Αρχική Blog Σελίδα 1491

«Το γεωπολιτικό πιόνι που λέγεται Ελλάδα» και οι «ύποπτες εισηγήσεις» από Βρετανία

0

Tου Σωτήρη Σιδέρη    
από το Omegapress.gr

Η Δύση χρησιμοποιεί τον ελληνοτουρκικό διάλογο  για την επαναπροσέγγιση της Άγκυρας με τη Δύση.  Aυτό δεν συζητείται στην Αθήνα, αλλά όλα δείχνουν η προσέγγιση των δύο χωρών ευνοεί  ένα δυτικό σχέδιο που περιλαμβάνει και την ραγδαία ανάπτυξη των σχέσεων Τουρκίας -ΕΕ χωρίς καν να λαμβάνονται υπόψη οι ελληνικές ανησυχίες.  Πράγμα που σημαίνει πως η Αθήνα έχει έναν λόγο παραπάνω να θέσει κόκκινες γραμμές σε αυτόν τον διάλογο για να διασφαλίσει τα εθνικά συμφέροντα της χώρας  και όχι της Δύσης.

Το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων ,  το Chatham House , είναι μια βρετανική δεξαμενή σκέψης με έδρα το Λονδίνο που συνέταξε μια ανάλυση με θέμα  «η ΕΕ πρέπει να υποστηρίξει το ξεπάγωμα των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας» και υπότιτλο «Οι καλύτερες σχέσεις είναι μια ευκαιρία για την ΕΕ να βελτιώσει τη συνεργασία με έναν σημαντικό γεωπολιτικό παράγοντα» δηλαδή την Τουρκία.  Το think tank εισηγείται   πρωτοφανή πράγματα, όπως δομημένο διάλογο Άγκυρας -ΕΕ για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας και πρόσκληση της Τουρκίας σε συμβούλια υπουργών. Σίγουρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη τα γνωρίζει όλα αυτά, αλλά δεν φαίνεται να έχει διάθεση αλλαγής στάσης έναντι της Δύσης, ακόμη και αν η χώρα μας χρησιμοποιείται ως πιόνι στην μεγάλη σκακιέρα των δυτικών συμφερόντων.

Γεωπολιτική ωμότητα και το κλίμα στην Αθήνα

Η εμφανής  φιλοτουρκική προσέγγιση, πρέπει να ανησυχήσει  την ελληνική πλευρά, καθώς η στρατηγική της Δύσης, υπερτερεί των ελληνικών ευαισθησιών.
Η ανάλυση επισημαίνει ότι “η προσπάθεια αξιοποίησης της ελληνοτουρκικής προσέγγισης και αντιμετώπισης της κρίσης στην Ανατολική Μεσόγειο μπορεί να έχει θετικό αντίκτυπο στη μελλοντική διαμόρφωση των ευρύτερων σχέσεων της Άγκυρας με τη Δύση” .  Γεωπολιτική ωμότητα, αλλά στην Αθήνα πως την προσεγγίζουν;

Η ανάλυση είναι η αποθέωση του δυτικού  κυνισμού , όπως τον διαπιστώνουμε στην Ουκρανία, τη Γάζα, την Αφρική και αλλού. Προς απόδειξη αυτού, η  ανάλυση αναφέρει ότι:
“ η  καλύτερη διαχείριση των διαφορών μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας είναι ζωτικής σημασίας για να τεθούν οι βάσεις για μια πιο συνεργατική και όχι ανταγωνιστική γεωπολιτική σχέση μεταξύ της Τουρκίας και της Δύσης στην κοινή τους γειτονιά – και για να αποφευχθεί η ενδοσυμμαχική ρήξη και η ένταση εντός του ΝΑΤΟ”. Στην Ελλάδα έχει υποχωρήσει δραματικά η ανάλυση αυτών των παραμέτρων και το σύνολο του πολιτικού συστήματος αφιερώνει όλον τον χρόνο στην μικροπολιτική αντιπαράθεση και στα επί μέρους ζητήματα χάνοντας τον προσανατολισμό του και την μεγάλη εικόνα για το τι διακυβεύεται.
Αν όμως υπάρξει μια συζήτηση αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί υπέρ των εθνικών συμφερόντων. Το συγκεκριμένο think tank προφανώς έχει φιλοτουρκική προσέγγιση, αλλά η Ελλάδα μπορεί να την αξιοποιήσει υπέρ της , αν η Δύση καίγεται τόσο πολύ για να προσεγγίσει την Τουρκία.

Τα βασικά σημεία της ανάλυσης :

“Ο Τούρκος Πρόεδρος Recep Tayyip Erdogan κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα στις 7 Δεκεμβρίου χαιρέτισε μια νέα εποχή φιλίας με την Αθήνα και μίλησε για τη μετατροπή του Αιγαίου σε θάλασσα ειρήνης. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ήταν εξίσου διαχυτικός και φιλόξενος, τονίζοντας την κοινή ιστορική ευθύνη των δύο πλευρών για αποκατάσταση των σχέσεων.
Σε εξωτερικούς παρατηρητές, αυτή η γλώσσα μπορεί να φανεί ως απλή διπλωματική αβρότητα. Ωστόσο, το πλαίσιο έχει σημασία: μόλις πριν από λίγα χρόνια οι δύο χώρες αντάλλασσαν συστηματικά απειλές και η έκρηξη μιας σύγκρουσης θεωρούνταν εντός του πεδίου του δυνατού.
Το «ξεπάγωμα» των ελληνοτουρκικών σχέσεων είναι ευπρόσδεκτη είδηση σε διμερές επίπεδο, αλλά και θετική για την ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου, η οποία σήμερα καθορίζεται από τον πόλεμο Χαμάς-Ισραήλ, τις ανεπίλυτες συγκρούσεις στη Συρία και τη Λιβύη και την παγιωμένη κρίση στην Κύπρο.
Υπάρχουν σημαντικές προκλήσεις για οποιαδήποτε μακροπρόθεσμη βελτίωση των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας, οι οποίες είναι γεμάτες από ακανθώδη ζητήματα, αλλά η ΕΕ θα πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να στηρίξει το «ξεπάγωμα» των σχέσεων.

Θα πρέπει επίσης να βασιστεί σε αυτό, ξεκινώντας έναν δομημένο διάλογο για την ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική με την Τουρκία, ενισχύοντας την ευρωπαϊκή ασφάλεια και βελτιώνοντας τη συνεργασία με έναν σημαντικό γεωπολιτικό παίκτη και εταίρο του ΝΑΤΟ.

Η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο

Οι προσδοκίες για τη βελτίωση των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας πρέπει να παραμείνουν συγκρατημένες. Η σχέση χαρακτηρίζεται από ένα σύνολο αλληλένδετων διαφορών, συνυφασμένων με τις αντιλήψεις των δύο χωρών για την κυριαρχία τους, όπου οποιοσδήποτε συμβιβασμός είναι δύσκολος και πολιτικά επικίνδυνος.
Οι χώρες διαφωνούν σχετικά με τα όρια των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών τους (θαλάσσια σύνορα) στην Ανατολική Μεσόγειο, το μήκος των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο, (όπου η Άγκυρα αμφισβητεί επίσης το καθεστώς ορισμένων νησιών και νησίδων), και είναι πικρά διχασμένες από τη μακροχρόνια κυπριακή κρίση.
Ένα χαρακτηριστικό του σημερινού «ξεπαγώματος» είναι ότι επικεντρώνεται στις διμερείς ελληνοτουρκικές σχέσεις και όχι στην τριμερή σχέση Τουρκίας-Ελλάδας και Κύπρου.
Οι απόψεις της Άγκυρας και της Αθήνας για το πλαίσιο εντός του οποίου πρέπει να αντιμετωπιστεί το Κυπριακό ζήτημα αποκλίνουν η μία από την άλλη: Η Τουρκία οδεύει προς τη λύση  δύο κρατών, ενώ η Αθήνα και η Λευκωσία εμμένουν στο ομοσπονδιακό πλαίσιο.

Προηγουμένως οι διαφωνίες αυτές είχαν λάβει σε μεγάλο βαθμό τη μορφή «παγιωμένων» συγκρούσεων, αλλά οι εξελίξεις της τελευταίας δεκαετίας τις μετέτρεψαν σε ενεργές κρίσεις.
Σε περιφερειακό επίπεδο, οι ανακαλύψεις φυσικού αερίου από το Ισραήλ (2009-10), την Κύπρο (2011) και την Αίγυπτο (2015) ενθάρρυναν την Τουρκία να στείλει γεωτρύπανα στην Ανατολική Μεσόγειο, μετατρέποντας τις διαφωνίες για τα θαλάσσια σύνορα σε ενεργή κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ο εμφύλιος πόλεμος στη Λιβύη άνοιξε περαιτέρω διαχωρισμούς μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας. Η Άγκυρα στήριξε την υποστηριζόμενη από τον ΟΗΕ κυβέρνηση της Τρίπολης, ενώ χώρες όπως η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Γαλλία στήριξαν τις δυνάμεις του στρατάρχη Khalifa Haftar. Ως αντίδραση στην πολιτική της Τουρκίας υπέρ της Τρίπολης, η Αθήνα υποστήριξε αργότερα τον Haftar και οι τρεις τελευταίες χώρες υποστήριξαν την Ελλάδα στη διαμάχη της με την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Άγκυρα υπέγραψε συμφωνία για τα θαλάσσια σύνορα με την κυβέρνηση της Τρίπολης το 2019, η οποία ερχόταν σε σύγκρουση με την άποψη της Ελλάδας για τα θαλάσσια σύνορά της. Σε απάντηση, η Αθήνα υπέγραψε μια παρόμοια συμφωνία με το Κάιρο το 2020, η οποία ερχόταν σε σύγκρουση με τα δηλωμένα θαλάσσια σύνορα της Άγκυρας.
Σε ένα ευρύτερο επίπεδο, η αντίθεση στην Αραβική Άνοιξη και η πολιτική της Άγκυρας υπέρ της Αραβικής Άνοιξης οδήγησαν αραβικά κράτη όπως η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία και εν μέρει το Ισραήλ πιο κοντά στην Ελλάδα και δημιούργησαν μια γεωπολιτική ρήξη με την Τουρκία.
Σε συστημικό επίπεδο, δύο ζητήματα επιδείνωσαν την κρίση: η αντίληψη της μείωσης του αμερικανικού αποτυπώματος στην περιοχή και η εξαφάνιση του πλαισίου της ΕΕ στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Και τα δύο ενίσχυσαν τους περιφερειακούς ανταγωνισμούς και αποδιοργάνωσαν τις σχέσεις.

Επιπτώσεις για την ευρωπαϊκή ασφάλεια

Παρά τις περιορισμένες προοπτικές για πρόοδο σε αυτό το βασικό σύνολο κρίσεων, το «ξεπάγωμα» των ελληνοτουρκικών σχέσεων είναι εξαιρετικά σημαντικό και αξίζει την πλήρη υποστήριξη της ΕΕ, όχι μόνο για την ενίσχυση της δικής της ασφάλειας.
Η Τουρκία διαδραματίζει κεντρικό ρόλο σε όλους σχεδόν τους βασικούς τομείς της ευρωπαϊκής γειτονίας: στην Ουκρανία και τη Μαύρη Θάλασσα, την Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια και τον Νότιο Καύκασο – και δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Η Ελλάδα και η Γαλλία είναι μέλη της ΕΕ και η Τουρκία είναι επίσημα υποψήφια για ένταξη στην ΕΕ. Όλοι είναι μέλη του ΝΑΤΟ. Οι εντάσεις μεταξύ τους αναπόφευκτα επιβαρύνουν την εσωτερική συνοχή του ΝΑΤΟ και επηρεάζουν αρνητικά την ευρωπαϊκή ασφάλεια ευρύτερα.
Η Άγκυρα εξοργίστηκε από ένα ελληνογαλλικό αμυντικό σύμφωνο που υπογράφηκε το 2021, θεωρώντας ότι στρέφεται κατά της Τουρκίας, καθώς καλύπτει όχι μόνο απειλές που προέρχονται εκτός του ΝΑΤΟ αλλά και εντός της συμμαχίας. Μια δήλωση προθέσεων Τουρκίας-Ηνωμένου Βασιλείου για αμυντική συνεργασία, που υπογράφηκε στις 23 Νοεμβρίου 2023, προκάλεσε αναστάτωση στην Αθήνα – αν και είναι ποιοτικά διαφορετική από το ελληνογαλλικό σύμφωνο, καθώς δεν έχει δεσμεύσεις ασφαλείας.
Η καλύτερη διαχείριση των διαφορών μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας είναι ζωτικής σημασίας για να τεθούν οι βάσεις για μια πιο συνεργατική και όχι ανταγωνιστική γεωπολιτική σχέση μεταξύ της Τουρκίας και της Δύσης στην κοινή τους γειτονιά – και για να αποφευχθεί η ενδοσυμμαχική ρήξη και η ένταση εντός του ΝΑΤΟ.

Σχέσεις Τουρκίας-Δύσης και γεωπολιτική

Η προσπάθεια αξιοποίησης της ελληνοτουρκικής προσέγγισης και αντιμετώπισης της κρίσης στην Ανατολική Μεσόγειο μπορεί να έχει θετικό αντίκτυπο στη μελλοντική διαμόρφωση των ευρύτερων σχέσεων της Άγκυρας με τη Δύση.
Το πρώτο βήμα θα πρέπει να είναι η έναρξη ενός δομημένου διαλόγου μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας για την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας. Παρά την καθυστέρηση της ενταξιακής διαδικασίας της Τουρκίας στην ΕΕ, ένας τέτοιος διάλογος είναι ζωτικής σημασίας.
Σε μια εποχή ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, κατά την οποία η ευρωπαϊκή ασφάλεια αμφισβητείται θεμελιωδώς από τη Ρωσία, και σημαντικές γεωπολιτικές αναδιαρθρώσεις λαμβάνουν χώρα στις κοινές γειτονιές της Τουρκίας και της ΕΕ, ο διάλογος θα είναι ζωτικής σημασίας για την επίτευξη θετικών αποτελεσμάτων σε τρεις βασικούς παράγοντες που θα διαμορφώσουν το μέλλον των σχέσεων Τουρκίας-Δύσης.
Το πρώτο είναι το πώς οι δύο πλευρές τοποθετούνται σε σχέση με τη Ρωσία και την Κίνα. Δεύτερον, πώς η Τουρκία θα εμφανιστεί στην προσπάθεια της Δύσης να μειώσει την εξάρτησή της από την Κίνα στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού – γεγονός που με τη σειρά του θα επηρεάσει σε ποιο βαθμό η τουρκική οικονομία θα παραμείνει δομικά αγκυροβολημένη στο δυτικό οικονομικό οικοσύστημα. Τρίτον, αν η Τουρκία και η ΕΕ μπορούν να είναι εταίροι ή αντίπαλοι στη γειτονιά τους.
Ένας διάλογος για την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας μεταξύ της Άγκυρας και των Βρυξελλών μπορεί ενδεχομένως να θέσει τα θεμέλια για περισσότερο συντονισμό και σύγκλιση και καλύτερη διαχείριση των διαφορών τους.
Η ΕΕ θα πρέπει να ξεκινήσει προσκαλώντας τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών στις συναντήσεις Gymnich, τις άτυπες συναντήσεις των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ που πραγματοποιούνται κάθε έξι μήνες, και να προσπαθήσει να καθορίσει έναν πιθανό τουρκικό ρόλο στην Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) της ΕΕ.
Η τουρκική εκπροσώπηση θα αποτελούσε σημαντική αναγνώριση του γεγονότος ότι δεν μπορεί να δημιουργηθεί βιώσιμη ευρωπαϊκή τάξη ασφαλείας χωρίς τον σαφή καθορισμό του ρόλου της Τουρκίας”.

https://www.militaire.gr/to-geopolitiko-pioni-poy-legetai-ellada-kai-oi-ypoptes-eisigiseis-apo-vretania/

Η ουτοπία ενός κράτους με δύο έθνη στην Παλαιστίνη

0

Οι ελπίδες για ένα ενιαίο κράτος Εβραίων και Αράβων στην Παλαιστίνη, τις οποίες κάποτε έτρεφε μέρος του σιωνιστικού κινήματος, αλλά και η εβραϊκή Αριστερά της εποχής, αποτελούν σήμερα ουτοπία. Από νωρίς η Αριστερά παραιτήθηκε από αυτό προς όφελος, τελικά, της διχοτόμησης της Παλαιστίνης.

