Αρχική Blog Σελίδα 1450

Αντόνιο Ταγιάνι: Στην Ελλάδα η κεντρική διοίκηση της επιχείρησης ΑΣΠΙΔΕΣ από ξηράς

1

O Ιταλός υπουργός Εξωτερικών, Αντόνιο Ταγιάνι / Φωτογραφία: EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ
05/02/2024  17:11
Στη συμμετοχή της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή, αμυντική επιχείρηση «Aspides» για την προστασία των εμπορικών πλοίων από επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα αναφέρθηκε ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών, Aντόνιο Ταγιάνι, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Corriere della Sera».

«Τα ευρωπαϊκά όργανα εργάζονται για τη συγκεκριμένη επιχείρηση, βήμα βήμα. Η χώρα μου θα έχει την ευθύνη για το επιχειρησιακό κόμματι της αποστολής, ”εν πλω”, αλλά η κεντρική διοίκηση από ξηράς θα έχει ως έδρα την Ελλάδα» ανέφερε ο Αντόνιο Ταγιάνι.

Ταγιάνι: Θα πρέπει να προστεθούν και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών πρόσθεσε ότι η χώρα του θα συμμετέχει, αρχικά, με το αντιτορπιλικό Caio Duilio. «Στην επιχείρηση αυτή θα συμμετάσχουμε μαζί με τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ελλάδα. Θα πρέπει να προστεθούν, πάντως, και άλλες χώρες της Ένωσης», δήλωσε ο Ταγιάνι.
Σε σχέση με την προοπτική αποδυνάμωσης των επιθέσεων των Χούθι, o Ταγιάνι εξέφρασε την ελπίδα για αποτρεπτικό αποτέλεσμα μετά την έναρξη της ευρωπαϊκής αποστολής, η οποία «μπορεί να συμβάλει στον περιορισμό της έντασης του πολέμου στο Ισραήλ, με προτεραιότητα την απελευθέρωση των ομήρων και την εκεχειρία», υπογράμμισε ο αρχηγός της ιταλικής διπλωματίας.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Συνελήφθη ο δημοσιογράφος Süleyman Gençel.-Η τραγική ιστορία του

0

ΤΟΥΡΚΙΑ: Συνελήφθη ο δημοσιογράφος Süleyman Gençel.-Θύμα της Σιδηράς Κυρίας του Ερντογανικού καθεστώτος στη Σμύρνη Nukhet Hotar.- Η τραγική ιστορία του

Ο Gençel, ο οποίος αντιμετωπίζει σοβαρότατο πρόβλημα υγείας, είχε δεχθεί επίθεση στη Σμύρνη το 2013…
04.02.2024
Στη σύλληψη του αρχισυντάκτη του A3 News, Süleyman Gençel (Σουλεϊμάν Γκεντζέλ), προχώρησαν οι τουρκικές αρχές, στο πλαίσιο μήνυσης που κατατέθηκε έπειτα από καταγγελία της πρυτάνεως του Πανεπιστημίου Dokuz Eylül, Nükhet Hotar.
Ο Gençel, ο οποίος αντιμετωπίζει σοβαρότατο πρόβλημα υγείας, είχε δεχθεί επίθεση στη Σμύρνη το 2013. Τότε υποστηρίχθηκε ότι η Hotar, η οποία ήταν αναπληρωτής πρόεδρος του AKP, είχε υποκινήσει την επίθεση.
Η είδηση δημοσιοποιήθηκε σε τουρκικά ΜΜΕ.
ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟN ΙΣΤΟΡΙΚΟ
Ο Gençel είναι τουρκοκρητικός και μιλά καλά ελληνικά. Έβγαινε συχνά σε ελληνικά ΜΜΕ. Είχε καταφύγει στην Ελλάδα επι χούντας Εβρέν και έκτοτε πρωταγωνιστούσε στην ελληνοτουρκική προσέγγιση και φιλία.
Πριν μερικά χρόνια είχε γράψει, στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής του δραστηριότητας, σχόλιο για την δημόσια συμπεριφορά της Hotar και μετά το δημοσίευμα παρακρατικοί του επιτέθηκαν στο γραφείο του και τον χτύπησαν.
Κάποιοι απο αυτούς τους παρακρατικούς μαφιόζους βρέθηκαν για…δουλειές τους στην Αργεντινή, συνελήφθησαν και στη φυλακή, μεταξύ των άλλων, ομολόγησαν πως αυτοί ήταν που έδειραν τον Γκεντζέλ.
Μετά απο αυτήν την ομολογία ο Γκεντζέλ δήλωσε, χρησιμοποιώντας έκφραση του Ερντογάν: θα το πάω μέχρι τέλους, υπονοώντας πως θα φθάσει την υπόθεση ως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Η Hotar, ΠΡΥΤΑΝΗΣ του Πανεπιστημίου της Σμύρνης, αντιπρόεδρος του κόμματος του Ερντογάν στην πόλη και τρείς φορές βουλευτής, θεώρησε την δήλωση του Γκεντζέλ συκοφαντική, τον μήνυσε και η… ανεξάρτητη τουρκική δικαιοσύνη τον καταδίκασε σε 1 χρόνο και 2 μήνες φυλακή.
Ο Γκεντσέλ πάσχει απο καρκίνο (απο την ιδια ασθένεια πέθανε πριν τρείς μήνες και η σύζυγός του) και ο δικηγόρος του ζήτησε, λόγω της ασθένειάς του, να εκτίσει την ποινή σε κατ οίκον περιορισμό.
ΣΧΟΛΙΑ:
1.-Αυτό το καθεστώς στην Τουρκία το παρακαλούν οι Ευρωπαίοι, και οι Αμερικανοί, να διατηρήσει σχέσεις μαζί τους.
2.-Κανέναν δεν ενδιαφέρει το θέμα της δικαιοσύνης και του κράτους δικαίου στην Τουρκία. Όλοι υποκρίνονται μπροστά στην αγωνία τους να τα έχουν καλά με τον Ερντογάν.
3.-Ο Γκεντζέλ χρειάζεται υποστήριξη. Θα παρέμβουν με τον τρόπο τους οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα, την Ευρώπη και γενικότερα στη Δύση ή τους ενδιαφέρει, ΜΟΝΟ ο σεξουαλικός βίος των ομοφυλοφίλων;
4.-Οι Ενώσεις Συντακτών θα δείξουν, επιτέλους κάποια ευαισθησία. Και οι Ελληνικές και η Ευρωπαϊκή και η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων; Ή, προέχει να τα έχουμε καλά με τον Ερντογάν;

Η ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΗ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΤΕΜΠΗ

11

 του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

  1. Υπάρχουν ποινικές ευθύνες;

Όσα διαμείφθηκαν μεταξύ των κομμάτων στα μέσα Νοεμβρίου κατά τη συζήτηση στη Βουλή για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής με αντικείμενο “Τη διερεύνηση του εγκλήματος των Τεμπών και όλων των πτυχών που σχετίζονται με αυτό” αποκάλυψαν ότι τα κόμματα που διαχειρίστηκαν από θέση εξουσίας τα προβλήματα της χώρας δεν έχουν καν συναίσθηση των διαχρονικών ευθυνών τους για την τραγωδία των Τεμπών. Εστιάζονται στο θέμα της σύμβασης 717, επικαλύπτοντας τις διαχρονικές ευθύνες τους για την πορεία διάλυσης του σιδηροδρόμου στη χώρα μας με αποκορύφωμα τα Τέμπη. Η γνώμη μου είναι πως αν μετά τη μαζική εκδίωξη των υπαλλήλων που απογύμνωσε λειτουργικά τον ΟΣΕ, ο οποίος ήδη είχε σημαντικά μειωμένο  προσωπικό έναντι των αναγκών του,  δεν υπήρξε άλλο ατύχημα ανάλογου μεγέθους, αυτό οφείλεται αφενός στη συγκυρία και αφετέρου στη συμβολική λειτουργία του σιδηροδρόμου, με υπηρεσίες στα όρια της ανυπαρξίας σε ολόκληρες περιοχές της χώρας, όπως η Θράκη, η Βόρεια Ελλάδα γενικότερα, η Πελοπόννησος, αλλά και στη μείωση των υπηρεσιών στον κεντρικό άξονα, όπου η υποδομή της γραμμής είναι ιδιαίτερα αναβαθμισμένη. Ατυχήματα όμως, θανατηφόρα, λόγω της μεγάλης έλλειψης προσωπικού που υποβάθμισε την ασφάλεια υπήρξαν, όπως στο Άδενδρο, σε Ισόπεδες Διαβάσεις και ΑΣΙΔ ή εκτροχιάσεις αμαξοστοιχιών όπως στη Γέφυρα Θεσσαλονίκης, στον Ίασμο Κομοτηνής και αλλού. Γιαυτό είναι αυτονόητο ότι συντρέχουν ποινικές ευθύνες για τα θύματα των συμβάντων εξ αιτίας της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής διαχρονικά που απογύμνωσε τον σιδηρόδρομο από το αναγκαιούν προσωπικό για την τήρηση των κανόνων ασφάλειας της κυκλοφορίας, στον έσχατο μάλιστα βαθμό. Όταν με την πολιτική σου καθιστάς ανέφικτη την τήρηση των κανονισμών για την ασφαλή κυκλοφορία, τότε δεν υπέχεις ευθύνες για τις συνέπειες αυτής της πολιτικής;

  1. Από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα

Άκουσα τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ να εστιάζεται, κατά τη συζήτηση για τη συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής στη σύμβαση 717, γιατί, όπως είπε, αυτό είναι το επίδικο και υπάρχει ένα πόρισμα του Ευρωπαίου εισαγγελέα με συγκεκριμένα ονόματα, που ήρθε στη Βουλή. Δηλαδή μετά το 2014 εντοπίζεται το πρόβλημα του σιδηροδρόμου;  Μα, το 2008 αρχικά και από το 2010 με το νόμο 3891/2010, η πλήρης απαξίωση του σιδηροδρόμου είχε συντελεστεί με τη μαζική εκδίωξη του προσωπικού, επιδεινούμενη έκτοτε Ποιοί κυβέρνησαν τη χώρα, αυτοδύναμα μάλιστα, από τη μεταπολίτευση μέχρι το 2011 και διαμόρφωσαν την κατάσταση στο σιδηρόδρομο; Τί συνέβαινε όλα αυτά τα χρόνια της διακυβέρνησής τους;

α) Μπαράζ εσωτερικών μετατάξεων που άρχισε στο τέλος της δεκαετίας του ’80 και συνεχίστηκε αμείωτο με πρόσχημα την ικανοποίηση εσωτερικών αναγκών. Αυτό οδήγησε σε όργιο ρουσφετολογίας και στην οριακή συρρίκνωση ή την εκμηδένιση σημαντικών κλάδων, όπως η Συντήρηση της Γραμμής, που υπήρξε η κύρια δεξαμενή των μετατάξεων. Όμως, όταν ένας Οργανισμός προσπαθεί να  εκσυγχρονισθεί τεχνολογικά χωρίς ν’ ανανεώνει το ανθρώπινο δυναμικό του ώστε να μεταφερθεί και η τεχνογνωσία της νέας γενιάς αλλά καλύπτει ιδιαίτερα τους νέους τομείς με μετατάξεις του υφισταμένου προσωπικού που βίωνε ακόμη τεχνολογικά και γνωστικά τις δεκαετίες του 80 και του 90, είναι επόμενο να δημιουργεί χάσμα ανάμεσα στις λειτουργικές απαιτήσεις της νέας τεχνολογίας και στις δυνατότητες του προσωπικού να ανταποκριθεί, με αποτέλεσμα τον κίνδυνο πρόκλησης ατυχημάτων.

β) Η κομματική ρουσφετολογία είχε φθάσει σε τέτοιο βαθμό ώστε οι προαγωγές δεν διεξάγονταν κάθε χρόνο όπως επέβαλαν οι κανονισμοί. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργούνται κενές θέσεις στην ιεραρχία λόγω της αποχώρησης του προσωπικού οι οποίες καλύπτονταν με την ονομαζόμενη Ανάθεση Καθηκόντων Ανωτέρου Βαθμού (ΑΚΑΒ) που απονέμονταν, πλην ελαχίστων κραυγαλέων περιπτώσεων, με εξωυπηρεσιακά κριτήρια και αριθμητικά καθ’ υπέρβαση των οργανικών θέσεων. Στην κυριολεξία στήθηκε βιομηχανία ανάθεσης ΑΚΑΒ, με έξαρση στις προεκλογικές περιόδους. Αλλά και όταν διενεργούνταν οι προαγωγές αναδρομικά, αυτές γίνονταν αναλογικά με τη δύναμη των παρατάξεων και έδιναν τη δυνατότητα στους συνδικαλιστές και των αντιπολιτευόμενων τότε παρατάξεων και στον περίγυρό τους να «δικαιωθούν» για τους «αγώνες» τους προαγόμενοι.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ομότιμος καθηγητής του ΕΚΠΑ Κυριάκος Κιουλάφας στην έκθεσή του με θέμα «ΟΣΕ – Η αλήθεια για την κρίση» έγραφε τότε (22/4/2010): «Συμπερασματικά θα μπορούσε να λεχθεί ότι η γενεσιουργός αιτία της πράγματι κακής οικονομικής εικόνας του Ο.Σ.Ε. οφείλεται στο ότι ο Ο.Σ.Ε. υποχρεώνεται να λειτουργεί με “πολιτικά κριτήρια” και να αξιολογείται με “επιχειρηματικά κριτήρια”».

  1. Η “εξυγίανση” του σιδηροδρόμου

Το 2008 με τον κ. Χατζηδάκη ως υπουργό Υποδομών και από το 2010 με υπουργό τον κ. Ρέππα, με το νόμο 3891/2010 για την “εξυγίανση” του ΟΣΕ, το προσωπικό απομειώθηκε στο ελάχιστο, εξειδικευμένοι υπάλληλοι μεταφέρθηκαν στα νοσοκομεία ή στις αρχαιότητες, όμως το πνεύμα του κομματισμού και των  πελατειακών σχέσεων κληροδοτήθηκε και στη νέα απισχνούμενη μορφή του σιδηρόδρομου που προέκυψε.

