Αρχική Blog Σελίδα 1375

Ε.Σ.Υ για “GUINNESS”

12
του Βούλη Γεδεών*
Χαιρετίζω μιά ακόμη παγκόσμια ελληνική πρωτοτυπία.
Ο αρμόδιος της υγείας υπουργός, εις το πλησίον “Παπαγεωργίου”… μετά φανών και λαμπάδων εγκαινιάζει, εγκωμιάζοντας ώς ιστορικό το γεγονός, κάτι που ουδείς άλλος παγκοσμίως ετόλμησε.
Εγκαινιάζει ουχί “κτήριο”, μηδέ “σταθμό του μετρό” ούτε καν “μακέτα”, αλλά…
“ΜΙΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΠΕΡΙΛΑΜΠΡΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ”… στο συμπαθές ΕΣΥ.
Το να αποδέχεσαι μια αποτυχία, θα το δεχόμουν να το πώ ακόμη και “γενναιότητα”.
Το να την εγκωμιάζεις όμως, εγκαινιάζοντάς την, με σύσσωμη την ηγεσία του σχετικού υπουργείου, ειλικρινά με ξεπερνά… και εγώ ως λεξιπλάστης και χειριστής της ελληνικής γλώσσης, ομολογώ ότι στο παρόν κείμενο, αδυνατώ να περιγράψω… στα “ευγενή ελληνικά”… αυτή την πρωτοτυπία.
Και εξηγούμαι:
-Το σύστημα ασφάλισης είναι αυστηρά υποχρεωτικό, δηλαδή (θές δε θές)… Μονοπωλιακό.
-5 λεπτά ανασφάλιστης εργασίας επισείει πρόστιμο 10.500 ευρώ.
-Το κόστος, της με το “ζόρι” και χωρίς άλλη επιλογή ασφάλισης (ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό, είναι περίπου το 40% του μισθού, επι 14 μήνες).
-Αυτό το πληρώνει υποχρεωτικά και αυστηρά στην ώρα του, ο έργαζόμενος και ο εργοδότης, ομού.
-Μέχρι τώρα λοιπόν και επι σειρά ετών και κυβερνήσεων, πήγαινε ο “υποτίθεται ασφαλισμένος” να κάνει μια εγχείρηση και περίμενε από 5 μεχρι και 20 μήνες.
-Μια δεν είχε αναισθησιολόγους.
-Μιά δεν είχε γιατρούς και
-Μια δεν είχαν υλικά…
-Άρα… σιωπηλά όλοι μας… “νοήμονες όντες”… είχαμε βροντερό-σιωπηλά, αποδεχθεί ότι το σύστημα… (άλλοι το λέγαμε “απέτυχε”.. Άλλοι το λέγαμε “χαριν του κεφαλαίου)… αλλά αμφότεροι το λουζόμασταν.
-Πήγαιναν λοιπόν όσοι ηδύναντο, ιδιωτικά… πλήρωναν έκαναν την εγχείρηση και τελείωνε η δουλειά.
-Δηλαδή διαχρονικά είχαμε Κράτος και Πολίτες, σιωπηλά αποδεχθεί την παταγώδη “αποτυχία του συστήματος”, που ο εγκωμιάζων υπουργός προΐσταται.
Ε! Από χθες αυτό εξελίχθηκε…
Εύγε μας Έλληνες!
-Κάναμε άλμα λογικής… είπαμε σε κλίμα εορταστικό στον πολίτη:
-Πολίτη μην ανησυχείς… Τα ασφάλιστρα σου, δεν στα πειράζουμε, αυτά υποχρεωτικά και αυστηρά θα…
“Στα Παίρνουμε”.
-Τώρα αν “εσύ” θες και εγχείρηση… Εεε! Θα σου την κάνουμε την χάρη. Θα έρθεις απόγευμα να μας πληρώσεις extra το χειρουργείο… και θα είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.
-Και εμείς θα “στα παίρνουμε”.
-Και εσύ θα είσαι “ασφαλισμένος”.
-Και οι γιατροί επιτέλους “θα πληρώνονται”.
-Αλλά, το κυριότερο… η ζωή σου σώθηκε!
-Έλα τώρα “Πολίτη” αυτό, όχι (ώς έως τώρα) να το αποδεχθείς μόνο, αλλά να “το γιορτάσουμε”… ήδη μερικοί το γιόρτασαν…
Αγαπητοί μου φίλοι…
Δεν με εκπλήσσει καθόλου το σκεπτικό…
-Έχω ζήσει και χειρότερα…
Εκεί που μένω “Ενεός” είναι ότι την αποτυχία του, ο αρμόδιος υπουργός την διατυμπάνισε, την εγκωμίασε, την εξυμνησε, και αφού την εγκαινίασε κιόλας, βαρυγδούπως την ονόμασε…
“ΤΟΜΗ στο ΕΣΥ”.
Αύριο κιόλας πάω Απόγευμα… Πληρώνω… και ώς Υπερήφανος Έλλην… απαιτώ “με τα λεφτά μου”, οικειοθελή…
“Λοβοτομή στό ΕΓΩ!”.
Μπαρντόν…
*Ο ΒΟΥΛΗΣ ΓΕΔΕΩΝ είναι επιχειρηματίας.
Το κείμενο έχει αναρτηθεί στη σελίδα του στο fb

«Η Τουρκία θα αλλάξει τις στρατηγικές ισορροπίες στη γεωπολιτική της περιοχής»

1

Μάρτιος 18, 2024. Ελλάδα.

Ο Πρόεδρος του Ευρασιατικού Κέντρου Στρατηγικών Μελετών, ειδικός σε θέματα τρομοκρατίας και ασφάλειας Δρ. Εράι Γκιούτσλουερ έκανε σημαντικές δηλώσεις στην εφημερίδα Star για την ιστορική πτήση του τουρκικού μαχητικού αεροσκάφους KAAN 5ης γενιάς.

Ανέφερε ότι η Ελλάδα θα έχει 40 F-35 το 2030 και η Τουρκία θα έχει 400 Kaan στο απόθεμά της το 2028, ο Γκιούτσλουερ δήλωσε:

«Κοιτάξτε, η Τουρκία θα αλλάξει τις στρατηγικές ισορροπίες στη γεωπολιτική της περιοχής».

Το τουρκικό εθνικό μαχητικό αεροσκάφος 5ης γενιάς Kaan, το οποίο λειτουργεί από την Τουρκική Αεροδιαστημική Βιομηχανία υπό τον συντονισμό της Προεδρίας των Αμυντικών Βιομηχανιών , πραγματοποίησε με επιτυχία την πρώτη του πτήση στις 21 Φεβρουαρίου.

Αυτή την επιτυχημένη διαδικασία του Kaan εξήγησε ο Πρόεδρος του Ευρασιατικού Κέντρου – Εμπειρογνώμονας για την Τρομοκρατία και την Ασφάλεια στην Τουρκία.

40 στην Ελλάδα, 400 στην Τουρκία!

Τόνισε ότι 24 αεροσκάφη Kaan θα παραδοθούν στην πολεμική αεροπορία το 2028.

«Δύο μοίρες θα παραδοθούν στην αεροπορία το 2027-2028. Πότε λοιπόν θα παραδοθούν τα F-35 στην Ελλάδα; Το 2030. Αυτή την ικανότητα την αποκτάμε ήδη πριν από την Ελλάδα. Πόσα F-35 θα δοθούν στην Ελλάδα συνολικά; 40 κομμάτια. Πόσα αεροσκάφη Kaan θα έχουμε; 400 κομμάτια.

Η Τουρκία περνάει στην αεροπορική ανωτερότητα!

Πώς μπορούμε λοιπόν να βγάλουμε ένα στρατηγικό συμπέρασμα από εδώ; Κοιτάξτε, η Τουρκία θα αλλάξει τις στρατηγικές ισορροπίες στη γεωπολιτική της περιοχής.

Η αεροπορική υπεροχή περνά σε εμάς. Η αεροπορική υπεροχή μας, περνά στη Μέση Ανατολή, την Αφρική, την άμεση γεωπολιτική μας ενδοχώρα και τα Βαλκάνια (εκτός από τη Ρωσία).

Για παράδειγμα, βλέπετε, η Αμερική έρχεται και χτυπά μέρη στο Ιράκ, το Ισραήλ έρχεται και χτυπά το αεροδρόμιο της Δαμασκού, δίνει όπλα και πυρομαχικά στην τρομοκρατική οργάνωση, δηλαδή παρέχει αεροπορική υποστήριξη με μικρό αριθμό στρατιωτών στο πεδίο, και η παρουσία των ιμπεριαλιστών πρακτικά αυξάνεται.

«Συγγνώμη, κανείς δεν θα μπορεί να μπει εδώ αφού θα έχουμε αεροπορική υπεροχή», είπε.

Άρα δεν υπάρχει τίποτα να συζητήσουμε. «Κανείς δεν πρέπει να προσπαθήσει να δημιουργήσει μια αντίληψη εναντίον της Τουρκίας με βάση αυτό», είπε.

Η Τουρκία με το Kaan εντάσσεται στους παγκόσμιους γίγαντες…

Με το εθνικό μαχητικό αεροσκάφος Kaan, η Τουρκία θα είναι μια από τις 5 χώρες που μπορούν να παράγουν αεροσκάφη σε αυτό το επίπεδο (5ης Γενιάς).

Το αεροσκάφος Kaan θα μπορεί να συνεργάζεται με πλατφόρμες όπως μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα, εναέρια ειδοποίηση και έλεγχος, και άλλα στοιχεία που σχεδιάζονται να ενταχθούν.

Το Kaan, το οποίο θα μπορεί να εκτελεί μάχες αέρος-αέρος με όπλα νέας γενιάς και χτυπήματα ακριβείας από εσωτερικές θέσεις όπλων με υπερηχητική ταχύτητα, θα παρέχει αυξημένη ισχύ μάχης με τεχνητή νοημοσύνη και υποστήριξη νευρωνικών δικτύων.

Στο πλαίσιο του προγράμματος Kaan, τα κορυφαία κέντρα δοκιμών στον κόσμο, όπως το Lightning Test Facility, το Radar Cross-Sectional Area Test Facility και το Wind Tunnel Facility, μεταφέρονται στη χώρα. Με αυτόν τον τρόπο θα ανοίξει ο δρόμος για την αύξηση των δυνατοτήτων επεξεργασίας των δεδομένων δοκιμών, καταλήγει το τουρκικό δημοσίευμα.

Star

—

The Hellenic Information Team

Η Ρωσία σχεδιάζει να δημιουργήσει ζώνη ασφαλείας εντός της Ουκρανίας

0

Μάρτιος 18, 2024. Ελλάδα.

 Ο Βλαντίμιρ Πούτιν εξασφάλισε μια άνευ προηγουμένου πέμπτη θητεία ως πρόεδρος της Ρωσίας. Η εκλογική επιτροπή της χώρας ανακοίνωσε τα αποτελέσματα εκλογών στις οποίες δεν αντιμετώπισε σοβαρές προκλήσεις και οι οποίες συνέβησαν εν μέσω της αυστηρότερης καταστολής της αντιπολίτευσης και της ελευθερίας του λόγου από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, γράφει το Associated Press.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του Ρώσου προέδρου η Μόσχα δεν θα υποχωρήσει στην εισβολή της στην Ουκρανία και σχεδιάζει να δημιουργήσει μια ζώνη ασφαλείας για να βοηθήσει στην προστασία από μακράς εμβέλειας ουκρανικά πλήγματα και διασυνοριακές επιδρομές.

Οι  ρωσικές δυνάμεις του Κρεμλίνου έχουν σημειώσει πρόοδο στο πεδίο της μάχης καθώς ο ουκρανικός στρατός αντιμετωπίζει σοβαρή έλλειψη βλημάτων πυροβολικού και εξαντλημένες μονάδες πρώτης γραμμής μετά από περισσότερα από δύο χρόνια πολέμου.

Η γραμμή του μετώπου εκτείνεται σε πάνω από 1.000 χιλιόμετρα σε όλη την ανατολική και νότια Ουκρανία.

Η πρόοδος ήταν αργή και δαπανηρή, και η Ουκρανία χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο τη δύναμη πυρός μεγάλης εμβέλειας για να χτυπήσει διυλιστήρια και αποθήκες πετρελαίου βαθιά μέσα στη Ρωσία. Επίσης,  ρωσικές ομάδες που ισχυρίζονται ότι είναι αντίπαλες του Κρεμλίνου με έδρα την Ουκρανία έχουν εξαπολύσει διασυνοριακές εισβολές.

