Ελλάδας.

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει σχετική ανακοίνωση του ΥΠΠΟ, τον Οκτώβριο του 2023 ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της συστηματικής αρχαιολογικής έρευνας στο Χιλιομόδι Κορινθίας, στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος «Αρχαία Τενέα», υπό τη διεύθυνση της αρχαιολόγου δρ Έλενας Κόρκα και με φορέα υλοποίησης τη Διεύθυνση Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων του υπουργείου Πολιτισμού.

Η ανασκαφή, μεταξύ άλλων, αποκάλυψε για πρώτη φορά φέτος, τμήμα του Αδριάνειου Υδραγωγείου στην περιοχή της αρχαίας Τενέας, προσδιορίζοντας επακριβώς πλέον την πορεία ενός από τα μεγαλύτερα υδραυλικά έργα του 2ου αι. μ.Χ. στον ελλαδικό χώρο, που σκοπό είχε την υδροδότηση της Αρχαίας Κορίνθου από τη Στυμφαλία.

Ταυτόχρονα, εντοπίστηκε και ανασκάφηκε τμήμα του προϊστορικού οικισμού της Τενέας, που χρονολογείται στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού ΙΙ (2600 – 2300 π.Χ.), επιβεβαιώνοντας την κατοίκηση της περιοχής πριν από τη πτώση της Τροίας.

Επιπρόσθετα, αποκαλύφθηκε πλούσιο κτιριακό συγκρότημα των ύστερων αρχαϊκών χρόνων μέχρι τους ελληνιστικούς χρόνους, με επιμέρους χώρους λατρευτικής χρήσης μεταξύ αυτών και τριών εξαιρετικά επιμελημένων δεξαμενών, η μια εξ αυτών με κλίμακα καθόδου – ανόδου.

Εξαιρετικής αρχαιολογικής σημασίας και σπανιότητας -συνεχίζει η ανακοίνωση του ΥΠΠΟ- είναι ο θησαυρός 29 αργυρών αρχαίων ελληνικών νομισμάτων που εντοπίστηκε μαζί με φορητό πήλινο βωμό, μικρογραφικό αγγείο και ειδώλιο ίππου με αναβάτη.

Ο θησαυρός περιλαμβάνει νομίσματα που χρονολογούνται από τον ύστερο 6ο αι. π.Χ. μέχρι και τη δεκαετία του 330 π.Χ., πολλά εξ αυτών από τα σπανιότερα και πλέον ιστορικά νομίσματα της αρχαίας Ελλάδας, όπως τρεις στατήρες Ήλιδος που κόπηκαν στην Ολυμπία κατά τη διάρκεια διαφορετικών Ολυμπιακών Αγώνων, στατήρας της Αίγινας με χερσαία αντί για θαλάσσια χελώνα, στατήρες Στύμφαλου, Άργους και Οπουντίων Λοκρών, καθώς και στατήρας Θήβας του 5ου αι. π. Χ. που απεικονίζει τον Ηρακλή να πνίγει με τα χέρια του δύο φίδια.

Η παρουσία του εν λόγω θησαυρού συνδέεται με τα ευρήματα λατρευτικής χρήσης (γυναικεία και ζωόμορφα ειδώλια, μικρογραφικά αγγεία και άλλα) που είχαν εντοπιστεί πέρυσι και συνέχισαν να εντοπίζονται και φέτος προσδίδοντας ξεκάθαρα τελετουργικό χαρακτήρα στους χώρους που αποκαλύπτονται.

Σε ανώτερα ανασκαφικά στρώματα ανασκάφηκαν δύο κτιριακά συγκροτήματα των ρωμαϊκών και ύστερων ρωμαϊκών χρόνων.

Το ένα έκτασης 160 τ.μ. που αποτελεί συνέχεια αυτού των 281 τ.μ. του 2022, με επιμέρους εργαστηριακές εγκαταστάσεις και χώρους αποθήκευσης.

Το δεύτερο κτηριακό συγκρότημα είναι ανεσκαμμένης έκτασης 300 τ.μ. με επιμέρους δωμάτια περιμετρικά ενός υπερυψωμένου στεγασμένου προστώου – διαδρόμου μήκους μέχρις στιγμής 14,5 μ. και πλάτους 3,00 μ., που φέρει επίστρωση από πήλινες πλάκες.

Τέλος, ανασκάφηκαν στη ζώνη των νεκροταφείων και δίπλα στο ρωμαϊκό ταφικό μνημείου ΙΙ του 2022 λακκοειδείς τάφοι ρωμαϊκών χρόνων και συστάδα αρχαϊκών τάφων πλούσια κτερισμένων.

Γκαμπριέλ Ατάλ: Αγαπημένος της Μπριζίτ Μακρόν, πολιτικός χαμαιλέων και «πρόεδρος» από τα 22 του

2

Ποιος είναι ο Γκαμπριέλ Ατάλ, ο νεότερος πρωθυπουργός της Γαλλίας.

Έπειτα από ημέρες εικασιών, ο Εμανουέλ Μακρόν εξέπληξε τη Γαλλία επιλέγοντας τον 34χρονο Γκαμπριέλ Ατάλ, ο οποίος μόλις πρόσφατα είχε αναλάβει το γαλλικό υπουργείο Παιδείας, ως νέο πρωθυπουργό της χώρας.

Ο Ατάλ, ο οποίος ξεκίνησε τη θεσμική πολιτική στα 23 του ως υπάλληλος του υπουργείου Υγείας, γίνεται ο νεότερος πρωθυπουργός της Γαλλίας – μπροστά από τον σοσιαλιστή Λοράν Φαμπιούς, ο οποίος πήρε την κορυφαία θέση στην κυβέρνηση υπό τον Φρανσουά Μιτεράν το 1984, σε ηλικία 37 ετών.

Ακολουθούν άλλα 11 πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε για τον Ατάλ, τον νέο επικεφαλής της κυβέρνησης της Γαλλίας.

1. Πρώιμος υποστηρικτής του Μακρόν, αλλά όχι μέλος του στενού κύκλου του προέδρου

Ο νέος πρωθυπουργός της Γαλλίας εγκατέλειψε το Σοσιαλιστικό Κόμμα το 2016 για να υποστηρίξει την προεδρική υποψηφιότητα του τότε υπουργού Οικονομίας Εμανουέλ Μακρόν. Παρά τη διαρκή υποστήριξή του προς τον πρόεδρο, ο Ατάλ δεν έχει ποτέ καταγραφεί στους στενότερους συμμάχους και έμπιστους του Μακρόν, σε αντίθεση με τον υπουργό Ενόπλων Δυνάμεων Sébastien Lecornu και τον πρώην υπουργό Γεωργίας Julien Denormandie, οι οποίοι επίσης καταγράφηκαν ως πιθανοί υποψήφιοι για την πιο περιζήτητη θέση της κυβέρνησης.

2. Ειδικός στην επικοινωνία με πολιτική αντίληψη

Το βιογραφικό του Ατάλ περιλαμβάνει ένα 10μηνο πέρασμα το 2018 ως εκπρόσωπος της La République En Marche, του κινήματος υπέρ του Μακρόν που είναι πλέον γνωστό ως Αναγέννηση, και δύο χρόνια ως κυβερνητικός εκπρόσωπος από το 2020 έως το 2022. Η περίοδος αυτή περιελάμβανε την πορεία του Μακρόν για επανεκλογή και την πανδημία του COVID, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Ατάλ εντυπωσίασε με άψογες επιτυχίες στα μέσα ενημέρωσης.

3. Ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος πρωθυπουργός

Ο Γκαμπριέλ Ατάλ έκανε δημόσια το ομοφυλοφιλικό του βήμα λίγο μετά την είσοδό του στην κυβέρνηση το 2018 και δημοσιοποίησε την πολιτική του ένωση με τον σημερινό ηγέτη της Renew Europe και πιθανότατα επικεφαλής υποψήφιο της Αναγέννησης για τις ευρωεκλογές του 2024 Στεφάν Σεζουρνέ.

Οι δύο πολιτικοί ηγέτες δεν είναι πλέον ζευγάρι, αλλά ποτέ δεν επιβεβαίωσαν δημοσίως τον χωρισμό τους. Ο Σεζουρνέ, ο οποίος είναι γνωστό ότι προστατεύει την ιδιωτική του ζωή, αρνήθηκε να σχολιάσει την κατάσταση της σχέσης τους για ένα άρθρο του προφίλ της Libération.

4. Ο νέος αγαπημένος πολιτικός της Γαλλίας

Η δημοτικότητα του Ατάλ εκτοξεύτηκε στα ύψη τους τελευταίους έξι μήνες καθώς η προσοχή των μέσων ενημέρωσης αυξανόταν, γεγονός που τελικά τον οδήγησε στο να ξεπεράσει τον πρώην πρωθυπουργό και υποψήφιο για την προεδρία Εντουάρ Φιλίπ ως ο πιο δημοφιλής πολιτικός της Γαλλίας, σύμφωνα με δημοσκόπηση της IPSOS από τον Δεκέμβριο.

Gabriel_Attal_aae92.jpg

5. Οι συμμαθητές του τον ψήφισαν ήδη για πρόεδρο… 12 έτη πριν

Η πολιτική τεχνογνωσία του Ατάλ είχε ήδη αναδειχθεί σε μια συνέντευξη που γυρίστηκε το 2012 κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων, με τους συμφοιτητές του στο Sciences Po, την ανεπίσημη σχολή πολιτικών του Παρισιού, να περιγράφουν τον νεαρό Ατάλ ως τον μελλοντικό πρόεδρο.

 

6. Είχε δεχθεί bullying ως έφηβος

Ο Ατάλ φοίτησε στο διάσημο ιδιωτικό σχολείο l’Ecole Alsacienne του Παρισιού μαζί με τον Juan Branco, πρώην δικηγόρο του Julian Assange, ένα αμφιλεγόμενο δημόσιο πρόσωπο που έχει συχνά επιτεθεί στον νέο πρωθυπουργό σε ένα βιβλίο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Σε μια τηλεοπτική συνέντευξη, ο Ατάλ περιέγραψε ότι έγινε στόχος επανειλημμένων ομοφοβικών εκφοβισμών και σχεδόν κατονόμασε τον Μπράνκο ως τον ένοχο, περιγράφοντας τον δικηγόρο ως «παθιασμένο» μαζί του. Ο Μπράνκο το αρνήθηκε αυτό.

Gabriel_Attal2_14cfc.jpg

7. Ένας πρώην σοσιαλιστής που κέρδισε το σεβασμό των συντηρητικών

Ο νέος επικεφαλής της κυβέρνησης εντάχθηκε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα το 2006, πριν του επιτραπεί νόμιμα να ψηφίζει, αλλά έχει προσελκύσει την ευνοϊκή προσοχή δεξιών σχολιαστών και πολιτικών προσώπων και έχει περιγραφεί ως πολιτικός χαμαιλέων με λίγες σταθερές θέσεις.

Ο Ατάλ ξεκίνησε τη θητεία του ως υπουργός Παιδείας με την απαγόρευση των αμπάγιας, των μακρών χιτώνων που μερικές φορές φορούν οι μουσουλμάνες γυναίκες, στα σχολεία – μια κίνηση που ο πρόεδρος των Les Républicains, Ερίκ Τσιότι, έκρινε «θαρραλέα». Ο τελευταίος συντηρητικός πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί φέρεται να πίεσε τον πρώην υπουργό Παιδείας να εξετάσει το ενδεχόμενο να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία το 2027, ανέφερε η εβδομαδιαία εφημερίδα La Tribune.

8. Αρνήθηκε να γίνει υπουργός Υγείας

Παρά την εμπειρία του να συνεργάζεται με την πρώην σοσιαλιστική υπουργό Υγείας Μαρισόλ Τουρέν και τον χειρισμό της επίσημης επικοινωνίας της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού, ο Ατάλ απέρριψε την πρόταση να αναλάβει το γαλλικό σύστημα υγείας κατά τη διάρκεια του μίνι ανασχηματισμού του περασμένου καλοκαιριού.

