Κάποιες επιπτώσεις από τα μέτρα ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού 2024
Φαντάζομαι ότι δεν ξεχάσαμε τις αμέτρητες προσβολές που είχε εισπράξει η Ελλάδα, πριν να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας από τις 13 έως τις 29 Αυγούστου 2004. Δικαιολογημένα εν μέρη (λόγω των δικών της τότε καθυστερήσεων) αλλά και αδικαιολόγητα μέρος της διεθνούς Κοινότητας αμφισβητούσε την ικανότητά μας για την σωστή διοργάνωση αλλά και για την ασφαλή διοργάνωση των Αγώνων. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά και μας αναγνωρίστηκε τελικά η επιτυχής και ασφαλής διοργάνωσή τους.
Εδώ και πολλούς μήνες κοιλοπονούν σχετικά οι Γάλλοι εταίροι μας. Ιδιαίτερα δε για τον υπαρκτό κίνδυνο ενός μεγάλου τρομοκρατικού χτυπήματος και για τις αρνητικές επιπτώσεις από τα μέτρα ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού 2024.
Claude Moniquet
Σήμερα θα ασχοληθώ εδώ με το εξαγγελθέν τρομοκρατικό χτύπημα από τους «μαχητές του τζιχάντ», όπως ανέφερε στο ραδιόφωνο Europe 1 ο πρώην πράκτορας της γαλλικής «Γενικής Διεύθυνσης της Εξωτερικής Ασφάλειας» (DGSE), ClaudeMoniquet, και μνημονεύεται στο δημοσίευμα της ÉtiennettedelaRuffie, στις 28-12-2023, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας JournalduDimanche, με τίτλο : «Ολυμπιακοί Αγώνες 2024 : ο κίνδυνος τρομοκρατικού χτυπήματος είναι «τεράστιος», σύμφωνα με έναν πρώην της (DGSE)» (JO 2024 : le risque d’attentat est « énorme », selon un ancien de la DGSE).
Ο κίνδυνος τρομοκρατικού χτυπήματος είναι «τεράστιος», δήλωσε λοιπόν ο ClaudeMoniquet στο μικρόφωνο του ραδιοφώνου Europe 1. Ερωτηθείς δε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες που θα γίνουν στο Παρίσι το 2024, ο νυν συν-διευθυντής του «Ευρωπαϊκού Κέντρου Στρατηγικής Πληροφοριών και Ασφάλειες» (ESISC) διατύπωσε τον φόβο του, αντιμέτωπος με τον κίνδυνο τρομοκρατικού χτυπήματος. «Παρακολούθησα ένα ρεπορτάζ που ονομάζεται «οι μαχητές του τζιχάντ», στο οποίο βλέπουμε την αποφασιστικότητα αυτών των ανθρώπων», εξήγησε. Βλέπουμε συγκεκριμένα έναν εμίρη που φορά γύρω του μια ζώνη με εκρηκτικά. Εξηγεί ότι η Γαλλία είναι εχθρός τους, ότι είναι μια χώρα απίστων που υποστηρίζει τους Σιωνιστές».
«Πρέπει να θωρακιστούν 12 χιλιόμετρα ποτάμιας προκυμαίας»
Γέφυρα Bir-Hakeim
Ο ClaudeMoniquet φοβάται ιδιαίτερα ότι ένα τρομοκρατικό χτύπημα θα διέκοπτε βίαια την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2024 στο Παρίσι. «Θέλουμε να οργανώσουμε κάτι που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ, που δεν έχει ιδωθεί ποτέ», ανέφερε στο ίδιο πάντα ραδιόφωνο. Υπάρχει ξεκάθαρα εν προκειμένω ένα ζήτημα της γαλλικής υπερηφάνειας που διακυβεύεται». Και πρόσθεσε: «Η τελετή έναρξης στον Σηκουάνα θα εκτυλιχθεί μέσα σε 6 χιλιόμετρα της αριστερής και δεξιάς προκυμαίας του σε γραμμική απόσταση. Τούτο σημαίνει ότι πρέπει να θωρακίσουμε δύο κρηπιδώματα, άρα σύνολο 12 χιλιόμετρα αριστερής και δεξιάς προκυμαίας». Τα εγκαίνια αναμένεται να φιλοξενήσουν 400.000 άτομα στις 26 Ιουλίου 2024. Οι ανησυχίες για ενδεχόμενο τρομοκρατικό χτύπημα συνεχίζουν να αυξάνονται, μετά και από την επίθεση που σκότωσε έναν Γερμανό τουρίστα στις 2 Δεκεμβρίου 2023, κοντά στη γέφυρα Bir–Hakeim, στο 15ο διαμέρισμα του Παρισιού.
Έξι μήνες λοιπόν πριν από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού, ο Claude Moniquet ελπίζει ότι έχει εκπονηθεί αρμοδίως κι ένα planB. «Δεν είμαι σίγουρος ότι οι αρμόδιοι σκέφτηκαν όντως ένα σχέδιο Β», εξήγησε. Σε κάθε περίπτωση όμως, αν το έχουν σκεφτεί, καλύτερα είναι να μην το κοινοποιήσουν για να μην έχει ο πιθανός τρομοκράτης τη δυνατότητα να προσαρμόσει το χτύπημά του».
«Ορισμένα από τα προβλεπόμενα μέτρα θα είναι ιδιαίτερα αντι-δημοφιλή, γι’ αυτό και πολλοί Παριζιάνοι, ως άτομα, είναι δυσαρεστημένοι που οι Αγώνες θα διεξαχθούν στην πόλη τους», εξήγησε ο ειδικός σε θέματα ασφαλείας και ερευνητής του Πανεπιστημίου των Βερσαλλιών Ματιέ Ζαγκροντζκί στην DW, προσθέτοντας ότι πρόκειται για μία τεράστια πρόκληση για τις αρχές ασφαλείας της γαλλικής πρωτεύουσας.
Πέρα όμως από τα εν λόγω μεμονωμένα άτομα, θα υπάρξουν και ορισμένες επιχειρήσεις που θα επηρεαστούν αρνητικά, όπως έγραψε στις 2-1-2024 η MarionKindermans στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας LesEchos, με τίτλο : «Ολυμπιακοί 2024 : πώς οι παριζιάνικες επιχειρήσεις προετοιμάζονται για το σοκ των Αγώνων» (JO 2024 : comment les entreprises parisiennes se préparent au choc des Jeux).
Πράγματι κατά την περίοδο των Ολυμπιακών και των Παρα-ολυμπιακών Αγώνων θα επηρεαστεί έντονα η καθημερινότητα των επιχειρήσεων της πρωτεύουσας και των εργαζομένων τους, ήτοι : το κυκλοφοριακό, οι μεταφορές, οι παραδόσεις εμπορευμάτων, η ασφάλεια στον κυβερνοχώρο, η αιχμή ή η πτώση της οικονομικής δραστηριότητας. Το ανθρώπινο δυναμικό και οι διοικήσεις του προετοιμάζονται πυρετωδώς να διαχειριστούν αυτό το γεγονός μιας αναμενόμενης πρωτοφανούς κατάστασης.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες αναμένεται να προσελκύσουν πάνω από 13 εκατομμύρια επισκέπτες στο Παρίσι φέτος το καλοκαίρι, γεγονός που θα δημιουργήσει μεγάλη πίεση στις μεταφορές. (σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων-AFP)
Δεν πρόκειται μόνο για τους αθλητές των Ολυμπιακών Αγώνων. Για τις χιλιάδες επιχειρήσεις του Παρισιού και της περιφέρειάς του, οι Ολυμπιακοί και οι Παρα-ολυμπιακοί Αγώνες (από τις 26 Ιουλίου έως τις 11 Αυγούστου 2024 και από τις 28 Αυγούστου έως τις 8 Σεπτεμβρίου, αντίστοιχα) θα μπορούσαν να είναι μια περίοδος υψηλού άγχους. Περιορισμοί στην κυκλοφορία, πονοκέφαλοι κατά την παράδοση, κορεσμένες μεταφορές, διαταραγμένη δραστηριότητα, ασφάλεια, επιθέσεις στον κυβερνοχώρο: οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι. Και στην πραγματικότητα, θα είναι από τον προσεχή Απρίλιο έως τα τέλη Σεπτεμβρίου 2024, σχεδόν για έξι μήνες, που η πρωτεύουσα θα ζήσει στους ρυθμούς των Ολυμπιακών Αγώνων. Στην πρωτεύουσα καμία επιχείρηση δεν θα είναι ασφαλής. «Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν τον απασχολούν οι Αγώνες, είτε για καλό είτε για κακό», υπογράμμισε η Marie–SophieNgoKyClaverie, γενική διευθύντρια του γαλλικού συνδέσμου βιομηχάνων Medef.
Antoine Margueritte
Εκείνες που θα επηρεαστούν καθοριστικά είναι οι εκτεταμένες καθημερινές ποτάμιες μεταφορές, και ειδικότερα των δημητριακών, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του AntoineMargueritte στον ιστότοπο Marianne στις 26-12-2023, με τίτλο : «Μπλοκάρισμα μεταφοράς σιτηρών: ο Σηκουάνας, ένας οικονομικός πνεύμονας… που θα βήχει λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων» (Bloquage du transport de céréales : la Seine, un poumon économique… qui va tousser à cause des JO). Ή οι Ολυμπιακοί Αγώνες ή τα δημητριακά. Διαλέξτε και πάρτε.
Λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων η ποτάμια μεταφορά των δημητριακών θα είναι άλλοτε δύσκολη και άλλοτε αδύνατη, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών και Παρα-ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι.
Γέφυρα Mirabeau
Κάτω από τη γέφυρα Mirabeau ρέει ο Σηκουάναςαλλά και πολλές οικονομικές δραστηριότητες που θα πρέπει να θυμούνται οι διοργανωτές των Ολυμπιακών Αγώνων. Γνωρίζουμε ήδη ότι η μετακίνηση με το μετρό στο Παρίσι θα είναι δύσκολη κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Ας ξεχάσουμε το αυτοκίνητο, ενώ ακόμη και το απλό περπάτημα θα διαταραχθεί από περιορισμούς πρόσβασης σε ορισμένες περιοχές. Αν μας παρηγοράει, δεν θα είμαστε μόνοι σας σε αυτήν την κατάσταση : οι χιλιάδες τόνοι αγαθών που περνούν καθημερινά από τον Σηκουάνα θα πρέπει επίσης να κάνουν υπομονή κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων.
Jean-François Lepy
Στο πλατό του καναλιού BFMBusiness στις 22 Δεκεμβρίου 2023, ο Jean–FrançoisLepy, γενικός γραμματέας του φορέα Intercéales (Δημητριακά) και γενικός διευθυντής του φορέα Soufflet Négoce, εξέφρασε την ανησυχία του για τις οικονομικές απώλειες της γαλλικής γεωργίας που προκληθούν από το προσωρινό κλείσιμο της κυκλοφορίας στον Σηκουάνα κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Η απρόβλεπτη ζημία θα μπορούσε να ανέλθει σε μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Αλλά η βιομηχανία δημητριακών δεν είναι η μόνη που ανησυχεί για αυτό το κλείσιμο.
Ένα φρένο στην κρίσιμη ώρα για τα δημητριακά
Πρόκειται για το χειρότερο δυνατό χρονοδιάγραμμα. Για να διατηρηθεί η ποιότητα του νερού του Σηκουάνα και η ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων, έχουν οριστεί αρκετές περίοδοι ολικής ή μερικής διακοπής της ναυσιπλοΐας με φορτηγίδες, καθ’ όλη τη διάρκεια του αθλητικού γεγονότος. Ωστόσο, η φιλοξενία του διεθνούς διαγωνισμού συμπίπτει με την περίοδο συγκομιδής για ένα μεγάλο μέρος των γαλλικών δημητριακών. Κατά τη διάρκεια του ημερολογιακού έτους, 3.000.000 τόνοι σιτηρών συνήθως διέρχονται από τον Σηκουάνα προς τη Ρουέν και τη Χάβρη για εξαγωγή τους. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, μεταξύ 600.000 και 700.000 τόνων δημητριακών κατευθύνονται προς τις εκβολές της Νορμανδίας.
Ερωτηθείς σχετικά με αυτήν την έλλειψη προετοιμασίας, η οποία εκτιμάται επομένως να κοστίσει μισό δισεκατομμύριο ευρώ, ο Υπουργός Γεωργίας δήλωσε ότι επεξεργαζόταν μια λύση : «Συνεργαζόμαστε με τη νομαρχία της Île-de-France για να βρούμε λύσεις». Τα δεκάδες σκάφη που μεταφέρουν το σιτάρι, μεταφέρουν καθημερινά από 12.000 έως 15.000 τόνους δημητριακών. Ωστόσο, για επτά ολόκληρες μέρες, πριν την τελετή έναρξης, δεν θα μπορεί να περάσει κανένα τους, χωρίς να έχει εξευρεθεί σχετική λύση. Χρειάζονταν δύο χρόνια νωρίτερα για να εξευρεθεί μια λύση σιδηροδρομικών μεταφορών και κάθε αντικατάσταση φορτηγίδας θα απαιτούσε περίπου 50 φορτηγά αυτοκίνητα. Δηλαδή κάτι το αδύνατο. Η 5η εξαγωγική χώρα στην Ευρώπη, η Γαλλία, συνήθως στέλνει τα σιτηρά της στις θάλασσες του κόσμου αμέσως μόλις αλωνιστούν. Και δεν υπάρχει λύση προσωρινής αποθήκευσης κοντά στον Σηκουάνα ποταμό. Μόνο τα σκάφη που είναι απαραίτητα για τη γεωργία θα επιτρέπεται να ταξιδεύουν στον Σηκουάνα από τις 11 π.μ. έως τις 2 π.μ. κατά τις περιόδους έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων.
