Αρχική Blog Σελίδα 1492

Μ. Κοττάκης: ο ἐγωισμός δέν εἶναι πολιτική ἀτζέντα

16

Γιατί γάμος, ὅταν οἱ ΛΟΑΤΚΙ ἀπορρίπτουν τό σύμφωνο συμβίωσης σύμφωνα μέ τήν ΕΛΣΤΑΤ;

ΜΕΡΙΚΕΣ σκέψεις γιά τόν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων καί τούς ΛΟΑΤΚΙ ἀτομικῶς, τώρα πού ἡ Κυβέρνηση ἀνέστειλε προσωρινά μέχρι τό Πάσχα τήν νομοθέτησή του, προκειμένου νά ἐξηγήσει (ὅπως εἶπε ὁ Πρωθυπουργός) στήν κοινωνία τί ἀκριβῶς σχεδιάζει. Χρειαζόμαστε τήν νηφάλια προσέγγιση καί ὄχι τόν φανατισμό.

1. Σεβόμαστε ἀπολύτως τούς συμπολῖτες μας πού ἔχουν ἐπιλέξει αὐτόν τόν τρόπο ζωῆς. Κανείς δέν μπορεῖ νά ἐπιβάλει σέ κανέναν στόν σύγχρονο κόσμο πῶς θά ζήσει τήν ζωή του. Ὅποιος ἔχει τήν ἐλευθερία, ἔχει καί τήν εὐθύνη. Σεβόμαστε δέν σημαίνει μόνο ἀνεχόμαστε. Σημαίνει δέν μισοῦμε, δέν ἀδικοῦμε, κι ἄν μποροῦμε καί νά ἀγαπᾶμε, ἀκόμη καλύτερα. Προσωπικῶς, διατηρῶ φιλικές σχέσεις μέ ζευγάρια ΛΟΑΤΚΙ ἀνδρῶν καί ΛΟΑΤΚΙ γυναικῶν ἐδῶ καί χρόνια. Δέν συμφωνῶ, ἀλλά καί δέν τούς κρίνω γιά τίς ἐπιλογές τους, ὅπως κι αὐτοί δέν θέλω νά μέ κρίνουν γιά τίς δικές μου. Πάντα προσπαθῶ νά κατανοῶ. Οἱ ἀτέλειωτες συζητήσεις μέ τήν φίλη μου Ἄννα Μαρία καί ἡ συχνή ἀλληλογραφία μέ τόν φίλο μου Μιχάλη μέ βοηθοῦν νά ἀντιλαμβάνομαι τόν τρόπο σκέψης τῶν συμπολιτῶν μου. Νά μέ ἐπηρεάζουν καί νά τούς ἐπηρεάζω! Σέ κάθε περίπτωση, νά τούς σέβομαι συζητῶντας καί διαφωνῶντας μαζί τους. Ὄχι ὀρθώνοντας τοῖχο.

2. Δέν μοῦ ἀρέσει νά βλέπω συντηρητικούς νά μισοῦν τούς συμπολῖτες τους γιά τήν διαφορετική σεξουαλική τους ταυτότητα. Πόσῳ μᾶλλον, ὅταν στίς περισσότερες τῶν περιπτώσεων μέλη τῶν οἰκογενειῶν τῶν ἴδιων ἔχουν διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα. Αὐτό πού μισοῦν, ὑπάρχει μέσα στό σπίτι τους. Ἡ ἔξαρση τοῦ φαινομένου δέν ὀφείλεται σέ κάποια ἐκ γενετῆς ἀνωμαλία ὅπως πιστεύουν κάποιοι, ἀλλά στήν κρίση τῆς πυρηνικῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας. Αὐτή ἡ κρίση ἐξωθεῖ πολλές φορές τά νεώτερα μέλη της, σέ συνδυασμό μέ τήν ἰδεολογική ἀτμόσφαιρα πού ἐπικρατεῖ, νά ἀλλάζουν ταυτότητα.

3. Δέν μοῦ ἀρέσει, ἐξ ἴσου, νά βλέπω ἐπώνυμους ὁμοφυλόφιλους νά κλαίγονται ὅτι καταπιέζονται καί ὅτι στεροῦνται τήν ἰσότητα. Ἄν ὑπάρχει ἐνοχή, αὐτό εἶναι κυρίως πρόβλημα δικό τους καί δευτερευόντως πρόβλημα τῆς κοινωνίας. Οἱ ἴδιοι μέ τούς μηντιακούς ἐξουσιαστικούς μηχανισμούς τους ἀντικατέστησαν τήν κακόηχη τουρκική λέξη pust (ντροπή), διαδοχικά, μέ τίς λέξεις gay, ὁμοφυλόφιλος, ὁμόφυλος (λάθος κατά τό λεξικό Μπαμπινιώτη), ΛΟΑΤΚΙ, γιατί δέν ἔνοιωθαν βολικά μέ ἄλλες τρέχουσες φορτισμένες χρήσεις. Δέν ἄλλαξε τό λεξιλόγιο ἡ κοινωνία. Ἡ ΛΟΑΤΚΙ ἐλίτ τό ἄλλαξε, γιά νά οὐδετεροποιηθεῖ ἡ θηλυπρέπεια. Χωρίς ἀποτέλεσμα. Δέν μοῦ ἀρέσει, ἐπίσης, νά βλέπω μέλη τῆς ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας νά ἀναφέρουν τήν σεξουαλική τους ταυτότητα ὡς στοιχεῖο τοῦ βιογραφικοῦ τους. Δέν εἶναι. Ὅπως καί τό νά εἶναι ἡ σεξουαλική ταυτότητα διαβατήριο γιά τήν ἐργασία καί γιά τήν προώθηση. Αὐτό ἀφορᾶ βεβαίως ὅλες τίς σεξουαλικές ταυτότητες. Δέν μοῦ ἀρέσει, ἐπίσης, νά ἀκούω τήν λέξη ὁμοφοβία, ὅταν πολλοί ΛΟΑΤΚΙ ἀπαρνήθηκαν τήν σεξουαλική τους ταυτότητα καί ζοῦν διπλή ζωή. Παντρεύτηκαν, ἔκαναν οἰκογένεια, παιδιά, ἔχουν γυναῖκα σύζυγο, καί ζοῦν μυστικά μέ τόν σύντροφό τους. Οἱ πρῶτοι πού φοβοῦνται, εἶναι οἱ ἴδιοι. Τόν δικό τους τόν φόβο γιά τήν μή φυσική ἐπιλογή τους δέν πρέπει νά τόν φορτώνουν στήν κοινωνία.

4. Ἡ ἐπιλογή αὐτοῦ τοῦ τρόπου ζωῆς, ὅπως καί κάθε τί πού ἀποφασίζουμε στόν βίο μας, ἔχει συνέπειες. Τό ἀνθρώπινο σῶμα δέν προορίζεται μόνο γιά τήν φιληδονία ἀλλά καί γιά τήν δημιουργία. Ἡ ἐπιλογή αὐτοῦ τοῦ τρόπου ζωῆς συνεπάγεται τήν θυσία αὐτή τῆς προνομίας. Τά παιδιά δέν εἶναι καταναλωτικά προϊόντα γιά νά τά ἀγοράσουμε ἀπό τό ράφι ὅταν δέν μποροῦμε νά τά φέρουμε οἱ ἴδιοι στήν ζωή. Οἱ γυναῖκες δέν ἔρχονται στήν ζωή γιά νά ἀσκήσουν τό ἐπάγγελμα παρένθετης μητέρας καί νά πληρώνονται μέ 20.000€ τό νεογνό γιά νά φέρουν στήν ζωή παιδιά ἄλλων. Οἱ γυναῖκες ἔρχονται στήν ζωή γιά νά φέρουν τά δικά τους παιδιά. Ἡ ζωή δέν εἶναι βιομηχανία, τά παιδιά δέν βγαίνουν ἀπό γραμμές παραγωγῆς σέ ἐργοστάσιο γιά νά τά ἀποκτήσουν κάποιοι πού ἀναζητοῦν ἀπεγνωσμένα τήν ἀποδοχή τῆς κοινωνίας. Τό νά ἀνατρέφεις καί νά μεγαλώνεις παιδιά εἶναι ἀποστολή, ὄχι ἐπιβεβαίωση. Δέν εἴμαστε ὅλοι γιά ὅλα.

5. Τό θέμα πού ἔχει προκύψει μέ τόν γάμο, στήν πραγματικότητα ὑποκρύπτει ἕνα εὐρύτερο ἰδεολογικό πολιτικό καί κοινωνικό ζήτημα: Τί προηγεῖται; Ἡ ἀτομική ἐπιθυμία ἤ ἡ στέρεη συγκρότηση τῆς μεγάλης κοινωνίας; Τό θέμα ξεπερνᾶ κατά πολύ τήν διαμάχη ἑτερόφυλων – ὁμόφυλων. Διότι πίσω ἀπό τήν διαφωνία τοῦ ἄν εἶναι οἰκογένεια δύο ἄντρες καί ἕνας σκύλος ἤ δύο ἄντρες κι ἕνα παιδί, ἐπειδή ἔτσι τό θεωροῦν αὐτοί, κρύβεται ἕνα μεγάλο θέμα. Τό ποιοί εἶναι οἱ κανόνες πού διέπουν τίς ἀνθρώπινες σχέσεις δέν τό ὁρίζουμε ἐμεῖς ἀτομικά, ἀλλά οἱ σύγχρονες συντεταγμένες δημοκρατικές πολιτεῖες. Ἄν ἐμεῖς ἀτομικά ὁρίζουμε τόν κανόνα, τότε τό ἑπόμενο εἶναι, ὅταν βλέπουμε κόκκινο φανάρι καί τόν δρόμο ἄδειο, νά τό παραβιάζουμε. Μέ ἄλλα λόγια, δέν εἶναι δυνατόν νά φτιάχνουμε ὁ καθένας γιά τόν ἑαυτό του ξεχωριστό οἰκογενειακό δίκαιο, ξεχωριστό κώδικα ὁδικῆς κυκλοφορίας, ξεχωριστό φορολογικό σύστημα κ.λπ. Στήν προκειμένη περίπτωση, συμπολῖτες μας πού ἔχουν τήν ἰσχύ μέσα στούς θεσμούς, θεωροῦν ὅτι μπορεῖ νά ἐπιβάλλουν στήν διαφωνοῦσα κοινωνία τό πρότυπο μιᾶς οἰκογένειας ἀπό τήν ὁποία θά λείπει κατά περίπτωση ὁ πατέρας ἤ ἡ μητέρα. Μέ τό ἐπιχείρημα, ὅτι ἀφοῦ οἱ παραδοσιακές πυρηνικές οἰκογένειες γεννοῦν σέ ἕνα ποσοστό τραυματισμένες ψυχές, γιατί νά μήν ρισκάρουμε νά δημιουργήσουμε καί ἐμεῖς; Ὁ ἐγωισμός δέν εἶναι πολιτική ἀτζέντα. Ἐπειδή ἔχουμε τήν δύναμη νά ἐπιβάλουμε βολονταριστικά μέ τό «ἔτσι θέλω» στήν κοινωνία τό δικό μας. Καί θά ἦταν λιγώτερο ἀπόλυτοι στίς ἀπόψεις τους ἄν ἄκουγαν τήν σπαραχτική φωνή τοῦ νεαροῦ Δημήτρη, ὁ ὁποῖος πρόσφατα μοῦ ἀποκάλυψε ὅτι ἐπειδή μεγάλωσε σέ ἕνα σπίτι ἀποκλειστικά μέ γυναῖκες, τήν μητέρα του καί τίς θεῖες του, χωρίς τόν διαζευγμένο πατέρα του, αἰσθάνεται σήμερα ἐλλιπής. Καί ὅτι ἡ θηλυπρέπειά του ὀφείλεται στήν ἔλλειψη γνώσης τοῦ ἀνδρικοῦ προτύπου στά κρίσιμα ἐφηβικά χρόνια.

6. Ὁ ὁρισμός τοῦ γάμου εἶναι ἐδῶ καί αἰῶνες γνωστός, καί δέν μᾶς ἔρχεται μέσα ἀπό τόν ἀστικό κώδικα, ἀλλά τό πρῶτον μέσα ἀπό τά κείμενα τῆς θρησκείας μας. Γι’ αὐτό, καλά θά κάνει ἡ Κυβέρνηση νά μή μιλᾶ ἀπαξιωτικά στήν Ἐκκλησία, σάν νά κάνει χάρη πού ἀκούει τίς ἀπόψεις της. Ὁ γάμος γεννήθηκε πρῶτα μέσα στήν ὀρθοδοξία καί μετά περιεβλήθη τόν ἀστικό τύπο. Γι’ αὐτό ἄλλως τε σήμερα γιά τήν λύση τοῦ ἐκτός ἀπό ἀπόφαση δικαστηρίου χρειάζεται καί ἡ ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν πνευματική λύση του. Ὁ γάμος ἔχει δύο χαρακτηριστικά. Συνάπτεται μεταξύ ἀνθρώπων διαφορετικοῦ φύλου. Συνάπτεται μεταξύ δύο ἀνθρώπων. Αὐτό ὅρισε ἡ θρησκεία μᾶς. Ἄν ἀλλάξει τό πρῶτο μέρος, γιατί νά μήν ἀλλάξει στό μέλλον καί τό δεύτερο μέρος; Ὁ γάμος νά συνάπτεται μέ περισσότερους τῶν δύο ἀνθρώπων. Ποιός μπορεῖ νά τό ἀποκλείσει;