Gabriel_Attal3_63af0.jpg

9. Προνομιακή ανατροφή

Μετά τον διορισμό του ως υπουργού Παιδείας, ο Ατάλ δέχτηκε επικρίσεις από ορισμένους πολιτικούς αντιπάλους επειδή φοίτησε αποκλειστικά σε ιδιωτικά σχολεία κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας. Αν και αναγνώρισε ότι ήταν «τυχερός» μεγαλώνοντας, ο Ατάλ τόνισε επίσης τις «δυσκολίες» που πέρασε, αναφέροντας ως παράδειγμα το διαζύγιο των γονιών του κατά τη διάρκεια μιας αποκαλυπτικής συνέντευξης στο γαλλικό τηλεοπτικό κανάλι TF1. Ο πατέρας του Ατάλ, ο κινηματογραφικός παραγωγός Yves Attal, πέθανε το 2015.

10. Μικτό θρησκευτικό και πολιτιστικό υπόβαθρο

Ο πατέρας του Ατάλ, ο Yves, ήταν Τυνήσιος εβραϊκής καταγωγής και μέρος της οικογένειάς του εκτοπίστηκε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σύμφωνα με μια ιστορία του προφίλ της Le Monde, αλλά ανατράφηκε ως ορθόδοξος χριστιανός από τη μητέρα του, η καταγωγή της οποίας ανάγεται στη Ρωσία.

Gabriel_Attal4_c9b30.jpg

11. Αγαπημένος της Μπριζίτ Μακρόν

Ως υπουργός Παιδείας, ο Ατάλ συνεργάστηκε στενά με τη σύζυγο του Εμανουέλ Μακρόν, Μπριζίτ, πρώην καθηγήτρια με έντονη ματιά στον τομέα. Οι δύο τους εργάστηκαν κυρίως για την εξάλειψη του εκφοβισμού στα σχολεία και η πρώτη κυρία της Γαλλίας υποστήριξε ορισμένες από τις πολιτικές προτάσεις του νεαρού υπουργού, συμπεριλαμβανομένης της προσπάθειάς του να δοκιμάσει την υποχρεωτική στολή για τους μαθητές.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/230011/gampriel-atal-agapimenos-tis-brizit-makron-politikos-xamaileon-kai-proedros-apo-ta-22-tou

Ι. Αμπατζόγλου: βεβήλωση του μνημείου κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών στο Πισοδέρι

0

 

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Στις 7 Ιανουαρίου, μαζί με τις ευχές για την ονομαστική μου εορτή, πληροφορήθηκα από έναν φίλο για το δημοσίευμα μιας ιστοσελίδας της Φλώρινας, το οποίο αναφέρει ότι το μνημείο κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών στο Πισοδέρι έχει βεβηλωθεί1. Το δημοσίευμα αυτό με ημερομηνία 6 Ιανουαρίου 2024 έχει τίτλο «Διαμαρτυρία αναγνώστη για βεβήλωση μνημείου στο Πισοδέρι» και αναφέρει τα εξής: «Ερχόμενος από Καστοριά, μπαίνοντας στο Πισοδέρι, αντίκρισα το παρακάτω θέαμα της φωτογραφίας που τράβηξα. Κάποιοι προχώρησαν στην αποτρόπαια βεβήλωση του ιστορικού μνημείου, στον τόπο όπου εγώ προσωπικά και πολλοί άλλοι πατριώτες δώσαμε βροντερό παρών κατά της επαίσχυντης προδοσίας της Μακεδονίας κατά την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών. Περιμένω το λιγότερο, από τους πατριώτες αυτού του τόπου να επέμβουν άμεσα και να καθαρίσουν το ιστορικό αυτό μνημείο. Θα πρέπει να κινητοποιηθεί η αστυνομία για τη σύλληψη των επικίνδυνων κακοποιών στοιχείων. Με εκτίμηση, Παντελής Κουτσογιάννης».

Αυτή είναι η περιγραφή του πολίτη που αντίκρισε βεβηλωμένο το μνημείο και οι φωτογραφίες που τράβηξε δείχνουν την μπογιά προφανώς από σπρέι βαφής που έχει καλύψει μέρος της φράσης που υπάρχει σε αυτό. Η φράση «Σε αυτό το χωριό στις 17 Ιουνίου 2018 Έλληνες πολίτες αντιστάθηκαν στην υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών» προφανώς δεν αρέσει σε κάποιους και νομίζουν ότι αν την μουτζουρώσουν θα απαλλαγούν από αυτήν. Κούνια που τους κούναγε!

Να θυμίσω ότι το συγκεκριμένο μνημείο ανεγέρθηκε στις 17 Ιουνίου 2020 μετά από πρωτοβουλία της ομάδος «Μακεδόνες Δραμινοί» ακριβώς δύο χρόνια μετά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών και είχε προκαλέσει πολλές αντιδράσεις από συριζαίους και φιλοσκοπιανούς της Φλώρινας. Σχετικά με αυτές τις αντιδράσεις είχα αναφερθεί τότε σε άρθρο που δημοσίευσα σε ιστοσελίδα της Φλώρινας2. Η τότε βουλευτής Φλώρινας του ΣΥΡΙΖΑ κ. Πέρκα είχε χαρακτηρίσει το συγκεκριμένο μνημείο ως μνημείο «μισαλλοδοξίας και σκοταδισμού» και είχε ζητήσει την ανάκληση της άδειας ανέγερσής του. Μάλιστα προειδοποίησε ότι σε περίπτωση που αυτή δεν ανακληθεί θα χρησιμοποιούσε όλα τα νόμιμα μέσα προκειμένου να ξηλώσει το μνημείο. Η κ. Πέρκα είχε πει μεταξύ των άλλων τα εξής: «Παρακαλώ για την ανάκληση της απόφασης προς το συμφέρον της ομοψυχίας και σας γνωρίζω πως σε αντίθετη περίπτωση θα χρησιμοποιήσω όλα τα νόμιμα μέσα ώστε να αποκατασταθεί η νομιμότητα, η ηρεμία και η ενότητα στην περιοχή μας». Πάντως δεν νομίζω η συγκεκριμένη βεβήλωση του μνημείου με το σπρέι βαφής να εντάσσεται στα «νόμιμα μέσα» με τα οποία θα ακύρωνε το μνημείο μας η κ. Πέρκα. Ας απαντήσει η ίδια σε αυτό.

Για να είμαι ειλικρινής περίμενα ότι το μνημείο κάποια στιγμή θα βεβηλωνόταν επειδή γνωρίζω τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι γραικύλοι στην πατρίδα μας. Προσπαθούν να ακυρώσουν κάθε εθνοπατριωτική προσπάθεια. Έχουν αλλεργία σε οτιδήποτε εθνικό και το δείχνουν με την πρώτη ευκαιρία.

Η πολιτεία όμως τι κάνει; Όσες φορές πήγα στο Πισοδέρι για να επισκεφθώ το συγκεκριμένο μνημείο γινόμουν αμέσως αντιληπτός από αστυνομικούς της περιοχής, οι οποίοι τις περισσότερες φορές σπεύδαν άμεσα σε εκείνο το σημείο λες και επρόκειτο να διαπράξω κανένα έγκλημα3,4 (το 2021, το 2022). Και τώρα δεν αντιλήφθηκαν τίποτα σχετικά με την συγκεκριμένη βεβήλωση;

Η κυβέρνηση του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη τι θέση θα πάρει σε αυτό; Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδης θα παρακολουθεί μόνο εμάς τους εθνοπατριώτες; Για τους άλλους που αμαυρώνουν εθνικά μνημεία και εθνικά σύμβολα θα γίνει τίποτα; Θα λάβουν κανένα μέτρο;

  1. https://neaflorina.gr/2024/01/diamartyria-anagnosti-gia-vevilosi-mnimeioy-sto-pisoderi/
  2. Ι. Αμπατζόγλου, Η Συμφωνία των Πρεσπών και ο αγώνας για τη Μακεδονία, Γ΄ τόμος, εκδ. Ερωδιός, 2021, σ. 39-45. (https://neaflorina.gr/2020/06/to-mnimei-o-poy-stithike-sto-pisode-ri-i-antidrasi-toy-syriza-kai-ton-filoskopianon-tis-flo-rinas/)
  3. Ι. Αμπατζόγλου, Η Συμφωνία των Πρεσπών και ο αγώνας για τη Μακεδονία, Γ΄ τόμος, εκδ. Ερωδιός, 2021, σ. 115-121. (https://www.epitropiellinismou.gr/post/297)
  4. https://www.epitropiellinismou.gr/post/1442

*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ του Τμήματος Ιατρικής του ΔΠΘ, Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού.

[email protected]

 

 

«ΓΗΡΑΤΕΙΑ: ΤΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ»

0

Το γήρας και ο θάνατος είναι η φυσική συνέχεια της ζωής. Η επιστημονική κοινότητα από χρόνια αναζητεί τρόπους για να επιμηκύνει τη ζωή και να μας απαλλάξει από τα δεινά του γήρατος.

Η Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, μια από τις πλουσιότερες γυναίκες της εποχής της, λίγο πριν πεθάνει τον Μάρτιο του 1603 στα 70 της χρόνια φέρεται να είπε: «Όλα μου τα υπάρχοντα για μια στιγμή ζωής ακόμα».

Το Pew Research Center προβλέπει πως μέχρι το 2050 θα υπάρχουν σε όλο τον κόσμο 3.7 εκατομμύρια 100ντάχρονοι, αριθμός τριπλάσιος σε σχέση με τον πληθυσμό σε σύγκριση με το 2015.  Λίγοι θα ξεπεράσουν το όριο των 110 χρόνων ενώ κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει ξεπεράσει το όριο των 120 χρόνων.

Επίσης, κανείς δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα να επιβραδύνει την διαδικασία της γήρανσης με όλα τα κακά επακόλουθα που αυτό συνεπάγεται.

Η ιδέα ενός γνήσιου ελιξιρίου μακροζωίας έχει τον τελευταίο καιρό απογειωθεί και εφόσον οι προσπάθειες ευοδωθούν, τα γενέθλια των 100 χρόνων μπορούν να γιορταστούν από την πλειοψηφία των ανθρώπων στον πλανήτη, ενώ τα 120 χρόνια μπορεί να φαίνονται σαν μια λογική προσδοκία.

Η ημερίδα με τίτλο «ΓΗΡΑΤΕΙΑ: ΤΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ» εστιάζει το ενδιαφέρον της στους βασικούς μηχανισμούς του γήρατος, στις νοητικές λειτουργίες στην περίοδο της 3ης ηλικίας, στον σημαντικό ρόλο της διατροφής και της άσκησης στην διαδικασία της γήρανσης, και τέλος στα διάφορα φαρμακευτικά ελιξίρια της μακροζωίας ή σενολυτικά φάρμακα.  Σ’ αυτά υπάγεται η μετφορμίνη, η οποία έχει εγκριθεί για χρήση κατά του διαβήτη τύπου 2, η ραπαμυσίνη που είναι ένα ανοσοκατασταλτικό που χρησιμοποιείται στις μεταμοσχεύσεις οργάνων και διάφορα άλλα που είναι υπό δοκιμή.

Τέλος, η επιμήκυνση της ζωής και μάλιστα χωρίς εμφανή νοσηρά φαινόμενα δημιουργεί νέες προϋποθέσεις για τα άτομα της 3ης ηλικίας που θέλουν να την ζήσουν με αξιοπρέπεια, αγάπη, φιλία και αλληλεγγύη.

Δημιουργεί επίσης αυξημένες υποχρεώσεις στην πολιτεία που θα πρέπει πλέον να προσαρμόσει τις κοινωνικές ανάγκες αυτών των ατόμων στα σύγχρονα δεδομένα και να τα στηρίξει ανάλογα.

Διακεκριμένοι επιστήμονες, με βαθιά γνώση του αντικειμένου, έχουν προσκληθεί και θα μιλήσουν για τα θέματα αυτά στην συγκεκριμένη ημερίδα. Πριν το μεσημέρι και στο τέλος της ημερίδας θα υπάρξει ελεύθερη συζήτηση με το κοινό.

ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΠΡΟΚΡΑΤΗΣΗ: Τηλέφωνο 2310309351 (10.00-15.00)

Μπεκενμπάουερ, ο «Κάιζερ» του ποδοσφαίρου

0

Στέφαν Νέστλερ 

Έφυγε από τη ζωή ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης στο γήπεδο και στους πάγκους, η πιο φωτεινή φυσιογνωμία στην ιστορία του γερμανικού ποδοσφαίρου. Αλλά όπου υπάρχει φως, υπάρχει και σκιά.

https://p.dw.com/p/4b08O
Παγκόσμιος πρωταθλητής το 1974, στο απόγειο της δόξας τουΕικόνα: imago/WEREK 

«Ήταν ευτύχημα που εμφανίστηκε στο γερμανικό ποδόσφαιρο. Ποτέ δεν υπήρξε καλύτερος και ποτέ δεν θα υπάρξει καλύτερος…» Με αυτά τα λόγια αξιολογούσε ένας άλλος «θρύλος» του γερμανικού ποδοσφαίρου, ο Γκύντερ Νέτσερ, τον Φραντς Μπεκενμπάουερ εν έτει 2010, όταν ο «Κάιζερ» συμπλήρωνε τα 65 χρόνια του. Όσοι γνωρίζουν τον αυστηρό Νέτσερ και θυμούνται την κριτική και τις αιχμηρές ατάκες που απηύθυνε ως σχολιαστής της γερμανικής τηλεόρασης (ARD) ακόμη και στους συμπαρουσιαστές του, αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος έπαινος για την ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα του Μπεκενμπάουερ.

Ο «Κάιζερ» γεννήθηκε το 1945 στο Μόναχο, ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά στην Μπάγερν και αναδείχθηκε σε ηγέτη της «Νατσιονάλμανσαφτ» ήδη από το Μουντιάλ του 1966 στην Αγγλία.  Ήταν ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος στο γήπεδο, στα αποδυτήρια και αργότερα στους πάγκους. Αλλά πώς προέκυψε το παρατσούκλι «Κάιζερ»; Οι απόψεις διίστανται.

Ο Μπεκενμπάουερ με τη φανέλα της Μπάγερν
Με τη φανέλα της Μπάγερν Μονάχου στη δεκαετία του ’60 Εικόνα: Werek/dpa/picture alliance

Ο ίδιος έλεγε ότι το 1971, μετά από ένα φιλικό παιχνίδι των Βαυαρών στη Βιέννη, είχε ποζάρει για τους φωτογράφους δίπλα σε μία προτομή του τελευταίου Αυτοκράτορα της Αυστροουγγαρίας και έκτοτε τον συνόδευε η συγκεκριμένη προσφώνηση.  Άλλοι λένε ότι το παρατσούκλι πρωτοεμφανίστηκε το 1969 σε αγώνα κυπέλου απέναντι στη Σάλκε, όταν ο Μπεκενμπάουερ «τόλμησε» να κάνει φάουλ στον «βασιλέα της Βεστφαλίας» Ράινχαρντ Λιμπούντα. Οι γνωστοί για το ταμπεραμέντο τους φίλαθλοι της Σάλκε τον αποδοκίμασαν και εκείνος όχι μόνο δεν πτοήθηκε, αλλά άρχισε να κάνει «ποδαράκια» με τη μπάλα μπροστά τους, μόνο και μόνο για να τους εκνευρίσει.

«Με έλεγαν υπερόπτη»

Ο Μπεκενμπάουερ ήταν ο πρώτος που το αργότερο στις αρχές της δεκαετίας του ’70 καθιέρωσε τον ρόλο του σύγχρονου λίμπερο στην άμυνα της Μπάγερν και της Εθνικής Γερμανίας. Κάθε τόσο εγκατέλειπε την άμυνα για να οργανώσει παιχνίδι, ακόμη και μέχρι την αντίπαλη περιοχή. Είχε αξιοθαύμαστη ακρίβεια στις μακρινές μπαλιές, ακόμη και με εξωτερικό φάλτσο, που δύσκολα μπορούσαν να υπολογίσουν οι αντίπαλοι. Με το παράστημα και τις αέρινες κινήσεις του απέπνεε μεγαλοπρέπεια, έδινε την εντύπωση ότι ανταποκρινόταν με ευκολία ακόμη και στις πιο δύσκολες αποστολές. Κι όμως, δεν έγινε ποτέ ο «αγαπημένος της εξέδρας», αν και πολλοί αναγνώριζαν ότι ήταν ίσως ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο την εποχή εκείνη. «Έλεγαν ότι είμαι αλαζόνας, ότι ακόμη και το παιχνίδι μου φανερώνει υπεροψία» θα πει αργότερα ο ίδιος.

Μίλερ και Μπεκενμπάουερ
Μπεκενμπάουερ και Μίλερ εφορμούν απέναντι στη Σοβιετική Ένωση στο Euro 1972 Εικόνα: Sven Simon/imago images

Στα 13 του χρόνια υπέγραψε το πρώτο συμβόλαιο στη Μπάγερν Μονάχου, με την οποία κατέκτησε τα πάντα σε συλλογικό επίπεδο: τέσσερα πρωταθλήματα, άλλα τέσσερα κύπελα, Κύπελο Πρωταθλητριών επί τρία συναπτά έτη (1974-1976), Κύπελο Κυπελούχων το 1967. Ήταν αρχηγός των Βαυαρών από το 1970 μέχρι το 1977. Διέπρεψε όμως και με τη φανέλα της «Νατσιονάλμανσαφτ», με την οποία κατέκτησε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 1972, αλλά και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1974, κερδίζοντας με 2-1 την Ολλανδία του Γιόχαν Κρόιφ σε έναν αξέχαστο τελικό στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου. Δεν ήταν βέβαια μόνος του. Ευτύχησε να συμπέσει με μία «προικισμένη» φουρνιά μεγάλων ποδοσφαιριστών, όπως ο Ζεπ Μάγερ, ο Ούλι Χένες, ο Γκύντερ Νέτσερ, ο Γκερντ Μίλερ. Το νικητήριο γκολ στον τελικό του 1974 πέτυχε ο Μίλερ, αλλά λίγο πριν ο «Κάιζερ» είχε κλέψει τις εντυπώσεις όταν εκτέλεσε έμμεσο φάουλ με εξωτερικό φάλτσο, χωρίς φόρα, αναγκάζοντας τον Ολλανδό τερματοφύλακα Γιαν Γιόνγκμπλοντ να «απογειωθεί» για να κρατήσει ανέπαφη την εστία του.

Μπεκενμπάουερ, ένας πολίτης του κόσμου

Πελέ και Μπεκενμπάουερ
Με τον Πελέ, πανηγυρίζει μία ακόμη διάκριση με τους New York CosmosΕικόνα: picture alliance/dpa

Στη δύση της καριέρας του αιφνιδίασε τους πάντες όταν ταξίδεψε στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, για να αγωνιστεί στο ανερχόμενο επαγγελματικό πρωτάθλημα των ΗΠΑ. Υπέγραψε συμβόλαιο στους New York Cosmos παίζοντας δίπλα στον θρυλικό Πελέ, κατακτώντας τρία πρωταθλήματα και απολαμβάνοντας τις ομορφιές της Νέας Υόρκης.

Πρόσφατο ρεπορτάζ της γερμανικής τηλεόρασης (ARD) αποκάλυψε ότι ένας από τους λόγους για την απρόσμενη αναχώρησή του ήταν κάποιοι κλυδωνισμοί στην προσωπική του ζωή, καθώς την εποχή εκείνη η συντηρητική κοινωνία του Μονάχου δύσκολα αποδεχόταν την επιλογή του «Κάιζερ» να πάρει διαζύγιο από τη σύζυγό του για να συζήσει με τη νέα σύντροφό του. Αμερικανοί δημοσιογράφοι έλεγαν ότι ο «Κάιζερ» απολάμβανε να βγαίνει βόλτα στο κέντρο του Μανχάταν και να μην τον αναγνωρίζει κανείς. Αλλά το 1983, όταν οι New York Cosmos αποκλείστηκαν στα προημιτελικά του αμερικανικού πρωταθλήματος, επέστρεψε στη Γερμανία. Για μία ακόμη φορά απέφυγε το Μόναχο. Υπέγραψε στο Αμβούργο, κατά προτροπή του Γκύντερ Νέτσερ. Με την ομάδα του «μεγάλου λιμανιού» κατέκτησε το πέμπτο και τελευταίο πρωτάθλημά του στη Γερμανία. Αντιμετώπιζε όμως πολλά προβλήματα τραυματισμών. Ο Νέτσερ θα πει αργότερα ότι η καταπόνηση στα αμερικανικά γήπεδα με τεχνητό γρασίδι είχε ταλαιπωρήσει τον «Κάιζερ».

Από τα γήπεδα στους πάγκους

Ούλι Στάιν, Τόνι Σουμάχερ, Φραντς Μπεκενμπάουερ
Ο προπονητής Μπεκενμπάουερ με τους τερματοφύλακές του, Στάιν και Σουμάχερ, στη δεκαετία του ’80Εικόνα: Imago Images/teutopress

Ο Γερμανός αθλητικογράφος Χανς Μπλικενσντόρφερ έλεγε ότι ο Μπεκενμπάουερ λειτουργούσε ως προπονητής, ακόμη και όταν ήταν απλός παίκτης. Τί πιο φυσιολογικό λοιπόν από το να αναλάβει την Εθνική Γερμανίας ο «Κάιζερ» όταν κρέμασε τα παπούτσια του;

Η αλήθεια είναι ότι βρέθηκε στον πάγκο από ανάγκη, καθώς το 1984 οι Γερμανοί αποκλείστηκαν στα προημιτελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος από την Ισπανία και βιάζονταν να «αλλάξουν σελίδα» για να εμφανιστούν πανέτοιμοι στο Μουντιάλ του 1986. Ο «Κάιζερ» τα κατάφερε, καθώς έφερε την ομάδα στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, για να χάσει στις λεπτομέρειες από την Αργεντινή. Ωστόσο οι σχέσεις του έφτασαν σε οριακό σημείο με πολλούς παίκτες. Κι όταν κάποιοι από αυτούς άργησαν να εμφανιστούν στο ξενοδοχείο της Εθνικής, ο «Κάιζερ» τους αποκάλεσε «ηλίθιους», με τον τερματοφύλακα του Αμβούργου Ούλι Στάιν να ανταποδίδει τη φιλοφρόνηση αποκαλώντας τον Μπεκενμπάουερ «καραγκιόζη» και να παίρνει το πρώτο αεροπλάνο για τη Γερμανία.

Πανηγυρισμοί για το Μουντιάλ 1990
Το 1990 στο δημαρχείο της Φρανκφούρτης η Γερμανία γιορτάζει την κατάκτηση του ΜουντιάλΕικόνα: picture-alliance/dpa/K.-U. Wärner

Μέσα σε τέσσερα χρόνια όλα αυτά ξεχάστηκαν. Το 1990, στο Μουντιάλ της Ιταλίας, ο Μπεκενμπάουερ βρίσκει και πάλι απέναντί του στον τελικό την Αργεντινή του Μαραντόνα. Αυτή τη φορά, με άμυνα-γρανίτη, οι Γερμανοί παίρνουν τη νίκη με 1-0. Κανείς άλλος πριν από τον Μπεκενμπάουερ δεν είχε κερδίσει Παγκόσμιο Κύπελο τόσο ως παίκτης, όσο και ως προπονητής. Στην ιστορία θα περάσει όμως και μία αλλόκοτη εικόνα: Λίγο μετά το σφύριγμα της λήξης και τους πρώτους πανηγυρισμούς, ο «Κάιζερ» περιφέρεται στη σέντρα με τη γραβάτα δεμένη και τα χέρια στις τσέπες, χωρίς να μιλάει σε κανέναν. Ήταν μάλλον μία εύλογη προσπάθεια να αποφορτίσει την ένταση, να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του.

