Αρχική Blog Σελίδα 1489

Ο Υπουργός, το Chatham House  και το  τουρκικό SETA

0

Διαβάσαμε ένα άρθρο του Κύπριου Υπουργού Ενέργειας κ. Γιώργου Παπαναστασίου με τίτλο « Καθοριστικό για τα θέματα ενέργειας το 2024» στην ιστοσελίδα “energypress” 11.1.2024. Το άρθρο του Υπουργού ήταν από τη ψηφιακή έκδοση της εφημερίδας «Φιλελεύθερος» « η Κύπρος το 2024 – Ετος Προκλήσεων».

Εκείνο που μας τράβηξε την προσοχή τελικά  ήταν το σχόλιο στην αναδημοσίευση του άρθρου στην ιστοσελίδα  “iEpikaira”. Το άρθρο του Υπουργού αναδημοσιεύθηκε με τίτλο « Καταιγίδα στην Αν. Μεσόγειο: Επιβεβαιώνεται το βρετανικό Chatham House και το τουρκικό SETA(;)»
Παραθέτω το σχόλιο.

https://i-epikaira.blogspot.com/2024/01/blog-post_23.html

«”Γιατί τα μισόλογα του ΥΠΕΝ της ΚΔ για τις έντονες διεργασίες στην Ανατολική Μεσόγειο θυμίζουν τις αναφορές του Chatham House; Κάτι που επιβεβαιώνει και το φιλοκυβερνητικό think tank της Τουρκίας, το SETΑ!… Μήπως έφτασε η ώρα όπου ο χάρτης Μπάιντεν προωθείται για να πάρει σάρκα και οστά;”

Η Δύση θέλει πίσω την Τουρκία – H Ελλάδα ως γεωπολιτικό πιόνι – Τί εισηγείται το Chatham House

https://i-epikaira.blogspot.com/2024/01/h-chatham-house.html

Türkiye’s foreign policy in 2024 – Ο συσχετισμός της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας με τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο!

https://i-epikaira.blogspot.com/2024/01/turkiyes-foreign-policy-in-2024.html

www.setav.org/en/turkiyes-foreign-policy-in-2024/

Για να προσθέσει σε σχόλιο η ιστοσελίδα για το πιο πάνω- « Ένα άρθρο λαγός που μας ενημερώνει για το τί συμβαίνει στην Ανατολική Μεσόγειο κάτω από την μύτη μας… Το οποίο επιβεβαιώνεται από ανάλυση που ακολούθησε στο Βρετανικό think tank, Chatham House, λίγες εβδομάδες μετά  αλλά και εμμέσως από τον ΥΠΕΝ της Κυπριακής Δημοκρατίας».

Εύλογες οι επισημάνσεις και συσχετίσεις της ιστοσελίδας. Ας μιλήσει καθαρά λοιπόν ο Υπ. Ενέργειας της Κυπριακής Δημοκρατίας

Φανούλα Αργυρού Λονδίνο.

simerini.sigmalive.com

Το Ιράν κατάσχεσε πετρελαιοφόρο, ελληνικής εταιρείας ως αντίποινα για την προηγούμενη κατάσχεση των ΗΠΑ

0

Πριν από 1 ώρα
Babak Taghvaee

Ο Babak Taghvaee είναι δημοσιογράφος άμυνας και ασφάλειας, ερευνητής, ιστορικός και συγγραφέας. Με περισσότερα από 16 χρόνια εμπειρίας, ειδικεύεται σε θέματα άμυνας και ασφάλειας για διάφορα έγκριτα διεθνή έντυπα άμυνας και ειδήσεων.

Τα κρατικά μέσα ενημέρωσης του Ιράν ανέφεραν την κατάσχεση ενός πετρελαιοφόρου από το ιρανικό ναυτικό στη Θάλασσα του Ομάν, εν μέσω υψηλών εντάσεων και επιθέσεων των Χούτι στην Ερυθρά Θάλασσα.

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, το πετρελαιοφόρο είχε κατασχεθεί στο παρελθόν μαζί με ένα μεγάλο φορτίο ιρανικού αργού πετρελαίου από την κυβέρνηση των ΗΠΑ το 2023 και η κατάσχεση από το Ιράν ήταν μια πράξη αντιποίνων.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του ιρανικού Πολεμικού Ναυτικού, η κατάσχεση πραγματοποιήθηκε μετά από δικαστική απόφαση και έγκριση του Οργανισμού Λιμένων και Ναυτιλίας ως αντίποινα για «κλοπή πετρελαίου» από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα κρατικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν επίσης ότι το πετρελαιοφόρο μεταφέρθηκε στα λιμάνια του Ιράν για να παραδοθεί στις δικαστικές αρχές.

Τα ξημερώματα της 11ης Ιανουαρίου, το πλήρωμα ενός πετρελαιοφόρου με το όνομα M/T ST Nikolas, που φέρει τη σημαία των Νήσων Μάρσαλ και διαχειρίζεται ελληνικό προσωπικό, εξέδωσε σήμα κινδύνου σε περιοχή 50 ναυτικά μίλια ανατολικά του Σοχάρ του Ομάν. Ανέφεραν ότι τέσσερα έως πέντε μη εξουσιοδοτημένα άτομα, οπλισμένα και φορώντας μαύρες στολές και μάσκες, είχαν επιβιβαστεί στο σκάφος τους γύρω στις 03:30 UTC.

Η ελληνική εταιρεία Empire Navigation, στην οποία ανήκει το σκάφος, επιβεβαίωσε στη συνέχεια ότι μετέφερε φορτίο 145.000 μετρικών τόνων πετρελαίου και είχε πλήρωμα 19 ατόμων (αποτελούμενο από 18 υπηκόους Φιλιππίνων και έναν Έλληνα). Το πλοίο εκτελούσε δρομολόγιο από τη Βασόρα του Ιράκ προς την Αλιάγκα της Τουρκίας.

Ο Άγιος Νικόλας, το πετρελαιοφόρο που κατασχέθηκε σήμερα από το ιρανικό ναυτικό, έχει μια καρό ιστορία που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη σύλληψή του. Αυτό το πλοίο κατασχέθηκε προηγουμένως από τις ΗΠΑ τον Απρίλιο του 2023 όταν μετέφερε 977.000 βαρέλια ιρανικού αργού πετρελαίου που υπόκειτο σε κυρώσεις. Εκείνη την εποχή, το πλοίο ήταν γνωστό ως Suez Rajan και ήταν υπό την ιδιοκτησία της ίδιας εταιρείας που το κατέχει σήμερα. Για να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή του, ο ιδιοκτήτης πλήρωσε πρόστιμο 2,46 εκατομμυρίων δολαρίων μετά από αρκετούς μήνες νομικών διαδικασιών.

Στη συνέχεια, μετά από απόφαση ομοσπονδιακού δικαστηρίου των ΗΠΑ, το επικυρωμένο ιρανικό αργό πετρέλαιο που είχε εκφορτωθεί από το πλοίο πωλήθηκε για συνολικά 83,4 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, μετά από εκτεταμένες προσπάθειες της κυβέρνησης των ΗΠΑ να εντοπίσει έναν αγοραστή. Αυτές οι προσπάθειες προκάλεσαν πρόσθετο κόστος άνω των 8,85 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, με αποτέλεσμα περίπου 74,7 εκατομμύρια δολάρια σε καθαρά έσοδα από την πώληση πετρελαίου.

Με την απελευθέρωσή του και την επιστροφή του στην Ελλάδα, το πλοίο μετονομάστηκε σε Άγιος Νικόλας και ξανάρχισε τις δραστηριότητές του, μεταφέροντας κυρίως πετροχημικά προϊόντα παγκοσμίως. Ωστόσο, επέλεξε να αποφύγει τη συμμετοχή σε υπηρεσίες που σχετίζονται με το Ιράν.

Για να αποφύγει την πώληση του φορτίου πετρελαίου του Suez Rajan από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, το ιρανικό καθεστώς έκανε ό,τι μπορούσε χρησιμοποιώντας το Πολεμικό Ναυτικό του IRGC για να καταλάβει διάφορα εμπορικά πλοία στη Θάλασσα Omas, ωστόσο οι πιέσεις δεν λειτούργησαν και το αργό πετρέλαιο του Ιράν πουλήθηκε τελικά από τις ΗΠΑ το 2023.

Η κατάληψη του Suez Rajan την Παρασκευή φαίνεται να είναι η τελευταία προσπάθεια του ιρανικού καθεστώτος να αντισταθμίσει την απώλεια πάνω από 90 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ αργού πετρελαίου του ίδιου πλοίου που πουλήθηκε από τις ΗΠΑ το 2023. Τα κρατικά μέσα ενημέρωσης του Ιράν ισχυρίζονται ότι το πετρελαιοφόρο έκανε μεταφορά αργού πετρελαίου που αγοράζεται από τις ΗΠΑ· Ωστόσο, οι ιστότοποι παρακολούθησης σκαφών δείχνουν ότι ο προορισμός του ήταν ένα λιμάνι στην Τουρκία. Δεν είναι γνωστό αν αυτή η κλήση προς την Τουρκία ήταν μια εκτροπή για να κρύψει τον πραγματικό προορισμό του πετρελαιοφόρου.

www.iranintl.com

Ο ελληνικός στρατός παρέλαβε 393 αμερικανικά τεθωρακισμένα τροχοφόρα Μ11 17 Guardian

0

Αμερικανικά τροχοφόρα θωρακισμένα οχήματα Μ11 17 αποβιβάζονται στο Πειραιά απο αμερικανικό μεταφορικό πλοίο.CNN Greece

Τα τεθωρακισμένα οχήματα αναγνώρισης Μ11 17 εντάσσονται στις Μονάδες του Στρατού Ξήρας στον Έβρο με βάση το χρονοδιάγραμμα και ενισχύουν ακόμη περισσότερο την αμυντική θωράκιση της χώρας μας.

Με πλοίο έφτασαν στην Ελλάδα 393 θωρακισμένα τροχοφόρα Μ11 17 από τις ΗΠΑ. Ήδη η Ελλάδα είχε παραλάβει 444, οπότε με την νέα παρτίδα ο αριθμός τους έφθασε τα 837. Οι ΗΠΑ παρέδωσαν και πακέτο βομβιδοβόλων 40 χιλιοστών και πολυβόλων, που αφορά τον οπλισμό των οχημάτων.

Ο ελληνικός στρατός θα παραλάβει συνολικά 1200 Μ11 17, τα οποία παραχωρούνται στην Ελλάδα σε πολύ χαμηλό κόστος, ουσιαστικά μόνο με τα έξοδα μεταφοράς, μέσω της ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας Αμυντικής Συνεργασίας απο το πλεονάζον αμυντικό υλικό των ΗΠΑ. Η παραλαβή των ΤΤΟΑ τύπου M11 17 θα συνεχιστεί και το επόμενο χρονικό διάστημα για να παραληφθούν τα 363 που υπολείπονται.

m1117small.jpg
Τεθωρακισμένο όχημα Μ11 17 του ελληνικού στρατού.ΓΕΣ

Η σύμβαση της πώλησης

Το συνολικό κόστος της προμήθειας που ενέκρινε το αμερικανικό Κογκρέσο ανέρχεται στα 100.000.000 δολάρια ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει, πως η χώρα μας μπορεί να προμηθευτεί τα τεθωρακισμένα οχήματα σε εξαιρετική κατάσταση, με κόστος περίπου 71.000 ευρώ έκαστο. Από τα οχήματα αυτά, 900 αναμένεται να αξιοποιηθούν επιχειρησιακά και τα υπόλοιπα 300 για προσπορισμό ανταλλακτικών.

Η πραγματική τους αξία, ακόμη και μεταχειρισμένα, υπολογίζεται σε τουλάχιστον 500.000 ευρώ ανά όχημα.

Το κόστος προκύπτει από τις εργασίες και υπηρεσίες επιθεωρήσεως, αλλά και τα έξοδα μεταφοράς των οχημάτων που έχουν προσδιορισθεί στην σύμβαση σε 14.823.638 δολάρια. Με την προμήθεια ανταλλακτικών, αλλά και πυρομαχικών για τα βομβιδοβόλα των 40 mm. το συνολικό κόστος έφτασε τα περίπου 150.000.000 δολάρια.