7. Τά στατιστικά στοιχεῖα πού ἔχουμε στήν διάθεσή μας γιά τά ἔτη 2021, 2022 δείχνουν ὅτι τά μέλη τῆς ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας ἀπορρίπτουν τήν προοπτική νά δώσουν νομική ὑπόσταση καί δημοσιότητα στήν συμβίωσή τους. Τό ἔτος 2021, ἕξι ὁλόκληρα χρόνια μετά τήν νομοθέτηση τοῦ συμφώνου συμβίωσης γιά τό ὁποῖο ἔγινε ἐπίσης μεγάλη ἰδεολογική σύγκρουση, μόνο 314 ὁμόφυλα ζευγάρια σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα, 225 ἀνδρῶν καί 89 γυναικῶν, ἐπέλεξαν τό σύμφωνο συμβίωσης. Τό 2022 μόλις 507 ὁμόφυλα ζευγάρια ἀπό τήν Ἑλλάδα ἐπέλεξαν τό σύμφωνο συμβίωσης, 394 ἀνδρῶν καί 113 γυναικῶν. Ἄν λοιπόν οἱ ΛΟΑΤΚΙ δέν κάνουν χρήση τοῦ συμφώνου συμβίωσης πού τούς παρέχει πλήρη ἀστικά δικαιώματα, τί νόημα ἔχει ὁ γάμος; Ποιό νόημα ἔχει λοιπόν νά διχάζεται ἡ ἑλληνική κοινωνία γιά τό ζήτημα τοῦ γάμου, ὅταν ἡ ἴδια ἡ κοινότητα τῶν ΛΟΑΤΚΙ ἀπορρίπτει τούς συμβατικούς δεσμούς καί ἐπιλέγει τήν ἐλεύθερη συμβίωσή της γιά τήν ζωή της; Ἐπί πλέον: ἡ Κυβέρνηση μοιάζει νά μήν διαβάζει τά data. Τό πρόβλημα αὐτήν τήν στιγμή μέ βάση τούς ἀριθμούς δέν εἶναι ἡ διεύρυνση τῆς νομικῆς ἔννοιας τοῦ γάμου, ἀλλά ἡ ἀμφισβήτηση τοῦ γάμου. Τό 2022 ἔγιναν, σύμφωνα μέ τήν ΕΛΣΤΑΤ, 22.000 θρησκευτικοί γάμοι, 22.000 πολιτικοί γάμοι καί 13.550 σύμφωνα συμβίωσης στήν συντριπτική τους πλειονότητα μεταξύ ἑτερόφυλων ζευγαριῶν. Ἡ πορεία εἶναι ἀντίστροφη. Ἀπό τά δεσμά πᾶμε στήν ἀποσύνδεση, καί αὐτό ὀφείλεται στήν σκληρή οἰκονομική πραγματικότητα. Καί ἄς νομοθετήθηκε τό διαζύγιο μέ συμβολαιογραφική πράξη γιά νά εἶναι πιό ἑλκυστικός ὁ γάμος. Ἀντί λοιπόν ἡ Κυβέρνηση νά ἑστιάσει τήν προσοχή της στήν παραδοσιακή οἰκογένεια πού εἶναι ἡ μήτρα ὅλων τῶν σημερινῶν ἐξελίξεων ἀλλά καί παράγων κοινωνικῆς συνοχῆς καί οἰκονομικῆς προόδου, ἀσχολεῖται μέ ζητήματα πού δέν ἔχουν σχέση μέ τήν ζῶσα πραγματικότητα.

8. Ἡ μεγάλη κοινωνία εἰσπράττει αὐτήν τήν νομοθετική πρωτοβουλία τῆς Κυβέρνησης ὡς ἄσκηση ἰσχύος ἡγετικῶν στελεχῶν τῆς ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας καί ὄχι ὡς ἄσκηση δικαιοσύνης. Ὡς ἐπιβολή. Ὄχι ὡς φιλελευθερισμό. Ἡ κεντροδεξιά κυβέρνηση τῆς Ἑλλάδος κάνει λάθος.

Ἐλπίζουμε, στό τέλος, νά τό καταλάβει ὁ κύριος Μητσοτάκης. Μπορεῖ νά προαχθεῖ σέ εὐρωπαϊκή θέση καί χωρίς νά κάνει ἄνω-κάτω τήν ἑλληνική κοινωνία…

Εστία

Ευρωπαϊκοί σιδηρόδρομοι: Επενδύσεις δεκάδων δισ. ευρώ για την αναβάθμισή τους

0

Τα σχέδια και τα κίνητρα σε Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Βέλγιο και Αυστρία

Κρατικές και ιδιωτικές εταιρείες αλλά και νεοφυή σχήματα (startups) προχωρούν σε επενδύσεις δεκάδων δισ ευρώ στους ευρωπαϊκούς σιδηροδρόμους όπου το ενδιαφέρον του κοινού είναι μεγάλο όχι μόνο για εσωτερικά δρομολόγια αλλά και για δρομολόγια που ενώνουν πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις διαφορετικών χωρών.

Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα, σχεδόν ένα χρόνο μετά τα Τέμπη, το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας παραμένει κομμένο στα δύο και τα μέτρα για την ανασυγκρότηση του ανακοινώθηκαν μόλις σήμερα στη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε την ενοποίηση των σιδηροδρομικών εταιρειών σε μία «Νέος ΟΣΕ», ενώ παρουσίασε κι ένα αναλυτικό χρονοδιάγραμμα 20ετούς ορίζοντος με σκοπό την αναβάθμιση του δικτύου και τη διασύνδεση του με λιμάνια και άλλες ακριτικές περιοχές της χώρας.

Σιδηρόδρομος: Το σχέδιο της κυβέρνησης για τη δημιουργία του «Νέου ΟΣΕ»

Χάνει το τρένο η Ελλάδα

Δεν είναι τυχαίο το ό,τι η χώρα βρίσκεται πολύ χαμηλά σε σχέση με την Ευρώπη τόσο σε ενεργό δίκτυο (19η θέση στην Ε.Ε. των 27 κρατών), όσο και στη διακίνηση εμπορευματικών μεταφορών (1,8% όταν στην Ε.Ε. είναι στο 17,3%).  Η Ελλάδα έχει χάσει και το τρένο… και στις επιβατικές μεταφορές μέσω σιδηροδρομικού δικτύου αντιστοιχόντας στο 0,9% έναντι 7,9% στην Ε.Ε.

Οι πρωτοπόροι της Ευρώπης

Πρωτοπόροι στις επενδύσεις αναδεικνύονται Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Βέλγιο και Αυστρία. Ειδικά το Βερολίνο είχε υποσχεθεί να διαθέσει έως 40 δισ ευρώ για να βελτιώσει το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας, που είναι το μεγαλύτερο σε όλη την Ευρώπη φτάνοντας τις 40.000 χιλιόμετρα. Στη Γαλλία η κυβέρνηση του Εμανουέλ Μακρόν από την πλευρά της έχει υποσχεθεί να ρίξει στους σιδηροδρόμους με δίκτυο 27.000 χλμ αντίστοιχα μεγάλα ποσά, τόσο για την εξυπηρέτηση του κοινού όσο και για να επιτευχθούν οι στόχοι για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. 

Κίνητρα

Η Γαλλία είναι μια από τις χώρες που δίνει κίνητρα σε σιδηροδρόμους και άλλες μορφές μεταφοράς για να στραφούν προς τα εκεί ταξιδιώτες εγκαταλείποντας τα αεροπορικά ταξίδια για μικρές αποστάσεις. Στην Ισπανία, με δίκτυο 16.000 χλμ, επίσης η κυβέρνηση έχει ανοίξει το σιδηροδρομικό δίκτυο υψηλών ταχυτήτων και σε ιδιώτες με θετικά αποτελέσματα όσον αφορά των ανταγωνισμό.

Από το Παρίσι έως το Βενετία, από τη Βαρκελώνη έως το Άμστερνταμ και από τις Βρυξέλλες μέχρι τη Μπρατισλάβα δημιουργούνται συνεχώς νέες σιδηροδρομικές συνδέσεις ή αναβαθμίζονται οι υπάρχουσες, δείχνει έρευνα των New York Times η οποία κάνει λόγο για Αναγέννηση των σιδηροδρόμων στην Ευρώπη.

Με σλόγκαν «κοιμάσαι σε μια χώρα και ξυπνάς σε άλλη» ταξιδεύοντας με τρένο, πολλές εταιρείες διαφημίζουν τις υπηρεσίες τους σε μια χρονική περίοδο που, όπως αναφέρεται, τα τρένα στην Ευρώπη είναι γεμάτα από πρόθυμους επιβάτες.

Εκπρόσωποι του κλαδικού φορέα εταιρειών ευρωπαϊκών σιδηροδρόμων -Community of European Railway and Infrastructure Companies- κάνουν λόγο για γεμάτα τρένα σε ημερήσια και νυχτερινά δρομολόγια μεγάλων αποστάσεων, σε βαθμό τέτοιο που η ζήτηση ξεπερνά την προσφορά. Ως βασικούς παράγοντες για την τάση αυτή θεωρεί ο κλάδος την αυξανόμενη ανταγωνιστικότητα των τιμών των αμαξοστοιχιών με τις πτήσεις και τις ανησυχίες των επιβατών σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος.

Οι συνδέσεις των πόλεων

Σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι σιδηροδρομικές μεταφορές επιβατών σημείωσαν άλμα 50% μεταξύ 2021 και 2022 δείχνουν στοιχεία των ΝΥΤ. Λόγω της μεγάλης ζήτησης, τώρα το ενδιαφέρον των εταιρειών έχει στραφεί σε ανάπτυξη υποδομών και σε νέες επενδύσεις.

Είναι ενδεικτικό ότι η Eurostar που συνδέει τις δύο πλευρές της Μάγχης βλέπει τον αριθμό των επιβατών του 2023 να είναι κοντά στα 11 εκατομμύρια, πολύ κοντά στα προ πανδημίας επίπεδα. Η Eurostarπροσδοκά έως το 2030 να μεταφέρει 30 εκατ. επιβάτες κάθε χρόνο.

Τα νέα δρομολόγια είναι πλέον πολλά. Το Μάιο η Ολλανδική-Βελγική εταιρεία European Sleeper ξεκίνησε βραδινά δρομολόγια ανάμεσα σε Βρυξέλλες και Βερολίνο με στόχο επέκταση σε Δρέσδη και Πράγα αλλά και σε Άμστερνταμ και Βαρκελώνη.

Η εταιρεία startup Midnight Trains με έδρα το Παρίσι θέλει να ξεκινήσει δρομολόγια από τη γαλλική πρωτεύουσα προς Μιλάνο, Βενετία, Φλωρεντία, Ρώμη, Βαρκελώνη και Μαδρίτη. Το πρώτο δρομολόγο Παρίσι-Μιλάνο-Βενετία αναμένεται το 2025 αναφέρουν οι ΝΥΤ.

Η Leo Express με έδρα την Πράγα έχει ήδη δίκτυο που συνδέει την πόλη αυτή με Κρακοβία και Μπρατισλάβα και μέσα στο έτος θέλει να ξεκινήσει δρομολόγια ανάμεσα στη Μπρατισλάβα και τις Βρυξέλλες.

Στην Ισπανία η κρατική εταιρεία Renfe πρόσφατα ξεκίνησε απευθείας δρομολόγια ανάμεσα σε Μαδρίτη και Μασσαλία και ανάμεσα σε Βαρκελώνη και Λυόν. Στη Γαλλία γίνονται πλέον πολλά δρομολόγια ανάμεσα σε Παρίσι και Νίκαια και ανάμεσα σε Παρίσι με Βιέννη.

www.ot.gr

Μήπως η Ελλάδα είναι μια χώρα σε κοινωνική κρίση;

5

Αγγελος Κωβαίος 8 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2024

Η οικονομία μπορεί να πηγαίνει καλά, αλλά είναι φανερό ότι απαιτείται μια συνολικότερη αξιολόγηση της κοινωνικής συνθήκης, η οποία είναι απότοκο όσων έχουν επισυμβεί τα τελευταία χρόνια: Από την εποχή των μνημονίων και την πολιτική ασυναρτησία του ’15-’19, ως την πανδημία και τις κοινωνικές πληγές που αυτή άνοιξε και δεν έκλεισαν ποτέ.

Αυτό που παρατηρεί κανείς στην πολιτική συγκυρία έχει μια ιδιαιτερότητα –για τα δεδομένα της χώρας των τελευταίων 10-15 ετών: Οι προτεραιότητες εδώ και μερικούς μήνες δεν καθορίζονται από την οικονομία.

Στο πεδίο ευθύνης της κυβέρνησης γίνονται πάνω-κάτω όσα είναι να γίνουν, έχει βελτιωθεί θεαματικά η διεθνής εικόνα της χώρας, έχει ανακτηθεί η επενδυτική βαθμίδα, έχει μειωθεί η ανεργία και κατά τα λοιπά κυλούν κάποια πράγματα, αναγκαστικά μέσα στο πλαίσιο που καθορίζεται από τα πολλά και γνωστά προβλήματα της χώρας. Δεν διορθώνονται όλα μονομιάς και κάποια δεν διορθώνονται και καθόλου.

Οπως αναδεικνύεται όμως τις τελευταίες εβδομάδες, η κυβέρνηση δοκιμάζεται πλέον στο κοινωνικό πεδίο και σε θέματα τα οποία καλείται να φέρει εις πέρας. Ανοίγει μια συζήτηση για τον γάμο των ομοφύλων και την τεκνοθεσία, φέρνει προς ψήφιση έναν νόμο για τα ιδιωτικά ΑΕΙ, προχωρεί κάποιες πρωτοβουλίες στη Δικαιοσύνη και έχει να αντιμετωπίσει το θέμα της προβληματικής λειτουργίας της Αστυνομίας. Αυτά μεταξύ πολλών άλλων.

Ολα αυτά εξελίσσονται όμως σε ένα εξαιρετικά προβληματικό κοινωνικό περιβάλλον. Πάσης φύσεως βία εκδηλώνεται καθημερινώς σε όλα τα κοινωνικά περιβάλλοντα, από το πιο στενό οικογενειακό, στο ευρύτερο κοινωνικό, στους δρόμους, στα σχολεία, στα γήπεδα και έξω από αυτά.

Αν το δει κάποιος από μια σκοπιά διαφορετική από αυτήν της ρηχής και άτσαλης αντιπολίτευσης, η κυβέρνηση, παρά την ηγεμονία και την κυριαρχία της, δεν ασκείται στον αυταρχισμό και στην αυθαιρεσία, παρά σε κάποιες ανεξήγητες και μάλλον αχρείαστες ισορροπίες.