Το «καλοκαιρινό παραμύθι» του 2006

Χάιντι Κλουμ, Φραντς Μπεκενμπάουερ
Χάιντι Κλουμ και Φραντς Μπεκενμπάουερ διεκδικούν το Μουντιάλ 2006 για τη ΓερμανίαΕικόνα: picture alliance/dpa/AP Photo/M. Probst

Τί άλλο μπορούσε πια να πετύχει ο «Κάιζερ»; Κι όμως, υπήρχε κάτι ακόμη. Όταν η Γερμανία διεκδικούσε το Παγκόσμιο Κύπελο του 2006 και όλοι θεωρούσαν «φαβορί» τη Νότια Αφρική για πολιτικούς λόγους, o Μπεκενμπάουερ ανέλαβε να συντονίσει την Επιτροπή Διεκδίκησης. Και- ω, του θαύματος- έφερε το Μουντιάλ στη Γερμανία. Την εποχή εκείνη το περιοδικό DER SPIEGEL τον χαρακτήριζε «άτυπο υπουργό Εξωτερικών».

Το 2015 το ίδιο περιοδικό θα γκρεμίσει τον μύθο ή έστω ένα μικρό κομμάτι του μύθου, που λέγεται Φραντς Μπεκενμπάουερ. Εκείνη τη χρονιά οι δημοσιογράφοι του DER SPIEGEL αποκαλύπτουν «μαύρα ταμεία» και «ύποπτα» εμβάσματα των διοργανωτών, που κινούν υποψίες ότι η ανάθεση στη Γερμανία έγινε κατόπιν χρηματισμού.Μόνο ο διευθύνων σύμβουλος της Adidas Ρομπέρ Λουί Ντρέιφους φέρεται να έχει καταθέσει στο ταμείο το ποσό των 10,3 εκατομμυρίων ελβετικών φράγκων ως «μυστικό δάνειο».

Ο Μπεκενμπάουερ το 2016 στο γήπεδο
Το 2016 κοντά στην αγαπημένη του Μπάγερν ΜονάχουΕικόνα: imago/Chai v.d. Laage

Η Γερμανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (DFB) θα απορρίψει τις κατηγορίες περί χρηματισμού. Ο ίδιος ο «Κάιζερ», μετά από μία μακρά περίοδο σιωπής, θα δηλώσει ότι «αναλαμβάνει την ευθύνη ως επικεφαλής της Επιτροπής Διεκδίκησης», για να διευκρινίσει ωστόσο ότι «δεν υπήρξε χρηματισμός». Μετά από όλα αυτά ο Μπεκενμπάουερ αποσύρθηκε από τη δημοσιότητα, για να ζήσει με την τρίτη κατά σειρά σύζυγό του στην εξοχική κατοικία του, στις αυστριακές Άλπεις. Την ίδια χρονιά πέρασε ό,τι πιο οδυνηρό μπορεί να περάσει ένας γονιός, καθώς ο 46χρονος γιος του έχασε τη μάχη με τον καρκίνο. «Αυτή ήταν η μεγαλύτερη απώλεια στη ζωή μου», θα δηλώσει αργότερα. «Δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να ξεπεράσει την απώλεια του παιδιού του…»

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητριου

DW

Τα άνθη του κακού και το «Ελληνικόν» του Ηροδότου

7

 

Του Παντελή Σαββίδη

Όσο και αν φαίνεται παράξενο, είναι κοντά στο σήμερα το 479 π.Χ, η Μάχη των Πλαταιών. Η τελευταία μάχη των Περσικών Πολέμων, των πολέμων που καθόρισαν την μοίρα της Ευρώπης. Η Ευρώπη θα ήταν διαφορετική από ό,τι είναι σήμερα αν δεν νικούσαν σε εκείνο τον πόλεμο οι Έλληνες. Δεν θα υπήρχε καν Ελλάδα ούτε ο πολιτισμός ο οποίος επηρέασε και καθόρισε την ευρωπαϊκή εξέλιξη.

Πολύ διαφορετικά θα ήταν επίσης τα πράγματα αν και οι Τούρκοι δεν είχαν εγκατασταθεί το 1071 μ.Χ. στα υψίπεδα της Ανατολίας μετά τη Μάχη του Ματζικέρτ με απώτερο  στόχο να επεκταθούν δυτικά καταλαμβάνοντας την Βιέννη  και αν οι Έλληνες δεν διέλυαν την Οθωμανική αυτοκρατορία

Μπορεί να ειπωθεί πως η γεωπολιτική γεννάται την ίδια περίοδο. Είναι η πρώτη σύγκρουση Ασίας- Ευρώπης  και η διάσταση αυτή φαίνεται καθαρά στις ιστορίες του Ηροδότου.

Οι Περσικοί Πόλεμοι μπορεί να μην αποτέλεσαν την αιτία αλλά σίγουρα επέδρασαν ως καταλύτης και επιτάχυναν τον κλασικό πολιτισμό.

Και τα δύο, και η γεωπολιτική σύγκρουση Ασίας- Ευρώπης  και ο κλασικός πολιτισμός είναι παρόντα σήμερα στην περιοχή, αλλά με μια  αβεβαιότητα ως προς την κυρίαρχη παρουσία τους και αυτό διότι ένας παρηκμασμένος και αναχρονιστικός αμερικανικός ηγεμονισμός οδηγεί σε μια παρακμιακή συνοδοιπορία την Ευρώπη και ολόκληρη τη Δύση. Αν και δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο στην ιστορία,  δεν διακρίνεται, προς το παρόν, σε ποιες περιπέτειες θα βάλει την ανθρωπότητα.

Τα δύο επίμαχα σημεία των σημερινών συγκρούσεων, η Ουκρανία και η Γάζα βρίσκονται στα όρια Δύσης-Ανατολής.

Οι Πέρσες είναι παρόντες και σήμερα και στα δύο μέτωπα, αλλά οι Έλληνες έχουν αντικατασταθεί από αυτό που αποκαλείται Δύση.

Δεν είναι σίγουρο αν ο Αισχύλος και ο Ηρόδοτος που έζησαν και έγραψαν για την πρώτη αυτή σύγκρουση από το 490 π.χ. ως το 479 π.Χ. θα αποδέχονταν αυτήν την εκπροσώπηση.

Μεσολάβησαν πολλά ιστορικά γεγονότα αλλά στην ουσία η αντιπαράθεση, πέραν της οικονομίας δίνεται στο ιδεολογικό δίλημμα της ελευθερίας και της ταυτότητας. Υπέρ μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης και της υπεράσπισης των τάφων των προγόνων, άρα της γης που ζούμε, δηλαδή της ταυτότητας που σήμερα η κυρίαρχη ιδεολογία την αμφισβητεί στο όνομα μιας πολτοποιημένης παγκοσμιοποίησης.

Η παγκόσμια ηγεμονία κρίνεται θεωρητικά σ αυτό το δίλημμα (Ελευθερία ή Ανατολικός Δεσποτισμός, καλύτερα Αυταρχισμός) παρ’ όλον ότι  και η Δύση εκφύλισε στην πορεία του χρόνου τη έννοια και της ελευθερίας και της δημοκρατίας που  δεν έχουν σχέση με την πηγή τους, την πρώτη δημιουργία τους.

Ο Μαρδόνιος, ο οποίος απορούσε πως οι Αθηναίοι ενώ έχουν το δικαίωμα της ελεύθερης κρίσης και απόφασης πηγαίνουν στον πόλεμο και δεν λιποτακτούν,  προσέφερε στους Αθηναίους την πόλη τους όταν την  εγκατέλειψαν καθώς οι Πέρσες προήλαυναν μετά τη Μάχη των Θερμοπυλών υπό την προϋπόθεση να δηλώσουν υποταγή στον Ξέρξη. Αλλά δεν δέχθηκαν. Ήθελαν να εκδικηθούν για την καταστροφή της πόλης τους, τους τάφους των προγόνων, την βεβήλωση των ιερών και τις συνέπειες του πολέμου σε όλους τους Έλληνες. Το Ελληνικόν.

Είναι η πρώιμη έκφραση αυτού που σήμερα θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «εθνοτική» ή «εθνική» ταυτότητα.

Οι Έλληνες ή οι ελληνικές πόλεις κράτη από κοινού έστω και αν δεν συμμετείχαν όλοι και όλες στην αντίσταση κατά των Περσών. Από τις 200 τόσες πόλεις μόνο 31 συμμάχησαν και πολέμησαν. Η «πολιτική» (οι υποθέσεις, δηλαδή, της πόλης κράτους εξακολουθεί να έρχεται πρώτη. Όμως, οι Αθηναίοι συνεχίζουν στην απάντησή τους στον Μαρδόνιο και αυτό αξίζει να προσεχθεί από τους σύγχρονους Έλληνες:

« Επιπλέον υπάρχει το Ελληνικόν, η ταυτότητα του αίματος και της γλώσσας, των ναών και της θρησκείας. Ο κοινός μας τρόπος ζωής. Η Αθήνα δεν θα μπορούσε ποτέ να τα προδώσει όλα αυτά». (Ρόντερικ Μπήτον: οι Έλληνες).

Δεν μπορούσε να τα προδώσει τότε. Σήμερα;

Ήταν τραγικές οι εικόνες που είδαμε τις τελευταίες ημέρες από το νεκροταφείο της Χειμάρας όπου προσήχθη σιδηροδέσμιος ο Φρέντυ Μπελέρης, συνοδεία δεκάδων Αλβανών αστυνομικών για να δώσει τον τελευταίο ασπασμό στην νεκρή γιαγιά του.

Αν προσέξει κανείς τα βίντεο θα διαπιστώσει πως οι δυνάμεις ασφαλείας προκαλούν συνειδητά βεβηλώνοντας τάφους νεκρών σε χριστιανικό νεκροταφείο.

Αν αυτά συνέβαιναν  σε κάποια χώρα με τις ευαισθησίες της αρχαίας Αθήνας και του τότε Ελληνικόν, θα γινόταν χαμός. Στην σημερινή Ελλάδα, απλώς, πέρασε στα ψιλά του διαδικτύου. Ίσως να αποτέλεσε και θέαμα στις τηλεοράσεις.

Η Αλβανία συνειδητά προκαλεί το ελληνικό κράτος χωρίς η ελληνική κυβέρνηση να αντιδρά. Η σημερινή πολιτική νομενκλατούρα της Αθήνα έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά. Το εκτόπισμά της είναι ανύπαρκτο.

Το παρακμιακό κατεστημένο της Αθήνας, πολιτικό, οικονομικό, πνευματικό αλλά, εν μέρει, και κοινωνικό νοιάζεται μόνο για τη νομή και τους καρπούς της εξουσίας και δεν το ενδιαφέρει τίποτε περισσότερο.

Παρακολουθείστε, επίσης, πως χειρίζονται οι Αμερικανοί το θέμα των F-16 και της Σουηδίας με την Τουρκία. Την απειλούν πως αν δεν συναινέσει στην ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ θα δώσουν τα F-35 στην Ελλάδα χωρίς η ίδια, η Τουρκία, να πάρει τα F-16.

Η Ελλάδα, δηλαδή, παίγνιο στα αμερικανικά χέρια. ‘Έχουν κάποια σχέση όλα αυτά με την ελληνική διαχρονία;

Λίγο ανατολικότερα, η Μέση Ανατολή, προέχει σε επικινδυνότητα  μετά την βάρβαρη επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου και την υπερβίαιη και αδιάκριτη απάντηση του εβραϊκού κράτους που επιδιώκει να πυροδοτήσει πόλεμο σε περιφερειακή κλίμακα.

Οι «δυνάμεις της Αντίστασης» όπως χαρακτηρίζονται οι δυνάμεις που συνεργάζονται με το Ιράν, έχουν αντιληφθεί την επιδίωξη ενός περιφερειακού πολέμου από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και αποφεύγουν την κλιμάκωση που θα στοχεύσει την καταστροφή της πυρηνικής ικανότητας του Ιράν που επιδιώκει να γίνει το δεύτερο μουσουλμανικό(σιιτικό ) κράτος με πυρηνική ικανότητας μετά το Πακιστάν. Αλλά η βόμβα είναι ενεργή.