Στην Παλαιστίνη, ο κομμουνισμός θεμελιώθηκε το 1919 από Εβραίους μετανάστες, που είχαν εγκαταλείψει το σιωνιστικό κίνημα για να ιδρύσουν το Εβραϊκό Εργατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το 1922, το κόμμα πήρε στα γίντις (1) την ονομασία Palestinishe Kommunistishe Partei (Παλαιστινιακό Κομμουνιστικό Κόμμα, ΠΚΚ). Το ΠΚΚ προσχώρησε στην 3η Διεθνή (Κομιντέρν), που διευθυνόταν από το σοβιετικό κομμουνιστικό κόμμα (ΚΚΣΕ).

Σε όλη τη διάρκεια της ύπαρξής του, το συγκεκριμένο κόμμα απέρριπτε τον σιωνισμό, καθώς τον θεωρούσε αποικιοκρατικό κίνημα χωρίς νομιμοποίηση. Οι κομμουνιστές θεωρούσαν ότι οι Εβραίοι όλου του κόσμου δεν αποτελούσαν ιδιαίτερο έθνος και πίστευαν ότι μετά από δύο χιλιάδες χρόνια δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν ιστορικά δικαιώματα στην Παλαιστίνη. Απέρριπταν τη Διακήρυξη Μπάλφουρ (2), την οποία χαρακτήριζαν ιμπεριαλιστική πράξη στην πιο καθαρή της μορφή, καλούσαν σε εκδίωξη των Βρετανών και υποστήριζαν τη δημιουργία ενός δημοκρατικού κράτους με αραβική πλειοψηφία, όπου οι Εβραίοι, μεταξύ τους και όσοι είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή μετά το 1918, θα ήταν πολίτες με ίσα δικαιώματα. Οι θέσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα το ΠΚΚ, σε όλη τη διάρκεια της βρετανικής εντολής (1922-1948), να συγκεντρώνει το μίσος της εβραϊκής πλευράς και να παραμένει απομονωμένο, καθώς κατάφερνε εξίσου δύσκολα να βρει υποστήριξη μεταξύ των Αράβων. Ωστόσο, η μεγάλη αραβική εξέγερση της δεκαετίας του 1930 επέτρεψε στο ΠΚΚ να ενισχύσει τις γραμμές του και να αποκτήσει κάποια επιρροή στους εργάτες των αστικών κέντρων. Στο όνομα του «προλεταριακού διεθνισμού», το ΠΚΚ δεν σταμάτησε, στη διάρκεια όλης αυτής της περιόδου, να κηρύσσει την αλληλεγγύη μεταξύ του τοπικού πληθυσμού και της κοινότητας των μεταναστών.

Η απομόνωση του κόμματος από τους Εβραίους περιορίστηκε αισθητά μετά την είσοδο της ΕΣΣΔ στον πόλεμο το 1941. Επίσης, η αλλαγή θέσης του ΠΚΚ στο ζήτημα της εγκατάστασης Εβραίων στην Παλαιστίνη τού επέτρεψε να διευρύνει σημαντικά την επιρροή του. Το κόμμα ξεκίνησε μια σταδιακή στροφή στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, με τη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας σε σχέση με τη ναζιστική επιχείρηση εξόντωσης των Εβραίων. Η διατήρηση στο έδαφος της Γερμανίας στρατοπέδων επιζώντων και προσφύγων, τους οποίους κανένα δυτικό κράτος δεν ήταν διατεθειμένο να υποδεχθεί, δημιουργούσε μια ανυπόφορη κατάσταση που οδήγησε τους Εβραίους κομμουνιστές της Παλαιστίνης να αναθεωρήσουν τη θέση τους.

Το 1943, το ΠΚΚ διασπάστηκε. Οι Άραβες υποστηρικτές του ίδρυσαν τον Σύνδεσμο Εθνικής Απελευθέρωσης, με επικεφαλής τον Εμίλ Τουμά, έναν νεαρό και λαμπρό διανοούμενο από τη Χάιφα, που έγινε μαρξιστής κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Κέιμπριτζ. Οι κομμουνιστές αυτοί δεν εκτιμούσαν καθόλου τη στροφή που επιχειρούσαν οι Εβραίοι σύντροφοί τους προς την αναγνώριση μιας εβραϊκής εθνικής ταυτότητας η οποία βρισκόταν υπό διαμόρφωση και σε εξέλιξη.

Έτσι, τα αραβικής καταγωγής μέλη του ΠΚΚ δεν έλαβαν μέρος στο συνέδριο του κόμματος το 1944. Εκεί, οι Εβραίοι κομμουνιστές αποφάσισαν να διατηρήσουν την υποστήριξή τους σε ένα ανεξάρτητο δημοκρατικό κράτος στην Παλαιστίνη, χωρίς όμως αυτή τη φορά να διευκρινίζουν εάν θα έπρεπε να είναι αραβικό ή εβραϊκό. Ο Μέιρ Βίλνερ, ένα από τα νεαρά και δυναμικά ηγετικά στελέχη του κόμματος, ο οποίος είχε έρθει στην Παλαιστίνη από το Βίλνιους το 1938, εξηγούσε: «Η δημιουργία ενός ανεξάρτητου δημοκρατικού κράτους θα εγγυηθεί την πλήρη ισότητα δικαιωμάτων για την εβραϊκή μειονότητα» (3).

Ο Σμούελ Μικούνις, εκπρόσωπος του κόμματος, καθώς και τα υπόλοιπα ηγετικά στελέχη, τηρούσαν επιφυλακτική στάση, δίσταζαν και αμφιταλαντεύονταν ως προς την επιχειρούμενη μετατόπιση που προωθούσε ο Βίλνερ και η σύντροφός του Έσθερ Βιλένσκα και υποστήριζαν πολλοί νέοι. Ο Βίλνερ και η Βιλένσκα δεν δίστασαν να επιταχύνουν τη μετατόπιση προς μια πρωτότυπη πολιτική γραμμή. Έτσι, τον Μάρτιο του 1945, ο Βίλνερ, σε ομιλία του στις τοπικές επιτροπές του κόμματος, δήλωνε: «Ο αποκλειστικά αραβικός χαρακτήρας της χώρας έχει στην ουσία τροποποιηθεί, από τη μία πλευρά ως προς τη σύνθεση του πληθυσμού και, από την άλλη, ως προς την οικονομία της. Η Παλαιστίνη έχει σήμερα δύο έθνη. Να η ιστορική αλλαγή που βρίσκεται σε εξέλιξη (…) και από όπου προκύπτουν, όσον αφορά την πολιτική μας, μακροπρόθεσμα συμπεράσματα» (4).

Ήταν, απ’ ό,τι φαίνεται, η πρώτη φορά που ένας κομμουνιστής ηγέτης στην περιοχή διατύπωνε, έστω και διακριτικά, την έννοια των «δύο εθνών». Στο 9ο συνέδριό του, που πραγματοποιήθηκε την ίδια χρονιά, το ΠΚΚ αποφασίζει να ταχθεί ανοιχτά υπέρ «ενός [ενιαίου] αραβο-εβραϊκού κράτους», το οποίο «πρέπει να ιδρυθεί με βάση την αρχή της ισότητας των δικαιωμάτων, χωρίς διακρίσεις λόγω φυλής, εθνικότητας, θρησκείας ή φύλου, και, επομένως, με βάση την αρχή της ισότητας του εθνικού δικαιώματος Εβραίων και Αράβων στην ελεύθερη εθνική, οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη». Έναν χρόνο αργότερα, το 1946, κατά το 10ο συνέδριο του ΠΚΚ, θα αποφασιστεί τελικά ότι «η Παλαιστίνη είναι ένα κράτος με δύο έθνη».

Πράγματι, από εκεί και πέρα, οι Εβραίοι κομμουνιστές άρχισαν να αντικαθιστούν τον καθιερωμένο αντισιωνισμό τους με θέσεις που θα μπορούσαν, με κάποια επιφύλαξη, να χαρακτηριστούν «α-σιωνιστικές», χωρίς δηλαδή μια εξ ορισμού αντίθεση απέναντι στον σιωνισμό. Δεν υποστήριζαν τη μαζική μετανάστευση Εβραίων προς την Παλαιστίνη αλλά, για ανθρωπιστικούς λόγους, διαπιστώνοντας τη σκληρή πραγματικότητα των στρατοπέδων επιζώντων στην Ευρώπη, ούτε και αντιτίθονταν σε αυτήν και, μάλιστα, κατάγγελλαν τους μηχανισμούς που είχαν εγκαταστήσει οι Βρετανοί για να εμποδίσουν την «παράνομη» εισροή μεταναστών. Απέρριπταν ωστόσο τη δημιουργία ενός αποκλειστικά εβραϊκού κράτους και δεν διανοήθηκαν ούτε για μια στιγμή ότι μια τέτοια οντότητα θα έπρεπε να θέσει τέλος στην εβραϊκή «διασπορά» και ότι όλοι οι Εβραίοι του κόσμου θα έπρεπε να συρρεύσουν στο Eretz Israel (τη «Γη της Επαγγελίας»).

Ωστόσο, να διατυπώνει το ΠΚΚ την πρόταση για κράτος δύο εθνών χωρίς να είναι σε θέση να επανιδρύσει ένα κομμουνιστικό κόμμα με μέλη και από τις δύο εθνότητες θεωρήθηκε παραλογισμός από μεγάλο μέρος της κομματικής βάσης. Έτσι, το «εβραϊκό» κόμμα επιδίωξε να αποκαταστήσει τη συνεννόηση με τον Σύνδεσμο Εθνικής Απελευθέρωσης, ώστε να συνενωθούν σε ένα κοινό εβραιο-αραβικό κίνημα. Ο Σύνδεσμος απέρριψε κατηγορηματικά μια τέτοια συγχώνευση που είχε ως απώτερο στόχο ένα κράτος δύο εθνών. Επέμενε στη διεκδίκηση ενός δημοκρατικού κράτους, μιας «ελεύθερης αραβικής πατρίδας», η οποία θα προστάτευε με ειλικρίνεια όλες τις μειονότητές της. Διάφορες δράσεις υιοθετήθηκαν από κοινού με τους Εβραίους, όπως απεργίες και διαδηλώσεις, αλλά η αραβική πλευρά συνέχισε να αρνείται κατηγορηματικά την υποστήριξη της υποδοχής προσφύγων από την Ευρώπη, από τη στιγμή που δεν ήταν έτοιμες να πράξουν κάτι ανάλογο και άλλες χώρες του κόσμου.

Τον Φεβρουάριο του 1947, πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο μια συνάντηση των κομμουνιστικών κομμάτων που δραστηριοποιούνταν στο σύνολο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας: ο Τουμά εκπροσώπησε τον Σύνδεσμο Εθνικής Απελευθέρωσης και ο Μικούνις το Κομμουνιστικό Κόμμα. Στην παρέμβασή του, ο Τουμά διατύπωσε την παραδοσιακή θέση σύμφωνα με την οποία ένα ενιαίο δημοκρατικό κράτος, με σεβασμό στα πολιτικά δικαιώματα της εβραϊκής μειονότητας, αλλά όχι και στις εθνικές επιδιώξεις της, αποτελούσε την κατάλληλη λύση σε μια τόσο περίπλοκη κατάσταση. Σχεδόν όλοι οι εκπρόσωποι των αραβικών κομμουνιστικών κομμάτων υιοθετούσαν τη συγκεκριμένη θεώρηση. Ο Μικούνις, αντίθετα, εξέφρασε τις θέσεις περί δύο εθνών των Βίλνερ και Βιλένσκα, που υπογράμμιζαν: «Δύο εθνικές ομάδες ζουν στη χώρα. Οποιοδήποτε πρόγραμμα λύσης του προβλήματος πρέπει να λάβει υπόψη του αυτή την πραγματικότητα και να εγγυηθεί στους δύο λαούς ίσα δικαιώματα και δυνατότητες ανάπτυξης» (5). Παράλληλα, ο Μικούνις εξέφρασε την αντίθεσή του τόσο στην προοπτική ενός αραβικού δημοκρατικού κράτους όσο και στη διχοτόμηση της χώρας με τη δημιουργία ξεχωριστού εβραϊκού κράτους.

Αρκετά κομμουνιστικά κόμματα αντιμετώπισαν θετικά τις θέσεις του Μικούνις, στον απόηχο της εξόντωσης μεγάλου μέρους των Εβραίων της Ευρώπης, υπήρξε όμως και ένα κόμμα από τη Μέση Ανατολή που επιδοκίμασε τα επιχειρήματα αυτά: επρόκειτο για το Αιγυπτιακό Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης, το σημαντικότερο κομμουνιστικό ρεύμα στην Αίγυπτο εκείνη την εποχή, που το 1945 είχε εκφραστεί υπέρ μιας λύσης δύο εθνών στην Παλαιστίνη. Ηγέτης του ήταν ο Ανρί Κιριέλ, μαρξιστής από εβραϊκό περιβάλλον. Ο Κιριέλ είχε συντάξει αναφορά για την κατάσταση της εβραϊκής κοινότητας στην Παλαιστίνη, όπου υπογράμμιζε την ενισχυόμενη αντίθεση μεταξύ σιωνισμού και Μεγάλης Βρετανίας, επικρίνοντας ταυτόχρονα τις θέσεις της αριστερής πτέρυγας του σιωνιστικού κινήματος, αλλά και την πλατφόρμα του Συνδέσμου Εθνικής Απελευθέρωσης του Τουμά. Ο Κιριέλ εκδήλωνε επίσης τη θετική του διάθεση απέναντι στη νέα θέση του ΠΚΚ υπέρ των δύο εθνών.

Είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι η μετατόπιση του ΠΚΚ και της ομάδας του Κιριέλ προς την ιδέα των δύο εθνών πραγματοποιήθηκε με αυτόνομο τρόπο, χωρίς να υπαγορευθεί από τη Μόσχα. Η Κομιντέρν είχε βέβαια διαλυθεί από το 1943, αλλά οι Αιγύπτιοι και οι Εβραίοι κομμουνιστές είχαν πιθανότατα διαισθανθεί, μέσα από τις επαφές τους με τους Σοβιετικούς κομμουνιστές, ότι δεν θα υπήρχε ισχυρή αντίθεση σε μια πολιτική γραμμή που θα αποσκοπούσε στην αναγνώριση του εθνικού χαρακτήρα του εβραϊκού Γισούβ (6) που συγκροτείτο στην Παλαιστίνη. Όπως και οι δυτικές χώρες, ελάχιστα πρόθυμες να υποδεχθούν τους Εβραίους επιζώντες, έτσι και η ΕΣΣΔ δεν έδειχνε ιδιαίτερη επιθυμία να επιστρέψουν στις χώρες καταγωγής τους οι Εβραίοι πρόσφυγες από την Ανατολική Ευρώπη, που ακόμη κρατούνταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε γερμανικό έδαφος. Επιπλέον, οι Σοβιετικοί διέβλεπαν το ενδεχόμενο μιας συμμαχίας με το εβραϊκό Γισούβ, το οποίο αντιτίθετο όλο και πιο έντονα στη βρετανική παρουσία στην Παλαιστίνη. Και, πράγματι, τον Μάιο του 1947, ο Αντρέι Γκρομίκο, τότε μόνιμος αντιπρόσωπος της ΕΣΣΔ στον ΟΗΕ και μετέπειτα Σοβιετικός υπουργός Εξωτερικών, δήλωνε ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού, προκαλώντας έκπληξη σε όλους τους κομμουνιστές της Μέσης Ανατολής, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο: «Η σοβιετική αντιπροσωπεία καταλήγει στην αναγκαιότητα υπεράσπισης των νόμιμων δικαιωμάτων Εβραίων και Αράβων μέσω της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου και δημοκρατικού κράτους δύο εθνών, με ίσα δικαιώματα και για τους δύο λαούς» (7).

Μερικούς μήνες αργότερα, η ΕΣΣΔ και τα κράτη-δορυφόροι της στην Ανατολική Ευρώπη υποστήριξαν την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης και τη δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών, ενός εβραϊκού και ενός αραβικού. Το ΠΚΚ και ο Σύνδεσμος Εθνικής Απελευθέρωσης (με την εξαίρεση του Τουμά και μερικών ακόμη γνωστών στελεχών) αποδέχθηκαν τη σοβιετική εντολή, συγχωνεύθηκαν και άλλαξαν το όνομά τους σε Ισραηλινό Κομμουνιστικό Κόμμα (Maki). Ο Βίλνερ, στο όνομα του κόμματος, έβαλε την υπογραφή του στη διακήρυξη της ανεξαρτησίας του κράτους του Ισραήλ, την ώρα που άλλα ηγετικά στελέχη του κόμματος μετέβαιναν στην Ανατολική Ευρώπη προκειμένου να εξασφαλίσουν όπλα για την υπεράσπιση του νέου εβραϊκού κράτους. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: κατά τη διάρκεια μιας μικρής χρονικής περιόδου, η Μόσχα ήταν περισσότερο φιλοσιωνιστική από την Ουάσινγκτον.