«Θα αναγκαστούμε κάποια στιγμή, όταν το κρίνουμε απαραίτητο, να δημιουργήσουμε μια συγκεκριμένη «ζώνη υγιεινής» στα εδάφη που ελέγχονται από την (ουκρανική κυβέρνηση)», δήλωσε ο Πούτιν αργά την Κυριακή.

Με αυτήν τη «ζώνη ασφαλείας», είπε ο Πούτιν, «θα ήταν αρκετά δύσκολο να διεισδύσει χρησιμοποιώντας τα ξένα πλήγματα που έχει στη διάθεση του ο εχθρός».

—

The Hellenic Information Team

Οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ συμφώνησαν να επιβάλλουν κυρώσεις στους Ισραηλινούς εποίκους

0

Μάρτιος 18, 2024. Ελλάδα.

Οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ συμφώνησαν για πρώτη φορά σε ένα σχέδιο για την επιβολή κυρώσεων σε εξτρεμιστές Ισραηλινούς εποίκους στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, μετέδωσε το DPA, επικαλούμενο αρκετούς διπλωμάτες.

Οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ βρίσκονται στις Βρυξέλλες για να συζητήσουν τον πόλεμο στη Λωρίδα της Γάζας και τις κυρώσεις εναντίον Ισραηλινών εποίκων στη Δυτική Όχθη που εμπλέκονται στη βία κατά των Παλαιστινίων μετά την επίθεση του παλαιστινιακού ισλαμικού κινήματος Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου πέρυσι.

Οι κυρώσεις περιλαμβάνουν ταξιδιωτική απαγόρευση και δέσμευση περιουσιακών στοιχείων και θα τεθούν σε ισχύ τις επόμενες ημέρες μετά τη δημοσίευσή τους στην Επίσημη Εφημερίδα της ΕΕ. Οι πολίτες της ΕΕ θα απαγορευθούν επίσης να συναλλάσσονται με πρόσωπα που βρίσκονται υπό κυρώσεων.

Μια προηγούμενη προσπάθεια της ΕΕ να επιβάλει κυρώσεις στους Ισραηλινούς εποίκους απέτυχε λόγω της αντίθεσης από την Ουγγαρία, μια ισχυρή υποστηρικτική φωνή του Ισραήλ.

Για την επιβολή κυρώσεων απαιτείται η ομοφωνία όλων των κρατών μελών της ΕΕ.

Μπορέλ: «Το μεγαλύτερο νεκροταφείο αμάχων»

Ο πόλεμος στη Γάζα έχει θάψει «πολλές από τις πιο σημαντικές αρχές του ανθρωπιστικού δικαίου», δήλωσε νωρίτερα τη Δευτέρα ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Ζοζέπ Μπορέλ.

Ο Μπορέλ περιέγραψε τη σύγκρουση στη Γάζα ως «το μεγαλύτερο νεκροταφείο», αναφερόμενος στις απώλειες αμάχων στον παλαιστινιακό πληθυσμό.

Ο Μπορέλ είπε ότι αναμένονται περισσότερες κυρώσεις κατά της Χαμάς. Επιπλέον, κάλεσε τις χώρες της ΕΕ να λάβουν μέτρα ενάντια στα εμπόδια που δημιουργεί το Ισραήλ για την παράδοση ανθρωπιστικής βοήθειας στη Λωρίδα της Γάζας.

Η Γερμανία, ως φίλος του Ισραήλ, έχει καταστήσει σαφές στην ισραηλινή κυβέρνηση ότι πρέπει να εξασφαλιστεί η πρόσβαση στη Λωρίδα της Γάζας σε προμήθειες ανθρωπιστικής βοήθειας, δήλωσε η Γερμανίδα υπουργός Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ.

Κάθε δεύτερος κάτοικος της Λωρίδας της Γάζας βρίσκεται σε καταστροφική επισιτιστική κατάσταση και η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη στη βόρεια Γάζα, δήλωσαν σήμερα οι υπηρεσίες του ΟΗΕ, τις οποίες επικαλείται το Γαλλικό Πρακτορείο.

«Αγωνιζόμαστε με τον χρόνο για να ξεπεράσουμε τον αντίκτυπο της πείνας που εξαπλώνεται» στη Λωρίδα της Γάζας, δήλωσε ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες στην Εγγύς Ανατολή, Philip Lazzarini, σε συνέντευξη Τύπου στο Κάιρο με Αιγύπτιους ξένους Υπουργός Σάμεχ Σούκρι.

—

The Hellenic Information Team

Δ. Μακροδημόπουλος: η Gastrade, το Δημοτικό Συμβούλιο και το μέλλον της Αλεξανδρούπολης

1

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Τί προσδοκούσαν ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης μας, της Αλεξανδρούπολης, καλώντας τον διευθύνοντα σύμβουλο της Gastrade και την επιστημονική του ομάδα, να παραστούν σε έκτακτη συνεδρίασή του με θέμα τις επιπτώσεις λειτουργίας του τερματικού σταθμού LNG στη Μάκρη, του FSRU, στη ζωή των κατοίκων;

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης σε συνέντευξή του το 1991 αναφέρθηκε στην τεχνικιστική αυταπάτη, την «αυταπάτη της ειδημοσύνης», όπως την χαρακτηρίζει, υποστηρίζοντας ότι «είναι αναρίθμητες οι παράλογες αποφάσεις που πάρθηκαν από τους ειδήμονες ή πάρθηκαν με βάση τις γνώμες τους….

Όταν οι διευθύνοντες θέλουν μια “πραγματογνωμοσύνη” που να πηγαίνει προς μια ορισμένη κατεύθυνση, βρίσκουν πάντα ειδήμονες για να συντάξουν μια κατάλληλη έκθεση». Το δημοτικό συμβούλιο δεν κάλεσε απλά ειδήμονες για τον FSRU αλλά τον ίδιο τον διευθύνοντα σύμβουλο της Gastrade! Τί περίμεναν να ακούσουν κατόπιν εορτής; Τί θα έπρεπε να είχε γίνει;

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης στην ίδια συνέντευξη είχε συμπληρώσει: «Η τεχνολογική εξέλιξη θα επέτρεπε να τεθεί η ειδημοσύνη στην υπηρεσία της δημοκρατίας. Θα επέτρεπε την οργάνωση μεγάλων δημόσιων συζητήσεων, στις οποίες οι ειδήμονες θα υπέβαλαν τις πιθανές επιλογές, τα ουσιώδη επιχειρήματα για την καθεμία, τις αντίστοιχες επιπτώσεις και συνέπειές τους. Έτσι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να αποφασίσουν, εν γνώσει λόγου – αντί να βλέπουν να πέφτουν πάνω τους, όπως σήμερα, τα αποτελέσματα αποφάσεων που λήφθηκαν εν τη απουσία τους και με τη μέγιστη αδιαφάνεια».

Αυτός είναι ο ρόλος του Δήμου!

Διότι, όπως έγραφε ο Αndrew Sancton, Καναδός, καθηγητής σε θέματα τοπικής διακυβέρνησης: «Οι δήμοι δεν είναι απλώς πάροχοι υπηρεσιών. Είναι δημοκρατικοί μηχανισμοί μέσω των οποίων κοινότητες ανθρώπων με κοινή εδαφική βάση κυβερνούν τον εαυτό τους σε τοπικό επίπεδο».

Τί νόημα είχαν οι ερωτήσεις από δημοτικούς συμβούλους και δημότες, για ένα γεγονός τετελεσμένο; Και τί αξία έχουν τα “ανταποδοτικά οφέλη”, με τη ΜΕΘ παίδων στο ΠΓΝΑ και τη δωρεάν τροφοδοσία των σχολείων του Δήμου με φυσικό αέριο, αυτονόητες υποχρεώσεις του κράτους αμφότερες; Για να εξωραΐσουν όσα συντελούνται σε βάρος της πόλης και των κατοίκων της; Ανταλλάσσουμε το μέλλον της πόλης με τη ΜΕΘ και τη τροφοδοσία των σχολείων με φυσικό αέριο; Ποιός δικαιούται να το αποφασίσει αυτό; Δεν έγινε κατανοητό ότι κάθε δημοτικό συμβούλιο εκλέγεται για μια τετραετία και δεν μπορεί να αποφασίζει για το μέλλον της πόλης και των δημοτών για μια πεντηκονταετία; Διότι, ας μην ξεχνάμε, επίκειται η εγκατάσταση και δεύτερου FSRU στη θαλάσσια περιοχή της πόλης που έχει ήδη αδειοδοτηθεί από την ΡΑΑΕΥ και έχει δρομολογηθεί η υλοποίησή του (Καθημερινή 8/3/2024). Πέραν των δύο FSRU ήδη προωθείται και η κατασκευή του αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης με ροή όχι από βορρά προς νότο, όπως είχε προταθεί τη δεκαετία του 1990 και ακυρώθηκε μετά
από αξίωση της Ουάσινγκτον, αλλά με ροή αντίθετη για την
απεξάρτηση βαλκανικών και άλλων κρατών από το ρωσικό πετρέλαιο (Καθημερινή 27/12/2022). Πώς θα αντιδράσει σε όλα αυτά το δημοτικό συμβούλιο; Θα καλεί κάθε φορά, κατόπιν εορτής, τον διευθύνοντα σύμβουλο της Gastrade και θα ακούει τις διαβεβαιώσεις του;

Παρόλα αυτά από τις απαντήσεις του δ/ντος συμβούλου της Gastrade αναδείχθηκε η πραγματικότητα. Διότι η στιγμή της αλήθειας έφθασε, ο FSRU  λειτουργεί δοκιμαστικά και από τον Απρίλιο τίθεται σε πλήρη λειτουργία ώστε η μυθολογία περί πληθώρας θέσεων εργασίας και ευημερίας δεν μπορει να συνεχιστεί.

Ο προηγούμενος δήμαρχος μας είχε προϊδεάσει ότι στο FSRU θα εργασθούν μόνον 80 – 85 εργαζόμενοι. Τον αριθμό αυτό επιβεβαίωσε ο διευθύνων σύμβουλος, που όπως σημείωσε θα είναι κυρίως Έλληνες, δηλαδή όχι απαραίτητα Έλληνες, πόσο μάλλον ντόπιοι.

Ποιές όμως θα είναι οι απώλειες  σε θέσεις εργασίας σε αλιεία, τουρισμό και οι επιπτώσεις  στους επαγγελματίες από τον κύκλο εργασιών που δημιουργεί ο τουρισμός; Πόση θα είναι  η απαξίωση της γης στις παραθαλάσσιες εκτάσεις, όχι μόνον απέναντι στα δύο FSRU αλλά και απέναντι από τον αγωγό που διατρέχει υποθαλάσσια από τη Μάκρη έως το λιμάνι μεταφέροντας το αεριοποιημένο LNG στον κόμβο της Αμφιτρίτης;

Μάλιστα σε ερώτηση αν οι εγκαταστάσεις LNG περιλαμβάνονται στις ρυπογόνες, και αν στην περιοχή που οριοθετείται και χαρακτηρίζεται ως περιοχή Natura απαγορεύεται η δραστηριότητα τέτοιων εγκαταστάσεων από το εθνικό και το κοινοτικό δίκαιο, ο κ. Σιφναίος απάντησε πως η περιοχή χαρακτηρίστηκε ως Natura μετά την αδειοδότηση της επένδυσης το 2017!! Γιατί δεν υπήρξαν αντιδράσεις; Δεν υπερέχει η προστασία του περιβάλλοντος της επένδυσης; Δόθηκαν διαβεβαιώσεις στο θέμα της ασφάλειας ενώ δεν αποκλείστηκε η πιθανότητα ατυχήματος ούτε είναι ανθρωπίνως δυνατό να αποκλειστεί. Πιθανότητα που θα πολλαπλασιαστεί με τη λειτουργία του δεύτερου FSRU και του αγωγού πετρελαίου Γιατί η πόλη να υφίσταται καθημερινά αυτή την απειλή και την απαξίωση;