Δεν υπάρχει κανένας διεθνής θεσμός, του ΟΗΕ μη εξαιρουμένου, που να μπορεί να διαδραματίσει ρόλο σε αυτήν την διαμάχη. Τα πάντα έχουν απαξιωθεί. Η ανθρωπότητα είναι στο έλεος δυνάμεων με σκοπιμότητες απόλυτης κυριαρχίας. Ένα βήμα απέχουμε από μια ανεξέλεγκτη αναταραχή. καταστροφή.

Για δεύτερη φορά το τελευταίο διάστημα, ο Ισραηλινός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ πρότεινε τη μαζική απομάκρυνση των Παλαιστινίων από τη Λωρίδα της Γάζας, απορρίπτοντας τις επικρίσεις των ΗΠΑ οι οποίες χαρακτήρισαν προηγούμενες αντίστοιχες δηλώσεις του «ανεύθυνες».

«Οι ΗΠΑ είναι καλοί μας φίλοι, αλλά πάνω απ’ όλα θα κάνουμε αυτό που είναι καλό για το κράτος του Ισραήλ: η ενθάρρυνση της μετανάστευσης εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων από τη Γάζα θα επιτρέψει στους (Ισραηλινούς) κατοίκους να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να ζήσουν με ασφάλεια, προστατεύοντας παράλληλα τους στρατιώτες μας», έγραψε ο Μπεν Γκβιρ στο Χ απαντώντας στις αμερικανικές επικρίσεις.

Θέλει να διώξει τους Παλαιστινίους από τα σπίτια τους και να αναγκάσει άλλες χώρες να τους δεχθούν στο έδαφός τους. Δεν είναι απλώς θρασύτητα. Είναι η δύναμη που παρέχει η αίσθηση ασυλίας που έχει εδραιωθεί στη συνείδηση των Εβραίων. Γιατί; Από που αυτό το δικαίωμα; Οι ΗΠΑ, δήθεν, αντιδρούν. Αλλά αντιδρούν για τον τύπο. Στην ουσία η πολιτική τους είναι εξαρτημένη από τα ισραηλινά συμφέροντα. Με τις πράξεις τους οι ΗΠΑ υπονόμευσαν οι ίδιες την παγκόσμια κυριαρχία τους. Αίγυπτος, Αιθιοπία, Ηνωμένα αραβικά Εμιράτα, Σαουδική Αραβία γίνονται μέλη των Brics. Κράτη συνάπτουν διμερείς συμφωνίες απεξάρτησης από το δολάριο. Αλλά το κυριότερο πρόβλημα των ΗΠΑ είναι ο εσωτερικός διχασμός. Οι εκλογές του Νοεμβρίου θα σημάνουν πολλά.

Γάζα

Τέλος, στο μέτωπο της Ουκρανίας ηττάται, ουσιαστικά, η Ευρώπη και ο αμερικανικός παράγοντας , πολιτικά , αξιακά και οικονομικά. Ο πόλεμος δεν πάει καλά για την Ουκρανία. Αυτό σημαίνει ότι, κατ’ επέκταση, πηγαίνει άσχημα για το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, οι οποίες έχουν χρηματοδοτήσει την πολεμική προσπάθεια της Ουκρανίας και την οικονομία της σε ύψος δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Αν η Ρωσία κερδίσει τον πόλεμο, η Εσθονία, η Λετονία και η Λιθουανία, όλες μέλη του ΝΑΤΟ – είναι πεπεισμένες ότι  θα έρθει η σειρά τους μέσα σε πέντε χρόνια, με τις ΗΠΑ, απλώς, να περιορίζονται σε υποσχέσεις.

Ο χρόνος που πέρασε ήταν μια σειρά αποτυχιών για τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και άλλες μεγάλες δημοκρατίες στη διεθνή πολιτική σκηνή. Καμιά δεν ήταν, απολύτως, καταστροφική, προς το παρόν. Ωστόσο, υπογραμμίζουν μια μεταβαλλόμενη ισορροπία δυνάμεων μακριά από τις κυριαρχούμενες από τις ΗΠΑ, δυτικές αξίες που επικρατούν εδώ και χρόνια.

Σε ό,τι αφορά τα καθ ημάς, ο εκφυλισμός κάθε αξίας που κράτησε συνεκτική την κοινωνία στην διαχρονική πορεία της είναι το κυρίαρχο στοιχείο της σημερινής ταυτότητάς της. Ακόμη και στην περίοδο που δέχονταν επιθέσεις από άλλες δυνάμεις οι Έλληνες ήταν διχασμένοι αλλά την κρίσιμη στιγμή ομονοούσαν. Και έδιναν την μάχη έστω και αν υπήρχαν οι μηδίσαντες, ο Εφιάλτης, όλοι αυτοί που ο Κολοκοτρώνης απειλούσε με φωτιά και τσεκούρι.  Σήμερα η διάσταση στο ελληνικό κοινωνικό σύστημα  είναι βαθύτερα ιδεολογική και αξιακή. Εκείνο που χωρίζει είναι το σύνολο των πιστεύω, το αξιακό σύστημα της κοινωνίας. Και αυτή η διάσταση δεν αίρεται. Ακόμη και στον ορισμό του τι αποτελεί απειλή, όχι εχθρό υπάρχει έντονη διαφωνία.

Τα άνθη του κακού κυριαρχούν. Και το Ελληνικόν του Ηροδότου υποχωρεί. Δεν διακρίνεται δύναμη που θα σταματήσει την παρακμιακή πορεία.

 

Πρωθυπουργός του Καναδά: Αναζητούμε τρόπους να βάλουμε τους Φρουρούς της Επανάστασης στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων

0

Αποκάλυψη: πως οι Ιρανοί κατέρριψαν την πτήση Τεχεράνη-Κίεβο το 2020

0

Ο Χαμενεΐ διέταξε την ανάπτυξη του συστήματος πυραύλων του IRGC κοντά στο αεροδρόμιο της Τεχεράνης και ο στρατός δεν γνώριζε

Ολλανδική εφημερίδα: Η διείσδυση της ολλανδικής υπηρεσίας κατασκοπείας στο Ιράν ήταν υπεύθυνη για τη μετάδοση του ιού Stuxnet στις πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Natan.

0
روزنامه هلندی: نیروی نفوذی سرویس جاسوسی هلند مسئول انتقال ویروس استاکس‌نت به نطنز بود

Οι ΗΠΑ μετέφεραν μηνύματα στο Ιράν μέσω αραβικής χώρας

0
en.mehrnews.com

Δ. Κωνσταντακόπουλος: χρειαζόμαστε τον μαρξισμό;

1

Μερικές σύντομες παρατηρήσεις για τον μαρξισμό ως κριτική μέθοδο προσέγγισης της κοινωνικής πραγματικότητας με σκοπό τη μεταβολή της.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
7 Ιανουαρίου 2024

Στο πρώτο άρθρο αυτής της σειράς, έθεσα το ερώτημα κατά πόσον, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, ο μαρξισμός εξακολουθεί να παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον ως μέθοδος κοινωνικής ανάλυσης και οδηγός δράσης, ή μήπως έχει «πεθάνει» και έχουν μόνο ιστορική σημασία οι αναφορές σε αυτόν. Δεν μπορώ φυσικά στα πλαίσια ενός άρθρου να αναφέρω εξαντλητικά τους λόγους που νομίζω ότι όχι μόνο χρειαζόμαστε, αλλά χρειαζόμαστε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στη σύγχρονη ιστορία, τον μαρξισμό. Φυσικά εννοώ τον μαρξισμό ως κριτική μέθοδο προσέγγισης της κοινωνικής πραγματικότητας με σκοπό τη μεταβολή της, τον μαρξισμό δηλαδή ως πειραματική επιστήμη υποκείμενη σε επαλήθευση και διάψευση και όχι ως θρησκεία. Θα περιοριστώ εδώ σε μερικές πολύ σύντομες παρατηρήσεις.

Είναι αλήθεια ότι η κατάρρευση της ΕΣΣΔ θέτει σοβαρά ερωτήματα ως προς τον μαρξισμό, παρόλο που μικρή σχέση είχε το υπαρκτό, πραγματικό σοβιετικό καθεστώς με οποιαδήποτε έννοια σοσιαλισμού όπως την καταλάβαιναν τουλάχιστο ο Μαρξ και ο Λένιν. Δεν μπορούμε να χαρακτηρίζουμε σοσιαλιστικό ένα καθεστώς μόνο επί τη βάσει του κριτηρίου της κρατικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής: απαιτείται και η πραγματική άσκηση της εξουσίας από τους εργαζόμενους. Σοσιαλισμός σημαίνει εξηλεκτρισμός συν Σοβιέτ, είχε πει ο Λένιν. Τον εξηλεκτρισμό τον πέτυχε η σοβιετική Ρωσία, πολύ γρήγορα όμως από τα Σοβιέτ απέμεινε ο κενός περιεχομένου τύπος. (Βέβαια, το ότι δεν πρέπει να χαρακτηρίσουμε την ΕΣΣΔ ως σοσιαλιστική, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν σοσιαλιστικά στοιχεία στο καθεστώς, ούτε φυσικά ότι ήταν καπιταλιστική, όπως υποστήριξαν στο παρελθόν μερικοί μάλλον επιπόλαιοι θεωρητικοί. Όταν έγινε άλλωστε καπιταλιστική ήταν τόσο μεγάλος ο «σεισμός», που το κατάλαβε αμέσως όλος ο κόσμος).

Χρεοκοπία του «υπαρκτού σοσιαλισμού», αλλά και του «υπαρκτού καπιταλισμού»

Αν όμως την κοινωνική συνείδηση της εποχής μας τη βαρύνει αναπόφευκτα η χρεοκοπία του σοβιετικού «υπαρκτού σοσιαλισμού», μια ματιά στον κόσμο που μας άφησε αυτή η χρεοκοπία, τριάντα χρόνια μετά, οδηγεί μετά βεβαιότητος στο συμπέρασμα ότι και ο νικηφόρος καπιταλισμός του 1991 (αναπόφευκτο προϊόν του οποίου είναι η τάση προς τον «μονοπολισμό» και τον ολοκληρωτισμό, όπως και ο νεοφιλελευθερισμός που δεν είναι μια από τις παραλλαγές του καπιταλισμού, αλλά η φυσιολογική του εξέλιξη, όταν αφήνεται ανεμπόδιστος), έχει επίσης χρεοκοπήσει. Όχι με την έννοια ότι απειλείται αύριο η εξουσία του. Αλλά με τα όλο και πιο σαφή σημεία ότι η διαιώνιση αυτού του συστήματος πολλαπλασιάζει τους πολέμους και τα προβλήματα, όχι μόνο καθιστώντας αδύνατο έναν καλύτερο κόσμο, αλλά απειλώντας και την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας. Μια ματιά στην Ουκρανία, στη Γάζα, στη δραματική εκτόξευση των ανισοτήτων, μέσα και ανάμεσα στις χώρες, στη δραματική κατάσταση στην οποία ζει και πεθαίνει η μισή ανθρωπότητα, στις οικονομικές κρίσεις, στη γρήγορη υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος που επιτρέπει ακόμα την επιβίωση των ανώτερων μορφών ζωής, αρκεί για να πείσει οποιονδήποτε καλόπιστο και σοβαρό παρατηρητή ότι το κυρίαρχο πάντα διεθνώς καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο, όχι με την έννοια, επαναλαμβάνω, ότι κινδυνεύει αναγκαστικά με ανατροπή, αλλά ότι η επιβίωσή του κινδυνεύει να οδηγήσει σε κατάρρευση τον πολιτισμό και να απειλήσει την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας.