Οι Σουηδοί Βίκινγκ ανεβαίνουν από τον Σηκουάνα
Ωστόσο, τα οικονομικά ζητήματα που συνδέονται με το ποτάμιυπερβαίνουν τον αγροτικό τομέα. Από τις πηγές του στην περιοχή Côte–d‘Or έως τις εκβολές του στην ακτή της Νορμανδίας, ο Σηκουάνας, μήκους 777 χιλιομέτρων, συνιστά έναν οικονομικό αυτοκινητόδρομο. Εκτός από τα 110 ποταμόπλοια (τα περίφημα bateaux–mouches) που μεταφέρουν εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες στο Παρίσι ετησίως μέσω του ύδατος, περισσότεροι από 21 εκατομμύρια τόνοι εμπορευμάτων διασχίζουν τη βόρεια Γαλλία κάθε χρόνο μεταξύ των τριών κύριων λιμανιών του Σηκουάνα : Gennevilliers, Rouen και Χάβρης. Αυτός ο αριθμός αυξήθηκε κατά 3,3% σε σύγκριση με το 2020. Ο Σηκουάνας συνεχίζει μια δυναμική αντίθετη από αυτή των άλλων ποταμών της Γαλλίας, οι οποίοι παρουσίασαν πτώση της δραστηριότητάς τους λόγω της οικονομικής κατάστασης και της ανόδου των τιμών της ενέργειας.
Ενώ οι μεταφορές δομικών υλικών, που αντιπροσωπεύουν το 40% του όγκου που μεταφέρεται μέσω ποταμών στη Γαλλία, έχουν μειωθεί, παρατηρείται μια «σαφής αύξηση στη μεταφορά προϊόντων με υψηλή προστιθέμενη αξία». Στον Σηκουάνα, ο σουηδικός γίγαντας Ikea είναι ένα από τα σύμβολα της προσέλκυσης μεγάλων επιχειρήσεων για «λύσεις logistics αστικών ποταμών». Από τα τέλη του 2022, μέρος των παραδόσεων της εν λόγω μάρκας στο Παρίσι γίνεται με πλοίο. Από την αποθήκη του στο Gennevilliers, που χτίστηκε το 2020, τα κιτ επίπλων ταξιδεύουν κατά μήκος του Σηκουάνα μέχρι το λιμάνι του Bercy, στο 12ο διαμέρισμα του Παρισιού, πριν ολοκληρώσουν το ταξίδι τους με ηλεκτρικό όχημα ή ποδήλατο. Οι ποτάμιες μεταφορές είναι δημοφιλείς όταν προωθούν και την οικολογική εταιρική επικοινωνία. Το 2026, η Ikea πρόκειται να ανοίξει ένα νέο κέντρο διανομής στον Σηκουάνα, στο λιμάνι του Limay (στην περιοχή Yvelines).
«365 ημέρες το χρόνο ή σχεδόν 365 ημέρες το χρόνο διαθέσιμος ο ποταμός»
Η διακοπή του εμπορίου των ποταμών θα είναι ακόμη πιο επιζήμιακαθώς έρχεται ακριβώς στη μέση της «νέας στρατηγικής 2022-2026» για τον Σηκουάνα. Με τη συγχώνευση της διοίκησης των λιμανιών της Χάβρης, της Ρουέν και του Παρισιού υπό την ηγεσία του νέου διαχειριστή HaropaPort, ο Σηκουάνας πρέπει να γίνει κεντρικός. Προσέχουν πολύ, στην επικοινωνία των χειριστών του ποταμού, για να μην ξεχνάνε το οικολογικό επιχείρημα. «Τα ποτάμια εμπορεύματα παράγουν 60% λιγότερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου σε σύγκριση με τις οδικές μεταφορές. Εάν το ποτάμι συνδυάζεται με τη σιδηρόδρομο, αυτό μπορεί να φτάσει έως και το 90%», διαβάζουμε στον ιστότοπο του δημαρχείου του Παρισιού.
Η κυκλοφοριακή συμφόρηση στο Παρίσι και η εφαρμογή ολοένα και πιο περιοριστικών ορίων ταχύτητας συμβάλλουν επίσης στην επιθυμία των εταιρειών να ευνοούν αυτόν τον τρόπο μεταφοράς που αγωνίζεται να πείσει. Ο StéphaneRaison, διευθυντής τηςHaropa, δεν παρέλειψε να το τονίσει, το 2021, στις στήλες της εφημερίδας LaTribune : «Το ποτάμι είναι διαθέσιμο 7 ημέρες την εβδομάδα, 365 ημέρες το χρόνο και με μηδενική συμφόρηση. Εξ ου και ο πολλαπλασιασμός των εκδηλώσεων ενδιαφέροντος από τους φορτωτές». Η δήλωση αυτή είναι εγκωμιαστική αλλά εν μέρει ανακριβής… δυστυχώς. Αφού φαίνεται να μην έγινε η κατάλληλη προετοιμασία ώστε να αποφευχθούν οι διακοπές των ποτάμιων μεταφορών του Σηκουάνα λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων.
O Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης κλήθηκε από τη «Σημερινή» να απαντήσει κατά πόσο είναι αληθές το δημοσίευμα της «Εστίας», ότι δηλαδή ο τέως Υπουργός Άμυνας Μιχάλης Γιωργάλλας απομακρύνθηκε κατόπιν αξίωσης του Έλληνα Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, επειδή επέμενε στην υλοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος.
Όπως επισημαίνει, ο κ. Λετυμπιώτης «δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Είναι αποφάσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας».
Η κυπριακή Κυβέρνηση δεν θέλει να δώσει συνέχεια στο θέμα, διότι έχει ήδη πολλούς «πονοκεφάλους».
Τι δηλώνει ο Γιωργάλλας
Από την πλευρά του, ο τέως Υπουργός Άμυνας Μιχάλης Γιωργάλλας μιλώντας στη «Σημερινή» δεν επιβεβαιώνει αλλά ούτε και διαψεύδει το δημοσίευμα της «Εστίας», τονίζοντας ότι «δεν έχω να δηλώσω τίποτα».
Διαβάστε αυτούσιο μέρος του δημοσιεύματος:
Πριν καν συμπληρώσει δωδεκάμηνο στον προεδρικό θώκο της Κύπρου, ο Νίκος Χριστοδουλίδης διέψευσε και τις τελευταίες ελπίδες των πατριωτικών στοιχείων της Μεγαλονήσου που προσέβλεπαν σε αυτόν ως υπερκομματικό ηγέτη, ότι θα αναλάμβανε την προσπάθεια για να επανακατεθούν οι βάσεις για επίλυση του Κυπριακού με γνώμονα τα ευρύτερα συμφέροντα του Ελληνισμού. Εν τέλει με τον ανασχηματισμό που προχώρησε αυτή τη βδομάδα, έδειξε να ευθυγραμμίζεται και αυτός με τη γενικότερη πολιτική που οδηγεί στη λύση που θα επιβάλει η Τουρκία.
Δεν θα ήταν υπερβολή ότι ο ανασχηματισμός αυτός αποτελεί τη «ταφόπλακα» του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου αφού απομακρύνεται από την Κυβέρνηση ο τελευταίος υπέρμαχος του.
Μπορεί να αλλάξαν 9 μέλη της Κυπριακής Κυβερνήσεως, το βασικό στοιχείο του ανασχηματισμού όμως είναι ότι άλλαξε η πολιτική ηγεσία στο Υπουργείο Αμύνης.
Ο Μιχάλης Γιωργάλλας απμακρύνθη, πληρώνοντας στην επιμονή του να προχωρήσει στην αμυντική θωράκιση της Κύπρου, ενώ οι θέση του για την αναβίωση του αμυντικού χώρου Ελλάδος – Κύπρου, ενοχλούσε όπως φαίνεται κάποιους κύκλους στην Αθήνα, που προωθούν την συνδιαλλαγή με την Τουρκία και την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών κατά τις βουλές της Άγκυρας, μη αναγνωρίζοντας δηλαδή την επήρεια του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελορίζου στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ.
Έτσι θα ανοίξει ο δρόμος για να μπει μια τουρκική «σφήνα» ανάμεσα στις θαλάσσιες ζώνες συμφερόντων Ελλάδος και Κύπρου, διαρρηγνύοντας την ενότητα των θαλασσών των δύο ελληνικών κρατών. Απεναντίας, ακρογωνιαίος λίθος για την εφαρμογή του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου είναι η σύνδεση των ΑΟΖ Ελλάδος και Κύπρου καθ’ ον τρόπων συνδέονται τα FIR Αθηνών – Λευκωσίας και οι αντίστοιχες ζώνες ευθύνης, ερεύνης και διοικήσεως.
Μήνυμα ανανέωσης των Ενόπλων Δυνάμεων, μέσω της σαρωτικής αλλαγής στη στρατιωτική ηγεσία, έστειλε το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (ΚΥΣΕΑ), που συνεδρίασε υπό τον πρωθυπουργό ΚυριάκοΜητσοτάκη, στο Μέγαρο Μαξίμου.
Μετά την αποστρατεία του Κωνσταντίνου Φλώρου, η θητεία του οποίου έληξε, νέος αρχηγός ΓΕΕΘΑ αναλαμβάνει ο επικεφαλής της Διοίκησης Ειδικού Πολέμου Δημήτρης Χούπης.
Αναλυτικότερα, ομόφωνα αποφασίστηκε:
1. Η επιλογή ως Αρχηγού ΓΕΕΘΑ του Αντιστρατήγου Δημήτριου Χούπη.
2. Η επιλογή ως Αρχηγού ΓΕΣ του Αντιστρατήγου Γεώργιου Κωστίδη.
3. Η επιλογή ως Αρχηγού ΓΕΝ του Αντιναυάρχου Δημήτριου – Ευάγγελου Κατάρα.
4. Η επιλογή ως Αρχηγού ΓΕΑ του Αντιπτεράρχου ΔημοσθένηΓρηγοριάδη.
Στον απερχόμενο Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Στρατηγό Κωνσταντίνο Φλώρο απονέμεται ο επί τιμή τίτλος του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ και στους απερχόμενους Αρχηγούς του ΓΕΑ, του ΓΕΣ και του ΓΕΝ, Αντιπτέραρχο Θεμιστοκλή Μπουρολιά, Αντιστράτηγο Άγγελο Χουδελούδη και Αντιναύαρχο Ιωάννη Δρυμούση, απονέμεται ο επί τιμή τίτλος του Αρχηγού ΓΕΑ, Αρχηγού ΓΕΣ και Αρχηγού ΓΕΝ αντίστοιχα.
Αξίζει να τονιστεί ότι ο νέος αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων αναλαμβάνει σε μια περίοδο με πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις να έχουν κάνει βήματα αρκετά εξομάλυνσης, με δύο πολέμους (Ουκρανία και Μέση Ανατολή) οι οποίοι βρίσκονται σε εξέλιξη με το νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα, που προανήγγειλε πρωθυπουργός.
Η δήλωση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη
Η τετραετής θητεία του Στρατηγού Κωνσταντίνου Φλώρου ως Αρχηγού του ΓΕΕΘΑ συνέπεσε με μια περίοδο μεγάλης γεωπολιτικής ρευστότητας και κρίσεων. Αλλά και με χρόνια σημαντικής αμυντικής και διπλωματικής αναβάθμισης της χώρας.
Η συμβολή του υπήρξε υπερπολύτιμη. Τόσο απέναντι σε προκλήσεις συμβατικής ή και υβριδικής μορφής, όσο και στον σχεδιασμό και την υλοποίηση του κυβερνητικού προγράμματος για την ποσοτική και ποιοτική ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων.
Ο Στρατηγός επέβλεψε την εφαρμογή του σχεδίου μας για τη θωράκιση της Εθνικής Άμυνας, ύστερα από χρόνια αδράνειας. Προώθησε τη διακλαδική συνεργασία. Τον ενισχυμένο ρόλο των Ειδικών Δυνάμεων. Και τη συνεργασία με τους συμμάχους μας.