Οι συνέπειες; Η Αλεξανδρούπολη αντί να μετατραπεί σε κόμβο του διεθνούς διαμετακομιστικού εμπορίου, εφαλτήριο οικονομικής ανάπτυξης της πόλης και της ευρύτερης περιοχής, όπως την προόριζε η ΕΕ από το 1992 με τον Διευρωπαικό άξονα ΙΧ, συνενώνοντας Ανατολική Μεσόγειο και Β. Αφρική με Ανατολική, Βόρεια Ευρώπη και Μαύρη Θάλασσα, χωρίς επιπτώσεις στο περιβάλλον, στον τουρισμό και στην οικονομική ζωή του τόπου,  μετατρέπεται σε ενεργειακή «χαβούζα» της Ευρώπης.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

15/3/2024

 

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ; ΠΩΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ;

5
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΛΗΘΟΓΡΑΦΙΑ
Πως ηθογραφούνται πολιτικά οι Τούρκοι; Οι Έλληνες ερμηνεύουν συνήθως τους Τούρκους μέσα από ανορθολογικά στερεότυπα, κατ’εξοχήν βυζαντινά, ως αποσκιρτήσαντες Ρωμιούς, εξισλαμισμένους Χριστιανούς, που κάποτε θα αναθυμηθούν την πίστη και τις ρίζες τους, και πως ιδεατά θα επανέλθουν στην Ρωμιοσύνη. Φυσικά, εάν τούτα τα ελληνορθόδοξα στερεότυπα ίσχυαν, δεν θα υπήρχαν οι Τούρκοι επί μία χιλιετία στην γειτονιά μας.
Τι θαρρούν όμως οι ίδιοι οι Τούρκοι; Ποια είναι η ιδεολογία τους;
«Για τ’ άγριο άλογο, το καμτσίκι δεν φτάνει», λέει μια τουρκική παροιμία. Οι Τούρκοι! Τυραννισμένος λαός με πολλά εσωτερικά προβλήματα. Αντιδυτικοί μέχρι μυελού των οστών, ακόμη κι αν ζουν σε χώρες δυτικές, καταδιώκονται συνεχώς από το λεγόμενο «σύνδρομο των Σεβρών», διάγοντας απολύτως πεπεισμένοι ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις απεργάζονται την διάλυση της Τουρκίας, με πειθήνιο όργανο, ως «κράτος μαριονέτα», την Ελλάδα.
Μήτε ο δυτικός πολιτισμός μήτε ο ευρωπαϊκός πολιτισμός τους συγκινεί, παρά ο δικός τους sui generis, «ο τούρκικος πολιτισμός», ό,τι και αν αυτός είναι, που πάντως οι ίδιοι θεωρούν μια αυθεντική έκφραση της Ανατολίας, όπως φτιάχτηκε από τους Σελτζούκους και τους Οθωμανούς, και ο οποίος άρχεται κατά πως θαρρούν από τους Ογούζους Τούρκους, νομάδες επήλυδες από τις στέπες του Μεσαίωνα, αν και μπορεί να ανάγεται ακόμη και στους χαμένους Χετταίους.
Δεν θεωρούν τους εαυτούς τους Ευρωπαίους, παρά απλώς έναν μεσογειακό λαό, και δεν ενδιαφέρονται φυσικά να γίνουν Ευρωπαίοι, άλλωστε θεωρούν πως οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης αισθάνονται άσβεστη έχθρα για την χώρα τους, από ιστορική μειονεξία επειδή ήσαν για αιώνες δούλοι τους.

Οι Δυτικοί είναι «Φράγκοι», εχθροί των Τούρκων, αλλά και των Ρωμιών, ίσως και των «αληθινών Ελλήνων»…

Οι Έλληνες (Yunan) είναι άλλος λαός από τους Ρωμιούς (Rum), αφού οι Ρωμιοί δεν ήσαν Έλληνες παρά διάφοροι χριστιανικοί πληθυσμοί της Ανατολής. Φανατικοί αρνητές της γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολίας των αρχών του 20ου αιώνα, εξισώσουν την φρικτή γενοκτονία που έκαμαν, με άλλες μικρότερες σφαγές που έγιναν σε βάρος τους, και θεωρούν πως δικαίως εξολοθρεύτηκαν ως έθνη, οι τότε αθώοι συμπολίτες τους, Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι της Μικράς Ασίας.
Φυσικοί λάτρεις της Οθωμανικής τους παράδοσης, θεωρούν το παιδομάζωμα (devshirme) έναν εξαιρετικό θεσμό, παραγνωρίζοντας ότι με σημερινούς όρους συνιστά γενοκτονία, η οποία άλλωστε γενικά ως όρος αγνοείται από τους Τούρκους.
Αρνητές της προέλευσής τους από τους Βυζαντινούς της Ανατολίας, εκμηδενίζουν την ελληνική παρουσία στην Μικρασία.

Οι αρχαίοι Έλληνες ήσαν εισβολείς κι αρχαίοι αποικιοκράτες, ο Μεγαλέξανδρος ένας σφαγέας στην Ανατολή, το Βυζάντιο απλώς αγνοείται, την Αγια-Σοφιά έστησαν οι Ρωμαίοι, οι Σελτζούκοι κι οι Οθωμανοί νίκησαν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Ο βίαιος εξισλαμισμός, η αλλαγή γλώσσας και εκτουρκισμός της Ανατολίας ήταν θεμιτός αφού οι Έλληνες την είχαν παλιότερα εξελληνίσει, αγνοώντας πως στην αρχαιότητα η Μικρά Ασία μιλούσε ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, πως ο εξελληνισμός δεν έγινε βίαια, και πως οι Έλληνες ήταν εν πολλοίς συγγενείς με τους λαούς της περιοχής και όχι μακρινοί εισβολείς, ενώ ο ελληνικός πολιτισμός απλώς υπερίσχυσε ως ανώτερος.
Η σελτζουκική εισβολή του 1071 στο Βυζάντιο ήταν ηρωϊκή δικαίωση, καθώς έδωσε στους Τούρκους ένα κράτος στην Ανατολία, αν και οι Τούρκοι μπορεί να προϋπήρχαν στην περιοχή ως σκυθικά φύλα, από την αρχαιότητα, όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος.
Η Ελληνική Επανάσταση (1821) δεν έχει μεγάλη πολιτική και ιδεολογική σημασία, ενώ η νεώτερη Ελλάδα δεν απελευθερώθηκε μόνη της το 1830 παρά την ίδρυσαν οι Μεγάλες Δυνάμεις για να διαλύσουν την Τουρκία.
Τούτο παραλίγο να γίνει μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι αποικιοκράτες της Δύσης τεμάχισαν την χώρα και οι Έλληνες εισέβαλαν στην Τουρκία, σκοτώνοντας και καίγοντας τα πάντα στο πέρασμά τους, ώσπου ηττήθηκαν χάρη στον ημίθεο Κεμάλ και στον τούρκικο ηρωϊσμό.
Πριν φύγουν, οι Έλληνες το 1922 έκαψαν και την Σμύρνη, για να μην την παραλάβουν οι Τούρκοι. Οι Έλληνες Μικρασιάτες επέστρεψαν τελικά στην χώρα τους το 1922, καθώς δεν ήσαν ντόπιοι. Σε κάθε περίπτωση, η ερήμωση και η καταστροφή που προκλήθηκε στην Ανατολία τότε, πήρε έναν αιώνα για να αποκατασταθεί. Αυτά κοντολογίς πιστεύουν οι Τούρκοι για το παρελθόν…
Στην Τουρκία «δυο αηδόνια στο ίδιο κλαδί δεν κάθονται». Μια ιδιόμορφη κοινωνία που προτιμά να ζει στον τουρκικό μύθο και στο πολιτικό ψεύδος, από το να παραδεχτεί την αλήθεια που όλοι γνωρίζουν. Οι Τούρκοι θα υπερασπιστούν αναφανδόν το κράτος τους σαν τον «μπαμπά» τους. Από δημοκρατία οι Τούρκοι δεν γνωρίζουν πολλά, και δεν ενδιαφέρονται να βρουν και παραπάνω, καθώς υπεράνω όλων είναι το κράτος (devlet), η Τουρκία, που δεν πρέπει να προσβάλλεται, από κανέναν άνθρωπο και με κανένα νόμιμο και δημοκρατικό δικαίωμα. Απειλούν με πολέμους σαν Οθωμανοί, αλλά μάλλον δεν μπορούν και δεν θέλουν να τους κάνουν.
Οι Έλληνες είναι απλώς οι γείτονες (komsu). Φοβούνται μήπως η Ελλάδα ξανακαταλάβει κάποτε την Σμύρνη, σαν ξαναγυρίσουν τα γεωπολιτικά γρανάζια και οι Μεγάλες Δυνάμεις θελήσουν να ξαναποπειραθούν την διάλυση της Τουρκίας, αν και στην Σμύρνη φωλιάζουν οι κεμαλιστές που είναι εθνικιστές και ανθέλληνες που ακόμη θυμούνται τις φερόμενες κατ’ αυτούς θηριωδίες των ελληνικού στρατού (Yunan Asker) στην δυτική Μικρασία την τριετία 1919-1922, και οι οποίοι αντιτίθενται σφόδρα σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Εν κρυπτώ και παραβύστω, τινές μπορεί να θέλουν μια ομοσπονδιακή Τουρκία, εάν η κατάσταση χειροτερέψει στο εσωτερικό, και ο ισλαμισμός διογκωθεί περαιτέρω, ώστε ο κεμαλισμός να μην αφανιστεί, αλλά αρνούνται να ενεργήσουν σε μια τέτοια κατεύθυνση.
Η κατάσταση κινείται μοιρολατρικά προς την Ανατολή, και η άνοδος του ισλαμισμού θεωρείται δεδομένη.
Ο κεμαλισμός έχει άλλωστε αποτύχει ιστορικά, και η απήχηση του μειώνεται.
Οι κεμαλιστές ακόμη πρεσβεύουν τυφλά, έναν πρώιμο και ακραίο εθνικισμό, των αρχών του 20ου αιώνα, όπως τον παρέλαβαν από τον Κεμάλ, και αδυνατούν να παρακολουθήσουν τα μεταγενέστερα ρεύματα της σύγχρονης δυτικής πολιτικής σκέψης, από τα μεταπολεμικά όπως την επέκταση της φιλελεύθερης δημοκρατίας, έως τα πιο σύγχρονα, όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον δικαιωματισμό, που μοιάζει ασφαλώς αδιανόητος.
Η πλειοψηφία στην Τουρκία προτιμάει τον ισλαμισμό που θεωρεί πιο ήπιο για αυτήν, παρά τον κεμαλισμό, που θεωρεί σκληρό κι απρόσωπο, ελιτίστικο, στρατοκρατικό και οικονομικοκοινωνικά αποτυχημένο. Άλλωστε, οι δυτικοί Τούρκοι δεν γεννούν πλέον πολύ, ενώ οι ισλαμιστές Τούρκοι της Ανατολής, ακόμη και οι Κούρδοι που είναι πιστοί μουσουλμάνοι, πολλαπλασιάζονται.
Ποιοι είναι τελικά οι Τούρκοι; Είναι «αυτοί που είναι», ανεξαρτήτως οιασδήποτε καταγωγής και εθνικότητας, όλοι όσοι είναι υπήκοοι της Τουρκίας κατά το πολιτικό έθνος που ίδρυσε ο Κεμάλ Ατατούρκ ή όλοι όσοι είναι πιστοί μουσουλμάνοι, όπως θεωρούσαν οι Οθωμανοί.
Πολλοί Τούρκοι έκαμαν γενετικές εξετάσεις για να βρουν την ιδιαίτερη εθνική καταγωγή τους, αλλά τελικά προτιμούν να μην θυμούνται από ποια έθνη προέρχονται και εντέλει δεν τους ενδιαφέρει, καθώς θα ήταν εθνικιστικό ή ρατσιστικό αν ετούτο συνέβαινε.
Εννοείται πως δεν επιθυμούν να επανελληνίσουν, καθώς οι περισσότεροι δεν νοιάζονται αν υπήρξαν Ρωμιοί ποτέ οι πρόγονοί τους, αλλά ακόμη κι αν θυμούνται, τους είναι αδιάφορο, καθώς δεν ανήκουν στο ελληνικό έθνος και δεν ταυτίζονται με τους Έλληνες.
Θεωρούν τους εαυτούς τους μια μεγάλη φυλετική ανάμειξη, αν και επαίρονται πως προέρχονται από αρχαία τουρκικά φύλα.
Ο χριστιανισμός μπορεί να έχει για κάποιους μεγαλύτερη γοητεία από τον ελληνισμό, αλλά και αυτού η απήχηση είναι μικρή…
Υπάρχει φιλελληνισμός στην Τουρκία; Ελάχιστος! Πρέπει να είναι μια υποδιαίρεση κάποιου ποσοστού που δύσκολα ανιχνεύεται, με μόνη φωτεινή εξαίρεση τους Τουρκοκύπριους οι οποίοι ταυτίζονται σημαντικά με τους Ελληνοκύπριους και διαχωρίζονται από τους Τούρκους στην Τουρκία.
Συμπαθούν φυσικά και οι Τούρκοι της Τουρκίας τους Έλληνες, αλλά η συμπάθεια μένει στις εκφραστικές κινήσεις, στο τραγούδι, στον χορό, στο φαγητό και στην μουσική, καθώς οι δύο λαοί διαφέρουν ριζικά στα υπόλοιπα, καθώς στην περίπτωση των Ελλήνων έχεις έναν ευρωπαϊκό λαό, ενώ στην περίπτωση των Τούρκων έναν λαό της Μέσης Ανατολής, με ό,τι τούτο συνεπάγεται.
Κοντολογίς, όταν ο Έλληνας πιστεύει στο «άλφα», ο Τούρκος πιστεύει αντιστρόφως στο «ωμέγα».
Εξάλλου, οι Τούρκοι φοβούνται τους Έλληνες περισσότερο από κάθε άλλον λαό από όσους υποδούλωσαν, ως τον ισχυρότερο λαό όλων των άλλοτε ραγιάδων τους, και συνεπώς ως τους πλέον επίφοβους να βλάψουν την χώρα τους.
«Εντέλει διασπείρεις στερεότυπα!» θα με κατηγορήσουν κάποιοι. Όμως δεν τους απεκάλεσα «Μογγόλους», κατά το πολύ υποτιμητικό και ενοχλητικό για τους ίδιους, ελληνικό στερεότυπο. Εν κατακλείδι, όπως θα μας συμβούλευαν άλλωστε και οι ίδιοι οι Τούρκοι «όποιος δεν έχει καεί στον ήλιο, απλώς δεν ξέρει την αξία της σκιάς»…
Μπορεί να είναι εικόνα 1 άτομο και κείμενο