Κατά βάση αυτό που επικρατεί είναι ένα γενικό ξεχαρβάλωμα, μια απουσία φραγής στην ανομία, την παραβατικότητα και τη βία, μια ασυδοσία και μια νοοτροπία συμμορίας, η οποία εξαπλώνεται, από τα σχολεία και τις γειτονιές, μέχρι τις οργανωμένες εγκληματικές ομάδες.

Υπό αυτό το πρίσμα, είναι φανερό ότι απαιτείται μια συνολικότερη αξιολόγηση της κοινωνικής συνθήκης, η οποία είναι προφανώς ένα απότοκο όσων έχουν επισυμβεί τα τελευταία χρόνια. Από την εποχή των μνημονίων και τις βίαιες οικονομικές και κοινωνικές ανατροπές, στην πολιτική ασυναρτησία του ’15-’19, στην πανδημία και τις κοινωνικές πληγές που άνοιξε και δεν έκλεισαν ποτέ. Μπορεί να είναι δυσάρεστος ο ισχυρισμός, αλλά η εικόνα που συνθέτει κανείς διαπιστώνοντας τα ελλείμματα στις χαμηλές βαθμίδες εκπαίδευσης, το τι συμβαίνει στα σχολεία και τα σπίτια και τη δημόσια σφαίρα συνύπαρξης, το πώς εκδηλώνονται δημοσίως και το πώς δεν υπάρχει κανενός είδους παρέμβαση, οδηγεί σε μια διαπίστωση: Η οικονομική κρίση μπορεί να έχει ξεπεραστεί προς το παρόν, όμως η κοινωνική είναι εδώ. Και αν δεν αξιολογηθεί όπως θα όφειλε, θα έχει σίγουρα και πολιτικές επιπτώσεις.

Πηγή: Protagon.gr

Προβληματική επαναφορά της δόμησης εκτός σχεδίου – Ποια οικόπεδα μπορούν να χτιστούν

0

Μεγάλο παράθυρο στην εκτός σχεδίου δόμηση ανοίγει με τις νέες ρυθμίσεις, που παρουσιάστηκαν χθες στο υπουργικό συμβούλιο, το υπουργείο Περιβάλλοντος

Υπάρχουν πολεοδομικές ρυθμίσεις που έχουν ένα συγκεκριμένο αποτύπωμα στον χώρο, ενθαρρύνοντας τη δόμηση ή εξυπηρετώντας τομείς της οικονομίας. Κάποιες φορές όμως η πολιτεία καταθέτει νομοθετικές προτάσεις των οποίων το αποτύπωμα μπορεί να αλλάξει την εικόνα της χώρας όπως τη γνωρίζουμε. Μια τέτοια ρύθμιση παρουσίασε χθες στο υπουργικό συμβούλιο το υπουργείο Περιβάλλοντος, ενθαρρύνοντας όσο ποτέ στη Μεταπολίτευση την εκτός σχεδίου δόμηση. Και μάλιστα σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, καθώς έχει προηγηθεί ήδη από το 2017 –και εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη– μια άνευ προηγουμένου έκρηξη του real estate και της δόμησης, ιδίως στη νησιωτική Ελλάδα – συνθήκες που λειτουργούν ως προάγγελος του «τσιμεντώματος» που θα ακολουθήσει. Περαιτέρω, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα εκτεταμένο πρόγραμμα εκπόνησης πολεοδομικών σχεδίων, τα οποία (ως είθισται) θα βρεθούν προ τετελεσμένων, αφού όλοι θα σπεύσουν μέσα στα επόμενα 3-4 χρόνια να χτίσουν όπου μπορούν.

Τα τελευταία τρία χρόνια, το Συμβούλιο της Επικρατείας με σειρά αποφάσεών του επέβαλε στις πολεοδομίες την εφαρμογή της νομοθεσίας για την εκτός σχεδίου δόμηση, επιτρέποντάς τη μόνο εκεί όπου υπάρχει ελάχιστη αρτιότητα και «πρόσωπο» σε αναγνωρισμένη οδό. Η «στόχευση» των αποφάσεων του ΣτΕ και σε συγκεκριμένες πολεοδομίες που παρέκαμπταν συστηματικά τον κανόνα (που ισχύει από το 1985 και εξειδικεύτηκε το 2003) είχε ως αποτέλεσμα οι πολεοδομίες να «μαζευτούν» και να μειωθεί δραστικά ο αριθμός των οικοδομικών αδειών που εκδίδονται σε εκτός σχεδίου περιοχές.

Δύο κατηγορίες οικοπέδων

Με τις νέες ρυθμίσεις που παρουσιάστηκαν χθες στο υπουργικό συμβούλιο, το υπουργείο Περιβάλλοντος θα έρθει όχι μόνο να επαναφέρει αλλά να «απογειώσει» την εκτός σχεδίου δόμηση, ιδίως στα οικόπεδα που άλλαξαν χέρια την τελευταία πενταετία, οπότε και έγινε η «εισβολή» του διεθνούς real estate στη νησιωτική Ελλάδα. Σύμφωνα με πληροφορίες (καθώς οι ρυθμίσεις δεν έχουν ακόμη δοθεί στη δημοσιότητα), οι νέες διατάξεις θα αφορούν δύο κατηγορίες οικοπέδων: όσα «δημιουργήθηκαν» (λ.χ. μέσω κατατμήσεων) έως τον Μάιο του 1985 και όσα «δημιουργήθηκαν» από τον Ιούνιο του 1985 έως και το τέλος του 2003. Και στις δύο περιπτώσεις θα «αναγνωρίζονται» οι οδοί (δηλαδή θα προσφέρουν δυνατότητα δόμησης στα παρόδια οικόπεδα) που υπήρχαν τον Ιούλιο του 1977. Επιπλέον, το ελάχιστο πρόσωπο σε αναγνωρισμένη οδό μειώνεται από τα 25 μ. στα 3,5 μέτρα. Για να εκδοθεί οικοδομική άδεια:

• Στα οικόπεδα προ του 1985 δεν είναι καν απαραίτητο το «πρόσωπο» 3,5 μέτρων σε οδό υφιστάμενη το 1977, αλλά αρκεί και η ύπαρξη δουλείας διόδου, προϋφισταμένης του 1985.

• Στα οικόπεδα του 1985-2003, το «πρόσωπο» του οικοπέδου πρέπει να είναι σε οδό υφιστάμενη το 1977, η οποία να συνδέεται με κοινοτική ή άλλη αναγνωρισμένη οδό. Ο δρόμος πρέπει να έχει αντιμετωπιστεί από τους δήμους ή την περιφέρεια ως δημόσιος, δηλαδή ακόμη και αν δεν είχε διανοιχτεί (παράνομα) από κρατικό φορέα αλλά από ιδιώτη, να έχει (κάποια στιγμή, όχι απαραιτήτως το 1977) ασφαλτοστρωθεί από το Δημόσιο ή να διέρχεται από αυτόν δίκτυο κοινής ωφελείας.

Πολλαπλασιάζεται το δίκτυο των δρόμων δίπλα στους οποίους κάποιος θα μπορεί να χτίσει, και με «υποσχετική» για περαιτέρω αύξηση.

Τι σημαίνει αυτό; Η ρύθμιση αυτή ουσιαστικά πολλαπλασιάζει το δίκτυο των δρόμων δίπλα στους οποίους κάποιος θα μπορεί να χτίσει – και μάλιστα με «υποσχετική» για περαιτέρω αύξηση, καθώς το υπουργείο έχει αναθέσει σε μεγάλο μελετητικό γραφείο την αποτύπωση όλου του οδικού δικτύου της χώρας. Περαιτέρω, δεν αφορά μόνο τα παρόδια οικόπεδα, αλλά επεκτείνεται μέσω δουλειών διόδου για την «εξυπηρέτηση» μεγαλύτερου αριθμού περιπτώσεων. Τέλος, η μείωση του ελάχιστου «προσώπου» του οικοπέδου σημαίνει ότι ακόμη και οικόπεδα-φέτες θα μπορούν να χτιστούν, εφόσον έχουν κατάλληλη αρτιότητα. Η επιλογή αυτή παρακάμπτει τη νομολογία του ΣτΕ και τις διαχρονικές εξαγγελίες της πολιτείας περί περιορισμού τής εκτός σχεδίου δόμησης. Αντιθέτως προάγει την παρόδια δόμηση στην ύπαιθρο, δημιουργώντας άτυπους γραμμικούς οικισμούς – μια επιλογή σπάταλη, όχι μόνο για το τοπίο, αλλά και σε οικονομικό επίπεδο.

Ως αυτά να μην ήταν αρκετά, το υπουργείο επιφυλάσσει προνομιακή μεταχείριση σε όσα παλαιά οικόπεδα (προ του 1985) άλλαξαν χέρια την τελευταία πενταετία, απελευθερώνοντας πλήρως την οικοδόμησή τους. Σύμφωνα πάντα με πληροφορίες, η σχετική ρύθμιση προβλέπει ότι μπορεί να χτιστεί οποιοδήποτε άρτιο οικόπεδο χωρίς αναγνωρισμένη οδό και χωρίς τις προϋποθέσεις που προαναφέρθηκαν για τα οικόπεδα έως το 2003, αρκεί στη συμβολαιογραφική πράξη να έχει αναφερθεί… ότι το οικόπεδο είναι άρτιο και οικοδομήσιμο. Η ρύθμιση αυτή είναι δεδομένο ότι θα προκαλέσει ρεκόρ αγοραπωλησιών, από σήμερα έως τη στιγμή της κύρωσή της με νόμο. Να σημειωθεί ότι από τη ρύθμιση εξαιρούνται όσοι είχαν ακολουθήσει (έως το 2020) τη διαδικασία για τη δόμηση σε οικόπεδα με αρτιότητα κάτω των 4 στρεμμάτων (κατά παρέκκλιση) και οι περιπτώσεις για τις οποίες ήδη υφίσταται προέγκριση οικοδομικής άδειας, οικοδομική άδεια ή αναθεώρηση αυτών (αλλά μόνο για οικόπεδα προ του 1985).

Η ρύθμιση έχει ένα «πράσινο» προκάλυμμα: την επιβάρυνση, μέσω κάποιου τέλους (το ύψους του οποίου θα καθοριστεί αργότερα), όλων των οικοδομικών αδειών που εκδίδονται σε εκτός σχεδίου περιοχές. Οι πόροι θα καταλήγουν σε λογαριασμό στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και θα διατίθενται αποκλειστικά για έργα υποδομής και προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή στους δήμους όπου βρίσκονται τα ακίνητα. Η πρόβλεψη αυτή φανερώνει τη διγλωσσία της πολιτείας απέναντι στο ζήτημα, καθώς εξ ορισμού η διασπορά της δόμησης είναι προβληματική (και) με όρους κλιματικής αλλαγής. Περαιτέρω, είναι δεδομένο ότι οι δήμοι θα χρησιμοποιήσουν τα χρήματα στην καλύτερη περίπτωση για την εξυπηρέτηση και προστασία των ακινήτων που βρίσκονται σε εκτός σχεδίου περιοχές. Υπενθυμίζεται πάντως ότι, όταν το 2010 επετράπη για πρώτη φορά η νομιμοποίηση αυθαιρέτων, δημιουργήθηκε το Πράσινο Ταμείο με σκοπό να αποκτηθούν ελεύθεροι χώροι ως «αντιστάθμισμα» της αυθαιρεσίας. Τελικώς οι πόροι που διατέθηκαν για τον σκοπό αυτό ήταν ένα ελάχιστο ποσοστό των εισπραχθέντων.

Σε κάθε περίπτωση, το υπουργείο Περιβάλλοντος υπόσχεται ότι οι ρυθμίσεις υπέρ της εκτός σχεδίου δόμησης θα είναι μεταβατικές, έως το τέλος του 2025 (ημερομηνία κατά την οποία πρέπει να ολοκληρωθεί η εκπόνηση των τοπικών πολεοδομικών σχεδίων, βάσει του Ταμείου Ανάκαμψης που χρηματοδοτεί το όλο εγχείρημα). Η ημερομηνία αυτή ωστόσο δεν θα πρέπει να θεωρείται απόλυτη, δεδομένων τόσο των καθυστερήσεων στη δημοπράτηση των σχετικών μελετών όσο και του χρόνου που θα χρειαστεί για τον έλεγχο (κατ’ αρχάς από το υπουργείο Περιβάλλοντος, κατόπιν από το ΣτΕ) και την κύρωση όλων των προεδρικών διαταγμάτων.

Θα επαναφέρει το σχέδιο νόμου τη δυνατότητα νομιμοποίησης «μεγάλων» αυθαιρέτων (κατηγορία 5); Το ερώτημα αυτό προκύπτει από τα όσα έχουν μέχρι στιγμής δημοσιοποιηθεί. Το υπουργείο Περιβάλλοντος φέρεται να προτείνει να επανεξεταστεί (υπό προϋποθέσεις και με την υποχρέωση ελέγχου από ιδιώτη ελεγκτή δόμησης) η δυνατότητα νομιμοποίησης και αυτών των αυθαιρέτων (χωρίς οικοδομική άδεια ή με παρανομίες άνω του 40%), που σταμάτησε το 2020, επί υπουργίας Κωστή Χατζηδάκη. Αν η πρότασή του δεν γίνει δεκτή, προτείνει να συμπεριληφθούν στις εξαιρέσεις της κατηγορίας 5 (που περιλαμβάνουν ακίνητα από πλειστηριασμούς, κληρονομιές κ.ά.) και τα κτίρια που εξυπηρετούν σκοπούς δημοσίου συμφέροντος.

Κατεδαφίσεις

Oσον αφορά τις κατεδαφίσεις αυθαιρέτων, το σχέδιο νόμου θα προτείνει την αφαίρεση της αρμοδιότητας από τις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις και την επαναφορά της στο υπουργείο Περιβάλλοντος. Επίσης, θα προβλέπει την κατά προτεραιότητα κατεδάφιση των νεότερων αυθαιρέτων, αρχής γενομένης από το 2022 και προς τα πίσω, και την αύξηση των κυρώσεων και προστίμων για την ανέγερση αυθαιρέτων. Τέλος, θα καταβληθεί προσπάθεια παρακολούθησης της δόμησης μέσω ψηφιακών συστημάτων. Πρόκειται για διατάξεις που δείχνουν ευεργετικές στο σύνολό τους, καθώς το σημερινό σύστημα κατεδαφίσεων δεν αποδίδει για σειρά λόγων. Να σημειωθεί ωστόσο ότι η παρακολούθηση της δόμησης μέσω δορυφορικών εικόνων έχει εξαγγελθεί και πάλι την τελευταία δεκαπενταετία, χωρίς να έχει τελικά πραγματοποιηθεί.