Πρωτοστάτησε στη στρατηγική μας συμπόρευση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, με την Γαλλία, την Αίγυπτο, το Ισραήλ, τα ΗΑΕ και άλλες χώρες. Ενώ εργάστηκε μεθοδικά για την στρατιωτική αναβάθμιση της Ελλάδας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης
Τέλος έδωσε νέα διάσταση στην παράδοση της καθοριστικής συμβολής των Ενόπλων Δυνάμεων στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών και έκτακτων καταστάσεων. Ως αληθινός Αρχηγός, πάντοτε υπηρέτησε πρώτος το καθήκον προς την πατρίδα.
Στρατηγέ, σε ευχαριστούμε για μια τόσο παραγωγική θητεία, που βοήθησε να γίνει η Ελλάδα ακόμη πιο ισχυρή και περήφανη. Αυτά τα χρόνια είναι ένα ακόμη παράσημο στα πολλά που συνοδεύουν το στήθος σου δίπλα στο εθνόσημο που τίμησες.
Το βιογραφικό του νέου αρχηγού ΓΕΕΘΑ
Ο Αντιστράτηγος Δημήτριος Χούπης γεννήθηκε το 1965 στα Νέα Κερδύλλια Σερρών. Εισήχθη το 1983 στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε το 1987 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού Διαβιβάσεων. Ως τεταρτοετής Εύελπις (1986-1987) διετέλεσε Αρχηγός Αρχιλοχίας της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων.
Φοίτησε με άριστα σε όλες τις σχολές και τα σχολεία του όπλου του, επί διετία στη ΣΤΗΑΔ (Ραδιοηλεκτρολόγος Α΄) καθώς και στη Σχολή Πολέμου με διακεκριμένη φοίτηση. Εκπαιδεύτηκε σε Σχολεία Εξειδίκευσης του Όπλου και Ειδικών Δυνάμεων στην Ελλάδα και στα αντίστοιχα του ΝΑΤΟ-Γερμανία (Περιπόλων Μακράς Ακτίνας Δράσης, Επικοινωνιών-Κρυπτογραφίας, Σχεδίασης Επιχειρήσεων Ηλεκτρονικού Πολέμου, Διαχείρισης Ανθρώπινων Πόρων). Είναι εν ενεργεία αλεξιπτωτιστής ελευθέρας πτώσης. Το 2012 επελέγη και φοίτησε στην Σχολή Εθνικής Άμυνας του ΝΑΤΟ (ΝΑΤΟ Defence College) (SC-121).
Κατά την διάρκεια της σταδιοδρομίας του μέχρι και ανώτερος Αξιωματικός, υπηρέτησε σε Μονάδες Διαβιβάσεων, Ηλεκτρονικού Πολέμου, Ηλεκτρονικής Επιτήρησης και Ειδικών Δυνάμεων. Υπηρέτησε επί τριετία ως Ομαδάρχης του Ειδικού Τμήματος Αλεξιπτωτιστών (ΕΤΑ). Ως επιτελής υπηρέτησε σε επιτελεία Σχηματισμών, Μειζόνων Σχηματισμών και στο ΓΕΣ.
Ως Διοικητής υπηρέτησε επί διετία στο Λόχο ΗΠ του Δ΄ΣΣ (Ξάνθη), Διοικητής στο Λόχο ΔΒ της ΕΛΔΥΚ, Διοικητής ΔΒ της II Μ/Κ ΜΠ (Έδεσσα) και Διοικητής Μονάδας στο 472 Τάγμα Επιτήρησης-Πληροφοριών της ΑΣΔΕΝ (Μη Επανδρωμένα Αεροχήματα). Έχει υπηρετήσει επί τριετία στο Διεθνές Επιτελείο της Στρατιωτικής Αντιπροσωπείας της Ελλάδος στο ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες (2006-2009) ως Επιτελής Σχεδιασμού των Επικοινωνιών της Συμμαχίας στο Αφγανιστάν (ISAF) μετά την επιτυχή πιστοποίηση του ως Διαχειριστής Έργων ( Project Manager Practitioner) από το NATO, ως Επιτελάρχης της 80 ΑΔΤΕ (Κώς) (2013-2014), Τμηματάρχης Τρεχουσών Επιχειρήσεων (ΓΕΣ/Α1) του ΓΕΣ (2014-2015) και ως Διευθυντής στο Επιτελικό Γραφείο του Α΄ Υπαρχηγού ΓΕΣ (Επιχειρήσεις-Αμυντική Σχεδίαση-Εκπαίδευση) (2015-2016).
Ως Ανώτατος Αξιωματικός (Ταξίαρχος) προήχθη το έτος 2016 τοποθετήθηκε ως Δντης της Δνσεως Οπλιτών Θητείας του ΓΕΣ (2016-2017), Διοικητής Ταξιαρχίας της 80 ΑΔΤΕ (Κως) (2017-2018), Υποδιοικητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων (2018-2019) μέχρι και της προαγωγής του σε Υποστράτηγο. Το έτος 2019 προήχθη σε Υποστράτηγο και τοποθετήθηκε ως Διοικητής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, το 2020 ως Διοικητής Μεραρχίας της 95 ΑΔΤΕ(Διαγοριδών) και το 2021 ως Διευθυντής Ε’ Κλάδου (Στρατιωτικών Πληροφοριών – Ασφαλείας) του ΓΕΕΘΑ.
Την 09 Μαρτίου 2022 προήχθη σε Αντιστράτηγο και τοποθετήθηκε ως Διοικητής της ΑΣΔΕΝ.
Την 17 Ιανουαρίου 2023, με απόφαση του ΚΥΣΕΑ, του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του Διοικητή της Διοίκησης Ειδικού Πολέμου.
Τιμήθηκε με όλα τα προβλεπόμενα παράσημα, μετάλλια και διαμνημονεύσεις καθώς και με τις πτέρυγες Αλεξιπτωτιστών 5 χωρών του ΝΑΤΟ.
Είναι Διδάκτωρ με άριστα του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Η/Υ του ΕΜΠ στα Συστήματα Μετάδοσης της πληροφορίας. Διαθέτει τίτλους μεταπτυχιακής εξειδίκευσης στα αντικείμενα ¨ Στρατηγική και Διπλωματία¨, στο «Στρατηγικό Σχεδιασμό και Διαχείριση Κρίσεων» καθώς και είναι απόφοιτος της 7ης ΕΣ μεταπτυχιακού σεμιναρίου «δια βίου μάθησης» στο Ινστιτούτο Διαρκούς Επιμόρφωσης, υπό την αιγίδα του ΓΕΕΘΑ.
Είναι τακτικό μέλος της Ακαδημίας Στρατηγικών Αναλύσεων, όπως επίσης έχει δημοσιεύσει πλήθος επιστημονικών εργασιών, άρθρων, μελετών και ανακοινώσεων σε διεθνή περιοδικά και συνέδρια σε αντικείμενα της διδακτορικής του διατριβής, κρυπτασφάλειας (χαοτική κρυπτογραφία –fractals), στρατηγικής κυβερνοπολέμου και ειδικά θέματα Μη Επανδρωμένων Συστημάτων.
Ομιλεί άριστα την Αγγλική και τη Γαλλική σε επίπεδο εργασίας. Είναι παντρεμένος και έχει 3 παιδιά (1 θυγατέρα Κλινική Διαιτολόγο και 2 γιούς Αξκούς των Ειδικών Δυνάμεων).
Το Διεθνές Δικαστήριο (ICJ) ξεκινά ακροάσεις σχετικά με την καταγγελία της Νότιας Αφρικής ότι «το Ισραήλ είναι ένοχο για γενοκτονία στον πόλεμο κατά της Χαμάς» μετά την επίθεση της τρομοκρατικής ομάδας στις 7 Οκτωβρίου – ΗΠΑ: Οι ισχυρισμοί είναι «αβάσιμοι»
Στις 11 Ιανουαρίου (ώρα 10 π.μ. τοπική ώρα) ξεκινούν οι διαδικασίες στο Διεθνές Δικαστήριο (ICJ) στη Χάγη, για την προσφυγή της Νότιας Αφρικής που κατηγορεί το Ισραήλ ότι διέπραξε γενοκτονικές πράξεις κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά της Χαμάς στη Γάζα, ζητώντας από το ICJ να διατάξει το Ισραήλ να «αναστείλει αμέσως» τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις στη Λωρίδα.
Στην αίτησή της στο ICJ, η Νότια Αφρική στήριξε την κατηγορία της τόσο στις ενέργειες του Ισραήλ καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου όσο και στα αμφιλεγόμενα σχόλια που έγιναν από Ισραηλινούς αξιωματούχους σχετικά με τους Παλαιστίνιους στη Γάζα και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίζονται.
Διαδηλωτές προετοιμάζονται να τοποθετήσουν ένα πανό «Σφαγή της 7ης Οκτωβρίου» έξω από το Διεθνές Δικαστήριο (ICJ) στη Χάγη, κατά την ακρόαση στις 11 και 12 Ιανουαρίου 2024 (AP Photo/Patrick Post)
Δεκάδες φιλοπαλαιστίνιοι διαδηλωτές συγκεντρώνονται έξω από το Διεθνές Δικαστήριο (ICJ) στη Χάγη πριν από μια ακρόαση στην οποία το Ισραήλ θα αντιμετωπίσει κατηγορίες ότι διέπραξε «γενοκτονικές πράξεις» κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά της Χαμάς στη Γάζα.
Η ακρόαση έρχεται αφότου η Νότια Αφρική υπέβαλε επείγουσα προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο (ICJ) για να αναγκάσει το Ισραήλ να «αναστείλει αμέσως τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις στη Γάζα».
Οι ακτιβιστές υπέρ του Ισραήλ πραγματοποιούν πορεία προς τη Χάγη στις 11 Ιανουαρίου 2024 (Jeremy Sharon/Times of Israel)
ΧΑΓΗ — Αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι συμμετέχουν σε συγκέντρωση αλληλεγγύης και πορεία υπέρ του Ισραήλ στη Χάγη, εν όψει της διαδικασίας στο Διεθνές Δικαστήριο (ICJ) που ξεκίνησε η Νότια Αφρική κατά του Ισραήλ με την κατηγορία της γενοκτονίας των Παλαιστινίων κατά τη διάρκεια του συνεχιζόμενου πολέμου στη Γάζα.
Οι διαδηλωτές, οι οποίοι περιλαμβάνουν ακτιβιστές από χριστιανο-σιωνιστικές οργανώσεις και μέλη τοπικών εβραϊκών κοινοτήτων, διαδηλώσουν από ένα κεντρικό σημείο της Χάγης προς το ICJ, όπου υπάρχει μια έκθεση που θα τονίζει τα δεινά των ισραηλινών ομήρων που κρατούνται από την τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς στη Γάζα.
Ο Raul Berghaus, ένας ακτιβιστής από το Άμστερνταμ, επιμένει ότι το Ισραήλ δεν διαπράττει γενοκτονία και λέει ότι αν κάποιο μέρος έχει διαπράξει τέτοιο έγκλημα στην τρέχουσα σύγκρουση, είναι η Χαμάς:
«Το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του και νομίζω ότι δυστυχώς ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να κάνει αυτό που κάνει. Το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα που προειδοποιεί τους αμάχους να φύγουν».
Ο Raul Berghaus σε μια πορεία υπέρ του Ισραήλ στη Χάγη στις 11 Ιανουαρίου 2024 (Jeremy Sharon/Times of Israel)
Τον εξαίρετο καθηγητή Αστρονομίας Σταύρο Αυγολούπη με την ανθρωπιστική ματιά στο σύμπαν τίμησε η Ακαδημία Αθηνών για το συγγραφικό-λογοτεχνικό του έργο για την αστρονομία για παιδιά.
Σύφωνα με την σχετική ανακοίνωση της Ακαδημίας:
Στην Πανηγυρική Συνεδρίαση της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ στις 21 Δεκεμβριου 2023 στην Αίθουσα Τελετών του Μεγάρου της Ακαδημίας, ο Πρόεδρός της κ. Μιχαήλ Σταθόπουλος, με την παρουσία ακαδημαϊκών καθηγητών της Ακαδημίας Αθηνών, του Υπουργού Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού κ. Κυριάκου Πιερρακάκη και του π. Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου, απένειμε στον Σταύρο Αυγολούπη, Ομότιμο Καθηγητή Αστρονομίας του Τμήματος Φυσικής του Α.Π.Θ. τον ΈΠΑΙΝΟ του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη.
ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ
ΤΥΧΗΙ ΑΓΑΘΗΙ
ΕΔΟΞΕ ΤΗΙ ΑΚΑΔΗΜΙΑΙ ΑΘΗΝΩΝ
ΣΤΑΥΡΟΝ ΑΥΓΟΛΟΥΠΗΝ
ΤΩΙ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΚΩΣΤΑ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΟΥΡΑΝΗ ΕΠΑΙΝΩΙ
ΟΙΚΟΘΕΝ ΤΙΜΗΣΑΙ
ΟΤΙ ΤΩΙ ΣΥΜΠΑΝΤΙ ΑΥΤΟΥ ΕΡΓΩΙ
ΕΞΟΧΟΝ ΘΕΡΑΠΟΝΤΑ ΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ
ΕΑΥΤΟΝ ΑΝΕΔΕΙΞΕΝ
ΑΝΕΙΠΕΙΝ ΔΕ ΤΑΣ ΤΙΜΑΣ ΕΝ ΤΗΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗΙ ΣΥΝΕΔΡΙΑΙ
ΜΗΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΠΡΩΤΗΙ ΚΑΙ ΕΙΚΟΣΤΗΙ
ΕΤΟΥΣ ΤΡΙΤΟΥ ΚΑΙ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΣΧΙΛΙΟΣΤΟΥ
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΜΙΧΑΗΛ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ Σ. ΖΕΡΕΦΟΣ
ΣΧΟΛΙΟ
Δεν ξέρω τι γίνεται στον άλλο κόσμο (τον ζωντανό) αλλά στην Ελλάδα την ιστορία την γράφουν, πράγματι, οι παρέες.
Στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης έτυχε να συνυπάρξει για μακρά περίοδο, το αστρονομικό δίδυμο Γιάννη Σειραδάκη και Σταύρου Αυγολούπη. Πάθος για την έρευνα αλλά και κοινωνική ευαισθησία για την μετάδοση της ομορφιάς και των ερωτημάτων που προκαλεί το σύμπαν στην κοινωνία.
Η δράση μιας ομάδας που το περιέβαλε ήταν και είναι γνωστή.
Ο Σειραδάκης έφυγε νωρίς. Στην τελευταία ομιλία του που οργάνωσε ο Σύλλογος Αποφοίτων στον Ιανό επι προεδρίας μου, πιάσαμε μια κουβέντα, μόλις τελείωσε, έξω απο το βιβλιοπωλείο. Μου έδειξε κάτι στο μάτι του και μου είπε πως αν δεν το ελέγξω του χρόνου τέτοιον καιρό θα σας παρακολουθώ απο τα αστέρια.
Απο εκεί, δυστυχώς για εμάς, μας παρακολουθεί.
Ο έτερος της παρέας, ο Σταύρος Αυγολούπης είχε λογοτεχνικές ανησυχίες. Έγραψε λογοτεχνία για παιδιά αλλά με κύριο αντικείμενο την αστρονομία.
Μια πρωτότυπη και, παράλληλα, εντυπωσιακή δουλειά.
Γι αυτήν την δουλειά του, τον βράβευσε φέτος η Ακαδημία Αθηνών.
Συγχαρητήρια και στον Σταύρο και στην Ακαδημία.
Μια νέα γενιά ικανότατων Αστρονόμων συνεχίζει το επιστημονικό έργο τους. Είναι σίγουρο πως η παράδοση του τμήματος θα την ευαισθητοποιήσει στην σχέση της με την κοινωνία.
Η Ελλάδα επιδιώκει την προμήθεια των αεροσκαφών F-35, χωρίς να υπάρχει κάποια πρόταση πώλησης εκ μέρους των ΗΠΑ και αυτή η καθυστέρηση σημειώνεται σύμφωνα με αναφορές, λόγω των περίπλοκων γεωπολιτικών σχέσεων της Ουάσιγκτον με την Τουρκία.
Αυτό αναφέρεται σε άρθρο του αναλυτή Peter Suciu στο περιοδικό The National Interest, με τίτλο «Greece Wants the F-35 Stealth Fighter. It Might Not Happen Quickly».
Στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι και άλλες χώρες μέλη του ΝΑΤΟ θέλουν να προμηθευτούν το F-35 Lightning II όμως για δύο από αυτές η κατάσταση είναι ιδιαίτερη και αφορά τους περιφερειακούς ανταγωνιστές Ελλάδα και Τουρκία, όπως σημειώνεται.
Υπενθυμίζεται το ιστορικό της αποβολής της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35 λόγω της προμήθειας του ρωσικού πυραυλικού συστήματος των S-400 το οποίο η Τουρκία συνεχίζει να κατέχει, με τον Τούρκο Υπουργό Άμυνας να δηλώνει πρόσφατα ότι το σύστημα των S-400 θα χρησιμοποιηθεί μόνο εάν χρειαστεί, κάνοντας λόγο για αμυντικό οπλικό σύστημα το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί εάν κάποιος δεχθεί επίθεση.
Αναφορικά με την Ελλάδα στο δημοσίευμα σημειώνονται πρόσφατες δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτη, ο οποίος στο πλαίσιο πρόσφατης συνέντευξής του στον Skai TV είπε ότι είναι θέμα χρόνου να ενταχθεί η Ελλάδα στο πρόγραμμα των F-35, αλλά αναγνώρισε και την πολυπλοκότητα της κατάστασης, όπως σημειώνεται.
Ο κ. Γεραπετρίτης πραγματοποίησε τα ανωτέρω σχόλια πριν από την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλινκεν στην Αθήνα επισημαίνοντας ότι θα ζητήσει εκ νέου την αγορά των εν λόγω αεροσκαφών.
«Αυτά (τα F-35) θα αναβάθμιζαν σημαντικά την άμυνα της χώρας. Θα συζητήσουμε αυτό το θέμα (κατά την επίσκεψη του κ. Blinken). Πιστεύω ότι θα υπάρξουν θετικές εξελίξεις», πρόσθεσε ο κ. Γεραπετρίτης, σύμφωνα με το δημοσίευμα.
Ακολούθως το δημοσίευμα αναφέρεται στην προσέγγιση στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας με τον Τούρκο Πρόεδρο να δηλώνει στο πλαίσιο της επίσκεψής του στην Αθήνα ότι οποιοδήποτε ζήτημα μεταξύ των δύο χωρών μπορεί να επιλυθεί και στόχος είναι «να μετατραπεί το Αιγαίο σε μια θάλασσα ειρήνης και συνεργασίας», σημειώνεται, ενώ αναφέρονται και οι προβλέψεις της Διακήρυξης των Αθηνών που υπεγράφη μεταξύ των δύο πλευρών.
Όπως σημειώνεται ακολούθως η Ελλάδα εδώ και μερικά χρόνια επιδιώκει να προμηθευτεί 20 αεροσκάφη 5ης γενιάς F-35, με δυνατότητα αγοράς άλλων 20 επιπροσθέτως στο μέλλον.
Ωστόσο, έχει αναφερθεί ότι η Ουάσιγκτον έχει ουσιαστικά συνδέσει την απάντηση αποδοχής (σ.σ. του αιτήματος) προς την Αθήνα με την πρόοδο του αιτήματος της Άγκυρας για την απόκτηση νέων αεροσκαφών F-16 τύπου «Viper», από κοινού με την αναβάθμιση των παλαιότερων αεροσκαφών που διαθέτει η Τουρκία.
Ουσιαστικά, οι ΗΠΑ επιδιώκουν να ανακοινώσουν ταυτόχρονα την πώληση των τουρκικών F-16 και των ελληνικών F-35 για να διατηρήσουν κάποια επίφαση ισορροπίας στο Αιγαίο.
Η κατάσταση περιπλέχθηκε περαιτέρω από τη συνεχιζόμενη καθυστέρηση της ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, η οποία απέτρεψε την έγκριση του αιτήματος για τα F-16, γεγονός που με τη σειρά του προκάλεσε την καθυστέρηση στην πώληση των F-35 στην Ελλάδα, καταλήγει το δημοσίευμα.
Record global temperatures are leading to increasingly harmful impacts, a cost-of living crisis is making everyday life harder for people around the world, and escalating tensions in the Middle East have the potential to widen into a broader regional conflict.
Meanwhile, in 2024 it’s expected to be the world’s biggest election year ever with 4 billion people casting a vote across 60 countries. Will threats such as misinformation and polarization loom large as people head to the polls?
This visualization shows the biggest risks for 2024, based on the World Economic Forum’s annual survey of leaders around the globe.
Global Risk Profile in 2024
Here are the top 20 risks to the global economy, based on a survey of 1,490 leaders.
Leaders were asked to choose up to five risks that are likely to present a material crisis on a global scale in 2024:
2024 Ranking
Risk
Share of
Respondents
Category
1
Extreme weather
66%
Environmental
2
Misinformation and disinformation
53%
Technological
3
Societal polarization
46%
Societal
4
Cost-of-living crisis
42%
Societal
5
Cyberattacks
39%
Technological
6
Economic downturn
33%
Economic
7
Disrupted supply chains for critical
goods and resources
25%
Economic
8
Escalation or outbreak of interstate
armed conflict(s)
25%
Geopolitical
9
Attacks on critical infrastructure
19%
Geopolitical
10
Disrupted supply chains for food
18%
Economic
Extreme weather poses the biggest risk according to leaders surveyed. It also ranks second overall in terms of severity over the next two years.
Global economies are widely unprepared for the consequences of acute weather, from shocks to food systems to large-scale infrastructure damage. In fact, some research shows that potentially irreversible changes to the planet could be reached by the 2030s if temperatures continue to rise.
Misinformation and disinformation is the second-biggest risk, which could diminish trust and deepen political divides. It also has the potential to undermine global elections, which are slated across the U.S., Russia, India, Mexico, and dozens of other countries.
The threat of misinformation is especially clear given advancements in AI-generated content. It ranks first overall in terms of risk severity across the list.
Interlinked with misinformation is the risk of societal polarization. In the post-pandemic era, political divides have worsened, and these have been exacerbated by economic hardship and a lack of economic opportunity.
Additionally, the conflict in the Middle East is severely impacting the livelihood of millions of people, and the recent attack in Lebanon raises questions about the outbreak of a wider war. The escalation of interstate armed conflicts ranks as the eighth-highest risk for the global economy in 2024, and the fifth-most severe.
Future Global Risks
How will global risks transform over the next decade?
By 2034, leaders surveyed believe that environmental risks will be most concerning, making up five of the top 10 risks, by severity:
2034 Ranking
Risk
Category
1
Extreme weather events
Environmental
2
Critical change to Earth systems
Environmental
3
Biodiversity loss and ecosystem collapse
Environmental
4
Natural resource shortages
Environmental
5
Misinformation and disinformation
Technological
6
Adverse outcomes of AI technologies
Technological
7
Involuntary migration
Societal
8
Cyber insecurity
Technological
9
Societal polarization
Societal
10
Pollution
Environmental
We can see that technological risks of misinformation and the adverse outcomes of AI technologies also remain fairly dominant.
AI has the potential to be highly destabilizing to society, presenting some existential risks due to its role as a “force multiplier”, which means that it can increase the effect of a country’s military systems, data analytics, and other capabilities.
From a broader perspective, key structural forces are influencing global risks looking ahead. They include technological acceleration, climate change, shifts in geopolitical power, and a widening demographic divide.
Data note: The chart in this article is based on the Global Risks Perception Survey 2023-2024. A list of global risks and their definitions is shown in Table A.1 of the PDF. The report also includes detailed information on sample sizes and demographics of respondents, found on pg. 101.
“Judging by the way Netanyahu has managed Gaza in the last 13 years, it is not certain that there will be a clear policy going forward.”
— Tal Schneider, Times of Israel
Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu in Davos, Switzerland, in January 2023.
“Everything changed” in Israel on Oct. 7. But did it? Understanding the mistakes that led up to the Hamas massacre provides a basis to evaluate Israel’s long-term response to that day. Contrary to general opinion, I shall argue that the presumptions behind those mistakes remain in place and will not change unless Israelis adopt a radically different attitude toward the Palestinians.
The Road to Oct. 7
Israeli military planners coined a Hebrew term, conceptzia, “the concept,” in the late 1960s. It held that Egypt’s Anwar el-Sadat would not go to war until 1974, when his military had acquired advanced Soviet fighter jets that permitted it to take on the Jewish state’s air force. Israel’s Agranat Commission, which investigated how the Egyptians and Syrians surprised Israel in the Yom Kippur War of October 1973, largely blamed the conceptzia for a blindness to the preparations taking place before its very eyes.
The future commission inevitably analyzing Israel’s unpreparedness on Oct. 7, 2023, will surely blame that surprise on a second erroneous conceptzia. It held that, David Makovsky of the Washington Institute for Near East Policy explains,
under the heavy burden of governing the Gaza Strip, Hamas would feel the need to prove itself through economic performance. Specifically, economic inducements towards Hamas would moderate its foundational belief that Israel is an illegitimate entity whose very existence must be extinguished and its citizens killed. This Israeli conceptzia was driven by many factors, but at its core, it was based on the idea that Hamas was undergoing an organizational evolution in which it would now value even modest increases in living standards in Gaza. Economic advancement would bring calm, as it gave Hamas something to lose.
Note the words “something to lose”: this phrase summarizes the new conceptzia, a belief that Hamas could be bought off or tempered through economic benefits. A headline published days before Oct. 7 captured the depth of this misunderstanding: “IDF and Shin Bet call on government to continue economic activities with Gaza. Senior security officials ask political echelon to increase work permits for Gazans to maintain calm on the border.”[1]Maintain calm. As Col. (res.) Eran Lerman explained just ahead of Oct. 7:
The ruling center-right in Israel takes a “conflict management” approach to the Palestinian issue. They prefer to leave open the prospect that resolution of the Israeli-Palestinian conflict may yet be possible one day, as the region changes and new leaders emerge. But until then, they believe, what Israel should do is ease tensions and improve living conditions for Palestinians in the West Bank and Gaza, while reserving the right to hit back at terrorist activity in a selective and intelligence-driven manner.
