Αρχική Blog Σελίδα 1449

Έρχεται «βόμβα» στην αυλή του Μαξίμου (1)

0

Οι αρρυθμίες στο Μαξίμου και οι «μπροστάντζες» σε συνεργάτη του Μητσοτάκη.

Δεν χρειάζεται να διαθέτεις την πολιτική σοφία του φλωρεντινού Νικολό Μακιαβέλι για να καταλαβαίνεις ορισμένες αλήθειες αυτονόητες. Ότι για παράδειγμα η εξουσία τις περισσότερες φορές οδηγεί στην αλαζονεία. Και η αλαζονεία στην αδιαφορία και την απροσεξία.

Να περάσουμε λοιπόν από τα θεωρητικά στα… πρακτικά.

Έλλειψη αντανακλαστικών και εγρήγορσης παρατηρείται στην «αυλή του Μαξίμου». Σοβαρές πληροφορίες δεν φτάνουν καν στο «αυτί» του πρωθυπουργού και αν φτάνουν, διατυπώνονται με τη χαμηλότερη δυνατή ένταση.

Για παράδειγμα, βοούν οι παροικούντες την πλατεία Κολωνακίου για συνεργάτη του Κ. Μητσοτάκη που έχει εδώ και καιρό «βάλει τη χερούκλα του στο μέλι». Έταξε δουλειές, πήρε προκαταβολές («μπροστάντζα» που λένε) και έγινε… καπνός.

Ακούγεται στις κολωνακιώτικες παρέες για έναν εργολάβο στη Βόρεια Ελλάδα, έναν άλλο σε νησί των Κυκλάδων, έναν τρίτο που διαπρέπει στα οπλικά συστήματα.

Και όλοι αυτοί ζητούν πίσω τις «μπροστάντζες» τους, αλλιώς απειλούν να κατέβουν σε… διαδήλωση στο γραφείο του Σταύρου Παπασταύρου για ενημέρωση.

Ένα ερώτημα: αυτοί που πρέπει γιατί δεν ενημερώνουν πάραυτα τον πρωθυπουργό; Εκτός αν περιμένουν να ξεσπάσει το σκάνδαλο (κοντά είναι) και να πέσουν μετά όλοι μαζί από τα σύννεφα.

Α.Ο.

Έρχεται «βόμβα» στην αυλή του Μαξίμου (2)

Θα βγουν πολλά στην φόρα…

Όταν ξεσπάσει το σκάνδαλο στην «Αυλή του Μαξίμου» με τον «μπροστάντζα» θα βγουν πολλά στην φόρα, όπως και με την κατασκευή της Γ’ ΜΕΘ στο νοσοκομείο Παπανικολάου που ήταν δωρεά της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» και εγκαινιάστηκε στις 24 Απριλίου 2021 από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την Γιάννα Αγγελοπούλου.

Παρεπιμπτόντως, η συγκεκριμένη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, 18 φορητών κλινών, έκλεισε πριν μερικές μέρες λόγω έλλειψης προσωπικού.

Ωστόσο, ας καλέσει η κα Αγγελοπουλου τον βορειοελλαδίτη μελετητή-κατασκευαστή, του οποίου έπλεξε δημοσίως το εγκώμιο παρουσία του πρωθυπουργού για την άριστη δουλειά που έκανε, και να τον ρωτήσει, εάν είχε κέρδος ή ζημιά από το εν λόγω έργο και γιατί;

Ευθέως το ερώτημα, όπως ξεκάθαρα διατυπώνεται στην πλατεία: «Αν είχε ζημιά πού οφείλεται; Σε αστοχίες της εταιρίας του ή στο αρπαχτικό των Αθηνών;»

Προφανώς το δεύτερο.

Α.Ο.

Έρχεται «βόμβα» στην αυλή του Μαξίμου (3)

Οι αθεόφοβοι μέχρι και συνέντευξη Τύπου έβαλαν και έδωσε ο καψερός ο κατασκευαστής…

Ένα άλλο οικονομικό σκάνδαλο που θα σκάσει στην αυλή του Μαξίμου αφορά στη ξενοδοχειακή επένδυση στις Κολυμπήθρες της Πάρου που φρέναρε το ΣτΕ.

Ο επενδυτής, αν και έμπειρος και καλό όνομα στον κατασκευαστικό χώρο, έχει πέσει στα νύχια του μπροστάντζα και της παρέας του με την υπόσχεση ότι θα καθαρίσουν στο ΚΑΣ (αρχαιολογία) και το ΣτΕ (Δικαιοσύνη). Ενώ τα καλόπαιδα πήραν την μπροστάντζα, την επένδυση μπλόκαρε το ΣτΕ!

Και αντί να γυρίσουν πίσω τα… παστά σύμφωνα με τον άγραφο νόμο της αγοράς, εκείνοι το τρενάρουν μέχρι να ξεχαστεί η υπόθεση.

Οι αθεόφοβοι μέχρι και συνέντευξη Τύπου έβαλαν και έδωσε ο καψερός ο κατασκευαστής στις αρχές του περασμένου θέρους για να διαβεβαιώσει ότι παρα το μπλόκο του ΣτΕ, θα ξεπεραστούν τα εμπόδια και η επένδυση δεν ματαιώνεται, αλλα θα προχωρήσει κανονικά. Προφανώς ο κατά τ’ άλλα έμπειρος κατασκευαστής είχε χάψει τις υποσχέσεις του μπροστάντζα και είχε πιστέψει ότι ως δια μαγείας θα μπορούσε να ελέγξει την Αρχαιολογία και την Δικαιοσύνη.

Α.Ο.

https://www.ieidiseis.gr/parapolitika/233884/erxetai-vomva-stin-avli-tou-maksimou-3

Έγκλημα στα Τέμπη: Ασκήθηκε ποινική δίωξη σε βάρος του Κ.Αγοραστού για το «μπάζωμα» και την «εξαφάνιση» στοιχείων

2

Μόνο για το πλημμέλημα της παράβασης καθήκοντος

(Ανανέωση από αρχική δημοσίευση: 09:21): Η Εισαγγελέας Πρωτοδικών Λάρισας, άσκησε ποινική δίωξη σε βάρος του πρώην περιφερειάρχη Θεσσαλίας, Κωνσταντίνου Αγοραστού, με αφορμή το «μπάζωμα» στο οποίο προέβει στον τόπο που σημειώθηκε το έγκλημα τον περασμένο Φεβρουάριο που είχε ως αποτέλεσμα να «εξαφανιστούν» πολύτιμα στοιχεία με τα οποία και θα μπορούσαν να αποδοθούν ποινικές ευθύνες ακόμα και σε πολιτικά πρόσωπα.

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελευθερία», η Εισαγγελέας Πρωτοδικών άσκησε δίωξη σε βάρος του κ.Αγοραστού μόνο για το πλημμέλημα της παράβασης καθήκοντος, αδίκημα το οποίο αρνείται κατηγορηματικά ο πρώην Περιφερειάρχης, όπως με ένταση σημειώνει στο υπόμνημά του, ειδικά ως προς το επίδικο σκέλος της «αλλοίωσης» του χώρου της σιδηροδρομικής τραγωδίας, υπογραμμίζοντας πως η Περιφέρεια Θεσσαλίας είχε υποστηρικτικό και όχι αποφασιστικό ρόλο στις εργασίες που ακολούθησαν στον τόπο του εγκλήματος, μετά και την περαίωση της έρευνας από τις Αρχές για τον εντοπισμό θυμάτων, προκειμένου να αποκατασταθούν οι συγκοινωνίες.

Υπενθυμίζεται πως ο Κ.Αγοραστός παραπέμπεται στο πλαίσιο προκαταρκτικής έρευνας έπειτα από μήνυση που είχαν καταθέσει, τον Αύγουστο του 2023, συνολικά 19 γονείς και συγγενείς θυμάτων του εγκλήματος, κατά παντός υπευθύνου, εστιάζοντας, μεταξύ άλλων, στην «απόφαση αγνώστων» να «αλλοιώσουν» τον τόπο του δυστυχήματος με αφορμή τις εργασίες που έγιναν στα Τέμπη, όταν αποφασίστηκε πως είχαν περατωθεί οι έρευνες για τον εντοπισμό επιβαινόντων.

Η μήνυση είχε προκαλέσει τότε την παρέμβαση του προϊσταμένου της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Λάρισας, ο οποίος παρήγγειλε προκαταρκτική εξέταση, προκειμένου να διερευνηθούν τα καταγγελλόμενα, εστιάζοντας, μεταξύ άλλων, στη διάσταση της μήνυσης περί «αλλοίωσης κρίσιμου αποδεικτικού υλικού», το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε διαφορετικές αξιολογήσεις, ακόμη και στη «συγκάλυψη της ποινικής ευθύνης» των υπεύθυνων για την τραγωδία.

Αλλά και για να διερευνηθούν οι λόγοι για τους οποίους με την ολοκλήρωση των ερευνών για τον εντοπισμό θυμάτων στον τόπο της τραγωδίας και μετά την απομάκρυνση των βαγονιών των δύο αμαξοστοιχιών έγιναν εργασίες αποκατάστασης του χώρου.

Η ιστορία των αποθεμάτων του ελληνικού χρυσού από τον Καποδίστρια ως σήμερα: Πόσο έχουμε και που βρίσκεται

0

Μια συνοπτική ιστορική αναφορά στα αποθέματα του ελληνικού κράτους σε χρυσό έκανε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννης Στουρνάρας κατά τη διάρκεια των εγκαινίων στο ανακαινισμένο κεντρικό θησαυροφυλάκιο του Ιδρύματος που πλέον διαθέτει υπερσύγχρονα μέσα ταξινόμησης, απογραφής και ασφάλειας.

Ο κ. Στουρνάρας παρουσία της προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου, του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη επισήμανε το παράδοξο σε μία εποχή όπου όλοι είμαστε εξοικειωμένοι με τις ηλεκτρονικές συναλλαγές και όπου τα χρήματα στα πορτοφόλια μας είναι απλά κομμάτια χαρτί ή, για την ακρίβεια, βαμβάκι, συγκεντρωνόμαστε σε ένα χώρο αφιερωμένο στη φύλαξη του χρυσού, ενός πολύτιμου μετάλλου, συνυφασμένου πρωτίστως με το παρελθόν, και όχι με το μέλλον του χρήματος.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην ιστορία αποθεμάτων χρυσού του ελληνικού κράτους από την εποχή του Καποδίστρια ως σήμερα.