Αμεση σφράγιση και υψηλότερα πρόστιμα για κατάληψη αιγιαλού

Στο υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών περνάει η αποκλειστική ευθύνη για τη μίσθωση των αιγιαλών και παραλιών, ενώ οι δήμοι απεμπλέκονται από τη διαδικασία. Για τους παρανομούντες –όσους υπερβαίνουν τις εκτάσεις που τους μισθώθηκαν ή καταλαμβάνουν χώρο χωρίς μισθωτήριο– θα νομοθετηθεί η άμεση σφράγιση των επιχειρήσεων και πολύ υψηλότερα πρόστιμα από ό,τι σήμερα, με διαδικασία άμεσης είσπραξης και απομάκρυνσης των παράνομων ομπρελοκαθισμάτων.

Αυτές είναι δύο από τις βασικότερες αλλαγές στη νομοθεσία για τους αιγιαλούς και τις παραλίες, τις οποίες παρουσίασε χθες στο υπουργικό συμβούλιο το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. Σύμφωνα με πηγές του υπουργείου, πηγή των νομοθετικών πρωτοβουλιών είναι τα διδάγματα της υπόθεσης της Μυκόνου και του κινήματος για τις ελεύθερες παραλίες, μέσω των οποίων υποδείχθηκε πλήθος προβλημάτων στην προστασία της κοινοχρησίας της ακτογραμμής, αλλά και στο σύστημα μισθώσεων. Ετσι, σύμφωνα με πληροφορίες:

• Οι δήμοι δεν θα πραγματοποιούν πλέον δημοπρασίες για μισθώσεις αιγιαλών. Ολες οι μισθώσεις θα πραγματοποιούνται ηλεκτρονικά από το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών. Οι δημοπρατήσεις θα πραγματοποιούνται μέσω ενιαίας ηλεκτρονικής πλατφόρμας, που θα υποστηριχθεί από το gov.gr και θα ολοκληρώνονται έως τα τέλη Μαρτίου κάθε έτους. Σήμερα το υπουργείο πραγματοποιεί ένα μέρος των δημοπρασιών (για κάποιες από τις πιο προσοδοφόρες παραλίες), αλλά το μεγαλύτερο γίνεται από τους δήμους. Η ψηφιοποίηση της διαδικασίας θα αποτρέψει την επανάληψη σκηνών όπως αυτές που διαδραματίστηκαν το περασμένο καλοκαίρι στη Ρόδο, όπου υποψήφιοι μισθωτές είχαν φέρει μπράβους κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Να σημειωθεί πάντως ότι και στο παρελθόν έχει επιχειρηθεί η ολοκλήρωση των διαδικασιών μίσθωσης έως τις αρχές της άνοιξης, ωστόσο για κάποιον λόγο ποτέ αυτό δεν ήταν εφικτό. Αυτό που θα έχει ενδιαφέρον να διευκρινιστεί είναι τι γίνεται αν ένας δήμος δεν επιθυμεί να μισθωθούν κάποιες ή όλες οι παραλίες στην περιοχή του (λ.χ. ο Δήμος Λειψών δεν πραγματοποιεί μισθώσεις, ενώ ο Δήμος Μυκόνου διαμαρτυρόταν ότι το υπουργείο μίσθωνε κάποιες παραλίες που ο δήμος επιθυμούσε να διατηρηθούν ελεύθερες).

• Θα δημιουργηθεί ένας νέος μαθηματικός τύπος για τον υπολογισμό του μισθώματος. Σήμερα, όπως προβλέπει ο ν. 2971/2001, το «αντάλλαγμα χρήσης» υπολογίζεται χρησιμοποιώντας μια τιμή βάσης (η οποία καθορίζεται με απόφαση του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, λαμβάνοντας υπόψη τις αντικειμενικές και μισθωτικές αξίες των πλησιέστερων ακινήτων στην ακτή).

Ολες οι δημοπρασίες για μισθώσεις αιγιαλού δεν θα γίνονται πλέον από τους δήμους, αλλά θα πραγματοποιούνται ηλεκτρονικά από το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών.

• Αλλάζει ο τρόπος χειρισμού των παράνομων καταλήψεων αιγιαλών (είτε με την κατάληψη μεγαλύτερων εκτάσεων από νόμιμους μισθωτές είτε με την κατάληψη αιγιαλών χωρίς καθόλου άδεια). Οι νέες ρυθμίσεις θα προβλέπουν την άμεση διακοπή λειτουργίας της επιχείρησης (σφράγιση) και την αποτροπή της αυθαίρετης κατάληψης (άμεση απομάκρυνση κινητών στοιχείων), την αυστηροποίηση των προστίμων και την άμεση είσπραξή τους.

Πρόκειται για την αξιοποίηση ενός από τα βασικότερα διδάγματα του καλοκαιριού 2023, καθώς σήμερα οι παρανομούντες «διαφεύγουν» μέχρι να περάσει η σεζόν μέσα από την πολυπλοκότητα της νομοθεσίας.

• Θα προβλέπεται η χρησιμοποίηση νέων τεχνολογιών για τον εντοπισμό όλων των παραβάσεων μέσω drones και η συνεργασία με κλιμάκια ελέγχου της αυθαίρετης δόμησης (ΑΑΔΕ, αστυνομία, ΟΤΑ, Εισαγγελία).

• Ως προς τη διαφάνεια και την ενημέρωση του πολίτη, προβλέπεται ότι σε κάθε παραλία θα υπάρχουν αναρτημένα τα στοιχεία των μισθώσεων (και με QR code) μέσω πινακίδων. Η σχετική πρόβλεψη υπάρχει στη νομοθεσία εδώ και κάποια χρόνια, αλλά παρέμενε ανενεργή. Επιπλέον, οι πολίτες θα μπορούν μέσω εφαρμογής να ελέγξουν τα στοιχεία μισθώσεων και να υποβάλλουν καταγγελίες για παράνομη κατάληψη αιγιαλού και παραλίας.

• Θα βελτιωθεί ο τρόπος μίσθωσης σε όμορες στην παραλία επιχειρήσεις για την εξασφάλιση της κοινοχρησίας τους. Κι αυτό γιατί έχει παρατηρηθεί ότι σε παραλίες μέσα σε κατοικημένες περιοχές οι διαδοχικές μισθώσεις σε παραλιακά καταστήματα και ξενοδοχεία οδηγούν στη μίσθωση του συνόλου μιας παραλίας (δεν τηρείται ο κανόνας 50% ελεύθερο – 50% μισθωμένο). Επιπλέον θα υπάρχουν ρυθμίσεις για την προστασία της ελεύθερης πρόσβασης, η οποία συχνά εμποδίζεται από επιχειρήσεις που βρίσκονται στον παράκτιο χώρο.

Καθημερινή

Από τη Νέα Υόρκη αρχίζει το νήμα των εξελίξεων στο Κυπριακό. «Κόμπος» οι προσεγγίσεις των δύο μερών

0

Επίσημη πρώτη για σημαντικές εξελίξεις στο Κυπριακό – Δύο μέτωπα στη Νέα Υόρκη – Τα ξημερώματα η συζήτηση στο Συμβουλίου Ασφαλείας για ΟΥΝΦΙΚΥΠ – Αρχίζει επαφές στον ΟΗΕ και η προσωπική απεσταλμένη – Αναλλοίωτες οι θέσεις των Χριστοδουλίδη και Τατάρ για τη συνέχιση της διαδικασίας

Το απόγευμα (ώρα Νέας Υόρκης) τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας θα συζητήσουν το περιεχόμενο των εκθέσεων του Αντόνιο Γκουτέρες για την Ειρηνευτική Αποστολή και τις Καλές Υπηρεσίες. Αφού ενημερωθούν για την κατάσταση από τον Ειδικό Αντιπρόσωπο του ΟΗΕ στην Κύπρο, οι δεκαπέντε θα συζητήσουν τις εξελίξεις ενόψει της ψηφοφορίας στις 30 Ιανουαρίου για την χρονιαία ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ.

Με τη σημερινή συζήτηση ξεκινά ουσιαστικά το νήμα των εξελίξεων στο Κυπριακό για το 2024, το οποίο άνοιξε προ μερικών ημερών με την ανακοίνωση του διορισμού της Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ. Η προσωπική απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ βρίσκεται επίσης στην Νέα Υόρκη, όπου θα έχει σειρά επαφών με τον επικεφαλής και την ομάδα που χειρίζεται το Κυπριακό στο διεθνή Οργανισμό.

Η ατζέντα των επαφών της περιλαμβάνει συναντήσεις με τον Ειδικό Αντιπρόσωπο του ΟΗΕ στην Κύπρο Κόλιν Στιούαρτ, τον Βοηθό Γενικό Γραμματέα για Ευρώπη – Κεντρική Ασία –  Αμερική Μίροσλαβ Γιέτζια και την αναπληρώτρια Γενική Γραμματέα αρμόδια για Πολιτικές και Ειρηνευτικές Υποθέσεις Ρόζμαρι Ντι Κάρλο. Ωστόσο ξεχωρίζει το ραντεβού που θα έχει με τον Αντόνιο Γκουτέρες, από τον οποίο θα ενημερωθεί για το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθεί η αποστολή της.

Η Κουεγιάρ θα λάβει προφορικά οδηγίες καθώς -ως γνωστόν- ο διορισμός της περιλαμβάνει μόνο ένα γενικό πλαίσιο. Δηλαδή ότι διορίζεται σε θέση “προσωπικής απεσταλμένης” που αναλαμβάνει ρόλο καλών υπηρεσιών για να αναζητήσει κοινό έδαφος για την πορεία προς τα εμπρός και να συμβουλεύσει τον Γενικό Γραμματέα για το Κυπριακό. Οι γενικόλογοι όροι προέκυψαν μετά από απαίτηση της τουρκικής πλευράς, η οποία αρνήθηκε να δώσει τη συγκατάθεση της για οποιαδήποτε αναφορά παραπέμπει στο συμφωνημένο πλαίσιο λύσης και τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Πρώτη φορά στην Κύπρο

Η πρώτη επίσκεψη της απεσταλμένης στην Κύπρο θα γίνει μέσα στις επόμενες εβδομάδες και θα έχει αναγνωριστικό χαρακτήρα. Εκτός απροόπτου θα δει χωριστά τους δύο ηγέτες, για να γνωριστεί μαζί τους και να ακούσει τις θέσεις τους για το ζητούμενο της επανέναρξης των συνομιλιών. Σε εκείνη τη φάση αναμένεται να ξεκαθαρίσει το κατά πόσον η Κουεγιάρ έχει στη διάθεση της αυστηρό χρονοδιάγραμμα έξι μηνών (όπως ζήτησε η τουρκοκυπριακή πλευρά) και εάν θα εγκατασταθεί στην Κύπρο για μεγάλο χρονικό διάστημα (όπως ζήτησε η ελληνοκυπριακή πλευρά).

Έπειτα, σε συνεννόηση με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, θα αποφασίσει τα επόμενα βήματα της. Εάν κριθεί αναγκαίο θα προγραμματιστούν επισκέψεις στο τρίγωνο Αθήνα – Άγκυρα – Λονδίνο, καθώς επίσης και στις Βρυξέλλες.

Προετοιμάζονται

Ενόψει της άφιξης της Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ, τα δύο μέρη στην Κύπρο προετοιμάζονται πυρετωδώς για να παρουσιάσουν τις προσεγγίσεις τους. Παρουσιάσεις που, όπως όλα δείχνουν, δεν θα κρύβουν εκπλήξεις.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα επιχειρηματολογήσει υπέρ της συνέχισης της διαδικασίας στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου και των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας, από το σημείο όπου διακόπηκε στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά θεωρεί ως μονόδρομο την επανέναρξη των συνομιλιών για αναζήτηση λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Κάτι που θεωρεί ως κατεπείγουσα ανάγκη δεδομένου του επικίνδυνου περιβάλλοντος που δημιουργεί ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και οι τουρκικές προσπάθειες για τη δημιουργία τετελεσμένων επί του εδάφους.

Όμως ο Τουρκοκύπριος ηγέτης έχει αντίθετη άποψη και καθοδηγούμενος από την Άγκυρα σκοπεύει να επιμείνει μέχρι τέλους στην πρόταξη για διασφάλιση της κυριαρχικής ισότητας πριν από οποιοδήποτε άλλο βήμα. Ο Ερσίν Τατάρ θέλει αρχική συμφωνία για δύο κράτη και στη συνέχεια τη διεξαγωγή συνομιλιών για να καθοριστεί η μεταξύ τους σχέση. Επίσης ζητά τη διατήρηση των τουρκικών εγγυήσεων και την παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων στο πληγωμένο νησί μας.

Δύο γραμμές που δεν συναντιούνται πουθενά, όσο και να προσπαθήσει η προσωπική απεσταλμένη. Συνεπώς για να υπάρξει πρόοδος θα πρέπει μία από τις δύο πλευρές να αλλάξει θέση και στάση. Πράγμα φαινομενικά ακατόρθωτο, αν πάρουμε ως δεδομένα όσα διαμηνύουν δημοσίως οι δύο ηγέτες.

cyprustimes.com

Δ. Μάρδας: γιατί η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια του χρόνου στη διένεξη με την Τουρκία

14

Αν οι όποιες διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία δεν είναι συμβατές με τους στρατηγικούς στόχους της Τουρκίας, όπως αυτοί διατυπώνονται και στο ιδεολόγημα της “Γαλάζιας πατρίδας”, τότε η Τουρκία έχει τρεις επιλογές. Είτε δε θα καταλήξει σε συμφωνία, είτε θα αναγκαστεί να καταλήξει αλλά θα παραβιάσει τους όρους της –όπως έπραξε με τη Συμφωνία της Μαδρίτης– είτε θα επιδιώξει να μεταθέσει την όλη συζήτηση στο μέλλον, ασκώντας παράλληλα πιέσεις που πηγάζουν από τη στρατιωτική της ισχύ.