The conceptzia transformed blood-curdling threats by Hamas into empty words. The security establishment ignored Fathi Hammad announcing in 2019: “We are sharpening the knives. … If we die it will be when we are killing you [Jews], and we will cut off your heads, Allah willing… We must attack every Jew on the planet – slaughter and kill. … I will die as I blow up and cut – what? The throats of the Jews and their legs. We will tear them to shreds, Allah willing.” Only by completely disregarding such statements could Aryeh Deri, a senior Haredi politician, admit after Oct. 7 that he “never imagined that we were dealing with such murderers who are capable of acting with such cruelty.”
Hamas in Ramallah.
Conversely, those rejecting the conceptzia met with exclusion and scorn. National Security Minister Itamar Ben Gvir complained that his calls for the assassination of Hamas leaders caused him to be barred from cabinet discussions. Itai Hoffman, the chairman of a security organization near the Gaza border, accused the government, “We warned you about the situation. How can it be that you all sat here and kept silent? … You have abandoned us.” A kibbutz member pointed out that his community had only four rifles, adding “We have been screaming for years.” Yehiel Zohar, the mayor of a town near Gaza, complained that senior security officials belittled his warnings, with maps, infiltration routes, and defense plans, about hundreds of murderers entering his town and killing its residents: “Forget about it, it won’t happen.”
Avichai Brodetz, whose family was taken hostage by Hamas, vented bitter frustration at a Likud member of parliament about Hamas:
The army could easily have destroyed them, but the entire conceptzia of the IDF collapsed [i.e., was wrong]. Hamas understood this, and they were far more clever than we were. They carried out an exceptional operation, raped our women, and killed our children because the IDF was not there. This did not happen because of Hamas but because of the conceptzia you used. It would have been so easy to destroy Hamas with tanks and planes – but they simply weren’t there.
When Hamas drilled in plain sight, holding a live-fire exercise of blasting through a mock wall and raiding a mock town, then posted a video of this, Israelis ignored it. As the Jerusalem Post reports, “IDF lookouts who had warned that they were concerned about the situation along the Gaza border in the months before the Oct. 7 attack were told to stop bothering their commanders and even threatened with a court-martial.” A noncommissioned officer specializing in Hamas military doctrine wrote three documents warning about Hamas’ plans, emphasizing its exercises simulating an invasion across the border into Israeli residences and even reporting that senior Hamas officials came to watch the exercises. Her warnings went up the hierarchy, only to be met with the response, “You are imagining it.” A senior IDF officer scorned such warnings as “fantasies” and refused to act on them. Just a day before the attack, a lookout reported seeing suspicious activities but commanders “discounted” her concerns, telling her “Hamas is just a bunch of punks, they won’t do anything.”
Many observers held Prime Minister Benjamin Netanyahu personally responsible for the conceptzia. Thus, Israeli defense analyst Yoav Limor finds that he
promised to eliminate Hamas and claimed that Hamas is the same as ISIS, yet continued to effectively allow the organization to build up through various means, including money, supply trucks, fuel, electricity, labor, and more. He, who saw Hamas as a devil, should have destroyed it, but during his long rule, he did the opposite: It thrived and became a monster. Netanyahu effectively legitimized Hamas, and that allowed a misconception to form around it.
Israeli journalist Nadav Shragai agrees, holding Netanyahu “responsible for the misconception and its outcomes. He is its father, mother, and guardian.” But to be fair, Shragai adds,
it must be noted that almost all of Israel’s highest political and military officials, right and left, and most of the media, too, lined up behind the separation policy, either as a systematic worldview or by acquiescing in it. Almost all of them backed Netanyahu when he refrained from crushing Hamas by land; almost all of them belittled the Hamas threat.
Along those lines, Ben Gvir speaks of a “conceptzia camp” that included former prime minister Naftali Bennett and former IDF chiefs of staff Benny Gantz and Gadi Eizenkot. The conceptzia even had followers among those living closest to Gaza. Hanan Dann, a member of a kibbutz devastated on Oct. 7, explains:
We were glad that workers from Gaza were coming to Israel with work permits to have jobs to meet Israelis, to see that we’re not all “those devils.” We all really believed that things are changing, that Hamas has maybe matured from being this terrorist group to be the grown-up taking responsibility for its people, worrying for its welfare. And that concept really blew up in our face.
To summarize: Israel’s leadership hardly paid attention to the Islamist and jihadi nature of Hamas, believing that Israel’s economic strength, military superiority, and technical advancement moderated Hamas, rendering it less dangerous.
Apparent Changes
The post-Oct. 7 reckoning was brutal. “So many policies and paradigms,” David M. Weinberg of the Misgav Institute writes, “have been proven faulty, phantastic, illusory, and grotesque.” The idea of a Hamas-governed Gaza placated by economic well-being, Martin Sherman of the Israel Institute for Strategic Studies concludes, is but “a hallucinatory pipe dream.”
In reaction to such criticisms, politicians abruptly and radically changed their tune. Netanyahu spoke at least fourteen times of victory and winning. “Victory will take time. … now we are focusing on one goal, and that is to unite our forces and storm ahead to complete victory.” He told soldiers “The entire people of Israel are behind you and we will deal harsh blows to our enemies to achieve victory. To victory!” And: “We will emerge victorious.”
Many others in government followed suit. Defense Minister Yoav Gallant quoted himself informing President Joe Biden that Israel’s victory “is essential for us and for the United States.” To his soldiers, Gallant declared, “I am responsible for bringing victory.” Bezalel Smotrich, the minister of finance, announced the halt “of all budgetary outlays and redirected them to one thing only: Israel’s victory.” He called the goal of Israel’s war with Hamas to be “a crushing victory.” Benny Gantz, a member of the War Cabinet, deemed it “the time for resilience and victory.” The deputy parliamentary speaker called on Israel to “burn Gaza.” An unnamed defense official announced that “Gaza will eventually turn into a city of tents. There will be no buildings.” The minister for heritage endorsed attacking Gaza with nuclear weapons.
Legions of other Israelis also called for victory and the destruction of Hamas:
Naftali Bennett, former prime minister: “It’s time to destroy Hamas.”
Yaakov Amidror, former national security advisor: Hamas “should be killed and destroyed.”
Meir Ben Shabbat, former national security advisor: “Israel should destroy everything connected to Hamas.”
Chuck Freilich, former deputy national security advisor (in Ha’aretz): “Israel must now deal Hamas an unequivocal defeat.”
Tamir Heyman, former IDF intelligence chief: “We have to win.”
Amos Yadlin, former IDF intelligence chief: “We are going to destroy Hamas.”
Yossi Cohen, former head of Mossad: “Eliminating Hamas officials is a decision which needs to be made.”
Public figures expressed unprecedented verbal aggressiveness. Gallant called Hamas “human animals” and Bennett called them “Nazis.” Television news anchor Shay Golden went off-script to unload a tirade:
We will destroy you. We keep telling you every day–we are coming. We are coming to Gaza, we are coming to Lebanon, we will come to Iran. We will come everywhere. You must take this into account. Can you imagine how many of you we are going to kill for every one of the 1,300 Israelis that you massacred? The death toll will reach numbers that you have never seen in the history of the Arab nations. … You will see numbers that you never imagined were possible.
A hip-hop anthem promising to rain hell on Israel’s enemies jumped to the #1 spot. A pop singer called for Israel to “Erase Gaza. Don’t leave a single person there.”
And Israel’s voters? The Middle East Forum commissioned poll on Oct. 17[2] found extraordinary support for the destruction of Hamas and for a ground operation to achieve this. When asked “What should be Israel’s primary objective” in the current war, 70 percent of the public answered to “eliminate Hamas.” In contrast, only 15 percent answered to “secure the unconditional release of captives held by Hamas” and 13 percent “disarm Hamas completely.” Remarkably, 54 percent of those Israeli Arabs (or, more technically, voters who supported the Joint List, a radical anti-Zionist Arab party), made “eliminate Hamas” their preferred objective.
Given the option of a ground operation in Gaza to eradicate Hamas or avoiding a ground operation in favor another way to deal with Hamas, 68 percent chose the former and 25 percent the latter. This time, 52 percent of Israeli Arabs concurred with the majority.
In short, a ferociously anti-Hamas and anti-PA mood came to dominate Israeli politics, with only the two left-wing parties (Labor and Meretz) somewhat in opposition. Even a majority of Israeli Arabs recognized the danger that Hamas and the PA pose to their safety and well-being.
Victory had become a matter of consensus, or so it appeared.
Quick Revisions
But did that ferocity signify a fundamental shift in outlook or just a passing surge in emotions? Mounting evidence suggests the latter. American novelist Jack Engelhard noted in late November about the mood in Israel: “I am so damn depressed. … I hardly hear any talk of victory anymore.” Indeed, the robust rhetoric of victory following Oct. 7 ended as abruptly as it began, replaced by negotiating with Hamas over terms for the release of just some of the hostages. More profoundly, Israeli officialdom and public alike showed signs of hastily reverting to the attitudes and policies that had led to Oct. 7.
Those policies rest on two main assumptions: that economic benefits – more work permits in Israel, a larger fishing zone, outside funding – gives Palestinians something to lose, taming them and making them less inclined to aggress; and that an Israel so much mightier and more advanced than its Palestinian enemy can afford to make concessions.
Symptoms of the reversion include the following:
The security establishment approved the entry of 8,000 West Bank workers to Israel, mostly to engage in agricultural work. It did so in response to Israel’s agriculture minister assuring his colleagues that the workers had been vetted and posed no danger. That thousands of workers from Gaza had spied on Israel and made themselves complicit in the Oct. 7 massacre seemed blithely to be forgotten.
On the West Bank itself, Israel’s commanding general there issued oxymoronic orders limiting Arab access that appeared tough but changed very little. As explained by the Binyamin Regional Council, “There is no entry into Israeli towns for Arab workers. They will be permitted to enter industrial areas at night only.” Do marauders and murderers carry out their crimes only in daylight?
The Palestinian Authority (PA) that nominally governs part of the West Bank not only offered full-throated support for the Hamas massacre, but PA President Mahmoud Abbas’s Fatah movement boasted of having played a role in it. The PA also required mosques in its jurisdiction to instruct congregants that exterminating Jews constitutes an Islamic duty. Despite this, the Israeli cabinet continues to send tax monies to the PA. Gallant endorsed this decision, saying that “It is appropriate to transfer, and transfer immediately, the funds to the Palestinian Authority so that they will be used by its forces who help prevent terrorism.” (That theme of economic benefits never seems to die.)
Ben-Gvir tried to loosen the rules of engagement for police officers, permitting them in emergencies to shoot at the legs of aggressors, but Gantz managed to deflect the vote, thereby keeping the more restrictive regulations in place.
Five days after Oct. 7, Israel shuttered its Public Diplomacy Ministry, providing a perfect symbol of Israel’s historically hapless information efforts.
Contrarily, Israel’s communications minister called Al Jazeera, the Qatari television channel, a “propaganda mouthpiece” that incites against Israel and attempted to close down its office in Israel. The government rejected his recommendation, wanting not to upset the Qatari government, which had helped with the release of several hostages, thereby ignoring its role in perpetrating Oct. 7. Yossi Cohen, the former head of Mossad, went further; he favored “refraining from criticizing Qatar.”
Before the massacre; Israel supplied Gaza with 49 million liters of water, or 9 percent of the territory’s daily consumption, through three pipelines. It cut all supplies after the massacre. But that lasted just twenty days, after which Israel reinstated 28.5 million liters through two pipelines. Why not all three? Because Hamas had damaged the third on Oct. 7, necessitating repairs. Not to fear: IDF Col. Elad Goren announced his office had “assembled a team of experts who assess the humanitarian situation in Gaza on a daily basis.” Avigdor Liberman, head of the Yisrael Beiteinu party, called this “simple idiocy.” Fuel supplies also resumed.
Talk of victory did not stop negativism from quickly rearing its head. “I don’t see any kind of victory going out of this mess,” comments Fauda creator Avi Issacharoff. Orly Noy of B’Tselem cries out to her Israeli conationals, “I have no interest in the victory you’re offering me. … I’m ready to admit defeat.”
The principal of a public high school in Tel Aviv devoted 45 minutes to talking to three students who had come to school wrapped in Israeli flags. During the conversation, one student reported, the principal pointed out that other students objected to such a display of patriotism, adding that “if a large number of students came to school wrapped in Israeli flags, he would end this immediately.” So extreme had things become that even the far-left Ha’aretz newspaper ran a story under the headline, “Stop Applauding Hamas for Its ‘Humanity’.”
The Regavim organization warned that the Palestinian Authority has built close to 20,000 structures close by the Green Line, its border with the part of the West Bank under full Israeli control (Area C); it called this phenomenon “frightening and threatening … a real danger; a ticking bomb.” When presented with this information, the security establishment responds now as it did previously to the comparable threat from Gaza: it would rather ignore this topic or dismiss the buildings as organic construction by individuals.