Χρειαζόμαστε επειγόντως έναν καινούριο πολιτισμό, μια ανώτερη μορφή οργάνωσης των οικονομιών και των κοινωνιών μας, ένα διαφορετικό διεθνές σύστημα και, για να τα πετύχουμε, ο μαρξισμός είναι απαραίτητος, γιατί είναι το καλύτερο αναλυτικό εργαλείο που παρήγαγε η ανθρώπινη σκέψη έως τώρα για την κατανόηση, την απομυθοποίηση και τον μετασχηματισμό του κοινωνικού μας Είναι. Χρειάζεται πιθανώς να τον ξεπεράσουμε, για να το κάνουμε όμως πρέπει να τον κατακτήσουμε πρώτα και να στηριχτούμε σε αυτόν με τον ίδιο τρόπο που η Φυσική του Αϊνστάιν ξεπέρασε διαλεκτικά την Φυσική του Νεύτωνα.

Αν άλλωστε ο Γκορμπατσόφ, αντί να «προσεύχεται» στο Μαυσωλείο του Λένιν (όπως περίπου τον είδε χαράματα, την εποχή των άγριων συγκρούσεων στον Καύκασο μια δημοσιογράφος του Γαλλικού Πρακτορείου) έκανε τον κόπο να πάει λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω, στη βιβλιοθήκη Λένιν δηλαδή, και να διαβάσει το βιβλίο του «Ιμπεριαλισμός, το ανώτατο στάδιο του Καπιταλισμού», θα καταλάβαινε αμέσως γιατί οι παραχωρήσεις που έκανε στους Δυτικούς το 1989-91 οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια, για λόγους καθόλου τυχαίους, αλλά συστημικούς, στους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας και της Μέσης Ανατολής, στην επέκταση του ΝΑΤΟ, στον πόλεμο της Ουκρανίας και σε έναν κίνδυνο πυρηνικού ολοκαυτώματος μεγαλύτερο από αυτόν που έζησε η ανθρωπότητα στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Να προσθέσω ότι και διάφορα ρεύματα που, επειδή δεν θέλουν να αμφισβητήσουν τον καπιταλισμό και αγνοούν τον μαρξισμό, νομίζουν ότι θα αντιμετωπίσουν την «ολοκληρωτική αυτοκρατορία της παγκοσμιοποίησης» (του χρηματιστικού κεφαλαίου και των αμερικανικών όπλων δηλαδή) επιστρέφοντας στο χαμένο παράδεισο των πλήρως ανεξαρτήτων κρατών ή ενός μη ιμπεριαλιστικού, μη νεοφιλελεύθερου, μη διεφθαρμένου, «καλού» καπιταλισμού πιστεύουν σε μια χίμαιρα, δυνητικά πιο επικίνδυνη από τον «σοσιαλισμό σε μια και μόνη χώρα». Σήμερα είναι εντελώς αδύνατο, σε οποιαδήποτε χώρα ή περιφέρεια, όσο μεγάλη και ισχυρή να είναι, να αντιμετωπίσει μόνη της τα μεγάλα προβλήματα που τίθενται μπροστά στο σύνολο της ανθρωπότητας. Η άρνηση της Ανατολής και του Νότου να υποταγεί στη Δύση είναι η σημαντικότερη, εντελώς απαραίτητη και πιο θετική εξέλιξη της εποχής μας, κάποια στιγμή όμως θα χρειαστεί να οδηγήσει και στη σύνθεση, για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε.

Μαρξισμός και σταλινισμός

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, νοιώθω στο σημείο αυτό την ανάγκη να εξηγήσω ότι, όταν αναφέρομαι στον μαρξισμό, εννοώ ασφαλώς ένα ρεύμα που όχι μόνο δεν μπορεί να έχει καμιά σχέση με τον σταλινισμό, είναι στην πραγματικότητα το αντίθετό του.

Αντιλαμβάνομαι ασφαλώς γιατί, βλέποντας πού οδήγησε η κατάρρευση της ΕΣΣΔ και η παλινόρθωση του καπιταλισμού, έχοντας ζήσει την κοινωνική και οικονομική καταστροφή που γνώρισαν τα πρώην σοβιετικά κράτη, ή τις παγκόσμιες συνέπειες αυτών των φαινομένων, αγνοώντας τη θαμμένη κάτω από βουνά παραμορφώσεων, πραγματική ιστορία της ΕΣΣΔ και του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, πολλοί στη Ρωσία (και όχι μόνο) νοιώθουν νοσταλγία για το «ισχυρό σοβιετικό κράτος» του «πατερούλη» Στάλιν και αποβλέπουν σε ένα «ισχυρό και κοινωνικό κράτος». Καταλαβαίνω γιατί στην ίδια τη Ρωσία σήμερα είναι τόσο δημοφιλής ένας «λαϊκός σταλινισμός», μια νοσταλγία για περασμένα μεγαλεία, που όσο πιο παλιά είναι τόσο πιο όμορφα φαίνονται, για μια εποχή που, μέσα στις τεράστιες αντιφάσεις της, είχε ασφαλώς και στιγμές μεγαλείου και μεγάλων, αναμφισβήτητων προόδων. Η εποχή μας άλλωστε είναι μια εποχή τρομακτικής και πολύ επικίνδυνης πνευματικής παρακμής: όσο λιγότερα βιβλία διαβάζουν οι άνθρωποι, τόσο πιο πεισματάρικα υπερασπίζονται κάθε λογής ανοησίες και όσο πιο ανήμποροι νοιώθουν τόσο αναζητούν Μεσσίες και φανταστικούς Παραδείσους, στον ουρανό ή στο παρελθόν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κατάρρευση της ΕΣΣΔ και η εισαγωγή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και διανομής, όπως και του πολιτιστικού «εποικοδομήματος» που τις συνόδευσε στον πρώην σοβιετικό χώρο υπήρξε μια καταστροφή ιστορικών διαστάσεων. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το προηγούμενο καθεστώς μπορεί να θεωρηθεί σοσιαλιστικό ή ότι ήταν άμοιρο ευθυνών για την ίδια τη δική του κατάρρευση. Και ο Μαρξ και ο Λένιν άλλωστε όριζαν ως σοσιαλισμό ένα καθεστώς φθίνοντος κράτους, όχι βέβαια τον Λεβιάθαν του σοβιετικού γραφειοκρατικού, «ημι-στρατιωτικού» καθεστώτος.

Πώς και γιατί κατέρρευσε ο «σταλινο-μπρεζνιεφισμός»

Αξίζει επίσης να θυμόμαστε, όταν αξιολογούμε το σοβιετικό καθεστώς, ότι δεν κατέρρευσε ούτε λόγω μιας νικηφόρας λαϊκής επανάστασης εναντίον του, ούτε λόγω μιας ξένης εισβολής. Κατέρρευσε από τα μέσα και από τα πάνω, με τη βοήθεια ασφαλώς και ξένων δυνάμεων, όταν ένα σημαντικό τμήμα της ιθύνουσας γραφειοκρατίας έπαυσε να το υπερασπίζεται, συνειδητά, τουλάχιστο από ένα σημείο και πέρα, αποβλέποντας σε μια καπιταλιστική παλινόρθωση που θα μετέτρεπε τους γραφειοκράτες και τα παιδιά τους σε ιθύνουσα και ιδιοκτήτρια τάξη. Αλλά δεν θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο, αν δεν ενυπήρχε ως δυνατότητα στο προηγούμενο σύστημα. Μισό και πλέον αιώνα προτού συμβούν όλα αυτά και σε μια εποχή που θεωρούνταν αδιανόητα, τα περιέγραψε με μια απίστευτη «προφητική» δύναμη (και χρησιμοποιώντας τα αναλυτικά εργαλεία του μαρξισμού), ως ένα από τα δύο δυνατά σενάρια μελλοντικής εξέλιξης της ΕΣΣΔ, ο κύριος αντίπαλος του Στάλιν, ο Λέων Τρότσκι στο κλασικό βιβλίο του Προδομένη Επανάσταση (Στην εποχή μας, ειρήσθω εν παρόδω, λέγονται πολλά και διάφορα για τον Τρότσκι όπως και για πολλά άλλα θέματα. Περισσεύουν οι γνώμες για τον Τρότσκι, ιδίως μεταξύ όσων δεν έχουν διαβάσει ούτε μια σελίδα του!).

Μήπως δεν ήταν ο Μπαρίς Γέλτσιν, πρώην μέλος του Πολιτικού Γραφείο του ΚΚΣΕ, που ανέλαβε την πρωτοβουλία για τη διάλυση της ΕΣΣΔ; Μήπως της όλης πορείας των σοβιετικών δημοκρατιών προς τον καπιταλισμό και την αποικιοποίηση από τη Δύση δεν ηγήθηκαν στις συντριπτικά περισσότερες περιπτώσεις οι «κομμουνιστές» ηγέτες των περιφερειακών Δημοκρατιών, όλοι μέλη του τελευταίου Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΣΕ;

Πηγή: kosmodromio.gr

Κ. Κυριακόπουλος: η δίδυμη ενεργή απειλή και η «επιβεβλημένη» υπεραντίδραση του Ισραήλ στην Γάζα

2

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

 Μπορούμε να συνεχίσουμε να κατακεραυνώνουμε το Ισραήλ, για τον σκληρό και γεμάτο αποφασιστικότητα δημόσιο λόγο των πολιτικών του στελεχών, αλλά και για την συνέχιση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Γάζα, που διεξάγονται με ιδιαίτερη σφοδρότητα…

Μπορούμε επίσης να συνεχίσουμε να έχουμε, αλλά και να διατυπώνουμε την άποψή μας – αν και δεν βιώνουμε το πρόβλημα εμείς, ούτε κατ’ ελάχιστον στις πραγματικές του διαστάσεις – για το τί θα πρέπει να γίνει αύριο το πρωί στην Γάζα, την στιγμή που συνεχίζουμε να παραμένουμε παθητικοί θεατές σε φαινόμενα όπως είναι ο επιθετικός ισλαμικός εποικισμός της πατρίδας μας, οι εκφυλιστικές διεργασίες που συντελούνται στην πολυπολιτισμική καθημερινότητά μας ή η δυναμική κατάρρευση της Ελληνικής κοινωνίας με την ανεξέλεγκτη έξαρση της παιδικής εγκληματικότητας κ.ο.κ, αντιμετωπίζοντας όλα τα παραπάνω, με τρόπο επιπόλαιο και αποσπασματικό, ωσάν να πρόκειται για προβλήματα που «κείνται πολύ μακράν» από την ζώνη των ευαισθησιών και του ενδιαφέροντός μας.

Ωστόσο, καλό θα ήταν να προσπαθήσουμε να δούμε την αλήθεια κατάματα γι’ αυτό που συντελείται εδώ και δεκαετίες, αλλά και σήμερα, στην Μ. Ανατολή και οφείλουμε να το κάνουμε με εργαλείο την ψυχρή λογική που απαιτεί η νηφάλια γεωπολιτική αποτίμηση των πραγματικών δεδομένων και σε κάθε περίπτωση μένοντας μακριά από συναισθηματικές προσεγγίσεις οι οποίες κατά κανόνα ανατροφοδοτούν αδιέξοδα και ανακυκλώνουν εθνικές τραγωδίες. Οι συναισθηματικές προσεγγίσεις άλλωστε, μπορεί να αγγίζουν ανθρώπινες χορδές και να ενεργοποιούν σύνθετες ανθρώπινες ευαισθησίες, αλλά δεν μπορούν να εξασφαλίσουν σοβαρές και αναγκαίες απαντήσεις για όλα όσα διαδραματίζονται στην εγγύς αλλά και στην ευρύτερη γεωπολιτική μας γειτονιά. Από αυτήν την άποψη θα ήταν χρήσιμο να καταγράψουμε τα παρακάτω:

Πρώτον: Η μαζική δολοφονική επίθεση την οποία εξαπέλυσε η Χαμάς την 7η Οκτωβρίου, με θύματα ανυποψίαστους νέους – στην συντριπτική τους πλειοψηφία – ανθρώπους, ΔΕΝ ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός που το προκάλεσαν παράφρονες τρομοκράτες. Ήταν μέρος και φυσική συνέχεια της αλυσίδας των διαχρονικών Αραβικών αντιδράσεων, οι οποίες στοχοποίησαν από την πρώτη στιγμή το κράτος του Ισραήλ και έθεσαν ως ύψιστο στόχο τους τον γεωπολιτικό αφανισμό του. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον γεννήθηκε και ενδυναμώθηκε η παραφροσύνη της Αραβικής – Ισλαμικής τρομοκρατίας στον χώρο της Μ. Ανατολής και η Χαμάς, ως μια από τις εκφάνσεις της, είναι το απόλυτο δημιούργημά της. Στον πυρήνα των επιδιώξεών της, είναι να τροποποιηθεί δια της ισχύος το γεωπολιτικό status της ευρύτερης περιοχής, κατά τρόπον και σε έκταση που να ικανοποιεί τις ευρύτερες γεωστρατηγικές επιδιώξεις των δυνάμεων που την πατρονάρουν.