Η μετάθεση αυτή λειτουργεί υπέρ της ιδίας. Το δόγμα της “Γαλάζιας Πατρίδας” αντικατοπτρίζεται στην επιστολή που κατέθεσε ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Τουρκίας Φεριντούν Σινιρλιόγλου στον ΟΗΕ, τον Νοέμβριο του 2019, σύμφωνα με την οποία, η χώρα του αμφισβητεί την ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου.

Οι τουρκικές διεκδικήσεις αποκτούν σάρκα και οστά μετά την εισβολή στην Κύπρο (1974) και καταγράφουν τρεις “κορυφές”, έκτοτε. Η πρώτη με την έξοδο του ωκεανογραφικού πλοίου Χόρα στο Αιγαίο στις 6 Αυγούστου του 1976 (και το περιβόητο «βυθίσατε το Χόρα» του Ανδρέα Παπανδρέου). Η δεύτερη το 1987 με την έξοδο του Σισμίκ και η τρίτη με την κρίση στα Ίμια το 1996. Επιστέγασμα όλων είναι οι φραστικές προκλήσεις και απειλές εκ μέρους του προέδρου της Τουρκίας, πολιτικών και στρατιωτικών της, που βιώσαμε πριν τον τελευταίο σεισμό εκεί.

Με αφορμή την κρίση στα Ίμια το 1996, υπογράφηκε από τους Σημίτη και Ντεμιρέλ η “Συμφωνία της Μαδρίτης” (την 8η Ιουλίου 1997), τους όρους της οποίας η Τουρκία παραβίαζε συστηματικά ως πρόσφατα, με την πρακτική που υιοθέτησε μετά την υπογραφή της. Σκοπός της συμφωνίας αυτής ήταν μεταξύ άλλων: «…η μείωση της έντασης στο Αιγαίο, και η απομάκρυνση του κινδύνου σύρραξης… ο σεβασμός της κυριαρχίας της κάθε χώρας.. ο σεβασμός των Αρχών του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Συνθηκών… η Δέσμευση διευθέτησης των διαφορών τους με ειρηνικά μέσα… και χωρίς τη χρήση βίας ή την απειλή βίας».

Όμοιες εκφράσεις, με λιγότερο όμως αυστηρές δεσμεύσεις, που εισάγουν το ενδεχόμενο μη συμφωνίας, ιδίως στο σκέλος της οποιασδήποτε διαφοράς, χρησιμοποιούνται και στη “Διακήρυξη των Αθηνών” του 2023, έχοντας δυο στόχους: Την ενίσχυση της θετικής ατζέντας στις σχέσεις των δύο χωρών και την προσπάθεια επίλυσης, μέσω διαβουλεύσεων, οποιαδήποτε διαφοράς προκύψει μεταξύ τους.

Η ενταξιακή ευκαιρία

Τί εφαρμόστηκε από τα προαναφερθέντα μετά το 1997; Σχεδόν τίποτα. Το casus belli της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης ισχύει, ενώ οι αρχές του Διεθνούς Δικαίου αντικαταστάθηκαν από απειλές χρήσης βίας και από την αύξηση της έντασης στο Αιγαίο εκ μέρους της Τουρκίας. Σημειώνεται τέλος ότι, στο πλαίσιο της επίλυσης της κρίσης των Ιμίων, αποφασίσθηκε τότε η επιστροφή στο status quo ante bellum (καθεστώς προ του πολέμου). Αυτό όμως θα μπορούσε να σημαίνει ότι, ο βοσκός που είχε τις κατσίκες του στη βραχονησίδα θα συνέχιζε ανεμπόδιστα να φροντίζει τα ζώα του, κάτι που δεν έγινε, ούτε το διαπραγματευθήκαμε! Και είχε σημασία αυτή η λεπτομέρεια, όσο ασήμαντη και αν ηχεί.

Η κατάφορη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη γειτονική χώρα, (εξέλιξη που προσέκρουε στα πολιτικά ενταξιακά “Κριτήρια της Κοπεγχάγης” του 1993) οδήγησαν στη μη ενσωμάτωση της Τουρκίας στην ομάδα των υποψηφίων κρατών της Ανατολικής-Κεντρικής Ευρώπης-Κύπρου και Μάλτας, της διεύρυνσης της ΕΕ του 2004. Η οξύτητα των Ελληνοτουρκικών διαφορών έπαιξε και αυτή τον δικό της ρόλο στο θέμα αυτό. Έτσι, στις Συνόδους Κορυφής Λουξεμβούργου (1997) και του Ελσίνκι (1999), η Τουρκία κέρδισε απλώς τον τίτλο του επιλέξιμου (όχι υποψήφιου) κράτους προς ένταξη στην ΕΕ.

Στη Σύνοδο Κορυφής του Ελσίνκι, όμως, αποφασίσθηκε το ακόλουθο. Αν έως τα τέλη του 2004 η Τουρκία με την Ελλάδα δεν έλυναν διμερώς τα προβλήματά τους στο Αιγαίο, τότε όλο το “πακέτο” θα πήγαινε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Με δική μας ευθύνη κατά κύριο λόγο δε δόθηκε αυτή η διέξοδος. Η Τουρκία, λοιπόν, χάνει την ευκαιρία για ένταξη στην ΕΕ, ενώ εμείς μια μοναδική για την επίλυση στη Χάγη της τότε μοναδικής διαφοράς μας στο Αιγαίο. Το τρένο όμως των ευκαιριών της ένταξης στην ΕΕ για κάθε χώρα δεν περνά πολλές φορές. Ήδη η Τουρκία έχασε μια πρώτη ευκαιρία, άγνωστη, σε πολλούς, να αρχίσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις κατά τέλη της δεκαετίας του 1970, πριν την ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ.

Η όλη πρωτοβουλία ανήκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η πρόσκληση της οποίας έπεσε στο κενό, με ευθύνη της τότε κυβέρνησης Ετσεβίτ. Η Τουρκία κέρδισε κατά πολλούς το “γκριζάρισμα” του Αιγαίου, έχασε όμως μια για πάντα την ένταξή της στην ΕΕ. Ως το δεύτερο παλαιότερο κράτος που υπέγραψε Συμφωνία Σύνδεσης με την ΕΟΚ το 1963, μετά την Ελλάδα, ταλαιπωρείται περισσότερο από μισό αιώνα με μια ανέφικτη πλέον ένταξη, έχοντας ως μόνο όφελος την κολοβή Τελωνειακή Ένωση του 1995.

Δεν βιάζεται η Τουρκία…

H καθαρή εικόνα που δίνουν οι κινήσεις της Τουρκίας και η διαρκής αθέτηση των συμφωνηθέντων, με ταυτόχρονη αύξηση των προκλήσεων, επιβεβαιώνουν το εμφανές: Όχι μόνο δεν αποκλίνει από τους στόχους της “Γαλάζιας Πατρίδας”, αλλά δείχνει ότι δεν βιάζεται, γιατί θεωρεί ότι, ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της ιδίας. Και το τελευταίο ερμηνεύεται από τα ακόλουθα στοιχεία:

Πρώτον: Η τουρκική οικονομία έχει κερδίσει έδαφος επί Ερντογάν, από το 2002 και μετά, υπερδιπλασιάζοντας το ΑΕΠ της και προσελκύοντας ξένες επενδύσεις, οι οποίες οδήγησαν και στην ανάπτυξη της ηλεκτρομηχανικής. Αυτή είναι πηγή της βιομηχανίας των οπλικών της συστημάτων και οχημάτων. Παράλληλα, ενισχύθηκε η αεροναυπηγική και η ναυπήγηση πολεμικών πλοίων. Με την πολιτική αυτή των πολεμικών εξοπλισμών, μέσα από την οποία καλλιεργεί την δικής της έμπνευσης πολιτική του τρόμου, η Τουρκία επιδιώκει να επιβάλει τις απόψεις της στην Ελλάδα.

Η χώρα μας ακολούθησε άκρως αντίθετη πορεία αποδυναμώνοντας την εγχώρια παραγωγή αμυντικού εξοπλισμού (Βλ. ΕΛΒΟ) και μη ενισχύοντας την ηλεκτρομηχανική-οχήματα. Πρόσφατα, εταιρία παραγωγής οχημάτων χρειάστηκε επτά ολόκληρα χρόνια για να πάρει την απαραίτητη “έγκριση τύπου”, μέσω της οποίας άρχισε την παραγωγή ενός οχήματος στην Ελλάδα. Η Τουρκία έχει δημιουργήσει τέσσερις ειδικούς λογαριασμούς (εκτός κρατικού προϋπολογισμού), μέσω των οποίων ενισχύει την πολεμική της μηχανή. Εμείς τους δικούς μας ειδικούς λογαριασμούς (εκτός κρατικού προϋπολογισμού), που η τρόικα τους κατάργησε, τους είχαμε για να εξυπηρετούνται διάφορα πολιτικά ρουσφέτια, ως έκφραση της κατασπατάλησης των πόρων του κράτους.

Δεύτερον: Δημογραφικά η Τουρκία παρουσιάζει μια έκρηξη –που λειτουργεί πιο θεαματικά υπέρ του Κουρδικού πληθυσμού– ενώ οι ίδιες πιέσεις στη χώρας μας κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Παράλληλα βιώνουμε ένα μεταναστευτικό-προσφυγικό χωρίς στρατηγική, το οποίο κατά πολλούς θεωρείται ατυχώς ως υποκατάστατο της υπογεννητικότητας. Το μεταναστευτικό-προσφυγικό εξελίσσεται όμως σε ένα νέφος σύγχυσης, αγνοώντας βασικές συνιστώσες που συνδέονται είτε με την έξοδο των Ελλήνων (και όχι μόνο των επιστημόνων) προς άλλες χώρες, είτε με τις επιλογές των υποστηρικτών της παγκοσμιοποίησης και τις γεωπολιτικές συνιστώσες του προβλήματος.

Τί πρέπει να κάνει η Ελλάδα

Η βήμα-βήμα προσέγγιση Ελλάδας-Τουρκίας και το ροκάνισμα του χρόνου που επιδιώκει η Τουρκία μέσω της μετάθεσης επίλυσης των διαφορών μας (της τρίτης της λοιπόν επιλογής που έχει) οδηγούν λοιπόν στην ενδυνάμωση της Τουρκίας. Η κατάσταση αυτή μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα σε μια εκ των δυο ακολούθων εξελίξεων, αν δεν αλλάξουμε πορεία πλεύσης: Είτε θα γίνουμε πιο ενδοτικοί απέναντί της, είτε να οδηγηθούμε σε πολεμική ρήξη, παίζοντας το τελευταίο χαρτί της διπλωματίας. Για το δεύτερο σενάριο ετοιμάζεται εδώ και δεκαετίες η Τουρκία.

Δεν θα ήταν υπερβολή να υποστηριχθεί ότι αυτό το ενδεχόμενο είναι πιο ζωντανό, αν όχι αναπόφευκτο, αν σκεφθούμε την κατάσταση των οξύτατων προκλήσεων και ψυχολογικού πολέμου (με τους πυραύλους της που θα βομβαρδίσουν την Αθήνα ή τις πολλαπλές ασκήσεις –πρόβα– αποβάσεων σε νησιά κ.λπ) που βιώσαμε πρόσφατα. Οι δυνατότητες των ΗΠΑ με σκοπό την αποφυγή θερμών επεισοδίων ή ελέγχου έκρυθμων καταστάσεων δεν είναι απεριόριστες, ούτε ήταν πάντοτε επιτυχείς.

Η προσφιλής πολιτική των μεταθέσεων των προβλημάτων της εξωτερικής μας πολιτικής, δεν οδηγεί απαραίτητα στην ωρίμανση του όποιου προβλήματος, άλλα στη σήψη με επακόλουθο ήττες. Οπότε στον στρατηγικό στόχο της Τουρκίας περί “Γαλάζιας Πατρίδας”, ο μόνος αντίποδας για να αποφευχθούν τα προαναφερθέντα δυο σενάρια, είναι αρχικά η πρόταξη μιας ανάλογης δικής μας ατζέντας επιχειρημάτων και αιτημάτων, η οποία αναπόφευκτα θα βασίζεται στο κοινοτικό (περί του εύρους των χωρικών υδάτων λόγου χάριν) και διεθνές δίκαιο. Αυτό είναι ένα πρώτο βήμα στη βραχυχρόνια περίοδο, που οδηγεί σε μια ισορροπία τις εν δυνάμει διαπραγματεύσεις.

Δεύτερο βήμα στην περίπτωση αποτυχίας και αυτών των διαπραγματεύσεων, είναι η άσκηση πιέσεων εκ μέρους της ΕΕ. Οι πιέσεις μπορεί να είναι αποτελεσματικές, αν μεθοδευθούν με τον κατάλληλο τρόπο, έχοντας υπόψη την μεγάλη εξάρτηση της τουρκικής οικονομίας από την ευρωπαϊκή αγορά.

Επόμενο βήμα, αν αδρανήσει η Ευρώπη, είναι η ανάπτυξη διμερών συμμαχιών εντός και εκτός της ΕΕ, που θα λειτουργήσουν ως πόλος πίεσης απέναντι στην Τουρκία δεδομένου ότι η πολιτική των “ίσων αποστάσεων” των ΗΠΑ δεν εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα. Οι τελευταίες οφείλουν να συνοδεύονται από την ενίσχυση της εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας. Και όλα αυτά εξελίσσονται βέβαια στο πλαίσιο ενός σημαντικού περιορισμού: Στην παράμετρο του χρόνου, η οποία δεν μας δίνει πλέον πολλά περιθώρια για μεγάλη μετάθεση επίλυσης των διμερών μας προβλημάτων με τους εξ ανατολών γείτονες.