02_dec_015_02-630x420.jpeg
Τεθωρακισμένο όχημα Μ11 17 του ελληνικού στρατού.ΓΕΕΘΑ

Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε πλάνα από τις δράσεις των Ενόπλων Δυνάμεων στην περιοχή του Έβρου, στα οποία φαίνεται η ανάληψη επιχειρησιακών καθηκόντων των νεοαποκτηθέντων τεθωρακισμένων τροχοφόρων οχημάτων αναγνωρίσεως.

ΕΒΡΟΣ / M1117 Guardian

Τα τεχνικά χαρακτηριστικά των M11 17

Το M11 17 είναι ένα τεθωρακισμένο όχημα ασφαλείας (Armored Security Vehicle) κατασκευής Textron, το οποίο βασίζεται στην παλαιότερη σειρά V-100 και V-150 Commando και είναι μήκους 6 μέτρων, πλάτους 2,6 μέτρων και ύψους 2,6 μέτρων. Το όχημα κινείται από έναν πετρελαιοκινητήρα Cummins 8,3 λίτρων που αποδίδει 260 ίππους. Η μέγιστη ταχύτητα του αγγίζει τα 70 χιλιόμετρα και η αυτονομία ξεπερνά τα 800 χιλιόμετρα.

Το βασικό πλήρωμα ανέρχεται σε τρεις άνδρες, ενώ είναι δυνατή η μεταφορά επιπλέον δύο με τα υλικά και εφόδιά τους. Η περιορισμένη χωρητικότητα οφείλεται στον ρόλο για τον οποίο προορίζεται το όχημα και στην σχεδίαση με τοποθέτηση του κινητήρα και του διαμερίσματος επιβατών στην μέση για προσβαση με πλευρική θύρα. Το Μ1117 δεν μπορεί να καλύψει κυρίως αποστολές ασφαλείας και αναγνωρίσεως.

Το όχημα αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 για τον εξοπλισμό της αμερικανικής στρατονομίας. Η σειριακή παραγωγή ξεκίνησε μεταξύ 1999-2000 και το Guardian ήταν ένα από τα πρώτα αμερικανικά οχήματα που σχεδιάσθηκαν ειδικά με πρόβλεψη για όχημα ανθεκτικό σε νάρκες.

02_dec_014_02-630x420.jpg
Τεθωρακισμένο όχημα Μ11 17 του ελληνικού στρατού.ΓΕΕΘΑ

Το Μ11 17 φέρει τμηματική κεραμική θωράκιση της IBD που παρέχει ολόπλευρη προστασία έναντι βολίδων 12,7 mm και εκρήξεων IED, ενώ η κεκλιμένη θωράκιση μορφής V αυξάνει τις πιθανότητες εξοστρακισμού ρουκετών RPG. Οι επιβαίνοντες προστατεύονται επίσης από έκρηξη νάρκης βάρους 5 κιλών, καθώς και θραύσματα οβίδων πυροβολικού 155 mm. Το όχημα διαθέτει σύστημα φιλτραρίσματος αέρα για προστασία από χημικές και βιολογικές επιθέσεις, όχι όμως και ραδιενεργό προστασία.

Χάρη στα ειδικά λάστιχα που φέρει, το Μ11 17 αν και δεν είναι αμφίβιο είναι σε θέση να κινηθεί ακόμη και αν δεχθεί πυρά, ενώ διαθέτει και υψηλές δυνατότητες κίνησης εκτός δρόμου ή σε ανώμαλο έδαφος.

Ο οπλισμός περιλαμβάνει επανδρωμένο πύργο ενός ατόμου της Cadillac Gage, ίδιο με αυτόν του αμφιβίου AAV7A1 των Πεζοναυτών, που σε αμερικανική υπηρεσία φιλοξενεί βαρύ πολυβόλο M2HB των 12,7 mm και πολυβόλο βομβίδων Mk 19 των 40 mm. Ένα πολυβόλο 7,62 mm φέρεται σε βάση έξω από την θυρίδα του πυροβολητού, όμως ο οπλισμός δεν είναι σταθεροποιούμενος για βολή εν κινήσει.

www.cnn.gr

Το ιρανικό ναυτικό κατέλαβε πετρελαιοφόρο ελληνικής εταιρείας στον Κόλπο του Ομάν

0

Το Ιράν επιβεβαιώνει ότι δυνάμεις του κατέλαβαν δεξαμενόπλοιο στον Κόλπο του Ομάν – Πρόκειται για το τάνκερ «St. Nikolas», συνδεδεμένο με την εταιρεία Empire Navigation

Το Ιράν επιβεβαίωσε ότι οι δυνάμεις του κατέλαβαν πετρελαιοφόρο στον Κόλπο του Ομάν, σύμφωνα με όσα μεταδίδει το Associated Press.

Πρόκειται για το τάνκερ «St. Nikolas» , σημαίας νησιών Μάρσαλ, το οποίο είναι συνδεδεμένο με την ελληνική ναυτιλιακή εταιρεία Empire Navigation.

Το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων IRNA δημοσίευσε ένα σύντομο ρεπορτάζ στο οποίο λέει ότι έγινε κατάσχεση από το ιρανικό ναυτικό χωρίς όμως να προσδιορίζει το πλοίο, αλλά αναφέροντας ότι η σχετική κίνηση έγινε κατόπιν δικαστικής εντολής.

Τάσσος Δίκας: για ένα συγκριτικά καλύτερο 2024 σε όλα τα επίπεδα!

1

του Τάσσου Ν. Δίκα
*
24
024
2024
42024
242024
0242024
20242024
420242024
2420242024
02420242024
202420242024
4202420242024
24202420242024
024202420242024
2024202420242024
2024 …………………………………

      

Η μεγάλη εικόνα 

 
– Το 2024 κληρονομεί μία παγκόσμια κλιματική κρίση και μετάλλαξη κλιματικών συμπεριφορών -απόρροια αλλαγής βασικών ισορροπιών στην ατμόσφαιρα του πλανήτη λόγω του ανεξέλεγκτου τρόπου εκμεταλλεύσεων των πόρων του και των πολυεπίπεδων επιπτώσεων- που μεταβάλουν βίαια την περιβαλλοντική ισορροπία…
-Το 2024 κληρονομεί τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις στη πανίδα και χλωρίδα στο πλανήτη -ως αναπόφευκτη επίπτωση της αναγκαίας επικυριαρχίας των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών- που ενδιαφέρονται για μεγέθυνση των των χρηματοικονομικών δεικτών και των κερδών τους και όχι για την ανάπτυξη των κοινωνικο-οικονομικών δεικτών των κρατών και νοικοκυριών.
– Το 2024 κληρονομεί την ενεργειακή ρευστότητα -απόρροια αντιπαλοτήτων γεωστρατηγικών, κρατικών, μεγάλων επιχειρηματικών νεοφιλελεύθερων συμφερόντων και πολεμικών συρράξεων- με πολλαπλές τις επιπτώσεις στα νοικοκυριά και επιχειρήσεις, όπου ενεργειακές συγκυριακές επιδοτήσεις υποβοηθούν αλλά δεν επιλύουν το πρόβλημα.
– Το 2024 κληρονομεί εμπεδωμένη την τηλεοπτική εξοικείωση με τον στοχευμένο και προγραμματισμένο θάνατο-μέσω του πολεμικού άλλοθι- των συνανθρώπων μας (και όχι μόνο) ως μία “αναγκαία” κανονικότητα, όπου ο “σκοπός” εξόντωσης της εξτρεμιστικής οργάνωσης της Χαμάς “αγιάζει” τα μέσα της ισοπέδωσης της Γάζας χωρίς διάκριση νησίδων καταφυγής αμάχων γυναικών και παιδιών…
– Το 2024 κληρονομεί, μία πολύπλοκη κρίση στη Παλαιστίνη και Ισραήλ (μετά την καταδικαστέα βάρβαρη αιματοχυσία -και όχι μόνο- αθώων νέων Ισραηλινών στη Συναυλία Ειρήνης από την εξτρεμιστική Χαμάς), που δεν επιθυμεί επίλυση του Παλαιστινιακού, με την υποστήριξη και άλλων κρατών δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μείγμα επικίνδυνο για διεύρυνση της κρίσης…
– Το 2024 κληρονομεί, την συνέχεια της πολεμικής επέλασης ισοπέδωσης της Γάζας με εκατόμβη χιλιάδων νεκρών αμάχων γυναικών και παιδιών, (εγκλωβισμένους σε απόλυτα ανασφαλείς οικιστικές περιοχές), όπου η πρώτη και τελευταία ειρηνευτική εκεχειρία στα τέλη 2023 για ανταλλαγή αιχμαλώτων, φαίνεται να μην αποτελεί ορατή πιθανότητα στις αρχές του 2024…
-Το 2024 κληρονομεί στην ευρωπαϊκή γειτονιά μας, γενίκευση επιθέσεων σε κατοικημένες περιοχές της Ουκρανίας από τη Ρωσία, προκαλώντας αντιδράσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας- με φόβο αμφίδρομων ενεργειών και αδιέξοδων συνεχειών- συμβάλλοντας στην “ατέρμονη” διάρκεια ενός αδιέξοδου πολέμου, που μόνο θύματα και πληγές δημιουργεί και στις δύο πλευρές, που υποτάσσονται σε ευρύτερα γεωστρατηγικά συμφέροντα…
|

 Η μικρή εικόνα 

 
 – Το 2024 κληρονομεί, ότι δεν έχουμε ανιχνεύσει σε βάθος -ως πολιτικό σύστημα και πολίτες- κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά και κατανοήσει τη νέα παγκόσμια δυναμική των πραγμάτων που εξελίσσεται μέσα από πολύμορφες αντιθέσεις με φόντο και την ευρωπαϊκή γειτονιά μας, αλλά και των εύθραυστων ισορροπιών με την γείτονα Τουρκία…
–Το 2024 κληρονομεί περισσότερη, αβεβαιότητα, απογοήτευση, ανασφάλεια, εσωστρέφεια, ατομισμό, παραίτηση από συνέργειες ανιδιοτέλειας σε προσωπικό επίπεδο των πολιτών
-Το 2024 κληρονομεί τραυματισμένη την κοινωνική συνοχή, ως εργασιακή, οικονομική, πολιτισμική ζωή, με αυξανόμενους ρυθμούς συμπίεσης των μεσαίων και οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων με διεύρυνση της φτωχοποίησης των πολιτών
– Το 2024 κληρονομεί συνεχόμενη ακρίβεια παντού σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης που σχετίζονται με την καθημερινότητα της ζωής τους και με μοναδικά αντίδοτα επιδοματικές ενισχύσεις.
– Το 2024 κληρονομεί τις πληγές σε οικιστικό, κοινωνικό και παραγωγικό επίπεδο από τα καταστροφικά αποτελέσματα από τις πυρκαϊές και πλημμύρες σε πολλές περιοχές (ειδικά στη Θεσσαλία αλλά και αλλού), που επηρέασαν τον παραγωγικό χάρτη της χώρας βυθίζοντας σε απόγνωση τους αγρότες των περιοχών λόγω της διαχρονικής επιτελικής οργανωτικής και προγραμματικής αναποτελεσματικότητας των δομών πολιτείας αλλά και κυρίως κυβερνητικών επιλογών.
– Το 2024 κληρονομεί επικίνδυνες κοινωνικές εκφάνσεις, με εξάπλωση φαινομένων βίας, (οπαδικής και όχι μόνο) που έχει περάσει ως “συνήθη συμπεριφορά” στα ανήλικα παιδιά, την αφαίρεση της ζωής συνανθρώπων, τις αυξανόμενες γυναικοκτονίες, τις πολύμορφες διακρίσεις, που συμπαρασύρουν ξενοφοβία, ρατσισμό, εκφασισμό, βάζοντας σε συνεχή δοκιμασία και αμφισβήτηση στη πράξη δικαιωμάτων πολιτών και προσφύγων σε κοινωνικό επίπεδο απόρροια αδιεξόδων και περιθωριοποίησης κοινωνικών ομάδων και ατόμων.
– Το 2024 κληρονομεί, οικονομικές πιέσεις στη καθημερινότητα των πολιτών, που διαπερνούν πολλά κοινωνικά στρώματα -απόρροια και γενικότερων παραμέτρων, αλλά κυρίως όμως εφαρμοζόμενων πολιτικών στενού κοινωνικού ορίζοντα- που ενισχύει δυσανάλογα την μειοψηφία των εχόντων με αυξανόμενους ρυθμούς συμπίεσης των μεσαίων και οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων με διεύρυνση της φτωχοποίησης των πολιτών…
– Το 2024 κληρονομεί, ως προτεινόμενο και επιλεγόμενο οικονομικοκοινωνικό μοντέλο, αντίληψη και τρόπο καθημερινής ζωής, αυτό που η οικονομική και πολιτική επιστήμη προσδιορίζει ως “νεοφιλελεύθερο” (με κύριο αποδέκτη την νέα γενιά), με την υποβοήθηση και της ψηφιακής, εικονικής και τηλεοπτικής πραγματικότητας που μας περιβάλει, που υποβαθμίζει τον πολιτισμό και την προσωπική αξιοπρέπεια, όπου από χρήσιμο μέσον καταλήγει αυτοσκοπός και επίκεντρο που αντικειμενικά μας επηρεάζει και κατά περίπτωση μας ετεροκαθορίζει.