Τα μόνα χρυσά νομίσματα στον κόσμο εκδίδονται πλέον για λόγους συλλεκτικούς ή επενδυτικούς και όχι για συναλλαγές. Ο, δε, κανόνας χρυσού, που επέβαλε τη μετατρεψιμότητα των τραπεζογραμματίων σε χρυσό ή αντίστοιχες ποσότητες συναλλάγματος, μας έχει εγκαταλείψει από τη δεκαετία του 1970, τότε που ο Αμερικανός πρόεδρος Nixon υποτίμησε το δολάριο και ανέστειλε τη μετατρεψιμότητά του στο πολύτιμο μέταλλο.

Κι όμως, επί αιώνες, χρυσός και ασήμι αποτελούσαν την εγγύηση της αξίας των περισσότερων νομισμάτων, είτε άμεσα, όταν αποτελούσαν την πρώτη ύλη για την κατασκευή τους, είτε έμμεσα, όταν τα χάρτινα τραπεζογραμμάτια μπορούσαν να μετατραπούν σε ορισμένα γραμμάρια μετάλλου. Ο φοίνικας του Καποδίστρια περιλάμβανε 3,747 γραμμάρια ασήμι, ενώ η αρχική πρόβλεψη ήταν να κοπούν και χρυσά νομίσματα των 20 και 10 φοινίκων. Στην πράξη, τα οικονομικά του νεοσύστατου κράτους δεν επέτρεψαν καμία χρυσή κοπή, ενώ ελάχιστοι ασημένιοι φοίνικες τυπώθηκαν.

Η δραχμή του Όθωνα ορίστηκε επίσης σε ασήμι, ενώ αυτή τη φορά εκδόθηκαν και λίγα χρυσά εικοσάδραχμα και σαραντάδραχμα. Τα χάρτινα τραπεζογραμμάτια της Εθνικής Τράπεζας, που πρωτοκυκλοφόρησαν το 1842, ήταν εξαργυρώσιμα σε τέτοιες μεταλλικές δραχμές. Στην πράξη, βέβαια, οι περισσότεροι συμβιβάζονταν με ξένα νομίσματα, καθώς και οι ελληνικές κοπές ήταν ελάχιστες. Δεν είναι τυχαίο που, ακόμα και σήμερα, οι όποιες αγοραπωλησίες χρυσών νομισμάτων γίνονται σε λίρες Αγγλίας και όχι χρυσές δραχμές. Το Ελληνικό Δημόσιο δεν είχε ποτέ την άνεση να εκδώσει ικανό αριθμό χρυσών νομισμάτων.

Χρυσός και ασήμι συνυπήρχαν διεθνώς και ως τα μέσα του 19ου αιώνα λειτουργούσαν αρμονικά σε ένα διμεταλλικό σύστημα. Η τελική επικράτηση του χρυσού αποτελεί μάλλον σύμπτωση παρά ιστορική αναγκαιότητα. Κάτι το γεγονός ότι η πρωτοπόρος Αγγλία είχε – λόγω μιας παλαιότερης σύμπτωσης – καταλήξει στον χρυσό, κάτι η ήττα των Γάλλων από τους Γερμανούς το 1870, που συνοδεύτηκε από μεγάλες αποζημιώσεις σε χρυσό, κάτι η απόφαση των Γερμανών να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Άγγλων – στα τέλη του 19ου αιώνα οι περισσότερες χώρες βρέθηκαν δεμένες στο άρμα του χρυσού.

  • Η Ελλάδα, αν και τυπικά μέλος της διμεταλλικής Λατινικής Νομισματικής Ένωσης, δεν επηρεάστηκε ιδιαίτερα από τις εξελίξεις. Οι πολεμικές και δημοσιονομικές της περιπέτειες δεν της είχαν επιτρέψει την πολυτέλεια ενός σταθερού νομίσματος πριν το 1910, οπότε και η δραχμή σταθεροποιήθηκε. Δυστυχώς, η σταθερότητα δεν κράτησε πολύ, καθώς τα ελλείμματα και ο πληθωρισμός, που επέφερε η Μικρασιατική Εκστρατεία, εκτίναξαν τον πληθωρισμό στα ύψη και καταρράκωσαν την ισοτιμία της δραχμής.

Η επόμενη σταθεροποίηση συμπίπτει με την ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδος και την επιστροφή στον κανόνα του χρυσού-συναλλάγματος, τον Μάιο του 1928. Η νεοσύστατη κεντρική τράπεζα ανέλαβε τότε την υποχρέωση να ανταλλάσσει τα τραπεζογραμμάτια δραχμών με αγγλικό συνάλλαγμα, σε σταθερή ισοτιμία 375 δραχμές ανά στερλίνα.

Γιατί στερλίνες και όχι χρυσές λίρες; Διότι τα 4/5 των διαθεσίμων της Τράπεζας της Ελλάδος, όπως και των άλλων τραπεζών του μεσοπολέμου, τηρούνταν σε συνάλλαγμα, όχι σε ράβδους χρυσού. Σε αντίθεση με τον χρυσό, που απαιτεί ακριβά θησαυροφυλάκια, οι καταθέσεις σε συνάλλαγμα δεν έπιαναν χώρο, ενώ απέδιδαν και τόκους. Έτσι, οι κεντρικές τράπεζες περιφερειακών χωρών, όπως η Ελλάδα, δεν αγόραζαν τόσο χρυσό, όσο συνάλλαγμα από χώρες με μετατρέψιμα νομίσματα, όπως ήταν η Αγγλία, οι ΗΠΑ και η Ελβετία.

Η ιδέα ήταν καλή, υπό την προϋπόθεση ότι καμία από αυτές τις χώρες δεν θα υποτιμούσε το δικό της νόμισμα. Αυτό ακριβώς συνέβη τον Σεπτέμβριο του 1931, όταν η Αγγλία, κάτω από το βάρος της Μεγάλης Ύφεσης, εγκατάλειψε τον κανόνα χρυσού. Εκείνη τη μέρα, η Τράπεζα της Ελλάδος, που διατηρούσε σημαντικά ποσά σε στερλίνες, έχασε σημαντικό μέρος των διαθεσίμων της. Το υπόλοιπο το διέθεσε τους επόμενους μήνες, προσπαθώντας να σταθεροποιήσει τη δραχμή, μέχρι την οριστική εγκατάλειψη του κανόνα χρυσού, τον Απρίλιο του 1932.

Έκτοτε, το πάθημα έγινε μάθημα, και τη δεκαετία του 1930 η Τράπεζα φρόντισε όχι μόνο να αποκαταστήσει τα συναλλαγματικά της διαθέσιμα, αλλά και να αυξήσει το ποσοστό που τηρούσε σε ατόφιο χρυσάφι. Πολλά από αυτά τηρούνταν στο εξωτερικό, για να μπορούν να αντιμετωπίσουν έκτακτες ανάγκες.

  • Το ίδιο ισχύει και σήμερα: το 47% του χρυσού τηρείται στην Ελλάδα, με το υπόλοιπο να μοιράζεται μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών (29%), Βρετανίας (20%) και Ελβετίας (4%). Από το 1938, όταν εγκαινιάστηκε το κτίριο στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα, η Τράπεζα απέκτησε και έναν ασφαλή χώρο για να προστατεύει τον χρυσό της.

Ασφαλή υπό κανονικές συνθήκες βέβαια! Όλοι γνωρίζουμε, για παράδειγμα, την περίφημη ιστορία της φυγάδευσης του χρυσού, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από αυτήν εδώ την αίθουσα, στη Νότια Αφρική, με ενδιάμεσους σταθμούς την Κρήτη και την Αλεξάνδρεια.

Αλλά ας επιστρέψουμε στη διαχρονική σημασία του χρυσού. Είδαμε ότι, στη διάρκεια του μεσοπολέμου, ο χρυσός κατέληξε να βαθαίνει την κρίση και να δημιουργεί προβλήματα στις οικονομίες των χωρών. Πάντα διορατικός, το 1924 ο Keynes είχε αποκαλέσει τον κανόνα χρυσού «βάρβαρο απολίθωμα». Κι όμως, το 1944, στο συνέδριο του Bretton Woods, ο ίδιος συμφώνησε να τεθεί στην καρδιά του μεταπολεμικού νομισματικού συστήματος: οι χώρες θα σταθεροποιούσαν τα νομίσματά τους σε όρους δολαρίου, αλλά η Αμερική θα σταθεροποιούσε το δολάριο σε όρους χρυσού. Υπό μία έννοια, το μεταπολεμικό σύστημα αποτελούσε μία βελτιωμένη εκδοχή του μεσοπολεμικού κανόνα χρυσού-συναλλάγματος, με το δολάριο στο ρόλο της στερλίνας. Όπως και στη διάρκεια του μεσοπολέμου, μάλιστα, οι περισσότερες χώρες συνέχισαν ως το 1970 να συγκεντρώνουν χρυσό στα θησαυροφυλάκιά τους. Θεωρητικά, μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν λόγο να το κάνουν αυτό· πρακτικά, το έκαναν όλοι.

Γιατί αυτή η εμμονή με το κίτρινο μέταλλο; Μέρος της απάντησης είναι σίγουρα η εμπιστοσύνη. Ή, μάλλον, η έλλειψη εμπιστοσύνης στην ικανότητα των τότε κυβερνήσεων να διασφαλίζουν την αξία του χρήματος. Ένα χρυσό νόμισμα έχει σταθερή αξία. Ένα κομμάτι χαρτί, μάλλον όχι. Συνεπώς, ένα χαρτονόμισμα που εκδίδει μια κυβέρνηση έχει αξία μόνο αν μετατρέπεται σε χρυσό. Μετά την κατάρρευση του Bretton Woods, τη δεκαετία του 1970, πολλοί οικονομολόγοι προέβλεπαν ανεξέλεγκτη άνοδο του πληθωρισμού.

Η άνοδος ήρθε, αλλά δεν ήταν ανεξέλεγκτη. Στις περισσότερες χώρες, οι κυβερνήσεις έμαθαν να αποφεύγουν τις σειρήνες του πληθωρισμού και να διατηρούν την αξία των νομισμάτων τους, χωρίς να δένουν τα χέρια τους σε ένα χρυσό κατάρτι. Παραχώρησαν μεγαλύτερη ανεξαρτησία στις κεντρικές τράπεζες και τους ανέθεσαν τη διατήρηση της σταθερότητας των τιμών. Το ίδιο έγινε και στην Ελλάδα, ιδίως όταν αποφασίστηκε, και κυρίως όταν πραγματοποιήθηκε, η είσοδος/ένταξη της χώρας στη ζώνη του ευρώ, μια από τις σημαντικότερες τομές στην οικονομική πολιτική από γενέσεως του ελληνικού κράτους.