If mid-October polling showed 70 percent wanting to “eliminate Hamas,” in mid-November polling by The Jewish People Policy Institute,[3] a mere 38 percent defined victory as “Gaza is no longer under Hamas control,” a roughly 50 percent drop. Asked about the war’s most important objective, a November poll of Israeli Jews by Hebrew University of Jerusalem researchers found that 34 percent say incapacitating Hamas (and 46 percent the hostages’ return). Asked about making “painful concessions” to secure the hostages’ release, 61 percent expressed a readiness, a near-tripling of the 21 percent ready to do so six weeks earlier. A poll by Israel’s Channel 14 reported a 52-32 percent approval of the hostage agreement. The numbers–38, 34, 32 – are impressively consistent.
Politicians and the security establishment drove previous flights from strategic reality (e.g., the Oslo Accords, the retreat from Gaza) but not this one. Here, the public pushed the destruction of Hamas aside in favor of rescuing the hostages. In the words of one survivor, Nadav Peretz, “We want two things. To see Hamas destroyed and to free the hostages. And right now, the latter outweighs the former.” A mid-November Maariv poll found that the National Unity party headed by Gantz, a former chief of staff and the personification of the security establishment, jumped from 12 seats in the prior election to 43 seats in the next one. According to Nimrod Nir, a psychologist who led the Hebrew University survey research, “Our polling shows that the Israeli people were consistently ahead of the decision makers on this. As they learned about who Hamas was holding and under what conditions, the pressure to do something grew.”
Politicians began seeking ways to square the circle. Former Israeli ambassador to the United States Michael Oren suggested changing the war goal “from annihilating Hamas to securing Hamas’s unconditional surrender,” thereby allowing Hamas to continue to exist. More specifically, he advocated offering Hamas “free passage from Gaza … in return for the hostages’ release.” The talk about destroying Hamas had nearly vaporized.
The Hostage Deal
Speaking of hostages, the biggest reversion concerned them. Israel’s President Isaac Herzog called Hamas “absolute evil,” and then-Republican presidential candidate Tim Scott offered advice to the Israelis, referring to Hamas: “You cannot negotiate with evil. You have to destroy it.” But just 1½ months after the massacre and weeks after the avalanche of calls for the destruction of Hamas, the Government of Israel reached a deal with the jihadi group, thereby undercutting its moral position and relapsing to the negotiating policy that brought about Oct. 7 in the first place.
The contents of the deal only made matters worse, for a desperate Israel made a majority of the concessions. In return for fewer than one-quarter of Israeli hostages being freed, all of them females and children, Israel agreed to: free 150 female and minor security prisoners (i.e., prisoners arrested in connection with offenses bearing on national security); permit an increase in water, food, medicine, and fuel to Gaza; and for four days not send warplanes over southern Gaza, halt drone aerial surveillance for six hours each day, and not attack Hamas.
Consider some implications of these terms:
1. Just a fraction of the hostages implies that the bargaining process will continue indefinitely, with multiple breaks. This suits Hamas’ needs while disrupting the Israeli military campaign. As Col. (res.) Shai Shabtai explains, Hamas’ “continued hold on the hostages has one object: to use endless negotiation in order to undermine the dismantling of its political and military power.”
2. Interrupting surveillance permits Hamas fighters to escape their besieged tunnels or bring supplies into the tunnels.
3. Trading Palestinian security prisoners for Oct. 7 victims confirms Hamas’ argument that a moral equivalency exists between criminals and innocent civilians violently abducted.
In retrospect, that the same leadership team that brought on Oct. 7 also went on to sign the hostage deal hardly surprises: responsibility for the first made it vulnerable to the appeals of hostage families and foreign states. That Netanyahu and others – for example, the commander of the Unit 8200 that gathers about 80 percent of Israeli intelligence[4] – refused to take responsibility only compounded the problem. For Brodetz, the hostage family relative quoted above addressing a Likud member of parliament, the conceptzia still reigns: “You are living in a fantasy and blaming Hamas when it is you yourselves who are to blame. The problem was you. Get that into your heads, and perhaps then you will be able to solve the problem.”
It gets worse. On Nov. 22, Netanyahu very unusually publicly announced that he had instructed Mossad to kill Hamas leaders “wherever they are,” by implication including those in Qatar. When pressed whether the ceasefire agreement with Hamas grants immunity to its leaders, he replied in the negative: “there is no commitment in the agreement to not act in a truce against the leaders of Hamas, whoever they are.” He further added that “such a clause does not exist.” Two days later, however, Georges Malbrunot of Le Figaro newspaper reported that a “generally well-informed source” informed him that Netanyahu assured Qatar at the start of the hostage negotiations that “Mossad would not go to the emirate to kill Hamas political leaders.” The Jerusalem Post then “indirectly confirmed that Israel made commitments to Qatar on this issue.”
It bears noting that not all Israelis place personal concerns over the national interest. Eliahu Liebman, father of the hostage Elyakim Liebman, summed up the dilemma in his valorous protest against the proposed deal: “We want all of our hostages released, and the only way to do that is by attacking the enemy with all of our strength, without interruption and without surrendering to their demands, as if they are the victors.” Tikvah, an organization of families related to hostages, concurs: “The most correct and effective way of retrieving the hostages is by applying uncompromising pressure on Hamas, until the hostages become a liability for Hamas instead of an asset.”
Conclusion
I observed in a late October article that “the inflamed Israeli mood of the moment will likely fade with time, as old patterns reassert themselves and business-as-usual returns.” I was wrong in one respect; it did not take time. Rather, it occurred almost right away, within two weeks. Contrary to the initial impression that “everything changed,” at the time of writing – late November – almost nothing has changed.
This reversion also fits a much larger pattern. From 1882 until the present, the two feuding parties to this conflict have compiled extraordinary records of sterile continuity. The Palestinians maintain a mentality of rejectionism (no, no, and never to everything Jewish and Israeli), while Zionists stick to conciliation (accept us and we will enrich you). The two go around and around, hardly evolving or making progress. Change will only come when Israelis break with the traditional Zionist mentality and seek Israel Victory.
[1] IDF refers to the Israel Defense Forces; Shin Bet (or Shabak) is Israel’s internal security service.
[2] Shlomo Filber and Zuriel Sharon of Direct Polls Ltd. carried out the poll with 1,086 adult Israelis; it has a statistical sampling error of 4 percent.
[3] By theMadad.com with 666 respondents on Nov. 15-18.
[4] According to one account, that commander neglected his intelligence duties in favor of helping the disadvantaged, dealing with climate change, and various social issues.
ΗΠΑ και Βρετανία φέρονται έτοιμες να πλήξουν τους αντάρτες Χούθι στην Υεμένη.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν θα προβεί αργότερα μέσα στη νύχτα (ξημερώματα Παρασκευής στην Ελλάδα) σε σχετικό διάγγελμα ενώ έκτακτο υπουργικό συμβούλιο συγκάλεσε απόψε ο Βρετανός πρωθυπουργός, Ρίσι Σούνακ.
Σύμφωνα με τον Telegraph και το Sky News, ο Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ ετοιμάζονται να χτυπήσουν τους αντάρτες Χούθι στην Υεμένη για να προστατεύσουν τη ναυτιλία στην Ερυθρά Θάλασσα, όπως αναφέρουν πηγές του βρετανικού Telegraph. Πολεμικά πλοία του Βασιλικού Ναυτικού στην Ερυθρά Θάλασσα θα μπορούσαν «σύντομα» να συμμετάσχουν στη δράση εναντίον της πολιτοφυλακής που υποστηρίζεται από το Ιράν και απειλεί τη ναυτιλία.
Σύμφωνα με πληροφορίες τα πράγματα πρόκειται να κινηθούν πολύ γρήγορα, ενώ η Ντάουνινγκ Στριτ να μην διαψεύδει τα δημοσιεύματα.
Είχε προηγηθεί τηλεφώνημα μεταξύ του Σούνακ και του Αιγύπτιου Προέδρου Αμπντούλ Φαταχ αλ -Σισι. Η Ντάουνινγκ Στριτ είπε ότι οι ηγέτες συζήτησαν «την ανησυχητική αύξηση των επιθέσεων των Χούθι σε εμπορικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα και τον ανατρεπτικό αντίκτυπο στην παγκόσμια ναυτιλία, συμπεριλαμβανομένης της διώρυγας του Σουέζ».
«Ο πρωθυπουργός είπε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα συνεχίσει να αναλαμβάνει δράση για την υπεράσπιση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας και την προστασία των ζωών στη θάλασσα», πρόσθεσε εκπρόσωπος του Νο10.
Το βράδυ της Πέμπτης ανακοινώθηκε η νέα κυβέρνηση του Γάλλου πρωθυπουργού, Γκαμπριέλ Ατάλ, με μία μόνο σημαντική αλλαγή, αυτή στο υπουργείο Εξωτερικών, καθώς τα περισσότερα μέλη του υπουργικού συμβουλίου παρέμειναν στη θέση τους.
Το χαρτοφυλάκιο του ΥΠΕΞ ανέλαβε ο 38χρονος Στεφάν Σεζουρνέ, επικεφαλής του κόμματος Renaissance του Εμανουέλ Μακρόν και ηγέτης της ομάδας Renew Europe στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ήταν τον Νοέμβριο του 2023 όταν ο Alain Auffray τον είχε συναντήσει και είχε παρουσιάσει το πορτρέτο του στη «Liberation».
«Μεγάλωσε σε μια μεσοαστική οικογένεια με ρίζες στην περιοχή Bearn, με τη μητέρα του να είναι τηλεφωνήτρια και τον πατέρα του μηχανικό τηλεπικοινωνιών. Όταν στον πατέρα του προσφέρθηκε δουλειά στο Μεξικό, η οικογένεια εγκατέλειψε το σπίτι της στην Ιβελίν, χωρίς να το μετανιώσει. Ακολούθησαν άλλες δύο μετακομίσεις, στη Μαδρίτη και στη συνέχεια στο Μπουένος Άιρες, έτσι ώστε ο νεαρός Στεφάν να φοιτήσει όλη τη σχολική του εκπαίδευση στο εξωτερικό μέχρι τις εξετάσεις του.
Είκοσι χρόνια αργότερα, στις Βρυξέλλες, απολαμβάνει την ευκαιρία να διευθύνει συναντήσεις ή να δίνει συνεντεύξεις στα ισπανικά. Είναι πολύ πιο χαλαρός από ό,τι όταν μιλάει γαλλικά. Ως παιδί με δυσλεξία, εξακολουθεί να αισθάνεται άβολα με την ομιλία. Η πρώτη του συνέντευξη Τύπου του άφησε καταστροφικές αναμνήσεις. Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της λίστας των Μακρονιστών τον Μάρτιο του 2019, αλλοίωσε τα ονόματα αρκετών εκ των συνυποψηφίων του», περιέγραφε ο δημοσιογράφος.
Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο του Πουατιέ και στη συνέχεια, αφού εργάστηκε στο γραφείο του Ζαν Πολ Ισόν στο Περιφερειακό Συμβούλιο της Ιλ ντε Φρανς από το 2012 έως το 2014, έγινε σύμβουλος του υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών, Εμανουέλ Μακρόν.
Όπως έγραφε η «Liberation», «ο “Στεφ”, όπως λένε στα Ηλύσια, είναι καλός διαπραγματευτής». «Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου όλα είναι θέμα συμβιβασμού, δείχνει πόσο καλός είναι. Μια δουλειά “που ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μου”, επιβεβαιώνει. Δεν είναι εύκολη δουλειά. Η ομάδα της οποίας προεδρεύει, με τις 24 αντιπροσωπείες διαφορετικών εθνικοτήτων, σπάνια μιλάει με μια φωνή. Ανάμεσα στους ειλικρινά δεξιούς φιλελεύθερους και τους ελαφρώς αριστερούς κεντρώους, η συμβίωση δεν είναι εύκολη», γράφει μεταξύ άλλων.
Η ένωση με τον νέο Γάλλο πρωθυπουργό και οι φήμες για χωρισμό
Από το πορτρέτο δεν έλειπε η σχέση του με τον σημερινό πρωθυπουργό της Γαλλίας, Γκαμπριέλ Ατάλ. Μετά την είσοδό του στην κυβέρνηση το 2018, ο Ατάλ δημοσιοποίησε την αστική ένωσή του με τον Στεφάν Σεζουρνέ.
Οι δυο τους έγιναν ζευγάρι το 2015, ωστόσο οι φήμες θέλουν να έχουν χωρίσει. Ο Σεζουρνέ δεν ήθελε ούτε να το επιβεβαιώσει ούτε να το διαψεύσει στη «Liberation». «Οι πολιτικοί πρέπει να κρίνονται για ό,τι κάνουν», είχε πει.
«Υπήρχε ένα άμεσο φλερτ μεταξύ των δύο» έγραφε η «Le Monde» για το ζευγάρι το 2021.