Εντούτοις αξίζουμε!

– Αξίζουμε -ως ευρωπαϊκή και ελληνική κοινωνία- ένα διαφορετικό, καλύτερο αύριο για όλους, αλλά κυρίως για τη νέα γενιά, με επίκεντρο μία ολιστική παραγωγική, περιβαλλοντική, πολιτισμική και κοινωνική ανάπτυξη και όχι απλά μεγέθυνση των τραπεζικών – οικονομικών δεικτών.
– Αξίζουμε -ως ευρωπαϊκή και ελληνική κοινωνία- να συνεχίζουμε αγωνιζόμαστε με όραμα, σχέδιο, επιμονή, συμμετοχή, διαφάνεια και ανιδιοτέλεια με ενσυναίσθηση του ρόλου μας στο οικοσύστημα που μας περιβάλλει και μας φιλοξενεί.
– Αξίζει να συμβάλουμε -ως πολιτεία, κοινωνία, φορείς, αυτοδιοίκηση και πολίτες- για ένα συγκριτικά καλύτερο 2024 σε όλα τα επίπεδα (κοινωνικά, οικονομικά, πολιτισμικά, περιβαλλοντικά, εκπαιδευτικά, παραγωγικά) εμπεδώνοντας ισονομία, ισοτιμία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και σεβασμό σε όλους τους συνανθρώπους μας και ανοίγοντας πολλαπλά πεδία συνέργειας εμπέδωσης της ειρήνης γενικότερα και ειδικότερα στη γειτονιά μας!
Για ένα συγκριτικά καλύτερο 2024 σε όλα τα επίπεδα με υγεία!
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
Τάσσος Ν. Δίκας
αρχιτέκτονας ομότιμο μέλος ΤΕΕ
Θεσσαλονίκη
ΕΡΓΑ:(“εστιασμός 50” – 1972-2022 (*)
1.Τάσσος Δίκας, άνθρωποι & τεχνολογία, μελάνια,1972 (Φλωρεντία)
2.Τάσσος Δίκας, άνθρωποι & αριθμοί, ξηρό παστέλ,1996
3.Τάσσος Δίκας, οικογένεια, ξηρό παστέλ,1995
 …”τάσσος δίκας: για ένα συγκριτικά καλύτερο 2024 σε όλα τα επίπεδα!”…(>άρθρο<)
…”ιστογραμμή”… tassodikas blog

Γιατί προκάλεσαν αντιδράσεις; Ορισμένες σκέψεις με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του καθηγητή διεθνούς δικαίου και βουλευτή Άγγελου Συρίγου

1

FILE PHOTO: Ο πρώην υφυπουργός Παιδείας καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, Άγγελος Συρίγος . ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ


Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΤΣΟΥΦΡΟΥ*

Σύμφωνα με τηλεοπτικές δηλώσεις του καθηγητή Άγγελου Συρίγου στις 2 Ιανουαρίου 2024, η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 είναι «παρωχημένη», ειδικά σε σχέση με την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, ενώ το 97% των όσων προβλέπει (17 συμβάσεις, πρωτόκολλα και δηλώσεις, παραρτήματα κλπ) δεν έχει καμία αξία σήμερα.

Ο καθηγητής Συρίγος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «πρέπει να περάσουμε στην επόμενη φάση και να πούμε την πραγματικότητα».

Οι δηλώσεις του πυροδότησαν τις αντιδράσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και διαφόρων αναλυτών με αρθρογραφία τους στον Τύπο, ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος  περιορίστηκε στην διευκρίνιση ότι ο καθηγητής μίλησε με «την επιστημονική του ιδιότητα», ότι επρόκειτο για «επιστημονική ανάλυση» και ότι οι αναφορές του δεν σχετίζονται με συνοριακά ή μειονοτικά ζητήματα.

Ο καθηγητής επανήλθε με νέες διευκρινιστικές δηλώσεις, υποστηρίζοντας ότι «διαστρεβλώθηκαν» τα λεγόμενά του και  ότι θεωρεί τις διατάξεις της Συνθήκης για τα σύνορα ως «ιερές» (ΕΔΩ), προσθέτοντας με έμφαση ότι, «Όταν λέμε κάτι παρωχημένο, δεν σημαίνει ότι το παρωχημένο αναθεωρείται» (ΕΔΩ).

Ο καθηγητής Α. Συρίγος διατυπώνει με απόλυτη σαφήνεια και εμβαθύνει την ανάλυσή των απόψεών του συναφώς με σχετική ανάρτησή του στην εφημερίδα Καθημερινή της 7ης Ιανουαρίου 2024 (ΕΔΩ).

  • Μία νηφάλια αποτίμηση της κατάσταση

Για μία νηφάλια αποτίμηση απαιτείται πρωτίστως να αποσαφηνιστούν κάποιες βασικές παράμετροι οι οποίες υπεισέρχονται στη συζήτηση ως νομικά δεδομένα.

Είναι σημαντικό να διακρίνουμε τις διατάξεις περί συνόρων, ορίων και κυριαρχίας από τις ρήτρες περί αποστρατιωτικοποίησης προκειμένου να κατανοήσουμε και να αντιμετωπίσουμε το σύνθετο αυτό πρόβλημα στις ορθές διαστάσεις του.

  • Το ζήτημα των συνόρων, των ορίων και της εδαφικής κυριαρχίας

Οι εδαφικές διατάξεις οποιασδήποτε Διεθνούς Συνθήκης Ειρήνης, όπως είναι οι διατάξεις περί συνόρων, ορίων και εκχώρησης κυριαρχίας των Συνθηκών της Λωζάννης του 1923 και των Παρισίων του 1947, έχουν αποκλειστικά εμπράγματο ή δικαιοθετικό (real or dispositive) χαρακτήρα και είναι ως εκ τούτου, αφενός, γενεσιουργές ενός αντικειμενικού νομικού καθεστώτος το οποίοι ισχύει έναντι όλων (erga omnes), συμβαλλομένων ή μη, δικαιούχων και υποχρέων, και, αφετέρου, ισχύουν εις το διηνεκές, και μάλιστα ανεξάρτητα από την «τύχη» της Συνθήκης.

Το εξηγεί άλλωστε και ο ίδιος ο καθηγητής, υπενθυμίζοντας με την τελευταία ανάρτησή του το άρθρο 62§2 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών του 1969 και καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι «οι διατάξεις για τα σύνορα δεν αλλάζουν».

Ως γενικής αποδοχής, η διαπίστωση αυτή καθιστά εκ των πραγμάτων αδύνατη την επίκληση της ρήτρας περί «θεμελιώδους μεταβολής των περιστάσεων («rebus sic stantibus»)» ως λόγου για την καταγγελία, την αναθεώρηση, την αλλαγή ή την με οποιονδήποτε άλλο τρόπο κατάργησή της. Υπό την έννοια αυτή, ο «παρωχημένος» ή μη χαρακτήρας της Συνθήκης του 1923 ουδόλως επηρεάζει τα υφιστάμενα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σύνορα και την εκχωρηθείσα οριστικώς κυριαρχία εδαφών από την δεύτερη στην πρώτη. Άρα, πολύς θόρυβος εκατέρωθεν για το τίποτα. 

  • Το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιωτικών εδαφών στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος και στην Ανατολική Μεσόγειο

Σε αντίθεση προς τις εδαφικές διατάξεις, οι ρήτρες περί αποστρατιωτικοποίησης των δύο Συνθηκών του 1923 και του 1947 έχουν συναλλακτικό ή ενοχικό  χαρακτήρα («contractual or personal») και εγκαθιδρύουν ένα προσωρινό ή συγκυριακό καθεστώς. Εκπληρώνοντας τον ρόλο τους, περιπίπτουν σε «αχρησία»,  σύμφωνα με τον καθηγητή Χρήστο Ροζάκη («Το Διεθνές Νομικό Καθεστώς του Αιγαίου και η Ελληνοτουρκική Κρίση-Τα διμερή και τα διεθνή θεσμικά ζητήματα» στον συλλογικό τόμο Οι Ελληνοτουρκικές Σχέσεις, 1923-1987, Αθήνα, εκδόσεις Γνώση, 1988, στις σελίδες 429 και 441). Εξ ορισμού λοιπόν, οι σχετικές ρήτρες ισχύουν μόνο μεταξύ των συμβαλλομένων και έχουν πεπερασμένη χρονική διάρκεια.

Προκειμένου να παρακάμψει το ανυπέρβλητο εμπόδιο ότι η ίδια δεν είναι συμβαλλόμενο στην Συνθήκη του 1947 μέρος, η Τουρκία προβάλλει το ανερμάτιστο επιχείρημα ότι και η αποστρατιωτικοποίηση είναι γενεσιουργός αντικειμενικού νομικού καθεστώτος, όπως ακριβώς και οι εδαφικές διατάξεις, με τις οποίες αποτελούν, κατά την εσφαλμένη άποψή της, ενιαίο και αδιάσπαστο σύνολο,  ισχύον έναντι όλων.

Με τον τρόπο αυτό, θεωρεί ότι έχει και η ίδια, αν και μη συμβαλλόμενη, το δικαίωμα να επικαλεστεί την προβλέπουσα παρόμοιες διατάξεις Συνθήκη του 1947. Προς επίρρωση μάλιστα της επιχειρηματολογίας της, όπως αυτή διατυπώνεται επίσημα πλέον και με ρηματικές διακοινώσεις προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ κατά τα έτη 2021 και 2022, η Τουρκία ταυτίζει αυθαιρέτως την περίπτωση των Δωδεκανήσων με αυτή των Νήσων Åland, το νομικό καθεστώς της ουδετερότητας και αποστρατιωτικοποίησης των οποίων ουδεμία σχέση έχει με τα Δωδεκάνησα και την ρήτρα αποστρατιωτικοποίησής τους βάσει της Συνθήκης του 1947.

Ο καθηγητής Συρίγος κατατάσσει μεν την ρήτρα αποστρατιωτικοποίησης της Συνθήκης του 1923 στις «παρωχημένες» διατάξεις της, ομολογώντας όμως παράλληλα ότι οι Τούρκοι επιμένουν να μας εγκαλούν για την μη τήρηση της σχετικής συμβατικής υποχρέωσής μας.

Ως απάντηση, εξαιρέσαμε, κατά τον ίδιο, με δύο δηλώσεις του 1995 και του 2015, από την αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου τα συναφή με την αποστρατιωτικοποίηση θέματα, επικαλούμενοι μάλιστα το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ως εάν οι μονομερείς αυτές δηλώσεις (θα) είχαν οδηγήσει αυτομάτως στην κατάργηση της συμβατικής μας δέσμευσης. Είναι όμως πανθομολογούμενον ότι οι συμβατικές διατάξεις δεν καταργούνται κατά κανόνα μονομερώς.