Διάβασα στην Καθημερινή (11/3/2023) τη συνέντευξη του κ. Κωστή Χατζηδάκη στον ΣΚΑΙ: «Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, είπε, ήταν μία βαθιά προβληματική κατάσταση. Είχε 340 εκ. ευρώ έξοδα και περίπου 80 εκ. ευρώ έσοδα. Κάναμε μία μεγάλη προσπάθεια και το 2014 έγινε κερδοφόρα». Πώς έγινε “κερδοφόρα”; Εκδιώχθηκε εξειδικευμένο προσωπικό (μηχανοδηγοί, συνοδοί, σταθμάρχες, κλειδούχοι, τεχνίτες μηχανοστασίων) που ρύθμιζε την κυκλοφορία και συντηρούσε το τροχαίο υλικό και μετατάχθηκε σε άσχετους τομείς (νοσοκομεία, αρχαιότητες) με αποτέλεσμα σε μεγάλες περιοχές της χώρας ο σιδηρόδρομος έπαψε να υφίσταται ενώ υπολειτουργούσε στις υπόλοιπες όπου τέθηκαν θέματα ασφάλειας. Διότι η τήρηση των κανονισμών ασφαλείας απαιτεί έναν αριθμό προσωπικού που είναι ανελαστικός και δεν υπόκειται σε οικονομίστικες επιδιώξεις (Καθημερινή: “Η απόρρητη εισήγηση στο Μαξίμου για τον ΟΣΕ” 20/7/2008, ΤΟ ΒΗΜΑ: “Επιμένει στο σχέδιο για τον ΟΣΕ ο κ. Χατζηδάκης” 14/8/2008). Το αποτέλεσμα; Τα δέκα δρομολόγια μεταξύ Αλεξανδρούπολης – Θεσσαλονίκης, εκ των οποίων τα τέσσερα συνέχιζαν προς την Αθήνα, μειώθηκαν σε δύο αρχικά, απαράδεκτης χρονικής διάρκειας, στη συνέχεια σε ένα διάρκειας 8,5 ωρών και σήμερα σε κανένα. Σε μια κατάσταση ήδη προβληματικής λειτουργίας του σιδηροδρόμου το 2008 (σημαντική μείωση προσωπικού λόγω μη προσλήψεων από το 1985, κομματισμός, κυβερνητικός συνδικαλισμός, μετατάξεις, αναξιοκρατία), η εισήγηση του κυρίου Χατζηδάκη τότε, σηματοδότησε την πλήρη απαξίωση του σιδηροδρόμου. Αντί να αναβαθμιστούν οι υπηρεσίες του ώστε να καταστεί ασφαλής και ελκυστικός, επελέγη η περαιτέρω υποβάθμισή του σε σημείο διάλυσης.

Ο υπογράφων το παρόν, προϊστάμενος τότε του Δ’ Τμήματος Γραμμής με έδρα την Αλεξανδρούπολη, πέρα από τις αναφορές προς την ιεραρχία που υπέβαλε κατά καιρούς, όπως και οι άλλοι συνάδελφοί του, για την κατάσταση που είχαν διαμορφώσει οι ελλείψεις σε προσωπικό, διότι η εργασία του ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την ασφάλεια της κυκλοφορίας, όταν ανέλαβε ο κ. Χατζηδάκης ως υπουργός με αρμοδιότητα και τον ΟΣΕ (18/9/2007 – 7/1/2009), αντιδρώντας στην εκστρατεία που είχε εξαπολύσει επικαλούμενος το χρέος του, είχε αποστείλει μια λιτή επιστολή προς τον κ. Καρκαγιάννη, Δ/ντή της Καθημερινής η οποία δημοσιεύτηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2008. Ποιό ήταν το κίνητρο της επιστολής; Το γεγονός ότι ενώ με τις ήδη υφιστάμενες τότε ελλείψεις σε προσωπικό υπήρχαν προβλήματα ασφάλειας στην κυκλοφορία των αμαξοστοιχιών, οι προτάσεις του υπουργού θα οδηγούσαν σε μια κατάσταση τραγική. Διότι, πέραν των υφισταμένων ελλείψεων σε προσωπικό, είχε προτείνει στο Μαξίμου “τη θέσπιση εθελούσιας εξόδου τουλάχιστον 3000 εργαζομένων, την περικοπή του επενδυτικού προγράμματος κατά το ήμισυ”, κλπ. (Καθημερινή: “Η απόρρητη εισήγηση στο Μαξίμου για τον ΟΣΕ” 20/7/2008). Αντιγράφω την επιστολή προς την “Κ”:

«Οι ελλείψεις στον ΟΣΕ

Κύριε Καρκαγιάννη

Θα ήθελα να σας ενημερώσω για τα παρακάτω:

α) Οι ελλείψεις σε προσωπικό στον ΟΣΕ είναι τρομακτικές και έχουν ξεπεράσει προ ετών τα όρια της ασφαλούς λειτουργίας. Μόνο στην Καρόλου 1 πλεονάζει κατά πολύ το προσωπικό, το οποίο όμως λόγω της ειδικότητάς του, δεν μπορεί να μεταταγεί σε άλλους κλάδους. Επίσης παρατηρήθηκε κακοδιαχείριση στον τομέα αξιοποίησης του προσωπικού στην περίπτωση της Πελοποννήσου, της Δ. Μακεδονίας, όταν η κυκλοφορία είχε διακοπεί, το προσωπικό δεν αποσπάστηκε να ενισχύσει άλλες περιοχές για να καλύψει τα κενά.

β) Από 1-1-2007 που συστάθηκε η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, οι μισθοί των μηχανοδηγών, του προσωπικού κίνησης (ελεγκτές, συνοδοί) και άλλων κλάδων διπλασιάστηκαν ενώ τα δρομολόγια των αμαξοστοιχιών μειώθηκαν. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, οι αποδέκτες των επί πλέον χρημάτων απορούσαν για την προέλευσή τους. Επίτηδες μεθοδεύτηκε αυτή η κατάσταση για να δυσφημιστούμε ακόμη περισσότερο;

γ)….

…………………………………………………………………………………………………………….

Τέλος, όσον αφορά τη μισθοδοσία της ΕΔΙΣΥ (διευκρίνηση: πρώην Διεύθυνση Γραμμής, δηλ. μηχανικοί, εργοδηγοί, αρχιεργάτες, εργάτες Γραμμής), θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η μείωση του προσωπικού στο 20% ή 30% του αναγκαίου για την ασφάλεια και την κυκλοφορία των αμαξοστοιχιών θα επιφέρει αύξηση των δευτερευουσών αποδοχών».

Αποκαλύπτονταν και η αιτία της εκτόξευσης του ελλείμματος, η οικονομική διαχείριση της κυβέρνησης αλλά και η συρρίκνωση του προσωπικού των Τμημάτων Γραμμής στο 20% – 30% του αναγκαιούντος για την ασφάλεια της κυκλοφορίας πριν καν τις “μεταρρυθμίσεις” του κ. Χατζηδάκη και του κ. Ρέππα..

Γιατί το έλλειμμα του σιδηροδρόμου ήταν τόσο υψηλό, σύμφωνα με τον κ. Χατζηδάκη; Ο ΟΣΕ ήταν ελλειμματικός Οργανισμός, όμως στην εκτόξευση του ελλείμματος συνέβαλε τα μέγιστα η πολιτική των κυβερνώντων. Μισθοί των 4-5 και πλέον χιλιάδων ευρώ σε κρίσιμους κλάδους για την κυκλοφορία ήταν αδικαιολόγητοι. Θα μπορούσαν δηλαδή να διπλασιάσουν σχεδόν το προσωπικό σε μάχιμους τομείς, να το ανανεώσουν ηλικιακά και τεχνολογικά και να αναβαθμίσουν τις υπηρεσίες και την ασφάλεια αλλά δεν το έπραξαν, επέλεξαν τη διάλυση, η οποία δεν μείωσε σημαντικά την κρατική δαπάνη αφού οι υπάλληλοι που μετατάχθηκαν σε άλλες υπηρεσίες συνέχιζαν να μισθοδοτούνται. Επίσης ένα σημαντικό ποσοστό του χρέους αφορούσε δάνεια του ΟΣΕ για την εκτέλεση των έργων.

Ο κ. Χατζηδάκης και οι μετέπειτα υπουργοί, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιλήφθησαν, λόγω της άγνοιάς τους για ένα εξειδικευμένο αντικείμενο όπως ο σιδηρόδρομος, ότι κανένας σιδηρόδρομος στην Ευρώπη δεν είναι κερδοφόρος. Ο διάδοχος του κ. Χατζηδάκη, ο κ. Στυλιανίδης είχε εκτιμήσει  τη σχέση εσόδων – εξόδων του ΟΣΕ σε 1:8 «όταν σε ολόκληρη την Ευρώπη ο μέσος όρος σ’ αυτό το πολιτικό μέσο είναι 8 έσοδα, 10 έξοδα», όπως είχε πει. Δεν είπε όμως πού οφείλεται αυτή η τεράστια διαφορά. Οφείλονταν στον κομματισμό, τον λαϊκισμό, στις πελατειακές σχέσεις  και στην αναξιοκρατία που επέφεραν τη δυσλειτουργία του, παράγωγα του τρόπου λειτουργίας του πολιτικού συστήματος της χώρας.

Όμως όλα αυτά ποτέ δεν έγιναν αντιληπτά. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κ. Χατζηδάκης δήλωνε πολλά χρόνια μετά: “Θέλω να ελπίζω ότι η κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛΛ), που είδε από την αρχή με καχυποψία το σχέδιο εξυγίανσης του ΟΣΕ και την ιδιωτικοποίησή της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, κάνοντας άμυνα οπισθοφυλακών για το συγκεκριμένο θέμα, θα προχωρήσει αμέσως στην υπογραφή της σύμβασης με την Trenitalia” (Καθημερινή ΔΗΚΤΗΣ: “Η δικαίωση για τους σιδηροδρόμους ήλθε τρία χρόνια μετά” 26/6/2017). Δηλαδή δέκα χρόνια μετά δεν έγιναν αντιληπτές οι συνέπειες τις “εξυγίανσης”, την πατρότητα της οποίας προέβαλε ως επιτυχία.

  1. Έγιναν επενδύσεις στον σιδηρόδρομο;

Όμως ποιές επενδύσεις, και πότε έγιναν για να αναβαθμιστεί ο σιδηρόδρομος; Έγραφε ο έγκριτος αρθρογράφος της Καθημερινής κ. Πάσχος Μανδραβέλης στις 11/3/2023 στο κείμενό του “Ο εκτροχιασμός των επενδύσεων”:

«Στη βάση δεδομένων του ΟΟΣΑ υπάρχουν στοιχεία για τις επενδύσεις στις υποδομές σιδηροδρόμων. Δεν πάνε πολύ πίσω,· για την Ελλάδα έχει στοιχεία για την περίοδο 2000-2020. Αλλά προκύπτουν ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Εκεί διαβάζουμε ότι την περίοδο 2000-2004 γίνονται σημαντικές και αυξανόμενες επενδύσεις στο δίκτυο, που το 2003 φθάνουν στο 0,9% του ΑΕΠ: 1,7 δισ. ευρώ…. Από το 2005 και μετά αρχίζει ο κατήφορος. Οι επενδύσεις στη σιδηροδρομική υποδομή κυμαίνονται από 0,1% και 0,2% του ΑΕΠ, 250-350 εκατ. ευρώ. Με άλλα λόγια, σε ολόκληρη την πενταετία του κ. Κώστα Καραμανλή επενδύθηκαν περίπου όσα χρήματα είχαν επενδυθεί μόνο το 2003.

Κατόπιν αρχίζουν τα μνημονιακά χρόνια, που για τη σιδηροδρομική υποδομή είναι σαν τα χρόνια του δημοσιονομικού εκτροχιασμού (2005-2009). Οι επενδύσεις κυμαίνονται πάλι μεταξύ 0,1% και 0,2% του ΑΕΠ, και μόνο το 2016 ανεβαίνουν στο 0,3%. Υπάρχουν όμως δύο χρονιές που οι επενδύσεις στον σιδηρόδρομο είναι σχεδόν μηδενικές: το 2014 (59.358.735 ευρώ) και το 2020, που είναι ακόμη μικρότερες: 49.008.544 ευρώ. Έχουμε, δηλαδή, αρνητικό ρεκόρ…

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι “έκατσε η στραβή στη βάρδια” αυτής της κυβέρνησης· πάντα μπορεί να συμβεί. Το ερώτημα είναι γιατί επί των ημερών της έγινε τέτοιος εκτροχιασμός των επενδύσεων στον σιδηρόδρομο και στην ασφάλειά του. Συνεπώς, πριν ανησυχήσουμε αν θα είναι υποψήφιος βουλευτής ο τέως υπουργός Μεταφορών, πρέπει να τον ρωτήσουμε γιατί έγινε τέτοια βουτιά στις επενδύσεις όσο ήταν υπουργός». Θα προσέθετα: Γιατί στα πλαίσια του ‘εκσυγχρονισμού” για τον οποίο επαίρονταν επέτρεψε το μπλοκάκι ως μέσον διορισμού στον ΟΣΕ αντί του ΑΣΕΠ και ανέχθηκε τις προκηρύξεις της ΤΡΑΙΝΟΣΕ που ενέπαιζαν χιλιάδες οικογένειες;

  1. Σε τί μπορούμε να ελπίζουμε;

Κατά τις συνεδριάσεις της εξεταστικής επιτροπής, πολλά μέλη της δίνουν την εντύπωση ότι πιστεύουν πως ζούμε σε μια  χώρα υποδειγματική και εκπλήσσονται για τον βαθμό διάλυσης του σιδηροδρόμου που οδήγησε στα Τέμπη. Δεν έγινε αντιληπτό ότι η πολιτική των κομμάτων τους είναι αυτή που διέλυσε τον σιδηρόδρομο; Αλλά και οι πολίτες, το επιβατικό κοινό που ανέχθηκε τη διάλυση του ΟΣΕ στο όνομα της εξυγίανσής του λόγω του χρέους του που προβλήθηκε ως επιχείρημα, δεν αντιλήφθηκε τόσα χρόνια τις συνέπειες που είχε η απογύμνωσή του; Τόσα άρθρα γράφηκαν γιαυτό, ξανά και ξανά.