Η σφαγή Ελλήνων μοναχών από τους Οθωμανούς αποκαλύφθηκε σε κλεμμένα χειρόγραφα του 16ου αιώνα

0

Μια μελέτη χειρογράφων του 16ου αιώνα, που εντοπίστηκαν πρόσφατα, φέρνει στο φως ένα θλιβερό γεγονός στην ιστορία της Ιεράς Μονής Παναγίας Εικοσιφοίνισσας στο Παγγαίο. Σύμφωνα με τα χειρόγραφα, ολόκληρη η κοινότητα των 172 Ελλήνων μοναχών της μονής σφαγιάστηκε από τους Οθωμανούς.

Η βιβλιοθήκη της μονής, πλούσια σε πάνω από 430 χειρόγραφα και 470 αντικείμενα, υπέστη λεηλασία το 1917 από Βούλγαρους στρατιώτες κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα χειρόγραφα κατέληξαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και η επιστροφή τους ρίχνει φως σε άγνωστες πτυχές της ιστορίας του μοναστηριού.

Μία από τις αποκαλύψεις των χειρογράφων αφορά την σφαγή του 16ου αιώνα. Η προφορική παράδοση για αυτό το τραγικό γεγονός βρίσκει πλέον έγκυρη τεκμηρίωση στα γραπτά τεκμήρια.

Πριν από την ανακάλυψη των χειρογράφων, ένα χειρόγραφο του 9ου αιώνα, γνωστό ως Codex 1424, είχε ήδη επιστραφεί στην Ιερά Μητρόπολη Δράμας και την Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσας. Το χειρόγραφο, κοσμημένο με μινιατούρες και απεικονίσεις των Ευαγγελιστών.

Τον Οκτώβριο του 2023, τρία χειρόγραφα του 16ου αιώνα, λεηλατημένα από την Ιερά Μονή Εικοσιφοίνισσας, βρήκαν τον δρόμο της επιστροφής. Ο Μητροπολίτης Λαοδικείας Θεοδώρητος, εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Αθήνα, παρέδωσε τα πολύτιμα χειρόγραφα στον Μητροπολίτη Δράμας. Η Αρχιεπισκοπή Αμερικής λειτούργησε ως γέφυρα για την επιστροφή τους από τη συλλογή Swann Auction Galleries στη Νέα Υόρκη. Ο συλλέκτης από το Σικάγο, που τα είχε αποκτήσει το 2018, αναγνώρισε αμφισβητήσιμη ιδιοκτησία και προχώρησε στην επιστροφή τους.

Ένα από τα χειρόγραφα έκρυβε ένα συγκλονιστικό μυστικό. Στις σελίδες του βρέθηκε σημείωμα και κείμενο που φέρνει στο φως την τραγωδία της σφαγής των Ελλήνων μοναχών από τους Οθωμανούς το 1507. Ο Μητροπολίτης Δράμας Δωρόθεος, επιβεβαιώνοντας προφορικές μαρτυρίες, ανέφερε: “Το χειρόγραφο καταγράφει με ακρίβεια 172 μοναχούς που σφαγιάστηκαν από τους Οθωμανούς. Στις 25 Αυγούστου του 1507, η μνήμη τους τιμάται πλέον στις λειτουργίες της μονής.”

Πηγή: https://www.himara.gr/istoria/29878-i-sfagi-ellinon-monaxon-apo-tous-othomanoys-apokalyfthike-se-klemmena-xeirografa-tou-16ou-aiona – Η σφαγή Ελλήνων μοναχών από τους Οθωμανούς αποκαλύφθηκε σε κλεμμένα χειρόγραφα του 16ου αιώνα

Θέμα ολοκληρωτικής κατάληψης της Κύπρου έθεσε ξαφνικά ο Ρ.Τ.Ερντογάν: «Έπρεπε το 1974 να είχαμε καταλάβει και το νότιο τμήμα»!

0

Τι σχεδιάζει η Άγκυρα;

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρ.Τ.Ερντογάν πριν λίγο προχώρησε σε μια πρωτοφανή δήλωση για την Κύπρο, σε ομιλία του προς Τούρκους στρατιωτικούς δηλώνοντας ότι «Το 1974 ίσως κάναμε λάθος και δεν καταλάβαμε όλο το νησί. Αν είχαμε προχωρήσει στο νότο, σήμερα δεν θα υπήρχε βόρεια και νότια Κύπρος. Αλλά η επέμβασή μας έσωσε τους Τουρκοκύπριους από σφαγή».

Η δήλωση γίνεται για πρώτη φορά και δίνει ένα στίγμα για το πώς μπορεί να εξελιχθεί η κατάσταση στην Κύπρο τα επόμενα χρόνια.

Μιλώντας για την τουρκική στρατιωτική ισχύ εξήγγειλε την έναρξη ναυπήγησης του δεύτερου τουρκικού αεροπλανοφόρου και την μαζικοποίηση της παραγωγής των drone κάθε είδους και κάθε κατηγορίας.

Γιατί ο Ρ.Τ.Ερντογάν ξαφνικά ανακοινώνει ότι θέλει να τελειώνει με την Κύπρο και πιθανόν να το κάνει πριν τελειώσει η τελευταία -κατά τα φαινόμενα- προεδρική του θητεία; Πρώτον γιατί το νησί ελέγχει την έξοδο από το Σουέζ.

Δεύτερο, δημιουργεί μια τουρκική λίμνη από τη Μαρμαρίδα ώς την Αλεξανδρέττα.

Τρίτο, αποκόπτει την Ελλάδα προς τη Μέση Ανατολή εάν πέσει η Κύπρος. Γιατί; Διότι η Ελλάδα χάνει το δικό της στρατηγικό βάθος και η Τουρκία μπορεί να ελέγξει καλύτερα τις πύλες του Αιγαίου, στα νότια, δηλαδή στον άξονα Κρήτης, Καρπάθου, Ρόδου.

Πρόκειται για μια θαλάσσια οδό που ξεκινά από το Άντεν, προς το Σουέζ, από το Σουέζ στο Αιγαίο και από τα Δαρδανέλλια στην Κωνσταντινούπολη και στη Μαύρη Θάλασσα.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ellinotoyrkika/thema-oloklirotikis-katalipsis-tis-kyprou-ethese-ksafnika-o-r-t-erntogan-eprepe-to-1974-na-eixame-katalavei-kai-to-notio-tmima/

The Decline and Fall of It All? American Empire in Crisis

0

 

Photograph by Nathaniel St. Clair

Empires don’t just fall like toppled trees. Instead, they weaken slowly as a succession of crises drain their strength and confidence until they suddenly begin to disintegrate. So it was with the British, French, and Soviet empires; so it now is with imperial America.

Great Britain confronted serious colonial crises in India, Iran, and Palestine before plunging headlong into the Suez Canal and imperial collapse in 1956. In the later years of the Cold War, the Soviet Union faced its own challenges in Czechoslovakia, Egypt, and Ethiopia before crashing into a brick wall in its war in Afghanistan.

America’s post-Cold War victory lap suffered its own crisis early in this century with disastrous invasions of Afghanistan and Iraq. Now, looming just over history’s horizon are three more imperial crises in Gaza, Taiwan, and Ukraine that could cumulatively turn a slow imperial recessional into an all-too-rapid decline, if not collapse.

As a start, let’s put the very idea of an imperial crisis in perspective. The history of every empire, ancient or modern, has always involved a succession of crises — usually mastered in the empire’s earlier years, only to be ever more disastrously mishandled in its era of decline. Right after World War II, when the United States became history’s most powerful empire, Washington’s leaders skillfully handled just such crises in Greece, Berlin, Italy, and France, and somewhat less skillfully but not disastrously in a Korean War that never quite officially ended. Even after the dual disasters of a bungled covert invasion of Cuba in 1961 and a conventional war in Vietnam that went all too disastrously awry in the 1960s and early 1970s, Washington proved capable of recalibrating effectively enough to outlast the Soviet Union, “win” the Cold War, and become the “lone superpower” on this planet.

In both success and failure, crisis management usually entails a delicate balance between domestic politics and global geopolitics. President John F. Kennedy’s White House, manipulated by the CIA into the disastrous 1961 Bay of Pigs invasion of Cuba, managed to recover its political balance sufficiently to check the Pentagon and achieve a diplomatic resolution of the dangerous 1962 Cuban missile crisis with the Soviet Union.

America’s current plight, however, can be traced at least in part to a growing imbalance between a domestic politics that appears to be coming apart at the seams and a series of challenging global upheavals. Whether in Gaza, Ukraine, or even Taiwan, the Washington of President Joe Biden is clearly failing to align domestic political constituencies with the empire’s international interests. And in each case, crisis mismanagement has only been compounded by errors that have accumulated in the decades since the Cold War’s end, turning each crisis into a conundrum without an easy resolution or perhaps any resolution at all. Both individually and collectively, then, the mishandling of these crises is likely to prove a significant marker of America’s ultimate decline as a global power, both at home and abroad.

Creeping Disaster in Ukraine

Since the closing months of the Cold War, mismanaging relations with Ukraine has been a curiously bipartisan project. As the Soviet Union began breaking up in 1991, Washington focused on ensuring that Moscow’s arsenal of possibly 45,000 nuclear warheads was secure, particularly the 5,000 atomic weapons then stored in Ukraine, which also had the largest Soviet nuclear weapons plant at Dnipropetrovsk.

During an August 1991 visit, President George H.W. Bush told Ukrainian Prime Minister Leonid Kravchuk that he could not support Ukraine’s future independence and gave what became known as his “chicken Kiev” speech, saying: “Americans will not support those who seek independence in order to replace a far-off tyranny with a local despotism. They will not aid those who promote a suicidal nationalism based upon ethnic hatred.” He would, however, soon recognize Latvia, Lithuania, and Estonia as independent states since they didn’t have nuclear weapons.

When the Soviet Union finally imploded in December 1991, Ukraine instantly became the world’s third-largest nuclear power, though it had no way to actually deliver most of those atomic weapons. To persuade Ukraine to transfer its nuclear warheads to Moscow, Washington launched three years of multilateral negotiations, while giving Kyiv “assurances” (but not “guarantees”) of its future security — the diplomatic equivalent of a personal check drawn on a bank account with a zero balance.