Η σημασία του χρυσού άλλαξε, αλλά δεν εξαλείφθηκε. Αντί για κάλυμμα της κυκλοφορίας τραπεζογραμματίων, ο χρυσός σήμερα αποτελεί ένα ακόμα περιουσιακό στοιχείο, μέρος του χαρτοφυλακίου στο ενεργητικό της Τράπεζας της Ελλάδος, το οποίο της επιτρέπει να ανταποκρίνεται σε διαφορετικές συνθήκες και απαιτήσεις. Για τους πολίτες, δεν αποτελεί πλέον μέσο συναλλαγών, αλλά καταφύγιο αξίας σε συνθήκες αβεβαιότητας και κρίσης. Δεν είναι τυχαίο ότι η ζήτηση χρυσού εκτοξεύθηκε την περίοδο της μεγάλης χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Πηγή Τράπεζα της Ελλάδας

https://hellasjournal.com/2024/02/i-istoria-ton-apothematon-tou-ellinikou-chrisou-apo-ton-kapodistria-os-simera-poso-echoume-ke-pou-vriskete-videos/

Και ασημένιο μετάλλιο για το χρυσό κορίτσι της καλλιτεχνικής κολύμβησης με σόλο… συρτάκι: Δεύτερη στον κόσμο η Ευαγγελία Πλατανιώτη στο ελεύθερο πρόγραμμα

0

Το δεύτερο μετάλλιό της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υγρού στίβου της Ντόχα πανηγύρισε απόψε η Ευαγγελία Πλατανιώτη.

Μετά το χρυσό στο τεχνικό πρόγραμμα του σόλο, το περασμένο Σάββατο (3/2), η Ελληνίδα πρωταθλήτρια συγκέντρωσε 253.2833 βαθμούς και ανέβηκε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου στο ελεύθερο πρόγραμμα, φτάνοντας συνολικά τα τέσσερα παγκόσμια μετάλλια στην καριέρα της, όσα έχει συνολικά η χώρα μας στην καλλιτεχνική κολύμβηση στην ιστορία της διοργάνωσης.

Πρωταθλήτρια κόσμου αναδείχθηκε η Ζακλίν Σιμονό, η οποία ρίσκαρε με ένα πρόγραμμα πολύ υψηλού βαθμού δυσκολίας (49.1500 έναντι 41.7500 στον προκριματικό), το εκτέλεσε καλά και βαθμολογήθηκε με 264.8207, χαρίζοντας στον Καναδά το πρώτο χρυσό μετάλλιο σε αγώνισμα της καλλιτεχνικής κολύμβησης μετά από 33 χρόνια. Την τριάδα συμπλήρωσε η Λευκορωσίδα Βασιλίνα Χαντόσκα, που αγωνίζεται ως ουδέτερη ανεξάρτητη αθλήτρια, με 245.1042 βαθμούς. Η Βασιλική Αλεξανδρή, η οποία εκπροσωπεί την Αυστρία και είχε περάσει πρώτη από τα προκριματικά, δεν τα κατάφερε ούτε στο ελεύθερο πρόγραμμα, αφού έκανε πάλι λάθος και έμεινε στην έκτη θέση (όπως και στο τεχνικό πρόγραμμα)

Η πρώτη οκτάδα του τελικού στο ελεύθερο πρόγραμμα του σόλο γυναικών:

1. Ζακλίν Σιμονό (Καναδάς) 264.8207 βαθμοί

2. Ευαγγελία Πλατανιώτη (ΕΛΛΑΔΑ) 253.2833

3. Βασιλίνα Χαντόσκα (Ουδέτερη) 245.1042

4. Χουιγιάν Σου (Κίνα) 244.225

5. Κλάρα Μπλέγερ (Γερμανία) 230.8894

6. Βασιλική Αλεξανδρή (Αυστρία) 222.8938

7. Γιασμίνε Βερμπένα (Σαν Μαρίνο) 207.5209

8. Μαρλούς Στεενμπέεκ (Ολλανδία) 207.0979

Mε πληροφορίες από ΑΠΕ -ΜΠΕ
Αθήνα, Ελλάδα

https://hellasjournal.com/2024/02/ke-asimenio-metallio-gia-to-chriso-koritsi-tis-kallitechnikis-kolimvisis-defteri-ston-kosmo-i-evangelia-platanioti-sto-elefthero-solo/

Οι δηλώσεις του Φιντάν, πρέπει να αφυπνίσουν την Αθήνα, είναι ακραία επικίνδυνος: Στην πολιτική και τη διπλωματία «το επιθυμητό» είναι απλά αυτό, μία επιθυμία…

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Hellas Journal, Ουάσιγκτον

Ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας πρέπει να είναι ο μόνος άνθρωπος στην κατοχική Τουρκία, που μπορεί να συνεννοηθεί με τον ισλαμιστή πρόεδρο της χώρας. Ο Χακάν Φιντάν δείχνει να έχει στη διάθεση του το …αυτί του Ταγίπ Ερντογάν, όποτε απαιτηθεί.

Όταν ανέλαβε το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών υποσχέθηκε στον Αμερικανό ομόλογό του, ότι θα λύσει τα προβλήματα που έχουν οδηγήσει στο ναδίρ τις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις, και ειδικά το θέμα της ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ.

Το υποσχέθηκε μεν πριν οκτώ μήνες, αλλά το πραγματοποίησε μόλις πριν δέκα μέρες. Γιατί; Διότι «το καλό πράμα αργεί» στο τουρκικό παζάρι, όπως θα αντιλήφθηκε ο Άντονι Μπλίνκεν.

Με λίγα λόγια τι άλλαξε με τον Φιντάν, που δεν μπορούσε να πράξει ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, τον οποίο «εξαφάνισε» πολιτικά ο Ερντογάν επιρρίπτοντας του τις ευθύνες των δικών του λαθών. Υλοποιεί τις απαιτήσεις του Τούρκου προέδρου με τρόπο που φαίνεται ότι τα οφέλη είναι πολύ περισσότερα από τις όποιες ζημίες.

  • Διότι στο θέμα της αγοράς των F-16, η Άγκυρα -μέχρι της στιγμής τουλάχιστον- πέρασε ανώδυνα τον εκβιασμό της Αμερικής και όλης της Δυτικής Συμμαχίας, χωρίς όμως να τα πάει όλα, και να φύγει, όπως λέει ο λαϊκός τραγουδιστής!

Στη συνέντευξη του στο τουρκικό κανάλι AHaber, που δημοσίευσε η Hellas Journal (ΕΔΩ), ο Χακάν μας στέλνει μηνύματα που δεν μας αρέσουν. Υποθέτω ότι θα προκάλεσαν έκπληξη στο ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών οι δηλώσεις του καθώς είχε συμφωνηθεί να αποφεύγονται προκλήσεις. Και σε τούτη την κυβέρνηση ο Φιντάν είναι προκλητικός.

Οι κουβέντες του για την αποστρατικοποίηση των νησιών -αν είναι δυνατόν!- για την Κύπρο και για τους …«ομογενείς», όπως χαρακτήρισε τους μουσουλμάνους της Θράκης, δεν μου άρεσαν. Διότι μου θυμίζουν τον σχεδιασμό του απαράδεκτου εκβιασμού με την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ και επίσης, και κάτι άλλο: ότι αυτά που αναφέρει ο Φιντάν είναι τα τουρκικά σχέδια για το Αιγαίο, την Κύπρο και τη Θράκη.

Στην απάντηση του δεν κρύβεται, καθώς αποκαλύπτει ότι η προσέγγιση δεν μπήκε ακόμα στα βαθιά. Και υπονόησε ότι όταν συμβεί αυτό, προφανώς αναμένει ότι θα αναζητηθούν λύσεις για τις παράνομες απαιτήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και στη Θράκη.

Η απάντηση του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας, μέσω πηγών (ΕΔΩ), δεν μου άρεσε, ενώ άλλοι θα την χαρακτηρίσουν πολύ καλή. Με τύπους όπως ο Φιντάν, που είναι ο αντ’ αυτού του Ερντογάν στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, πρέπει να ισχύει ότι οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Και αυτό δεν φαίνεται στη δήλωση των «διπλωματικών πηγών».

Αυτό που μονίμως κάνουν η Αθήνα (και η Λευκωσία μερικές φορές), να υποβαθμίζουν τον κίνδυνο ή να μην απαντούν «ως πρέπει», είναι μεγάλο λάθος. Δεν πρόκειται για άσκηση υψηλής διπλωματίας. Δείχνουν να κυριαρχούνται από φοβικά σύνδρομα

Όπως έχω σημειώσει πολλές φορές, μακάρι «να της βγει» της κυβέρνησης η βελτίωση των σχέσεων με την Τουρκία. Μόνο οι τρελοί επιθυμούν τον πόλεμο. Βλέπουμε το αποκρουστικό πρόσωπο του στη Λωρίδα της Γάζας και της Ουκρανίας, Μακάρι να μην επαναλάβει ποτέ ξανά η Τουρκία τις απειλές στο Αιγαίο και τη Θράκη.

Όμως, δεν είμαι αισιόδοξος. Και δεν αναφέρομαι καν στην Κύπρο, όπου είναι εντελώς όμηρος του Ερντογάν. Ο ισλαμιστής πρόεδρος της κατοχικής Τουρκίας θα επανέλθει στον πολύ κακό εαυτό του, και όσα έκανε στο Καστελόριζο το καλοκαίρι του 2020, θα φαντάζουν ένα απλό επεισόδιο μπροστά στη νέα κρίση που θα δημιουργήσει.

Οι δηλώσεις του Φιντάν, πρέπει να αφυπνίσουν την Αθήνα, η οποία μετά την επίσκεψη του Ερντογάν στην ελληνική πρωτεύουσα, στα ελληνοτουρκικά καθοδηγείται από τον «ύπνο του δικαίου». Στην πολιτική και τη διπλωματία «το επιθυμητό» είναι απλά αυτό. Μία επιθυμία…

FILE PHOTO: Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης (Α) με τον Τούρκο ομόλογό του Χακάν Φιντάν (2-Α), ακολουθούν τον ισλαμιστή πρόεδρο της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν και την πρόεδρο της Ελλάδας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, πριν από τη συνάντησή τους στην Αθήνα, Πέμπτη 07 Δεκεμβρίου 2023. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ

* Ο Μιχάλης Ιγνατίου είναι διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, και συγγραφέας. Είναι ο ιδρυτής της ιστοσελίδας Hellas Journal

Hellas Journal

Απόφαση – κόλαφος για τον Τραμπ από την αμερικανική δικαιοσύνη: Eκρινε ότι δεν καλύπτεται από προεδρική ασυλία και άρα μπορεί να διωχθεί για την εκλογική ανταρσία του 2020

0

Καταιγιστικές είναι οι εξελίξεις με τις ποινικές υποθέσεις του Ντόναλντ Τραμπ. Πριν από λίγο η αμερικανική δικαιοσύνη έκρινε ότι ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν καλύπτεται από προεδρική ασυλία και ως εκ τούτου μπορεί να διωχθεί για την απόπειρά του να ανατρέψει το εκλογικό αποτέλεσμα του 2020.