Η βεβαιότητα που έχω αποκομίσει μετά 33 χρόνια στον σιδηρόδρομο και πολύχρονης βιωματικής εμπειρίας ως πολίτης είναι ότι ο σιδηρόδρομος αποτελεί την ακτινογραφία της χώρας, η διαφορά είναι ότι οι άλλοι τομείς που δυσλειτουργούν δεν αιμορραγούν, λόγω της φύσεώς του αντικειμένου τους. Γιαυτό η ανάταξη του σιδηροδρόμου μπορεί να προκύψει μόνον μέσα από τη συνολική ανάταξη της χώρας που θα συμπαρασύρει και τον σιδηρόδρομο.

Μόνον σε έναν τομέα έντασης, όπως ο σιδηρόδρομος, που προϋποθέτει ταυτόχρονα και την ασφάλεια στο μέγιστο βαθμό, αποτυπώνονται οι παθογένειες λειτουργίας του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού τομέα. Εκεί θα πρέπει να καθρεπτίζονται όλοι οι πολιτικοί. Αυτός αποτελεί κριτήριο της πολιτικής τους.

Σε τί μπορούμε λοιπόν να ελπίζουμε; Όπως είπε ο Βρετανός φιλόσοφος Τέρι Ίγκλετον «Πρέπει να υπάρχει τρόπος να ακτινογραφούμε το παρόν, έτσι ώστε να μας δείχνει ποιό μέλλον περικλείει ως δυνατότητα. Διαφορετικά θα καταφέρουμε απλώς να κάνουμε τους ανθρώπους να ελπίζουν μάταια» ή για να το πούμε διαφορετικά, «ένα συγκεκριμένο παρόν δεν προοιωνίζεται ένα οποιοδήποτε μέλλον».

Μακροδημόπουλος   Δημήτρης

τ. Αρχιμηχανικός ΟΣΕ

Πολιτικός – Μηχανικός ΑΠΘ

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

15/1/2024

 

Η  αλήθεια  για  τον  ΟΣΕ. Ενα κείμενο του 2010

 

  1. Το θέμα της εξυγίανσης του ΟΣΕ επανήλθε για άλλη μια φορά στην επικαιρότητα στα πλαίσια του Μνημονίου με τη τρόικα, όπως εξ άλλου συνέβαινε κάθε φορά που η οικονομική κατάσταση της χώρας αναζητούσε επιχειρήματα για να πείσει ότι οι μαύρες τρύπες της οικονομίας έχουν εντοπισθεί και θα κλείσουν ανακουφίζοντας τους φόβους των φορολογούμενων για τη μελλοντική πορεία της χώρας. Μάλιστα αυτή τη φορά ομιλούν για είσοδο στρατηγικού επενδυτή στη ΤΡΑΙΝΟΣΕ, τη θυγατρική εταιρεία του ΟΣΕ που διαχειρίζεται το λειτουργικό του κομμάτι, στον οποίο θα εκχωρηθεί η εκμετάλλευση της γραμμής Αθήνας – Θεσ/νίκης (ό,τι παραγωγικότερο δηλαδή υπάρχει στον ΟΣΕ) ενώ για τα υπόλοιπα δρομολόγια θα υπάρξουν επιδοτήσεις ως άγονων γραμμών!! Ποιό ρίσκο θα αναλάβει λοιπόν ο στρατηγικός επενδυτής και πώς θα εξυγιανθεί ο Οργανισμός; Το βέβαιο είναι ότι από τις 1/1/2007 που δημιουργήθηκε η ΤΡΑΙΝΟΣΕ ως θυγατρική του ΟΣΕ για να αναλάβει το λειτουργικό του κομμάτι έγινε ό,τι ήταν δυνατό για να απαξιωθεί οικονομικά η εταιρεία με τη μείωση των δρομολογίων και την αδικαιολόγητη και υπέρμετρη αύξηση των αποδοχών. Το επιχείρημα που τελευταία προβάλλεται συνεχώς σύμφωνα με το οποίο η δαπάνη μισθοδοσίας το 2004 για 9200 εργαζόμενους ήταν 240 εκ. ευρώ ενώ το 2009 για 7000 εργαζόμενους εκτινάχθηκε στα 440 εκ θα πρέπει να αποδοθεί σε αυτή τη πολιτική του λαϊκισμού και της απαξίωσης με τη δημιουργία της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και όχι μόνον..

Όμως για να μη δημιουργούνται εντυπώσεις θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ο ΟΣΕ και οι θυγατρικές του εταιρείες διοικούνται από πολιτικά στελέχη της επιλογής της εκάστοτε κυβέρνησης που υλοποιούν την πολιτική της. Στις εκάστοτε κυβερνήσεις ανήκει λοιπόν η ευθύνη για τα σημερινά προβλήματα του ΟΣΕ. Αυτό αποδεικνύει και η συνολική κατάσταση της χώρας και η πρωτοφανής κρίση της οικονομίας. Ο ΟΣΕ δεν αποτελεί την εξαίρεση αλλά τον κανόνα και ήταν το αποτέλεσμα της κακοδιαχείρισης, του λαϊκισμού και της κομματικοποίησής του από το εκάστοτε κυβερνόν κόμμα. Δεν μπορεί λοιπόν ο ΟΣΕ να αποτελέσει το συγχωροχάρτι για τη συνολική κατάσταση της οικονομίας. Οι ίδιοι που διοίκησαν τον ΟΣΕ κυβέρνησαν με τον ίδιο τρόπο και τη χώρα γι’ αυτό και στις δύο περιπτώσεις τα αποτελέσματα ήταν τα ίδια. Μήπως οι υπεράριθμοι στις Νομαρχίες και ιδιαίτερα στους ΟΤΑ δεν επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό; Έχουν άλλο χρώμα τα ελλείμματα εκεί; Τα υπολόγισε ποτέ κανείς; Έχουν τα ελλείμματα αυτά καμμιά διαφορά από τα αντίστοιχα του ΟΣΕ; Η διαφορά είναι ότι ένα λειτουργικό τμήμα του ΟΣΕ, το φιλέτο δηλαδή της εκμετάλλευσης της γραμμής μεταξύ Αθήνας –  Θες/νίκης, μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί προσφέροντας κέρδη στο κεφάλαιο και αυξάνοντας έτσι περαιτέρω το έλλειμμα του ΟΣΕ.

Αντίθετα με τον κρατικό τομέα, το προσωπικό του ΟΣΕ είναι ανεπαρκέστατο και γηρασμένο για να ανταποκριθεί στις πραγματικές ανάγκες της λειτουργίας του και της τεχνολογικής εξέλιξης του σιδηροδρόμου. Αν σκεφθούμε ότι οι τελευταίες μαζικές προσλήψεις πραγματοποιήθηκαν το 1985, η σημερινή κατάσταση είναι αυτονόητη. Αν σε αυτό προσθέσουμε ότι τμήμα του προσωπικού είναι άνισα κατανεμημένο σε ειδικότητες, σε αλλότρια καθήκοντα και με ανεπαρκείς γνώσεις τότε εύκολα προσεγγίζουμε τη σημερινή πραγματικότητα. Όποιος ισχυρίζεται ότι το προσωπικό του ΟΣΕ είναι υπεράριθμο αγνοεί τις ανάγκες λειτουργίας, τα πραγματικά προβλήματά του και συνεπώς αδυνατεί να επιλύσει εποικοδομητικά το πρόβλημά του.

  1. Όλος ο θόρυβος που δημιουργήθηκε με αφορμή τα ελλείμματα του ΟΣΕ παραγνωρίζει μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα: Δεν υπάρχει σιδηρόδρομος στην Ευρώπη που αν συμψηφίσεις τα έξοδα για την αναβάθμιση και επέκταση του δικτύου, τα έξοδα της συντήρησης του δικτύου και του τροχαίου υλικού και τα έξοδα εξυπηρέτησης των δανείων με τα έσοδα από την εκμετάλλευση της υποδομής θα είναι κερδοφόρος. Αυτό το επιβεβαίωσε και ο προηγούμενος υπουργός Μεταφορών στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει την απόφασή του να θέσει σε εφεδρεία ένα τμήμα του προσωπικού του ΟΣΕ. Είχε καθορίσει τη σχέση εσόδων – εξόδων του ΟΣΕ σε 1:8 «όταν σε ολόκληρη την Ευρώπη ο μέσος όρος σ’ αυτό το πολιτικό μέσο είναι 8 έσοδα, 10 έξοδα», όπως είχε πεί. Τότε γιατί επενδύουν οι ευρωπαϊκές χώρες στο σιδηρόδρομο; Σε τι εξυπηρετούν οι ταχύτητες των 250, 300 και πλέον km/h;

α) ο σιδηρόδρομος αποτελεί παραδοσιακή επιλογή ως μέσον μαζικής μεταφοράς και υπήρξε στο παρελθόν ο βασικός μοχλός της βιομηχανικής επανάστασης στη Γηραιά Ήπειρο και της ανάπτυξης των χωρών της.

β) το δίκτυο και το επίπεδο σιδηροδρομικών υπηρεσιών αποτελεί την “έκθεση”   και τη διαφήμιση της βαριάς σιδηροδρομικής βιομηχανίας των χωρών αυτών που απευθύνεται στην παγκόσμια αγορά και τους αποφέρει μεγάλα κέρδη με τη διάδοση του μετρό, του τραμ και την αναβάθμιση του σιδηροδρόμου σε ολόκληρο τον κόσμο..

Όταν οι υπουργοί αναφέρονται στο έλλειμμα του ΟΣΕ για να εντυπωσιάσουν την κοινή γνώμη δεν αποσαφηνίζουν ότι αυτό συμπεριλαμβάνει το κόστος των έργων  αναβάθμισης και συντήρησης του δικτύου, τα έξοδα αγοράς και συντήρησης του τροχαίου υλικού και των κινητήριων μονάδων, την εξυπηρέτηση των δανείων και τα λειτουργικά έξοδα . Βέβαια το έλλειμμα είναι απαράδεκτα υψηλό συγκριτικά με τις άλλες χώρες της Ευρώπης. Για ποιο λόγο;  Διότι ο κομματικός εναγκαλισμός που αποτελεί παραδοσιακό καθεστώς για τον ΟΣΕ και ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, η συνδικαλιστική χειραγώγηση των εργαζομένων μέσω των κομματικά εξαρτημένων παρατάξεων και η αναξιοκρατία ως συνέπεια όλων αυτών έχουν τεράστιο λειτουργικό κόστος. Αυτό πληρώνουμε.

  1. Αν παρακολουθήσουμε το χρονικό της απαξίωσης του ΟΣΕ θα αντιληφθούμε και τα αίτια της απαξίωσης της χώρας μας. Διότι δεν θα ήταν δυνατό να αποτελεί μόνον ο ΟΣΕ την εξαίρεση. Μια χώρα προχωρά συνολικά προς την ανάπτυξη ή την απαξίωση. Απόδειξη ότι δεν υπάρχει παραγωγικός τομέας στην Ελλάδα που να μην έχει αφανιστεί.

Η αφετηρία λοιπόν των λειτουργικών προβλημάτων του ΟΣΕ τοποθετείται χρονολογικά στα μέσα της δεκαετίας του ’80 αλλά τα προβλήματα άρχισαν να διογκώνονται από τις αρχές της επόμενης δεκαετίας και να λαμβάνουν δραματική μορφή στα χρόνια που ακολούθησαν. Από τότε, με πρόσχημα την μείωση των ελλειμμάτων, οι παλιές δομές λειτουργίας άρχισαν ν’ αμφισβητούνται και να εγκαταλείπονται χωρίς να αντικαθίστανται από άλλα προηγμένα λειτουργικά πρότυπα.

Όπως προαναφέρθηκε μαζικές προσλήψεις στον ΟΣΕ έχουν να πραγματοποιηθούν από το 1985, οι οποίες είχαν έντονο κομματικό χαρακτήρα. Η κατάσταση επιδεινώθηκε από το μπαράζ των εσωτερικών μετατάξεων που άρχισε στο τέλος της δεκαετίας του ’80 και συνεχίστηκε αμείωτο με πρόσχημα την ικανοποίηση εσωτερικών αναγκών. Αυτό οδήγησε σε όργιο ρουσφετολογίας και στην οριακή συρρίκνωση ή την εκμηδένιση σημαντικών κλάδων, όπως η Συντήρηση, που υπήρξε η κύρια δεξαμενή των μετατάξεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πλειοψηφία σχεδόν των υπαλλήλων του ΟΣΕ έχει μεταταγεί σε άλλο κλάδο, χωρίς αυτό ν’ αποτελεί υπερβολή. Αντί ν’ απευθυνθεί ο ΟΣΕ στην αγορά εργασίας προσλαμβάνοντας άτομα με επαρκείς και σύγχρονες γνώσεις ανανεώνοντας ταυτόχρονα ηλικιακά το προσωπικό του περιορίσθηκε σε εσωτερικές μετατάξεις υπαλλήλων με μοναδικό προσόν την πίστη τους στην εκάστοτε κυβερνητική παράταξη και ως εφόδιο τις ξεπερασμένες γνώσεις παλαιότερων δεκαετιών.

Οι συνέπειες εξ αιτίας των μη προσλήψεων και των μετατάξεων οδήγησαν, πέραν της αριθμητικής συρρίκνωσης του προσωπικού, στην ηλικιακή του γήρανση, την έλλειψη της γνώσης της νέας τεχνολογίας, την κομματική του εξάρτηση και την ελλιπή τεχνογνωσία. Ο ιδιωτικός τομέας που κλήθηκε να καλύψει το κενό αποδείχθηκε κυριολεκτικά ανεπαρκής, ανώριμος και ανεύθυνος.