ΕΠΙΜΕΤΡΑ

(1) Η μάχη των αριθμών

Σύμφωνα με την Παλαιστινιακή Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία, η Δυτική Όχθη είχε πληθυσμό 3,1 εκατομμύρια κατοίκους το 2021 και η Λωρίδα της Γάζας 2,1 εκατομμύρια. Αν προσθέσουμε 1,9 εκατομμύρια Άραβες που έχουν καταγραφεί ως τέτοιοι από την Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία του Ισραήλ, η επικράτεια της ιστορικής Παλαιστίνης έχει 7,2 εκατομμύρια Παλαιστίνιους, 6,9 εκατομμύρια Εβραίους και 472.000 “άλλους”. Η Υπηρεσία Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή (UNRWA) μετρά επίσης 3,4 εκατομμύρια Παλαιστίνιους πρόσφυγες στις γειτονικές χώρες.

(2) Ο εποικισμός συνεχίζεται

Στις 27 Σεπτεμβρίου, ο Ειδικός Συντονιστής για την Ειρηνευτική Διαδικασία στη Μέση Ανατολή παρουσίασε την κατάσταση στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Ο Τορ Βένεσλαντ σημείωσε ότι οι ισραηλινές αρχές συνέχισαν το παράνομο σχέδιο κατασκευής 6.300 μονάδων στην περιοχή Γ της Δυτικής Όχθης, συμπεριλαμβανομένης της αναδρομικής νομιμοποίησης τριών φυλακίων, ενώ στην Ανατολική Ιερουσαλήμ προχωρά η κατασκευή χιλιάδων κατοικιών. Στις 11 Σεπτεμβρίου παρουσιάστηκε σχέδιο για 3.500 κατοικίες σε γη που ανήκει στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία. Ταυτόχρονα, συνεχίζονται οι κατεδαφίσεις και οι κατασχέσεις παλαιστινιακών περιουσιών. «Τα παιδιά εκδιώκονται από τα σπίτια τους», εξήγησε.

(3) Αποδοκιμασία

Στις 22 Ιουλίου 1946, μια έκρηξη στο υπόγειο του ξενοδοχείου King David Hotel στην Ιερουσαλήμ, την έδρα της βρετανικής κυβέρνησης στην Παλαιστίνη, σκότωσε σχεδόν εκατό ανθρώπους. Όπως και πολλές άλλες, την ευθύνη για την επίθεση αυτή ανέλαβε η Irgun, μια παράνομη οργάνωση της οποίας εκείνη την εποχή ηγείτο ο Μεναχέμ Μπέγκιν –ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός του Ισραήλ από το 1977 έως το 1983. Δύο ημέρες αργότερα, ο Γάλλος Γενικός Πρόξενος έγραψε στον πρωθυπουργό Ζωρζ Μπιντώ: «Το εβραϊκό πρακτορείο και ο εβραϊκός Τύπος εξέφρασαν την αποδοκιμασία τους. Το γεγονός παραμένει ότι ο εβραϊκός πληθυσμός στο σύνολό του επιδοκιμάζει κρυφά τους τρομοκράτες, ακόμη και σε τέτοιες υπερβολές».

(4) Ισχυρή υποστήριξη

Στις 2 Νοεμβρίου, η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ ενέκρινε ένα πακέτο βοήθειας ύψους 14,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το Τελ Αβίβ. Το 2016, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα προώθησε ένα πακέτο στρατιωτικής βοήθειας ύψους 38 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη δεκαετία 2019-2028. «Από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Ισραήλ είναι σωρευτικά ο μεγαλύτερος αποδέκτης εξωτερικής βοήθειας των ΗΠΑ», σημείωσε έκθεση του Κογκρέσου τον Μάρτιο του 2023, η οποία ανεβάζει το συνολικό ποσό σε 158 δισεκατομμύρια δολάρια (με την τρέχουσα τιμή του δολαρίου).

Shlomo Sand

Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.
μετάφραση: Βασίλης Παπακριβόπουλος

(1) Yiddish ή γερμανοεβραϊκά είναι η γλώσσα των Εβραίων Ασκενάζι, που ήταν εγκατεστημένοι κυρίως στην Κεντρική και τη Βόρεια Ευρώπη.

(2) Η Διακήρυξη Μπάλφουρ ήταν μια ανοικτή επιστολή, με ημερομηνία 2 Νοεμβρίου 1917, του Άρθουρ Μπάλφουρ, υπουργού Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, προς μία εξέχουσα προσωπικότητα του σιωνιστικού κινήματος, στην οποία το Λονδίνο δήλωνε την υποστήριξή του στη δημιουργία μιας «εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό» στην Παλαιστίνη.

(3) Kol HaAm (Η Φωνή του Λαού), 11 Μαΐου 1944.

(4) Αναφέρεται από τον Shmuel Dotan, στο Κόκκινοι. Το Κομμουνιστικό Κόμμα στο Eretz Israel(στα εβραϊκά), Shevna Hasofer, Κφαρ Σαμπά, 1991.

(5) Βλ. Avner Ben-Zaken, Ο κομμουνισμός ως πολιτιστικός ιμπεριαλισμός (στα εβραϊκά), Resling, Τελ Αβίβ, 2006.

(6) Εβραϊκός όρος που δηλώνει το σύνολο των Εβραίων που βρίσκονταν στην Παλαιστίνη πριν από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ.

(7) Αναφέρεται στο Leon Zeavi, Χωρισμένοι ή μαζί; (στα εβραϊκά), Keter, Τελ Αβίβ, 2005.

 Le Monde Diplomatique

Τα νέα χαρακτηριστικά και το στίγμα του ανασχηματισμού: Ο Πρόεδρος της Κύπρου έδωσε υπουργικά χαρτοφυλάκια, πέραν των τεχνοκρατών, και σε κομματικά στελέχη…

0

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, Λευκωσία

Ο πολυσυζητημένος ανασχηματισμός ανακοινώθηκε χθες. Οι αλλαγές στην κυβέρνηση έχουν δώσει στίγμα και χαρακτηριστικά.  Διαφοροποιούν την εικόνα του πρώτου υπουργικού συμβουλίου καθώς στην πράξη φάνηκε πως υπάρχουν κι άλλες ανάγκες πέραν από τα κριτήρια, που είχαν τεθεί πριν τον σχηματισμό κυβέρνησης, τον Μάρτιο του 2023.

Είναι και ένας ανασχηματισμός διορθωτικών κινήσεων και προφανώς δεν θα είναι και ο τελευταίος. Είναι σαφές πως η διακυβέρνηση έχει πολύ δρόμο να διανύσει και πολύ κουπί να τραβήξει.

Εν πρώτοις, το καινούργιο στοιχείο είναι ότι κομματικά στελέχη έχουν αναλάβει υπουργικά χαρτοφυλάκια. Τούτο αποφεύχθηκε επιμελώς στο πρώτο κυβερνητικό σχήμα του Νίκου Χριστοδουλίδη. Προφανώς διαπιστώθηκε ότι χρειάζονται, πέραν των τεχνοκρατών και οι πολιτικοί, που στην προκειμένη περίπτωση είναι και κομματικοί.

Ο Μιχάλης Δαμιανού, ο Βασίλης Πάλμας, η Μαρία Παναγιώτου και ο Παναγιώτης Παλατές προέρχονται από κομματικούς χώρους. Όπως και ο Επίτροπος Ορεινών Περιοχών, Χαράλαμπος Χριστοφίνας.

  • Η νέα Επίτροπος Περιβάλλοντος, Αντωνία Θεοδοσίου, προέρχεται από τους Οικολόγους και δεν γνωρίζουμε κατά πόσο ο διορισμός της έχει σχέση με τις δηλώσεις του Γιώργου Περδίκη, ότι θα μπορούσε το Κίνημα να συμμετάσχει στην κυβέρνηση.

Η κ. Θεοδοσίου ασχολείται, πάντως, με τα περιβαλλοντικά θέματα εδώ και πάρα πολλά χρόνια κι αυτό είναι προφανώς σοβαρό κριτήριο για την επιλογή της.

Την ίδια ώρα, ο υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, Μάριος Χαρτζιώτης, γνωστός δικηγόρος, ανήκει στην ευρύτερη δεξιά, είναι κομματικά ανένταχτος, ενώ ήταν στην ομάδα υποστηρικτών του μητροπολίτη Λεμεσού. Αλλά και δικηγόρος του Αθανάσιου. Αυτή η επιλογή, αν και μη κομματική, έχει πολιτικά χαρακτηριστικά ενώ όπως αναφέρεται λήφθηκαν υπόψη και οι κοινωνικές δράσεις του νέου υπουργού Δικαιοσύνης.

Ο Υφυπουργός Καινοτομίας, Έρευνας και Ψηφιακής Πολιτικής, Νικόδημος Δαμιανού, είναι επιλογή που είχε γίνει πριν τον διορισμό του πρώτου υπουργικού, αλλά τότε δεν υλοποιήθηκε. Όσον αφορά την Υφυπουργό Ευρωπαϊκών Θεμάτων Μαριλένα Ραουνά, πρόκειται για άνθρωπο της απολύτου εμπιστοσύνης του Προέδρου, την είχε επιλέξει και όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών και τώρα στην Προεδρία, ως Διευθύντρια του Διπλωματικού Γραφείου.

Η Μαριλένα Ραουνά  θα σηκώσει το βάρος της κυπριακής Προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που χρονικά τοποθετείται το 2026 (από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούνιο). Υπενθυμίζεται ότι στην πρώτη Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 2012, η τότε κυβέρνηση Χριστόφια είχε διορίσει για τις ανάγκες της Προεδρίας τον πρέσβη Ανδρέα Μαυρογιάννη, ως Υφυπουργό Ευρωπαϊκών Θεμάτων. Συνεπώς,  είναι μια πρακτική που συνηθίζεται.

Με τον χθεσινό ανασχηματισμό φαίνεται να κλείνει και το ενδεχόμενο συμμετοχής του ΔΗΣΥ στην κυβέρνηση. Βέβαια, αυτό το είπε και στη συνέντευξή του στο «Φ» (παραμονή Πρωτοχρονιάς) ο ίδιος ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης όταν ρωτήθηκε: «Το συγκεκριμένο θέμα θεωρώ έχει λήξει. Έγινε μια πρόταση μέσα στο πλαίσιο της έντονης  πεποίθησης  μου για την ανάγκη συλλογικότητας γι’ αντιμετώπιση των μεγάλων προκλήσεων του τόπου και υπήρξε μια αρνητική απάντηση από τον Δημοκρατικό Συναγερμό.

  • Η πρόεδρος του κόμματος και πρόσφατα στον «Φ» μίλησε για υπεύθυνη αντιπολίτευση. “Αυτή είναι η απόφαση του Δημοκρατικού Συναγερμού και ενδεχόμενη αλλαγή αυτής της θέσης δεν είναι κάτι που εναπόκειται σε μένα».

Τα πρόσωπα έχουν σημασία επειδή από την ικανότητα τους θα εξαρτηθεί η υλοποίηση πολιτικών. Από αυτή την ικανότητα θα κριθούν οι νέοι υπουργοί και ο Πρόεδρος, που τους έχει επιλέξει.

Υ.Γ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αναδειχθεί «πρωταθλητής» των ανασχηματισμών. Μόνο κατά τη διάρκεια της περιόδου διακυβέρνησης 1985-1989, είχε προβεί σε επτά ανασχηματισμούς. Κανείς δεν ήταν σίγουρος. Σημειώνεται ότι το 1982 (ένα σχεδόν χρόνο μετά την ανάληψης της εξουσίας), ο τότε υφυπουργός Εξωτερικών, Ασημάκης Φωτήλας, παύθηκε εν πτήσει από τις Βρυξέλλες στην Αθήνα. Ο λόγος; Απέκλινε της γραμμής του Ανδρέα. Προσυπέγραψε κείμενο της τότε ΕΟΚ κατά της πολωνικής κυβέρνησης Γιαρουζέλσκι ενώ η Αθήνα κρατούσε ουδέτερη στάση. Σύμφωνα με το «Έθνος», ο Ανδρέας είχε επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον υπουργό Εξωτερικών, Γιάννη Χαραλαμπόπουλο για να του πει να δει τα βραδινά δελτία γιατί κάτι θα ακούσει που τον ενδιέφερε!

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

Ανάληψη καθηκόντων από τους νέους υπουργούς, υφυπουργούς και επιτρόπους στην Κύπρο: Τελετές παράδοσης και παραλαβής

Πραγματοποιήθηκε στις 8.30 το πρωί η τελετή διαβεβαίωσης των νέων υπουργών, υφυπουργών και επιτρόπων στο Προεδρικό Μέγαρο, στην παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη.

Σε συνέχεια της απόφασης του Προέδρου της Δημοκρατίας να προχωρήσει σε μερικό κυβερνητικό ανασχηματισμό, την Δευτέρα 8 Ιανουαρίου ανακοινώθηκε πως:

  • Υπουργός Άμυνας διορίζεται ο Βασίλης Πάλμας,
  • Υπουργός Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος η Μαρία Παναγιώτου,
  • Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως ο Μάριος Χαρτσιώτης,
  • Υπουργός Υγείας ο Μιχάλης Δαμιανός,
  • Υφυπουργός Καινοτομίας, Έρευνας και Ψηφιακής Πολιτικής ο Νικόδημος Δαμιανού και
  • Υφυπουργός Ευρωπαϊκών Θεμάτων η Μαριλένα Ραουνά.

Επίσης Επίτροπος Πολίτη διορίζεται ο Παναγιώτης Παλατές, Επίτροπος Ορεινών Περιοχών ο Χαράλαμπος Χριστοφίνας και Επίτροπος Περιβάλλοντος η Αντωνία Θεοδοσίου.

Σε ό,τι αφορά τις τελετές παράδοσης/παραλαβής των Υπουργείων και του Υφυπουργείου, ανακοινώθηκε ότι στις 10.30 π.μ. θα γίνει η τελετή στο Υπουργείο Άμυνας, στις 11.15 στο Υπουργείο Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος.

Επίσης τελετές παράδοσης/παραλαβής θα γίνουν στις 12 μ.μ. στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, στις 12.45 μ.μ. στο Υπουργείο Υγείας, στη 1.30 μ.μ. στο Υφυπουργείο Έρευνας, Καινοτομίας και Ψηφιακής Πολιτικής, ενώ στις 2.15 μ.μ. θα γίνει η τελετή για τη νέα Επίτροπο Περιβάλλοντος.

Με πληροφορίες από ΚΥΠΕ

Λευκωσία, Κύπρος

https://hellasjournal.com/2024/01/analipsi-kathikonton-apo-tous-neous-ipourgous-ifipourgous-ke-epitropous-stin-kipro-teletes-paradosis-ke-paralavis/

Γιατί αυτή η αλλαγή; Η οβιδιακή μεταμόρφωση ενός …ταλαντούχου καθηγητή: Από τα “ιερά και όσια” της Λωζάνης, νερό στο μύλο του τουρκικού αναθεωρητισμού!

0

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ*, Αθήνα

Πρωτοείδα τον Άγγελο Συρίγο ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ, πριν μερικές δεκαετίες, στο ελληνικό προξενείο Αργυροκάστρου.

Ήμουν τότε διπλωματικός συντάκτης στον παλαιό «Ελεύθερο Τύπο» και ταξίδευα συχνά στην Αλβανία προσπαθώντας, με τις ευλογίες του αλησμόνητου Μητροπολίτη Κονίτσης Σεβαστιανού, να αναδείξω το δράμα της ελληνικής μειονότητας στη Βόρειο Ήπειρο.

Ανοίγω εδώ μια οφειλόμενη παρένθεση επισημαίνοντας ότι με την εξαίρεση ίσως του Μακαριστού Χριστόδουλου, Ιεράρχης με πατριωτική φλόγα σαν τον Σεβαστιανό δεν έχει ξαναπεράσει στη μεταπολιτευτική περίοδο. Μιλούσε στα συλλαλητήρια και στην κυριολεξία…σειόταν η γη!

Ο Άγιος αυτός Μητροπολίτης μάς άφησε ορφανούς νωρίς, το 1994, αλλά χάρη και στις δικές του παρασκηνιακές ενέργειες είχε ιδρυθεί η ΟΜΟΝΟΙΑ, ενώ -έπειτα από 52 χρόνια απουσίας- είχε ξανανοίξει υπό περιπετειώδεις συνθήκες το ελληνικό Προξενείο Αργυροκάστρου.