Ο πρώην πρόεδρος αναμένεται να ασκήσει έφεση κατά της απόφασης, πράγμα που σημαίνει ότι η υπόθεση ενδεχομένως θα καταλήξει στο Ανώτατο Δικαστήριο όπου, ωστόσο, οι συντηρητικοί έχουν πλειοψηφία 6 προς 3.

Η απόφαση είναι ένα σημαντικό πλήγμα για τη βασική υπεράσπιση του Τραμπ μέχρι στιγμής στην υπόθεση των ομοσπονδιακών εκλογών που ασκήθηκε εναντίον του από τον ειδικό εισαγγελέα Τζακ Σμιθ.

  • Ο πρώην πρόεδρος είχε υποστηρίξει ότι η συμπεριφορά για την οποία τον κατηγόρησε ο Σμιθ ήταν μέρος των επίσημων καθηκόντων του ως προέδρου και ως εκ τούτου τον προστατεύει από την ποινική ευθύνη.

«Για τους σκοπούς αυτής της ποινικής υπόθεσης, ο πρώην Πρόεδρος Τραμπ έγινε πολίτης Τραμπ, με όλες τις υπερασπίσεις οποιουδήποτε άλλου κατηγορούμενου. Αλλά οποιαδήποτε εκτελεστική ασυλία που μπορεί να τον προστάτευε όσο υπηρετούσε ως Πρόεδρος δεν τον προστατεύει πλέον από αυτή τη δίωξη», ανακοίνωσε το δικαστήριο.

Η απόφαση ήταν ομόφωνη. Η επιτροπή τριών δικαστών που εξέδωσε την απόφαση περιλαμβάνει δύο δικαστές, την JΤζ. Μισέλ Τσάιλντς και την Φλόρενς Παν,  που διορίστηκαν από τον Τζο Μπάιντεν και μία, την Κάριν ΛεΚραφτ Χέντερσον, η οποία διορίστηκε από τον Τζον Μπους τον νεώτερο.

  • «Εάν αποδειχτούν,» ανέφερε σε γραπτή του ανακοίνωση το δικαστήριο, οι προσπάθειες του Τραμπ να σφετεριστεί τις προεδρικές εκλογές του 2020 θα είναι «μια άνευ προηγουμένου επίθεση στη δομή της διακυβέρνησής μας».

«Θα ήταν ένα εντυπωσιακό παράδοξο εάν ο Πρόεδρος, ο οποίος έχει το μοναδικό συνταγματικό καθήκον να μεριμνά ώστε οι Νόμοι να εκτελούνται πιστά, να είναι ο μόνος αξιωματούχος που θα έχει αψηφήσει αυτούς τους νόμους ατιμωρητί» προσθέτει το δικαστήριο.

  • Οι δικαστές απέρριψαν κατηγορηματικά τον ισχυρισμό του Τραμπ ότι η ποινική του κατηγορία θα είχε «ανατριχιαστικές συνέπειες» στους μελλοντικούς προέδρους.

«Επιπλέον, οι προηγούμενοι Πρόεδροι έχουν καταλάβει ότι υπόκεινται σε παραπομπή και ποινική ευθύνη, τουλάχιστον υπό ορισμένες συνθήκες, επομένως η πιθανότητα ανατριχιαστικής εκτελεστικής επίπτωσης είναι ήδη σε ισχύ», αναφέρει η γνωμοδότηση.

FILE PHOTO O Nτόναλντ Τραμπ στο εδώλιο του κατηγορουμένου.EPA/BRENDAN MCDERMID / POOL

Με πληροφορίες από CNN/Hellas Journal

Το ανοσιούργημα του Ερντογάν ολοκληρώνεται: Η περίβλεπτη Μονή της Χώρας ανοίγει ως τζαμί στις 23 Φεβρουαρίου

0

Λίγα χρόνια μετά την Αγιά Σοφιά, οι Τούρκοι μετατρέπουν σε τζαμί ακόμη έναν βυζαντινό ναό που λειτουργούσε ως μουσείο τα τελευταία 79 χρόνια.  Ο λόγος βεβαίως για την υπέρλαμπρη Μονή της Χώρας.

Η πρώτη ισλαμική προσευχή αναμένεται να γίνει μέσα εκεί στις 23 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με την εφημερίδα Yeni Safak.

Η απόφαση για την μετατροπή της Μονής σε τζαμί είχε ληφθεί το 2020, μαζί με την αντίστοιχη για την Αγία Σοφία.

Μάλιστα είχαν γίνει και οι σχετικές ετοιμασίες για τον Οκτώβριο 2020, αλλά η απόφαση πάγωσε για να πραγματοποιηθούν κάποια έργα αποκατάστασης.

Τελειώνουν οι εργασίες «αποκατάστασης»

Στο δημοσίευμά της, η τουρκική εφημερίδα αναφέρει πως «πλέον έχουν τελειώσει οι μακροχρόνιες εργασίες για την αποκατάσταση (sic)» και ήδη έχουν τοποθετηθεί κόκκινα χαλιά.

Η Μονή της Χώρας προγραμματίζεται να ανοίξει για ισλαμική προσευχή την Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου

Η ίδια πηγή μεταφέρει ότι «τα ψηφιδωτά και οι τοιχογραφίες στο ιστορικό τζαμί διατηρήθηκαν κατά την αναστήλωση και θα είναι επισκέψιμα».

Η Μονή της Χώρας, γνωστή σήμερα ως Καριγιέ Τζαμί (τουρκ. Kariye Camii ή Kariye Müzesi), υπήρξε Βυζαντινό χριστιανικό μοναστήρι στην Κωνσταντινούπολη που μετατράπηκε από τους Οθωμανούς σε τζαμί κατά το 16ο αιώνα. Από το 1958 λειτουργεί ως μουσείο, ωστόσο μετά την απόφαση του τουρκικού Ανώτατου Δικαστηρίου το 2019 και την έκδοση ΦΕΚ στις 21 Αυγούστου 2020, μετατράπηκε σε τέμενος. Η μονή χτίστηκε στη θέση της σημερινής συνοικίας Εντιρνέ Καπού, νότια του Κεράτιου κόλπου και σε κοντινή απόσταση από τα Θεοδοσιανά τείχη. Το μνημείο σήμερα είναι γνωστό με το όνομα Μουσείο Χώρας. Ο κύριος ναός δεν είναι επισκέψιμος αφού βρίσκεται σε διαδικασία αποκατάστασης. Επίσης το εξωτερικό του ναού είναι καλυμμένο για εργασίες αναστήλωσης (Μάιος 2017).

Ετυμολογία

«Χωρίον» ή «Χώρα» έλεγαν οι Βυζαντινοί την έξω των χερσαίων τειχών πεδινή γη και η ονομασία της μονής οφείλεται μάλλον στην ύπαρξη παλαιότερου ναού έξω από τα τείχη του Κωνσταντίνου Α’. Όταν ο Θεοδόσιος Β΄ έχτισε τα νέα τείχη της Κωνσταντινούπολης, η μονή διατήρησε τον παραδοσιακό προσδιορισμό «εν τη Χώρα», παρά το γεγονός πως ανήκε στον περίβολο των οχυρώσεων.

  •  Επάνω από την μεγάλη θύρα από την οποία εισερχόταν εκ του εσωνάρθηκα στο ναό, βρίσκεται η εικόνα του Θεοδώρου του Μετοχίτη, στο ψηφιδωτό που δείχνει τον Μετοχίτη να προσφέρει στον ένθρονο Σωτήρα Χριστό ομοίωμα του ναού. Ο ναός είχε δύο νάρθηκες τους οποίους κοσμούσαν μωσαϊκά και τοιχογραφίες του Θεόδωρου Μετοχίτη. Τα ψηφιδωτά τού εξωνάρθηκα είναι έξι ημικύκλια που απεικονίζουν τον Χριστό να θεραπεύει ποικίλες ασθένειες. Επίσης πάμπολλες εικόνες διακοσμούν τους τρούλους και τους τοίχους. Οι εικόνες είναι από τις ωραιότερες Βυζαντινές. Τα χρώματα είναι έντονα, οι αναλογίες των μελών αρμονικές και η έκφραση των προσώπων φυσική. Ο μεσαίος τρούλος έχει μία ρωγμή που τον διασχίζει. Στο εσωτερικό του ναού διασώζονται διάφορα μάρμαρα αρμονικής συναρμογής. Οι Οθωμανοί έχουν καλύψει μερικές επιφάνειες με ασβέστη.

Η ιστορία

Η πρώιμη ιστορία της μονής δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα. Η παράδοση που τη συνοδεύει τοποθετεί την ίδρυσή της τον 6ο αιώνα από τον άγιο Θεόδωρο, ενώ έχει αποδοθεί και στον Κρίσπο, γαμπρό του αυτοκράτορα Φωκά (7ος αι.). Σήμερα έχει αποδειχθεί πως ο ναός χτίστηκε το διάστημα 1077-81 από την πεθερά τού Αλεξίου Α΄ Κομνηνού Μαρία Δούκαινα, στη θέση παλαιότερων κτισμάτων που χρονολογούνται τον 6ο και 9ο αιώνα. Υπέστη σοβαρή φθορά, πιθανώς εξαιτίας σεισμού, και επισκευάστηκε το 1120 από τον Ισαάκιο Κομνηνό.

Ο Θεόδωρος Μετοχίτης συνέβαλε στην ανακαίνισή της (1316-21) και ήταν υπεύθυνος για την προσθήκη του εξωνάρθηκα, του νότιου παρεκκλησίου, καθώς και για το διάκοσμο του ναού που περιλάμβανε αξιόλογα ψηφιδωτά και τοιχογραφίες. Επιπλέον, κληροδότησε στη μονή σημαντική περιουσία, χτίζοντας παράλληλα νοσοκομείο και δωρίζοντας σε αυτή την αξιόλογη συλλογή βιβλίων του, με αποτέλεσμα να προσελκύσει αργότερα σημαντικούς λογίους. Η μονή μετατράπηκε σε οθωμανικό τέμενος με εντολή του μεγάλου βεζίρη του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄ (1481-1512) και έγινε γνωστό ως Καριγιέ Τζαμί. Σημαντικό μέρος της διακόσμησης του ναού καταστράφηκε. Το 1948 τέθηκε σε εφαρμογή πρόγραμμα αναστήλωσης του μνημείου και από το 1958 λειτουργούσε ως μουσειακός χώρος.

Έως ότου έπεσε και αυτή στη λαίλαπα Ερντογάν.