  1. Όμως η απουσία προσλήψεων επί μία εικοσαετία και πλέον και οι μετατάξεις είχαν και άλλες, σοβαρότερες ίσως, παρενέργειες στην λειτουργία του ΟΣΕ:

Δηλαδή, τα πρόσωπα της ηγεσίας του συνδικαλιστικού κινήματος στον ΟΣΕ  να παραμένουν τα ίδια για πολλά χρόνια και από συνδικαλιστές να μεταβάλλονται σε παράγοντες της εξουσίας, σε καθεστώς. Η συμμετοχή συνδικαλιστών στα ΔΣ των επιχειρήσεων, η εξουσία που απέρρεε από αυτή, οι πρόσθετες αμοιβές, η αποφασιστική συμμετοχή τους στις αποφάσεις για τα συγκρουόμενα συμφέροντα μεγάλων εταιριών, καλλιέργησαν μια εντελώς διαφορετική συνείδηση  από την συνείδηση του συνδικαλιστή. Σε σημείο ώστε λόγω των νομοθετημένων προνομίων τους ένας μεγάλος αριθμός συνδικαλιστών ενώ απέχει επί σειρά πολλών ετών από την καθημερινή εργασία και αγνοεί τα πραγματικά προβλήματα των εργαζομένων και της επιχείρησης, διότι αυτά διαφοροποιήθηκαν δραματικά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, να συνεχίζουν να εκπροσωπούν τους εργαζόμενους και να παρεμβαίνουν στην διοίκηση των επιχειρήσεων με αποτέλεσμα οι παρεμβάσεις τους, εξ αιτίας της άγνοιάς τους, να είναι καταστροφικές.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς, ούτε η διοίκηση ούτε οι συνδικαλιστές ήθελαν προσλήψεις αλλά προτιμούσαν τις μετατάξεις παρά τα σοβαρά προβλήματα που δημιουργούνταν. Ποτέ δεν πίεσαν ουσιαστικά   για νέες προσλήψεις αλλά περιορίζονταν σε γενικόλογες αναφορές. Η διοίκηση διότι έτσι απέφευγε τις διαδικασίες μέσω ΑΣΕΠ που επέβαλαν αξιοκρατικά κριτήρια και έδινε τη δυνατότητα στην εκάστοτε κυβέρνηση που τη διόρισε να ρουσφετολογεί κατά το δοκούν στον χώρο των χιλιάδων υπαλλήλων του Οργανισμού. Οι συνδικαλιστές διότι αντιλαμβάνονταν ότι η είσοδος νέων ανθρώπων και αντιλήψεων θα ανέτρεπε το παρωχημένο και γηρασμένο συνδικαλιστικό κατεστημένο δηλ. τους ίδιους. Αλλά και ένα τμήμα των εργαζομένων συναινούσε σε όλα αυτά διότι η δραματική μείωση του προσωπικού είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των αποδοχών τους. Έτσι αναπτύχθηκε μια άτυπη συμμαχία που οδήγησε στη σημερινή λειτουργική απαξίωση.

Μάλιστα η κομματική ρουσφετολογία είχε φθάσει σε τέτοιο επίπεδο ώστε οι προαγωγές δεν διεξάγονταν κάθε χρόνο όπως επέβαλαν οι κανονισμοί αλλά ανά τριετία ή τετραετία αναδρομικά. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργούνται κενές θέσεις στην ιεραρχία λόγω της αποχώρησης του προσωπικού οι οποίες καλύπτονταν με την ονομαζόμενη Ανάθεση Καθηκόντων Ανωτέρου Βαθμού (ΑΚΑΒ) που απονέμονταν με εξωυπηρεσιακά κριτήρια και αριθμητικά καθ’ υπέρβαση των οργανικών θέσεων. Στην κυριολεξία στήθηκε βιομηχανία ανάθεσης ΑΚΑΒ, με έξαρση στις προεκλογικές περιόδους, ιδιαίτερα στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε ορισμένους κλάδους. Η αλόγιστη ανάθεση ΑΚΑΒ όχι μόνον επιβάρυνε οικονομικά τον ΟΣΕ αλλά και τα ασφαλιστικά ταμεία αφού οδηγούσε σε μεγαλύτερες συντάξεις. Αλλά και όταν διενεργούνταν επιτέλους οι προαγωγές αναδρομικά, αυτές γίνονταν αναλογικά με τη δύναμη των παρατάξεων και έδωσαν τη δυνατότητα στους συνδικαλιστές και των αντιπολιτευόμενων τότε παρατάξεων και στον περίγυρό τους να «δικαιωθούν» για τους «αγώνες» τους προαγόμενοι. Από ποιούς λοιπόν ζητούν οι πολιτικοί σήμερα τα ρέστα για τα δεινά του ΟΣΕ και της χώρας που οι ίδιοι προκάλεσαν;

Όμως όταν ένας Οργανισμός προσπαθεί να  εκσυγχρονισθεί τεχνολογικά χωρίς ν’ ανανεώνει το ανθρώπινο δυναμικό του ώστε να μεταφερθεί και η τεχνογνωσία της νέας γενιάς αλλά καλύπτει ιδιαίτερα τους νέους τομείς με μετατάξεις του υφισταμένου προσωπικού που βιώνει ακόμη τεχνολογικά και γνωστικά τις δεκαετίες του 70 και του 80, είναι επόμενο να δημιουργεί χάσμα ανάμεσα στις λειτουργικές απαιτήσεις της νέας τεχνολογίας και στις δυνατότητες του προσωπικού με αποτέλεσμα τον κίνδυνο πρόκλησης ατυχημάτων.

  1. Το ζητούμενο έπρεπε να είναι ν’ αποδώσει ο ΟΣΕ τα μέγιστα στο πλαίσιο των σημερινών περιορισμένων του δυνατοτήτων κι όχι ν’ απαξιώνεται καθημερινά με πρωταγωνιστή τις κυβερνήσεις και τον υπόλοιπο πολιτικό κόσμο της χώρας. Δύο παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά:
  • Από συστάσεως της ΤΡΑΙΝΟΣΕ δηλαδή από 1-1-2007 αυξήθηκαν θεαματικά οι αποδοχές κλάδων του προσωπικού της ενώ τα δρομολόγια σε πολλές περιοχές μειώθηκαν δραστικά. Πώς δικαιολογεί το γεγονός το αρμόδιο Υπουργείο που ελέγχει την ΤΡΑΙΝΟΣΕ;
  • Από συστάσεώς της η ΕΔΙΣΥ που αποτελεί το 80% του ΟΣΕ, δηλαδή από 1-1-2007 μέχρι σήμερα στερούνταν για μεγάλα χρονικά διαστήματα Δ.Σ. αλλά και Τεχνικού Συμβουλίου πολλαπλασιάζοντας τα λειτουργικά αδιέξοδα του Οργανισμού. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι μετά τις εκλογές της 4-10-2009 η ΕΔΙΣΥ παρέμενε χωρίς Δ.Σ. μέχρι τις 28-5-2010. Πού στηρίζονται λοιπόν οι αξιώσεις του κυρίου υπουργού για την εύρυθμη λειτουργία των ελληνικών σιδηροδρόμων όταν το ίδιο το υπουργείο του επιτείνει τα αδιέξοδά του;

Γιατί συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν όλα αυτά; Πρόκειται για προσπάθεια περαιτέρω απαξίωσης και δυσφήμησης του Οργανισμού ώστε να εξασφαλισθεί η κοινωνική συναίνεση για την προώθηση των νεοφιλελεύθερων επιλογών;

  1. Όμως είναι δυνατό να εξυγιανθεί ένα μικρό λειτουργικό κομμάτι της κοινωνίας όταν νοσεί ολόκληρη η κοινωνία με ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας του τόπου; Λαϊκισμός και εξυγίανση είναι ασυμβίβαστες έννοιες. Και από ποιους θα επέλθει η πολυπόθητη εξυγίανση; Από τους ίδιους που δημιούργησαν τα αδιέξοδα; Θα κατορθώσουν δηλαδή να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους;

Εξυγίανση λοιπόν; Αναμφισβήτητα ΝΑΙ για να ξεπεράσει ο ΟΣΕ το καθεστώς του παρηκμασμένου λαϊκισμού και να συναντήσει τη σύγχρονη εποχή.

Η αποκομματικοποίηση της λειτουργίας του ΟΣΕ (διοίκηση, στελέχωση, προαγωγές), η ανανέωση του προσωπικού, ο απεγκλωβισμός του συνδικαλιστικού κινήματος από την μέγκενη των κομμάτων και η αξιοκρατία, προ πάντων η αξιοκρατία, μια λέξη άγνωστη στον ΟΣΕ και στην ελληνική κοινωνία, αποτελούν τις προϋποθέσεις για έναν καλύτερο σιδηρόδρομο. H λειτουργική διάσπαση του ΟΣΕ σε θυγατρικές και η επανένωσή τους αποπροσανατολίζουν την κοινωνία από το πραγματικό πρόβλημα και δημιουργούν ψευδαισθήσεις περί παραγόμενου κυβερνητικού έργου. Ίσως μάλιστα εκεί να αποσκοπούν. Αν η ελληνική κυβέρνηση αδυνατεί να συμμαζέψει τον ΟΣΕ, τις ΔΕΚΟ τους ΟΤΑ, να αξιοποιήσει τα λιμάνια και τον πλούτο της χώρας τότε κακώς ανέλαβε την ευθύνη διακυβέρνησης του τόπου. Ο ελληνικός λαός στις 4 Οκτωβρίου δεν ψήφισε κυβέρνηση που θα ενεργεί υπό καθεστώς ομηρίας έναντι των επιταγών του μνημονίου.

 

Μακροδημόπουλος  Δημήτρης

Πολιτικός – Μηχανικός Α.Π.Θ.

τ. Αρχιμηχανικός  ΟΣΕ

Αλεξ/πολη  – κιν.: 6947-771412

Σ.Σ. Το άρθρο δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 2010

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Έβαλε μυαλό η αλεπού ή πηγαίνει, απλώς, στο παζάρι;

0

Η πρώτη εδώ και 11 χρόνια επίσκεψη Ερντογάν στην Αίγυπτο με θέματα: Οικονομία, Παλαιστίνιοι,  Λιβύη, ΑΟΖ, Φυσικό Αέριο

Φεβρουάριος 4, 2024. Ελλάδα.

Φωτό:Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δίνει τα χέρια με τον Αιγύπτιο ομόλογό του Αμπντέλ Φατάχ Aλ Σίσι στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της G20 στην ινδική πρωτεύουσα, Νέο Δελχί. 10 Σεπτεμβρίου 2023

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μεταβαίνει στο Κάιρο για επίσημη επίσκεψη, στα μέσα Φεβρουαρίου (στις 14 του μήνα), αφού γύρισε σελίδα στην ένταση με την Αίγυπτο που διήρκεσε σχεδόν 10 χρόνια, γεγονός που αποτελεί ένδειξη επιστροφής των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών στην κανονικότητα, γράφει αραβικό δημοσίευμα.

Αξιωματούχοι και ειδικοί είπαν στην “Al Sharq” ότι η πρώτη επίσκεψη μετά από περίπου 11 χρόνια θα θέσει «νέα θεμέλια» για τη σχέση σε μια «εξαιρετικά επικίνδυνη στιγμή», εν μέσω φόβων για το ξέσπασμα μιας ευρείας περιφερειακής σύγκρουσης.

Τόνισαν ότι ο ισραηλινός πόλεμος στη Λωρίδα της Γάζας, οι οικονομικές σχέσεις και το θέμα του φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και η Λιβυκή κρίση θα είναι στην πρώτη γραμμή των συζητήσεων, επισημαίνοντας ταυτόχρονα «φυσικές διαφορές» σε ορισμένα ζητήματα.

Επίσκεψη στα σύνορα με τη Γάζα

Ενημερωμένη τουρκική πηγή αποκάλυψε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη συνομιλίες με την αιγυπτιακή πλευρά για να κανονίσουν μια πιθανή επίσκεψη του Ερντογάν στο συνοριακό πέρασμα της Ράφα με τη Λωρίδα της Γάζας «για να επιβεβαιώσει την υποστήριξή του στους Παλαιστίνιους».

Πόλεμος της Γάζας

Η ίδια τουρκική πηγή ανέφερε ότι ο πόλεμος που ξεκίνησε το Ισραήλ εναντίον της Γάζας θα καταλάβει μεγάλο μέρος της επίσκεψης.

Ο σύμβουλος της τουρκικής κυβέρνησης Μεχμέτ Γιλντιρίμ επεσήμανε ότι το αιγυπτιακό και το τουρκικό μέρος συμφωνούν για την αναγκαιότητα κατάπαυσης του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας.

Ο Τούρκος αξιωματούχος πρόσθεσε ότι οι τουρκο-αιγυπτιακές επικοινωνίες δεν έχουν διακοπεί από τότε που το Ισραήλ ξεκίνησε τον πόλεμο στη Γάζα, τονίζοντας ότι οι δύο πλευρές συμφωνούν στις απόψεις τους για το Παλαιστινιακό ζήτημα και επεσήμανε ότι η Αίγυπτος έχει παράσχει όλες τις διευκολύνσεις για τη μεταφορά τραυματιών Παλαιστινίων στην Τουρκία μέσω αιγυπτιακού εδάφους.

Από την πλευρά του, ο Αιγύπτιος εμπειρογνώμονας για τις τουρκικές υποθέσεις στο Κέντρο Πολιτικών και Στρατηγικών Μελετών Al-Ahram, Μπασίρ Αμπντέλ Φατάχ, ανέφερε ότι η επίσκεψη του Ερντογάν έρχεται σε μια «εξαιρετικά επικίνδυνη» στιγμή εν όψει του ισραηλινού πολέμου στη Γάζα και των πιθανοτήτων των αντιπαραθέσεων που επεκτείνονται σε περιφερειακό πόλεμο στην περιοχή και περιμένει τον συντονισμό Αιγύπτου-Τουρκίας, ώστε να αναπτυχθούν μηχανισμοί για την αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων.

Ο Τούρκος δημοσιογράφος Μεχμέτ Γιλμάζ δήλωσε ότι «τα δύο πιο σημαντικά ζητήματα στη σύνοδο κορυφής Τουρκίας-Αιγύπτου είναι η ανάπτυξη των διμερών σχέσεων και ο ισραηλινός πόλεμος στη Γάζα».

Θεώρησε ότι η επίσκεψη Ερντογάν στην Αίγυπτο επιβεβαιώνει ότι οι σχέσεις Αιγύπτου-Τουρκίας έχουν φτάσει στα υψηλότερα επίπεδα, παρά την παρουσία «κάποιων φυσικών διαφορών» μεταξύ των δύο χωρών, όπως τις χαρακτήρισε.