  • Ήταν ίσως μια από τις πιο ταραχώδεις και επικίνδυνες περιόδους στη νεότερη ελληνοαλβανική ιστορία, με διπλωματικές συγκρούσεις, με προβοκάτσιες όπως εκείνη στο φυλάκιο της Επισκοπής, με συλλήψεις ομογενών, διωγμούς και κατασκευασμένες δίκες, όπως του Μπελέρη στις μέρες μας.
  • Αλλά και με σύγχρονους ήρωες Έλληνες Προξένους όπως ο Χρήστος Ιακώβου, ο Νίκος Κανέλλος και ο Βασίλης Μπορνόβας που έγραψαν ιστορία τιμώντας το καθήκον τους στο έπακρο.

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ λοιπόν, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, είδα να μπαίνουν στο προξενικό γραφείο Αργυροκάστρου δύο νέοι, εμφανώς ταλαιπωρημένοι, μουσκεμένοι και ξεπαγιασμένοι που έρχονταν οδικώς από τα σύνορα. Ήταν ο Συρίγος με ένα συνεργάτη του. Αδύνατος και σχετικά ψηλός ο ένας, ευτραφής και κοντός ο άλλος, έμοιαζαν με ένα αταίριαστο δίδυμο σε λάθος τόπο.

Ρώτησα διακριτικά τον Πρόξενο τί γυρεύουν στο Αργυρόκαστρο και εκείνος, ελαφρώς συγκαταβατικά, μου είπε ότι μάλλον ήρθαν ως παρατηρητές στο πλαίσιο κάποιου…εθνικού εγχειρήματος. Οι ίδιοι μιλούσαν ελάχιστα και χαμηλόφωνα και επειδή δεν με συγκινεί η ατμόσφαιρα μυστικοπάθειας, γρήγορα εγκατέλειψα την έρευνα.

Μπορεί πράγματι οι άνθρωποι να έπαιρναν μέρος σε κάποια εθνική αποστολή, αλλά στην κατάσταση που εμφανίστηκαν μου θύμισαν περισσότερο ντουέτο…Μπόλεκ και Λόλεκ, οπότε το ενδιαφέρον μου περιορίστηκε στη δική μου αποστολή που ήταν επίσης ευαίσθητη.

Στην πορεία ξανασυνάντησα τον Συρίγο, ως καθηγητή πλέον, με διακριτές εθνικές θέσεις στα ελληνοτουρκικά και έμπρακτο ενδιαφέρον για τη Βόρειο Ήπειρο. Δεν έτυχε να τα πούμε από κοντά, αλλά κέρδισε την εκτίμησή μου διότι η φωνή του ήταν διαφορετική από την κατεστημένη διπλωματική γλώσσα ενδοτισμού που προάγει το ΕΛΙΑΜΕΠ στο ακαδημαϊκό στερέωμα.

Εκτίμησα επίσης τη στάση του στην επίθεση που δέχθηκε έξω από το Πάντειο, το 2017, επειδή είχε την αξιοπρέπεια να κάνει παρατήρηση σε κάποιους μπαχαλάκηδες που βρώμιζαν τους τοίχους του πανεπιστημίου.

Η «αξιοποίησή» του ως γενικού γραμματέα στο Υπουργείο Εσωτερικών από μνημονιακές κυβερνήσεις, κυρίως όμως η είσοδός του στην πολιτική και μάλιστα με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ομολογώ ότι μου δημιούργησαν τις πρώτες επιφυλάξεις. Αλλά κάποιοι φίλοι που εμπιστεύομαι μου έλεγαν να μην ανησυχώ γιατί θα συνεχίσει να είναι η «εθνική φωνή» σε ένα…εθνομηδενιστικό περιβάλλον.

  • Στη συνέχεια οι πυκνές τηλεοπτικές του εμφανίσεις που εξέπεμπαν ένα στοιχείο ακαδημαϊκού ναρκισσισμού, δηλαδή αχρείαστου βερμπαλισμού και αυταρέσκειας, με ξένισαν. Μέχρι που άρχισαν οι περίεργες…γκέλες και οι ακόμη πιο φαιδρές ανασκευές.

Η αρχή έγινε πέρυσι τέτοια εποχή όταν σε μία εντελώς ακατάλληλη συγκυρία που στην πράξη ακύρωνε προσπάθειες πολλών μηνών του γερουσιαστή Μενέντεζ και στελεχών της Ομογένειας, ο Συρίγος, συνήγαγε ότι δεν είναι κακό να αποκτήσει η Τουρκία τα “F-16”, γιατί σε…βάθος  χρόνου αυτό μας συμφέρει!

Η δήλωση προκάλεσε κατάπληξη και ανάγκασε ακόμη και τον εξόχως μετριοπαθή επικεφαλής του HALC, Έντυ Ζεμενίδη, να τον κατακεραυνώσει. Αλλά ο Συρίγος συνέχισε τον χαβά του υποστηρίζοντας ότι τα λεγόμενα του παρερμηνεύθηκαν και ο ίδιος…ξέρει καλύτερα.

Το σοκ συνεχίστηκε όταν λίγους μήνες αργότερα, ο Συρίγος με κάποιες ακόμη γεωστρατηγικές στρεψοδικίες δικαιολόγησε και την εξαφάνιση της Κύπρου από τους Νατοϊκούς χάρτες. Μας…συνέφερε και αυτό.

Στη συνέχεια ήρθε η κεραμίδα του περασμένου Οκτωβρίου με τα…ρεαλιστικά ανταλλάγματα: Να κάνουμε εμείς εκπτώσεις στα χωρικά ύδατα για να δεχτούν οι Τούρκοι το (αναφαίρετο) δικαίωμά μας να θωρακίζουμε στρατιωτικά τα νησιά!

Και εσχάτως έσκασε το απρόσμενο δώρο στον Ερντογάν που χρόνια τώρα παλεύει να αποδομήσει τη Συνθήκη της Λωζάνης, ως παρωχημένη και άδικη για την Τουρκία! Χωρίς περιστροφές ο Συρίγος συντάχθηκε με την τουρκική θέση. Και μετά επιχείρησε να ανασκευάσει κατά την πάγια τακτική του, χωρίς δηλαδή να ανασκευάζει, αλλά ανακαλύπτοντας υπόγειους δεσμούς της «Ακροδεξιάς» με τον…Κασσελάκη.

Θα επιχειρήσω να ερμηνεύσω το φαινόμενο, καταθέτοντας στους αναγνώστες τέσσερα απλούστατα ερωτήματα:

  • (α) Σε μία περίοδο που η Ελλάδα απειλείται ευθέως από τον προαιώνιο εχθρό της, η συγκατάθεση στο να αποκτήσει η Τουρκία πρόσθετα οπλικά συστήματα εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα;
  • (β) Η συγκατάθεση να παραχωρήσουμε θαλάσσια εθνική κυριαρχία για να μας «επιτρέψουν» οι Τούρκοι να ασκήσουμε το δικαίωμα προστασίας των νησιών, εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα;
  • (γ) Η δήλωση ότι, η ιστορική Συνθήκη που κατοχυρώνει το σημερινό στάτους ελληνικής εδαφικής και θαλάσσιας κυριαρχίας στο Αιγαίο είναι…ξεπερασμένη, εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα;
  • (δ) Ένας επιστήμονας που αυτοαναιρείται μέσα σε λίγους μήνες από το «η συνθήκη είναι ιερή» στο «η συνθήκη είναι παρωχημένη», μπορεί να θεωρείται στοιχειωδώς σοβαρός;

Και στα τέσσερα ερωτήματα η απάντηση είναι ένα μεγαλοπρεπές «όχι». Οι θέσεις Συρίγου είναι εξόφθαλμα αντεθνικές και στερούνται σοβαρότητας. Η δε συνακόλουθη ερμηνεία είναι είτε ότι ο κύριος καθηγητής απλά…λάλησε, μέσα στη μέθη του πολιτικαντισμού, είτε ότι νοσταλγεί το υπουργικό αξίωμα και αυτοδιαπομπεύεται συνειδητά προκειμένου να διευκολύνει προειλημμένες και εξίσου αντεθνικές αποφάσεις του πολιτικού  προϊσταμένου του για «μοιρασιές» στο Αιγαίο.

Το γεγονός ότι μετά και από την τρίτη κατά σειρά «γκέλα» ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να μην τον διαγράφει, παραπέμπει στη δεύτερη εκδοχή. Ότι τον χρησιμοποιεί ως «λαγό» για να προλειάνει το έδαφος. Κι όταν τα πράγματα στριμώχνουν, μπουμπουνάει ένα μίνι ανασχηματισμό ώστε να καταλαγιάσουν τα πνεύματα και να πάμε παρακάτω…

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρουν τα κίνητρα της οβιδιακής μεταμόρφωσης, του «πατριώτη» κυρίου Συρίγου, που στο μυαλό μου επιστρέφει στην εντύπωση μιας ελαφρότητας όπως αυτή που είχα στιγμιαία αποκομίσει στο Αργυρόκαστρο.

Με καταπλήσσει όμως ότι, ένας μετά τον άλλον, άνθρωποι που πλησιάζουν το συγκεκριμένο πρωθυπουργικό περιβάλλον είτε αλλοτριώνονται είτε εκμαυλίζονται προδίδοντας διακηρυγμένες αρχές τους. Φαινόμενο προς έρευνα…

FILE PHOTO: Ο εκπρόσωπος της Βουλής Άγγελος Συρίγος καταθέτει στεφάνι στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων μνήμης και τιμής για την 49η επέτειο του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 1974 από τη Χούντα των Συνταγματαρχών, Κυριακή 16 Ιουλίου 2023. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΛΑΧΟΣ

* Γιώργος Χαρβαλιάς
Συγγραφέας του βιβλίου  «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»

https://hellasjournal.com/2024/01/giati-afti-i-allagi-i-ovidiaki-metamorfosi-enos-talantouchou-kathigiti-apo-ta-iera-ke-osia-tis-lozanis-nero-sto-milo-tou-tourkikou-anatheoritismou/

Υπό κατάρρευση ο Ισημερινός: Οι συμμορίες των καρτέλ επιτίθενται σε πολίτες, αστυνομικούς και στρατιώτες

0

Αργεντινή: «Θα στείλουμε στρατιωτικές δυνάμεις στο Κίτο για να αποκαταστήσουν την τάξη αν χρειαστεί»!

Πρωτοφανές χάος επικρατεί στον Ισημερινό ο οποίος «φλέγεται» σε όλη την επικράτειά του όπου οι πανίσχυρες συμμορίες των καρτέλ πραγματοποιούν επιθέσεις κατά πολιτών, αστυνομικών και στρατιωτών, με τελικό σκοπό την ολοκληρωτική κατάρρευση της έννομης τάξης και μαζί της και της κυβέρνησης του προέδρου Ντανιέλ Νομπόα.

Πριν από λίγο η Αργεντινή ανακοίνωσε ότι είναι έτοιμη να αποστείλει στρατιωτικές δυνάμεις στο Κίτο (πρωτεύουσα του Ισημερινού), εάν αυτό καταστεί αναγκαίο, καθώς όπως αναφέρει, ότι συμβαίνει εκεί, αποτελεί πρόβλημα για όλη τη Νότια Αμερική.

Το Περού ανησυχώντας ότι οι συγκρούσεις αυτές μπορεί να επεκταθούν ακόμα και στο εσωτερικό του ανέπτυξε ισχυρές ειδικές αστυνομικές δυνάμεις στα σύνορα με τον Ισημερινό!

Οι ανησυχίες αυτές εδράζουν στο γεγονός ότι τα καρτέλ της Λατινικής Αμερικής συνδέονται με πολλαπλούς και διάφορους τρόπους μεταξύ τους.

 

 

 

 

 

 

 

Ο πρόεδρος του Ισημερινού, ο Ντανιέλ Νομπόα, κήρυξε προχθες Δευτέρα κατάσταση έκτακτης ανάγκης σε όλη την επικράτεια του Ισημερινού, συμπεριλαμβανομένου του σωφρονιστικού συστήματος, μετά την απόδραση του δημοσίου κινδύνου υπ’ αριθμόν ένα, του διαβόητου «Φίτο» —το πραγματικό όνομα του οποίου είναι Χοσέ Αδόλφο Μασίας—, του επικεφαλής της συμμορίας Λος Τσονέρος, και εξεγέρσεις εγκλείστων σε φυλακές.

Η περίπτωση του «Φίτο» δείχνει πως το οργανωμένο έγκλημα στις χώρες της Λατινικής Αμερικής διαθέτει πρωτοφανή δύναμη και τρομακτικές δυνατότητες ακόμα και απέναντι σε κρατικούς οργανισμούς.

Υπενθυμίζεται η περίπτωση του αποθανόντα Κολομβιανού Πάμπλο Εσκομπάρ, καθώς ο «Φίτο» (το όνομά του είναι Χοσέ Αδόλφο Μασίας), θεωρείται σχεδόν «ισάξιός» του, ο οποίος έλεγχε κυριολεκτικά την Κολομβία μέχρι και τον θάνατό του.

Παρόμοια είναι η κατάσταση και στο Μεξικό όπου από το 2006 το κράτος προσπαθεί να επιβληθεί, ακόμα χωρίς επιτυχία, στα μεξικανικά καρτέλ.

Στις ΗΠΑ μάλιστα έχει προταθεί να χαρακτηριστούν ως τρομοκρατικές οργανώσεις και να αποσταλούν στρατιωτικές δυνάμεις (με την συγκατάθεση της μεξικανικής κυβέρνησης βεβαίως) για να αντιμετωπιστούν ριζικά τα καρτέλ.

Οι Αμερικανοί ανησυχούν ιδιαίτερα για τις εγκληματικές οργανώσεις της Λατινικής Αμερικής όχι μόνο γιατί εισάγουν τεράστιες ποσότητες ναρκωτικών στην χώρα, αλλά γιατί έχουν καταφέρει να διεισδύσουν στις ΗΠΑ μέσω των μεταναστών από Μεξικό, Ονδούρα, Ελ Σαλβαδόρ, Ισημερινό και Κολομβία.

Διαθέτουν μεγάλες οικονομικές δυνατότητες που τους δίνει την άνεση να εξαγοράζουν ακόμα και Αμερικανούς σε θέσεις-«κλειδιά», στις υπηρεσίες του νόμου.

Στο Μεξικό έχουν συλληφθεί πολλές φορές Αμερικανοί αστυνομικοί και στρατιώτες, οι οποίοι συνεργάζονταν με τα καρτέλ!

Αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ τόνισε πως η Ουάσιγκτον είναι «εξαιρετικά ανήσυχη» για τη βία στον Ισημερινό, χώρα η οποία βιώνει πλέον κρίση ασφαλείας άνευ προηγουμένου, στο πλαίσιο της οποίας εκτυλίχθηκε ομηρία σε απευθείας μετάδοση σε τηλεοπτικό πλατό.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/ypo-katarreysi-o-isimerinos-oi-symmories-ton-kartel-epitithentai-se-polites-astynomikous-kai-stratiotes-vinteo/

Σ.Μπιμπίλας: «Παραμύθια της Χαλιμάς ένα παιδί να μεγαλώνει με μαμά και μπαμπά»!

0

«Όλα αυτά τα παιδιά που μεγαλώνουν μόνα τους για πολλούς λόγους, αυτούς γιατί δεν τους εξετάζουμε;»

Σε μία άκρως προκλητική δήλωση προχώρησε ο βουλευτής της «Πλεύσης Ελευθερίας» Σπύρος Μπιμπίλας ο οποίος μιλώντας σε ρ/σ, είπε πως «Η άποψη ότι ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά πρέπει να έχει πατέρα και μητέρα είναι παραμύθια της Χαλιμάς».

Συνεχίζοντας την πρωτοφανή επιχειρηματολογία του, είπε: «Είναι πρότυπο οι γονείς, αλλά πείτε μου πόσα εκατομμύρια παιδιά μεγαλώνουν μόνο με την μητέρα ή μόνο με τον πατέρα ή καβγαδίζουν όλη μέρα. Αυτό είναι πολύ παραμυθάκι. Όλα αυτά τα παιδιά που μεγαλώνουν μόνα τους για πολλούς λόγους, αυτούς γιατί δεν τους εξετάζουμε;».

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/provocateur/s-mpimpilas-paramythia-tis-xalimas-ena-paidi-na-megalonei-me-mama-kai-mpampa/

Χωρίς περιστροφές ο Ρ.Τ.Ερντογάν: «Θα προστατεύσουμε τη Γαλάζια Πατρίδα από το Αιγαίο μέχρι τη Μεσόγειο – Είδατε τι κάναμε στο Καραμπάχ»

0

«Η ΜΙΤ έχει πολύ δουλειά να κάνει»

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χωρίς περιστροφές επανέφερε την εμπρηστική και ανιστόρητη ρητορική της Γαλάζιας Πατρίδας μιλώντας μάλιστα για το ζήτημα ενώπιον του 97ου επετειακού προγράμματος των μυστικών υπηρεσιών της MİT.