Από την πλευρά του, πάντως, το γαλλικό Closer αναφέρει ότι ο χωρισμός του ζευγαριού αποκαλύπτεται από την απουσία των δαχτυλιδιών τους. Τόσο ο Ατάλ όσο και ο Σεζουρνέ φορούσαν από ένα δαχτυλίδι στον αριστερό τους παράμεσο. Τα δαχτυλίδια αυτά, όμως, έχουν εξαφανιστεί από τις φωτογραφίες του Ιουνίου του 2022 για τον Ατάλ και τον Αύγουστο του ίδιου έτους για τον Σεζουρνέ.
Στις 13 Ιανουαρίου στην Δημοκρατία της Κίνας, όπως είναι το επίσημο όνομα της Ταϊβάν, θα διεξαχθούν πολύ σημαντικές προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές. Η οντότητα αυτή, η οποία δεν έχει στάτους διεθνώς αναγωρισμένου κράτους, δημιουργήθηκε από το εθνικιστικό κόμμα Κουομιντάνγκ του Τσιαγνκ Κάι-σεκ μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου στην ηπειρωτική Κίνα. Το 1949, ο στρατός του Μάο Τζε-Τουνγκ στην νεοϊδρυθείσα Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (ΛΔΚ) δεν είχε το πολεμικό ναυτικό, για να κάνει απόβαση στην Ταϊβάν, αλλά έκτοτε το Πεκίνο σταθερά διεκδικεί την αυτόνομη νήσο ως αναπόσπαστο μέρος της κινεζικής επικράτειας.
Η σπαζοκεφαλιά αυτή περιπλέκεται από την θέση των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα. Παρά την αναγνώριση της κομμουνιστικής Κίνας από την Ουάσινγκτον το 1979, παραμένει σε ισχύ η μεταπολεμική αμερικανική στρατηγική αμφισημίας ως δόγμα διπλής ανάσχεσης. Μ’αυτόν τον τρόπο οι ΗΠΑ και οι δυτικοί εταίροι τους επιδιώκουν να αποτρέψουν την βίαιη προσάρτηση της Ταϊβάν από την Κίνα, αλλά ταυτόχρονα να αποθαρρύνουν και την Ταϊπέι από την ανακήρυξη ανεξαρτησίας.
Η στρατηγική σημασία της Ταϊβάν
Η Ταϊβάν έχει πολύ μεγάλη σημασία διεθνώς για τουλάχιστον τρεις λόγους. Κατ’αρχάς, είναι παγκόσμιος πρωτοπόρος στην κατασκευή ημιαγωγών τελευταίας γενιάς, με προεξάρχουσα την εταιρεία Taiwan Semiconductor Manufacturing Company (TSMC) που παράγει μικροτσίπ τριών νανομέτρων και σχεδιάζει να κατέβει προσεχώς στα δύο νανόμετρα. Πρόκειται για υψηλές τεχνολογίες, από τις οποίες είναι εξαρτημένες όλες οι προηγμένες οικονομίες. Διατυπώνονται πολλές προβλέψεις για τις επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία που θα είχε μια σύρραξη γύρω από την Ταϊβάν, π.χ. με συνολικό κόστος έως και 10 τρισ. δολαρίων. Αν και είναι δύσκολο να επιβεβαιωθεί η ακρίβεια των σχετικών εκτιμήσεων, οι περισσότεροι αναλυτές συγκλίνουν στην άποψη ότι το ενδεχόμενο αυτό θα προκαλούσε πολύ μεγαλύτερη κρίση απ’ό,τι ο πόλεμος στην Ουκρανία. Στις δραματικές γεωοικονομικές συνέπειες συγκαταλέγονται η αναστολή της κατασκευής ημιαγωγών στην Ταϊβάν, η απομόνωση της Κίνας από τις διεθνείς αγορές, η διατάραξη των παγκόσμιων εφοδιαστικών αλυσίδων, πιθανή ύφεση σε πολλές χώρες, κ.λπ.
Δεύτερον, η Ταϊβάν αποτελεί κρίκο της – υπό αμερικανικό έλεγχο – πρώτης νησιωτικής αλυσίδας που εκτείνεται από την Ιαπωνία έως την Ινδονησία και εμποδίζει την προβολή στρατιωτικής ισχύος από την ΛΔΚ στον Ειρηνικό Ωκεανό. Η αλυσίδα αυτή ήταν πάντοτε, ήδη από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα ανάχωμα των ΗΠΑ έναντι της σινο-σοβιετικής απειλής επί Ψυχρού Πολέμου και του σινο-ρωσικού διδύμου σήμερα. Υπενθυμίζεται ότι οι ΗΠΑ έχουν στρατιωτική παρουσία τόσο στην Ιαπωνία, όσο και στην Νότια Κορέα, ενώ πρόσφατα απέκτησαν τέσσερις βάσεις στις Φιλιππίνες και υπέγραψαν συμφωνία αμυντικής συνεργασίας με την Ινδονησία. Γι’αυτούς τους λόγους η επιβολή του Πεκίνου επί της Ταϊπέι θα διασπούσε τον κλοιό γύρω από την Κίνα και θα αποτελούσε σοβαρή αμφισβήτηση της αμερικανικής ηγεμονίας στον Ινδο-Ειρηνικό.
Τρίτον, ο στόχος της ενοποίησης της Ταϊβάν με την ΛΔΚ είναι ακρογωνιαίος λίθος του αφηγήματος του Σι Τζινπίνγκ για την “αναγέννηση του κινεζικού έθνους”. Για το Πεκίνο η απορρόφηση της Ταϊβάν είναι η φυσική συνέχεια της διαδικασίας εθνικής ολοκλήρωσης που ξεκίνησε με την επιστροφή του Χονγκ Κονγκ το 1997 και του Μακάο το 1999 στον κορμό της “μητέρας πατρίδας”. Ταυτόχρονα, το μη εκλεγμένο Κομμουνιστικό Κόμμα χρειάζεται πολιτική νομιμοποίηση στα μάτια των Κινέζων πολιτών. Μέχρι πρότινος, το κυρίαρχο αφήγημα ήταν η ραγδαία οικονομική ανάπτυξη της χώρας και η άνοδος του βιοτικού επιπέδου του πληθυσμού. Τώρα, όμως, που η κινεζική οικονομία αντιμετωπίζει σοβαρά και πρωτοφανή προβλήματα, η ρητορεία του κομμουνιστικής ηγεσίας έχει καταστεί πολύ πιο πατριωτική-εθνικιστική και η Ταϊβάν αποτελεί κεντρικό μέρος αυτού του νέου αφηγήματος.
Στον δρόμο προς τις κάλπες της 13ης Ιανουαρίου
Την θέση του προέδρου της Ταϊβάν διεκδικούν οι υποψήφιοι τριών κομμάτων: ο νυν αντιπρόεδρος Λάι Τσινγκ-τε του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος (ΔΠΚ), ο Χου Γιου-ιχ του Κουομιντάνγκ (KMT) και ο Κο Γουέν-τζε του Λαϊκού Κόμματος της Ταϊβάν (ΛΚΤ).
Ο Λάι τονίζει την επιλογή μεταξύ του δημοκρατικού πολιτεύματος της Ταϊβάν και του αυταρχισμού του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Ταυτόχρονα, όμως, αποφεύγει επιμελώς να μιλήσει για “ανεξαρτησία”, υιοθετώντας την επιχειρηματολογία της απερχόμενης προέδρου Τσαι Ινγκ-γουέν. Το δόγμα Τσάι βασίζεται στον ισχυρισμό ότι δεν χρειάζεται η Ταϊβάν να ανακηρύξει την ανεξαρτησία της, αφού de facto είναι ήδη ανεξάρτητη. Πρόκειται για προφανή λεκτική ακροβασία, με στόχο να διατηρηθεί η υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων (status quo), χωρίς να προκληθεί το Πεκίνο.
Oι δύο υποψήφιοι της αντιπολίτευσης κατηγορούν το ΔΠΚ για εμπρηστική στάση που μπορεί να οδηγήσει σε πολεμική σύρραξη με την ΛΔΚ λόγω της απόρριψης της επίσημης πολιτικής του Πεκίνου περί ενός και μοναδικού κινεζικού εθνους. Ο Χου του KMT σχοινοβατεί ανάμεσα στην επιδίωξη για πιο στενές σχέσεις με την ηπειρωτική Κίνα και την προσπάθεια η θέση του αυτή να μην τον αποξενώσει από μεγάλα τμήματα της ταϊβανέζικης κοινωνίας. Ο Κο του ΛΚΤ ελίσσεται ανάμεσα στα δύο κύρια στρατόπεδα διατυπώνοντας αρκετά ασαφείς και αντιφατικές προτάσεις, αν και κατ’ουσίαν τοποθετείται πλησιέστερα στο ΚΜΤ.
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δημοσιεύθηκαν στις 2 Ιανουαρίου 2024, πριν από την επιβολή υποχρεωτικής δεκαήμερης περιόδου “σιωπής”. Το δίδυμο του ΔΠΚ διατηρούσε πολύ μικρό προβάδισμα έναντι των αντιπάλων του ΚΜΤ και ουδείς μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα το τελικό αποτέλεσμα.
Ταυτόχρονια, ενώ η προσοχή της διεθνούς κοινότητας δικαιολογημένα είναι στραμμένη κυρίως στην αναμέτρηση για τον προεδρικό θώκο, έχουν την σημασία τους και οι κοινοβουλευτικές εκλογές. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ταϊβάν στην κούρσα συμμετέχει κι ένα ισχυρό τρίτο κόμμα, κάτι που πιθανώς θα οδηγήσει σε κατακερματισμό της Βουλής (Legislative Yuan) των 113 εδρών και μετακινούμενες πλειοψηφίες κατά την παραγωγή του νομοθετικού έργου. Υπ’αυτήν την έννοια, αναμένεται το ΛΚΤ να βρεθεί στην θέση του ρυθμιστή (kingmaker) των εξελίξεων την επόμενη τετραετία.
Οι διαχωριστικές γραμμές
Το κεντρικό ερώτημα στις εκλογές παραδοσιακά έχει να κάνει με τις σχέσεις που πρέπει να σφυρηλατήσει η Ταϊπέι με το Πεκίνο, ώστε να διατηρηθεί η αυτονομία της Ταϊβάν χωρίς αυτό να οδηγήσει σε πολεμική σύρραξη. Σημειωτέον, παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις και αντεγκλήσεις, όλες οι πολιτικές δυνάμεις απορρίπτουν την ενοποίηση με την ηπειρωτική Κίνα – επισήμως τουλάχιστον. Κατά το τηλεοπτικό debate στις 30 Δεκεμβρίου 2023, οι τρεις υποψήφιοι τάχθηκαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο υπέρ της διατήρησης του σημερινού status quo. Σε πολλές αναλύσεις επισημαίνεται ότι το αντίθετο θα αποτελούσε πολιτική αυτοκτονία για οποιοδήποτε κόμμα στην αυτοδιοικούμενη νήσο.
Αυτό σχετίζεται κυρίως με το ζήτημα της ταυτότητας και του αυτοπροσδιορισμού των κατοίκων της Ταϊβάν. Εδώ και μια τριακονταετία περίπου συντελούνται βαθιές αλλαγές στην ταϊβανέζικη κοινωνία, με αποτέλεσμα να διευρύνεται συνεχώς το ψυχικό χάσμα ανάμεσα στην Ταϊβάν και την κομμουνιστική Κίνα. Πρόσφατη κοινωνιολογική έρευνα δείχνει ότι μόλις το 2,5% των κατοίκων της αυτοδιοικούμενης νήσου αυτοπροσδιορίζονται ως Κινέζοι, 30,5% ως Κινέζοι και Ταϊβανέζοι συγχρόνως, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των ερωτηθέντων – κατά 63% – δηλώνει ως μοναδική ταυτότητα την ταϊβανέζικη. Σύμφωνα με τα ευρήματα αυτής της έρευνας, μόλις 1,6% επιθυμεί την ενοποίηση με την ηπειρωτική Κίνα.
Είναι προφανές ότι, προϊόντος του χρόνου, εμπεδώνεται η σταδιακή διαμόρφωση μιας διακριτής ταυτότητας της Ταϊβάν, διαφορετικής από την κινεζική. Το μερίδιο των πολιτών που επιλέγουν αποκλειστικά την “ταϊβανέζικη” ταυτότητα έχει περίπου τριπλασιαστεί από το 1996 μέχρι τις φετινές εκλογές. Αυτή η τάση προκαλεί μεγάλο πονοκέφαλο στις αρχές της ΛΔΚ, οι οποίες αντιλαμβάνονται ότι ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ τους και η ειρηνική “επανένωση” καθίσταται ολοένα και δυσχερέστερη.