Στο σημείο λοιπόν αυτό τίθεται το σοβαρό ζήτημα πώς απαλλασσόμαστε νομίμως από την «παρωχημένη» μεν, αλλά συμβατική, αυτή διάταξη.

Ανατρέχοντας στην ιστορία, θυμίζω ότι τα έτη 1936, 1951 και 1990 μάς δόθηκε η ευκαιρία να απαγκιστρωθούμε ευσχήμως από το νομικό βαρίδι της αποστρατιωτικοποίησης, χωρίς αναθεώρηση ή κατάργηση των «παρωχημένων» διατάξεων.

Σε σχέση με την Τουρκία, επιδιώκοντας την αναθεώρηση (και για να ακριβολογούμε, την κατάργηση της αποστρατιωτικοποίησης υπό τον μανδύα της αναθεώρησης) της ενσωματωμένης στην Συνθήκη του 1923 Σύμβασης της Λωζάννης περί των Στενών, η Άγκυρα γνωστοποιεί προς όλα τα συμβαλλόμενα στην Συνθήκη μέρη [με ρηματική διακοίνωση της 10ης Απριλίου 1936 (το κείμενο της οποίας απαντά στην αμερικανική σειρά Foreign Relations of the United States, Diplomatic Papers, 1936, volume III: «The Near East and Africa», στις σελίδες 503 έως και 506)] ότι, λόγω της θεμελιώδους μεταβολής της κατάστασης στην Ευρώπη και της αποδυνάμωσης των συλλογικών μηχανισμών διασφάλισης της ειρήνης στην περιοχή, κινδυνεύει σοβαρά η εδαφική της ακεραιότητα.

Ενόψει μίας «αιφνίδιας και μη αναστρέψιμης επίθεσης» («a sudden and irreparable attack») και της «απειλής» («menace») «that a state of war might supervene unexpectedly and without any formality», ζητεί την διεξαγωγή συνομιλιών (αποφεύγοντας εσκεμμένα οποιαδήποτε αναφορά στον όρο επαναστρατιωτικοποίηση) με σκοπό την σύναψη νέας Συμφωνίας επειδή η ίδια αδυνατεί να λάβει μέτρα «για την νόμιμη άμυνά της» («to take steps for her legitimate defense») υπό το ασφυκτικό νομικό καθεστώς της Σύμβασης του 1923 περί των Στενών.

Με την σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας (εξυπακουομένου ότι η επαναστρατιωτικοποίηση καταλαμβάνει και τα δύο ελληνικά νησιά Λήμνο και Σαμοθράκη ως αναπόσπαστο τμήμα της ζώνης των Στενών, βλέπε συναφώς την ίδια αμερικανική πηγή, στην σελίδα 511), η Τουρκία επιτυγχάνει, παρά την εναντίωση και την απουσία της Ιταλίας από την Συνδιάσκεψη, την σύναψη της Σύμβασης του Montreux του 1936 περί των Στενών, βάσει της οποίας καταργείται (επί λέξει «εξαφανίζεται») η Σύμβαση του 1923 και αναγνωρίζεται στην Τουρκία το δικαίωμα του άμεσου επανοπλισμού των εδαφών της, χωρίς πάντως τα υπόλοιπα συμβαλλόμενα μέρη, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, να στερούνται τα αντλούμενα από την Σύμβαση δικαιώματά τους (βλέπε Κωνσταντίνου Οικονομίδη, Το νομικό καθεστώς των ελληνικών νησιών του Αιγαίου. Απάντηση σε τουρκική μελέτη, Αθήνα, εκδόσεις Γνώση, 1989, στην σελίδα 147).

Τα συναγόμενα από την Σύμβαση του 1936 και την επί του θέματος της στρατιωτικοποίησης στάση της Τουρκίας πολύτιμα διδάγματα είναι τα ακόλουθα:

Πρώτον, δεν τίθεται απολύτως κανένα ζήτημα σύνδεσης της κυριαρχίας με την τήρηση της αποστρατιωτικοποίησης.

Δεύτερον, αναγνωρίζεται ρητώς από την Τουρκία ότι οι ρήτρες αποστρατιωτικοποίησης δεν ταυτίζονται με τις εδαφικές διατάξεις των Συνθηκών και δεν είναι γενεσιουργές αντικειμενικού νομικού καθεστώτος ισχύοντος έναντι όλων (άλλως δεν θα επιτύγχανε την αναθεώρηση).

Τρίτον, η Ελλάδα ανακτά το δικαίωμα επαναστρατιωτικοποίησης των δύο νησιών της (Λήμνου και Σαμοθράκης) τα οποία είχαν υπαχθεί το 1923 σε καθεστώς πλήρους αποστρατιωτικοποίησης.

Τέταρτον,  εξαιρώντας την Τουρκία από την δυνατότητα επίκλησης των περί αποστρατιωτικοποίησης ρητρών της Συνθήκης του 1947 (ως ισχύουσας μόνο μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών), τα μόνα νησιωτικά εδάφη τα οποία υπόκεινται συμβατικώς σε καθεστώς μερικών στρατιωτικών περιορισμών στις σχέσεις μας με την Τουρκία είναι η Μυτιλήνη, η Χίος, η Σάμος και η Ικαρία βάσει της Συνθήκης του 1923.

Απογυμνώνεται έτσι κυριολεκτικώς οποιοδήποτε επιχείρημα της γείτονος σχετικά με την αμφισβήτηση της κυριαρχίας επί των ελληνικών νησιωτικών εδαφών λόγω μη τήρησης της υποχρέωσης αποστρατιωτικοποίησής τους.

Όσον αφορά την περίπτωση της ηττημένης στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο Ιταλίας, παρά την προβλεπόμενη από την Συνθήκη του 1947 αποστρατιωτικοποίηση ορισμένων ηπειρωτικών και νησιωτικών εδαφών της, η Ρώμη ζήτησε την κατάργησή της ήδη από το 1951 όταν κατέστη κράτος μέλος του ΟΗΕ και ενόψει της προσχώρησής της στο ΝΑΤΟ το επόμενο έτος 1952.

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό το γεγονός ότι το έτος 1981 ο τότε Ιταλός υφυπουργός Εξωτερικών, απαντώντας σε κοινοβουλευτική ερώτηση σχετικά με την κατάργηση των ρητρών αποστρατιωτικοποίησης της Συνθήκης του 1947 με την Ιταλία, διευκρίνισε ότι «the Treaty’s military clauses […] no longer had effect on account of the “alteration in the de facto and de jure conditions which had determined their framing [and therefore] there was no need for any procedure to revise the said military clauses of the 1947 Peace Treaty» (The Italian Yearbook of International Law, τόμος VI, 1985, στην σελίδα 36).

Στην περίπτωση της Φινλανδίας, παρά την προβλεπόμενη συμβατικώς (μεταξύ άλλων και από την Συνθήκη του 1947 με την Φινλανδία) αυστηρή ουδετερότητα και αποστρατιωτικοποίηση των Νήσων Åland, το Ελσίνκι τόλμησε να καταγγείλει το 1990 το σύνολο σχεδόν των άρθρων της Συνθήκης του 1947 σχετικά με την αποστρατιωτικοποίησή τους, επικαλούμενο επίσης την θεμελιώδη μεταβολή των περιστάσεων (rebus sic stantibus) και το γεγονός ότι οι περιοριστικές της κυριαρχίας της Φινλανδίας διατάξεις της «είναι πεπαλαιωμένες» («outdated stipulations») (σύμφωνα με τον καθηγητή Lauri Hannikainen, «The Continued Validity of the Demilitarised and Neutralised Status of the Åland Islands», Zeitschrift für ausländisches und öffentliches Recht und Völkerrecht, τόμος 54, τεύχη 3 και 4, 1994, στην σελίδα 631).

Η έκφραση συμπίπτει, ως προς το ουσιαστικό περιεχόμενό της, με την δήλωση του καθηγητή [μάλιστα στην αγγλική εκδοχή της τελευταίας ανάρτησής του, χρησιμοποιείται ο ίδιος ακριβώς όρος («outdated») για την απόδοση του ελληνικού όρου «παρωχημένη» διάταξη (ΕΔΩ)].

Τα παραδείγματα της Τουρκίας, της Ιταλίας και της Φινλανδίας δεν μας «παραδειγμάτισαν». Μας άφησαν (ηγεσία και διεθνολογική κοινότητα) αντιθέτως παγερά αδιάφορους.

Επικαλούμαστε εδώ και δεκαετίες αλυσιτελώς ως νομικό θεμέλιο, δηλαδή ως υποτιθέμενο βάσιμο και νόμιμο λόγο επαναστρατιωτικοποίησης των νησιωτικών εδαφών μας, το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, σύμφωνα με το οποίο:

«Καμία διάταξη του παρόντος Χάρτη δεν παρεμποδίζει το φυσικό δικαίωμα ατομικής ή συλλογικής νόμιμης άμυνας σε περίπτωση κατά την οποία ένα Μέλος των Ηνωμένων Εθνών υποστεί ένοπλη επίθεση, μέχρις ότου το Συμβούλιο Ασφαλείας λάβει τα αναγκαία μέτρα για την διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας». Το ομολογεί και ο καθηγητής Συρίγος με την τελευταία ανάρτησή του.

Επομένως, φέρει και ο ίδιος ένα μερίδιο ευθύνης (χωρίς να γνωρίζω το ακριβές ποσοστό ως μη μαθηματικός), όπως εξηγώ αναλυτικότερα και κατωτέρω.

Στην πραγματικότητα, προκαλούμε την Τουρκία να μας εγκαλεί -και ορθώς- ότι παρανομούμε, εφόσον δεν πληρούμε τις προβλεπόμενες από την διάταξη του άρθρου 51 προϋποθέσεις (να έχουμε υποστεί ένοπλη επίθεση από άλλο κράτος πριν ασκήσουμε το δικαίωμά μας στην νόμιμη άμυνα).

Προφανώς, δεν έχουμε υποστεί τέτοια επίθεση παρόλες τις, ενίοτε σοβαρότατες, εκτοξευόμενες απειλές. Επικαλούμενοι λοιπόν την νόμιμη άμυνα του άρθρου 51 δεν υπηρετούμε ούτε το εθνικό συμφέρον ούτε τους βασικούς στόχους της εκ μέρους μας επαναστρατιωτικοποίησης, ήτοι της νομιμότητας και της μονιμότητας.

Εννοείται ότι η μεν νομιμότητα δεν τηρείται εφόσον δεν πληρούνται οι όροι του άρθρου 51, η δε μονιμότητα, δηλαδή η εις το διηνεκές διάρκεια της επαναστρατιωτικοποίησης, καθίσταται ανέφικτη δεδομένου ότι το μέτρο παύει να ισχύει ως νόμιμο αφότου επιληφθεί το Συμβούλιο Ασφαλείας ή μόλις τερματιστεί η ένοπλη επίθεση.

Έχω εκφράσει δημόσια την αντίθεσή μου τόσο στην επίκληση του άρθρου 51, όσο -προς επίρρωση της άποψης αυτής-  και στην «νομιμότητα» του αμερικανικού δόγματος περί της προληπτικής νόμιμης άμυνας (για τελευταία φορά κατά την διάρκεια συνεδρίου το οποίο διοργάνωσε η Ελληνική Εταιρεία Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων στην Λήμνο από 15 έως 17 Σεπτεμβρίου 2023 με θέμα «Η Διάσκεψη της Λωζάνης και οι Αποφάσεις της 100 χρόνια μετά», με αποτέλεσμα να δεχτώ μόνον ειρωνικά σχόλια), ως νομικού θεμελίου για την στρατιωτικοποίηση των νησιών μας.

Διερωτώμαι λοιπόν εάν αρκεί πλέον ως δικαιολογία για την εγκατάλειψη της θέσης υπέρ του άρθρου 51 ο χαρακτηρισμός της περί αποστρατιωτικοποίησης ρήτρας της Συνθήκης του 1923 ως «παρωχημένης» προκειμένου να κατοχυρώσουμε την νομιμότητα της άσκησης του δικαιώματός μας στην στρατιωτικοποίηση τεσσάρων νησιών.