Ειδικά η αναφορά στην κατάληψη του Καραμπάχ από τις αζέρικες δυνάμεις με την συνδρομή και τουρκικών μονάδων δείχνει ότι για την επέκταση των τουρκικών συμφερόντων η Άγκυρα βασίζεται ισχυρά στις ένοπλες δυνάμεις της.

Μάλιστα ανέφερε ότι οι μυστικές υπηρεσίες θα έχουν “δουλειά” στην επέκταση των εθνικών συμφερόντων της Τουρκίας οπουδήποτε ενώ οι αναφορές για το Αιγαίο έρχονται λίγες μόλις ημέρες μετά την ανακοίνωση της νέας τεράστιας παραγγελίας νέων πολεμικών σκαφών, αεροπλανοφόρου και υποβρυχίων σε συνδυασμό με τα όσα ήδη ναυπηγούνται σε τρία ναυπηγεία ταυτόχρονα!

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση όμως βλέπει “θετική ατζέντα” και ο ΥΠΕΞ δεν ξεχνούσε να κάνει υπόκλιση στον Τούρκο πρόεδρο.

«Δεν συμπεριφερόμαστε όπως παλιά, σκεπτόμενοι τι λένε οι άλλοι. Καθορίζουμε τις πολιτικές μας γύρω από την Τουρκία. Προσπαθούμε να το κάνουμε αυτό ανεξάρτητα από το τι λέει κάποιος. Υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντα της χώρας μας τόσο διπλωματικά όσο και στρατιωτικά.

Οι δραστηριότητές μας είναι ένα παράδειγμα αυτού. Η απελευθέρωση του Καραμπάχ με τους αδελφούς μας από το Αζερμπαϊτζάν είναι ένα από αυτά.

Η θέλησή μας να προστατεύσουμε τη Γαλάζια Πατρίδα από το Αιγαίο μέχρι τη Μεσόγειο και την Ανατολική Μεσόγειο είναι ένα από αυτά. Τα επιτεύγματα της χώρας μας δεν ήταν τυχαία. Ο στρατός μας και οι εξωτερικές υποθέσεις, ειδικά η MİT, έχουν πολύ σκληρή δουλειά και προσπάθεια» ισχυρίστηκε.

Επίσης, επιχείρησε να προβάλει την Τουρκία ως ισχυρή δύναμη και ως παίκτη της παγκόσμιας σκακιέρας. «Η χώρα μας βρήκε τον πραγματικό της άξονα, το όνομα αυτού του άξονα είναι ο άξονας της Τουρκίας» υπογράμμισε επίσης.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/r-t-erntogan-tha-prostateysoume-ti-galazia-patrida-apo-to-aigaio-mexri-ti-mesogeio/

Τι συμβαίνει στα 3.000 ιδιωτικά Μικροβιολογικά Εργαστήρια της χώρας;

6

Πώς θα φαινόταν σε ένα μισθωτό ιδιωτικό υπάλληλο αν ξαφνικά στο τέλος του μήνα, ενώ είχε δουλέψει όλες τις ημέρες, τον ενημέρωνε ο εργοδότης του ότι θα τον πληρώσει μόνο το 30 % του μισθού του αναθεωρώντας τη Συμφωνία Πρόσληψης του, επειδή έπεσε έξω στις άλλες δαπάνες της επιχείρησης και ότι θέλει να ισοφαρίσει τη χασούρα από αυτόν και πράγματι, του καταθέτει 70% λιγότερα χρήματα του μισθού του;

Θα έφευγε έτσι δεν είναι ; Θα άλλαζε δουλειά- σωστά ;

Πώς θα φαινόταν αν επίσης από εκείνη τη στιγμή και έπειτα του ανακοίνωνε ότι θα τον πληρώνει πάντα 70% λιγότερο από αυτά που συμφώνησαν στην πρόσληψη αναθεωρώντας τη συμφωνία πρόσληψης του, μιας και καλόμαθε με τη μίας φοράς μείωση που του έκανε και δηλώνει αδύναμος να περιορίσει τις άλλες δαπάνες της επιχείρησης στο μέλλον και πρέπει πάντα να ισοφαρίζει τη χασούρα από αυτόν.

Πόσο μάλλον όταν πράγματι βλέπει ότι οι επόμενοι μισθοί μπαίνουν πάντα με 70% λιγότερο; Θα έφευγε; Θα άλλαζε δουλειά – σωστά ;

Πώς θα φαινόταν αν επιπλέον των παραπάνω, ξαφνικά έλεγε ο εργοδότης ότι επειδή είναι αδύναμος να περιορίσει τις άλλες δαπάνες του που όλο και μεγαλώνουν, είναι υποχρεωμένος ο υπάλληλός του να τον στηρίξει και να του επιστρέψει και χρήματα από το μισθό του από τα προηγούμενα 10 χρόνια ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ για να τον στηρίξει τώρα στην ανεπάρκεια του;

Πώς θα του φαινόταν, λοιπόν, αν έβλεπε από τον ήδη μειωμένο μισθό που του μείωσε ο εργοδότης κατά 70%, να του κρατά και χρήματα  αναδρομικά, αναθεωρώντας τη συμφωνία πρόσληψης του,  να τον μειώνει κι άλλο, μια και τώρα θα του χρωστά και από πάνω;  Θα είχε φύγει τρέχοντας να αλλάξει δουλειά – αν μπορούσε – σωστά;

Πώς θα φαινόταν σε ένα μισθωτό δημόσιο υπάλληλο αν τα έκανε όλα αυτά η δημόσια υπηρεσία του ΑΝΑΘΕΩΡΩΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΡΟΣΛΗΨΗΣ ΤΟΥ και δεν είχε εναλλακτικές να αλλάξει δουλειά; Πώς θα του φαινόταν αν ήταν ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ να δουλεύει και να χρωστά για το παρελθόν ολοένα και περισσότερο, επειδή το κράτος απλά πέφτει έξω και να παίρνει ολοένα και λιγότερα και βάσει της σύμβασής του και ακόμα και όταν φύγει να είναι δεσμευμένος να χρωστά όσα ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ του έχουν χρεώσει μέχρι να πεθάνει;

Πώς θα φαινόταν σε ένα ελεύθερο επαγγελματία να έκανε μια σύμβαση -μια συμφωνία και να δούλευε και να έκοβε τιμολόγιο και να του έλεγε ο πελάτης του ότι, επειδή τα χάλασε αλλού τα χρήματά του, όχι μόνο δεν θα τον πληρώσει -παρά μόνο το 30% με το έτσι θέλω- αλλά και μονομερώς έχει το δικαίωμα (επειδή αυτός έπεσε έξω) ΝΑ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΕΙ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ αλλάζοντας τους όρους της σύμβασης και να χαμηλώσει τις συμφωνημένες τιμές;

Θα είχε πάει τουλάχιστον στα δικαστήρια -σωστά;

Αν μη τι άλλο θα σταμάταγε να κάνει δουλειά μαζί του και θα φρόντιζε να κυκλοφορήσει αυτή η συμπεριφορά παντού.

Αυτό συμβαίνει με τον ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ :

  • Τον ΕΟΠΥΥ που εφαρμόζει OΛΑ τα παραπάνω στους συμβεβλημένους μαζί του 3.000 και πλέον Μικροβιολόγους -και φανταστείτε τι θα γίνει αν αυτοί φύγουν!

Αλλά μήπως τελικά αυτό θέλουν;

Το Σύστημα Υγείας δουλεύει ως εξής:

Κλινικοί ιατροί, ιδιώτες ή νοσοκομειακοί, συνταγογραφούν διαγνωστικές εξετάσεις για ασθενείς τους εκδίδοντας παραπεμπτικά, τα οποία οι ασθενείς προσκομίζουν στους μικροβιολόγους και οι μικροβιολόγοι  απλά εκτελούν αυτές τις εξετάσεις που άλλοι συνταγογράφησαν.

Για την πλειονότητα των ασθενών που είναι ασφαλισμένοι στο Ελληνικό Δημόσιο σύστημα υγείας, τον ΕΟΠΥΥ δηλαδή, η διαδικασία διενέργειας μικροβιολογικών εξετάσεων είναι η εξής: επισκέπτονται τον μικροβιολόγο για να κάνουν εξετάσεις οι οποίες είναι γραμμένες στα παραπεμπτικά κλινικών ιατρών, τα οποία, ο ίδιος, εφόσον είναι συμβεβλημένος με τον ΕΟΠΥΥ, είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να εκτελέσει και να κάνει τις εξετάσεις στους ασθενείς. Στη συνέχεια, ο μικροβιολόγος στέλνει στον ΕΟΠΥΥ τα τιμολόγια για τις εξετάσεις που διενήργησε, για να πληρωθεί βάσει της σύμβασης και των συμφωνημένων τιμών που έχει μαζί του.

Εκείνη τη στιγμή ο ΕΟΠΥΥ αποφασίζει ότι, επειδή έχει πέσει έξω στον προϋπολογισμό του, μιας και η συνταγογράφηση που έγινε ήταν τόσο μεγάλη και αναπάντεχη και δεν μπορεί να τη χειριστεί, προχωρά σε μονομερή αναθεώρηση των συμβάσεων με τους μικροβιολόγους και τους κόβει όσα χρήματα έχει πέσει έξω και τους πληρώνει μόνο το 30% του κάθε παραπεμπτικού.

Ο ΕΟΠΥΥ λοιπόν όχι μόνο αποδίδει το 30% μόνο στους μικροβιολόγους αλλά και απαιτεί – βεβαιώνοντας στην εφορία σχετικές οφειλές -να του επιστρέψουν αναδρομικά ποσά τα οποία εισέπραξαν από τα προηγούμενα χρόνια. Επίσης δεν φθάνουν μόνο αυτά -προχωρά σε αναθεώρηση/μείωση  μονομερώς των τιμών που έχουν συμφωνήσει μαζί του μειώνοντας τες κάτω από τα συμφωνημένα χαμηλά όρια που είχαν θεσπιστεί 31 χρόνια παλαιότερα, το 1991.

Οι μικροβιολόγοι προσπαθούν να επιβιώσουν ζώντας με τις λέξεις /ορισμούς των μειώσεων όπως:

  • rebate (έκπτωση που ο ΕΟΠΥΥ επιβάλει και μειώνει τις αποζημιώσεις τους βάσει τζίρου)

και

  • clawback (αυτόματη επιστροφή) που αφαιρείται από αυτό το ποσό που ζητούν να λάβουν σαν αποζημίωση για τις υπηρεσίες τους.

Αυτές οι μειώσεις μαζί με τις μειώσεις των τιμών που ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ επιβάλλει ο ΕΟΠΥΥ από το 2012 ΑΝΑΘΕΩΡΩΝΤΑΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΜΟΝΟΜΕΡΩΣ έχει σαν αποτέλεσμα να γίνονται 3 διαδοχικές περικοπές (μειωμένες ασφαλιστικές τιμές, rebate, clawback) που συνολικά φθάνουν το 70% αυτών που γράφει το παραπεμπτικό.

  • Αν αφαιρέσουμε και τα υλικά που χρειάζονται για τις εξετάσεις, όπως αντιδραστήρια και αναλώσιμα  (25-30%) δεν μένει τίποτα για λειτουργικά, μισθούς, αποσβέσεις και μια τελική αμοιβή που θα συντηρήσει τις οικογένειες μικροβιολόγων .

Έτσι κάθε μήνα ο μικροβιολόγος καταθέτει πχ να πληρωθεί €100 από εκτέλεση εξετάσεων ασφαλισμένων του ΕΟΠΥΥ και λαμβάνει λιγότερο από €28 και με καθυστέρηση 3-4 μηνών.

Τα παραπάνω αποδεικνύουν το πως καταστρέφεται ένας κλάδος που συντηρεί χιλιάδες οικογένειες και εξυπηρετεί εκατομμύρια ασθενών μια και είναι σαφές ότι υπάρχει μια συνεχώς μειούμενη αποζημίωση για την ίδια εξέταση και μια μεθόδευση στις πληρωμές που οδηγεί και κάνει ένα υγιές εργαστήριο να βρεθεί χρεωμένο για πολλά χρόνια.

  • Τι πιο σωστό από το να βάλει ο ΕΟΠΥΥ όριο-πλαφόν στο κάθε μικροβιολογικό εργαστήριο, σε ο,τι εκτελείται στους ασφαλισμένους, όπως ακριβώς ισχύει και το όριο επισκέψεων που ισχύει για τους κλινικούς ιατρούς;
  • Όταν συμπληρωθεί το πλαφόν αυτόματα σταματά η δυνατότητα εξυπηρέτησης μέσω ΕΟΠΥΥ στους μικροβιολόγους και δεν ξεπερνιέται ο προϋπολογισμός του κράτους .

Μήπως όμως κάποιοι θέλουν να κλείσουν οι μικροβιολόγοι;

banks.com.gr

ΕΥΡΩΒΟΥΛΗ: Πιέσεις για κουκούλωμα του Qatargate;

0

 

του Philippe Kerlouan

Κατά τη γαλλική εφημερίδα Le Monde, η υπόθεση, ένα χρόνο τώρα, λιμνάζει στις νομικές υπηρεσίες του Ευρωκοινοβουλίου.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία λατρεύει να δίνει διδάγματα ηθικής, απεχθάνεται να καθαρίσει τον οίκο της;  Η Le Monde  μας αποκαλύπτει ότι, περισσότερο από ένα χρόνο μετά το σκάνδαλο διαφθοράς του Κατάρ,  στο οποίο εμπλέκεται το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μαζί με το Μαρόκο και την Μαυριτανία, η δικαστική υπόθεση λιμνάζει. Θα μπαίναμε στον πειρασμό να σκεφτούμε, αν είχαμε κακόβουλοι, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση μερικές φορές επιτρέπει να διαφθείρεται από ξένα λόμπι και ότι οι ένθερμοι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι μόνο ο Ταρτούφοι.

Είναι αλήθεια ότι αυτό δεν είναι το πρώτο “Καταργκέιτ”, καθώς το Κατάρ ήταν ήδη ύποπτο για διαφθορά για να αναλάβει τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 2022. Κατά τη διάρκεια αυτής της νέας υπόθεσης, ορισμένα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατηγορήθηκαν ότι έλαβαν χρήματα σε αντάλλαγμα για την υπεράσπιση των συμφερόντων του Κατάρ. Ιδιαίτερα εμπλέκεται η Εύα Καϊλή, αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου. Επιστρέφοντας από ένα ταξίδι στο Κατάρ τον Νοέμβριο του 2022, δήλωσε ότι  «το Κατάρ είναι ηγέτης στα εργασιακά δικαιώματα». Χρειάζεται να δούμε σχέση αιτίας και αποτελέσματος;

Στις 9 Δεκεμβρίου 2022, αστυνομικές επιχειρήσεις πραγματοποιήθηκαν στις Βρυξέλλες, στα σπίτια του πρώην Ιταλού σοσιαλιστή ευρωβουλευτή Pier Antonio Panzeri και του Francesco Giorgi, βοηθού του κοινοβουλίου, συντρόφου της Éva Kaïlí. Στο διαμέρισμα του ζευγαριού βρέθηκε χρηματικό ποσό 878.355 ευρώ και στο σπίτι του κ. Panzeri 669.950 ευρώ. Εάν οι βασικοί πρωταγωνιστές έχουν παραδεχθεί τα γεγονότα και περιμένουν τη δίκη, οι έρευνες, στις οποίες θα εμπλέκονται και άλλες προσωπικότητες, συνεχίζονται.

   Θα γίνει όμως πραγματικά η δίκη; Μπορούμε να αμφιβάλουμε. Η Le Monde επικαλείται τη μαρτυρία του ομοσπονδιακού εισαγγελέα, Frédéric Van Leeuw, ο οποίος δήλωσε στη βελγική τηλεόραση, τον Σεπτέμβριο του 2023: «Είμαι ομοσπονδιακός εισαγγελέας για σχεδόν δέκα χρόνια και δεν έχω δει ποτέ τόση πίεση σε μια υπόθεση. Παντού υπάρχουν διαρροές, υπάρχουν ξένοι δικαστές που επικοινωνούν μαζί μας και θέλουν κάποιες φορές να εμπλακούν στην έρευνα, υπάρχει ξέσπασμα κατά του προηγούμενου ανακριτή και της οικογένειάς του. Για μένα είναι αηδιαστικό.» Η χρήση αυτού του όρου, στο στόμα ενός εισαγγελέα, που πρέπει να έχει δει δύσκολες στιγμές, υποδηλώνει κατά πόσο αυτοί οι έντιμοι άνθρωποι, που κινδυνεύουν να εμπλακούν, έχουν σταθερή υποστήριξη.