Under the Budapest Memorandum on Security in December 1994, three former Soviet republics — Belarus, Kazakhstan, and Ukraine — signed the Nuclear Non-Proliferation Treaty and started transferring their atomic weapons to Russia. Simultaneously, Russia, the U.S., and Great Britain agreed to respect the sovereignty of the three signatories and refrain from using such weaponry against them. Everyone present, however, seemed to understand that the agreement was, at best, tenuous. (One Ukrainian diplomat told the Americans that he had “no illusions that the Russians would live up to the agreements they signed.”)

Meanwhile — and this should sound familiar today — Russian President Boris Yeltsin raged against Washington’s plans to expand NATO further, accusing President Bill Clinton of moving from a Cold War to a “cold peace.” Right after that conference, Defense Secretary William Perry warned Clinton, point blank, that “a wounded Moscow would lash out in response to NATO expansion.”

Nonetheless, once those former Soviet republics were safely disarmed of their nuclear weapons, Clinton agreed to begin admitting new members to NATO, launching a relentless eastward march toward Russia that continued under his successor George W. Bush. It came to include three former Soviet satellites, the Czech Republic, Hungary, and Poland (1999); three one-time Soviet Republics, Estonia, Latvia, and Lithuania (2004); and three more former satellites, Romania, Slovakia, and Slovenia (2004). At the Bucharest summit in 2008, moreover, the alliance’s 26 members unanimously agreed that, at some unspecified point, Ukraine and Georgia, too, would “become members of NATO.” In other words, having pushed NATO right up to the Ukrainian border, Washington seemed oblivious to the possibility that Russia might feel in any way threatened and react by annexing that nation to create its own security corridor.

In those years, Washington also came to believe that it could transform Russia into a functioning democracy to be fully integrated into a still-developing American world order. Yet for more than 200 years, Russia’s governance had been autocratic and every ruler from Catherine the Great to Leonid Brezhnev had achieved domestic stability through incessant foreign expansion. So, it should hardly have been surprising when the seemingly endless expansion of NATO led Russia’s latest autocrat, Vladimir Putin, to invade the Crimean Peninsula in March 2014, only weeks after hosting the Winter Olympics.

In an interview soon after Moscow annexed that area of Ukraine, President Obama recognized the geopolitical reality that could yet consign all of that land to Russia’s orbit, saying: “The fact is that Ukraine, which is a non-NATO country, is going to be vulnerable to military domination by Russia no matter what we do.”

Then, in February 2022, after years of low-intensity fighting in the Donbass region of eastern Ukraine, Putin sent 200,000 mechanized troops to capture the country’s capital, Kyiv, and establish that very “military domination.” At first, as the Ukrainians surprisingly fought off the Russians, Washington and the West reacted with a striking resolve — cutting Europe’s energy imports from Russia, imposing serious sanctions on Moscow, expanding NATO to all of Scandinavia, and dispatching an impressive arsenal of armaments to Ukraine.

After two years of never-ending war, however, cracks have appeared in the anti-Russian coalition, indicating that Washington’s global clout has declined markedly since its Cold War glory days. After 30 years of free-market growth, Russia’s resilient economy has weathered sanctions, its oil exports have found new markets, and its gross domestic product is projected to grow a healthy 2.6% this year. In last spring and summer’s fighting season, a Ukrainian “counteroffensive” failed and the war is, in the view of both Russian and Ukrainian commanders, at least “stalemated,” if not now beginning to turn in Russia’s favor.

Most critically, U.S. support for Ukraine is faltering. After successfully rallying the NATO alliance to stand with Ukraine, the Biden White House opened the American arsenal to provide Kyiv with a stunning array of weaponry, totaling $46 billion, that gave its smaller army a technological edge on the battlefield. But now, in a move with historic implications, part of the Republican (or rather Trumpublican) Party has broken with the bipartisan foreign policy that sustained American global power since the Cold War began. For weeks, the Republican-led House has even repeatedly refused to consider President Biden’s latest $60 billion aid package for Ukraine, contributing to Kyiv’s recent reverses on the battlefield.

The Republican Party’s rupture starts with its leader. In the view of former White House adviser Fiona Hill, Donald Trump was so painfully deferential to Vladimir Putin during “the now legendarily disastrous press conference” at Helsinki in 2018 that critics were convinced “the Kremlin held sway over the American president.” But the problem goes so much deeper. As New York Times columnist David Brooks notedrecently, the Republican Party’s historic “isolationism is still on the march.” Indeed, between March 2022 and December 2023, the Pew Research Center found that the percentage of Republicans who think the U.S. gives “too much support” to Ukraine climbed from just 9% to a whopping 48%. Asked to explain the trend, Brooks feelsthat “Trumpian populism does represent some very legitimate values: the fear of imperial overreach… [and] the need to protect working-class wages from the pressures of globalization.”

Since Trump represents this deeper trend, his hostility toward NATO has taken on an added significance. His recent remarks that he would encourage Russia to “do whatever the hell they want” to a NATO ally that didn’t pay its fair share sent shockwaves across Europe, forcing key allies to consider what such an alliance would be like without the United States (even as Russian President Vladimir Putin, undoubtedly sensing a weakening of U.S. resolve, threatened Europe with nuclear war). All of this is certainly signaling to the world that Washington’s global leadership is now anything but a certainty.

Crisis in Gaza

Just as in Ukraine, decades of diffident American leadership, compounded by increasingly chaotic domestic politics, let the Gaza crisis spin out of control. At the close of the Cold War, when the Middle East was momentarily disentangled from great-power politics, Israel and the Palestine Liberation Organization signed the 1993 Oslo Accord. In it, they agreed to create the Palestinian Authority as the first step toward a two-state solution. For the next two decades, however, Washington’s ineffectual initiatives failed to break the deadlock between that Authority and successive Israeli governments that prevented any progress toward such a solution.

In 2005, Israel’s hawkish Prime Minister Ariel Sharon decided to withdraw his defense forces and 25 Israeli settlements from the Gaza Strip with the aim of improving “Israel’s security and international status.” Within two years, however, Hamas militants had seized power in Gaza, ousting the Palestinian Authority under President Mahmoud Abbas. In 2009, the controversial Benjamin Netanyahu started his nearly continuous 15-year stretch as Israel’s prime minister and soon discovered the utility of supporting Hamas as a political foil to block the two-state solution he so abhorred.

Not surprisingly then, the day after last year’s tragic October 7th Hamas attack, theTimes of Israel published this headline: “For Years Netanyahu Propped Up Hamas. Now It’s Blown Up in Our Faces.” In her lead piece, senior political correspondent Tal Schneider reported: “For years, the various governments led by Benjamin Netanyahu took an approach that divided power between the Gaza Strip and the West Bank — bringing Palestinian Authority President Mahmoud Abbas to his knees while making moves that propped up the Hamas terror group.”

On October 18th, with the Israeli bombing of Gaza already inflicting severe casualties on Palestinian civilians, President Biden flew to Tel Aviv for a meeting with Netanyahu that would prove eerily reminiscent of Trump’s Helsinki press conference with Putin. After Netanyahu praised the president for drawing “a clear line between the forces of civilization and the forces of barbarism,” Biden endorsed that Manichean view by condemning Hamas for “evils and atrocities that make ISIS look somewhat more rational” and promised to provide the weaponry Israel needed “as they respond to these attacks.” Biden said nothing about Netanyahu’s previous arm’s length alliance with Hamas or the two-state solution. Instead, the Biden White House began vetoing ceasefire proposals at the U.N. while air-freighting, among other weaponry, 15,000 bombs to Israel, including the behemoth 2,000-pound “bunker busters” that were soon flattening Gaza’s high-rise buildings with increasingly heavy civilian casualties.

After five months of arms shipments to Israel, three U.N. ceasefire vetoes, and nothing to stop Netanyahu’s plan for an endless occupation of Gaza instead of a two-state solution, Biden has damaged American diplomatic leadership in the Middle East and much of the world. In November and again in February, massive crowds calling for peace in Gaza marched in Berlin, London, Madrid, Milan, Paris, Istanbul, and Dakar, among other places.

Moreover, the relentless rise in civilian deaths well past 30,000 in Gaza, striking numbers of them children, has already weakened Biden’s domestic support in constituencies that were critical for his win in 2020 — including Arab-Americans in the key swing state of Michigan, African-Americans nationwide, and younger voters more generally. To heal the breach, Biden is now becoming desperate for a negotiated cease-fire. In an inept intertwining of international and domestic politics, the president has given Netanyahu, a natural ally of Donald Trump, the opportunity for an October surprise of more devastation in Gaza that could rip the Democratic coalition apart and thereby increase the chances of a Trump win in November — with fatal consequences for U.S. global power.

Trouble in the Taiwan Straits

While Washington is preoccupied with Gaza and Ukraine, it may also be at the threshold of a serious crisis in the Taiwan Straits. Beijing’s relentless pressure on the island of Taiwan continues unabated. Following the incremental strategy that it’s used since 2014 to secure a half-dozen military bases in the South China Sea, Beijing is moving to slowly strangle Taiwan’s sovereignty. Its breaches of the island’s airspace have increased from 400 in 2020 to 1,700 in 2023. Similarly, Chinese warships have crossed the median line in the Taiwan Straits 300 times since August 2022, effectively erasing it. As commentator Ben Lewis warned, “There soon may be no lines left for China to cross.”

After recognizing Beijing as “the sole legal Government of China” in 1979, Washington agreed to “acknowledge” that Taiwan was part of China. At the same time, however, Congress passed the Taiwan Relations Act of 1979, requiring “that the United States maintain the capacity to resist any resort to force… that would jeopardize the security… of the people on Taiwan.”

Such all-American ambiguity seemed manageable until October 2022 when Chinese President Xi Jinping told the 20th Communist Party Congress that “reunification must be realized” and refused “to renounce the use of force” against Taiwan. In a fateful counterpoint, President Biden stated, as recently as September 2022, that the US would defend Taiwan “if in fact there was an unprecedented attack.”

But Beijing could cripple Taiwan several steps short of that “unprecedented attack” by turning those air and sea transgressions into a customs quarantine that would peacefully divert all Taiwan-bound cargo to mainland China. With the island’s major ports at Taipei and Kaohsiung facing the Taiwan Straits, any American warships trying to break that embargo would face a lethal swarm of nuclear submarines, jet aircraft, and ship-killing missiles.

Given the near-certain loss of two or three aircraft carriers, the U.S. Navy would likely back off and Taiwan would be forced to negotiate the terms of its reunification with Beijing. Such a humiliating reversal would send a clear signal that, after 80 years, American dominion over the Pacific had finally ended, inflicting another major blow to U.S. global hegemony.

The Sum of Three Crises

Washington now finds itself facing three complex global crises, each demanding its undivided attention. Any one of them would challenge the skills of even the most seasoned diplomat. Their simultaneity places the U.S. in the unenviable position of potential reverses in all three at once, even as its politics at home threaten to head into an era of chaos. Playing upon American domestic divisions, the protagonists in Beijing, Moscow, and Tel Aviv are all holding a long hand (or at least a potentially longer one than Washington’s) and hoping to win by default when the U.S. tires of the game. As the incumbent, President Biden must bear the burden of any reversal, with the consequent political damage this November.

Meanwhile, waiting in the wings, Donald Trump may try to escape such foreign entanglements and their political cost by reverting to the Republican Party’s historic isolationism, even as he ensures that the former lone superpower of Planet Earth could come apart at the seams in the wake of election 2024. If so, in such a distinctly quagmire world, American global hegemony would fade with surprising speed, soon becoming little more than a distant memory.

This column is distributed by Tom Dispatch.

counterpunch.org

Opinion: Is the US on the brink of another civil war?

0

 CNN.com

Opinion by Opinion by Bruce Hoffman and Jacob Ware

Editor’s Note:

Bruce Hoffman is senior fellow for counterterrorism and homeland security at the Council of Foreign Relations and a professor at Georgetown University.

Jacob Ware is a research fellow at the Council of Foreign Relations and an adjunct professor at Georgetown University and DeSales University.

This article is adapted in part from their new book, “God, Guns, and Sedition: Far-Right Terrorism in America” (Columbia Univ. Press). The views expressed in this commentary are their own.