Την απάντηση μπορεί να μας δώσει ο Συρίγος. Ως πανεπιστημιακός δάσκαλος, ο ίδιος υποστήριζε, τουλάχιστον μέχρι τον Οκτώβριο του 2022, δύο τινά:

Πρώτον, σχετικά με την άμυνα των νησιών μας και την επαναστρατιωτικοποίησή τους, ότι «η Ελλάδα αποδέχεται ότι τα νησιά είναι στρατιωτικοποιημένα, επικαλούμενη το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ περί νόμιμης άμυνας» (βλέπε «Explainer: Τί προβλέπουν οι Συνθήκες για τη άμυνα των νησιών», εφημερίδα Καθημερινή της 4ης Οκτωβρίου 2022, (ΕΔΩ), ιδίως τα σημεία 5, 6 και 7).

Δεύτερον, σχετικά με την αμφισβητούμενης νομιμότητας προληπτική νόμιμη άμυνα, υποστήριζε ότι «η ύπαρξη απειλής δίνει το δικαίωμα της προληπτικής άμυνας […]. Τα κράτη μπορούν να προετοιμαστούν αμυντικά έναντι επικείμενης ένοπλης επίθεσης , [έστω] και αν αυτή δεν έχει ακόμη εκδηλωθεί» (έως εδώ όλα βαίνουν καλώς), για να αποσαφηνίσει όμως στην συνέχεια ότι:

«Η άποψη αυτή ενισχύθηκε μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Οι ΗΠΑ διατύπωσαν το δόγμα της προληπτικής αυτοάμυνας […] που τους δίνει το δικαίωμα να ενεργήσουν πρώτες υπερασπιζόμενες την ασφάλειά τους, χωρίς να περιμένουν […] την εκδήλωση επιθετικού χτυπήματος»  (βλέπε το προαναφερθέν Explainer, σημείο 10, τα πλάγια γράμματα είναι δικά μου).

Επ’ αυτού πρέπει να τονιστεί ότι η αμυντική θωράκιση ενός κράτους, έστω και αν απειλείται, δεν νοείται να καταλήγει στην αποκαλούμενη αμυντική βία (defensive force), ως αντίδραση στην επικείμενη ένοπλη επίθεση. Η άποψη αυτή οδηγεί νομοτελειακά στην άσκηση βίας, η οποία είναι όμως εντελώς ξένη προς το αμυντικό πρόσημο ακόμη και στο πλαίσιο της προπαρασκευαστικής φάσης της στρατιωτικοποίησης για την αντιμετώπιση μίας πιθανολογούμενης ένοπλης επίθεσης.

Με την ενδεχόμενη ένοπλη επίθεση της Τουρκίας, ερχόμαστε αυτομάτως στην εφαρμογή του άρθρου 51 και κάνουμε χρήση του -διακριτού από το φυσικό και διαρκές δικαίωμα στην άμυνα- φυσικού δικαιώματος στην νόμιμη άμυνα.

Σημειωτέον ότι η συγκεκριμένη τοποθέτηση του καθηγητή, ιδιαίτερα επί του αμερικανικού δόγματος, θυμίζει έντονα -ως ατυχής συνειρμός- την τουρκική ερμηνεία περί της νομιμότητας επιθετικών ενεργειών σε ξένο έδαφος λόγω της δράσης μη κρατικών δρώντων, η οποία δεν χρήζει περαιτέρω ανάλυσης για ευνόητους λόγους.

  • Ποια είναι τελικά η ορθή νομική βάση για την νόμιμη έναντι πάντων στρατιωτικοποίηση των νησιών μας;

Κατά την ταπεινή μου άποψη, η μόνη ορθή επιλογή είναι, πέραν πάσης αμφιβολίας, στο μεν επίπεδο του δικαίου των Συνθηκών, το άρθρο 2§4 του Χάρτη, βάσει του οποίου η απάντησή μας στην τουρκική αυθάδεια ότι, στρατιωτικοποιώντας τα νησιωτικά μας εδάφη, παραβιάζουμε τις περί αποστρατιωτικοποίησης διατάξεις των Συνθηκών είναι ότι, ως διάταξη αναγκαστικού δικαίου (jus cogens), απαγορεύουσα την απειλή ή την χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οπουδήποτε κράτους, υπερισχύει, βάσει του άρθρου 103 του Χάρτη, έναντι κάθε άλλης Διεθνούς Συνθήκης.

Θα προσέθετα εκ περισσού, ότι η ίδια η Τουρκία έχει παραβιάσει και εξακολουθεί να παραβιάζει πλείονες διατάξεις της ίδιας της Συνθήκης του 1923, και κυρίως την αρχή της κατά το άρθρο 13§2 αυτής αμυντικής αμοιβαιότητας, την οποία εμείς αγνοούμε συστηματικά.

Στο επίπεδο του εθιμικού διεθνούς δικαίου, επείγει η προσφυγή μας στο φυσικό και διαρκές δικαίωμα κάθε κράτους στην άμυνα ως μέσον αυτοπροστασίας του. Η αμυντική θωράκιση της Ελλάδας και η διάταξη των Ενόπλων Δυνάμεών της είναι αποκλειστικά δική της υπόθεση, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε συμβατική δέσμευση, για την υπεράσπιση κάθε σπιθαμής του εδάφους της από έξωθεν απειλές στρεφόμενες κατά της επικράτειάς της. Υπό το πρίσμα αυτό, η προβλεπόμενη από την Συνθήκη του 1923 αποστρατιωτικοποίηση στερείται αυτοδικαίως περιεχομένου, με τις σχετικές ρήτρες «παρωχημένες» ή μη.

Όπως ήδη ανέφερα, ο καθηγητής περιλαμβάνει την ρήτρα περί αποστρατιωτικοποίησης στον κατάλογο των «παρωχημένων» διατάξεων της Συνθήκης του 1923. Κατά τον ίδιο, συζητούμε πλέον με βάση την «επίσημη ελληνική θέση από το 1995».

Η στάση αυτή θα ήταν απόλυτα ορθή και συνεπής, αν μπορώ να την ερμηνεύσω συνδυαστικά με την προαναφερθείσα στάση της Ιταλίας, υπό την προϋπόθεση ότι η στρατιωτικοποίηση των νησιών, ως εθνικό μας θέμα, θα εξαιρούνταν  από την ρήτρα αποστρατιωτικοποίησης για τους λόγους τους οποίους επικαλέστηκε το 1981 ο Ιταλός υφυπουργός,  οπότε δεν θα ήμασταν καν υποχρεωμένοι να την δικαιολογούμε, ως αυτονόητη, έναντι της Τουρκίας [βλέπε την εφημερίδα Καθημερινή της 3ης Ιανουαρίου 2024 (ΕΔΩ)].

Με τις δηλώσεις όμως του καθηγητή Α. Συρίγου ανακύπτουν εύλογα και άλλα καυτά ερωτήματα -πέραν των απαντηθέντων- στα οποία ο καθηγητής οφείλει να δώσει συμπληρωματικές απαντήσεις.

Συγκεκριμένα, εάν λάβουμε το 1995 ως έτος αφετηρίας της αυτόματης αποδέσμευσής μας από την ρήτρα της αποστρατιωτικοποίησής των νησιών μας σύμφωνα με την μονομερή δήλωσή μας, τότε μέχρι το έτος αυτό καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι παραβιάζαμε την σχετική συμβατική υποχρέωσή μας;

Αν πάλι θεωρήσουμε ότι από το 1974 επικαλούμαστε ως ορθή νομική βάση για την στρατιωτικοποίηση των νησιών μας το άρθρο 51 του Χάρτη, τί έχουμε να αντιτάξουμε στους Τούρκους όταν μας προσάπτουν ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του;

Για ποιους ακριβώς λόγους εξακολουθούμε να επικαλούμαστε το άρθρο 51 του Χάρτη για να δικαιολογήσουμε έναντι των Τούρκων την στάση μας στο θέμα αυτό; Μήπως τελικά εντελώς παρωχημένη εξαρχής είναι η επίκληση του συγκεκριμένου άρθρου και όχι η ρήτρα περί αποστρατιωτικοποίησης;

Εκείνο που ενδιαφέρει και προέχει συναφώς είναι η Ελλάδα να διεκδικήσει, με βάση το προπεριγραφέν νομικό οπλοστάσιό της, το δικαίωμά της στη αμυντική θωράκισή της, απόρροια του φυσικού και διαρκούς δικαιώματός της στην άμυνα ως μέσον αυτοπροστασίας της.

Αποδέκτες της σθεναρής αυτής στάσης πρέπει να είναι τόσο η Τουρκία όσον αφορά την Συνθήκη του 1923, όσο και τα αντισυμβαλλόμενα στην Συνθήκη του 1947 μέρη (τα οποία ούτως ή άλλως δεν αντιτίθενται), καθώς και οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ και οι εταίροι μας στη Ευρωπαϊκή Ένωση.

  • Συμπέρασμα

Εν συμπεράσματι, επειδή οι απόψεις των πανεπιστημιακών δασκάλων με γνωστικό αντικείμενο τα θέματα της κυριαρχίας και της αποστρατιωτικοποίησης, κυρίως δε στο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα και πρέπει να διακρίνονται για την εγκράτεια, τον ορθό λόγο και τον κατάλληλο χρονισμό, ακριβώς όπως και οι απόψεις των πολιτικών, θυμίζω απλώς ότι ο καθηγητής Α. Συρίγος φέρει και τις δύο ιδιότητες.

Καλόν θα ήταν λοιπόν ο καθείς να έχει υπεύθυνη άποψη και να ρίχνεται στη μάχη των ιδεών αποκλειστικά από το δικό του μετερίζι. Αντί να διαφωνεί, η ελληνική διεθνολογική κοινότητα οφείλει να ομονοεί και να θέτει καλόπιστα προς συζήτηση ενώπιον όλων τα ζωτικά εκείνα ζητήματα επί των οποίων υπάρχει διάσταση απόψεων, με σκοπό την γεφύρωση και όχι την αντιπαραγωγική διαιώνισή τους.

Κλείνοντας το παρόν σημείωμα, θα δανειστώ, χωρίς το παραμικρό ίχνος ειρωνείας, ένα -προς την αντίθετη φορά- σχόλιο σατυρικής εφημερίδας, σύμφωνα με το οποίο «στην ουσία μιλάμε για ένα ανύπαρκτο θέμα [και] η όποια συζήτηση θα είχε αποφευχθεί εάν ο βουλευτής της Ν.Δ. φρόντιζε να μιλάει περισσότερο ως πολιτικός και λιγότερο ως καθηγητής σε μια αρένα που διψάει για αίμα ακόμη και επί ανυπόστατων θεμάτων»  (ΕΔΩ).

*Είχα ολοκληρώσει την σύνταξη του παρόντος σημειώματος όταν αναρτήθηκε η άποψη του Γιώργου Χαρβαλιά στην Hellas Journal στις 7 Ιανουαρίου 2024 (ΕΔΩ). Επειδή οι απόψεις του εκφεύγουν του πλαισίου της νομικής επιστήμης την οποία υπηρετώ, θεωρώ ως αυτονόητο ότι δεν δικαιούμαι ούτε να τις κρίνω, πολύ δε περισσότερο ούτε να τις λογοκρίνω.