  «Ανάλογα με το αν είσαι πανίσχυρος ή άθλιος/Οι δικαστικές αποφάσεις θα σε κάνουν λευκό ή μαύρο », έγραφε ο La Fontaine, στο  Τα ζώα άρρωστα από χολέρα. Αυτή η θλιβερή διαπίστωση είναι καθολική και επαληθεύεται ακόμα και σήμερα. Αυτό το νέο «Καταργκέιτ» δείχνει σε ποιο βαθμό η δύναμη του χρήματος μπορεί να κάνει χώρες αξιοσέβαστες, που δεν είναι πάντα αυτό που θέλουν να φαίνονται. Δείχνει επίσης πώς επιδιώκουμε να φιμώσουμε τη δικαιοσύνη, όταν αυτή θα μπορούσε να αποκαλύψει τους ύποπτους ελιγμούς προσωπικοτήτων που αποτελούν μέρος μιας αυτοαποκαλούμενης και υποδειγματικής ελίτ ή τις πιέσεις των ξένων χωρών με τις οποίες προτιμούμε να διατηρούμε καλές σχέσεις.

Δεν είναι βέβαιο ότι αυτό το νέο υπόδειγμα υποκρισίας ενισχύει τη γνώμη που μπορούμε να έχουμε για όσους περιστρέφονται γύρω από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Μάλλον δικαιώνουν αυτούς που υποστηρίζουν ότι οι πιο ένθερμοι ευρωπαϊστές δεν είναι παρά αρπακτικά χωρίς πίστη και νόμο που σκέφτονται μόνο να γεμίσουν τις τσέπες τους.

https://artofuss.blog/2024/01/08/lunion-europeenne-cherche-t-elle-a-etouffer-un-nouveau-qatargate/

 

Τα δηλητήρια σκοτώνουν τους γύπες στα Όρη Βάλτου!

0

Τουλάχιστον τρία όρνια νεκρά, εν μέσω αναπαραγωγικής περιόδου

Σημαντικό πλήγμα δέχτηκε ο πληθυσμός των όρνιων στην περιοχή του Εμπεσού Αιτωλοακαρνανίας (Όρη Βάλτου) την περίοδο των γιορτών, καθώς τρία πουλιά εντοπίστηκαν νεκρά στην ευρύτερη περιοχή, με τις μέχρι τώρα ενδείξεις να συνηγορούν πως πρόκειται σαφώς για περιστατικό παράνομης χρήσης δηλητηριασμένου δολώματος.

Μάλιστα, βάσει των όσων γνωρίζουμε για τον πληθυσμό της περιοχής μέσω της συστηματικής παρακολούθησης που υλοποιείται από την Ελληνική ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ Εταιρεία και το Πρόγραμμα LIFE IP 4 NATURA, εκτιμάται ότι οι απώλειες είναι πιθανότατα μεγαλύτερες, καθώς τα νεκρά πουλιά εντοπίστηκαν σε διαφορετικά σημεία, ισχυρή ένδειξη ότι το δηλητήριο λειτούργησε βραδυφλεγώς στον οργανισμό τους και όχι ακαριαία. Κατά συνέπεια, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος νεκρά όρνια ή άλλα ζώα να βρίσκονται διασκορπισμένα στην περιοχή, αποτελώντας ενεργές εστίες δηλητηρίασης, τόσο για την άγρια ζωή, όσο και για δεσποζόμενα ζώα (ποιμενικούς σκύλους, κυνηγόσκυλα κ.ά.)!

Ο εντοπισμός του πρώτου νεκρού όρνιου έγινε χάρη στη σήμανσή του με δορυφορικό πομπό, το στίγμα του οποίου υπέδειξε πως το πουλί είχε ακινητοποιηθεί. Αμέσως, σήμανε συναγερμός και, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, συνεργάτης της ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗΣ, μαζί με στέλεχος του Δασαρχείου Αμφιλοχίας, βρέθηκαν στο σημείο όπου και εντόπισαν το νεκρό όρνιο. Το νεκρό πουλί μεταφέρθηκε με όλες τις απαραίτητες διαδικασίες στο Δασαρχείο Ιωαννίνων που διαθέτει τις απαραίτητες υποδομές για την προσωρινή διατήρηση των δειγμάτων και τη μετέπειτα αποστολή τους για τις απαραίτητες τοξικολογικές εξετάσεις.

Τις επόμενες δύο ημέρες στην επιχείρηση συμμετείχε και ο ΟΦΥΠΕΚΑ, καθώς στελέχη της Μονάδας Διαχείρισης (ΜΔ) Προστατευόμενων Περιοχών Κοιλάδας Αχελώου και Αμβρακικού Κόλπου μετέβησαν στην περιοχή για να περισυλλέξουν το δεύτερο νεκρό όρνιο, που στο μεταξύ είχε επίσης εντοπιστεί νεκρό. Παράλληλα, σε συνεργασία με στελέχη του Δασαρχείου και της τοπικής Μονάδας Διαχείρισης, την περιοχή επισκέφτηκε και η Ειδική Μονάδα Ανίχνευσης Δηλητηριασμένων Δολωμάτων (ΕΜΑΔΔ) που ανήκει στη Μονάδα Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών Κεντρικής Μακεδονίας, με τον εκπαιδευμένο σκύλο «Μπόρα» που, μαζί με τη χειρίστριά του, πραγματοποίησε έρευνα στην περιοχή και κυρίως σε ορεινή θέση όπου υπάρχουν ενδείξεις ότι έγινε η τοποθέτηση του πιθανού δολώματος.

Λίγες ημέρες αργότερα εντοπίστηκε νεκρό και τρίτο όρνιο, το οποίο έφερε και αυτό δορυφορικό πομπό. Σε μία -δυστυχώς όχι ασυνήθιστη- ειρωνεία της τύχης, το συγκεκριμένο όρνιο, γνωστό με το όνομα «GIANNIS», είχε δηλητηριαστεί ξανά αλλά κατάφερε να επιβιώσει στο προηγούμενο μεγάλο περιστατικό δηλητηρίασης στην Αιτωλοακαρνανία, κοντά στα Στενά Κλεισούρας το 2020. Ο «GIANNIS» είχε αναπαραχθεί τρεις διαδοχικές χρονιές στην αποικία του Εμπεσού, γεγονός που εντείνει τις επιπτώσεις του περιστατικού στον τοπικό πληθυσμό των όρνιων, λαμβάνοντας υπόψη, μάλιστα, ότι έχουν ήδη μπει στην αναπαραγωγική τους περίοδο.

Το συγκεκριμένο περιστατικό, μαζί με εκείνο που σημειώθηκε πρόσφατα στον Έβρο με τους νεκρούς Χρυσαετούς, έρχεται στο τέλος μιας χρονιάς που σε γενικές γραμμές είχε σχετικά λίγα μείζονα κρούσματα δηλητηρίασης, ως αποτέλεσμα και μίας ευρύτερης ενεργοποίησης σε προληπτικό επίπεδο από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς (ΟΦΥΠΕΚΑ, περιβαλλοντικές οργανώσεις, Δασική Υπηρεσία κ.α.). Επειδή, ωστόσο, συχνά αρκεί η εγκληματική δράση ακόμη και ενός ανθρώπου να προξενήσει σοβαρή περιβαλλοντική ζημιά (όπως συνέβη άλλωστε και με την περίπτωση της κατάρρευσης της αποικίας όρνιων του Νέστου το 2012), επιβάλλεται να ενταθούν και οι προσπάθειες καταστολής του φαινομένου της χρήσης δηλητηριασμένων δολωμάτων, δηλαδή της αξιοποίησης των στοιχείων που συλλέχθηκαν στο πεδίο για την ταυτοποίηση του δράστη και την προσαγωγή του στη δικαιοσύνη. Ήδη το Δασαρχείο Αμφιλοχίας διενεργεί έρευνα προς αυτή την κατεύθυνση.

Το επόμενο χρονικό διάστημα θα ενταθούν οι ενέργειες ενημέρωσης του τοπικού πληθυσμού σχετικά με τις καταστροφικές επιπτώσεις της χρήσης δηλητηρίων, αλλά και τη σημασία της διατήρησης των γυπών, που αποτελούν τα συχνότερα θύματα της παράνομης αυτής πρακτικής.
Στο πλαίσιο αυτό, απευθύνουμε κάλεσμα προς τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, ώστε σε περίπτωση εντοπισμού νεκρών πουλιών ή άλλων ζώων στην ύπαιθρο, να ενημερώσουν άμεσα:
– Τη Μονάδα Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών Κοιλάδας Αχελώου και Αμβρακικού Κόλπου, στο τηλ. 26810 71919
– Το Δασαρχείο Αμφιλοχίας στο τηλ. 26420 22220
– Την Ελληνική ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ Εταιρεία στα τηλ. 210 8228704 & 210 8227937 (καθημερινά 9:00-17:00).

Βρετ. Πρωθυπουργός 31.12.1963: « Και να εισβάλουν οι Τούρκοι δεν έχουμε πρόθεση να χρησιμοποιήσουμε τις δυνάμεις μας»

1

7/1/2024

Γράφει η Φανούλα Αργυρού*

Το σημερινό μου άρθρο είναι ένα συνοπτικό συμπλήρωμα στο άρθρο μου στην Σημερινή 26 Δεκεμβρίου 2023, «Αιματηρά Χριστούγεννα 1963: Το πρώτο πραξικόπημα για διάλυση της ΚΔ για τα σχιζοφρενικά «δύο κράτη»».

Μετά λοιπόν την οδηγία, που έτρεξε να δώσει στις 31.12.1963 ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός Sir Alec Douglas-Home στον τότε Υπουργό Κοινοπολιτειακών Σχέσεων Duncan Sandys –  που βρέθηκε στην Κύπρο λόγω των εξελίξεων –  (για να πρόσεχε τι έλεγε): «…Δεν έχουμε πρόθεση να χρησιμοποιήσουμε τις δυνάμεις μας έστω και αν οι Τούρκοι εισβάλουν και δεν νομίζω ότι με το να μπλοφάρουμε θα μας βοηθήσει…» θυμίζω τι ακολούθησε ταυτόχρονα τόσο εκ μέρους των Βρετανών όσο και των Τούρκων. 

Η οδηγία του Βρετανού Πρωθυπουργού προς τον Υπουργό Κοινοπολιτειακών Σχέσεων να πρόσεχε τι έλεγε γιατί «δεν είχαν πρόθεση να χρησιμοποιούσαν τις δυνάμεις τους έστω και αν η Τουρκία εισέβαλε».

1)Λονδίνο  – Βρετανοί 

2 Constituent States

Τη  πρώτη επίσημη αναφορά του όρου Constituent State τη βρίσκουμε να ξεκίνησε από το  Φόρειν ΄Οφις ημερ. 3 Ιανουαρίου 1964. Όταν μπήκε στα  χαρτιά κατ΄εντολή του τότε Permanent Under-Secretary στο Φόρειν ΄Οφις,  ο οποίος ζήτησε όπως ετοιμαστεί σχέδιο ανασύστασης της Κυπριακής  Δημοκρατίας,  σε δύο constituent states, ένα ελληνικό και ένα τουρκικό.  Σχετική αναφορά  σε  9σελιδο Μεμοραντουμ ημερ. 3.1.1964.  αντίγραφο του οποίου παρέθεσα όπως σήμερα, διαχρονικά σε διάφορα μου άρθρα ,  και στις   27 Αυγούστου 2017 «Οι καταβολές της ρατσιστικής ΔΔΟ».  

https://simerini.sigmalive.com/article/2017/8/26/oi-kataboles-tes-ratsistikes-ddo/ 

Η αναφορά σε δύο “Constituent States” στο  Memorandum 3.1.1964

Ο χάρτης αυτός δημοσιεύθηκε στο βιβλίο του μ. Ελληνοκύπριου κομμουνιστή Εύδωρα Ιωαννίδη με το ψευδώνυμο Δώρος  Άλαστος «Cyprus-What now?» που εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1964. Ο συγγραφέας έγραψε πως η διχοτόμηση και η ομοσπονδία με δύο χωριστά κράτη, με το 38% του κυπριακού εδάφους να δοθεί στους Tούρκους, συζητείτο έντονα για οκτώ χρόνια στο Λονδίνο (Φόρειν ΄Οφις)  1956-1964. Την ομοσπονδία την αποκάλεσε συγκαλυμμένη διχοτόμηση. 

Προβάλω αυτόν τον χάρτη και σε βιβλία μου και σε άρθρα μου γιατί αντικατοπτρίζει ΞΕΚΑΘΑΡΑ.ΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Πρέπει να μελετάται από κάθε ερευνητή/ιστορικό/δημοσιογράφο και τον κάθε ένα που ενδιαφέρεται για την αλήθεια σε συνδυασμό α) με την έκθεση Δρ. Νιχάτ Ερίμ 1956, β)  με το βρετανικό έγγραφο  για «δύο συνιστώντα κράτη»  της 3ης Ιανουαρίου 1964  γ) τα σχέδια των Tουρκοκυπρίων για δύο ομόσπονδα κράτη τον Απρίλιο του 1964 και δ) τη γραμμή  Αττίλα του 1974 μέχρι σήμερα. Τόσο με την απαίτηση του Ερσίν Τατάρ και Άγκυρας για «δύο κράτη» όσο και τη συνεχιζόμενη βρετανική επιμονή για λύση Δικοινοτικής, Διζωνικής Ομοσπονδίας με δικούς μας εθελοτυφλούντες συνοδοιπόρους…

Ο χάρτης αποτελεί μια  ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ από τον μ. Ιωαννίδη/Αλαστο, Αποτελεί μια αδιαμφισβήτητη ιστορική επιβεβαίωση του βρετανο-τουρκικού ρόλου στην τραγωδία της Κύπρου που ξεκίνησε από το 1955/56 μέχρι σήμερα.  Είναι μια  αποστομωτική,  αδιαμφισβήτητη απάντηση στους διάφορους ξερόλες, ενσυνείδητους επιτήδειους ή άσχετους,  που προσπαθούν να αλλάξουν την ιστορία και τις ευθύνες για ξένα συμφέροντα. Και  όσους επικαλούνται « φταίμε και εμείς». Ή να τα ρίξουν όλα  πάνω στους αφελείς Αμερικανούς, γιατί έτσι ενσυνείδητα ή ασυνείδητα προσφέρουν  συγχωροχάρτι στους  ηθικούς αυτουργούς Βρετανούς και Τούρκους…

Ο Εύδωρας Ιωαννίδης μετανάστευσε στη Βρετανία το 1930 και έγινε μέλος του Βρετανικού Κομμουνιστικού Κόμματος το 1932.Έγραψε πολλά βιβλία, δοκίμια, θεατρικά έργα,  αρθρογράφησε σε βρετανικές εφημερίδες και έκανε την αυτοκριτική του για τη συμμετοχή του στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Πέθανε το 1978. ´Ηταν αδελφός του Ιερόθεου Κυκκώτη, μιας άλλης σημαντικής μορφής της κυπριακής ομογένειας στην Αγγλία. Τα βρετανικά έγγραφα χρόνια αργότερα επιβεβαίωσαν τις έγκυρες πληροφορίες του Ε.Ιωαννίδη… Αιωνία του η Μνήμη. 

2) Κύπρος – Τουρκία και Τουρκοκύπριοι 

Τουρκικές προτάσεις για Ομοσπονδία με 37% του εδάφους τουρκικό

Στις 13 Απριλίου, 1964 ο Major-General W.H.A. Bishop (αναπληρωτής ΄Υπ. Αρμοστής στη Λευκωσία) πληροφόρησε το Λονδίνο ότι η τουρκοκυπριακή κοινότητα ετοίμαζε προτάσεις  για τη δημιουργία μιας Ομόσπονδης Δημοκρατίας της Κύπρου αποτελούμενης από δύο περιφερειακές κυβερνήσεις, μία Ελληνοκυπριακή και μια Τουρκοκυπριακή. Ο Bishop επέκρινε τις τουρκικές προτάσεις αλλά την επομένη το Γραφείο Κοινοπολιτειακών Σχέσεων  τον προειδοποίησε  όπως περιορίσει τις δηλώσεις του προς τον Δρ. Φαζίλ Κουτσιούκ στα σημεία των δηλώσεων του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών… 

« Οποιαδήποτε εισήγηση πως βλέπουμε με αντιπάθεια τις τουρκοκυπριακές ιδέες που αναφέρατε, θα είναι αντίθετες με τη γραμμή που δημόσια πήρε ο υπουργός Εξωτερικών και σχεδόν στα σίγουρα θα πυροδοτήσουν σκληρές αντιδράσεις από την τουρκική κυβέρνηση, τις οποίες θα θέλαμε να αποφύγουμε…» του έγραψαν. 