Three months into 2024, it seems dire predictions of political violence are now commonly issued both by the country’s extreme fringes as well as from the mainstream. Former President Donald Trump has been perhaps the most vociferous prognosticator, warning that there would be “bedlam in the country” should the criminal charges against him lead to a 2024 election loss. Nowadays, even seemingly mundane political procedures can also result in promises of violence. When the US Supreme Court sided with the Biden administration in January, allowing federal border agents to remove concertina wire put in place by the state of Texas, some in elected office said it was a sign of civil war. In its threat assessment for 2024, the Department of Homeland Security forecast that, among other threats, the 2024 election cycle would be a “key event for possible violence…”

Bruce Hoffman – Michael Lionstar© Provided by CNN

In her 2022 book, “How Civil Wars Start: And How to Stop Them,” renowned political scientist Barbara F. Walter argues that “we are closer to civil war than any of us would like to believe” because of a toxic mix of political extremism and polarization, social and cultural tribalism, the popular embrace of conspiracy theories, proliferation of guns and well-armed militias and the erosion of faith in government and the liberal, Western democratic state. Among the key factors she cites is accelerationism — which Walter describes as “the apocalyptic belief that modern society is irredeemable and that its end must be hastened, so that a new order can be brought into being.”

Jacob Ware – Jacob Ware© Provided by CNN

Accelerationism is embraced by a spectrum of white supremacists, white nationalists, racists, antisemites, xenophobes and anti-government militants as a clarion call to revolution. They fervently believe that the modern Western, liberal state is so corrupt and inept that it is beyond redemption and must be destroyed in order to create a new society and way of governance.

With the West supposedly on the precipice of collapse, accelerationism’s adherents maintain that violent insurrection is required to push democracy over the edge and into oblivion. Only by hastening its destruction can a White-dominated society and new order emerge, the thinking goes. Fomenting divisiveness and polarization through violent attacks on racial minorities, Jews, liberals, foreign interlopers and power elites, and thus producing a cataclysmic collapse of the existing order and provoking a second civil war, accordingly, is accelerationism’s stock-in-trade.

But this terrorist strategy is in fact part of a long tradition of extreme, destabilizing far-right violence. To understand why, and to put those events in broader context, one has to view January 6, 2021, as another milestone in a trajectory that commenced in the late 1970s and gathered momentum throughout the 1980s. Its evolution slowed following the nationwide law enforcement crackdown after the 1995 Oklahoma City bombing, but was infused with new purpose after Barack Obama was elected president in 2008 and the Great Recession stunned the country that same year. And, it was subsequently weaponized in the 2010s by social media and further empowered by the febrile rhetoric and polarization of politics that continued to divide America.

Steven Simon and Jonathan Stevenson, two former National Security Council staffers with deep knowledge of sectarian conflicts in Northern Ireland and the Middle East, have similarly described a situation where the United States could easily tip into civil war. The country, they write, “now appears to be in a state of ‘unstable equilibrium’ — a term originating in physics to describe a body whose slight displacement will cause other forces to move it even further away from its original position,” heightening the risk that violent action could plunge the United States into the chaos and disorder that accelerationists so desperately want.

The most dismal assessment, though, is that of Canadian journalist Stephen Marche who, in his 2022 book, The Next Civil War: Dispatches form the American Future, contends that a new American civil war is inevitable. “The United States is coming to an end. The question is how.” To his mind, “The United States is descending into the kind of sectarian conflict usually found in poor countries with histories of violence, not the world’s most enduring democracy and largest economy.”

As febrile and alarmist as such assertions may be, there is more than a grain of truth behind these fears. A 2021 survey conducted by the University of Maryland’s Center for Democracy and Civic Engagement and the Washington Post had found that almost a quarter of Democrats and 40% of Republicans believe the use of violence against the government is “somewhat justified.”

This was the highest percentage of respondents to this question dating back more than two decades. These concerns have hardly diminished, according to a new survey recently conducted by both the Post and the same University of Maryland center in 2024. “Republicans are more sympathetic to those who stormed the US Capitol and more likely to absolve Donald Trump of responsibility for the attack,” the Washington Post reported, “than they were in 2021.”

But neither polls nor predictions are prophecy. While we think the likelihood of a civil war is relatively low — in large part because America’s political divides no longer fall into clear-cut geographic categories like North versus South, nor do they center around one contentious issue like slavery — the country now faces a different kind of threat. Defying simple red state-blue state differences or urban versus rural divides, a different form of violence, manifesting more as sustained and nationwide terrorism than organized separatism, is potentially more likely.

Remember that the United States leads the world — by far — in the number of firearms in private hands. Although the United States comprises only 4% of the world’s population, it accounts for roughly 40% of the globe’s firearms, according to Small Arms Survey, an independent research project based in Switzerland. There are an estimated 393 million privately held firearms in the United States — more than one gun per person. In fact, there are more civilian-held guns in the United States than the other top 25 countries in the world combined. Indeed, more guns were purchased in the United States in 2020 — nearly 23 million — than any other year on record. This proliferation of privately-held weapons in the United States, Simon and Stevenson observe, “make the leaderless resistance advocated by the late-twentieth-century militia theoreticians and now epitomized by the far right, anti-authoritarian Boogaloo Bois — they of the Hawaiian shirts — all the more practicable.”

Indeed, among the most fervent defenders of Second Amendment rights are people who express their desire for a new civil war. Gun rights also electrified the militia movement in the early 1990s and played a major role in motivating Timothy McVeigh to carry out the 1995 Oklahoma City bombing, the deadliest terrorist attack on American soil until September 11, 2001.

If the United States avoids an actual civil war, it is not difficult to imagine a variety of dark scenarios spanning a range of politically violent potentialities that would destabilize the country, further entrench existing divisions and severely challenge our government’s ability to protect its citizens. In his 2023 book on the erosion of democratic norms in America, then-Council on Foreign Relations President Richard Haass raised the possibility of the US facing a version of Northern Ireland’s longstanding “Troubles”.

“If there is a model for what we should fear,” Haass warns, “it comes from Northern Ireland and the Troubles, the three-decade struggle starting in the late 1960s that involved multiple paramilitary groups, police, and soldiers and resulted in some 3,600 deaths and a sharp reduction in local economic output.” Leading American white supremacists, who have long been among the foremost advocates of civil war and sedition, have cited the Northern Irish exemplar and the province’s preeminent terrorist organization, the Irish Republican Army (IRA), as worthy of emulation. “Soon, our own version of the ‘Troubles’ will be widespread,” Robert Miles, one of the early leaders of America’s violent far-right underground, wrote under his Norse code name “Fafnir” on a 1980s online forum. “The patterns of operations of the IRA will be seen across this land. […] Soon, America becomes Ireland recreated.”

Despite the ultimately successful certification of the 2020 presidential election; the arrests of over 1,000 rioters who participated in the January 6, 2021 storming of the US Capitol; the guilty pleas or convictions of at least half of those cases; and the mostly peaceful events surrounding the 2022 midterm elections, the threat of far-right terrorism in America continues.

Given the long historical trajectory that culminated in the events of January 6, the continued proliferation and pervasiveness of conspiracy theories and the growing racism, antisemitism and xenophobia that has entered the mainstream of political and social discourse in the United States, along with readily accessible weapons, the potential for new acts of domestic, politically-motivated violence — including mass shootings, attacks on critical infrastructure, bombings and other attacks — cannot be dismissed or ignored.

 CNN.com

Divided We Fall

0

 

That the United States is a divided country is an understatement. We have been siloed into opposing political camps which, in the fulness of time, could have fatal consequences for the future of the republic. This has been especially evident since 2016. That I am writing this essay in my office across the street from the Chapman University law school where the infamous Trump lawyer, John Eastman, taught until his ‘retirement’ in 2020 only increases for me the surreal and intimate nature of this divide.

One of the debates that is percolating (or should I say boiling over) throughout the country revolves around the teaching of slavery in public school history classes, with Critical Race Theory being identified as the leading culprit. Critics of Critical Race Theory (which is a theory developed by legal scholars that valorizes the plight of the victims of slavery and Jim Crow that animates various disciplinary perspectives in universities) argue that it is a threat to the American way of life. Clearly, what we need to ask these critics includes the question: Is there something about the American way of life that you wish to hide? What is it exactly that you wish to put under wraps? Do you consider the American way of life to be so fragile that those who are living it cannot withstand the slightest scrutiny of certain formative events in the past and how those past events have created serious problems and challenges to disenfranchised subaltern groups in the present? The objections against Critical Race Theory crumble at any serious introspection yet are so self-evident that they are impossible to ignore.

In fact, let’s hope that Critical Race Theory does challenge the American way of life. But it appears that any challenges to the U.S. that emerge from the shadows of its official history are instantly decried in knee-jerk fashion as the demonic voices of socialists, Marxists or communists who wish to unburden our students of their patriotism and turn them into Manchurian candidates. A state Senate committee in Florida recently put forward legislation to block public schools and private businesses from making people feel “discomfort” when they’re taught about race. Similar legislation has been proposed and/or passed in dozens of red states. Such legislation, if passed, is destined to alter the very fabric of the teaching about history and other subjects in the curriculum. It will do nothing short of making a mockery of the important reasons why history should be included as an instrumental part of the school curriculum. The truths of America’s past that were born from internal conflicts and national and international disputes that need to be studied with some urgency today are often uncomfortable truths. They should not be taught in order to make students winch or squirm (although that can easily happen and in some cases should happen) but neither should they be smothered out of existence. A pedagogy of critical patriotism offers a glimpse into a past populated not only by historical racialized atrocities but also by American heroes who fought and risked their lives to end such atrocities, such as Martin Luther King.

While my father fought against the Nazis from 1939-1945 with the Royal Canadian engineers and my uncle put a torpedo in the Bismarck battleship as a pilot in the Royal Navy (a feat which earned him the Distinguished Service Medal pinned on him by King George VI), I am aware of countless heroes in my adopted country of the United States whose courage in fighting the fascist Nazis are well documented (the Battle of the Bulge comes immediately to mind as do the operations of the Flying Tigers and the Tuskegee airmen). And while there are many heroes we can and should honor, the validity of the wars in which many heroic Americans fought (the Vietnam War, the War in Afghanistan, and War the Iraq War are those that come most readily to mind) should be open to challenge, to dialogue and debate as part of our classroom curricula. And so too should the Allies carpet bombing of German cities during WWII, the firebombing of Dresden, the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki, and the American eugenics movement that Adolf Hitler so admired, a movement that turned American immigrants into vile objects of phrenology. Our celebrations of American war heroes, inventors, peacemakers, priests and preachers, scientists, medical doctors, lawyers, political leaders, activists, entertainers, musicians, academics, journalists and others should not motivate us to distort or hide those who participated otherwise in the shadow legacies of American history which includes the great crimes against our African-American brothers and sisters, women of all races, native peoples and targeted immigrant populations. We must not erase such uncomfortable truths because parents wish to whitewash American history and hide its racist and genocidal past under the pretext that they are creating ‘discomfort’ for their children or causing them to hate America—especially since the fruits of such a history are still very much with us today. I’m sure that the tilt of the US towards fascism in this country would have made my uncle and father furious. Simply witness the rise in racism since the election of Barak Obama and the growth of White supremacy, White ethno-nationalism, neo-Nazis and armed militias, all of which were factors that led to a recent attack on the nation’s Capitol on January 6, 2021.

There is plenty of room to celebrate the positive achievements of the United States without, of course, resorting to a wanton American triumphalism that ignores our settler-colonial past and its ramifications up to the present. Those who are holding history hostage can only make the public suspicious that if they didn’t actually approve of slavery and the southern plantocracy, they certainly desire to tamp down the voices of today’s African Americans, indigenous Americans and immigrants whose stories demand to be heard in the name of justice. Erasing the victims of our history can only create forms of social amnesia that will impede our progression as a democracy—a democracy, by the way, that is already on very shaky grounds and looks about to crumble. Very often it is those who decry those so-called “woke” campus organizations who wish to prevent right-wing speakers from presenting their views on college campuses on the grounds of hate speech, that are now demanding that the history of racism, the legacy of the Lost Cause, Reconstruction, Jim Crow and the civil rights movement of the 1960s be locked out of elementary and high school history classes. It is hard to not to recognize profound hypocrisy here. Often those who are cheering the loudest for the preservation of the American way of life are those very groups who are burning books from school libraries.