* Θεοδώρος Κατσούφρος
νομικός διεθνολόγος

Hellas Journal

Καταιγίδα στην Αν. Μεσόγειο: Επιβεβαιώνεται το βρετανικό Chatham House και το τουρκικό SETA(;)

0

 

Γενικό σχεδιάγραμμα προτεινόμενου ισραηλοκυπριακού αγωγού φυσικού αερίου
του Γιώργου Παπαναστασίου, Υπουργού Ενέργειας της Κυπριακής Δημοκρατίας
Καθοριστικό για τα θέματα ενέργειας το 2024
Το 2024 δεν θα έχουμε πλέον την πολυτέλεια άλλων καθυστερήσεων και αμφιταλαντεύσεων στα μεγάλα θέματα της ενέργειας. Το γεγονός ότι η χώρα μας παραμένει ενεργειακά απομονωμένη και, παράλληλα, πολύ ευάλωτη στις αλλεπάλληλες διεθνείς κρίσεις που βιώνουμε, μας υποχρεώνει να λάβουμε κρίσιμες αποφάσεις και να επισπεύσουμε την υλοποίηση έργων κι εφαρμογή πολιτικών που έχουν ως στόχο την ενεργειακή αυτονομία της Κύπρου και την ενίσχυση της οικονομίας της.
Τον Ιούνιο του 2024 η Κύπρος θα πρέπει να υποβάλει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή το τελικό, αναθεωρημένο Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα, με νέους, πιο φιλόδοξους εθνικούς στόχους μέχρι το 2030, καθώς και συγκεκριμένα μέτρα για την επίτευξή τους, στη βάση της πολιτικής της ΕΕ «Fit for 55» και RePowerEU. Επιπρόσθετα, τον Ιούλιο 2024 αναμένεται να ολοκληρωθεί η κατασκευή του τερματικού επαναεριοποίησης Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (ΥΦΑ) στο Βασιλικό, το οποίο θα επιτρέψει τις πρώτες εισαγωγές φυσικού αερίου (ΦΑ) στην Κύπρο και τη χρήση του στην ηλεκτροπαραγωγή μέχρι το τέλος της χρονιάς. Την ίδια περίοδο, θα πρέπει, επίσης, να ξεκινήσει να λειτουργεί η ανταγωνιστική αγορά ηλεκτρισμού.
Την ίδια στιγμή, με την ΕΕ να συνεχίζει να αναζητεί εναγωνίως νέες ενεργειακές πηγές, ώστε να διασφαλίζεται απρόσκοπτα ο ενεργειακός εφοδιασμός της, θέση της Κύπρου είναι ότι η Ευρώπη θα πρέπει να προχωρήσει με την αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου στην Ανατολική Μεσόγειο. Σε αυτό το πλαίσιο, εντός του 2024 οι Αδειούχοι στην ΑΟΖ μας προχωρούν με την υλοποίηση των ερευνητικών τους προγραμμάτων, που περιλαμβάνει την ολοκλήρωση της γεώτρησης αξιολόγησης «Κρόνος 2» στο Τεμάχιο 6, ενώ μέχρι το τέλος Μαρτίου η κοινοπραξία του κοιτάσματος «Αφροδίτη» αναμένεται να εισηγηθεί βελτιώσεις στο εγκεκριμένο Σχέδιο Ανάπτυξης και Παραγωγής λόγω του τρέχοντος ενεργειακού περιβάλλοντος.
Κοινό όραμα με τους γείτονες κι εταίρους μας είναι η αξιοποίηση συνεργιών για δημιουργία του ενεργειακού διαδρόμου της Ανατολικής Μεσογείου, ο οποίος μπορεί να επιτευχθεί είτε με αγωγό μεταφοράς ΦΑ (και μελλοντικά υδρογόνου που θα παράγεται στην περιοχή ή στη Μέση Ανατολή) είτε με υγροποίηση ΦΑ και μεταφορά του με δεξαμενόπλοια στις ευρωπαϊκές αγορές. Παράλληλα, η Ανατολική Μεσόγειος θα μπορεί να εξάγει στην Ευρώπη πράσινη ενέργεια από ΑΠΕ, μέσω ηλεκτρικών διασυνδέσεων, όπως αυτή που εξελίσσεται μεταξύ Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδας, στην οποία προδιαγράφεται η ενεργός συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας (υπό προϋποθέσεις), με την αγορά μετοχικού κεφαλαίου.
Φυσικό αέριο για ηλεκτροπαραγωγή και εξαγωγές
Η έλευση φυσικού αερίου (ΦΑ) στην Κύπρο, του καυσίμου γέφυρα για την πράσινη μετάβαση, θα ενισχύσει την ενεργειακή μας ασφάλεια (με την επάρκεια ηλεκτρικής ενέργειας), θα μειώσει το κόστος της συμβατικής ηλεκτροπαραγωγής με τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και θα επιτρέψει τη λειτουργία ανεξάρτητων παραγωγών συμβατικού ηλεκτρισμού, καθιστώντας έτσι δυνατή την περαιτέρω διείσδυση ΑΠΕ στο μείγμα ηλεκτροπαραγωγής.
Ως εκ τούτου, παράλληλα με τη διαδικασία που τρέχει η ΔΕΦΑ για εισαγωγή ΥΦΑ, για χρήση στην ηλεκτροπαραγωγή, θέτουμε ως επιλογή την εισαγωγή στην Κύπρο ΦΑ σε αέρια μορφή. Με αυτό τον τρόπο, η χώρα μας θα μπορεί να εξασφαλίσει ΦΑ στις χαμηλές τιμές που πωλείται στην Ανατολική Μεσόγειο για ηλεκτροπαραγωγή, καθώς και για υγροποίηση σε πλωτή μονάδα ή χερσαίο τερματικό υγροποίησης, για σκοπούς εξαγωγής.
€370 εκατ. για επίσπευση της πράσινης μετάβασης
Για την προγραμματική περίοδο μέχρι το 2027, το Υπουργείο Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας (ΥΕΕΒ) εξασφάλισε ευρωπαϊκούς και εθνικούς πόρους €370 εκατομμυρίων, τους οποίους χρησιμοποιούμε στοχευμένα για σκοπούς επίσπευσης της πράσινης μετάβασης και, ταυτόχρονα, έμπρακτης στήριξης νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Σε αυτό το πλαίσιο έχει συσταθεί και λειτουργεί ήδη, υπό τη Μονάδα Διευκόλυνσης Επιχειρήσεων του ΥΕΕΒ, η Υπηρεσία Ενιαίας Εξυπηρέτησης (One Stop Shop) για έργα ΑΠΕ και αποθήκευσης ενέργειας. Επιπρόσθετα, αξιοποιούμε τα εν λόγω κονδύλια, μεταξύ άλλων, για την επέκταση, αναβάθμιση και ψηφιοποίηση των δικτύων (€120 εκατομμύρια), τη δημιουργία υποδομών αποθήκευσης ενέργειας (€40 εκατομμύρια), τη λειτουργία της ανταγωνιστικής αγοράς ηλεκτρισμού, την ηλεκτρική διασύνδεση με Ισραήλ και Ελλάδα, καθώς και την εφαρμογή Σχεδίων Χορηγιών για μέτρα ενεργειακής απόδοσης και χρήση ΑΠΕ σε κατοικίες, επιχειρήσεις, μεταφορές και Τοπική Αυτοδιοίκηση.
[iEpikaira: Γιατί τα μισόλογα του ΥΠΕΝ της ΚΔ για τις έντονες διεργασίες στην Ανατολική Μεσόγειο θυμίζουν έντονα τις αναφορές του Chatham House ΕΔΩ; Κάτι που επιβεβαιώνει και το φιλοκυβερνητικό think tank της Τουρκίας, το SETΑ ΕΔΩ και ΕΔΩ! Μήπως γι’ αυτό υπάρχουν πληροφορίες που μιλάνε για αμερικανικές πιέσεις και εκχώρηση ελληνικής ΑΟΖ της Αν. Μεσογείου στην Τουρκία ΕΔΩ; Μήπως έφτασε η ώρα όπου ο χάρτης Μπάιντεν ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ προωθείται για να πάρει σάρκα και οστά;]
Άρθρο στη ψηφιακή, συλλεκτική έκδοση του Φιλελευθέρου «Η ΚΥΠΡΟΣ ΤΟ 2024! ΕΤΟΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΝ» philenews.com

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Απέραντος καταυλισμός απελπισίας η Ράφα – Τι συμφώνησαν Αμπάς, Αλ Σίσι, Αμπντάλα

0

 

Ο πρόεδρος της Αιγύπτου Αλ Σίσι υποδέχεται σήμερα στο Κάιρο τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν, ο οποίος κλείνει την 4η περιοδεία του στη Μέση Ανατολή, χωρίς όμως να έχει πάρει από το Ισραήλ τη συγκατάθεση Νετανιάχου για αποκλιμάκωση του πολέμου στη Γάζα και την έναρξη συνομιλιών για την επόμενη μέρα.

Ο Μπλίνκεν επισκέφθηκε χθες τη Δυτική Όχθη όπου είχε συνάντηση με τον Μαχμούτ Αμπάς. Στη συνέχεια ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής είχε συνομιλίες με τον πρόεδρο της Αιγύπτου Αλ Σίσι και τον βασιλιά της Ιορδανίας Αμπντάλα. Η ανακοίνωση των τριών δίνει το στίγμα των επόμενων ενεργειών της Αιγύπτου και της Ιορδανίας, που συνορεύουν με τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη αντίστοιχα, και ο ρόλος τους για την διαχείριση της ανθρωπιστικής κρίσης, αλλά και για την επόμενη μέρα, είναι κρίσιμος.

Οι τρεις ηγέτες συμφώνησαν στην «κατηγορηματική απόρριψη κάθε προσπάθειας, απόπειρας ή πρότασης που αποσκοπεί στην εξάλειψη του παλαιστινιακού ή στον βίαιο εκτοπισμό του παλαιστινιακού λαού εκτός της γης του». Επίσης, απέρριψαν κατηγορηματικά κάθε προσπάθεια (από το Ισραήλ) να ανακαταλάβει τμήματα της Γάζας, επαναλαμβάνοντας την επιτακτική ανάγκη να επιτραπεί στους κατοίκους να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Τόνισαν ότι είναι ζωτικής σημασίας η διεθνής κοινότητα να αναλάβει την ευθύνη της για την εφαρμογή των διεθνών ψηφισμάτων, κυρίως των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και της Γενικής Συνέλευσης. Οι τρεις ηγέτες απέρριψαν επίσης κάθε προσπάθεια πολιτικού διαχωρισμού της Γάζας από τη Δυτική Όχθη. Επίσης ενδιαφέρον είναι ότι η διάσκεψη κορυφής των τριών, θα συνεχιστεί και μετά την επίσκεψη Μπλίνκεν στο Κάιρο με τους υπουργούς Εξωτερικών, προκειμένου να εκτιμηθούν οι επόμενες κοινές ενέργειες. Για τον λόγο αυτό αναβλήθηκε η αυριανή επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών της Παλαιστινιακής Αρχής Αλ Μαλίκι στην Αθήνα.

Η κατάσταση στη Γάζα μόνον απελπιστική μπορεί να χαρακτηριστεί, με την καταστροφή να επεκτείνεται προς το νότιο τμήμα. Η Ράφα, στα σύνορα με την Αίγυπτο είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή στη γη σήμερα, όπως σημειώνει η αιγυπτιακή εφημερίδα Al Ahram. Εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι της Λωρίδας έχουν φύγει από τις βόρειες και κεντρικές περιοχές για να ξεφύγουν από τους σφοδρούς ισραηλινούς βομβαρδισμούς, αναζητώντας καταφύγιο στη Ράφα.

Απέραντος καταυλισμός η Ράφα

για την συνέχεια https://slpress.gr/diethni/aperantos-katavlismos-apelpisias-i-rafa-ti-simfonisan-ampas-al-sisi-ampntala/

What’s at stake for Africa in 2024?

0

From a year of elections, to multiple summits, as well as conflict hotspots and debt burdens, 2024 will bring mixed fortunes for the African continent.

EXPERT COMMENT

 

Africa in 2024 will be the second fastest-growing economic region in the world (after Asia) at 4 per cent, according to the International Monetary Fund (IMF), but behind the headline figure is a less auspicious reality.

Fresh conflict, more military coups, the renewed Israel–Gaza conflict and the lingering Russia–Ukraine war are contributing to stifling better growth across the continent.

Many African states were already suffering due to slow post-COVID-19 recovery, climate change shocks, increased food insecurity, political instability, weak global growth and high interest rates. 33 of the continent’s states are classified as least developed. These economic shocks have pushed an estimated 55 million people into poverty since 2020 and reversed more than two decades of progress in poverty reduction.