Επίμαχα σημεία: Φυσικό αέριο και Λιβύη

Οι θέσεις μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας είναι «ακόμη πολύ διαφορετικές» στο ζήτημα του φυσικού αερίου και στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, σύμφωνα με τον Αμπντέλ Φατάχ, καθώς είπε ότι «υπάρχουν σημεία διαφοράς μεταξύ των δύο χωρών, τα πιο σημαντικά  από αυτά είναι η αποτυχία της Άγκυρας να οριοθετήσει τα θαλάσσια σύνορά της με πολλές χώρες στην ανατολική Μεσόγειο».

Πρόσθεσε, «Αυτό το θέμα πρέπει να διευθετηθεί με συμφωνία σε έναν μηχανισμό οριοθέτησης των συνόρων και να οριστεί ημερομηνία για την Τουρκία για να ενταχθεί στον Οργανισμό Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου»

Ο Αμπντέλ Φατάχ προχώρησε μιλώντας για τον φάκελο της Λιβύης, τονίζοντας την ανάγκη επίτευξης συνεννοήσεων που εγγυώνται τα συμφέροντα κάθε μέρους, χωρίς να θίγονται τα δικαιώματα του λιβυκού λαού να επιλέξει μια κυβέρνηση που τα εκφράζει.

Διαφωνία με τις συμφωνίες Τουρκίας – Λιβύης

Τον Νοέμβριο του 2019, η Τουρκία υπέγραψε συμφωνία με την κυβέρνηση του Προεδρικού Συμβουλίου, που απορρίφθηκε από το λιβυκό Κοινοβούλιο, με επικεφαλής τον  Αμπντούλ Χαμίντ αλ Ντμπεϊμπά, σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα στη Μεσόγειο, μαζί με μια άλλη συμφωνία για επέκταση του πεδίου της ασφάλειας και της στρατιωτικής συνεργασίας.

Μετά την υπογραφή της συμφωνίας, τον Ιανουάριο του 2020, το τουρκικό κοινοβούλιο επέτρεψε την ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων στη Λιβύη για ένα χρόνο και η εξουσιοδότηση παρατάθηκε για άλλους 18 μήνες έως τον Ιούλιο του 2022, προτού λήξει δόθηκε εκ νέου παράταση τον Ιούνιο του 2022 για άλλους 18 μήνες.

Μετά την επιστροφή των σχέσεων μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας, τι περιμένει τη Λιβύη;

Η Αίγυπτος και η Τουρκία συμφώνησαν να εργαστούν για τη σταθεροποίηση της Λιβύης, σε μια προσπάθεια να ανοικοδομήσουν τις σχέσεις που έχουν ενταθεί λόγω της υποστήριξης προς τις αντίπαλες κυβερνήσεις στη βορειοαφρικανική χώρα.

Ο Μπασίρ Αμπντέλ Φατάχ επεσήμανε επίσης ότι «οι θέσεις και οι προσπάθειες πρέπει να συντονιστούν για την επίτευξη κοινών συμφερόντων μεταξύ των δύο χωρών στο Σουδάν, βοηθώντας παράλληλα τον σουδανικό λαό να διατηρήσει την εδαφική του ακεραιότητα».

Μουσουλμανική αδελφότητα και η πίεση για το νερό σε Συρία και Ιράκ

Είπε ότι η Τουρκία πρέπει να λάβει περισσότερα μέτρα για να τερματίσει την παρουσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ως «κάρτα πίεσης» στην Αίγυπτο, αναφέρθηκε επίσης στις «τουρκικές στρατιωτικές επεμβάσεις στη Συρία και το Ιράκ και τις άδικες πολιτικές της για το νερό έναντι των δύο χωρών, χτίζοντας φράγματα και λιμοκτονώντας τους ανθρώπους τους».

Από την πλευρά του, ο Αχμέντ Χασάν, ερευνητής στο Κέντρο Σπουδών Kandel στην Κωνσταντινούπολη, δήλωσε ότι ο Τούρκος πρόεδρος θα συζητήσει με τον Αιγύπτιο ομόλογό του τις εξελίξεις στο Σουδάν και πώς να ενοποιήσει τις προσπάθειες για την επίτευξη λύσης που οδηγεί στην ασφάλεια και σταθερότητα στο Σουδάν.

Ο Χασάν επεσήμανε ότι οι φάκελοι της Λιβύης και της Συρίας θα έχουν σημαντικό μερίδιο στις συζητήσεις μεταξύ των δύο πλευρών, πέραν του τρόπου αντιμετώπισης του Ιράν.

Θετικό βήμα η επίσκεψη Ερντογάν

Ο σύμβουλος της τουρκικής κυβέρνησης Μεχμέτ Γιλντιρίμ πρόσθεσε ότι η επίσκεψη Ερντογάν στην Αίγυπτο είναι ένα «πολύ θετικό» βήμα, επισημαίνοντας ότι «οι δύο χώρες συνειδητοποιούν την ανάγκη τους η μια για την άλλη».

Ο Γιλντιρίμ επεσήμανε ότι «η Αίγυπτος είναι μια ισχυρή χώρα, με την οποία έχουμε ιστορικές σχέσεις», προσθέτοντας: «Φυσικά, μπορεί να υπάρξουν διαφορές στις απόψεις, αλλά αυτό μπορεί να διορθωθεί μέσω διαλόγου, και αυτό συνέβη στην πραγματικότητα κατά τις συζητήσεις στα τελευταία τρία χρόνια».

Πηγές της Al Sharq στην Τουρκία ανέφεραν ότι οι τουρκικές αρχές εξέδωσαν απόφαση να περιορίσουν την κάλυψη των αιγυπτιακών καναλιών που εκπέμπουν από τη χώρα μόνο σε κοινωνικά και πολιτιστικά θέματα.

Ο Αιγύπτιος βουλευτής της Γερουσίας είπε ότι η επίσκεψη Ερντογάν στην Αίγυπτο, 10 χρόνια μετά την τελευταία του επίσκεψη, αποτελεί ένδειξη ύπαρξης συνεννόησης μεταξύ των δύο χωρών για μια σειρά περιφερειακών ζητημάτων, ενώ ο Αμπντέλ Φατάχ τόνισε ότι η επίσκεψη είναι «απαραίτητη για να λιώσει η πάγος» μεταξύ Καΐρου και Άγκυρας, και είναι επίσης σημαντικό να τεθούν… «Νέες βάσεις» στις σχέσεις.

Η ενίσχυση των οικονομικών σχέσεων

Σε οικονομικό επίπεδο, ο Τούρκος δημοσιογράφος Τζελάλ Ντεμίρ σημείωσε ότι ο οικονομικός φάκελος και η εμπορική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών είναι από τα σημαντικότερα θέματα αυτής της επίσκεψης.

Επεσήμανε ότι στις συζητήσεις θα εξεταστούν τρόποι ενίσχυσης της εμπορικής συνεργασίας και η συμφωνία οριοθέτησης των θαλάσσιων συνόρων σχετικά με τις ενεργειακές γραμμές στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο Αμπντέλ Φατάχ επεσήμανε ότι η Αίγυπτος και η Τουρκία επιθυμούν να διατηρήσουν τις οικονομικές σχέσεις παρά τα προηγούμενα προβλήματα, θεωρώντας ότι ο όγκος των εμπορικών συναλλαγών ήταν «εντάξει», λέγοντας ότι «υπάρχει κοινή φιλοδοξία να φτάσει τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια».

Οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας αυξήθηκαν φτάνοντας τα 7,7 δισεκατομμύρια δολάρια το 2022, σε σύγκριση με 6,7 δισεκατομμύρια δολάρια το 2021, σημειώνοντας αύξηση 14%, σύμφωνα με στοιχεία της Κεντρικής Υπηρεσίας Δημόσιας Κινητοποίησης και Στατιστικής στην Αίγυπτο.

Και συνέχισε: «Γίνονται προσπάθειες για αναζωογόνηση της οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών , ιδιαίτερα στον τομέα της ενεργειακής ασφάλειας, καθώς η Τουρκία είναι ένας από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς αιγυπτιακού υγροποιημένου αερίου».

Με τη σειρά του, ο επικεφαλής της αιγυπτιακής πλευράς στο Αιγυπτιοτουρκικό Επιχειρηματικό Συμβούλιο, Αντέλ Λάμι, ανέμενε ότι η επικείμενη επίσκεψη θα έδινε «μεγάλη ώθηση» στην αιγυπτιακή και την τουρκική οικονομία.

Επισήμανε ότι «υπάρχουν σημαντικά πλεονεκτήματα και συμφωνίες που άνοιξαν την πόρτα στους Τούρκους επιχειρηματίες μετά τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών το 2007».

Ο Αντέλ Λάμι πρόσθεσε: «Η Αίγυπτος έχει περισσότερες από 200 τουρκικές εταιρείες και εργοστάσια και αιγυπτιακές εταιρείες που συνεισφέρουν σε τουρκικές επενδύσεις που ξεπερνούν τα 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τα τελευταία στατιστικά στοιχεία».

Οι συζητήσεις μεταξύ ανώτατων αξιωματούχων των Υπουργείων Εξωτερικών της Αιγύπτου και της Τουρκίας ξεκίνησαν το 2021 και ο ρυθμός εξομάλυνσης των σχέσεων μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας επιταχύνθηκε μετά από χειραψία μεταξύ Σίσι και Ερντογάν, στη Ντόχα, στο περιθώριο της έναρξης του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA τον Νοέμβριο του 2022.

Asharq

—

The Hellenic Information Team

 

ΜΗΝ ΤΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ

0
Μια εξαιρετικού ενδιαφέροντος εκπομπή με έναν λαμπρό και πολλά υποσχόμενο νέο επιστήμονα ετοίμασε για σήμερα το βράδυ, Δευτέρα 5 Φεβρουαρίου 2024 ο Ομότιμος Καθηγητής Γενετικής του ΑΠΘ Ζαχαρίας Σκούρας.
ΘΕΜΑ της εκπομπής θα είναι Εγκέφαλος και Λόγος – Μία σύγχρονη νευροεπιστημονική θεώρηση
Στην εκπομπή ο κ. Σκούρας θα συζητήσει με τον Επίκουρο Καθηγητή Νευροχειρουργικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κ. Ευάγγελο Κόγια για τον Εγκέφαλο και τον Λόγο, μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα νευροεπιστημονική θεώρηση που αφορά στην ανατομολειτουργική συνδεσιμότητα του εγκεφάλου και τη λειτουργία του λόγου.
Κάποιες από τις ερωτήσεις που περιμένουν απαντήσεις:
Τι είναι ο Λόγος ως φαινόμενο, ως φιλοσοφική θεώρηση; Ποιο είναι το κλασσικό και σύγχρονο νευροφυσιολογικό μοντέλο του λόγου; Πως γίνεται η ανατομική μελέτη των συνδέσεων στον εγκέφαλο; Τι είναι η λειτουργική μαγνητική τομογραφία και πως μας βοηθάει στην κατανόηση του λόγου; Έχει αλλάξει η αντίληψη για τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου; Υπάρχει Κβαντικός εγκέφαλος; Είναι ο εγκέφαλος ένας κβαντικός ηλεκτρονικός υπολογιστής;
Η γνώση και η αμεσότητα του καθηγητή μας εγγυώνται μία ενδιαφέρουσα συνομιλία.
Μπορείτε να καταθέσετε τις ερωτήσεις σας κατά τη διάρκεια της εκπομπής για να συμπεριληφθούν στη συζήτηση μας.
ΜΗΝ ΤΗΝ ΧΑΣΕΤΕ

H Τουρκία ετοιμάζεται να εξαπολύσει αεροπορικό “Αρμαγεδδώνα”

0

Κίνδυνος ανατροπής της αεροπορικής ισχύος υπέρ της Τουρκίας! Εάν δεν προσαρμοστεί η ελληνική Αεράμυνα θα κινδυνεύσουν θανάσιμα τα νησιά.

SOS σήμανε ο Στέφανος Καραβίδας! Ο επισμηναγός ε.α. έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου αναλύοντας σε άρθρο του στην Κυριακάτικη Δημοκρατία το ελληνοτουρκικού αεροπορικό ισοζύγιο ισχύος μέχρι το 2030. Ο έμπειρος πιλότος και εκπαιδευτής έγραψε για κίνδυνο ανατροπής των δεδομένων υπέρ της Τουρκίας, μία εξέλιξη η οποία σχετίζεται με επιμέρους δείκτες Ισχύος, όπως ο συνολικός αριθμός αεροσκαφών κάθε χώρας, η δυνατότητά τους να επιχειρούν δικτυοκεντρικά, τα διαθέσιμα ραντάρ ηλεκτρονικής σάρωσης στα αεροσκάφη του στόλου, τα όπλα αέρος-αέρος και αέρος-εδάφους, το Σύστημα Αεροπορικού Ελέγχου και φυσικά η Αεράμυνα.

“H Τουρκία δείχνει να προετοιμάζεται μεθοδικά για να εξαπολύσει αεροπορικό «Αρμαγεδώνα»! Εάν δεν προσαρμοστεί η ελληνική Αεράμυνα θα κινδυνεύσουν θανάσιμα τα νησιά”, αναφέρει μεταξύ άλλων ο γεωπολιτικός αναλυτής, εκφράζοντας με αριθμούς την ανησυχία του, ενώ παράλληλα δίνει προτάσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο του Στέφανου Καραβίδα και δώστε βάση στα μαύρα γράμματα, στα οποία κρύβεται όλη η ουσία:

Ο εκσυγχρονισμός 83 ελληνικών F-16 Blk52+ σε επίπεδο Viper και η αγορά 24 Rafale, προκαλούν μια τάση ανακατανομής της Αεροπορικής Ισχύος υπέρ της Ελλάδας. Ακόμη και η απόκτηση των γαλλικών φρεγατών Belhara, συντείνει ώστε το ισοζύγιο Αεροπορικής Ισχύος να κλίνει θετικά υπέρ μας, δεδομένων των εξαιρετικών αντιαεροπορικών τους δυνατοτήτων. Ωστόσο, η εν λόγω τάση για να παγιωθεί ως κατάσταση, πρέπει να συνοδευτεί από επιμέρους κινήσεις που σχετίζονται με το υπάρχον αεροπορικό δυναμικό. Δεδομένης της τουρκικής πρόθεσης για ενίσχυση του αεροπορικού στόλου και οπλοστασίου, εάν αυτό δε συμβεί μέχρι το τέλος της τρέχουσας δεκαετίας, η τάση θα αντιστραφεί, με κίνδυνο το ισοζύγιο Αεροπορικής Ισχύος να ανατραπεί υπέρ της Τουρκίας.