Τα ιστορικά στοιχεία αντλήθηκαν από την wikipedia

https://hellasjournal.com/2024/02/to-anosiourgima-tou-erntogan-oloklironete-i-perivlepti-moni-tis-choras-anigi-os-tzami-stis-23-fevrouariou/

Τεμπονέρας, Χριστοδουλάκης, Αχτσιόγλου άναψαν φωτιές σε ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ: Τι ενοχλεί στην κοινή εκδήλωση για Κεντροαριστερά

0

Μανώλης Χριστοδουλάκης, Έφη Αχτσιόγλου και Διονύσης Τεμπονέρας / Φωτογραφίες αρχείου: Intimenews
ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΣΧΟΒΑΣ
06/02/2024  19:38
Μάλλον με οργή αντιμετώπισαν σε Χ. Τρικούπη και Κουμουνδούρου την είδηση της εκδήλωσης για την Κεντροαριστερά, στην οποία θα μετάσχουν τρία κορυφαία στελέχη από ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά, οι Μανώλης Χριστοδουλάκης, Διονύσης Τεμπονέρας και Έφη Αχτσιόγλου.

Η εκδήλωση θα γίνει στο θέατρο «Άλφα», επί της οδού Πατησίων, την ερχόμενη Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου, ενώ
ο κ. Ανδρουλάκης και ο κ. Κασσελάκης φαίνεται ότι δεν γνώριζαν τη διεξαγωγή της, κάτι που πληροφορήθηκαν από τα μέσα ενημέρωσης.

Τι προκάλεσε την οργή στα επιτελεία Κουμουνδούρου – Χ. Τρικούπη
Επισήμως δεν υπάρχει κανένα σχόλιο ούτε από Κουμουνδούρου, ούτε από Χ. Τρικούπη, καθώς προτιμούν να κρατήσουν τη μπάλα χαμηλά. Ωστόσο, τα οργίλα σχόλια στους διαδρόμους ξεκίνησαν από τον… τίτλο της εκδήλωσης: «Απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ποιος;» και με υπότιτλο: «Μια πειστική απάντηση των προοδευτικών δυνάμεων». Με άλλα λόγια, τα τρία στελέχη θα κληθούν να πάρουν θέση στις οσμώσεις και συζητήσεις (που γίνονται στο παρασκήνιο) για πιθανή μετεκλογική σύμπραξη/συνεργασία των «προοδευτικών δυνάμεων» αλλά «χωρίς να έχουν γνώση οι αρχηγοί των κομμάτων αυτών». Ουδείς αναμένει φυσικά από τον κ. Χριστοδουλάκη, τον κ. Τεμπονέρα και την κυρία Αχτσιόγλου να αμφισβητήσουν τους Ανδρουλάκη, Κασσελάκη, Χαρίτση (ο τελευταίος έστω υπό την αίρεση ότι δεν έχει σχηματιστεί ακόμη σε κόμμα η Νέα Αριστερά και επί του παρόντος είναι επικεφαλής της ΚΟ). Ωστόσο από Κουμουνδούρου και Χ. Τρικούπη εκφράζουν δυσαρέσκεια για το γεγονός ότι δεν γνώριζαν εκ των προτέρων την συμμετοχή στελεχών τους στην εν λόγω συζήτηση για ένα ζήτημα μάλιστα που είναι κεντρικής πολιτικής στρατηγικής.

Το δεύτερο που ενόχλησε είναι αυτή καθαυτή η σύνθεση του πάνελ: Διονύσης Τεμπονέρας, Μανώλης Χριστοδουλάκης και Έφη Αχτσιόγλου. Τρία στελέχη στα οποία «χρεώνουν» ηγετικές φιλοδοξίες. Άλλωστε η κα Αχτσιόγλου ήταν υποψήφια για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, κόντρα στον Στέφανο Κασσελάκη, ενώ ο Διονύσης Τεμπονέρας το σκέφτονταν αρκετό καιρό. Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, ανήκει στη νέα γενιά 40άρηδων του ΠΑΣΟΚ. Έγινε γραμματέας του κόμματος επί Φώφης Γεννηματά, έχει την στήριξη «παπανδρεϊκών» στελεχών και εξελέγη βουλευτής Ανατολικής Αττικής, ενώ είχε σαρώσει και στην σταυροδοσία για την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος.

Τρίτος λόγος οργής σε ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ είναι το γεγονός ότι η συζήτηση των τριών προβεβλημένων στελεχών, έρχεται σε μια συγκυρία αρκετά «ύποπτη»: Αφενός λίγες ημέρες πριν το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ (23-25 Φεβρουαρίου), αφετέρου πριν τις ευρωεκλογές, όπου το ΠΑΣΟΚ έχει θέσει ψηλά τον πήχη, να είναι δεύτερο κόμμα διακριτά μπροστά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Έναν στόχο που με βάση τις δημοσκοπήσεις φαίνεται να τον κατακτά.

Στον ΣΥΡΙΖΑ ενοχλήθηκαν και για έναν ακόμη λόγο: Ότι στέλεχος του κόμματος συζητά με ένα στέλεχος της Νέας Αριστεράς, που διέσπασε τον ΣΥΡΙΖΑ -χωρίς να παραδώσει τις βουλευτές έδρες τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο τομεάρχης του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Παππάς (Action24) φάνηκε εχθρικός απέναντι στην εκδήλωση: «Θα είμαι στο εξωτερικό, αλλά και να ήμουν εδώ δεν θα πήγαινα», δήλωσε όταν ρωτήθηκε αν θα παραστεί στην εκδήλωση των τριών στελεχών. «Μας αφορά αυτός ο διάλογος, αλλά πρέπει να γίνει από τις συγκροτημένες πολιτικές δυνάμεις και δεν είναι κάτι που αφορά υποκλαπείσες έδρες και προσωπικές στρατηγικές», πρόσθεσε, στρέφοντας τα πυρά του εναντίον της Έφης Αχτσιόγλου, χωρίς να την κατονομάσει.

Αλλά και στο ΠΑΣΟΚ εκτιμούν ότι ήταν λάθος του κ. Χριστοδουλάκη να μετάσχει στην συγκεκριμένη εκδήλωση καθώς αυτή η συζήτηση αφορά τα δύο κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕ.ΑΡΙ «που έχουν να λύσουν τα δικά τους» και όχι το ΠΑΣΟΚ. Ορισμένοι μάλιστα θεωρούν ότι η πρωτοβουλία συνεννόησης για την εκδήλωση ανήκει κατά μείζονα λόγο στον Δ. Τεμπονέρα, δευτερευόντως στον Μ. Χριστοδουλάκη και χωρίς να έχει συμμετοχή η Έφη Αχτσιόγλου, η οποία ενημερώθηκε και αποδέχθηκε. Μάλιστα πληροφορίες αναφέρουν ότι Διονύσης Τεμπονέρας προσέγγισε την Εφημερίδα των Συντακτών, προκειμένου το φιλοΣΥΡΙΖΑ έντυπο να γίνει τυπικά η «ομπρέλα» για την εκδήλωση, κάτι που εξασφάλισε αρχικά. Ωστόσο οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι στη σύσκεψη που ακολούθησε στην ΕΦΣΥΝ, υπήρξαν αντιδράσεις λόγω της χρονικής συγκυρίας (συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ).

Πάντως, πρόσφατα, ο Νίκος Ανδρουλάκης μιλώντας στο ONE άνοιξε την πόρτα του διαλόγου με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς. «Μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι στη Νέα Αριστερά που συμμερίζονται όσα εμείς θεωρούμε κορυφαία κοινωνικά ζητήματα. Είμαστε έτοιμοι να συνομιλήσουμε μαζί τους. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι μπορεί να ασφυκτιούν μπροστά σε αυτά, που συμβαίνουν σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ» είχε τονίσει. Ωστόσο είχε σπεύσει να προσθέσει ότι «δεν πρόκειται να κάνουμε συγκόλληση κομμάτων δεν πρόκειται να κάνουμε- ούτε παζάρι, είτε κάτω είτε πάνω, στο τραπέζι», αλλά πως η κεντροαριστερά θα ανασυγκροτηθεί με όρους πολιτικούς και νέα πρόσωπα.

Στον αντίποδα, ένα αντεπιχείρημα που ακούγεται από τους συμμετέχοντες στην εκδήλωση είναι ότι οι αντιδράσεις είναι υπερβολικές και προδίδουν ανασφάλεια, καθώς δεν κινδυνεύει κανείς από έναν διάλογο ανάμεσα σε εκπροσώπους τριών κομμάτων που είναι συγγενή πολιτικά.

Το μόνο κόμμα που δεν έδειξε να επηρεάζεται, ίσως είναι η Νέα Αριστερά. Και τούτο διότι πηγές του κόμματος σημείωναν πως η «Νεα Αριστερά προσκλήθηκε στην εν λόγω εκδήλωση υπό την αιγίδα της Εφημερίδας των Συντακτών. Ανταποκριθήκαμε θετικά καθώς είμαστε πάντα ανοιχτοί στον πολιτικό διάλογο ιδίως όταν αφορά το μέλλον του ευρύτερου χώρου».

Για να προσθέσουν με νόημα πως «η συγκρότηση της Νέας Αριστεράς άλλωστε έγινε αναγνωρίζοντας το κενό εκπροσώπησης των κοινωνικών δυνάμεων που πλήττονται από την πολιτική της δεξιάς κυβέρνησης Μητσοτάκη».

Ενδεικτικό της έντασης που επικρατεί στα επιτελεί είναι ότι κυκλοφόρησαν πληροφορίες που θέλουν να ακυρώνεται η εκδήλωση. Ωστόσο – παρότι ασκούνται παρασκηνιακά, έμμεσες πιέσεις – κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να επιτυγχάνεται, τουλάχιστον προς το παρόν.

iefimerida.gr

Η Τουρκία έπιασε ΤΑΒΑΝΙ. Σύγκριση πληθυσμού

0
Η Τουρκική Στατιστική Υπηρεσία ανακοίνωσε στοιχεία σχετικά με τον πληθυσμό της γειτονικής χώρας.
Έτσι, και κάνοντας μια σύγκριση με την Ελλάδα, στις 31 Δεκεμβρίου 2023:
Στην Τουρκία, αυξήθηκε ο πληθυσμός κατά 93.000 άτομα
Στην Ελλάδα ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 47.645 άτομα
Ο συνολικός πληθυσμός της Τουρκίας ανέρχεται σε 85.372.000
Της Ελλάδας σε 10.413.982
Μόνο η Κωνσταντινούπολη έχει 15.655.000. Ο πληθυσμός της σε σχέση με το 22 μειώθηκε κατά 252.000 άτομα.
Το ποσοστό των ανδρών στον πληθυσμό της Τουρκίας είναι 50,1% και των γυναικών 49,9%. Ομοφυλόφιλοι δεν είναι δηλωμένοι.
Στην Ελλάδα το ποσοστό των ανδρών είναι 48,8% και των γυναικών 51,2%.
Στην Τουρκία δηλαδή οι άνδρες είναι περισσότεροι από τις γυναίκες.
Στην Ελλάδα το αντίστροφο.
Στην Τουρκία, ο πληθυσμός από 0-14 χρονών είναι το 21,4%, του συνολικού πληθυσμού, δηλαδή, 18.269.608
Στην Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό είναι 13,4% δηλαδή 1.395.473
Το ενδιαφέρον είναι ότι στην Τουρκία ο ρυθμός αύξησης έπεσε από 7,1 τοις χιλίοις το 2022 σε 1,1 τοις χιλίοις το 2023.
Οι αναλυτές εκτιμούν ότι η Τουρκία έπιασε ταβάνι. Δεν θα αυξηθεί ο πληθυσμός της περισσότερο από 85 εκατομμύρια.
Οπότε στην Αθήνα αναστέναξαν με ανακούφιση!!!