 

ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ

1

ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (ICJ) ΣΤΙΣ 11-12/1/2024

Πώς θα αμυνθεί ενάντια στις κατηγορίες για γενοκτονία στη Γάζα

Ron Kampeas / JTA

JERUSALEM POST

5 Ιανουαρίου 2024 – 08:23

https://www.jpost.com/israel-news/article-780899

Φωτογραφία: Άποψη της αίθουσας του Διεθνούς Δικαστηρίου (ICJ) κατά την ακρόαση της υπόθεσης της Γκάμπια κατά της Μιανμάρ που κατηγορείται για γενοκτονία του πληθυσμού της μειονότητας των Ροχίνγκια, – Χάγη, Ολλανδία, 10 Δεκεμβρίου 2019(φωτογραφία: YVES HERMAN/REUTERS)

Το Διεθνές Δικαστήριο (International Court of Justice – ICJ), το κύριο όργανο δικαιοσύνης του ΟΗΕ, που συνέρχεται στις 11 και 12/01 2024, θα βασίσει την απόφασή του στη Σύμβαση του ΟΗΕ για τη Γενοκτονία του 1948, στην οποία το Ισραήλ προσχώρησε σχεδόν μόλις ιδρύθηκε το κράτος.

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

Και μια προσθήκη του Gideon Levy (απόσπασμα):

Οι Ισραηλινοί θα πρέπει να ελπίζουν ότι το ICJ θα διατάξει να σταματήσει η επιχείρηση στη Γάζα

Gideon Levy

HAARETZ – 7 Ιανουαρίου 2024 – 3:15 π.μ.

www.haaretz.com

«Το Ισραήλ δεν πήγε σε πόλεμο για να διαπράξει γενοκτονία –δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό– αλλά την διαπράττει στην πράξη, ακόμη και χωρίς να το σκοπεύει. Κάθε μέρα που περνά σε αυτόν τον πόλεμο, με τους εκατοντάδες νεκρούς, ενισχύει την υποψία

Όποιος βλέπει την άσκοπη συνέχιση του πολέμου και τις διαστάσεις των δολοφονιών και των καταστροφών στη Λωρίδα της Γάζας, και θέλει να βάλει τέλος στην απάνθρωπη ταλαιπωρία περισσότερων από δύο εκατομμυρίων ανθρώπων, πρέπει να ελπίζει, ότι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ), θ α εκδώσει ένα προσωρινό μέτρο που θα διατάσσει την αναστολή των στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ισραήλ [στη Λωρίδα της Γάζας]».

Ο Gideon Levy είναι ένας από τους πιο γνωστούς δημοσιογράφους του Ισραήλ, ανάμεσα σ’ αυτούς που θεωρούνται ως «δημοσιογραφική συνείδηση» της χώρας. Βραβευμένος αρθρογράφος της ιστορικής εφημερίδας Haaretz (ιδρύθηκε το 1918). Θεωρείται μια κορυφαία προοδευτική φωνή που συχνά έχει διαφωνήσει με την πολιτική της χώρας του για το Παλαιστινιακό.

▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪▪

Ίσως η πιο διάσημη δικαστική υπόθεση στην ιστορία του Ισραήλ ήταν η δίκη του Adolf Eichmann , ενός από τους αρχιτέκτονες του Ολοκαυτώματος. Την επόμενη εβδομάδα, περισσότερα από 60 χρόνια αργότερα, οι δικηγόροι της ισραηλινής κυβέρνησης θα αντιμετωπίσουν και πάλι έναν ισχυρισμό για γενοκτονία — αλλά αυτή τη φορά ως κατηγορούμενοι και όχι ως εισαγγελείς.

Αυτή η ζοφερή ιστορία εξηγεί γιατί το Ισραήλ επέλεξε να συνεργαστεί με το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης, το οποίο θα σταθμίσει τον ισχυρισμό της Νότιας Αφρικής ότι το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία στον πόλεμό του κατά της Χαμάς στη Γάζα. Το Ισραήλ είναι έξαλλο με την κατηγορία, την οποία χαρακτήρισε διαστροφή της κατηγορίας για τη γενοκτονία.

Το ICJ θα βασίσει την απόφασή του στη Σύμβαση του ΟΗΕ για τη Γενοκτονία του 1948, στην οποία το Ισραήλ προσχώρησε σχεδόν αμέσως μόλις ιδρύθηκε ως κράτος, επειδή η σύμβαση συντάχθηκε στον απόηχο του Ολοκαυτώματος, με την ελπίδα να αποτραπεί μια άλλη γενοκτονία.

«Το Ισραήλ αποφάσισε να στείλει μια νομική ομάδα επειδή αυτή αίτηση της Νότιας Αφρικής είναι εξωφρενική, και θα αμυνθούμε ενάντια σε αυτά τα ψέματα», δήλωσε ο Lior Hayat, εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών του Ισραήλ, σε συνέντευξή του.

Δείτε τι κρύβεται πίσω από την κατηγορία, πώς υπερασπίζεται το Ισραήλ τον εαυτό του και τι να προλάβουμε.

Οι δικαστές στο Διεθνές Δικαστήριο (ICJ) πριν από την έκδοση ετυμηγορίας στην υπόθεση του Ινδού υπηκόου Kulbhushan Jadhav, ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο από το Πακιστάν το 2017. Χάγη, Ολλανδία, στις 17 Ιουλίου 2019 (credit: REUTERS/PIROSCHKA VAN DE WOUW)

Ποιος εκδικάζει την κατηγορία και πότε; 

Το Διεθνές Δικαστήριο (ICJ) με έδρα τη Χάγη στην Ολλανδία, εκδικάζει αξιώσεις κατά κρατών. Στο παρελθόν έχει εξετάσει τις διαφορές για τα πάντα, από τις διαφορές στα θαλάσσια σύνορα μέχρι τη χρηματοδότηση των ανταρτικών ομάδων Contras στη Νικαράγουα από τις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1980. Το δικαστήριο, που συγκλήθηκε για πρώτη φορά το 1946, είναι το αποκορύφωμα μιας σειράς διεθνών διασκέψεων που αποσκοπούσαν στην εκδίκαση διαφορών μεταξύ των εθνών ως μέσο αποτροπής του πολέμου.

Το δικαστήριο έχει εξετάσει προηγουμένως υποθέσεις που αφορούσαν τη μεταχείριση των Παλαιστινίων από το Ισραήλ, τη μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ και ένα περιστατικό το 1955 κατά το οποίο μια πτήση της El Al καταρρίφθηκε πάνω από τον βουλγαρικό εναέριο χώρο.

Παράλληλα στη Χάγη εδρεύει και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) που εκδικάζει ποινικές κατηγορίες κατά ατόμων, όπως αρχηγών κρατών ή αρχηγών ενόπλων ατάκτων, συμπεριλαμβανομένου του Μουάμαρ Γκαντάφι της Λιβύης και του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν.

Η υπόθεση κατά του Ισραήλ ξεκίνησε στα τέλη του περασμένου μήνα με προσφυγή της Νότιας Αφρικής και οι πρώτες ακροάσεις θα γίνουν στις 11 και 12 Ιανουαρίου 2024.

Γιατί συμμετέχει το Ισραήλ;

Το Ισραήλ έχει την παράδοση να μην εμπλέκεται σε κατηγορίες εγκλημάτων πολέμου εναντίον αξιωματούχων του, εν μέρει επειδή δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στο σύμφωνο του 2002 που δημιούργησε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ). Υπό το φως των επανειλημμένων ψηφοφοριών στον ΟΗΕ και άλλων καταγγελιών εναντίον του Ισραήλ, η Ισραηλινή κυβέρνηση θεωρεί τον  ΟΗΕ ως βαθιά προκατειλημμένο και θεωρεί ότι οι κατηγορίες πρέπει να αντικρουστούν για να αποφευχθεί η πιθανότητα να την επιβαρύνουν.

Ωστόσο, Ισραηλινοί αξιωματούχοι λένε ότι η κατηγορία της γενοκτονίας είναι υπερβολική για να την αγνοήσει ένα κράτος που γεννήθηκε στις στάχτες του Ολοκαυτώματος. «Το κράτος του Ισραήλ θα παρουσιαστεί ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για να διαλύσει την παράλογη “συκοφαντία αίματος” της Νότιας Αφρικής», δήλωσε στις 2 Ιανουαρίου, o κυβερνητικός εκπρόσωπος ο Levy Eylon.

Σύμφωνα με φήμες που έχουν κυκλοφορήσει, ο Άλαν Ντέρσοβιτς, επίτιμος καθηγητής Νομικής του Χάρβαρντ και δικηγόρος του Ισραήλ, θα είναι μέλος της νομικής ομάδας του Ισραήλ, αν και δεν έχει επιβεβαιώσει ακόμη τη συμμετοχή του. Ο Ντέρσοβιτς συμμετείχε στις νομικές ομάδες άλλων διάσημων κατηγορουμένων, συμπεριλαμβανομένου του OJ Simpson και, πιο πρόσφατα, του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της πρώτης δίκης για παραπομπή του. Δεν απάντησε σε αίτημα για σχολιασμό.

Πέρα από την επιδίωξη ηθικής υπεράσπισης έναντι ενός εγκλήματος για το οποίο έχουν διωχθεί ναζί εγκληματίες πολέμου, υπάρχουν και πρακτικοί λόγοι για να συμμετάσχει το Ισραήλ.

Η διαδικασία του ICJ μπορεί να διαρκέσει χρόνια, αλλά εάν μετά τις ακροάσεις στις 11 και 12 Ιανουαρίου βρεθούν αρκετά στοιχεία για να προχωρήσει η διαδικασία, το ICJ μπορεί να διατάξει τα μέρη που συμμετέχουν στον πόλεμο της Γάζας να σταματήσουν τις εχθροπραξίες.

Μια τέτοια δικαστική απόφαση θα δημιουργήσει τη νομική βάση για διάφορες χώρες να μποϊκοτάρουν και να απομονώσουν το Ισραήλ και να περιορίσουν την κίνηση των αξιωματούχων του, εάν το Ισραήλ δεν συμμορφωθεί.

Πριν από δύο χρόνια, η Ουκρανία ζήτησε και έλαβε παρόμοια εντολή από το δικαστήριο στις προσπάθειές της να αποκρούσει τη ρωσική εισβολή. Όμως, ενώ και οι δύο υποθέσεις αφορούν το έγκλημα της γενοκτονίας, οι δίκες της Ρωσίας και του Ισραήλ διαφέρουν: η Ουκρανία δεν κατηγορεί τη Ρωσία για γενοκτονία, πήγε στο ICJ για να αντικρούσει την κατηγορία της Ρωσίας ότι η ίδια διαπράττει γενοκτονία – την οποία ο Πούτιν ανέφερε ως πρόσχημα για τον πόλεμο.

«Η Ρωσία, που είναι τεράστια χώρα, αγνόησε την εντολή. Αλλά το Ισραήλ, μια μικρή χώρα σύμμαχος της Δύσης, δεν έχει την πολυτέλεια να κάνει το ίδιο.

Εάν το Ισραήλ διαταχθεί να κάνει αυτό που είχε διαταχθεί να κάνει η Ρωσία, δηλαδή να αναστείλει αμέσως τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις, θα ήταν σίγουρα κακό για το Ισραήλ από την άποψη των δημοσίων σχέσεων. Δεν θέλεις να παραβιάζεις το διεθνές δίκαιο. Δεν θέλεις να τσακώνεσαι όταν σου λένε να σταματήσεις να το κάνεις», είπε ο Orde Kittrie, καθηγητής νομικής στο πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει δηλώσει ότι δεν θα εφαρμόσει καμία εντολή που θα στοχεύει το Ισραήλ ως αποτέλεσμα των κατηγοριών για γενοκτονία. «Βρίσκουμε αυτή την προσφυγή άχρηστη, αντιπαραγωγική και απολύτως αβάσιμη», δήλωσε την Τετάρτη ο εκπρόσωπος του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας Τζον Κίρμπι.

Άνθρωποι κρατούν παλαιστινιακές και νοτιοαφρικανικές σημαίες κατά τη διάρκεια διαδήλωσης για υποστήριξη των Παλαιστινίων στο Three Anchor Bay στο Κέιπ Τάουν, Νότια Αφρική, 22 Οκτωβρίου 2023. (ESA ALEXANDER/REUTERS)

Γιατί κάνει την προσφυγή η Νότια Αφρική

Η κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής βλέπει τον εαυτό της ως προπύργιο ενάντια σε αυτό που θεωρεί δυτικό ιμπεριαλισμό. Παράλληλα, θέλει να υπονομεύσει την ιδέα που κυριαρχεί στη Δύση ότι, από το τέλος του απαρτχάιντ στις αρχές της δεκαετίας του 1990, έχει μετατραπεί σε χώρα διαφθοράς και αυταρχισμού που συμμαχεί με ανελεύθερα καθεστώτα.

Το 2017, η Νότια Αφρική αγνόησε ένα ένταλμα του ΔΠΔ για τη σύλληψη του τότε Σουδανού προέδρου Ομάρ αλ-Μπασίρ με κατηγορίες για γενοκτονία, και του επέτρεψε να εισέλθει στη χώρα.

Εκτός από την κατηγορία για γενοκτονία, έχει ενστερνιστεί τις κατηγορίες ότι το Ισραήλ είναι ένοχο για το απαρτχάιντ, το έγκλημα των θεσμοθετημένων φυλετικών διακρίσεων που ήταν το χαρακτηριστικό γνώρισμα της Νότιας Αφρικής υπό την κυριαρχία της λευκής μειονότητας για δεκαετίες. Οι ηγέτες του δεν συγχώρεσαν ποτέ το Ισραήλ για τη συμπάθεια του στο καθεστώς του απαρτχάιντ. Το κοινοβούλιο της τον Νοέμβριο, σε μια μη-δεσμευτική ψηφοφορία, αποφάνθηκε ότι «η κυβέρνηση πρέπει να απελάσει τους Ισραηλινούς διπλωμάτες».

«Η Νότια Αφρική ασχολείται με το Παλαιστινιακό ζήτημα από το τέλος του απαρτχάιντ και την ίδρυση του κράτους της. Ήταν ένα σημαντικό ζήτημα στην πολιτική της Νότιας Αφρικής και μεταξύ των νοτιοαφρικανών ηγετών», είπε στο Vox ο Μάικλ Γουόλς, επισκέπτης μελετητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια Μπέρκλεϊ.