It is not all bad news. South Africa is set to overtake Nigeria and Egypt as the continent’s largest economy in 2024, the IMF predicts. Some African regions are also expected to outperform others. East Africa, once again, is expected to perform better – location, human and physical infrastructure and politics have contributed to this trend.

Debt burdens

Debate over African debt will be prominent in 2024. Elevated interest rates and a stronger dollar make it more expensive for African countries to service dollar-denominated debt, something that has pushed a number of countries into further debt distress.

At the beginning of 2024, nine African states are in debt distress, a further 15 are at high risk and 14 at moderate risk. Zambia and Ghana defaulted on their debts, joined recently by Ethiopia.

Elevated interest rates and a stronger dollar make it more expensive for African countries to service dollar-denominated debt.

A pan-African payment system that will allow African nations to trade among themselves, using their own currencies, is however, gaining momentum. This pan-African Payment and Settlement System, developed by Afreximbank, is hosted by Kenya. All central banks are expected to join by the end of 2024, followed by many commercial banks by the end of 2025.

Commodities

The focus on accessing strategic and critical minerals from Africa, and protecting their supply chains, will continue to be the focus of foreign powers. Africa is rich in strategic minerals, all essential for modern technologies.

This year will see the first full year of operation of the upgraded Lobito Corridor in Angola, a US and EU-backed rail project which will ultimately connect the Democratic Republic of the Congo (DRC) and Zambia’s mineral deposits to the Atlantic coast.

Due to increased demand and prices, some African governments will continue to review their contracts with mining companies and seek additional value. Major contract renegotiations are ongoing in Botswana and DRC, and there are new mining regulations in Mali and Burkina Faso.

Conflict hotspots

Worsening political instability in parts of the continent, exemplified by the nine military coups since 2020, including in Gabon and Niger in 2023, have sharpened focus on the fragility of constitutional rule. Countries already under military leadership are increasingly unstable, such as Burkina Faso, Mali and Niger, and further coups are possible in them.

The Sahelian region will continue to be a terrorism epicentre in 2024. In 2023, sub-Saharan Africa accounted for 48 per cent of global deaths from terrorism. Attacks have spread beyond historical hotspots such as the Sahel and the Horn of Africa to Southern Africa and the coastal regions of West Africa. Prolonged conflicts, poor rule of law, human rights abuses, discrimination, exclusion and unemployment have contributed to this crisis.

In 2023, sub-Saharan Africa accounted for 48 per cent of global deaths from terrorism.

Other conflict hotspots will continue to be of concern in 2024, particularly eastern DRC, northern Mozambique, parts of Cameroon and Somalia, and another flare-up in Ethiopia is possible. Sudan’s armed conflict could evolve towards a de facto partition of the country.

Elections

This is a record year for elections globally and Africa will have 17 national presidential and/or legislative polls.

A December 2023 referendum to approve a new constitution for Chad, after nearly three years of transition from military rule, is expected to pave the way for transitional president Mahamat Déby to run for president in the 2024 national elections.

The elections that will be most scrutinized will be Mozambique, which will have a new president, and South Africa, where all eyes are on whether the ruling ANC can win an outright majority.

In the Southern African Development Community (SADC), Botswana, Comoros, Mauritius, Namibia, Mozambique and South Africa will go to the polls and in the Economic Community of West African States (ECOWAS), Ghana, possibly Guinea Bissau, Senegal and Togo. In Burkina Faso and Mali, a transition from military rule remains uncertain as their juntas keep postponing them.

The elections that will be most scrutinized will be Mozambique, which will have a new president (the incumbent is stepping down), and South Africa, where all eyes are on whether the ruling ANC can win an outright majority.

Senegal’s presidential elections in February will be fiercely contested and December’s in Ghana might result in the defeat of the National Patriotic Party and the return of ex-president John Mahama and his National Democratic Party to power.

Algeria’s and Tunisia’s elections will draw attention, elections in the Comoros, Mauritania, Rwanda and possibly South Sudan are expected to return their incumbents.

Multiple summits

This will be a busy year of international summits for Africa’s leaders. In November 2023, the first Saudi Arabia–Africa summit was hosted in Riyadh, the latest in a growing list of ‘Africa+1’ summits. It attracted over 50 leaders, in comparison to the second Russia –Africa summit in St Petersburg in August 2023, which attracted 17 leaders. Like Russia, though, Saudi Arabia invited countries suspended from the AU.

Will Beijing invite Africa’s juntas to the ninth Forum on China–Africa Cooperation in 2024?  This comes as new data shows its lending to Africa has fallen to its lowest level in almost two decades.

International engagement with Africa will increase in 2024, and many African states welcome this and are looking to diversify their global partnerships or revive old ones.

This year will see an increased pace of forum shopping. A second UK–African Investment Summit in London is scheduled for May 2024 and 25 governments have been invited.

An Italy–Africa conference will be held in early 2024 and Rome, which is president of the G7, has pledged to make the continent a central theme while it is at the helm.

The next Korea–Africa Summit will be held in June 2024 and New Delhi has announced its next triennial India–Africa Forum Summit is planned for 2024.

India president of G20 cont.

Under India’s G20 presidency, in August 2023, the AU joined the organization and has the same status as the EU, previously the only regional bloc with a full membership. Its previous designation was ‘invited international organization’.

From January 2024, BRICS has expanded to include two African nations — Egypt (representing Africa and the Arab world) and Ethiopia (headquarters of the AU).

Celso Amorim, a special advisor to Brazil’s presidency on international affairs, said Africa would be central to Brazil’s foreign policy in 2024. Brazil is the chair of the G20 in 2024.

International engagement with Africa will increase in 2024, and many African states welcome this and are looking to diversify their global partnerships or revive old ones.

Managing how to promote national, regional and continental priorities with the growing number of foreign suitors will require African states to prioritize better and could result in having to make difficult choices, more often.

A version of this article was originally published by the Mail & Guardian newspaper.

www.chathamhouse.org

«Ένας λαός θύμα, γίνεται θύτης, χωρίς να έχει ξεχάσει αλλά χωρίς να μάθει τίποτα»-Δημ.Κωνσταντακόπουλος

1

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Ο διευθυντής μιας συντηρητικής, φιλοκυβερνητικής εφημερίδας, παραπονιόταν τις προάλλες «ότι η μνήμη του Ολοκαυτώματος υποχωρεί ραγδαία. Είναι πολλοί όσοι δεν θυμούνται, δεν έχουν ποτέ διαβάσει κάτι για αυτό, δεν θεωρούν ότι τους αφορά» και είναι εξαιτίας αυτής της υποχώρησης της μνήμης που, πιστεύει, εκδηλώνεται «βίαιος αντισημιτισμός» στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Θα συμφωνήσω, αλλά μόνο κατά το ήμισυ, με τον αρθρογράφο. Όντως η ανθρωπότητα μοιάζει να έχει ξεχάσει τον Φασισμό και το Ολοκαύτωμα. Για αυτό και επιτρέπει στο εβραϊκό κράτος αυτό να επαναλαμβάνει, σήμερα, εις βάρος των Παλαιστινίων, τις μεθόδους του Φασισμού και του Ολοκαυτώματος, θύματα των οποίων έπεσαν οι ίδιοι οι Εβραίοι προ ογδόντα ή ενενήντα ετών.

Mια Γαλλοεβραία φίλη, εμφανώς συντετριμμένη, γιατί ο κόσμος που έφτιαξε στο μυαλό της γίνεται κομμάτια από την ίδια τη δράση των ομοφύλων της, μου στέλνει διαρκώς πολλά μηνύματα με πληροφορίες και καταγγελίες για τα συμβαίνοντα στην κατεχόμενη Παλαιστίνη. Το τελευταίο που έλαβα ήταν το εξής:

«Συγχωρέστε με που σας βομβαρδίζω με e-mails, αλλά βλέπω τους χειρότερους εφιάλτες από τις 7 Οκτωβρίου. Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε έναν επιζώντα των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης και σε αυτόν τον Παλαιστίνιο που συνελήφθη, βασανίστηκε και είναι τώρα μια σκιά του εαυτού του; Είναι σαν μια τρέλα αναπαραγωγής -μια τρομακτική (παραισθητική) επανάληψη (‘Pardonnez moi de vous accabler de mails, mais là , je crois faire le pire des cauchemars depuis le 7 Octobre. Quelle différence entre un rescapé des camps de concentration nazis et ce palestinien arrêté, torturé, plus qu’amaigri? Comme une folie de reproduction – répétition hallucinatoire!’).

Aυτοί που σήμερα βοηθάνε και συμπράττουν στο μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, στη μεγαλύτερη και πιο αποτρόπαιη θηριωδία που έχει ζήσει η ανθρωπότητα εδώ και δεκαετίες, είτε παθητικά, κάνοντας ότι δεν βλέπουν, δεν ακούν και δεν καταλαβαίνουν, αγνοώντας ή υποβαθμίζοντας και αποκρύπτοντας τις ειδήσεις σχετικά με τη συντελούμενη εθνοκάθαρση και γενοκτονία, είτε, πολύ περισσότερο, υποστηρίζοντας και δικαιολογώντας την ενεργά, με το διαβόητο «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», φέρουν και οι ίδιοι ευθύνη για το έγκλημα, όπως έφερε και ο Πόντιος Πιλάτος. Είναι οι ίδιοι που στην Κατοχή θα κατέδιδαν τους Εβραίους στους Γερμανούς. Και είναι συχνά οι απόγονοι, πολιτικοί και ιδεολογικοί τουλάχιστον, αν όχι και φυσικοί, όσων όντως κατέδωσαν τους Εβραίους στους Γερμανούς κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

Άλλωστε οι ιστορικές ρίζες του κυβερνώντος το Ισραήλ κόμματος Λικούντ του πρωθυπουργού Νετανιάχου δεν είναι άλλες από το ρεύμα του «αναθεωρητικού σιωνισμού», φασιστικής έμπνευσης, που γεννήθηκε στον μεσοπόλεμο και αγωνιζόταν ανέκαθεν για την συμπερίληψη στο Ισραήλ τουλάχιστον όλης της Παλαιστίνης. Το 1948, δεκάδες επιφανείς Εβραίοι, με πρώτο και καλύτερο τον Άλμπερτ Άινσταϊν, επεσήμαναν την ομοιότητα αυτού του ρεύματος με τον Ναζισμό και υπενθύμισαν τις εγκληματικές τρομοκρατικές πρακτικές του κατά Αράβων, Βρετανών αλλά και των ίδιων των Εβραίων που διαφωνούσαν μαζί του, με επιστολή τους στους New York Times. Αυτό το ρεύμα και προσωπικά ο Νετανιάχου έχουν κατηγορηθεί επίσης ως υπεύθυνοι για τη δολοφονία του τότε πρωθυπουργού του Ισραήλ Γιτζάκ Ράμπιν, που υπέγραψε τις συμφωνίες ειρήνης με τον Γιασσέρ Αραφάτ. Όταν έγινε αυτή η δολοφονία, ένας Ισραηλινός δημοσιογράφος τη χαρακτήρισε νίκη του πνεύματος του σιωνιστικού ολοκληρωτισμού επί του δημοκρατικού πνεύματος των Ελλήνων.

Σήμερα, οι προειδοποιήσεις αυτών των πολύ σημαντικών Εβραίων επαληθεύονται πανηγυρικά. Το Ισραήλ κυβερνά μια συμμαχία της (όσο ποτέ άλλοτε απερίφραστης) κοσμικής άκρας δεξιάς του Νετανιάχου με τη θρησκευτική φονταμενταλιστική άκρα δεξιά και ο ίδιος ο Ισραηλινός πρωθυπουργός χαρακτηρίζεται ως «νονός του σύγχρονου ισραηλινού φασισμού»). Αυτή η συμμαχία πραγματοποιεί τώρα τη δική της «τελική λύση» στην Παλαιστίνη και είναι η ίδια που επιδιώκει τη γενίκευση του πολέμου σε όλη τη Μέση Ανατολή, ακολουθώντας τις ιδέες του Haushofer, του ιδρυτή της θεμελιωμένης επί της ανισότητας γερμανικής γεωπολιτικής που ενέπνευσε και τον Χίτλερ.

Mέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Ισραήλ, επιζών του Ολοκαυτώματος και επιφανέστερος ισραηλινός μελετητής του Φασισμού, ο Zeev Sternhell, έγραψε ένα δοκίμιο το 2018, πριν πεθάνει, υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Στο Ισραήλ, αυξανόμενος Φασισμός και ένας Ρατσισμός ανάλογος με αυτόν του πρώιμου Ναζισμού». Κατά τον Sternhell η διαφορά μεταξύ αυτών και των ορίτζιναλ Ναζί είναι ότι δεν θέλουν τη φυσική εξόντωση των Παλαιστινίων, αλλά επιδιώκουν «μόνο» να τους αρνηθούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα».

Αυτά ίσχυαν ενδεχομένως το 2018. Τώρα οι κυβερνώντες το Ισραήλ περνάνε σταδιακά από τη φάση της καταπίεσης στη φάση της εξόντωσης των Παλαιστινίων, δηλαδή από τον «πρώιμο» στον «ώριμο» Ναζισμό. Και δεν περίμεναν για να το κάνουν την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. Άρχισαν πολύ νωρίτερα στη Δυτική Όχθη, όταν ο χαρακτηριζόμενος από τους πολιτικούς αντιπάλους του ως σαδιστής υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ Μπεν-Γκβιρ (κάτι σαν ένοπλος Σόιμπλε δηλαδή) κάλεσε επανειλημμένα στην εξόντωση χιλιάδων Παλαιστινίων.

Είναι ασφαλώς τραγικό το πώς ένας λαός θύμα μετατρέπεται σε λαό θύτη, «μην έχοντας μάθει τίποτα και μην έχοντας ξεχάσει τίποτα», χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι θέτει έτσι τα ίδια τα θεμέλια της δικής του πτώσης.

Όσο για μας, πράγματι ξεχάσαμε την ιστορία, ξεχάσαμε το πού οδήγησε την ανθρωπότητα ο ολοκληρωτισμός πριν έναν αιώνα και πού την οδηγεί σήμερα η επανεμφάνισή του.

kosmodromio.gr

https://www.militaire.gr/israel-palaistikioi-konstantakopoulos/

«Λευκή πετσέτα» Μητσοτάκη και για τα F-16 στην Τουρκία! Το σύνδρομο του «μικρού που δεν μιλά» κυριαρχεί

2

«Και μιας και με ρωτήσατε για τα F-16 της Τουρκίας, θέλω να επαναλάβω ότι οι σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών και Ελλάδας δεν ετεροπροσδιορίζονται, ούτε είμαστε εμείς αυτοί που θα βάλουμε κάποιο φρένο ή έχουμε τη δυνατότητα να επηρεάσουμε την πώληση αμυντικού υλικού σε μια άλλη χώρα». Αυτά είναι λόγια του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη συνέντευξη του στην κρατική τηλεόραση.

Εύλογα προκύπτουν κάποια ερωτήματα:

  • Αν δεν προσπαθήσουμε εμείς να βάλουμε φρένο στην πώληση μαχητικών αεροσκαφών σε μία χώρα που σε 12 μήνες παραβίασε με ιδίου τύπου μαχητικά 11.500 φορές τον εθνικό εναέριο χώρο μας, ποιος περιμένουμε να βάλει;
  • Δεν έχουμε τη δυνατότητα να επηρεάσουμε την πώληση αμυντικού υλικού; Άλλα μας έλεγαν μέχρι πολύ πρόσφατα. Συγκεκριμένα μέχρι να βρεθεί κατηγορούμενος ο γερουσιαστής Μενέντεζ. Μέχρι τότε κάθε δήλωση του , κάθε παρέμβαση του παρουσιαζόταν από την κυβέρνηση του κ.Μητσοτάκη περίπου ως «ράπισμα» στην Τουρκία. Κι αν ο κ.Μενέντεζ έχει τώρα τις περιπέτειες του, το ελληνοαμερικανικό λόμπι θα εγκαταλείψει την προσπάθεια του; Όχι ότι είχε κάποια σοβαρή υποστήριξη από την Αθήνα, αλλά η δήλωση του πρωθυπουργού είναι πλέον «λευκή πετσέτα»! Πως θα απαιτήσουν οι ελληνοαμερικανοί να «μπλοκαριστούν» τα F-16 για την Τουρκία, μετά από την δήλωση Μητσοτάκη;
  • Σχεδόν κάθε μέρα ακούμε για τη «σημαντική γεωπολιτική θέση της Τουρκίας», η οποία δικαιολογεί την αμερικανική εμμονή να την «χαϊδεύει». Ουδείς αμφισβήτησε ποτέ την γεωπολιτική σημασία της Τουρκίας. Αλλά επιτέλους! Η γεωπολιτική «μετοχή» της Ελλάδας είναι στο μηδέν; Να επικαλεστούμε τα όσα λέει κατά καιρούς ο ίδιος ο κ.Μητσοτάκης και οι υπουργοί του για το πόσο έχουν αναβαθμίσει τη διεθνή θέση της χώρας; Που είναι η αναβάθμιση; Εκτός από τα λόγια όμως , υπάρχουν οι πράξεις που φυσιολογικά θα έπρεπε να έχουν εκτινάξει την δική μας «γεωπολιτική μετοχή» στα ύψη! Ειδικά αυτή την περίοδο που μέσω Αλεξανδρούπολης περνάει ότι μπορεί να φανταστεί κανείς για την Ουκρανία! Και δεν είναι μόνο η Αλεξανδρούπολη, η Σούδα, ο Βόλος και όλες οι άλλες διευκολύνσεις που παρέχουμε στους Αμερικανούς.
  • Να προσθέσουμε τα όπλα που στείλαμε κι εμείς; Να υπολογίσουμε τα δισεκατομμύρια που έχουμε πληρώσει ή έχουμε συμφωνήσει να πληρώσουμε για εξοπλισμούς σε ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Ισραήλ και πάει λέγοντας; Που είναι οι «επιστροφές»;  Πότε τέλος πάντων θα έχουμε τη δυνατότητα να ζητήσουμε, να απαιτήσουμε και τουλάχιστον να πιέσουμε να μην πουλήσουν και να μην εκσυγχρονίσουν οι Αμερικανοί F-16 για την Τουρκία; Όταν θα αρχίσει να συζητά να πάρει και F-35; Υπάρχουν αμφιβολίες μήπως ότι θα συμβεί και αυτό αν συνεχίσουμε να συμεπριφερόμαστε ως «ο μικρός για τα θελήματα» στην περιοχή;
  • Μια χώρα δεν κρίνεται ως «μεγάλη» ή «μικρή» από την έκταση της και τον πληθυσμό της. Ούτε βέβαια από τους …οίκους αξιολόγησης.

Συνέντευξη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ και στον δημοσιογράφο Γιώργο Κουβαρά. Τετάρτη 10 Ιανουαρίου 2024 (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/EUROKINISSI)

https://www.militaire.gr/leyki-petseta-mitsotaki-kai-gia-ta-f-16-stin-toyrkia-to-syndromo-toy-mikroy-poy-den-mila-kyriarchei/

Η τεχνητή νοημοσύνη καταρρίπτει «νόμο» της Εγκληματολογίας: Δακτυλικά αποτυπώματα από διαφορετικά δάχτυλα του ίδιου ατόμου δεν είναι μοναδικά

0

Μια μακροχρόνια πεποίθηση στην Εγκληματολογία, ότι τα δακτυλικά αποτυπώματα από διαφορετικά δάχτυλα του ίδιου ατόμου είναι μοναδικά, καταρρίπτει σύστημα τεχνητής νοημοσύνης, που ανέπτυξαν μηχανικοί του Πανεπιστημίου Κολούμπια σε συνεργασία με ερευνητές του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης στο Μπάφαλο.

Οι συγγραφείς της μελέτης, που δημοσιεύεται στο περιοδικό «Science Advances», αποδεικνύουν με βεβαιότητα 99,99% ότι τα δακτυλικά αποτυπώματα από δύο οποιαδήποτε δάκτυλα του ίδιου ατόμου είναι πολύ πιο όμοια από ό,τι θεωρούνταν προηγουμένως, απλώς οι εγκληματολόγοι μέχρι τώρα τα σύγκριναν με λάθος τρόπο.

  • Οι περισσότερες τεχνολογίες δακτυλικών αποτυπωμάτων βασίζονται στην παραδοχή ότι δεν υπάρχουν ποτέ δύο ίδια δακτυλικά αποτυπώματα και η συγκεκριμένη ανακάλυψη, επισημαίνουν οι ερευνητές, θα μπορούσε να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα των εγκληματολογικών ερευνών.

Η ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής τον προπτυχιακό φοιτητή του Πανεπιστημίου Κολούμπια, Γκέιμπ Γκούο, ανέλυσε χαρακτηριστικά περίπου 60.000 δακτυλικών αποτυπωμάτων μιας δημόσιας κυβερνητικής βάσης δεδομένων των ΗΠΑ και τα τροφοδότησε ανά ζεύγη σε ένα σύστημα βασισμένο στην τεχνητή νοημοσύνη, γνωστό ως βαθύ αντιθετικό δίκτυο.

Όπως διαπίστωσε, η τεχνητή νοημοσύνη δεν χρησιμοποιούσε τα ίδια μοτίβα με την παραδοσιακή σύγκριση δακτυλικών αποτυπωμάτων, αλλά έναν διαφορετικό δείκτη.

Αναδείχθηκε έτσι ότι οι γωνίες και οι καμπυλότητες των στροβίλων και των βρόχων στο κέντρο των δακτυλικών αποτυπωμάτων ευθύνονται για μεγάλο μέρος αυτής της ομοιότητας και το μοτίβο αυτό ισχύει για όλα τα ζεύγη δακτύλων του ίδιου ατόμου.

Οι ερευνητές επανεκπαίδευσαν επίσης το μοντέλο τους με διαφορετικά φύλα και φυλετικές ομάδες και παρατήρησαν ότι είχε την καλύτερη απόδοση όταν εκπαιδεύτηκε με δακτυλικά αποτυπώματα που είχαν συγκεντρωθεί από όλες τις ομάδες.

Όταν η ομάδα επαλήθευσε τα αποτελέσματά της έστειλε τα ευρήματά της σε περιοδικό Εγκληματολογίας για να λάβει απόρριψη λίγους μήνες αργότερα με την αιτιολογία ότι «είναι γνωστό ότι κάθε δακτυλικό αποτύπωμα είναι μοναδικό».

Οι ερευνητές δεν σταμάτησαν εκεί. Τροφοδότησαν το σύστημα τεχνητής νοημοσύνης με ακόμη περισσότερα δεδομένα και αυτό συνέχισε να βελτιώνεται. Η εργασία απορρίφθηκε και πάλι, αλλά άσκησαν έφεση.

«Αυτή η ανακάλυψη είναι ένα παράδειγμα για τα πιο εκπληκτικά πράγματα που θα έρθουν από την τεχνητή νοημοσύνη. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί πραγματικά να κάνει νέες ανακαλύψεις, ότι απλώς αναμασά τη γνώση. Αλλά αυτή η έρευνα είναι ένα παράδειγμα για το πώς ακόμη και μια αρκετά απλή τεχνητή νοημοσύνη που τροφοδοτείται με ένα αρκετά απλό σύνολο δεδομένων που η ερευνητική κοινότητα δεν χρησιμοποιούσε για χρόνια, μπορεί να προσφέρει γνώσεις που διέφευγαν από τους ειδικούς για δεκαετίες», σημειώνει ο Χοντ Λίπσον, καθηγητής Καινοτομίας στο Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Κολούμπια.

Ο χάρτης αναδεικνύει τις περιοχές που συμβάλλουν στην ομοιότητα μεταξύ των δύο δακτυλικών αποτυπωμάτων του ίδιου ατόμου. Credit: Gabe Guo/Columbia Engineering/ΑΠΕ – ΜΠΕ/

Με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ-Μ.Κουζινοπούλου