The emphasis of criticism should not be solely on the content of classes so much as the pedagogy used to teach history (and other subjects). Critical pedagogy—an umbrella term that includes Critical Race Theory and is inspired by the teachings of the great Brazilian educator, Paulo Freire—dedicates itself to creating conditions of possibility for the voices of the victims of oppression to be heard in classroom contexts. Controversial topics (we need to think hard about why such topics should be seen as controversial in the first place) are offered to students as points of reflection and debate, and teachers should be able to exercise their own moral conscience in constructing such debates, otherwise, a shifty value relativism will prevail and students will be left with the implicit impression that there is no right or wrong when it comes to slavery, to the genocidal treatment of Native Americas (or First Nations peoples), to the institution of Jim Crow laws, or the current school-to-prison pipeline. They will be led to believe that there are only opinions and that each opinion is of equal worth and can be used to cancel out opposing opinions. But opinions that fail to cohere around sound arguments are simply the dust that falls from the annals of deception.

The purpose of classroom debates and dialogues is not to brainwash students into accepting progressive political judgements on these events but enabling students to make their own informed judgments by learning how to craft sound and robust arguments. And for that we need to privilege arguments over opinions and to be able to agree on the best ways to adjudicate such arguments. Dialogic discussion must exist around these issues because they are moral in character and because of this, it is a matter of conscience and in this case, the conscience of teachers must be exercised. Without such consideration, we will etherize the role that our conscience must play as educators and fall prey to the same corruption and self-interest that we are attempting to challenge.

Teachers should not be forced to hide their own political perspectives but at the same time be willing to have their views challenged in a “good faith” spirit of disclosure and solidarity. It’s time to “keep the faith” in democracy and bridge the divisions that are poisoning the country. But such a sentiment can only be destined to swallow its own tail as long as we fail to bring up further questions: Can democracy prevail in conditions of capitalism? I would argue that it cannot, certainly given today’s existing conditions of capitalist exploitation and oppression. Since democracy can know itself and the nature of its praxis only through criticism of it, can Critical Tace Theory and critical pedagogy at the very least help us realize the conditions for of the possibility of morality? One laudable achievement of critical pedagogy is that it has revealed how it is impossible for capitalism to conform to its own truth in practice since such conformity is structurally impossible for capitalism. It is in this sense that we need revolutionary theories—Marxist, anarchist, critical realist, etc.—that, ironically, requires abolishing the very conditions that require such theories. These are questions that surely need more debate, but such debates are less likely to occur on college campuses until the current battle over the teaching of history is won.

Peter McLaren is Distinguished Professor in Critical Studies, Chapman University, USA. He is the editor and author of 50 books and his writings have been translated into 25 languages. He is the author of the the1980 Canadian bestseller, Cries from the Corridor. His most recent books include He Walks Among Us: Christian Fascism Ushering in the End of Times; Breaking Free: The Life and Times of Peter McLaren (with Miles Wilson); Post-Digital Dialogues on Critical Pedagogy, Liberation Theology and Information Technology (with Petar Jandrić); Tracks to Infinity: The Long Road to Justice, The Peter McLaren Reader, Volume 2 and Pedagogy of Insurrection: From Resurrection to Revolution. 

counterpunch.com

Οι πολλαπλασιαζόμενες απειλές που θέτουν σε κίνδυνο τη Νήσο Κύπρο

0

Μάριος Λ. Ευρυβιάδης και Κλέαρχος Α. Κυριακίδης

Έκκληση για έρευνα απευθυνόμενη στην Επιτροπή Άμυνας της Βρετανικής Βουλής των Κοινοτήτων

Αφίσα που δημοσιεύτηκε από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης της Τουρκίας στις 27.02.2019 στο https://twitter.com/tcsavunma/status/1100827859503980549

Στις ώριμες δημοκρατίες, οποιοσδήποτε μπορεί να συμβάλει σε ορισμένες κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ανταποκρινόμενος σε δημοσιευμένες κοινοβουλευτικές εκκλήσεις για αποδεικτικά στοιχεία.  Ακριβώς αυτό συνέβη στις 5 Ιουνίου 2023.  Υπό τις ιδιότητες μας ως ακαδημαϊκών, παραθέσαμε αποδεικτικά στοιχεία σε κατάθεση στην Επιτροπή Άμυνας της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου.

Η κατάθεση μας, που περιλάμβανε 22 σελίδες και 8 εικόνες, αποτελούσε απάντηση στην ανοικτή πρόσκληση που εξέδωσε η Επιτροπή Άμυνας στις 24 Απρίλιου 2023 σε σχέση με την τότε έρευνα της για το θέμα της ετοιμότητας των Ένοπλων Δυνάμεων του Ηνωμένου Βασιλείου.  (Αυτή η έκκληση βρίσκεται ΕΔΩ)

Στις 13 Ιουνίου 2023, η κατάθεση μας δημοσιεύτηκε από το Βρετανικό Κοινοβούλιο στον ιστότοπο του (στο https://committees.parliament.uk/writtenevidence/121730/pdf/ και στο https://committees.parliament.uk/writtenevidence/121730/html/) όπου είναι διαθέσιμη στο κοινό.  Την ίδια μέρα, η κατάθεση μας επισυνάφθηκε στα πρακτικά της Επιτροπής Άμυνας ως «written evidence», δηλαδή ως «γραπτά αποδεικτικά στοιχεία» (στο https://committees.parliament.uk/work/7654/armed-forces-readiness/publications/written-evidence/ και στο https://committees.parliament.uk/work/7654/armed-forces-readiness/).

Σύνοψη της κατάθεσης μας

Στην κατάθεση μας της 5ης Ιουνίου 2023, καλέσαμε την Επιτροπή Άμυνας να διερευνήσει τρία κρίσιμα ζητήματα που προκύπτουν από τους δεσμούς που συνδέουν τις Βρετανικές Δυνάμεις στην Κύπρου (British Forces Cyprus) με τη Νήσο Κύπρο, ειδικά μέσω των δύο κατάλοιπων της Αποικίας του Στέμματος της Κύπρου, γνωστά ως Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλειας (Βρετανικές Βάσεις), και μέσω της Κυπριακής Δημοκρατίας, μια κυρίαρχη χώρα που, αν και με χαμηλούς τόνους, συνεχίζει να παίζει κρίσιμο ρολό προς όφελος των Βρετανικές Βάσεων, των Ένοπλων Δυνάμεων του Ηνωμένου Βασιλείου, της βρετανικής αμυντικής πολιτικής και της ευρύτερης βρετανικής γεωστρατηγικής ατζέντας στην ταραγμένη νέα γεωπολιτική εποχή που ξεκίνησε με την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2020.

Υιοθετώντας τη φρασεολογία της Επιτροπής Άμυνας στο κάλεσμα της, το πρώτο ζήτημα που εγείραμε στην κατάθεση μας αφορούσε το αν οι Ένοπλες Δυνάμεις του Ηνωμένου Βασιλείου «είναι επαρκώς ικανές», αν «διαθέτουν αρκετούς πόρους» και αν «είναι έτοιμες να προστατεύσουν» τα Υπερπόντια Εδάφη του Ηνωμένου Βασιλείου, συμπεριλαμβανομένων των Βρετανικών Βάσεων.

Το δεύτερο ζήτημα επικεντρώθηκε στο αν οι Ένοπλες Δυνάμεις του Ηνωμένου Βασιλείου, συμπεριλαμβανομένων των Βρετανικών Δυνάμεων στην Κύπρο, «είναι επαρκώς ικανές», αν «διαθέτουν αρκετούς πόρους» και αν «είναι έτοιμες να προστατεύσουν» την Κυπριακή Δημοκρατία υπό την ιδιότητα της ως «εταίρου» – αλλά όχι ως «συμμάχου» – του Ηνωμένου Βασιλείου, ειδικά στην Κοινοπολιτεία. Το ζήτημα αυτό προέρχεται, εν μέρη, από το γεγονός ότι στις 16 Αυγούστου 1960, μέσω της Συνθήκης Εγγύησης, το Ηνωμένο Βασίλειο ανέλαβε μια αμφιλεγόμενη δέσμευση «να αναγνωρίσει και να εγγυηθεί την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας…».

Το τρίτο ζήτημα είχε να κάνει με το αν οι Ένοπλες Δυνάμεις του Ηνωμένου Βασιλείου, συμπεριλαμβανομένων των Βρετανικών Δυνάμεων στην Κύπρο, «είναι επαρκώς ικανές», αν «διαθέτουν αρκετούς πόρους» και αν «είναι έτοιμες να προστατεύσουν» τον εαυτό τους, τις Βρετανικές Βάσεις και την Κυπριακή Δημοκρατία από μια σειρά από υπάρχουσες καθώς και αναδυόμενες απειλές που προκύπτουν από την Τουρκία.  Αυτή, επισημάναμε στην κατάθεση μας, είναι κατοχική δύναμη στο βόρειο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και κυρίαρχη χώρα που είναι κράτος μέλος του ΝΑΤΟ και ως εκ τούτου, υποτίθεται, «σύμμαχος» του των Βρετανών.

Υπάρχουν, βεβαίως, και άλλες απειλές, όπως αυτές που παρουσιάζονται από τους τζιχαντιστές που κυκλοφορούν στη Συρία.  Ωστόσο, για σκοπούς οικονομίας, περιορίσαμε τη διάρκεια της κατάθεσης μας στον εντοπισμό των γενικών απειλών που παρουσιάσαμε επάνω όπως επίσης και τρεις συγκεκριμένες, αλλά ασυνήθιστες απειλές, που πρέπει να αντιμετωπιστούν με αποτελεσματικό τρόπο. Όπως γράψαμε στην κατάθεση μας:

«Μία απειλή προκύπτει από τη δυνητικά τοξική «σκόνη» και από τις άλλες πηγές κακής ποιότητας αέρα που, κατά καιρούς, επηρεάζουν δυσμενώς την Κυπριακή Δημοκρατία και τις Βρετανικές Βάσεις αφού προέρχονται από την Τουρκία ή από αλλού …

«Μια δεύτερη απειλή αναδύεται από τον ρωσικής κατασκευής Πυρηνικό Σταθμό Άκιουγιου στη νότια ακτή της Τουρκίας …

«Μια τρίτη απειλή πηγάζει από τη φαινομενικά αλυτρωτική, νεο-αποικιακή και εχθρική τουρκική κυβερνητική προοπτική που απεικονίζει ψευδώς ολόκληρη την Κυπριακή Δημοκρατία και τις δύο Βρετανικές Βάσεις ως αναπόσπαστα μέρη της Τουρκίας …».

Αυτή η τρίτη απειλή όχι μόνο αποδεικνύεται από τη δημαγωγία του Προέδρου της Τουρκίας, την εμπρηστική ρητορική άλλων στελεχών της τουρκικής κυβέρνησης και των προκλητικών πράξεων των Ένοπλων Δυνάμεων της Τουρκίας.  Απεικονίζεται επίσης από εικόνες που έχουν δημοσιευτεί από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας της Τουρκίας.  Τα παραδείγματα περιλαμβάνουν την αφίσα που δημοσιεύτηκε από αυτό το Υπουργείου στις 27 Φεβρουάριου 2019 και τη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε από το ίδιο Υπουργείου στις 15 Μαΐου 2023.  Παρουσιάσαμε και τις δύο αυτές τις εικόνες στην κατάθεση μας.  Τα πρωτότυπα των εικόνων βρίσκονται στον λογαριασμό X, πρώην Twitter, του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας της Τουρκίας (στο https://twitter.com/tcsavunma/status/1100827859503980549 και https://twitter.com/tcsavunma/status/1658069233043996678?cxt=HHwWjIC8id αντίστοιχα).

«Έτοιμοι για Πόλεμο;»

Στις 4 Φεβρουαρίου 2024, η κατάθεση μας ενσωματώθηκε σε παράρτημα της Έκθεσης της Επιτροπής Άμυνας για την Ετοιμότητα των Βρετανικών Ενόπλων Δυνάμεων υπό τον τίτλο «Ready for War?», δηλαδή «Έτοιμοι για Πόλεμο;» (Η Έκθεση δημοσιεύτηκε στο https://committees.parliament.uk/publications/43178/documents/214880/default/ παράλληλα με σύνοψη στο https://publications.parliament.uk/pa/cm5804/cmselect/cmdfence/26/report.html και με σχετικό δελτίο τύπου στο https://committees.parliament.uk/committee/24/defence-committee/news/199770/call-for-focus-on-highintensity-warfighting-to-increase-deterrence/).