Άλλες διαχωριστικές γραμμές σχετίζονται με καθαρά εσωτερικά ζητήματα της Ταϊβάν. Τους πολίτες απασχολούν θέματα χρηστής διοίκησης και διαφάνειας, κατηγορίες για διαφθορά του ΔΠΚ μετά από οκτώ χρόνια στην εξουσία, οι οικονομικές προοπτικές και το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού, κ.λπ. Σημειώνονται έντονες αντιπαραθέσεις για τον υψηλό πληθωρισμό, την στασιμότητα των μισθών, το υψηλό κόστος ενοικίασης και αγοράς ακινήτων που δυσκολεύει την νεολαία να αποκτήσει πρόσβαση σε στέγαση, την περιβαλλοντική επιβάρυνση και τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης, την ενεργειακή ασφάλεια της νήσου (π.χ. το μέλλον των τεσσάρων πυρηνικών αντιδραστήρων), κ.λπ. Αυτά τα ζητήματα εξηγούν την άνοδο του Λαϊκού Κόμματος της Ταϊβάν, ως εκφραστή μια νέας ατζέντας διαφορετικής από τον παραδοσιακό διπολισμό μεταξύ του ΚΜΤ και του ΔΠΚ. Κι αυτή η νέα ατζέντα εξηγεί γιατί για πρώτη φορά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες το θέμα της Κίνας είναι σχετικά υποβαθμισμένο στην προεκλογική δημόσια συζήτηση.
Πιθανές αντιδράσεις αναλόγως του εκλογικού αποτελέσματος
Το Πεκίνο έχει αποκαλέσει τον Λάι “αποσχιστή” και “πολεμοχαρή”, ενώ δεν κρύβει την προτίμησή του για τον υποψήφιο του KMT και έχει επιδοθεί σε μεγάλης κλίμακας καμπάνια παραπληροφόρησης και εκφοβισμού, με κύριο στόχο το ΔΠΚ. Οι κινεζικές αρχές και τα πειθήνια ΜΜΕ τους απειλούν απροκάλυπτα ότι η “διαπλοκή του ΔΠΚ με ξένες δυνάμεις”, βλ. ΗΠΑ, θα οδηγήσει την Ταϊβάν στον όλεθρο. Σε περίπτωση νίκης του Λάι θεωρείται βέβαιη η αύξηση της κινεζικής στρατιωτικής παρουσίας γύρω από την Ταϊβάν. Δεν αποκλείεται να ξαναδούμε αεροναυτικό αποκλεισμό της νήσου, όπως συνέβη τον Αύγουστο του 2022, μετά την επίσκεψη της Νάνσι Πελόζι στην Ταϊπέι. Πιθανότατα θα ενταθεί και το εμπάργκο σε επιλεγμένα προϊόντα της Ταϊβάν που εξάγονται στην ηπειρωτική Κίνα, ενώ θα ασκηθεί διπλωματική πίεση στα λίγα εναπομείναντα κράτη που αναγνωρίζουν την αυτοδιοικούμενη νήσο ως κρατική οντότητα.
Πάντως, το σενάριο κινεζικής απόβασης στην Ταϊβάν δεν θεωρείται πιθανό στην σημερινή συγκυρία. Η Κίνα βρίσκεται αντιμέτωπη με τις σοβαρότερες προκλήσεις εδώ και τέσσερις δεκαετίες, λόγω της εξάντλησης του οικονομικού της μοντέλου και της δύσκολης προσπάθειας να στραφεί προς ένα διαφορετικό αναπτυξιακό πρότυπο. Η ανάκαμψη της κινεζικής οικονομίας μετά την πανδημία παραμένει αναιμική και προκαλεί μεγάλη ανησυχία στις αρχές η φυγή ξένων επενδυτικών κεφαλαίων.
Σε περίπτωση δε που επικρατήσει ο Χου του ΚΜΤ, αναμένονται χαμηλότεροι τόνοι ανάμεσα στο Πεκίνο και την Ταϊπέι και αύξηση εμπορικών συναλλαγών, αν και η απορρόφηση της Ταϊβάν από την ηπειρωτική Κίνα φαντάζει αδύνατη στο ορατό μέλλον. Στην πραγματικότητα, θα διατηρηθεί το status quo σε συνδυασμό με ελεγχόμενη ένταση μεταξύ των δύο πλευρών.
Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση των ΗΠΑ που έχουν εισέλθει σε εκλογική χρονιά. Εν μέσω των συρράξεων στην Ουκρανία και την Μέση Ανατολή, μια νέα κρίση γύρω από την Ταϊβάν είναι το τελευταίο που θα επιθυμούσε η Ουάσινγκτον. Χαρακτηριστική είναι πρόσφατη δήλωση του απόστρατου στρατηγού Ντέιβιντ Πετρέους σε συνέντευξη στην Κριστιάν Αμανπούρ ότι η αμερικανική στάση οφείλει να είναι “αποφασιστική, αλλά όχι αχρείαστα προκλητική”, μια τοποθέτηση που συνοψίζει την ανάγκη για πολύ προσεκτικές και καλά υπολογισμένες κινήσεις των ΗΠΑ.
Ενώ όλοι απεύχονται σινο-αμερικανική αναμέτρηση μετά τις επικείμενες εκλογές στην Ταϊβάν, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει κάποιο ατύχημα – είτε γύρω από την αυτοδιοικούμενη νήσο, είτε στην ευρύτερη περιοχή, π.χ. στην Νοτιοσινική Θάλασσα. Αλλά ακόμη κι αν αποφευχθεί μια τέτοια εξέλιξη βραχυπρόθεσμα, είναι ολοφάνερο ότι το χάσμα μεταξύ της Ταϊβάν και της ηπειρωτικής Κίνας δύσκολα θα γεφυρωθεί με ειρηνικά μέσα. Δεδομένου δε ότι η ενσωμάτωση της Ταϊβάν στην επικράτεια της ΛΔΚ αποτελεί ύψιστο στρατηγικό στόχο του Πεκίνου, πολλές αναλύσεις συντείνουν στο συμπέρασμα ότι μεσομακροπρόθεσμα το σημείο αυτό της υφηλίου θα παραμείνιει η πιο επικίνδυνη εστία ανάφλεξης παγκοσμίως.
*Επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (ΙΔΟΣ).
Ο διεθνούς φήμης Βρετανός φυσικός, μαθηματικός και τεχνολόγος εξηγεί γιατί η διδαχή του μαθήματος αποκλίνει από την πραγματικότητα εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια και πώς μπορεί αυτό να διορθωθεί
Εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια διδασκόμαστε «λάθος» μαθηματικά, με πράξεις και υπολογισμούς που απέχουν πάρα πολύ από την πραγματική εφαρμογή της επιστήμης στην καθημερινή ζωή και ο λόγος είναι απλός: φερόμαστε σαν να μην υπάρχουν υπολογιστές ή τεχνητή νοημοσύνη. Αυτό διαπιστώνει ο Κόνραντ Βόλφραμ, Βρετανός φυσικός, μαθηματικός και τεχνολόγος και συνιδρυτής, CEO και διευθυντής στρατηγικής του ομίλου Wolfram, ο οποίος υποστηρίζει τον εκμοντερνισμό του εκπαιδευτικού συστήματος μέσω της χρήσης των νέων τεχνολογιών.
Ο κ. Βόλφραμ διαχωρίζει από τη μία πλευρά τα μαθηματικά «στον πραγματικό, τον έξω κόσμο», όπου οι υπολογισμοί γίνονται σχεδόν εξ ολοκλήρου μέσω των υπολογιστών, και από την άλλη πλευρά τα μαθηματικά του σχολείου, όπου σχεδόν όλοι οι υπολογισμοί γίνονται από τους μαθητές «με το χέρι». «Οσο καλοί κι αν είναι οι δάσκαλοι, είναι το μάθημα λάθος… Τρέχουμε προς τη λάθος κατεύθυνση στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης», τονίζει ο ίδιος χαρακτηριστικά.
«Εχουμε μόνο ένα μικρό μερίδιο του πληθυσμού με καλή γνώση data science, υπολογιστικής και “πραγματικών” μαθηματικών, ενόσω οι υπόλοιποι δεν ξέρουν πώς να αλληλεπιδράσουν με αυτά».
Σύμφωνα με τον κ. Βόλφραμ, ο οποίος θα βρεθεί στο Μέγαρο Μουσικής στις 17 και 18 Ιανουαρίου για το 1ο MIT Technology Review «EmTech Europe» στην Ελλάδα, πρόκειται για ένα είδος σύγχρονου και αρκετά επικίνδυνου «αναλφαβητισμού». Υποστηρίζει ότι βιώνουμε μια κατάσταση παρόμοια με τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν μόνο η αφρόκρεμα της κοινωνίας ήξερε γραφή και ανάγνωση, ενώ ο υπόλοιπος πληθυσμός δεχόταν άκριτα κάθε απόφαση. Σήμερα, αντίστοιχα, έχουμε μόνο ένα μικρό μερίδιο του πληθυσμού με καλή γνώση data science, υπολογιστικής και «πραγματικών» μαθηματικών, ενόσω οι υπόλοιποι δεν ξέρουν πώς να αλληλεπιδράσουν με αυτά.
«Σε μια δημοκρατία λες στον κόσμο βάσει στοιχείων και γραφημάτων ποιον να ψηφίσει, αλλά η πλειονότητα δεν ξέρει πώς να ελέγξει ποιος αναλυτής βγάζει νόημα και ποιος όχι», φέρνει ως παράδειγμα ο κ. Βόλφραμ. «Επομένως είμαστε κάπως σαν την εποχή πριν την εκμάθηση της γραφής και ανάγνωσης. Μόνο που τώρα μιλάμε για υπολογιστική. Ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει τις βάσεις των αποφάσεων που πρέπει να λάβει».
Αυτό γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρο τώρα, που φαίνεται πως μπαίνουμε στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ): «Η διδαχή των μαθηματικών αποκλίνει από την πραγματικότητα εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια…Τώρα, όμως, που έχουμε την παραγωγική ΑΙ, μπορεί να απορρυθμιστούν όλα τα μαθήματα, διότι αλλάζει ο έξω κόσμος», προειδοποιεί ο κ. Βόλφραμ, ο οποίος εμπλέκεται και στο WolframAlpha, τη μηχανή αναζήτησης που καλύπτει ένα ευρύ πεδίο επιστημονικών απαντήσεων.
Πώς θα διορθωθεί το σύστημα και ο νέος ρόλος των εκπαιδευτικών
Το πρώτο βήμα για να συγκλίνουν τα μαθηματικά «του πραγματικού κόσμου» και του σχολείου είναι η δημιουργία ενός εκπαιδευτικού προγράμματος, το οποίο θα υποθέτει ότι υπάρχουν υπολογιστές και θα τους εντάσσει στο μάθημα. Σύμφωνα με τον κ. Βόλφραμ, αυτό σημαίνει τεράστιες αλλαγές κατά κύριο λόγο για τους μαθητές των μεγαλύτερων τάξεων.
Επίσης, απαιτούνται αλλαγές στον τρόπο αξιολόγησης. «Για να συμφωνήσουμε όλοι στη βαθμολογία, τίθενται πολύ απλές ερωτήσεις. Σωστό ή λάθος. Ναι ή όχι. Απάντηση με έναν αριθμό. Ωστόσο, οι ερωτήσεις στις οποίες ψάχνουμε απάντηση στη ζωή είναι πολύ πιο σύνθετες», τονίζει, συμπληρώνοντας ότι η ΑΙ μπορεί να βοηθήσει στην αξιοκρατική βαθμολόγηση τεστ με πολλαπλές σωστές απαντήσεις.
«Οι εκπαιδευτικοί δεν χρειάζεται να είναι αυτοί που φέρουν όλη τη γνώση. Αρκεί να μπορούν να κατευθύνουν και να εποπτεύουν σωστά τους μαθητές, ώστε να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους με τη βοήθεια των σύγχρονων τεχνολογιών. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι οι CEO μιας τάξης».
Στο πλαίσιο αυτό, ο ρόλος των εκπαιδευτικών θα πρέπει να αλλάξει ριζικά. Σύμφωνα με τον κ. Βόλφραμ οι εκπαιδευτικοί δεν χρειάζεται να είναι αυτοί που φέρουν όλη τη γνώση· αρκεί να μπορούν να κατευθύνουν και να εποπτεύουν σωστά τους μαθητές, ώστε να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους με τη βοήθεια των σύγχρονων τεχνολογιών. «Πιστεύω ότι πρέπει να είναι οι CEO της τάξης», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Πάντως, ο κ. Βόλφραμ υπενθυμίζει ότι τα μαθηματικά είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από υπολογισμούς. «Μπορείτε να φανταστείτε ένα όμορφο σχήμα; Αυτό είναι μαθηματικό πρόβλημα, το οποίο μάλιστα είχαν σκεφτεί οι κάτοικοι της αρχαίας Αθήνας», τονίζει, αναφερόμενος στη χρυσή τομή στον Παρθενώνα, η οποία φέρεται να προσφέρει μια αισθητικά ευχάριστη αναλογία. «Το θέμα είναι ότι τα μαθηματικά είναι πολύ περισσότερο από απλές πράξεις».
Εξασφαλίστε εδώ το εισιτήριό σας για το 1ο MIT Technology Review «EmTech Europe» στην Ελλάδα.