Στις 15 Ιουνίου 1964 ο Major General W. H. A. Bishop ενημέρωνε το Λονδίνο και πάλι ότι « Η τουρκική κοινοτική συνέλευση εξέδωσε φυλλάδιο με τίτλο «Ομοσπονδία και Κυπριακή Οικονομία», «το οποίο καθορίζει το μερίδιο που ζητούν για ένα κράτος στη Βόρεια Κύπρου με μια διαχωριστική γραμμή από την Γιάλα μέχρι την Αμμόχωστο που καλύπτει το 37% του εδάφους της Κύπρου και ισχυρίζονται ότι μπορούν να αποδείξουν πως μπορεί να είναι οικονομικά βιώσιμο. Το φυλλάδιο βέβαια ήταν γεμάτο από τις συνηθισμένες πολεμικές και συγχυσμένη σκέψη και περιείχε πολύ λίγες αν όχι καθόλου, βάσιμες οικονομικές θέσεις υπέρ μιας ομοσπονδίας»  Το 1974 έκαναν πράξη το σχέδιό τους…   

Τις προτάσεις τους εκείνες οι Τουρκοκύπριοι έδωσαν τότε  και στον μεσολαβητή του ΟΗΕ Δρ. Galo Plazα ο οποίος το 1965 τις απέρριψε. 

 (Βιβλίο Φ.Α. «Από την ΄Ενωση στην Κατοχή» Λευκωσία 1995 –  από την Έκθεση του Μεσολαβητού).  

 

Ο στόχος  των Τουρκοκυπρίων 1964 ως ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΑΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ  στο οποίο αναφέρονται  «Νότιο Κράτος» και  «Βόρειο Κράτος».

Στις 9 Ιουνίου 1965,  βρετανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον, προς  Φόρειν΄Οφις : «… οι Τούρκοι πάντοτε το έκαναν ξεκάθαρο ότι η ομοσπονδία ήταν η λύση που προτιμούσαν…» 

Στις 12 Ιανουαρίου 1965 ο Τούρκος πρωθυπουργός Ismet Inonu σε επιστολή του προς τον βρετανό πρωθυπουργό: 

«… η υποστήριξη του Ηνωμένου Βασιλείου, των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων συμμάχων στις προτάσεις μας να κατορθώσουμε μια ομοσπονδία στην Κύπρο, θα βοηθήσει πολύ τις πιθανότητες σύντομης λύσης». 

Στις 2 Φεβρουαρίου 1965 σε μνημόνιο που ετοίμασε για τον βρετανό πρωθυπουργό το τμήμα Σχεδιασμού του Φόρειν ΄Οφις : «Εκείνο που οι Τούρκοι ζητούν με την Ομοσπονδία είναι στην κυριολεξία ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ… Η επιθυμία της τουρκικής κυβέρνησης για μια ομόσπονδη λύση (δηλαδή κυριολεκτικά διχοτόμηση) αναμένεται να συνεχιστεί…» 

Μάρτιος 1965: «Η τουρκική κυβέρνηση ακόμα συνεχίζει να σκέφτεται για «ομοσπονδία» με γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων…» 

Το 1966, οι Τουρκοκύπριοι προωθώντας ξεχωριστό κράτος,  ξεκίνησαν να εκδίδουν τα δικά τους ξεχωριστά «κυβερνητικά λαχεία». Παράλληλα απαγορευόταν στους Τουρκοκύπριους να αγοράζουν λαχεία της Κυπριακής Δημοκρατίας. (Εφημερίδα «Μάχη»  7 Απριλίου, 1966 με φωτοαντίγραφο.)

Ο χάρτης αυτός που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Σημερινή» στις  4.12.1983, βρέθηκε το 1967 σε εγκαταλελειμμένο τουρκικό σπίτι του χωριού Στρογγυλός της επαρχίας Αμμοχώστου και παραδόθηκε στις αρμόδιες αρχές της Δημοκρατίας. Αυτός που δημοσιεύθηκε ήταν φωτοτυπία.

Ομολογία – Βρετανικά δημιουργήματα! 

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1965 το Φόρειν ΄Οφις απάντησε ως εξής στον τότε ΄Υπ. Αρμοστή Sir David Hunt ο οποίος ζήτησε από το Λονδίνο να προβεί σε αντιρρήσεις για λύση ομοσπονδίας εξηγώντας τις επιπτώσεις. «Η δυσκολία είναι πως ομοσπονδία είναι μια λέξη με πολλές ερμηνείες και έχοντας υπόψη ότι η τουρκική κυβέρνηση συνεχίζει να τη θεωρεί ως την ιδανικότερη λύση για το κυπριακό πρόβλημα, οι κίνδυνοι να αμαυρώσουμε εμείς την ιδέα, όσο επιδέξια και να το κάνουμε, θα υπερτερεί των πλεονεκτημάτων.. Εκτός τούτου, οι περισσότερες ομοσπονδίες ανά τον κόσμο οι οποίες σήμερα ή στο πρόσφατο παρελθόν αντιμετωπίζουν προβλήματα είναι δικά μας δημιουργήματα…» 

(Πηγές – Επιπλέον βιβλία  Φ.Α. « Διζωνική vs Δημοκρατία» Λεμεσός 2019 και «TOP SECRET» Θεσσαλονίκη 2004, με έγγραφα από το Βρετανικό Εθνικό Αρχείο.)  

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος 

ΠΗΓΗ:ΣΗΜΕΡΙΝΗ 7/1/2024

Ο Βενιζέλος και το Ζήτημα της Κορυτσάς στο Παρίσι, 1919-1920: Μέρος Γ: Η Απόδοση της Β. Ηπείρου στην Αλβανία και η Ελληνική Μειονότητα

2

 

 του Δημητρίου-Μερκουρίου Κόντη*

Η άρνηση των Βρετανών να συναινέσουν στην είσοδο του ελληνικού στρατού στην Κορυτσά οδήγησε στο Πρωτόκολλο της Καπεστίτσας[i], που εκτόνωσε την κρίση και οδήγησε στο να επανέλθει η ηρεμία μεταξύ του ορθόδοξου και του μουσουλμανικού στοιχείου της περιοχής. Τα άτακτα σώματα του Σαλί Μπούτκα διαλύθηκαν με εντολή της αλβανικής κυβέρνησης, ο έλεγχος της Κορυτσάς πέρασε στους Αλβανούς, οι οποίοι έδωσαν εγγυήσεις για το ελληνικό στοιχείο της περιοχής, ενώ απετράπη οριστικά η είσοδος του ιταλικού στρατού. Η συμφωνία με τους Έλληνες έδωσε την ευκαιρία στα Τίρανα να στρέψουν την προσοχή τους στους Ιταλούς και στην Αυλώνα. Οι Αλβανοί επιτέθηκαν εναντίον των ιταλικών θέσεων στην Αυλώνα χωρίς να αντιμετωπίσουν σοβαρή αντίσταση από τον ιταλικό στρατό, ο οποίος δεν ήταν διατεθειμένος να πολεμήσει. Τελικά τον Αύγουστο του 1920 οι Ιταλοί, οι οποίοι αντιμετώπιζαν σοβαρά εσωτερικά προβλήματα, θα παρέδιδαν την περιοχή στους Αλβανούς, κρατώντας μόνο το νησί Σάσωνα. Η αλβανο-ιταλική συμφωνία οδήγησε τη νέα ιταλική κυβέρνηση Τζιολίτι-Σφόρτζα να κηρύξει μονομερώς άκυρη την συμφωνία Βενιζέλου-Τιττόνι και να υποστηρίξει ξανά την δημιουργία ενός ανεξάρτητου αλβανικού κράτους.

Ο φόβος της Ιταλίας ήδη από το 1917 ήταν η δημιουργία ενός μεγάλου νοτιοσλαβικού κράτους, το οποίο θα αντικαθιστούσε την Αυστροουγγαρία στην περιοχή και θα ανταγωνιζόταν την Ιταλία στην Αδριατική[ii].

Το 1918 η ίδρυση του Βασίλειου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, η μελλοντική Γιουγκοσλαβία, είχε αλλάξει τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην Αδριατική. Οι Ιταλοί θα πίεζαν τους Βρετανούς και τους Γάλλους να μεσολαβήσουν, ώστε να γίνουν σεβαστά τα σύνορα που είχαν συμφωνηθεί από τις Μεγάλες Δυνάμεις το 1913 σε Αθήνα και Βελιγράδι, καθώς με αυτόν το τρόπο έθεταν φραγή στα αναθεωρητικά σχέδια των Σέρβων-Μαυροβούνιων που διεκδικούσαν την Σκόδρα και την ευρύτερη περιοχή της μέχρι και τον ποταμό Δρίνο[iii]. Οι Μαυροβούνιοι είχαν καταλάβει δύο φορές τη Σκόρδρα, στον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο, όπου αποχώρησαν κατόπιν απόφασης της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας και το καλοκαίρι του 1915, όπου εκδιώχτηκαν από τον στρατό της Αυστροουγγαρίας. Παράλληλα η Ρώμη επιδίωκε να γίνει αρεστή στους Αλβανούς, ώστε στο μέλλον να μπορεί να διαδραματίσει ξανά ενεργό ρόλο στην περιοχή. Μετά το 1920 η Ιταλία αποτέλεσε την προστάτιδα δύναμη του νεοσύστατου αλβανικού κράτους, ενώ η άνοδος του Μουσολίνι στην εξουσία το 1922 θα οδηγούσε στην πλήρη οικονομική και πολιτική εξάρτηση των Τιράνων από την Ρώμη.

Στις 15 Αυγούστου του 1920, οι Νότιο-Σλάβοι ή Γιουγκο-Σλάβοι είχαν καταλάβει μια σειρά από υψώματα βόρεια από την λίμνη της Σκόδρας στην περιοχή Καστράτι, περίπου 15 χλμ. ανατολικά των συνόρων του 1913[iv]. Η απάντηση από το Βελιγράδι ήταν πως η γραμμή που επανεκατέλαβε ο στρατός τους ήταν η ίδια που τους είχε δοθεί ως εντολή το 1918 από τους Συμμάχους, στην οποία και στόχευαν να παραμείνουν μέχρι την οριστική διευθέτηση του Αλβανικού Ζητήματος στο Παρίσι[v]. Η προέλαυση του γιουγκο-σλαβικού στρατού είχε οδηγήσει σε συγκρούσεις με το αλβανικό στοιχείο της περιοχής. Στις 4 Σεπτεμβρίου του 1920 ο Λόρδος Κέρζον θα έστελνε εκ νέου «φιλική προειδοποίηση» στον Βενιζέλο να μην αποπειραθεί ο ελληνικός στρατός να εισέλθει στην Β. Ήπειρο, προτού ολοκληρωθεί η οριστική διευθέτηση των συνόρων στο Παρίσι[vi]. Ο Κέρζον θα έστελνε και τρίτη προειδοποίηση στον Βενιζέλο, στις 8 Σεπτεμβρίου του 1920, να υιοθετήσει μια καθαρά αμυντική στάση στο ζήτημα της Β. Ηπείρου και να μην αντιδράσει σε ενδεχόμενες προκλήσεις[vii], στην περίπτωση που οι Γιουγκο-σλάβοι δεν θα συμμορφώνονταν με τις υποδείξεις της βρετανικής κυβέρνησης να οπισθοχωρήσουν στην συνοριακή γραμμή του 1913. Ταυτόχρονα, ζήτησε από το Βελιγράδι να συμμορφωθεί στις υποδείξεις των Συμμάχων, ώστε να σεβαστούν την εδαφική ακεραιότητα της Αλβανίας.  Προειδοποίησε πως δεν θα ήταν προς το συμφέρον της κυβέρνησης της Σερβίας-Κροατίας-Σλοβενίας να στερηθεί τη στήριξη των Δυτικών Δυνάμεων σε αυτό το χρονικό σημείο, καθώς το Αδριατικό Ζήτημα ήταν ακόμα ανοιχτό[viii]. Ο Κέρζον γνώριζε πως η είσοδος του Γιουγκο-σλαβικού στρατού στην Σκόδρα θα έδινε το άλλοθι στον ελληνικό στρατό να εισέλθει στην Β. Ήπειρο, αλλά και το αντίστροφο. Για αυτό και χρησιμοποίησε την βρετανική επιρροή, ώστε να αποθαρρύνει τις δύο μικρές συμμαχικές χώρες από τις αναθεωρητικές τους βλέψεις.

Ο Λευκός Οίκος επιθυμούσε να καθοριστούν άμεσα τα σύνορα της ανεξάρτητης Αλβανίας, ώστε αυτή να μπορεί να καταστεί ένα βιώσιμο κράτος, πολιτικά και οικονομικά. Η άποψη του Κέρζον ήταν πως η Αλβανία δεν ήταν ακόμα έτοιμη να γίνει ένα εθνικό κράτος, καθώς στην παρούσα κατάσταση η εσωτερική ενότητα της Αλβανίας διατηρούνταν από την εξωτερική απειλή που τροφοδοτούσε τον αλβανικό εθνικισμό, ο οποίος όμως θα καταλάγιαζε μόλις η Αλβανία γινόταν ανεξάρτητη. Υπό αυτήν την έννοια η δημιουργία ενός ανεξάρτητου Αλβανικού κράτους προϋπέθετε την συναίνεση της Αθήνας και του Βελιγραδίου. Σε αντίθετη περίπτωση θα δημιουργούνταν εθνικά και θρησκευτικά φέουδα εντός του νέου αλβανικού κράτους, που θα το υπονόμευαν και τελικά θα επέφεραν την διάλυσή του. Ως αποτέλεσμα, η βρετανική κυβέρνηση αναγνώριζε πως τα σύνορα του 1913 επιδέχονταν κάποιες τροποποιήσεις, κυρίως στο νότο, στην βάση των προτάσεων που είχαν γίνει από την επιτροπή των ελληνικών εθνικών διεκδικήσεων στο Παρίσι. Για τα βόρεια και ανατολικά σύνορα της Αλβανίας, το ελάχιστο θα ήταν να διατηρηθούν τα σύνορα του 1913. Η βρετανική κυβέρνηση δεν μπορούσε να υποστηρίξει τις μαξιμαλιστικές απαιτήσεις των Τιράνων για μια Μεγάλη Αλβανία που θα συμπεριλάμβανε το Κόσοβο και τα Σκόπια, καθώς αυτό θα τους έφερνε σε ανοιχτή σύγκρουση με την κυβέρνηση των Γιουγκο-σλάβων. Τέλος ο Κέρζον θα κοινοποιούσε στους Αμερικανούς την θέση της βρετανικής κυβέρνησης, πως η οριστική λύση στο Αλβανικό Ζήτημα θα έπρεπε να δοθεί μετά από την διευθέτηση του Αδριατικού Ζητήματος[ix].

Οι παραπάνω θέσεις του Κέρζον που καταγράφτηκαν στις 11 Οκτωβρίου του 1920, έναν μήνα πριν τις καθοριστικές ελληνικές εκλογές, αποδεικνύουν πως η Βρετανία δεν είχε εγκαταλείψει εντελώς την Ελλάδα στο ζήτημα της Β. Ηπείρου, καθώς το Foreign Office ήταν θετικά διακείμενο σε τροποποιήσεις στα ελληνοαλβανικά σύνορα, σύμφωνα με τις προτάσεις που είχαν συζητηθεί στο Παρίσι[x]. Τον Νοέμβριο του 1920, ο Βενιζέλος θα έχανε τις εκλογές και η Ελλάδα θα έχανε οριστικά την υποστήριξη των Αγγλογάλλων στο ζήτημα της Β. Ηπείρου. Πλέον οι Αγγλογάλλοι δεν δεσμεύονταν ηθικά να στηρίξουν την Ελλάδα, καθώς η επιστροφή του Βασιλιά Κωσταντίνου είχε μεταστρέψει εντελώς τη στάση τους από αγαστή σε εχθρική προς τη νέα ελληνική κυβέρνηση. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όλες οι συστάσεις της ειδικής επιτροπής για το ελληνικό ζήτημα στο Παρίσι, που τόνιζαν την ελληνικότητα της περιοχής στα παράλια, από τους Αγίους Σαράντα μέχρι την Χιμάρα, κατέληξαν στον κάλαθο των αχρήστων. Στη νέα κατάσταση που δημιουργήθηκε, οι Αγγλογάλλοι αποδέχτηκαν πως μια ανεξάρτητη Αλβανία, στα όρια που είχαν αποφασιστεί από τις Έξι Δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας το 1913, θα εξυπηρετούσε καλύτερα τα συμφέροντά τους και εν τέλει συντάχτηκαν με την ιταλική πρόταση του Αυγούστου του 1920.