Οι τρεις λόγοι που η Αθήνα εμπλέκεται στην Ερυθρά θάλασσα

1

06.02.202407:40
Αγγελος Κωβαίος

Τα νέα δεδομένα στο τρίγωνο Αθήνας – Αγκυρας – Ουάσιγκτον, η Ερυθρά θάλασσα και η επιλογή της κυβέρνησης για ενεργότερη συμμετοχή σε συμμαχικές επιχειρήσεις της Δύσης και του ΝΑΤΟ
Ως η αρχή μιας νέας περιόδου στο γεωπολιτικό παίγνιο της ΝΑ Ευρώπης και της Μεσογείου και πάντως επ’ ουδενί ως μια οριστική διευθέτηση της ελληνοτουρκικής σχέσης αξιολογούνται οι ταυτόχρονες εξοπλιστικές συμφωνίες της ελληνικής και της τουρκικής κυβέρνησης με τις ΗΠΑ για την προμήθεια μαχητικών F-35 και φρεγατών αφενός και μαχητικών F-16 αφετέρου.

Η στρατηγική  επιλογή
Από την κυβέρνηση αυτές οι συμφωνίες αντιμετωπίζονται ως μια επισφράγιση της στρατηγικής επιλογής των τελευταίων ετών για ουσιαστική πρόσδεση στο άρμα των ΗΠΑ. Κάτι που όμως εκδηλώνεται πλέον και μέσω του νέου δόγματος το οποίο εμφανίζεται να έχει υιοθετήσει η κυβέρνηση για ενεργότερη στρατιωτική συμμετοχή σε συμμαχικές επιχειρήσεις της Δύσης και του ΝΑΤΟ, με αρχή τις «Ασπίδες», για την επιτήρηση και φύλαξη των θαλασσίων περασμάτων απέναντι στη δράση των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα. Παράλληλα όμως η ελληνική κυβέρνηση έχει επιλέξει έναν πιο ενεργό ρόλο σε αυτό το πεδίο για μία σειρά λόγους. Οι κυριότεροι από αυτούς είναι:

Η έμπρακτη επίδειξη της διάθεσης για πιο ουσιαστική παρουσία στους σχεδιασμούς και τις δράσεις των συμμαχικών οργανισμών, ειδικά λόγω και του εκ των πραγμάτων αναβαθμισμένου στρατηγικού ρόλου της Τουρκίας.

Η ανάδειξη της παραμέτρου της ελληνικής ναυτιλίας και της δέσμευσης της χώρας στην προάσπιση του ρόλου και της βαρύτητάς της ως προς την ομαλή διενέργεια του παγκόσμιου εμπορίου και

Η πραγματική ανησυχία για τις καταστροφικές επιπτώσεις που θα έχει η διακοπή των θαλάσσιων μεταφορών και εμπορικών συναλλαγών μέσω της διώρυγας του Σουέζ στην άνοδο του κόστους και τις εκρηκτικές αυξήσεις των τιμών των εμπορευμάτων και των καυσίμων.

Οι κρίσιμες λεπτομέρειες
Ωστόσο, διπλωματικές πηγές και στρατιωτικοί αναλυτές εφιστούν την προσοχή σε κάποια στοιχεία. Μεταξύ των άλλων επισημαίνουν ότι η αναβαθμισμένη ελληνοαμερικανική συνεργασία δεν εξελίσσεται ούτε ερήμην ούτε και σε βάρος της Τουρκίας. Και σημειώνουν ως προς αυτό ότι σχεδόν αμέσως αναθερμάνθηκε και η συζήτηση για την προμήθεια F-35 και από την Τουρκία. Αξιολογούν υπό αυτό το πρίσμα οι ίδιες πηγές το στοιχείο ότι η αμερικανοτουρκική ένταση των προηγούμενων μηνών έχει υποχωρήσει σε αξιοσημείωτο βαθμό, καθώς και ότι ο τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν πρόκειται στο αμέσως προσεχές διάστημα να έχει συναντήσεις με τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν καθώς και με τον πρόεδρο της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι.

Η ελληνική κυβέρνηση κατά προφανή, αναμενόμενο και, μέχρις ενός σημείου, θεμιτό τρόπο προβάλλει την αναβαθμισμένη στρατιωτική συνεργασία με τις ΗΠΑ ως επίτευγμα και επιστέγασμα μιας πολιτικής που χαράχτηκε και υπηρετήθηκε πιστά τα προηγούμενα χρόνια.

Παρά ταύτα, στην Ουάσιγκτον και σε άλλες δυτικές πρωτεύουσες δεν υποβαθμίζεται μια άλλη παράμετρος. Αυτή εντοπίζεται στη νέα φάση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, η οποία έχει περάσει σε ένα πολύ διαφορετικό στάδιο από εκείνο της έντασης και της όξυνσης των προηγούμενων μηνών και ειδικά στις πρώτες φάσεις του νέου αραβοϊσραηλινού πολέμου.

Το Βήμα

ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΕΙ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ.- ΠΩΣ ΕΠΗΡΕΑΖΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

0

Stratfor: Πώς θέλει να υλοποιήσει ο Ερντογάν το όραμα της «μεγάλης Τουρκίας»

Η (τελευταία;) θητεία αναμένεται να αφιερωθεί στην προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας «Οθωμανικής Αυτοκρατορίας». Γιατί η συγκυρία τον βοηθά, πώς επηρεάζονται Κύπρος και Ελλάδα. Ο ρόλος της Συρίας. Ο κίνδυνος του λάθους.

Πέντε χρόνια είναι πολύς χρόνος για έναν πολιτικό ηγέτη. Αλλά για ένα έθνος-κράτος όπως η Τουρκία, όπου η πρόοδος μετριέται με όρους δεκαετιών, είναι μόλις μία στιγμή. Μετά την επανεκλογή του στις 28 Μαΐου, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αναμετράται με τον στόχο να καταστήσει την επόμενη (και πιθανώς τελευταία) θητεία του —η οποία λήγει το 2028— ένα καθοριστικό κεφάλαιο στην εν εξελίξει μετατροπή της Τουρκίας σε μια ανεξάρτητη μεγάλη δύναμη.Τα επόμενα πέντε χρόνια είναι βέβαιο ότι ο Ερντογάν θα προχωρήσει κατά καιρούς σε στρατιωτικές επεμβάσεις, όπως ακριβώς έκανε από τότε που ανέλαβε την εξουσία, το 2002. Αν ενδιαφέρεται να αφήσει κληρονομιά διαρκείας, δεν αποκλείεται να μπει στον πειρασμό να ακολουθήσει βήματα χωρών όπως το Ισραήλ, η Ινδία και η Ρωσία, οι οποίες έχουν κατηγορηθεί -λιγότερο ή περισσότερο- ότι επέκτειναν δια της βίας την επιρροή και την ισχύ τους, παραβιάζοντας το μεταπολεμικό αξίωμα της εδαφικής ακεραιότητας και μη αλλαγής συνόρων.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι το πιο κραυγαλέο παράδειγμα επεκτατισμού. Αλλά οι ενέργειες του Ισραήλ και της Ινδίας στα παλαιστινιακά εδάφη και στο Κασμίρ αντίστοιχα προσφέρουν μια ιδέα για την ποικιλία των τρόπων με τους οποίους θα μπορούσε να δράσει η Τουρκία. Ο Ερντογάν θα μπορούσε, για παράδειγμα, να προβεί σε επιθετικές ενέργειες στη θάλασσα για να επεκτείνει τις διεκδικήσεις της Τουρκίας, να εγκαταστήσει δημοκρατίες μαριονέτες στη μεθόριο με τη Συρία ή ακόμη και να προσπαθήσει μια μονομερή προσάρτηση στην Κύπρο. Όμως, όλες αυτές οι ενέργειες θα απαιτούσαν προσεκτικό χρονοδιάγραμμα, ώστε να μη γυρίσουν μπούμερανγκ υπονομεύοντας τη φιλοδοξία του Ερντογάν να τον θυμούνται ως τον πρόεδρο που οδήγησε την Τουρκία στην πορεία να ξαναγίνει μεγάλη δύναμη.

Η οπτική Ερντογάν για τη μεγάλη Τουρκία

Όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Ερντογάν, το 2002, η Τουρκία ζούσε ακόμα στη σκιά των εταίρων της στο ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα των ΗΠΑ. Όμως ο Ερντογάν και το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) άρχισαν γρήγορα να διεκδικούν την ανεξαρτησία της χώρας από τη συμμαχία.

Σε μια πρώτη κίνηση το 2003, το τουρκικό κοινοβούλιο μπλόκαρε την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ από αμερικανικές βάσεις στην Τουρκία. Η κίνηση γέννησε δυσπιστία μεταξύ Ουάσιγκτον και Άγκυρας — και η μνησικακία εδραιώθηκε με τα χρόνια, καθώς η Τουρκία άρχισε να χρησιμοποιεί τη στρατιωτική της δύναμη και το πολιτικό της κεφάλαιο για να αναδιαμορφώσει τη διεθνή φήμη της, από κοσμικό κράτος με τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ σε πρωτοϊσλαμιστικό, πρόθυμο να επέμβει σε συγκρούσεις κοντά ή και πιο μακριά, ανεξάρτητα από τη διεθνή κυρίαρχη γνώμη. Η Τουρκία δεν εγκατέλειψε το ΝΑΤΟ, ούτε το ΝΑΤΟ εγκατέλειψε την Τουρκία. Αλλά ο Ερντογάν είχε αποφασίσει πως η Τουρκία πρέπει να κοιτάξει τα δικά της συμφέροντα, μερικές φορές επιθετικά, κάτι που δεν έκανε το ΝΑΤΟ.