Ποια είναι η βάση για την κατηγορία της γενοκτονίας;

Οι φιλοπαλαιστίνιοι ακτιβιστές και οι αντισιωνιστές κατηγορούν το Ισραήλ για γενοκτονία από τις πρώτες ημέρες του πολέμου – έναν ισχυρισμό που οι Ισραηλινοί και άλλοι μελετητές σε όλο το πολιτικό φάσμα έχουν αρνηθεί σθεναρά τόσο σε αυτή τη σύγκρουση όσο και σε προηγούμενες. (Μια πρόσφατη επιστολή μιας ομάδας δημοσίων προσώπων του Ισραήλ –που δεν σχετίζεται με την υπόθεση του ICJ– κατηγόρησε ορισμένους Ισραηλινούς αξιωματούχους για υποκίνηση σε γενοκτονία, και όχι για το ίδιο το έγκλημα της γενοκτονίας.)

Στο κατηγορητήριο της Νότιας Αφρικής στο ICJ, αυτό που περιγράφεται ως πράξεις γενοκτονίας και πρόθεσης γενοκτονίας, βασίζεται σε πολλά από τα επιχειρήματα που προέβαλαν οι φιλοπαλαιστίνιοι ακτιβιστές τους τελευταίους μήνες.

Οι πράξεις προέρχονται από ειδήσεις για τη σφαγή, η οποία σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας της Γάζας που διοικείται από τη Χαμάς, έχουν ξεπεράσει τα 22.000 θύματα Παλαιστινίων, συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων παιδιών. Αυτός ο αριθμός δεν κάνει διαφοροποίηση μεταξύ αμάχων και μαχητών.

Περιλαμβάνονται επίσης προειδοποιήσεις από διεθνείς φορείς ότι ο πληθυσμός του θύλακα βρίσκεται στα πρόθυρα μαζικής πείνας και ασθενειών. «Οι πράξεις στις οποίες έχει εμπλακεί το Ισραήλ … έχουν γενοκτονικό χαρακτήρα, λαμβανομένου υπόψη της φύσης, του πεδίου και του πλαισίου τους», αναφέρει το έγγραφο της κατηγορίας.

Επιδιώκοντας να εδραιώσει την πρόθεση (δεδομένου ότι η ενοχή προϋποθέτει απόδειξη συγκεκριμένης πρόθεσης), η Νότια Αφρική παραθέτει δηλώσεις Ισραηλινών ηγετών, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, υποστηρίζοντας ότι είναι γενοκτονικές.

Η πρόθεση είναι ένα «εξαιρετικά σημαντικό» στοιχείο επειδή «απαιτείται απόδειξη μιας συγκεκριμένης πρόθεσης να καταστραφεί μια ομάδα εν όλω ή εν μέρει», σύμφωνα με μια ανάλυση των Alaa Hachem και Oona Hathaway στο Just Security, μια διαδικτυακή δεξαμενή σκέψης ασφάλειας από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.

Στην αίτησή της η Νότια Αφρική παραθέτει μια ομιλία που εκφώνησε ο Νετανιάχου στην Κνεσέτ, όπου χαρακτήρισε τον πόλεμο ως “έναν αγώνα μεταξύ των παιδιών του φωτός και των παιδιών του σκότους, μεταξύ της ανθρωπότητας και του νόμου της ζούγκλας”, τον οποίο η Νότια Αφρική αποκάλεσε “απανθρωπιστικό”, ένα θέμα στο οποίο επανέρχονταν σε διάφορες περιστάσεις.

Όπως σημείωσε ο καθηγητής νομικής Orde Kittrie: «Αυτό το απόσπασμα και μερικά άλλα που καταγράφονται στην αίτηση της Νότιας Αφρικής, δεν αναφέρονται στους Παλαιστίνιους στο σύνολό τους αλλά στη Χαμάς. Οι Ισραηλινοί ηγέτες σε άλλες περιπτώσεις έχουν καταστήσει σαφές ότι ο πόλεμος τους είναι πόλεμος με την τρομοκρατική ομάδα που ξεκίνησε τη σύγκρουση με σφαγές που στοίχισαν τη ζωή σε περίπου 1.200 ανθρώπους, στην πλειονότητά τους αμάχους, στις 7 Οκτωβρίου».

Όπως είπε ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Yoav Gallant τον περασμένο μήνα σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ Lloyd Austin: «Ο πόλεμος μας εναντίον της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς, είναι πόλεμος εναντίον της Χαμάς – δεν είναι πόλεμος εναντίον του λαού της Γάζας».

Άλλα πιο καταδικαστικά αποσπάσματα που αναφέρονται στο κατηγορητήριο της Νότιας Αφρικής προέρχονται από στοιχεία της ισραηλινής άκρας δεξιάς. Παρατίθεται, για παράδειγμα, δήλωση του Amichai Eliahu, υπουργού κληρονομιάς και μέλους του κόμματος Otzma Yehudit (Εβραϊκή Δύναμη), σύμφωνα με την οποία: «Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως μη εμπλεκόμενοι πολίτες στη Γάζα».

Ωστόσο, είπε ο καθηγητής Orde Kittrie: «αυτοί οι άνθρωποι δεν συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων για τον πόλεμο. Οι Νοτιοαφρικανοί επισημαίνουν μερικές δηλώσεις [ακροδεξιών] μελών της Κνεσέτ, βγάζοντας αυτές τις δηλώσεις εκτός του πλαισίου τους».

Όπως δήλωσε ο Yaniv Roznai, καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο Reichman στο Ισραήλ, σε ένα podcast για το UnXeptable, μια ομάδα που αντιτίθεται στις μαζικές δικαστικές μεταρρυθμίσεις που επεδίωξε ο Νετανιάχου πριν από τον πόλεμο:

«Αυτό μπορεί να συμβαίνει, αλλά καθήκον του Netanyahu και άλλων είναι να πείσουν τους συμμάχους τους στην κυβέρνηση να αποφεύγουν να εκφράζουν φαντασιώσεις εθνοκάθαρσης σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη στιγμή. “Αντί να καταλάβουμε ότι οι λέξεις έχουν νόημα, ότι βρισκόμαστε σε καιρό πολέμου και ότι πρέπει να προσέχουν τι λένε και να μην λένε ανόητα πράγματα” είπε ο Νετανιάχου και άλλοι»,

Ποια θα είναι η θέση του Ισραήλ

O καθηγητής Orde Kittrie, είπε ότι το Ισραήλ θα είναι σε θέση να αποδείξει ότι έχει θεσπίσει μέτρα μετριασμού στη στρατιωτική του εκστρατεία:

«Η εκτεταμένη εκ των προτέρων προειδοποίηση του Ισραήλ και άλλα μέτρα για τον μετριασμό των ζημιών στους αμάχους της Γάζας καθιστούν σαφές ότι ο στόχος του Ισραήλ δεν είναι να διαπράξει γενοκτονία αλλά να ελαχιστοποιήσει τις απώλειες Παλαιστινίων αμάχων, ενώ ασκεί νόμιμα τα δικαιώματα του Ισραήλ να σώσει τους ομήρους πολίτες του, και να διασφαλίσει ότι ο πληθυσμός του Ισραήλ θα είναι ασφαλής από περαιτέρω επιθέσεις».

Ισραηλινοί εκπρόσωποι έχουν επίσης προτείνει ότι το Ισραήλ να επιδιώξει να αντιστρέψει τα πράγματα και να προβάλλει κατηγορίες για γενοκτονία κατά της Χαμάς.

«Η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς – η οποία διαπράττει εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και επιδίωξε να διαπράξει γενοκτονία στις 7 Οκτωβρίου – είναι υπεύθυνη για τα δεινά των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας, χρησιμοποιώντας τους ως ανθρώπινες ασπίδες και κλέβοντας ανθρωπιστική βοήθεια που προορίζεται γι’ αυτούς», ανέφερε το υπουργείο Εξωτερικών σε ανακοίνωσή του.

Gabriel Attal à Matignon, la promotion spectaculaire d’un fidèle du chef de l’Etat

0
FILE - Then French Education and Youth Minister Gabriel Attal watches French President Emmanuel Macron talking to the press at the Gambetta high school in Arras, northeastern France, Friday Oct. 13, 2023. Gabriel Attal was named Tuesday Jan.9, 2024 as France's youngest-ever prime minister, as President Emmanuel Macron seeks a fresh start for the rest of his term amid growing political pressure from the far right. (Ludovic Marin, Pool via AP, File)

D’un record historique à l’autre. Elu président de la République en 2017, à moins de 40 ans, Emmanuel Macron vient de nommer le plus jeune premier ministre de la Ve République, pour remplacer Elisabeth Borne et tenter de redynamiser un quinquennat enkysté. Agé de 34 ans, Gabriel Attal, qui arrive mardi 9 janvier à Matignon, détrône ainsi Laurent Fabius qui, nommé à 37 ans à cette fonction, par François Mitterrand, a longtemps pu se targuer de cette spécificité. Il est aussi le premier à n’avoir pas fait mystère de son homosexualité. Le 5 novembre 2023, il s’était confié dans « Sept à huit » sur TF1 en racontant avoir dit à son père : « Papa, je suis tombé amoureux d’un garçon. »

Au cours des dernières semaines, alors qu’un changement de premier ministre était évoqué à l’Elysée, personne ne croyait vraiment à ce scénario, tant Gabriel Attal, nommé en juillet 2023 au ministère de l’éducation nationale pour tenter de rassurer un secteur abîmé et en crise, semblait neuf – et indispensable – rue de Grenelle, où il avait commencé à faire ses preuves, en quelques mois à peine.

Finalement, pour la première fois depuis 2017, Emmanuel Macron est sorti de son habituel schéma, en choisissant un profil politique pour Matignon, où il a nommé des hauts fonctionnaires, fins connaisseurs de l’Etat, mais ensuite relégués au rang de simples collaborateurs, destinés à ne jamais lui faire de l’ombre.

Porter le « réarmement civique »

En propulsant Gabriel Attal rue de Varenne, le président de la République, affaibli par sa majorité relative, fait l’aveu implicite qu’il a besoin de la popularité du ministre de l’éducation – l’un des rares visages identifiés de la « génération Macron » – pour redonner du souffle à son mandat. Et porter ce « réarmement civique » annoncé lors de ses vœux télévisés, le soir du 31 décembre 2023. Une promotion spectaculaire pour « le jeune Gabriel » à qui l’ancien premier ministre Jean Castex, dont il est proche, cherchait – à l’occasion du remaniement de juillet 2020 – un « os à ronger », censé calmer la folle impatience de son cadet.

Depuis son entrée au gouvernement, à l’automne 2018, à 29 ans, comme secrétaire d’Etat auprès du ministre de l’éducation nationale et de la jeunesse Jean-Michel Blanquer – plus jeune membre d’un gouvernement sous la Ve Répubique –, le député Renaissance des Hauts-de-Seine a fait un parcours sans fautes : porte-parole du gouvernement, ministre du budget, avant d’arriver au ministère de l’éducation nationale, où ses premiers pas ont été plébiscités par les Français. Juste avant sa nomination, à l’été 2023, ses proches le mettaient pourtant en garde contre l’exigence d’un poste risqué, dans lequel il est si facile de s’abîmer : « Ne fais pas cette folie, ça va être la fin de ta carrière politique ! »

Le risque, réel, était pourtant savamment calculé. Gabriel Attal savait que l’éducation était une priorité du président, ce qui lui garantissait des moyens. Et aussi – surtout – une garantie de visibilité, ce ministère étant « proche du quotidien des Français ».

Une vraie popularité

En moins de six mois, il s’y est forgé une vraie popularité, équivalente, dans les baromètres, à celle de l’ancien premier ministre Edouard Philippe, devançant tous ses collègues du gouvernement, où il fait des jaloux depuis longtemps : Clément Beaune (transports), issu de la gauche, qui se rêve maire de Paris et voit d’un mauvais œil les prétentions de son rival dans la capitale ; ou encore l’ambitieux Gérald Darmanin (intérieur), issu de la droite, qui reconnaît en grimaçant le talent de Gabriel Attal et sait qu’il le trouvera un jour ou l’autre en travers de son chemin.

Ancien militant au Mouvement des jeunes socialistes et conseiller de la ministre de la santé Marisol Touraine, pendant le quinquennat de François Hollande, Gabriel Attal vient de la gauche et du courant strauss-kahnien. Mais avec l’interdiction de l’abaya et l’expérimentation de l’uniforme à l’école, en promettant d’« élever le niveau » et en tenant un discours d’autorité, il séduit à droite. Lundi soir, sur BFM-TV, le sarkozyste Brice Hortefeux reconnaissait ainsi volontiers qu’il était très apprécié au sein du parti Les Républicains (LR) : « C’est un homme qui vient de la gauche, mais il est vrai que ses paroles étaient fortes et ses actes espérés. »

Persuadé que les mouvements sociaux précèdent toujours les mouvements politiques, Gabriel Attal a, en outre, fait des classes moyennes son cœur de cible. Présenté alors qu’il était au budget, son « plan anti-fraude sociale », signal envoyé à ces « Français qui travaillent et ne supportent plus de financer un modèle permettant à d’autres de ne pas travailler », avait également plu à la droite, avec laquelle il va devoir s’entendre au Parlement s’il veut continuer à réformer. Depuis qu’il est ministre, il multiplie d’ailleurs les cafés avec des députés et des sénateurs LR, et entretient d’excellentes relations avec certains ténors de droite, comme le maire de Meaux (Seine-et-Marne), Jean-François Copé.

Contrairement à Edouard Philippe ou Gérald Darmanin, persuadés qu’en 2027 se reformera le clivage droite-gauche, Gabriel Attal croit à l’inverse que l’espace central, ouvert par Macron, survivra à ce dernier et il entend le préempter. En le nommant à Matignon, le président montre qu’il croit toujours au dépassement qui a fait sa force il y a six ans.

Un redoutable communicant

Redoutable communicant, Gabriel Attal est obsédé par son image, resserrant son nœud de cravate ou refermant d’un geste nerveux le bouton de son veston dès qu’il doit s’exprimer en public, comme s’il redoutait d’être pris en défaut de quelque manière que ce soit.