Η ανατροπή αυτή σχετίζεται με επιμέρους δείκτες Ισχύος, όπως ο συνολικός αριθμός αεροσκαφών κάθε χώρας, η δυνατότητά τους να επιχειρούν δικτυοκεντρικά,  τα διαθέσιμα ραντάρ ηλεκτρονικής σάρωσης στα αεροσκάφη του στόλου, τα όπλα αέρος-αέρος και αέρος-εδάφους, το Σύστημα Αεροπορικού Ελέγχου και φυσικά η Αεράμυνα. Για λόγους οικονομίας του χώρου θα εστιάσουμε στα τακτικά μαχητικά αεροσκάφη και τα όπλα τους, αφήνοντας εκτός εξίσωσης σημαντικά προγράμματα τουρκικής εγχώριας κατασκευής, που αφορούν επανδρωμένες και μη επανδρωμένες εναέριες πλατφόρμες, όπλα, βαλλιστικούς πυραύλους και αντιαεροπορικά συστήματα, που θα έκαναν την εξίσωση δραματικά δυσκολότερη για την ελληνική πλευρά.

Εφόσον το τουρκικό εξοπλιστικό πρόγραμμα υλοποιηθεί όπως ανακοινώθηκε, δίχως η ελλαδική πλευρά να προβεί σε αντισταθμιστικές ενέργειες, η κατάσταση θα έχει διαμορφωθεί στο τέλος της δεκαετίας ως εξής:

Η Ελλάδα μετά την απόσυρση 33 F-4, θα διαθέτει ένα σύνολο 201 αεροσκαφών (32 F-16Blk30, 38 F-16Blk50, 83 F16 Viper, 24 M2000-5 και 24 Rafale). Από αυτά, πλήρεις δικτυοκεντρικές δυνατότητες και ραντάρ ηλεκτρονικής σάρωσης θα έχουν μόνο 107 αεροσκάφη (83 F-16Viper και 24 Rafale). Αντίστοιχα, η Τουρκία θα διατηρεί 271 αεροσκάφη F-16 (36 Blk30, 116 Advanced, 119 Viper), από τα οποία 235 θα διαθέτουν δικτυοκεντρικές δυνατότητες και 119 ραντάρ ηλεκτρονικής σάρωσης.

Πρόθεση της τουρκικής πλευράς είναι και τα εναπομείναντα F-16Blk30 για τα οποία διαθέτει πηγαίο κώδικα, να αποκτήσουν ραντάρ ηλεκτρονικής σάρωσης εγχώριας σχεδίασης. Προβληματισμό μάλιστα προκαλεί το ενδεχόμενο να αξιοποιηθεί το μεγάλο απόθεμα ραντάρ ηλεκτρονικής σάρωσης, τερματικών Link16 και υπολογιστών αποστολής που περιλαμβάνει η νέα τουρκική παραγγελία, προκειμένου να φτάσουν και τα τουρκικά Blk30 κοντά ή στο επίπεδο του Viper, ανεξάρτητα από την επιτυχία της εγχώριας προσπάθειας.

Συνολικά λοιπόν, εάν το χειρότερο σενάριο υλοποιηθεί, η τουρκική πλευρά θα διαθέτει μία υπεροπλία 70 αεροσκαφών εν συνόλω, ενώ με τον εκσυγχρονισμό και των F-16Βlk30, θα υπερτερεί συνδυαστικά σε δικτυοκεντρικές δυνατότητες και σε διαθέσιμα ραντάρ ηλεκτρονικής σάρωσης. Το τουρκικό πρόγραμμα αναμένεται εάν λάβει την τελική αμερικανική έγκριση, να υλοποιηθεί γρήγορα και σαφώς εντός της τρέχουσας δεκαετίας, βάσει της συνολικής ικανότητας της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας και της τεχνογνωσίας της Τουρκικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (ΤUSAS), από τη συμπαραγωγή των τουρκικών F-16 στις εγκαταστάσεις της στην Τουρκία. Άλλωστε, η Τουρκία ήδη ζήτησε να μην παραλάβει έτοιμα τα 40 νέα αεροσκάφη, αλλά να προχωρήσει εκ νέου σε συμπαραγωγή στις εγκαταστάσεις της TUSAS.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό, να γίνει αντιληπτό ότι τα 70 ελληνικά F-16Blk30&50 στην παρούσα διαμόρφωση, δεν έχουν σοβαρές πιθανότητες επιβίωσης απέναντι όχι μόνο στα τουρκικά Viper αλλά ούτε καν στα δικτυοκεντρικά Αdvanced, καθώς το ραντάρ των τελευταίων παρότι συμβατικής τεχνολογίας, υπερτερεί δραματικά αυτού των ελληνικών μη αναβαθμισμένων F-16. Αναφορικά με τα M2000-5, οι εξαιρετικές αρετές τους στην εναέρια μάχη τόσο σε κοντινές αποστάσεις όσο και πέραν του ορίζοντα, ψαλιδίζονται σημαντικά από τη μη τοποθέτηση εδώ και 20 χρόνια τερματικών Link-16 και σκοπευτικού επί κάσκας. Θα μπορούσαμε για αποφυγή πολυτυπίας να διαπραγματευτούμε αντί εκσυγχρονισμού των M2000-5, την απόκτηση 2ης Μοίρας Rafale με ταυτόχρονη πώληση τους. Ινδία, Αίγυπτος και Μαρόκο αποτελούν δυνητικούς αγοραστές, ενώ επιτέλους και η  Κύπρος οφείλει να εξετάσει τη δημιουργία αεροπορικού βραχίονα, με τα ελληνικά Μ2000-5 να αποτελούν μία πολύ βολική επιλογή, εφόσον ένα τέτοιο σενάριο προχωρήσει.

Σε ότι αφορά τα όπλα των αεροσκαφών, η  Τουρκία δείχνει να προετοιμάζεται μεθοδικά για να εξαπολύσει αεροπορικό «Αρμαγεδώνα», παραγγέλνοντας σχεδόν 1000 βλήματα ΑΙΜ-120C8 που αποτελεί το «αντίπαλο δέος» του METEOR και 400 ΑΙΜ-9Χ, αντίστοιχο του IRIS -T των ελληνικών F-16. Tα υπό παραγγελία βλήματα είναι περίπου μιάμιση φορά περισσότερα από το υπάρχον τουρκικό απόθεμα σύγχρονων όπλων αέρος-αέρος. Σοβαρότατη απειλή, συνιστά επίσης η παραγγελία μεγάλου αριθμού όπλων-συλλογών ακριβείας και μακρού πλήγματος αέρος-εδάφους, χωρίς καν να συνυπολογίσουμε τα αντίστοιχα τουρκικής κατασκευής, τα οποία μπορούν να εξαπολυθούν και από τα δικινητήρια τουρκικά μη επανδρωμένα.

Εάν δεν προσαρμοστεί η ελληνική Αεράμυνα με απόκτηση συστημάτων (C-RAM) τα οποία εμπλέκουν όχι πλέον τις πλατφόρμες, αλλά τα όπλα τους, όπως και περιφερόμενα πυρομαχικά, βλήματα πυροβολικού και βαλλιστικά, τα νησιά μας θα κινδυνεύσουν θανάσιμα.

Η κατάσταση για την ελληνική πλευρά θα βελτιώνεται σταδιακά μετά το 2030, εφόσον το πρόγραμμα απόκτησης F-35 αρχίσει να υλοποιείται. Και σε αυτή την περίπτωση ωστόσο, η «ψαλίδα» στον αριθμό αεροσκαφών με δικτυοκεντρικές δυνατότητες παραμένει μεγάλη. Το πραγματικό όμως «χειρότερο σενάριο» έχει να κάνει με την πιθανότητα μελλοντικής αποδέσμευσης των F-35 στην Τουρκία. Ο γράφων συστηματικά τα τελευταία τρία έτη και εμφατικά σε πρόσφατες δημόσιες παρεμβάσεις, αναφέρει το σενάριο παραχώρησης των τουρκικών S-400 στο Αζερμπαϊτζάν, στη λογική του «Bir Halk Iki Devlet» (ένας λαός, δύο κράτη) ή σε άλλη σύμμαχο χώρα σε συνεννόηση με τη Ρωσία, κατά το πρότυπο της μετακίνησης των κυπριακών S-300 στην Κρήτη. Εάν καθ’ οιονδήποτε τρόπο και παρά τους όποιους αστερίσκους, επιτευχθεί η τουρκική απαγκίστρωση από τα S-400, τα τουρκικά F-35 δε θα αργήσουν να «πλαισιώσουν» τα ελληνικά, στο αεροπορικό ισοζύγιο. Δυστυχώς, η Υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Βικτώρια Νούλαντ, επιβεβαίωσε το φόβο ενός τέτοιου σεναρίου ως απόλυτα βάσιμο.

Το ερώτημα λοιπόν είναι εάν πραγματικά προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο σενάριο, απέναντι σε μία Τουρκία που σχεδιάζει και υλοποιεί κατά τρόπο ολιστικό το εξοπλιστικό της πρόγραμμα, ή προχωρούμε σε αποσπασματικές και ασύνδετες παραγγελίες, απαξιώνοντας διαρκώς τα υπάρχοντα πανάκριβα μέσα. Εάν το απευκταίο σενάριο πραγματοποιηθεί δίχως ελληνική αντίδραση, η Τουρκία πριν την απόκτηση F-35 θα έχει καταφέρει  να ομοιογενοποιήσει τεχνολογικά έναν τεράστιο στόλο 271 αεροσκαφών με σύγχρονα ραντάρ και δικτυοκεντρικές δυνατότητες, ενώ η Ελλάδα απαξιώνοντας μία δύναμη 94 παλαιών F-16 και Μ2000-5 θα διαθέτει μόνο 107, στερώντας επίσης στο σύνολο του στόλου επαρκείς ποσότητες όπλων μακρού πλήγματος όλων των κατηγοριών. Χρόνος υπάρχει. Αναζητείται λογική και Όραμα για να συνεχίσει να υπάρχει και Πατρίδα.

Κ. Λάμπος; αποπλατωνιστείτε για να μην σωκρατίζεστε

0

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

[email protected],

«Το πιο ισχυρό όπλο του καταπιεστή είναι το μυαλό του καταπιεσμένου».

Στιβ Μπίκο[1]

Η φυσική φιλοσοφία, με θεμελιωτή τον Θαλή τον Μιλήσιο[2], ως αγάπη, αποκλειστικά έλλογων όντων και ορθολογικά σκεπτόμενων ανθρώπων, για την γνώση και την σοφία, καταλήγει, μέσω της έρευνας και της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης γνώσης, στην επίγνωση και στην κοινωνική συνείδηση, η οποία αποσκοπεί όχι μόνο στην κατανόηση του υλικού, φυσικού και πνευματικού κόσμου, αλλά και στην συνεχή βελτίωση των όρων της κοινωνικής συμβίωσης για την επίτευξη της optimum ευτυχίας του ανθρώπου, του εκάστοτε κοινωνικού συνόλου και της ανθρωπότητας γενικά.

Κάποιοι, βέβαια, αντιλαμβάνονται την φιλοσοφία ως ενασχόληση των άεργων εξουσιαστικών ελίτ και μάλιστα σε σχέση με φαντασιακές εξώκοσμες δυνάμεις, φετίχ και αυθαίρετα σύμβολα, με αποτέλεσμα η ιδεαλιστική, μεταφυσική και εξουσιαστική φιλοσοφία, με θεμελιωτή τον Πλάτωνα τον Αθηναίο, να αντικαταστήσει την έρευνα και τη γνώση με την ‘πίστη’ και την ‘εξ’ αποκαλύψεως αλήθεια’, εκφυλιζόμενη σε ιδεολογικό απολογητή και συνήγορο των εγκλημάτων της εκάστοτε εξουσίας, περιφρονητικά αποστρεφόμενη τον άνθρωπο, τις κοινωνίες και την ανθρωπότητα.

Η εμφάνιση των οργανωμένων θρησκειών, ως μέσων χειραγώγησης των κοινωνιών, του κράτους, ως δύναμη υπεράσπισης της εξουσίας, και της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής ως πηγή εξουσίας, συμπίπτει με την εμφάνιση τού μεταφυσικού ιδεαλισμού που ολοκληρώνεται στην μορφή τού πλατωνισμού. Με την κατάρρευση της Άμεσης Αθηναϊκής Δημοκρατίας και την σταδιακή εξαφάνιση των Ελληνικών πόλεων/κρατών και την παράλληλη εμφάνιση τυραννικών καθεστώτων και κατακτητικών αυτοκρατοριών, η αθηναϊκή πολιτιστική και πολιτισμική κληρονομιά συνέχισε να ακμάζει, για μια περίοδο τριών περίπου αιώνων. Αυτή η περίοδος ονομάστηκε ‘ελληνιστική’ και χοντρικά οριοθετείται, από τον θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου (-323) μέχρι την οριστική κατάκτηση του τότε γνωστού κόσμου από την Ρώμη (-31). Ακολούθησε η απόλυτη λήθη και ο σκοτεινός Μεσαίωνας από το τέλος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, (476), μέχρι την ανακάλυψη της Αμερικής, (1492), που η ευρωπαϊκή διανόηση ανακάλυψε, μεταξύ 14ου και 16ου αιώνα, την αρχαία ελληνική Γραμματεία και ιδιαίτερα τον πραγματιστή Αριστοτέλη και προσπάθησε μέσω της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού να αφήσει πίσω της την σκοταδιστική θεοκρατία και να βαδίσει με την επιστήμη. Οι εξουσίες όμως με την μορφή της ‘ελέω θεού μοναρχίας’, προτίμησαν τον δικό τους άνθρωπο, τον Πλάτωνα και έστρεψαν τα βλέμματα προς τον πλατωνισμό, οποίος ρίζωσε τόσο βαθιά που έγινε το διαχρονικό ιδεολογικό αποκούμπι όλων των αχρείων εξουσιών που αγιοποιούν τον Πλάτωνα ως Σωκράτη, με αποτέλεσμα όποιος ακόμα και σήμερα, που τόσες εξελίξεις και αλλαγές έχουν επισυμβεί, λέει ή/και γράφει κάτι διαφορετικό να μην είναι ανεκτός, αν δεν είναι ‘εχθρός του λαού’, όταν και επειδή διαφωνεί με το επίσημο εξουσιαστικό αφήγημα.