Ο Ερντογάν ανέλαβε την εξουσία όταν σήμαινε η αρχή του τέλους για το μεταψυχροπολεμικό μονοπολικό momentum της αμερικανικής κυριαρχίας. Ακόμη και τότε, ο Ερντογάν δεν έβλεπε τον κόσμο με όρους «τέλους της ιστορίας», κατά Φράνσις Φουκουγιάμα, και επικράτησης του φιλελεύθερου δημοκρατικού καπιταλισμού, αλλά ως εφαλτήριο για ιστορικές δυνάμεις και ιδεολογίες προκειμένου προοπτικά να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους, ύστερα από σχεδόν έναν αιώνα καταστολής από τους παγκόσμιους πολέμους και τις ιδεολογικές διαμάχες του 20ού αιώνα. Η Τουρκία θα έμοιαζε γεωπολιτικά περισσότερο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία: μια μεγάλη δύναμη που, αν χρειαζόταν, θα επιδίωκε μονομερώς και επιθετικά το εθνικό συμφέρον της.

Δεν φαίνεται ότι η επόμενη θητεία Ερντογάν θα αλλάξει αυτή την προσέγγιση. Η Τουρκία δεν θέλει να είναι μέρος της Ανατολής ή της Δύσης, ή αναγκαστικά μέρος του ισλαμικού κόσμου (εκτός αν είναι ηγέτιδα δύναμη). Θέλει να είναι η Turkiye, βάσει της επίσημης αλλαγής ονομασίας του 2021. Όπως το βλέπει ο Ερντογάν, η Τουρκία είναι μια μεγάλη δύναμη από μόνη της, με ηγετικό ρόλο στη Μέση Ανατολή, το Ισλάμ, τη Μεσόγειο, τη Μαύρη Θάλασσα, την Κεντρική Ασία, ακόμη και μέχρι την Αφρική. Και πιστεύει ότι τα επόμενα χρόνια θα καθορίζει τις πολιτικές του όλο και περισσότερο με στάτους μεγάλης δύναμης, ακόμη και οδηγώντας σε προσαρτήσεις εδαφών.

Ο Ερντογάν στην εποχή των προσαρτήσεων

Ιστορικά, πρωταρχικό χαρακτηριστικό των μεγάλων δυνάμεων είναι ο εδαφικός επεκτατισμός. Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα, ούτε χτίστηκε με ειρηνικές εκλογές. Ωστόσο, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο επεκτατισμός έγινε ταμπού (σε μεγάλο βαθμό αντικαταστάθηκε με ιδεολογικό επεκτατισμό, μέσω θεσμών όπως το Σύμφωνο της Βαρσοβίας). Οι υπερδυνάμεις ανησυχούσαν ότι κράτη που θα προσπαθούσαν να κατακτήσουν το ένα το άλλο θα μπορούσαν να οδηγήσουν σ’ έναν καταστροφικό Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αλλά σήμερα αυτό το ταμπού έχει αποδυναμωθεί. Το Ισραήλ, η Ινδία και η Ρωσία τα τελευταία χρόνια έχουν προσαρτήσει εδάφη, επίσημα ή ανεπίσημα, με διάφορους βαθμούς επιτυχίας ή αποτυχίας, χωρίς να πυροδοτηθεί πυρηνικό ολοκαύτωμα ή διηπειρωτικές εχθροπραξίες. Και το έκαναν για να αναδιαμορφώσουν τα κοντινά τους εξωτερικά περιβάλλοντα και να εκπληρώσουν ιδεολογικές επιταγές. Για παράδειγμα, ο στρατηγικός φόβος της Ρωσίας για στρατιωτική περικύκλωσή της από τη Δύση επικαλύπτεται με τη ρωσοκεντρική κοσμοθεωρία που αρνείται την ουκρανική εθνικότητα.

Η Τουρκία έχει παρόμοια κίνητρα για να αναδιαμορφώσει στρατηγικά το περιβάλλον της και να εκπληρώσει την ιδεολογία της στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Συρία και τη Βόρεια Κύπρο. Και αν η παγκόσμια τάξη συνεχίσει να γίνεται πιο πολυπολική και ασταθής τα επόμενα πέντε χρόνια, ο Ερντογάν μπορεί να έχει την ευκαιρία να δράσει.

Ο θαλάσσιος επεκτατισμός της Τουρκίας βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη με την πολιτική της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας», η οποία προβλέπει την επέκταση των τουρκικών εδαφικών διεκδικήσεων σε διεθνώς αναγνωρισμένα ελληνικά και κυπριακά ύδατα. Η Τουρκία χρησιμοποίησε πλοία-γεωτρύπανα αλλά και πλοία του πολεμικού ναυτικού για να προωθήσει τις διεκδικήσεις της, προκαλώντας κραυγές διαμαρτυρίας από τη Δύση (και σχεδόν αψιμαχίες με ελληνικά πολεμικά πλοία). Κατά τη διάρκεια της επόμενης θητείας της, η κυβέρνηση Ερντογάν πιθανότατα θα αποπειραθεί να εδραιώσει περαιτέρω τις τουρκικές διεκδικήσεις για την περιοχή – στοιχηματίζοντας ότι η Δύση, που τώρα επικεντρώνεται στον πόλεμο στην Ουκρανία, δεν είναι σε πραγματική θέση να επιβάλει ουσιαστικές κυρώσεις ή να εμποδίσει τέτοιο επεκτατισμό. Οι περιστασιακές γεωτρήσεις, που προστατεύονται από το τουρκικό ναυτικό, θα μπορούσαν επίσης να γίνουν μόνιμες.

Η περίπτωση της Συρίας

Η Συρία παρουσιάζει επίσης ευκαιρίες δόξας για τον Ερντογάν. Εδώ, η Τουρκία επιδιώκει τόσο να αποτρέψει την εμφάνιση ενός κουρδικού κράτους που θα μπορούσε κάποτε να απειλήσει την εδαφική ακεραιότητα της ίδιας της Τουρκίας όσο και να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς τα εκατομμύρια Σύρους που διέφυγαν από τον εμφύλιο.

Θεωρητικά, και οι δύο στόχοι θα μπορούσαν να επιτευχθούν μέσω της συμφιλίωσης με τη Δαμασκό, καθώς ο Σύρος πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ υπόσχεται να επιτρέψει στους πρόσφυγες να επιστρέψουν και να εμποδίσει τις κουρδικές επιθέσεις από τη Συρία. Αλλά αυτό μπορεί να αποδειχθεί πολύ δύσκολο να το χειριστεί το πολιτικό σύστημα του Άσαντ, καθώς ο ολοκληρωτισμός του ενδεχομένως θα αποσταθεροποιηθεί από τέτοιες υποσχέσεις.

Αυτό το αδιέξοδο οδήγησε την Τουρκία να δημιουργήσει τις δικές της μόνιμες ουδέτερες ζώνες, χτίζοντας τουρκικά σχολεία, νοσοκομεία και πανεπιστήμια στη βόρεια Συρία, ως δομικά στοιχεία μιας πολιτισμικής, αν όχι πολιτικής προσάρτησης. Η Τουρκία δεν θα προσαρτούσε επισήμως τα συριακά εδάφη. Αντίθετα, θα μπορούσε να επαναλάβει το μοντέλο των κατεχόμενων της Κύπρου, δημιουργώντας κρατίδια-μαριονέτες ή αυτόνομες ζώνες κατά μήκος των συνόρων Συρίας-Τουρκίας.

Όμως, πάνω απ’ όλα αυτά θα βρίσκεται ο πειρασμός της προσάρτησης της Κύπρου, κάτι που θα συνεπαγόταν θρίαμβο για τους σκληροπυρηνικούς εθνικιστές που αποτελούν την πολιτική και ιδεολογική βάση του Ερντογάν. Ο άμεσος έλεγχος των Κατεχόμενων θα παγιώσει επίσης τις τουρκικές αξιώσεις για κοιτάσματα φυσικού αερίου στα ύδατα που περιβάλλουν το νησί.

Οι σύμμαχοι παραμένουν επιφυλακτικοί αναφορικά με τις τουρκικές προθέσεις στην Κύπρο. Μόλις πέρυσι, ο Αμερικανός γερουσιαστής Ρόμπερτ Μενέντεζ,  σημαντικός επικριτής των πιθανών πωλήσεων F-16 στην Τουρκία, κατηγορούσε τον Ερντογάν ότι σκοπός του ήταν τελικά να προσαρτήσει το βόρειο μισό του νησιού. Μια κίνηση προσάρτησης θα οδηγούσε σχεδόν σίγουρα σε διπλωματική κρίση με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, καταστρέφοντας τις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση. Πιθανότατα θα προμήνυε επίσης σημαντικές κυρώσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ κατά της Άγκυρας, που θα κινδύνευαν να κλονίσουν περαιτέρω την ήδη εύθραυστη οικονομία και το νόμισμα της Τουρκίας.

Οι ανησυχίες για μεγάλη στρατιωτική κλιμάκωση στην Κύπρο και οι επακόλουθες διπλωματικές και οικονομικές επιπτώσεις έχουν μέχρι στιγμής συγκρατήσει την Τουρκία.

Αλλά η Άγκυρα μπορεί να μπει στον πειρασμό να πραγματοποιήσει μια προσάρτηση εάν η διεθνής κατάσταση αποσταθεροποιηθεί αρκετά ώστε να μην απειλείται η Τουρκία από τέτοιες επιπτώσεις.

Η Κύπρος κατέχει ιδιαίτερη θέση στην τουρκική εθνικιστική ιδεολογία. Από την οθωμανική εποχή, ο εθνοτικά τουρκικός πληθυσμός της μοιράζεται το νησί με τους Έλληνες, τον κύριο αντίπαλο της Τουρκίας. Την εισβολή του 1974 κινητοποίησε το σχέδιο της Τουρκίας να αποτρέψει την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Τα επόμενα χρόνια θα φέρουν σίγουρα και νέες γεωπολιτικές κρίσεις, μερικές από τις οποίες μπορεί να επαυξήσουν τη στρατηγική αξία της Τουρκίας για τη Δύση και, ακολούθως, να μειώσουν την προθυμία των ΗΠΑ και της Ευρώπης να επιβάλουν κυρώσεις σε μια αναθεωρητική Τουρκία που θα προσαρτούσε τη Βόρεια Κύπρο.