Ses rivaux le décrivent comme vide et mécanique, sans état d’âme. « Je suis sans tabou », avance l’intéressé, préférant le pragmatisme – selon lui, gage d’efficacité – aux grands principes. Aux régionales de 2021, il plaidait pour « réinventer » le front républicain contre le Rassemblement national, s’opposant à d’autres – issus comme lui de la gauche –, tels l’ancien ministre de l’intérieur Christophe Castaner, pour qui ce principe intangible ne devait jamais être contourné.

S’il a voté, à la présidentielle de 2007, pour la candidate socialiste Ségolène Royal, Gabriel Attal a admiré secrètement la campagne de Nicolas Sarkozy qui le « fascine » et avec lequel il a déjeuné, pour la première fois, à la rentrée scolaire 2023. « Parmi les politiques, il y a ceux qui sentent le pays et les autres », confiait-il au Monde, à l’été 2023. Le nouveau premier ministre est conscient aussi du déficit d’âme qui continue de hanter la Macronie : « Il faut parler davantage au cœur », répète celui qui se revendique à la fois de Jean-Pierre Chevènement et de Jack Lang ; le premier pour l’affirmation de la geste républicaine, le second pour son élégance, son savoir-faire et son faire savoir.

Elevé dans les beaux quartiers de Paris, Gabriel Attal est un ancien élève de la prestigieuse Ecole alsacienne, fréquentée par les familles privilégiées de Saint-Germain-des-Près. Sa mère, Marie de Couriss, issue d’une famille de Russes blancs d’Odessa, a élevé ses enfants dans la religion orthodoxe. Son père, Yves Attal, issu d’une famille juive tunisienne, était producteur de cinéma (Talons aiguilles, de Pedro Almodovar, en 1991, Beauté volée, de Bernardo Bertolucci, en 1996), avant de disparaître brutalement en 2015, à 66 ans.

Depuis son entrée au gouvernement, Gabriel Attal ne se sépare pas du bureau de son père, qu’il déménage de ministère en ministère. Tout comme il est accompagné par le même entourage politique, dont ses « quatre fantastiques » ou « power rangers », le quarteron formé par la directrice du cabinet, Fanny Anor, les chefs de cabinet, Maxime Cordier et Antoine Lesieur, et le conseiller en communication, Louis Jublin, qui devraient logiquement le suivre à Matignon.

En août 2023, dans l’avion qui le ramenait à Paris après un déplacement à La Réunion, Gabriel Attal, ministre de l’éducation depuis un mois, confiait son enthousiasme : « Tous les soirs, je me dis : “C’est extra ce qui t’arrive !” » Tout en étant conscient des dangers liés à la fulgurance. « Les gens sont hyper sympas, ajoutait-il alors qu’un passager de l’avion venait de lui réclamer un selfie. Quand ils viennent vous voir, comme ça, c’est tentant de s’imaginer un destin, de se mettre à y croire… Mais il faut faire la part des choses entre le soutien politique et le simple “vu à la télé”. Il ne faut pas se laisser griser. » Sans doute va-t-il devoir répéter souvent ce mantra dans les prochains mois.

https://www.lemonde.fr/politique/article/2024/01/09/gabriel-attal-a-matignon-la-promotion-spectaculaire-d-un-fidele-du-chef-de-l-etat_6209862_823448.html

Ο ΥΠΕΞ Αιγύπτου καταγγέλλει το Ισραήλ για στόχευση παιδιών και δημοσιογράφων στη Γάζα

0

Ο υπουργός Εξωτερικών της Αιγύπτου Σάμεχ Σούκρι δήλωσε ότι το μέλλον αυτής της περιοχής δεν μπορεί να συζητηθεί χωρίς την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, όπου το Ισραήλ συνεχίζει τις επιθέσεις του.

Ο Σούκρι συναντήθηκε με την υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας Αναλένα Μπέρμποκ, η οποία επισκέφθηκε τη χώρα του, στο Κάιρο.

Μιλώντας στην κοινή συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε μετά τη συνάντηση, ο Σούκρι δήλωσε ότι συζήτησε με την Γερμανίδα ομόλογό του το θέμα του τρόπου αντιμετώπισης της τρέχουσας κατάστασης στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.

Αναφερόμενος στα σχέδια για το μέλλον της Γάζας, ο Σούκρι είπε,

«Πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας στην κατάπαυση του πυρός. Το μέλλον της Γάζας δεν μπορεί να συζητηθεί χωρίς κατάπαυση του πυρός. Για να έχει νόημα αυτή η ομιλία, πρέπει πρώτα να επιτευχθεί κατάπαυση του πυρός», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ανίκανη η διεθνής κοινότητα

Ο ΥΠΕΞ Αιγύπτου κατήγγειλε τη σιωπή της διεθνούς κοινότητας στη στόχευση του Ισραήλ σε παιδιά και δημοσιογράφους στη Γάζα και είπε:

«Ενώ  λένε ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα ακόμη και για ένα παιδί, 10 χιλιάδες παιδιά έχασαν τη ζωή τους. Περισσότερα είναι κάτω από τα ερείπια. Η διεθνής κοινότητα είναι ανίκανη να ζητήσει επειγόντως κατάπαυση του πυρός στη Γάζα».

«Έχουμε συνηθίσει η διεθνής κοινότητα να σηκώνεται όρθια αν αγγίξει έναν δημοσιογράφο, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουμε ακούσει καμία κριτική για το τι συμβαίνει στη Γάζα» κατήγγειλε ο Σούκρι.

 Κατήγγειλε το Ισραήλ για την απαγόρευση των δημοσιογράφων

Ο Σούκρι επέκρινε επίσης το μπλοκάρισμα δημοσιογράφων και αξιωματούχων στην είσοδο στη Γάζα και είπε:

«Γιατί υπάρχει τέτοια απαγόρευση; Εμποδίζονται σκόπιμα οι αξιωματούχοι και ο Τύπος να δουν την τραγική κατάσταση στη Γάζα;»,  είπε.

Καλώντας για άμεση κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, ο Σούκρι τόνισε ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό να αυξηθεί η ανθρωπιστική βοήθεια που εισέρχεται στην περιοχή και να αποτραπεί η αναγκαστική μετανάστευση.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Αιγύπτου Σέμεχ Σούκρι σημείωσε ότι η συνέχιση της ισραηλινής κατοχής είναι ο κύριος λόγος για την αστάθεια στην περιοχή.

Asharq al Wasat

https://echedoros.blog/2024/01/09/%ce%bf-%cf%85%cf%80%ce%b5%ce%be-%ce%b1%ce%b9%ce%b3%cf%8d%cf%80%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%ce%b9%cf%83%cf%81%ce%b1%ce%ae%ce%bb/

Για μυστική συνάντηση Μητσοτάκη-Ράμα με θέμα τον Μπελέρη κάνουν λόγο στην Αλβανία

0

Ο αντιπολιτευόμενος στον Ράμα τηλεοπτικός σταθμός της Αλβανίας News 24 μετέδωσε ότι έγινε «άτυπη συνάντηση Μητσοτάκη-Ράμα, με θέμα την υπόθεση Μπελέρη».

Δεν έχει διευκρινιστεί , ούτε ο τόπος ,ούτε ο χρόνος της συνάντησης, αν και εικάζεται ότι η συνάντηση έγινε μετά από την μετάβαση του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη για την κηδεία του αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη.

Δεν υπάρχει καμία πληροφορία για τον τόπο που έγινε η επαφή και πολύ περισσότερο για το αποτέλεσμα της.

Το θέμα αναπαράγεται στα διαδικτυακά μέσα ενεημέρωσης της Αλβανίας κι εμείς παρακολουθούμε προφανώς ένα ακόμη επεισόδιο της «μυστικής διπλωματίας» που συμπαθεί ιδιαίτερα αυτή η κυβέρνηση. Κατά τ΄  άλλα μετά από τόσους μήνες το θέμα Μπελέρη πάει από το κακό στο χειρότερο κι αν οι επιδόσεις μας με μια χώρα που υποτίθεται μας έχει ανάγκη είναι τόσο αρνητικές ,δεν θέλουμε να φανταστούμε τι συμβαίνει σε άλλα πεσία «διπλωματικής αντιπαράθεσης».

https://www.militaire.gr/gia-mystiki-synantisi-mitsotaki-rama-me-thema-ton-mpeleri-kanoyn-logo-stin-alvania/

Ισραηλινός στρατός: Εντόπισε στη Λωρίδα της Γάζας το κρησφύγετο του ηγέτη της Χαμάς, Γιαχία Σινουάρ

0

Τον περασμένο μήνα ο Ισραηλινός στρατός ανακάλυψε στη Γάζα δίκτυο με υπόγειες σήραγγες, που οδηγούσαν σε σπίτια ηγετών της Χαμάς

Όπως μεταδίδουν οι Times of Israel, ο Ισραηλινός στρατός γνωρίζει την ακριβή τοποθεσία του κρησφύγετου του ηγέτη της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, Γιαχία Σινουάρ.

Ωστόσο, ο εγκέφαλος των αιματηρών επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου και υπ’ αριθμόν ένα στόχος του Ισραήλ φέρεται, σύμφωνα με μια άλλη ισραηλινή εφημερίδα, την Israel Hayom, να χρησιμοποιεί μεγάλο αριθμό Ισραηλινών ομήρων ως ανθρώπινες ασπίδες, λόγος για τον οποίο δεν εξαπολύουν επίθεση εναντίον του οι ισραηλινές δυνάμεις.

Παρόμοια δήλωση για το κρησφύγετο του 61χρονου Σινουάρ, που ξέφυγε τουλάχιστον δύο φορές την τελευταία στιγμή από τις IDF από την έναρξη της τελευταίας σύρραξης Ισραήλ-Χαμάς, είχε κάνει νωρίτερα στον ισραηλινό κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό Kan ο πρώην επικεφαλής της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών της χώρας, Αμος Γιαντλίν.

Για τον Τζόναθαν Σάντζερ, αντιπρόεδρο του Ιδρύματος Για την Προάσπιση των Δημοκρατιών που εδρεύει στην Ουάσιγκτον, ο Σινουάρ κρύβεται σε υπόγεια τούνελ στο Χαν Γιουνίς.

Τον περασμένο μήνα ο ισραηλινός στρατός ανακάλυψε στη Γάζα δίκτυο με υπόγειες σήραγγες, που οδηγούσαν σε σπίτια ηγετών της Χαμάς, ενώ κατεδάφισε ένα διαμέρισμα-κρησφύγετο του Γιαχία Σινουάρ στο βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας με το τεράστιο σύστημα τούνελ από κάτω.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/israilinos-stratos-entopise-sti-lorida-tis-gazas-to-krisfygeto-tou-igeti-tis-xamas-giaxia-sinouar/

Ο Γ.Δημητριάδης καταθέτει αγωγή κατά των Β.Μαρινάκη και Α.Κούγια – Σε πολιτική κρίση εξελίσσεται το ποδόσφαιρο

0

Το Predator και οι επισκέψεις Γ.Δημητριάδη στον Κορυδαλλό» που αναφέρει ο Α.Κούγιας

Πολιτικές διαστάσεις παίρνει η σύρραξη μεταξύ της ΠΑΕ Ολυμπιακός και του ιδιοκτήτη της, Β.Μαρινάκη, με την κυβέρνηση, με αφορμή τα όσα συνέβησαν «σε βάρος του Ολυμπιακού», όπως εκτιμούν οι άνθρωποι της ΠΑΕ, στο χθεσινό αγώνα, όπου η ομάδα του Πειραιά ηττήθηκε με 1-2 από την ΑΕΚ στο Καραΐσκάκη.

Βέβαια, ο ίδιος Β.Μαρινάκης έδωσε πολιτικές διαστάσεις από την αρχή στην υπόθεση καλώντας τον πρωθυπουργό Κ.Μητσοτάκη «να πάρει θέση», για να αντιμετωπίσει την εγκληματική οργάνωση, ενώ ο εκπρόσωπός του, αντιπρόεδρος της ΠΑΕ και νομικός σύμβουλος Αλέξης Κούγιας, ότι είπε, ξεκαθάρισε ότι το δήλωσε σε συνεννόηση και μετά από έγκριση του Β.Μαρινάκη.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον από αυτά που είπε ο Α.Κούγιας έχουν οι αναφορές του στον «πρωθυπουργικό ανιψιό» και πρώην Γενικό Γραμματέα της Προεδρίας της Κυβέρνησης, Γρηγόρη Δημητριάδη, για τον οποίο είπε ότι «ήταν ο πολιτικός προϊστάμενος στο βρώμικο κύκλωμα του ποδοσφαίρου».

Σήμερα ο Γ.Δημητριάδης εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία έστειλε εξώδικο και πρόκειται να καταθέσει αγωγή για συκοφαντική δυσφήμηση και εξύβριση στον ηγέτη της ΠΑΕ Ολυμπιακός Β.Μαρινάκη και στον αντιπρόεδρο της ΠΑΕ Α.Κούγια.

Τα όσα συμβαίνουν δεν είναι άσχετα με τα όσα έχουν αποκαλυφθεί στο πρόσφατο παρελθόν για το σκάνδαλο Predator όπου πρωταγωνιστούν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο ο Βαγγέλης Μαρινάκης ως «θύμα» των υποκλοπών και ο Γ.Δημητριάδης ως «θύτης».

Ένα άλλο ερώτημα είναι ποιος είναι αυτός που είχε επισκεφθεί ο Γ.Δημητριάδης 36 φορές στον Κορυδαλλό, όπως λέει ο Α.Κούγιας.

Σε ότι αφορά την σχέση Γ.Δημητριαδη με Κ.Μητσοτάκη από το πρωθυπουργικό γραφείο διαρρέετο ότι οι σχέσεις τους ήταν ανύπαρκτες μετά την αποπομπή Δημητριάδη λόγω του σκανδάλου του Predator αλλά παραμονές των εορτών δημοσιοποιήθηκαν φωτογραφίες με τους δύο άνδρες να συντρώγουν με τις οικογένειές τους.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/o-g-dimitriadis-katathetei-agogi-kata-ton-v-marinaki-kai-a-kougia-se-politiki-krisi-ekselissetai-to-podosfairo/