Οι, μετά τον διαφωτισμό, σύγχρονες εξουσίες κατανόησαν πως, η εκτροπή της ματιάς των εξουσιαζόμενων από την μεγάλη εικόνα της κοινωνίας τους και ο προσανατολισμός τους προς την μικρή εικόνα της μίζερης καθημερινότητάς τους, μπορεί να τους καθηλώσει στην υποταγή τους και γι’ αυτό φρόντισαν, μέσω της προγραμματισμένης τροποποίησης της συμπεριφοράς τους, να τους ταΐζουν με όσο γίνεται περισσότερα πνευματικά σκουπίδια και όσο γίνεται λιγότερες χρήσιμες πληροφορίες, επιλεγμένες μάλιστα αυστηρά ώστε να χάνουν την ανθρωποσύνη τους και να καταλήγουν σε πιστούς, υπηκόους, οπαδούς, δούλους και μοιρολάτρες.

Η διόγκωση, όμως, των αναγκών ανάπτυξης του καπιταλισμού προκάλεσε αναγκαστική διάχυση της γνώσης και των επιστημών στα πλατιά λαϊκά κοινωνικά στρώματα με αποτέλεσμα την αποκάλυψη της μεγάλης εικόνας, γεγονός που οδήγησε στην σταδιακή αμφισβήτηση της εξουσίας των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής και στην διεκδίκηση της κοινωνικής ισότητας, μέσω της κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και της θέσπισης της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης και της άμεσης/αταξικής δημοκρατίας.

Απέναντι σε αυτήν την επικίνδυνη, για την κυριαρχία του κεφαλαίου, στροφή της κοινωνίας προς την μεγάλη εικόνα που αποκαλύπτει την βασική αιτία για την ανθρώπινη τραγωδία, οι εξουσίες αντεπιτίθενται εξαγοράζοντας την σιωπή, την συνεργασία και την προδοσία μεγάλου τμήματος της διανόησης, η οποία πρωταγωνιστεί στην πλύση εγκεφάλου, στην προγραμματισμένη μεταρρύθμιση σκέψης, στον χειρισμό του Νου και τελικά στον έλεγχο του πλήθους, μέσω των σκοταδιστικών μύθων, των εξουσιαστικών ιδεολογιών, του ‘μαγικού σπηλαίου’ του Πλάτωνα και της αντίστοιχης σύγχρονης ‘έξυπνης τεχνολογίας 5G’ που υποτάσσει την ανθρώπινη σκέψη στον καθόλου αθώο αλγόριθμο, στο ενσωματωμένο πρόγραμμα και στις άπειρες ‘δωρεάν έξυπνες εφαρμογές’ που εγκλωβίζουν την σκέψη, υπαγορεύουν συμπεριφορές και οδηγούν τα άτομα στην εθελοδουλία μέσω της τεχνοκρατίας. Κι’ όλα αυτά ως πλατωνική, στη συνέχεια ως παυλιανή εβραιορωμαιοχριστιανική και στους νεότερους χρόνους ως εξουσιαστική, αστική/κεφαλαιοκρατική ηθική, που τάχα έρχεται απ’ έξω, από μεταφυσικές δυνάμεις και απρόσωπες τάχα αγορές, η οποία υπαγορεύει τυφλή υποταγή στους άδικους εξουσιαστικούς νόμους και στις ‘θεόθεν’ εγκληματικά δρώσες εξουσίες με σκοπό την παγκόσμια ηγεμονία.

Το αποτέλεσμα είναι, οι δυνάμεις της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού δηλαδή ο καθένας μας, να σωκρατίζουμε, με την έννοια πως, όπως ο Σωκράτης, δημιούργημα του Πλάτωνα, υποτίθεται ότι είπε μετά τον θάνατό του, όσα του έβαλε στο στόμα ο δημιουργός του ο Πλάτωνας, να κάνουμε και εμείς το ίδιο, δηλαδή να λέμε και να πράττουμε όσα μας υπαγορεύουν τα εκάστοτε σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία, ως βίαια νομιμοποιημένη εξουσία, με την διαφορά πως εμείς σωκρατίζουμε ζωντανοί κα όχι νεκροί, όπως ο ατυχής πλατωνικός Σωκράτης.

Σήμερα, στον 21ο αιώνα, τόσο οι σύγχρονες ανάγκες επιβίωσης και προόδου της ανθρωπότητας, όσο και οι, δημιουργικά αλλά και καταστροφικά, αμφισήμαντες δυνατότητες που οι διαχρονικοί κοινωνικοί αγώνες δημιούργησαν, η ανθρωπότητα, όπως και ο καθένας μας χωριστά, καλούμαστε να αποπλατωνιστούμε για να πάψουμε να σωκρατίζουμε και να σωκρατιζόμαστε, ως πνευματικοί σκουπιδοφάγοι και σύγχρονοι δούλοι του κεφαλαίου, που μηρυκάζουν τις σάπιες αξίες του σύγχρονου απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού. Καλούμαστε να γίνουμε ελεύθεροι, δηλαδή, να γίνουμε οι ίδιοι διαχειριστές της ζωής μας και συνεπώς υποκείμενα της ιστορίας.

Καιρός για άλλες ψευδαισθήσεις δεν υπάρχει. Σε λίγο η αυλαία πέφτει, με την αυτοεκπληρούμενη προφητεία ‘περί του τέλους της ιστορίας και τον τελευταίο άνθρωπο’, που τιτλοφορείται ως ‘Μεγάλη Επανεκκίνηση’ του ηγεμονικού κεφαλαίου και ως ‘Μετανθρωπισμός’, με όλες τις θανατηφόρες περικοκλάδες τους.

[1] Ο Bantu Stephen Biko, (1946-1977), Νοτιοαφρικανός μαχητής της ελευθερίας, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου σε ένα κελί φυλακής του Απαρτχάιντ το 1977.

[2] Ο Θαλής ο Μιλήσιος, -(635-543) είναι ο αρχαιότερος προσωκρατικός φιλόσοφος ο πρώτος των επτά σοφών της αρχαιότητας, μαθηματικός, φυσικός, αστρονόμος, μηχανικός, μετεωρολόγος και ιδρυτής της Ιωνικής σχολής της φυσικής φιλοσοφίας.

Ερυθρά Θάλασσα: Τα βρετανικά πολεμικά πλοία έχουν …διαδρόμους γυμναστικής αντί για πυραύλους- κρύφτηκαν πίσω από τα αμερικανικά!

0

Φεβρουάριος 4, 2024. Ελλάδα.

Φωτό:«Η εφημερίδα μοιράστηκε επίσης μια φωτογραφία με διαδρόμους γυμναστικής τοποθετημένους μέσα στο πλοίο όπου θα έπρεπε να βρίσκονται οι πύραυλοι ξηράς».

Διαπιστώθηκε, τραγικά, στην πράξη ότι πύραυλοι δεν μπορούσαν να τοποθετηθούν σε αντιτορπιλικά κατηγορίας τύπου 45 στο βρετανικό ναυτικό λόγω έλλειψης πόρων.

Η πλώρη αυτών των πολεμικών πλοίων ήταν συνήθως σχεδιασμένη για την εκτόξευση πυραύλων κρουζ.

Όπως αναφέρει τη βρετανική «The Telegraph», λόγω ανεπαρκών πόρων που διατέθηκαν στο ναυτικό, δεν μπορούσαν να εγκατασταθούν συστήματα εκτόξευσης πυραύλων σε αυτά τα πλοία και οι χώροι που είχαν ταξινομηθεί για τον σκοπό αυτό, τελικά,  μετατράπηκαν σε γυμναστήρια.

«Η εφημερίδα μοιράστηκε επίσης μια φωτογραφία με διαδρόμους γυμναστικής τοποθετημένους μέσα στο πλοίο όπου θα έπρεπε να βρίσκονται οι πύραυλοι ξηράς».

Σχολιάζοντας το θέμα, μια αμυντική πηγή είπε: «Οποιοσδήποτε χώρος σε πολεμικά πλοία είναι πολύτιμος. Για το λόγο αυτό, ο αθλητικός εξοπλισμός τοποθετείται γενικά στον κατάλληλο χώρο. Επειδή αυτός ο εξοπλισμός μπορεί εύκολα να αφαιρεθεί, όταν αυτός ο χώρος είναι αναγκαίος για επιχειρησιακή χρήση»

Η βρετανική εφημερίδα αποκάλυψε ότι το πολεμικό πλοίο «HMS Diamond» του Βρετανικού Ναυτικού δεν μπορούσε να χτυπήσει στόχους ξηράς των Χούτι λόγω έλλειψης ισχύος πυρός.

Το δημοσίευμα ​​επεσήμανε ότι το βρετανικό ναυτικό- όταν άρχισαν επιθέσεις οι Χούτι της Υεμένης- είχε μετακινηθεί πίσω από το ναυτικό των ΗΠΑ (για προφύλαξη) και ανέφερε ότι πολλοί στόχοι στην Υεμένη χτυπήθηκαν μόνο από αμερικανικά πλοία.

Ο υπουργός Ναυτικού των ΗΠΑ Κάρλος Ντελ Τόρο έκανε επίσης δήλωση για το θέμα την περασμένη εβδομάδα, λέγοντας ότι οι βραχυπρόθεσμες απειλές για τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν αυξηθεί και τόνισε ότι είναι σημαντικό να αυξηθούν οι πόροι που διατίθενται στο βρετανικό ναυτικό.

Τα αντιτορπιλικά πλοία του βρετανικού ναυτικού μπορούν να πυροβολούν μόνο άλλα πολεμικά πλοία και στόχους στη στεριά με τα πυροβόλα τοποθετημένα στην πλώρη του πλοίου. Παρόμοια πλοία στο Ναυτικό των ΗΠΑ έχουν καθοδηγήσει πυραύλους Tomahawk για χερσαίους στόχους, όπως σημειώνεται.

—

The Hellenic Information Team

Λιβύη: Ο Χαλίφα Χάφταρ υποσχέθηκε ναυτική βάση στους Ρώσους;

0

Φεβρουάριος 4, 2024. Ελλάδα.

Την περασμένη εβδομάδα, ο αναπληρωτής υπουργός Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας Γιουνούς Μπεκ Γιεβκούροφ, ο οποίος επιβλέπει το ρωσικό «Αφρικανικό Σώμα» (AK), συναντήθηκε με τον γενικό διοικητή του Εθνικού Στρατού της Λιβύης (LNA), Χαλίφα Χάφταρ.

Από το περασμένο καλοκαίρι, αυτή είναι τουλάχιστον η τρίτη συνάντηση μεταξύ του Γιεβκούροφ και του Λίβυου αρχιστράτηγου. Όπως αναφέρει, μάλιστα, η ρωσική vedomosti, η Ρωσία έχει αρχίσει να σχηματίζει το λεγόμενο «Αφρικανικό Σώμα» (AK) για να αντικαταστήσει τις δομές της μισθοφορικής ομάδας Βάγκνερ που λειτουργούν στην ήπειρο.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι επίκειται δημιουργία ρωσικής ναυτικής βάσης στην ανατολική Λιβύη και πιο συγκεκριμένα στο Τομπρούκ. Και όχι μόνο μια βάση, αλλά και ένα στρατιωτικό εκπαιδευτικό κέντρο, στο οποίο Ρώσοι εκπαιδευτές θα εκπαιδεύσουν προσωπικό για την αεροπορία και τις ειδικές δυνάμεις του Χάφταρ. Αυτό πρότεινε στους έμπιστους του στη Μόσχα τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους.

Οι προτάσεις του έγιναν δεκτές με ενθουσιασμό από το ρωσικό υπουργείο Άμυνας. Το ρωσικό «Αφρικανικό Σώμα», με επικεφαλής τον συνταγματάρχη στρατηγό Γιουνούς Μπεκ Γιεβκούροφ, επιδιώκει να αντικαταστήσει επαρκώς την Βάγκνερ στην Αφρική.

Διαφαίνεται η προοπτική μιας τεράστιας στρατιωτικής βάσης, όχι κάπου σε μια παράμερη χώρα που δύσκολα μπορείς να βρεις σε χάρτη, αλλά πρακτικά στο κέντρο της Μεσογείου, αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα από την Ελλάδα και την Ιταλία.

Η Ιταλία είναι γνωστό ότι δεν αποδέχεται τον Χαλίφα Χάφταρ, ενώ η Ελλάδα έχει τελευταία αλλάξει στάση, καθώς στο παρελθόν τον υποστήριζε ανοικτά. Η φιλορωσική χροιά του Χάφταρ φαίνεται να άλλαξε τις πολιτικές της Αθήνας.

—

The Hellenic Information Team

Μικροσκοπικό οργανισμό με συνεχή παρουσία 450 εκατ. χρόνων στη Γη επιβεβαίωσε έρευνα επιστημόνων από όλο τον κόσμο και από την Ελλάδα

0

Ενώνοντας τα κομμάτια ενός σύνθετου ερευνητικού παζλ που μέχρι σήμερα γεννούσε περισσότερα ερωτηματικά από αυτά που απαντούσε, μια διεπιστημονική ομάδα ερευνητών από όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και από την Ελλάδα, επιβεβαίωσε την ύπαρξη ενός από τους λίγους οργανισμούς με πολύ μεγάλη συνεχή παρουσία πάνω στη Γη. Πρόκειται για τα μικροσκοπικά ευγληνοειδή, με εξελικτική πορεία τουλάχιστον 450 εκατομμυρίων ετών.

Τα ευγληνοειδή είναι μια ομάδα μονοκύτταρων οργανισμών, που ανήκουν στην κατηγορία των πρωτίστων, δεν ταξινομούνται δηλαδή ούτε στα ζώα ούτε στα φυτά. Μέχρι σήμερα ήταν γνωστή η ύπαρξή τους, ωστόσο οι επιστήμονες δεν είχαν διαπιστώσει μια κύρια λειτουργία τους: τη δημιουργία κύστεων γύρω τους, σαν μια φωλιά, κάθε φορά που ένιωθαν ότι απειλούνται.