Δεύτερον: Η επιχειρησιακή ενδυνάμωση της Χαμάς και η πολυδιάστατη στήριξη της Ισλαμικής τρομοκρατίας συνολικά, με απώτερη επιδίωξη την ουσιαστική της αναβάθμιση σε κρίσιμη γεωπολιτική παράμετρο με ρόλο στις περιφερειακές εξελίξεις, δεν συνιστά μια τυχαία εξέλιξη, αλλά είναι αποτέλεσμα στοχευμένων πολιτικών που υιοθετήθηκαν από συγκεκριμένα θρησκευτικοπολιτικά κέντρα του Αραβικού κόσμου και στηρίχτηκαν μαζικά και με φανατισμό από την συντριπτική πλειοψηφία των Αραβικών πληθυσμών στο σύνολό τους. Δεν είναι άλλωστε διόλου τυχαίο το γεγονός, ότι τρομοκρατικές ισλαμιστικές συμμορίες, «αναβαθμίστηκαν» σε «κινήματα» στις συνειδήσεις μερίδας πολιτών και εξελίχθηκαν σταδιακά σε επίσημους ημικρατικούς ή ακόμη και κρατικούς δρώντες. (Δείτε περισσότερα σε σχετικό μας άρθρο ΕΔΩ)

Τρίτον: Το Ισραήλ, στην προσπάθειά του να θεμελιώσει την στρατηγική του επιβίωση και κυρίως να διασφαλίσει το αδιαφιλονίκητο της γεωπολιτικής του υπόστασης, μπορεί να έχει υποπέσει σε σωρεία λαθών ή και εγκλημάτων. Δικαίωμα όμως να το κρίνει, έχει μόνον εκείνος που θα μπορούσε αποδειχτεί αλάθητος, ενώ θα ήταν υποχρεωμένος να επιβιώσει μέσα σε ένα κατάφωρα εχθρικό περιβάλλον, όπως αυτό στο οποίο καλείται να επιβιώσει το Ισραήλ. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η Ιστορία δεν έχει αναδείξει τέτοιο παράδειγμα προς μίμηση που να μπορεί να διεκδικεί δικαιωματικά τον ρόλο του υπέρτατου κριτή. Και αυτό είναι κάτι που επίσης δεν συνέβη τυχαία.

Τέταρτον: Η Ιστορία της Μ. Ανατολής, ως μια κατ’ εξοχήν ενεργή διεργασία στην οποία εμπλέκονται πολλοί και ανταγωνιστικά συμπεριφερόμενοι δρώντες, έχει καταγράψει συμπεριφορές, ρόλους, επιδιώξεις αλλά πρωτίστως συμπεράσματα τα οποία ουδείς δικαιούται να παραβλέψει, πολύ δε περισσότερο δεν δικαιούται να τα παραβλέψει το Ισραήλ το οποίο, όσες φορές «συνελήφθη» να εφησυχάζει και να επαναπαύεται, την αμέσως επόμενη στιγμή κλήθηκε να πληρώσει βαρύτατο τίμημα όπως αυτό της 7ης Οκτωβρίου.

Πέμπτον: Σήμερα οι πάντες επιχειρούν να κρίνουν με εξαιρετική αυστηρότητα, το εύρος της αντίδρασης του Ισραήλ και την επιμονή της πολιτικής και στρατιωτικής του ηγεσίας, να υλοποιήσει χωρίς εκπτώσεις τις στρατιωτικές και πολιτικές επιδιώξεις του. Από τον άβουλο ΟΗΕ μέχρι τους παραδοσιακούς μακελάρηδες του πλανήτη, οι οποίοι δεν δίστασαν να βομβαρδίσουν από το Ιράκ μέχρι την Λιβύη και από τις Μαλβίνες μέχρι το ίδιο το Ευρωπαϊκό έδαφος (Σερβία), μεταμορφώθηκαν ξαφνικά σε Αρσακειάδες και μιλούν για υπερβολική Ισραηλινή αντίδραση η οποία κατά την γνώμη αρκετών, φτάνει στα όρια της γενοκτονίας.

Και μπορεί η επιλογή του συγκεκριμένου χαρακτηρισμού (γενοκτονία) με τους ισχύοντες νομικοπολιτικούς όρους να είναι γενικά ορθή, ωστόσο, τα πράγματα έχουν οδηγηθεί σε ένα σημείο εξαιρετικά κρίσιμο μέσα σε ένα ευρύτερο περιβάλλον ιδιαιτέρως ασταθές, που η απόδοση χαρακτηρισμών, ΔΕΝ απαντά στα αμέτρητα  «γιατί φτάσαμε εδώ»… ΔΕΝ φωτίζει τον οδικό χάρτη της λύσης και το ενδεδειγμένο status της επόμενης μέρας. Και φυσικά… ΔΕΝ επιστρατεύεται, από αυτούς που την επικαλούνται, για να συμβάλει σε μια ουσιαστική και κυρίως βιώσιμη αποκλιμάκωση, αλλά εργαλειοποιείται για να προσθέσει points σε βιογραφικά και σε πολιτικά χαρτοφυλάκια, με το βλέμμα των φιλόδοξων πρωταγωνιστών, να είναι στραμμένο στην μελλοντική ανακατανομή ρόλων και αρμοδιοτήτων στο Διεθνές Σύστημα.

Για το Ισραήλ πάντως τα πράγματα είναι διαφορετικά και αυτήν την διακριτή και συνάμα διόλου ευχάριστη θέση στην οποία βρίσκεται, οφείλουμε να του την αναγνωρίσουμε χωρίς εκπτώσεις.

Για το Ισραήλ, η σταθερή επιδίωξη είναι να συγκροτήσει ένα κράτος ισχυρό, νοικοκυρεμένο, βιώσιμο, σοβαρό. Για τους Άραβες της Παλαιστίνης, αυτό το κράτος είναι ανεπιθύμητο. Γεννιούνται, μεγαλώνουν και πεθαίνουν, έχοντας ως όνειρο ζωής τον αφανισμό αυτού του κράτους από το πρόσωπο της Γης. Εάν η επιθυμία τους είχε αντιστοιχιστεί και με την ανάλογη επιχειρησιακή δυνατότητα, είναι φανερό πως θα είχαμε μια γενοκτονία, η οποία παραμένει ενεργή ως πρόθεση τουλάχιστον στις Αραβικές επιδιώξεις, για την οποία όμως ουδέποτε μιλήσαμε με ανοικτά χαρτιά και καθαρούς όρους.

Οδηγηθήκαμε λοιπόν στο σήμερα, μέσα από μια ιστορική διαδρομή κατά την διάρκεια της οποίας κυριάρχησε αυτή η διαφορά στην προσέγγιση των προκλήσεων, που είναι τελικά διαφορά στην αντίληψη, διαφορά στην ψυχοσύνθεση, στην κουλτούρα, και εν τέλει στην ίδια την φιλοσοφία ζωής που χαρακτηρίζει από την μια το Εβραϊκό Έθνος και από την άλλη τους πολλαπλά εργαλειοποιημένους Αραβικούς πληθυσμούς της Παλαιστίνης. Αυτό που καταγράφεται με δυο λόγια, είναι μια διαδρομή αιματηρών συγκρούσεων ανάμεσα σε ένα Έθνος που δουλεύει συστηματικά για να οικοδομήσει την χώρα του και να βελτιώσει την ζωή του και σε ένα περιβάλλον εχθρικών πληθυσμών, που έσπευδαν να αξιοποιήσουν τα μεσοδιαστήματα της επίπλαστης ηρεμίας, για να προετοιμάσουν την υποδομή και τις προϋποθέσεις που θα τους επιτρέψουν να είναι πιο καταστροφικοί στην επόμενη σύγκρουση.

Κατά την διάρκεια αυτής της διαδρομής, οι Άραβες της Παλαιστίνης που είθισται να αποκαλούνται Παλαιστίνιοι, υπήρξαν σταθερά ο κατ’ εξοχήν παράγοντας αποσταθεροποίησης της ευρύτερης περιοχής. Από τον Εμφύλιο του Λιβάνου μέχρι τον Μαύρο Σεπτέμβρη των Φενταγίν στην Ιορδανία, δεν υπάρχει εποικοδομητική συμβολή που να μπορεί να καταλογίσει κανείς στην συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα. Από την άποψη αυτή είναι απολύτως ερμηνεύσιμο το γεγονός ότι οι Αραβικές ηγεσίες αντιμετωπίζουν πλέον το Παλαιστινιακό ως βαρίδι από το οποίο πασχίζουν να απαλλαγούν, ενώ στο σύνολό τους είναι εξαιρετικά απρόθυμες να δεχτούν Παλαιστινίους στα εδάφη τους, ακριβώς επειδή γνωρίζουν την ιδιοσυγκρασία αυτών που θα καλούνταν να δεχτούν. Και σίγουρα η συνολική τους στάση θα ήταν εντελώς διαφορετική, ακόμη περισσότερο αποστασιοποιημένη, εάν δεν ήσαν ισχυρές οι πιέσεις που δέχονται από τους λαούς τους, προκειμένου να παραμείνουν στην γραμμή στήριξης των Παλαιστινίων.

Η 7η Οκτωβρίου λοιπόν, ήρθε να επαναβεβαιώσει ορισμένες κρίσιμες διαπιστώσεις και σταθερές, τις οποίες το Ισραήλ δεν μπορεί να αγνοήσει και εμείς προφανώς δεν μπορούμε να προσπεράσουμε αβίαστα στις αναλύσεις μας.

Α. Η Αραβική απειλή, παραμένει ενεργή, διαρκής και επιχειρησιακά αναβαθμισμένη σε σχέση με το παρελθόν.

Β. Η Ισλαμική απειλή, είναι μια ισχυρή επιβαρυντική παράμετρος της συνολικής απειλής, η οποία ενσωματώνεται στις περιφερειακές διεργασίες που σχετίζονται με την υπό διαμόρφωση νέα ισορροπία της Ισχύος, και ως τέτοια το Ισραήλ είναι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένο να την συνυπολογίσει.

Γ. Η περίοδος της συνύπαρξης των Εβραίων και των Αράβων στην ευρύτερη περιοχή του Ισραήλ, ήταν περίοδος εντάσεων, αλλεπάλληλων εχθροπραξιών και περιφερειακής αποσταθεροποίησης, συχνότατα με την εμπλοκή και άλλων κρατικών και ημικρατικών δρώντων.

Δ. Οι προσπάθειες εθνικής χειραφέτησης των Παλαιστινίων, δεν περιόρισαν, αλλά αντιθέτως ενδυνάμωσαν τις διχαστικές τάσεις στο εσωτερικό τους και παράλληλα διευκόλυναν τις προσπάθειες των ακραίων Ισλαμιστών να πάρουν το πάνω χέρι και να συμπαρασύρουν σύσσωμη την κοινότητα σε τυχοδιωκτισμούς, ακρότητες και ανεξέλεγκτη έκρηξη της τρομοκρατίας.

Μέσα σε αυτό το γκρίζο φόντο, το οποίο έρχεται να προσδιορίσει το σκηνικό που διαμορφώνεται μετά την 7η Οκτωβρίου, το Ισραήλ διαπιστώνει για μια ακόμη φορά, πως βρίσκεται αντιμέτωπο με δυο θεμελιώδη προβλήματα που απειλούν ευθέως την στρατηγική του επιβίωση και εν τέλει την ίδια την κρατική του υπόσταση. Το πρώτο είναι η Γεωγραφία της περιοχής, η οποία είναι αμείλικτη. Και το δεύτερο είναι η δημογραφική έκρηξη του Αραβικού πληθυσμού, η οποία συνιστά στρατηγική απειλή που οφείλει να την συνυπολογίσει, πριν το καταπιεί ολοκληρωτικά.