Μια οξυμμένη αντιπαράθεση ΗΠΑ-Κίνας για την Ταϊβάν, για παράδειγμα, θα μπορούσε να κάνει τη Δύση πιο διστακτική ως προς την απομόνωση της Τουρκίας, καθώς η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της προσπαθούν να αποκόψουν το Πεκίνο από τους εμπορικούς και αμυντικούς εταίρους του. Αν η Ρωσία πάρει στρατιωτικά το πάνω χέρι στην Ουκρανία, ίσως υπάρξει παρόμοιο αποτέλεσμα. Και άλλα απρόβλεπτα γεγονότα θα μπορούσαν να αυξήσουν τη στρατηγική αξία της Τουρκίας, επιτρέποντας στην Άγκυρα να ξεπεράσει τους διεθνείς περιορισμούς ώστε να εκπληρώσει τον στόχο της να ξαναγίνει μεγάλη δύναμη.

Κίνδυνος παρανόησης

Ωστόσο, η Τουρκία δεν αποκλείεται να μη διαβάζει σωστά τα πράγματα. Η ικανότητά της να επεκταθεί αυξάνεται όσο οι βασικοί δυτικοί σύμμαχοί της δεν μπορούν ή δεν θέλουν να επιβάλουν κυρώσεις στην Άγκυρα. Επεκτείνεται επίσης όσο άλλες μεγάλες δυνάμεις (όπως η Ρωσία και η Κίνα) και περιφερειακές δυνάμεις (όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) αντισταθμίζουν την πιθανή οικονομική ή/και στρατιωτική πίεση. Ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων τη βοηθά εν μέρει, καθώς χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα ανταγωνίζονται για επιρροή στην Τουρκία.

Αλλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων θα συνεχίσει να αναπτύσσεται με τρόπο που να ωφελεί την Τουρκία τα επόμενα πέντε χρόνια. Η αποκλιμάκωση παραμένει πιθανή εκδοχή τόσο στον πόλεμο της Ουκρανία όσο και στον ανταγωνισμό ΗΠΑ-Κίνας, με αποτέλεσμα ΕΕ, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ να στραφούν περισσότερο στην αντιμετώπιση του επεκτατισμού ενός συμμάχου, όπως η Τουρκία.

Ακόμη και με μια πιο διαφοροποιημένη οικονομία, η Τουρκία θα είναι ευάλωτη στις κυρώσεις της Δύσης και ειδικά των ΗΠΑ την επόμενη πενταετία. Και θα παραμείνει εξαρτημένη από τον δυτικό στρατιωτικό εξοπλισμό πολύ μετά το 2028, κάτι που σημαίνει ότι μια δυτική αποκοπή τέτοιων αγαθών θα επηρέαζε γρήγορα τη στρατιωτική ετοιμότητά της, τη στιγμή που θα προσπαθεί να αναδιαμορφώσει δυναμικά την επιρροή και τα σύνορά της.

Επιπλέον, οποιαδήποτε επεκτατική κίνηση θα έκρυβε τον κίνδυνο να παρασυρθεί η χώρα σε μια ανεπιθύμητη σύγκρουση. Εάν η Τουρκία ξεπεράσει τα όρια και πιέσει πολύ και γρήγορα, θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπη με έναν πόλεμο στην Κύπρο, μια νέα σύγκρουση Συρίας-Ιράν-Ρωσίας, επικίνδυνες στρατιωτικές αποστολές στη Λιβύη ή ακόμη και πιθανές ναυτικές αψιμαχίες με την Κύπρο ή την Ελλάδα, σύμμαχο στο ΝΑΤΟ. Η Τουρκία θα μπορούσε επίσης να ωθηθεί ξανά σε αντιπαράθεση με τον αραβικό κόσμο. Ακόμη και το Κατάρ, βασικός και συνεπής οικονομικός υποστηρικτής της που ευνοεί τη διπλωματία και την αποκλιμάκωση, μπορεί να αναγκαστεί να αποστασιοποιηθεί εάν η Τουρκία προσαρτήσει επισήμως εδάφη από ένα αραβικό κράτος, όπως η Συρία.

Επιπλέον υπάρχει και η εσωτερική πολιτική. Ένας αντιδημοφιλής πόλεμος ενδεχομένως θα έδινε πλεονέκτημα στην αντιπολίτευση. Ή μπορεί ο Ερντογάν να αναγκαστεί να υποχωρήσει από τον επεκτατισμό του αν υπάρξει ταπεινωτική τροπή των γεγονότων, προκαλώντας σχίσμα στη συμμαχία του με τους υπερεθνικιστές. Ακόμη και οι προειδοποιήσεις για κυρώσεις αρκούν για να καταρρεύσει η ήδη εύθραυστη λίρα και να επέλθει αρκετά βαθιά οικονομική ύφεση, που ασφαλώς θα ανέτρεπε τα σχέδια του Ερντογάν για την Τουρκία μετά το 2028 (είτε περιλαμβάνουν τον διορισμό διαδόχου, είτε νέα θητεία για τον ίδιο).

Παρά τους κινδύνους αυτούς, ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του σκέφτονται πέρα από τον αντίκτυπο των κυρώσεων και του διπλωματικού αποκλεισμού. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι θα εγκαταλείψει τον παρεμβατισμό στη νέα θητεία του. Αλλά το πόσο μακριά θα φτάσει θα εξαρτηθεί από το πόσες ευκαιρίες για επέκταση θα εμφανιστούν τα επόμενα πέντε χρόνια.

Δημοσιεύθηκε: 17 Ιουνίου 2023 – 08:07

www.euro2day.gr

Ο ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΣ

18
του Παντελή Σαββίδη
Υπάρχουν ορισμένες ειδήσεις στρατιωτικού περιεχομένου που προκαλούν αίσθηση και αφορούν και στην Ελλάδα.
1.-Βρετανικό αντιτορπιλικό στην Ερυθρά Θάλασσα δεν μπορεί να εγκαταστήσει τις υποδομές για εκτόξευση πυραύλων, λόγω έλλειψης πόρων και στη θέση τους εγκατέστησε γυμναστήριο για τους ναύτες. Τα βρετανικά πλοία τα οποία συμμετέχουν στην επιχείρηση κατά των Χούθι, κρύβονται πίσω από τα αμερικανικά για να προστατευθούν.
2.- Το βρετανικό αεροπλανοφόρο HMS Queen Elizabeth ανακοίνωσε ότι δεν θα συμμετάσχει στη προγραμματισμένη άσκηση του ΝΑΤΟ λόγω μηχανικής βλάβης.
3.- Οι βρετανικές ένοπλες δυνάμεις δεν είναι έτοιμες για πολεμικές επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας, εκτιμά η Επιτροπή Αμυντικών Υποθέσεων του Κοινοβουλίου. Η κυβέρνηση δεν θα επιτύχει ποτέ στρατιωτική ή πολεμική ετοιμότητα χωρίς ακμάζουσα βιομηχανική βάση και χωρίς μία προσφορά που να μπορεί να προσελκύσει, να αναπτύξει και να διατηρήσει αρκετό προσωπικό εξειδικευμένο για να αντιμετωπίσει τις αυξανόμενες και εξελισσόμενες στρατιωτικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε ως έθνος»
4.- Τζέικ Σάλιβαν, Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας ΗΠΑ: Οι ΗΠΑ δεν αποκλείουν επίθεση στο Ιράν.
5.-Ενώ οι ΗΠΑ αναχαίτιζαν πυραύλους των Χούθι μερικά λεπτά πριν πλήξουν τον στόχο τους, τις τελευταίες ημέρες ο χρόνος αναχαίτισης περιορίσθηκε σε 4 δευτερόλεπτα.
Αυτό είναι ένα στοιχειώδες περίγραμμα από το οποίο μπορείτε να αντιληφθείτε το περιβάλλον στο οποίο θα σταλεί η φρεγάτα Ύδρα (συγκροτημένη μετά από κανιβαλισμό οτιδήποτε διαθέτει το ναυτικό) στην Ερυθρά Θάλασσα.
Βεβαίως, η φρεγάτα θα συμμετάσχει σε αποστολή της Ε.Ε. και όχι των ΗΠΑ. Υπάρχει μια διαφορά στης αποστολές. Η υπό την ηγεσία των ΗΠΑ χτυπά τους Χούθι μέσα στο έδαφος της Υεμένης. Της Ε.Ε. θα επιδιώξει αμυντική προστασία των πλοίων. Δεν θα επιτεθεί, δηλαδή, στο έδαφος της Υεμένης αλλά θα προστατεύει τα πλοία που διέρχονται από την Ερυθρά. Το ερώτημα είναι πως θα τα προστατεύει;
Οι πιθανές περιπτώσεις είναι δύο. Με κομάντος που θα αντιμετωπίζουν προσπάθειες των Χούθι να επιβιβαστούν και να καταλάβουν πλοίο. Κάτι που μπορεί να υποθέσει κανείς πως με μεγάλο ρίσκο θα είναι πιθανό να το πετύχει η αποστολή. Η δεύτερη, αποκρούοντας τους πυραύλους των Χούθι. Η ελληνική φρεγάτα, από όσα λίγα γνωρίζω, δεν έχει τέτοιες δυνατότητες. Οι βρετανοί στην ανάλογη περίπτωση της συμμετοχής τους στην αμερικανική επιχείρηση δεν έχουν χρήματα να τοποθετήσουν τα αντιπυραυλικά συστήματα. Στη θέση τους έβαλαν γυμναστήριο. Θα τα καταφέρουν οι άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις; Ή θα κρύβονται πίσω από τους Αμερικανούς;
Αλλά το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι αυτό. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι λόγω της ιστορίας απολαμβάνει μιας εκτίμησης στην περιοχή την οποία ο Μητσοτάκης διαλύει με την μονομερή πολιτική του. Η Ελλάδα θα μπορούσε να διαδραματίσει έναν ρόλο. Αλλά όχι προβολής σκληρής ισχύος την οποία δεν διαθέτει σε τέτοιο περιβάλλον. (Το να είσαι παρών και να κρύβεσαι πίσω από τους Αμερικανούς δεν προβάλεις σκληρή ισχύ. Ούτε σε τιμά).
Ο ρόλος της Ελλάδας που θα ωφελούσε όλους (ΗΠΑ, Ισραήλ, Ιράν, Παλαιστινίους κα) θα ήταν μια υψηλού επιπέδου διαμεσολάβηση στο όνομα του πολιτισμού και των ανθρωπιστικών αξιών. Στον βούρκο που έχουν μπλέξει όλοι θα το χρειαστούν το επόμενο διάστημα.
Αλλά ένας τέτοιος ρόλος απαιτεί υψηλές ικανότητες που η αθηναϊκή ολιγαρχία δεν διαθέτει.
Γι αυτό, προκειμένου να προκαλέσουν μεγαλύτερο κακό, ας καθίσουν στα αυγά τους.
Ας κλωσήσουν τα παράγωγα της διαφθοράς τους.
Στη φωτογραφία, το γυμναστήριο σε βρετανικό πλοίο στην Ερυθρά