Συνέπεια αυτού ήταν ότι επιστήμονες εντόπιζαν απολιθωμένες κύστεις σε όλο τον κόσμο, σε ανασκαφές και σε ιζήματα από ποτάμια, λίμνες και θάλασσες, με κοινά χαρακτηριστικά, αλλά δεν ήξεραν τι είναι. Τις συνέδεαν στη βιβλιογραφία με διαφορετικά είδη σπόρων φυτών μέχρι και υπολείμματα φυκιών.

Σε πρόσφατη έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Review of Palaeobotany and Palynology», μια ομάδα επιστημόνων από την Ολλανδία, την Ελλάδα, τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Αυστραλία ενώνει, έπειτα από μια συναρπαστική αναζήτηση, πολλά κομμάτια του ίδιου «παζλ» και ρίχνει φως στα μικροαπολιθώματα αυτά που παρέμεναν μυστήριο για πάρα πολλά χρόνια.

Το νήμα αυτής της αναζήτησης αρχίζει να ξετυλίγεται πριν από δώδεκα χρόνια, όταν ο Μπας βαν ντε Σχοουτμπρούχε (Bas van de Schootbrugge), τότε ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φρανκφούρτης και σήμερα στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης, και ο Πολ Στρόθερ (Paul Strother) από το Boston College που είχε επισκεφθεί το γερμανικό πανεπιστήμιο, προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν τέτοιες κύστεις ηλικίας 200 εκατομμυρίων χρόνων που συμπεριλαμβάνονταν σε ένα αρχείο μικροαπολιθωμάτων από γεωτρήσεις στη βόρεια Γερμανία. Ζήτησαν τη συμβουλή του Έλληνα παλαιοπεριβαλλοντολόγου στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, Ανδρέα Κουτσοδενδρή, ο οποίος κατέχει εξειδικευμένες γνώσεις παλυνολογίας (μελέτης της γύρης) και είχε μελετήσει παρόμοιες, αλλά νεότερες κύστεις ηλικίας 200 ετών από τις λίμνες Βουλιαγμένη Περαχώρας και Αιτωλικού στην Ελλάδα. Μαζί και με τον ερευνητή Γουίλσον Τέιλορ (Wilson Taylor) από το Πανεπιστήμιο Eau Claire στο Ουισκόνσιν, η ομάδα έκανε, με εξειδικευμένο μικροσκόπιο, τομές σε απολιθωμένες κύστεις μεγέθους μόλις 20 μικρόμετρων, που βρέθηκαν στις δύο ελληνικές λίμνες, για να αναλύσει τη δομή τους.

«Αρχίσαμε να μελετάμε τις κύστεις αυτές και συνειδητοποιήσαμε ότι δεν ξέραμε ούτε τι οργανισμός είναι, ούτε τις περιβαλλοντικές συνθήκες που βρίσκεται. Διαπιστώσαμε ότι υπάρχει βιβλιογραφία που αναφέρει τον οργανισμό, αλλά κανείς δεν ξέρει τι είναι, οπότε τον ονομάζουν διαφορετικά», θυμάται ο Ανδρέας Κουτσοδενδρής μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η ομάδα έκανε την υπόθεση ότι οι κύστεις αυτές είναι τμήματα των μονοκύτταρων ευγληνοειδών, αλλά και πάλι συνειδητοποίησε ότι μόλις μία δημοσίευση στον κόσμο συνέδεε τις κύστεις με αυτή την κατηγορία πρωτίστων. Την απάντηση ήρθε να δώσει ένας ερασιτέχνης επιστήμονας στην Αυστραλία, ο Φάμπιαν Ουέστον (Fabian Weston). Ως κινηματογραφιστής, ο Ουέστον βιντεοσκοπεί πρώτιστα και ανεβάζει τα βίντεό του στη σελίδα του στο YouTube (https://www.youtube.com/channel/UCShLhIReMWZSe1xZI2E2pWQ).

Η επιστημονική ομάδα εντόπισε ένα βίντεο, στο οποίο ο Φάμπιαν Ουέστον τοποθέτησε στο μικροσκόπιο μια σταγόνα νερού που είχε ληφθεί από λίμνη στη Νέα Νότια Ουαλία και χωρίς να το γνωρίζει, κινηματογράφησε ζώντα ευγληνοειδή, τα οποία στρεσαρισμένα από την απομάκρυνσή τους από το νερό δημιουργούσαν γύρω τους κύστεις. Οι κύστεις αυτές έμοιαζαν πολύ με τις κύστεις που συναντώνται σε όλο το αρχείο απολιθωμάτων, οπότε η συγγένειά τους ήταν βέβαιη για τους επιστήμονες. Άθελά του λοιπόν, ο ερασιτέχνης επιστήμονας είχε κινηματογραφήσει την πρώτη απόδειξη σχηματισμού κύστεων από τα ευγληνοειδή και άρα σύνδεσής τους με τα άγνωστα απολιθώματα.

«Ενώνοντας όλα τα κομμάτια του παζλ στη βιβλιογραφία του παρελθόντος, συνειδητοποιήσαμε και αποδείξαμε ότι αυτός ο οργανισμός υπάρχει πάνω στη Γη αδιάλειπτα και απολιθώνεται τα τελευταία 450 εκατομμύρια χρόνια», επισημαίνει ο Ανδρέας Κουτσοδενδρής.

Στην Ελλάδα τέτοιες κύστεις βρέθηκαν σε πολλές λίμνες και λιμνοθάλασσες, αλλά και σε δείγματα από το Αιγαίο και το Ιόνιο, δηλαδή σε θαλάσσιο περιβάλλον. Επίσης έχουν βρεθεί σε όλη τη Μεσόγειο, ακόμα και σε αρχαιολογικές ανασκαφές στην Ιταλία.

Πού ζει όμως τελικά αυτός ο οργανισμός; Αυτό ήταν το επόμενο ερώτημα που έπρεπε να απαντήσουν οι επιστήμονες. Συνδέοντας όλη τη διαθέσιμη πληροφορία, η ερευνητική ομάδα δημιούργησε έναν χάρτη κατανομής και διαπίστωσε ότι τα ευγληνοειδή εντοπίζονται σε εύκρατα και τροπικά κλίματα και σε γεωγραφικό πλάτος έως περίπου 45 μοιρών. Επίσης, ζουν σε γλυκό νερό, ιδιαίτερα σε ποτάμια ή ακόμα και σε μικρές λίμνες και όταν στεγνώσει το περιβάλλον τους και βρεθούν σε κατάσταση στρες, δημιουργούν γύρω τους κύστεις, οι οποίες μεταφέρονται από τη στεριά ακόμα και μέσα στη θάλασσα. Όταν το περιβάλλον γίνει ξανά κατάλληλο, τα ευγληνοειδή βγαίνουν από την κύστη και συνεχίζουν τη ζωή τους. «Οπότε δεν απολιθώνεται ο ίδιος ο οργανισμός, αλλά η κύστη που έκανε για να προστατευθεί και γι’ αυτό, ενώ οι κύστεις είναι ένα πολύ κοινό εύρημα στις παλυνολογικές μελέτες, οι επιστήμονες δεν ήξεραν τι είναι», τονίζει ο κ. Κουτσοδενδρής στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Ο ίδιος υπογραμμίζει το πόσο σημαντική πληροφορία εξάγεται από τη μελέτη μονοκύτταρων οργανισμών και ειδικότερα από τη διαπίστωση ότι τα ευγληνοειδή έχουν τόσο μεγάλη χρονική παρουσία στη Γη. «Μέσα από τους οργανισμούς αυτούς, οι βιολόγοι μπορούν να κατανοήσουν την εξέλιξη των οργανισμών και τελικά να καταλάβουν πώς η ζωή δημιουργείται και εξελίσσεται πάνω στη Γη».

Επιπλέον, η διαπίστωση ότι τα ευγληνοειδή δημιουργούν κύστεις όταν στρεσαριστούν από την ξηρασία, δίνει περισσότερα εφόδια στους επιστήμονες για να εντοπίσουν συνθήκες ξηρασίας στις περιοχές, όπου έχουν βρεθεί απολιθώματα κύστεων. «Έτσι, θα μπορέσουμε να μελετήσουμε την εξέλιξη του κλίματος σε μεγάλες χρονικές περιόδους του παρελθόντος. Και αν ξέρουμε το κλίμα του παρελθόντος, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την πληροφορία για να προβλέψουμε πιθανά το κλίμα του μέλλοντος», καταλήγει ο κ. Κουτσοδενδρής.

Μαρία Κουζινοπούλου

ΦΩΤΟ: Bas van de Schootbrugge

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Χακάν Φιντάν: Η Τουρκία θα προμηθεύσει μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην Αίγυπτο

0

Η Τουρκία συμφώνησε να προμηθεύσει μαχητικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην Αίγυπτο, την οποία ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αναμένεται να επισκεφθεί σύντομα, επισφραγίζοντας τη συμφιλίωση των δύο χωρών, ανακοίνωσε την Κυριακή ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας.

“Η διαδικασία εξομάλυνσης έχει ολοκληρωθεί σε μεγάλο βαθμό. Οι σχέσεις (μεταξύ των δύο χωρών) είναι σημαντικές για την ασφάλεια και το εμπόριο στην περιοχή”, υπογράμμισε ο Χακάν Φιντάν σε τηλεοπτική συνέντευξη. “Κάναμε συμφωνία να τους εφοδιάσουμε με μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα”, δήλωσε ο Τούρκος υπουργός. “Πρέπει να έχουμε σοβαρές σχέσεις με την Αίγυπτο για την ασφάλεια στη Μεσόγειο”.

Σύμφωνα με το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anka, η επίσκεψη του Ερντογάν στην Αίγυπτο αναμένεται να πραγματοποιηθεί στις 14 Φεβρουαρίου.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τζέικ Σάλιβαν: Οι ΗΠΑ δεν αποκλείουν επίθεση στο Ιράν

0

Κορυφαίος αξιωματούχος της αμερικανικής προεδρίας δήλωσε χθες Κυριακή πως η Ουάσιγκτον δεν αποκλείει την επιλογή να πλήξει το Ιράν, διαμηνύοντας ξανά, κατά τη διάρκεια συνέντευξης που παραχώρησε σε τηλεοπτικό δίκτυο, πως περισσότερα αμερικανικά πλήγματα αντιποίνων εναντίον παρατάξεων προσκείμενων στην Ισλαμική Δημοκρατία, για την επίθεση εναντίον βάσης υποστήριξης στην Ιορδανία που είχε αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρία μέλη των ενόπλων δυνάμεων, επίκεινται άμεσα.

«Θα υπάρξει περαιτέρω δράση σε ανταπόδοση (…) στον τραγικό θάνατο των τριών γενναίων μελών (των ενόπλων δυνάμεων) των ΗΠΑ», δήλωσε ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Λευκού Οίκου κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στην εκπομπή «This Week» του τηλεοπτικού δικτύου ABC News.

«Πρέπει να προετοιμαστούμε για κάθε ενδεχόμενο», συνέχισε. «Θα έλεγα απλά, σε ό,τι αφορά την Τεχεράνη, ότι αν επιλέξει να ανταποδώσει άμεσα εναντίον των ΗΠΑ, θα υπάρξει (…) σθεναρή αντίδραση από εμάς», πρόσθεσε, σύμφωνα με ρεπορτάζ της New York Daily News που αναμεταδίδει το Γερμανικό Πρακτορείο.

Οι δηλώσεις του έγιναν μια ημέρα μετά την τρίτη κοινή στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ και της Βρετανίας εναντίον των ανταρτών Χούθι στην Υεμένη και δυο ημέρες μετά τους βομβαρδισμούς στο έδαφος της Συρίας και του Ιράκ εναντίον επίλεκτων μελών του ιρανικού στρατού και ένοπλων παρατάξεων προσκείμενων στην Τεχεράνη.

Όταν πιέστηκε να πει τι θα κάνει η Ουάσιγκτον όσον αφορά το Ιράν σε δεύτερη συνέντευξή του χθες, στην εκπομπή «Meet the Press» του NBC, ο κ. Σάλιβαν είπε σιβυλλικά πως «δεν πρόκειται να υπεισέλθω στο τι έχουμε αποκλείσει και τι όχι από τη σκοπιά των στρατιωτικών επιχειρήσεων», προσθέτοντας ότι «ο πρόεδρος είναι αποφασισμένος να απαντήσουμε σθεναρά στις επιθέσεις εναντίον ανθρώπων μας» μολονότι «δεν επιδιώκει ευρύτερο πόλεμο στη Μέση Ανατολή», κάτι για το οποίο εντείνονται οι ανησυχίες με φόντο τον πόλεμο Ισραήλ/Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας από την 7η Οκτωβρίου.

«Γεράκια» σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής στις τάξεις των Ρεπουμπλικάνων επιμένουν να απαιτούν αμερικανικά πλήγματα στο Ιράν. «Δεν θα έπρεπε να επιδιώκουμε κατευνασμό του Ιράν», έκρινε ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Μάικ Τζόνσον στην ίδια εκπομπή του NBC. «Αυτό κάνει η κυβέρνηση Μπάιντεν εδώ και τρία χρόνια. Δείχνουμε αδυναμία στην παγκόσμια σκηνή». Κάλεσε η Ουάσιγκτον να συντρίψει την «κεντρική τράπεζα του Ιράν», μεταξύ άλλων.

Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκρέιαμ, που θεωρείται πως ανήκει στον στενό κύκλο του υποψηφίου για την προεδρία Ντόναλντ Τραμπ, είναι η δυνατότερη φωνή της χορωδίας που απαιτεί στρατιωτική δράση εναντίον της Τεχεράνης. «Αν στόχος είναι η αποτροπή του Ιράν, αποτυγχάνουμε», είπε χθες στο Fox News. «Αν στόχος είναι να προστατεύσουμε τα αμερικανικά στρατεύματα, δεν επιτυγχάνεται», επέμεινε. Ο πρόεδρος Μπάιντεν δεν χρειάζεται έγκριση του Κογκρέσου για να διατάξει πλήγματα εναντίον του Ιράν, έκρινε. «Έχει δικαιοδοσία (…) να προστατεύει τα στρατεύματα στο πεδίο», διαβεβαίωσε.

ΑΠΕ-ΜΠΕ