Στις 9 Νοεμβρίου του 1921, η Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη, στην οποία η Ελλάδα είχε εκχωρήσει το δικαίωμα να αποφασίσει για το ζήτημα της Βορείας Ηπείρου ως διαιτητικό όργανο, όρισε τα ελληνοαλβανικά σύνορα σύμφωνα με τα προβλεπόμενα του Πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας της 17 Δεκεμβρίου του 1913. Μεταγενέστερες προσπάθειες για την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας του 1914 από την ελληνική κυβέρνηση έπεσαν στο κενό[xi] και η Αλβανία προσάρτησε οριστικά την Β. Ήπειρο χωρίς κανέναν όρο. To 1946-1947 στην Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων, η διεκδίκηση της Β. Ηπείρου από την Ελλάδα και την κυβέρνηση Τσαλδάρη είχε καταστεί αδύνατη, καθώς εγγυητή της αλβανικής επικράτειας αποτελούσε πλέον η Σοβιετική Ένωση.

Η ιστορική πραγματικότητα είναι πως η εθνογραφική σύνθεση της Β. Ηπείρου δεν διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην απόδοσή της στην Αλβανία. Παρόλο που και η Ελλάδα και η Αλβανία επιζητούσαν την διενέργεια ενός δημοψηφίσματος, που θα αποκάλυπτε την εθνική συνείδηση του πληθυσμού στις αμφισβητούμενες περιοχές, κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον να συμβεί το 1919-20. Αφενός μεν δεν επικρατούσαν στην περιοχή οι απαραίτητες συνθήκες για την διενέργεια ενός τόσο σημαντικού δημοψηφίσματος, αφετέρου δε θα άνοιγε ο ασκός του Αιόλου για όλες τις εθνικές ομάδες που δεν ανήκαν στο κράτος της αρεσκείας τους, όπως οι Αλβανοί του Κοσόβου, να διεκδικήσουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού.

Στην αλβανική ιστοριογραφία υπερτονίζεται ο ρόλος του προέδρου Ουίλσον, ως υπέρμαχου μιας ανεξάρτητης Αλβανίας στα πλαίσια της αρχής της αυτοδιάθεσης, καθώς και η σημασία του αλβανικού εθνικού κινήματος, που οδήγησε στο συνέδριο της Λούσνια και στην εκλογή μιας αλβανικής κυβέρνησης, που δεν θα επηρεαζόταν από κάποια Μεγάλη Δύναμη, αλλά θα είχε ως αποκλειστική εντολή να προάγει τα αλβανικά εθνικά συμφέροντα. Καθοριστικός παράγοντας όμως υπήρξε η αδυναμία της Ιταλίας να διατηρήσει τον έλεγχο της Αυλώνας το 1920, γεγονός που οδήγησε στην de facto υπαναχώρησή της από τα σημεία της Συνθήκης του Λονδίνου του 1915, που σχετίζονταν με την αλβανική επικράτεια. Το αποτέλεσμα ήταν η συνθήκη να μην έχει πλέον πεδίο εφαρμογής ούτε ως προς της διεκδικήσεις των Σέρβων-Μαυροβούνιων για την Σκόδρα και την Mirditë, ούτε για τις ελληνικές επιδιώξεις στην Β. Ήπειρο. Η μεταστροφή της ιταλικής πολιτικής οδήγησε  στην υπαναχώρηση της Ιταλίας και από την συμφωνία Τιττόνι-Βενιζέλου.

Η συζήτηση για τα δικαιώματα του ελληνικού στοιχείου στην Β. Ήπειρο επικεντρώνεται στο ζήτημα της εφαρμογής του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας, για το οποίο όμως υπάρχει η, αρνητική, απάντηση της Πρεσβευτικής Συνδιάσκεψης. Δεν γίνεται όμως κανένας λόγος για το Πρωτόκολλο της Καπεστίτσας[xii], στο οποίο οι Αλβανοί είχαν αποδεχτεί τα εξής για την περιοχή της Κορυτσάς:

Πρώτον. Ουδείς των κατοικούντων Ελλήνων επί του μη καταληφθησομένου υπό του Ελληνικού Στρατού εδάφους, θέλει πάθει τι διά τα φρονήματά του.

Δεύτερον. Τα Ελληνικά σχολεία και αι Εκκλησίαι θα λειτουργούν ελευθέρως επί του εδάφους τούτου.

Πέραν τον προαναφερθέντων όρων, στην Καπεστίτσα συνομολογήθηκε και ένα δεύτερο πρωτόκολλο που αφορούσε σε εσωτερικά-διοικητικά ζητήματα της Κορυτσάς, του οποίου οι όροι προτάθηκαν από την ελληνική αντιπροσωπία και έγιναν άμεσα δεκτοί από την αλβανική αντιπροσωπία. Το δεύτερο αυτό πρωτόκολλο δεν υπογράφτηκε επίσημα καθώς οι διαπραγματεύσεις για την οριστική ελληνοαλβανική συνεννόηση θα συνεχιζόντουσαν στο εγγύς μέλλον. Ο Βενιζέλος προσδοκούσε στη δημιουργία αγαστών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας-Αλβανίας, επισημαίνοντας πως το μόνο ζήτημα που χωρίζει τους δύο λαούς είναι αυτό της Β. Ηπείρου:

«Εγκρίνομεν καθ᾿ ὁλοκληρίαν δοθεῖσαν παρ᾽ ὑμῶν ἀπάντησιν εἰς ἀπεσταλμένον ᾿Αλβανικῆς κυβερνήσεως. Εἶναι παρ᾽ ἡμῖν βαθεία ἡ συναίσθησις ὅτι “Έλληνες καί ᾿Αλβανοί συνδέονται στενότατα ὄχι μόνον ὡς οἱ ἀρχαιότατοι τῶν κατοίκων τῆς Βαλκανικῆς ἀλλά καί διά κοινῶν αἰσθημάτων ἀκόμη δέ καί ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ἑκατοντάδες χιλιάδων πολιτῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους εἶνε καταγωγῆς ᾿Αλβανικῆς, διατηροῦντες ἀκόμη τήν μητρικήν των γλῶσσαν καί κατέχοντες τάς ἀνωτάτας θέσεις ἐν τῇ Πολιτείᾳ, τῇ ᾿Εκκλησίᾳ καὶ τῷ Στρατῷ. “Ο,τι χωρίζει τούς δύο λαούς σήμερον εἶνε τό ζήτημα ὅπερ ἡμεῖς μέν ὀνομάζομεν τῆς Β. ‘Ηπείρου οἱ δέ ᾿Αλβανοί ζήτημα Νότιας ᾿Αλβανίας. Εἰλικρινεστάτη εὐχή μας εἶνε ὅπως ἡ ᾿Αλβανία δυνηθῇ νὰ ὀργανωθῇ εἰς ἀνεξάρτητον καί βιώσιμον συνταγματικόν κράτος. Θά εἴμεθα δέ εὐτυχεῖς ἄν κατά τά πρῶτα βήματά της εἰς ἀνεξάρτητον βίον δυνηθῶμεν νά τῇ παράσχωμεν τὴν ἠθικήν καί ὑλικήν ἀκόμη συνδρομήν μας ἥν ὀφείλει πρεσβύτερος εἰς νεώτερον ἀδελφόν. ᾿Αλλ᾿ ἡ εὐθύτης ἐπιβάλλει να δηλώσωμεν ὅτι δέν δυνάμεθα να μετέλθωμεν ἀντιιταλικήν πολιτικήν. Επιθυμοῦμεν καί μετά τῆς ᾿Ιταλίας να διατηρήσωμεν σχέσεις ἀγαθῆς γειτονίας, πιστεύομεν δέ ἄλλως τε ὅτι κοινόν συμφέρον ῾Ελλάδος καί ᾿Αλβανίας εἶνε ἡ διατήρησις φιλικῶν σχέσεων μετά τῆς γείτονος Μ. Δυνάμεως. Περιττόν να προσθέσω ὅτι εὐχαρίστως θα δεχθῶμεν τοὺς ἀποσταλησομένους τυχόν ἀντιπροσώπους ᾿Αλβανικής κυβερνήσεως πρός περαιτέρω συνεννόησιν[xiii].»

Οι Αλβανοί εκμεταλλεύτηκαν τις διεθνείς συγκυρίες και μετά από τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 βρήκαν πρόσφορο έδαφος στο να ακολουθήσουν μια εχθρική πολιτική έναντι της Ελλάδας. Τον Απρίλιο του 1921 η κυβέρνηση των Τιράνων επιστράτευσε δύο κλάσεις νεοσυλλέκτων με στόχο να παραβιάσει την ουδέτερη ζώνη στα ελληνοαλβανικά σύνορα που είχε συμφωνηθεί στην Καπεστίτσα. Στο κάλεσμα συμπεριλήφθηκαν και οι Βορειοηπειρώτες. Ταυτόχρονα οι Αλβανοί κατέλαβαν την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, τη διαχρονική εστία και βάση της ελληνικής κοινότητας στην Κορυτσά. Η ελληνική κυβέρνηση αντέδρασε και έκλεισε τα ελληνοαλβανικά σύνορα, ζητώντας την άμεση εφαρμογή των συμφωνηθέντων της Καπεστίτσας[xiv]. Η απάντηση της αλβανικής κυβέρνησης ήταν να αρνηθεί την ισχύ του πρωτοκόλλου, επικαλούμενη πως ο Εσρέφ Φράσερη δεν είχε την απαιτούμενη πληρεξουσιότητα, ώστε να υπογράψει μια διεθνή συμφωνία[xv]. Είναι εμφανής η αδυναμία που επέδειξε το ελληνικό κράτος στο Αλβανικό Ζήτημα το 1921, το οποίο την εποχή εκείνη είχε χάσει ολοκληρωτικά την υποστήριξη της Διεθνούς Κοινότητας και των παραδοσιακών του συμμάχων, των Αγγλογάλλων.

Η Κορυτσά ουδέποτε αναγνωρίστηκε ως μειονοτική περιοχή από τα Τίρανα, όπως συνέβη και με άλλες περιοχές της Β. Ηπείρου, όπου η ύπαρξη του ελληνικού στοιχείου ήταν (και είναι) αδιαμφισβήτητη, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την περιοχή της Χιμάρας. Μετά από την είσοδο της Αλβανίας στην ΚτΕ και την απόφαση της Πρεσβευτικής Συνδιάσκεψης, το αλβανικό κράτος απαγόρεψε τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και ανέστειλε τη λειτουργία των ελληνικών σχολείων σε όλες τις περιοχές που δεν αναγνωρίστηκαν επίσημα ως μειονοτικές. Η Ελλάδα το 1923 έκανε και πάλι διπλωματικές ενέργειες, ώστε να γίνει σεβαστό το Πρωτόκολλο της Καπεστίτσας, οι οποίες δεν εισακούστηκαν από τα Τίρανα[xvi]. Οι Αλβανία είχε αποκτήσει ως προστάτη την φασιστική Ιταλία, που την ίδια χρονιά θα καταλάμβανε την Κέρκυρα, μετά από την δολοφονία του στρατηγού Ενρίκο Τελλίνι.

Στην μειονοτική ζώνη της Χιμάρας αναγνωρίστηκαν μόνο τα χωριά Χιμάρα, Δρυμάδες και Παλιάσσα. Χωριά όπως το Κήπαρο και το Βουνό εξαιρέθηκαν, καθώς η αλβανική κυβέρνηση θεώρησε πως αποτελούνταν από ορθόδοξο μεν, αλλά αλβανόφωνο πληθυσμό.

Τα επόμενα χρόνια τα ελληνικά σχολεία στην Αλβανία θα έκλειναν και η Ελλάδα θα αναγκαζόταν να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Τον Απρίλιο του 1935 η Χάγη θα εξέδιδε  απόφαση που θα δικαίωνε την ελληνική πλευρά, ζητώντας από τους Αλβανούς την άμεση επαναλειτουργία των ελληνικών σχολείων. Αναφορικά με την ορθόδοξη (ελληνική) εκκλησία στην Αλβανία, η οποία στην Κορυτσά διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στην εξέγερση του 1914, και αυτή θα διωκόταν από τους Αλβανούς, ώστε τελικά να αντικατασταθεί από την Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας[xvii].

Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, το κέντρο του ελληνισμού της Κορυτσάς, κατεδαφίστηκε με εντολή του καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα το 1968-1969

Η καταστρατήγηση της συμφωνίας της Καπεστίτσας από την αλβανική κυβέρνηση αποδείχτηκε πλήρης και η ελληνοαλβανική συνεννόηση, στην οποία απέβλεπε ο Βενιζέλος για την εξασφάλιση των δικαιωμάτων των Βορειοηπειρωτών, όνειρο απατηλό. Μετά το 1921 συντελέστηκε μαζική φυγή των Ελλήνων Κορυτσαίων προς την Ελλάδα και τις Η.Π.Α., οπού υπήρχε ήδη κοινότητα από τα τέλη του 19ου αιώνα. Ως αποτέλεσμα, στις πρώτες δημοτικές εκλογές που έγιναν στην Κορυτσά το 1925, ο «αλβανόφρων» υποψήφιος επικράτησε με ευκολία του «ημετέρου», που υποστηριζόταν από την Αθήνα. Η δυσαρέσκεια για το αποτέλεσμα στην Κεντρική Υπηρεσία του υπουργείου των Εξωτερικών ήταν έκδηλη, καθώς η Κορυτσά πλέον είχε γίνει μια αλβανική πόλη.

*Ο Δημήτριος-Μερκούριος Κόντης είναι ιστορικός ερευνητής.

[i] Αναλυτικά για το θέμα βλέπε Basil Kondis (1979), «The Albanian question at the beginning of 1920 and the greek-albanian protocol of Kapestitsa (May 28th 1920) », Balkan Studies 20, No. 2 (1979): 393-41.

[ii] Κόντης, Β. (2018), σελ.65.

[iii] DBFP, 1919-1939, vol. XII No. 373 Memorandum communicated by the Italian Ambassador, Italian Embassy, London, August 28, 1920.

[iv] DBFP, 1919-1939, vol. XII No. 363 Sir A. Young (Belgrade) to Earl Curzon (Received August 15, 11 p.m.) Belgrade, August 15, 1920, 1 p.m.

[v] DBFP, 1919-1939, vol. XII No. 367 Sir A. Young (Belgrade) to Earl Curzon (Received August 24, 2.35 p.m.) Belgrade, August 23, 1920, 9 p.m.

[vi] DBFP, 1919-1939, vol. XII No. 376 Earl Curzon to Earl Granville (Athens) No. 160 Telegraphic Foreign Office, September 4, 1920, 6 p.m.

[vii] DBFP, 1919-1939, vol. XII No. 383 Earl Curzon to Earl Granville (Athens) Foreign Office, September 8, 1920, 11 p.m.

[viii] DBFP, 1919-1939, vol. XII No. 382 Earl Curzon to Sir A. Young (Belgrade) Foreign Office, September 8, 1920, 11 p.m.

[ix] DBFP, 1919-1939, vol. XII No. 413 Earl Curzon to the United States Chargé d’Affaires (London) Foreign Office, October 11, 1920 και Κόντης, Β. (2018), σελ.146-148.

[x] Κόντης, Β. (2018), σελ.160.

[xi] Κόντης, Β. (2023) Η Ισχύς του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας και τα δικαιώματα της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Αλβανία (Ανιχνεύσεις)

[xii] Κόντης, Β. (1996). Ευαίσθητες ισορροπίες, Ελλάδα και Αλβανία στον 20ο αιώνα. Θεσσαλονίκη: Παρατηρητής, σελ. 143-144

[xiii] Κόντης, Β., επιμ. 1995. Ελληνισμός της βορείου Ηπείρου και ελληνοαλβανικές σχέσεις: έγγραφα από το ιστορικό αρχείο του Υπουργείου εξωτερικών. 4 τόμ. Αθήνα: Εστία, τομ. 2. εγγ.128. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΠΡΟΣ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΗΠΕΙΡΟΥ Α.Υ.Ε., 1920, Α/5, άρ. 6415, ᾿Αθῆναι, 28 Μαΐου 1920.

[xiv] Κόντης, Β. (2018), σελ.151-152.

[xv] Κόντης, Β. (1996), σελ.150.

[xvi] Κόντης, Β. (1996), σελ.154.

[xvii] Κόντης, Β. (1996), σελ.157 και εξής.