Το Ισραήλ είναι μια χώρα η οποία διαθέτει σοβαρή στρατηγική σκέψη και οι επιτελείς του ασχολούνται πολύ σοβαρά με τις προκλήσεις της επόμενης μέρας. Γνωρίζουν καλά ότι μετά την ολοκλήρωση των επιχειρήσεων και αφού θα έχει πλέον συντριβεί ολοκληρωτικά η Χαμάς, το Ισραήλ θα είναι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένο να μπει σε μια συζήτηση, προκειμένου να διευθετηθεί η επίλυση του Παλαιστινιακού, και μάλιστα το ίδιο το Ισραήλ, θα προτιμούσε η λύση που θα επιλεγεί, να είναι οριστική και τελεσίδικη . Το μεγάλο πρόβλημα όμως, το οποίο θα βγει στην επιφάνεια με τρόπο εκρηκτικό, θα είναι η συζήτηση και οι παραχωρήσεις τις οποίες θα αναγκαστεί τρόπον τινά να κάνει, στα ζητήματα του εδαφικού. Επειδή ακριβώς η Γεωγραφία είναι αμείλικτη, το Ισραήλ γνωρίζει καλά ότι θα υποχρεωθεί εκ των πραγμάτων να συμφωνήσει στην δημιουργία ενός γεωπολιτικού μορφώματος το οποίο προφανώς και δεν θα είναι ιδιαιτέρως λειτουργικό, αφού στην ουσία θα πρόκειται για ένα κράτος εν κράτει.

Θα πρόκειται δηλαδή για την δημιουργία ενός Παλαιστινιακού κράτους, το οποίο θα οριοθετείται μέσα στα όρια του κράτους του Ισραήλ. Και φυσικά ο καθένας αντιλαμβάνεται, ότι αυτή η περίεργη γεωπολιτική εξίσωση του «κράτους εν κράτει» (για την οποία έχουμε μιλήσει αναλυτικότερα ΕΔΩ με σχετικό μας άρθρο στις «ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ»), προσλαμβάνει τα στοιχεία πραγματικού εφιάλτη στην περίπτωση που η κυοφορούμενη λύση, αναβαθμιστεί στο επίπεδο του «δίδυμου κράτους εν κράτει», με το ένα του «πάτημα» να είναι η Γάζα, με το δεύτερο «πάτημα» να είναι η Δυτική όχθη και με τα δυο μαζί (συνεπικουρούμενα και από άλλες παραμέτρους) να οδηγούν το Ισραήλ στον απόλυτο γεωπολιτικό στραγγαλισμό.

Αυτήν ακριβώς την εξέλιξη είναι που επιχειρεί να αποτρέψει. Και η αποτροπή αυτής της εξέλιξης, σημαίνει – όσο και αν αυτό είναι οδυνηρό στην προσέγγισή του με όρους ανθρωπιστικούς – ότι το Παλαιστινιακό κράτος που είναι διατεθειμένο να επιτρέψει να δημιουργηθεί στα όρια της επικράτειάς του, θα επιδιώξει να είναι ένα κράτος περίκλειστο. Ως τέτοιο, θα είναι και ένα κράτος μειωμένης γεωπολιτικής βαρύτητας με μικρή έως ελάχιστη συμβολή στα περιφερειακά δρώμενα. Και φυσικά θα είναι ένα κράτος που ως περίκλειστο, αφού δεν θα ενσωματώνει πλέον την Γάζα στην επικράτειά του, δεν θα μπορεί να εργαλειοποιηθεί από τους περιφερειακούς καλοθελητές (πρωτίστως την Τουρκία) η οποία επιδιώκει πάση θυσία να βάλει στο χέρι την θαλάσσια προβολή της Γάζας με όλο το «πακέτο» των δικαιωμάτων της και επί της ουσίας δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για τον ανθρώπινο πόνο των Παλαιστινίων.

Η πραγματική σύγκρουση λοιπόν εκεί θα δοθεί. Θα είναι δηλαδή μια σύγκρουση, που δεν θα αφορά γενικά και αόριστα στο δικαίωμα των Παλαιστινίων να έχουν δικό τους κράτος, αλλά θα στοχεύει στην ουσία του γεωγραφικού αποτυπώματος αυτού του κράτους, διότι τόσο η Τουρκία, όσο και το Ιράν, επιδιώκουν να διατηρούν το δικαίωμα να εξαρτούν την βιωσιμότητά του, από την συντήρηση του υβριδικού χαρακτήρα του και από την διασφάλιση μιας απολύτως υποτελούς σχέσης. Αυτό όμως, έχει δεκάδες λόγους με πρώτιστον αυτόν της στρατηγικής του επιβίωσης να μην το επιτρέψει το Ισραήλ.

Εν κατακλείδι, εάν μιλάμε σήμερα για υπεραντίδραση του Ισραήλ η οποία ισοδυναμεί με γενοκτονία σε βάρος των Παλαιστινίων στην Γάζα, θα πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν μας τρία πράγματα που έχουν ξεχωριστή σημασία:

Πρώτον: Ότι το Ισραήλ είναι ένας γεωπολιτικός δρων που έχει ισχύ, που δούλεψε συστηματικά για να αποκτήσει ισχύ και που το εύρος της ισχύος του, είναι όρος για την διασφάλιση της στρατηγικής και γεωπολιτικής του επιβίωσης. Επομένως όταν προκαλείται με όρους που απειλούν την επιβίωσή του, είναι αυτονόητο ότι οι αντιδράσεις του θα πρέπει να σταθμίζονται ως αντιδράσεις μιας ισχυρής δύναμης που διαθέτει στρατηγική στόχευση και ως τέτοιες δεν μπορούν να αποτιμώνται με κριτήρια που αποτιμάται η δράση μιας ΜΚΟ. Προσοχή… Εδώ δεν κρίνουμε εάν είναι σωστό ή λάθος. Καταγράφουμε αυτό που είναι επιχειρησιακά επιβεβλημένο να γίνεται, προκειμένου να μην τροποποιηθούν σε βάρος του οι ισχύουσες ισορροπίες.

Δεύτερον: Οι αντιδράσεις του Ισραήλ θα πρέπει να θεωρείται αναμενόμενο πως θα είναι εφάμιλλες του εύρους των προκλήσεων και της βαρύτητας των κινδύνων με τους οποίους βρίσκεται αντιμέτωπο. Με δεδομένο λοιπόν ότι το δόγμα Μπέγκιν παραμένει σε ισχύ, είναι φανερό ότι το Ισραήλ δεν προτίθεται να έχει μέτρο και να επιδείξει εγκράτεια, απέναντι σε απειλές οι οποίες θεωρούνται υπαρξιακές και θέτουν εν αμφιβόλω την γεωπολιτική του επιβίωση. Εάν μπει στην λογική του μέτρου και του συναισθήματος, με ενεργές και σε ύψιστο βαθμό τις απειλές, τότε θα έχει χάσει το παιχνίδι άνευ αγώνος.

Τρίτον: Οι Παλαιστίνιοι και ΟΧΙ το Ισραήλ, είναι η δύναμη που έχυνε την καρδάρα με το γάλα κάθε φορά που οι συγκυρίες ήσαν ευνοϊκές και δρομολογούνταν διευθετήσεις ικανές να επιλύσουν το πρόβλημα, φυσικά με τους αναγκαίους συμβιβασμούς και τον αναπροσανατολισμό των προτεραιοτήτων όλων των εμπλεκομένων. Πρακτικά λοιπόν, όσες φορές το Ισραήλ επένδυσε σε λύση μέσω της διαπραγμάτευσης, της συνεννόησης και των παραχωρήσεων, βρέθηκε αντιμέτωπο με νέα έξαρση της βίας, των συγκρούσεων και με γενοκτονικές διαθέσεις οι οποίες προσέβλεπαν στον γεωπολιτικό του αφανισμό. Επειδή οι πάντες έχουν παρελθόν, το Ισραήλ εάν θέλει να επιβιώσει οφείλει να έχει ΚΑΙ μνήμη ΚΑΙ κρίση.

Καλό θα είναι λοιπόν πριν σπεύσουμε να αποδώσουμε ευθύνες παρασυρμένοι από το θυμικό και το συναίσθημα, να αναλογιστούμε τρία πράγματα:

Α. Το γεγονός ότι η άλλη πλευρά (αυτή των Παλαιστινίων δηλαδή) δεν έκανε τίποτε για να υπάρξει διαφορετική των πραγμάτων εξέλιξη. Αντιθέτως, έκανε τα πάντα για να λειτουργεί σταθερά ως παράγων αποσταθεροποίησης της ευρύτερης περιοχής.

Β. Το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Παλαιστινίων, αποδέχεται, στηρίζει, συγκαλύπτει και ενσωματώνεται στις ακραίες και αδιέξοδες πρακτικές των Ισλαμιστικών συμμοριών που δρουν ανενόχλητες στις γραμμές τους. Και…

Γ. Το γεγονός ότι το Ισραήλ ΔΕΝ είναι Ελλάδα… ΔΕΝ έμαθε να κάνει ότι κοιμάται. Και φυσικά… ΔΕΝ έχει επιλέξει την τακτική των επικύψεων απέναντι στην πρόκληση, στην ενεργή απειλή και στον επιθετικό κατσαπλιαδισμό.

Προφανώς με τις παραπάνω αναφορές, δεν σπεύδουμε να δηλώσουμε υποστήριξη και αποδοχή των πρακτικών που ισοδυναμούν με γενοκτονία. Ο Ελληνισμός άλλωστε βίωσε αυτήν την θηριωδία στο πετσί του με τρόπο πραγματικά τραγικό και η ιστορική μνήμη δεν παραγράφεται.

Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε, είναι να αναδείξουμε τις αιτίες, που έχουν ευρύτερο ενδιαφέρον έτσι κι αλλιώς… Να καταγράψουμε την φύση και το μέγεθος των υπαρξιακών απειλών, έτσι όπως τις βιώνει το Ισραήλ στις συγκεκριμένες συνθήκες. Και κυρίως… Να τονίσουμε με τις μικρές μας δυνάμεις, πως αν η Διεθνής κοινότητα, θέλει επιτέλους να σταματήσει να υποκρίνεται και να πουλά εκ του ασφαλούς ανέξοδη και κίβδηλη ευαισθησία, θα πρέπει να προσανατολιστεί και να «εκβιάσει» λύσεις, που θα ικανοποιούν τις προσδοκίες των μετριοπαθών Παλαιστινίων και θα ανασχέσουν στην πράξη τις πιθανολογούμενες συνέπειες από τις ενεργές υπαρξιακές απειλές με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπο το Ισραήλ.

Λύσεις που θα κινούνται σε κατεύθυνση διαφορετική από τις παραπάνω… Θα συνιστούν προσωρινά ημίμετρα… Θα συνιστούν συνειδητό κουκούλωμα… Θα ισοδυναμούν με υπερσυσσώρευση επικίνδυνου εκρηκτικού φορτίου, που θα ανατροφοδοτεί περιφερειακούς πολέμους και συγκρούσεις σε μια εποχή που οι συγκρουσιακοί όροι έχουν καταστεί εξαιρετικά καταστροφικοί και με δυσβάστακτο ανθρώπινο κόστος.

Σε κάθε περίπτωση, η συντήρηση αυτής της τεχνικής πλην όμως επίπλαστης και εμμονικής ισορροπίας, δεν συνιστά λύση στο πρόβλημα, αλλά συνθήκη ικανή να ανατροφοδοτεί συγκρούσεις, αποσταθεροποίηση και γεωπολιτικούς τυχοδιωκτισμούς. Το Ισραήλ με αυτήν την κατάσταση είναι φανερό ότι ΔΕΝ μπορεί να συμβιβαστεί. Θα συνεχίσει να την πολεμά διότι απειλεί να το αφανίσει. Τόσο απλά…