Στις 6 Μαρτίου 2024, έχοντας διαβάσει τις 72 σελίδες της Έκθεσης, υποβάλαμε μια ανοιχτή επιστολή προς τον Sir Jeremy Quin, τον Πρόεδρο της Επιτροπής Άμυνας, ο οποίος ανήκει στο Συντηρητικό Κόμμα.  Την ίδια μέρα, κοινοποιήσαμε την επιστολή μας και στα άλλα δέκα μέλη της Επιτροπής, τέσσερις από τα οποία είναι επίσης Συντηρητικοί, τέσσερις από τα οποία ανήκουν στο Εργατικό Κόμμα, ένα από τα οποία ανήκει στο Σκωτσέζικο Εθνικιστικό Κόμμα και ένα από τα οποία ανήκει στο Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα της Βόρειας Ιρλανδίας.

Στην επιστολή μας, ευχαριστήσαμε την Επιτροπή Άμυνας για τη δημοσίευση της κατάθεσης μας και την επαινέσαμε επειδή, με τόση ειλικρίνεια, κατέγραψε τόσα πολλά χτυπητά ευρήματα στην Έκθεση της. Ταυτόχρονα, εκφράσαμε ανησυχία διότι, όπως μάθαμε από την Έκθεση, κατά τη διάρκεια της έρευνας τα μέλη της Επιτροπής Άμυνας «εμποδίστηκαν» στις «προσπάθειές τους να αξιολογήσουν την ετοιμότητά» των Ένοπλων Δυνάμεων του Ηνωμένου Βασιλείου «λόγω έλλειψης κυβερνητικής διαφάνειας».

Για ζητήματα ουσίας, εκφράσαμε την απόγνωση μας επειδή, ενώ, σύμφωνα με την Έκθεση, «οι Ένοπλες Δυνάμεις του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν αναπτυχθεί πάνω από τις δυνατότητές τους ως απάντηση στην επιδείνωση της κατάστασης ασφαλείας» όλες αυτές οι Ένοπλες Δυνάμεις «έχουν ελλείψεις ικανοτήτων και ελλείψεις αποθεμάτων και χάνουν προσωπικό πιο γρήγορα από ό,τι μπορούν να το στρατολογήσουν». Εκφράσαμε επίσης την απόγνωση μας έχοντας υπόψη ότι, σύμφωνα με την Έκθεση, αυτές οι Ένοπλες Δυνάμεις «είναι … συνεχώς παρατεντωμένες [‘overstretched’] και ότι αυτό έχει αρνητικό αντίκτυπο στη διατήρηση καθώς και στην καθυστέρηση της ανάπτυξης πολεμικής ετοιμότητας».

Κάλεσμα βασισμένο σε τρεις βασικούς πυλώνες

Στην επιστολή μας της 6ης Μαρτίου 2024, σημειώσαμε ότι στην Έκθεση της η Επιτροπή Άμυνας εξέτασε σιωπηρά ορισμένες από τις ανησυχίες που θέσαμε στην κατάθεση μας της 5ης Ιουνίου 2023. Παρά ταύτα, στην Έκθεση της η Επιτροπή Άμυνας δεν αναφέρθηκε ρητά σε καμία από τις ανησυχίες μας. Επομένως, καλέσαμε την Επιτροπή Άμυνας να ξεκινήσει έρευνα που θα επικεντρωθεί στις πραγματικές ή πιθανές απειλές που εκθέτουν την Κυπριακή Δημοκρατία, τις δύο Βρετανικές Βάσεις και τις Βρετανικές Δυνάμεις στην Κύπρο.

Στηρίξαμε το κάλεσμα μας σε τρεις βασικούς πυλώνες εκτός από τα πορίσματα της Έκθεσης της Επιτροπής Άμυνας και του σχετικού δελτίο τύπου της ίδιας Επιτροπής.

Ο πρώτος πυλώνας αποτελείται από τις πραγματικές και τις πιθανές απειλές που προσδιορίζονται στην κατάθεση μας της 5ης Ιουνίου 2023, όπως συνοψίστηκαν παραπάνω.  Σε αυτό το πλαίσιο, υπογραμμίσαμε στην Επιτροπή Άμυνας ότι αυτές οι απειλές θέτουν σε κίνδυνο τόσο την Κυπριακή Δημοκρατία όσο και τις δύο Βρετανικές Βάσεις, τις τοποθεσίες που διατηρεί το Ηνωμένο Βασίλειο στην κυρίαρχη επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας (όπως την τοποθεσία στην κορυφή του Ολύμπου), τους χιλιάδες Βρετανούς πολίτες που υπηρετούν στις Βρετανικές Βάσεις ή στις Βρετανικές Δυνάμεις Κύπρου ή και στις δύο, τους 10.000 περίπου μη Βρετανούς κατοίκους των Βάσεων, τις δεκάδες χιλιάδες πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου που ζουν στην Κυπριακή Δημοκρατία και τους εκατοντάδες χιλιάδες Βρετανούς πολίτες που συρρέουν στη Δημοκρατία κάθε χρόνο ως τουρίστες.

Ο δεύτερος πυλώνας αντιπροσωπεύεται από τη βίαιη αλυσίδα γεγονότων που ξετυλίχθηκε από τότε που υποβάλαμε την κατάθεση μας στις 5 Ιουνίου 2023. Σε αυτή την αλυσίδα βρίσκονται, μεταξύ άλλων εξελίξεων, η τροπή των γεγονότων στη μακρόχρονη σύρραξη στην Ουκρανία, οι ελιγμοί των τουρκικών κατοχικών δυνάμεων στη νεκρή ζώνη της Κυπριακής Δημοκρατίας στις 18 Αυγούστου 2023, οι οποίες κατηγορήθηκαν ως «βιοπραγίες» (‘assaults’) από τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών, η θανατηφόρα κλιμάκωση της σύρραξης που εμπλέκει το Ισραήλ και τη Λωρίδα της Γάζας, ειδικά από την ολοκλήρωση της σφαγής της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023 και τις ακραίες επακόλουθες Ισραηλινές στρατιωτικές αντιδράσεις, και η σειρά αεροπορικών επιδρομών εναντίον στόχων των Χούθι στη Υεμένη από τις 12 Ιανουαρίου 2024.  Αυτές οι επιδρομές περιλαμβάνουν εκείνες που φαίνεται ότι υλοποιήθηκαν από τη βρετανική αεροπορική βάση στο Ακρωτήρι δίπλα από την Κυπριακή Δημοκρατία.  Μεμονωμένα αλλά και συλλογικά, αυτές οι βίαιες εξελίξεις φαίνεται ότι έχουν πολλαπλασιάσει τις απειλές που εκθέτουν την Κυπριακή Δημοκρατία, τις δύο Βρετανικές Βάσεις και τις Βρετανικές Δυνάμεις στην Κύπρο.

Ο τρίτος πυλώνας απορρέει από τα όσα συνέβησαν σε σχέση με τον Πυρηνικό Σταθμό Άκιουγιου και τους τέσσερις σχετικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες που ξεφυτρώνουν την περίοδο αυτή στη νότια ακτή της Τουρκίας.  Αυτός ο Πυρηνικός Σταθμός όχι μόνο κατασκευάζεται από τη ROSATOM, τη Ρωσική Κρατική Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας.  Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται σε κυρίαρχο έδαφος της Τουρκίας, ανήκει και λειτουργείται από τη ROSATOM.

Στην επιστολή μας, παρουσιάσαμε σχετικές εξελίξεις από τότε που καταθέσαμε την κατάθεση μας στην Επιτροπή Άμυνας στις 5 Ιουνίου 2023.  Παράδειγμα είναι η αποκάλυψη της 5ης Οκτωβρίου 2023 του Υπουργείου Ενέργειας και Φυσικών Πόρων της Τουρκίας.  Όπως ήρθαν τα πράγματα, λόγω καθυστερήσεων, ο Πυρηνικός Σταθμός Άκιουγιου προγραμματίζεται «να αρχίσει να λειτουργεί» έως τις 29 Οκτωβρίου 2024.  Αυτή η γνωστοποίηση υποδεικνύει ότι ο πρώτος από τους τέσσερις αντιδραστήρες θα τεθεί σε λειτουργία μέχρι εκείνη την ημερομηνία.

Σε ανακοινωθέν της 7ης Μαρτίου 2024, μία ημέρα μετά την μετάδοση της επιστολης μας στην Επιτροπή Άμυνας, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγιπ Ερντογάν επιβεβαίωσε ότι όλοι οι αντιδραστήρες του Σταθμού θα τεθούν σε λειτουργία έως το 2028.  (Το ανακοινωθέν βρίσκεται στο www.tccb.gov.tr/haberler/410/151517/-gectigimiz-21-yilda-mersin-e-210-milyar-liranin-uzerinde-kamu-yatirimi-yaptik-)

Αργά ή γρήγορα, λοιπόν, θα εμφανιστούν, ένας-ένας, τέσσερεις εντελώς νέους κίνδυνους.  Αυτή η προοπτική υπογραμμίζει γιατί η έκκληση μας επείγει, ειδικά, εν όψει των σχετικών γεωγραφικών στοιχείων.  Στην επιστολή μας, υπενθυμίσαμε την Επιτροπή Άμυνας, όπως κάναμε στην κατάθεση μας, ότι ο Πυρηνικός Σταθμός Άκιουγιου βρίσκεται μόνο 85 περίπου χιλιόμετρα βόρεια της κατεχόμενης βόρειας ακτής της Κυπριακής Δημοκρατίας, 110 περίπου χιλιόμετρα βόρεια της Λευκωσίας, 130 περίπου χιλιόμετρα της Δεκέλειας εντός της Περιοχής της Κυρίαρχης Βάσης Δεκέλειας και 180 περίπου χιλιόμετρα βόρεια του Ακρωτηρίου εντός της Περιοχής της Κυρίαρχης Βάσης του Ακρωτηρίου.

Στην επιστολή μας, επαναλάβαμε ότι οι ανησυχίες μας επί του θέματος αυτού πηγάζουν από τη διμερή Συμφωνία της 12ης Μαΐου 2010 (όχι της 13ης Ιανουαρίου 2010, όπως αναφέραμε κατά λάθος στην κατάθεσή μας) μεταξύ των κυβερνήσεων της Τουρκίας και της Ρωσίας για τη συνεργασία σε σχέση με την κατασκευή και Λειτουργία πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής στην τοποθεσία Άκιουγιου στην Τουρκία.

Στην επιστολή μας, περάσαμε διάφορα αλλά μηνύματα και προειδοποιήσαμε την Επιτροπή Άμυνας ότι οι ανησυχίες μας είναι τόσο προφανείς, τόσο σοβαρές και τόσο επείγουσες που δεν πρέπει να παραμείνουν κάτω από το χαλί.

Αναμένουμε ουσιαστική απάντηση

Σε ξεχωριστά μηνύματα, η Γραμματέας της Επιτροπής Άμυνας, η οποία υποσχέθηκε να κοινοποιήσει την επιστολή μας της 6ης Μαρτίου 2024 στην Επιτροπή, και οχτώ από τα έντεκα μέλη της, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου, έχουν βεβαιώσει τη λήψη της.  Μέσου αυτού του άρθρου, τους ευχαριστούμε για αυτά τα μηνύματα. Ωστόσο, τη στιγμή της ολοκλήρωσης αυτού του άρθρου το πρωί της 14ης Μαρτίου 2024, ακόμη περιμένουμε να λάβουμε ουσιαστική απάντηση από την Επιτροπή Άμυνας.  Αν λάβουμε ουσιαστική απάντηση, θα τη διανείμουμε.

Εν τω μεταξύ, τονίζουμε ότι οι απόψεις που εκφράσαμε στις επικοινωνίες μας με την Επιτροπή Άμυνας είναι προσωπικές και δεν πρέπει να ερμηνευτούν ως απόψεις των πανεπιστημίων ή των άλλων φορέων με τους οποίους έχουμε – ή στο παρελθόν είχαμε – δεσμούς.  Επίσης, τονίζουμε ότι αυτές οι επικοινωνίες δεν πρέπει να ερμηνευθούν ούτε ως έκφραση υποστήριξης υπέρ ούτε ως κριτική κατά των Βρετανικών Βάσεων, της βρετανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Κυπριακή Δημοκρατία ή των Βρετανικών Δυνάμεων στην Κύπρο, τα οποία είναι, στα μάτια πολλών, αμφιλεγόμενα. Ούτε θα πρέπει να ερμηνευθούν ως έκφραση υποστήριξης υπέρ ή κριτική κατά των διάφορων υπερπόντιων επιχειρήσεων στις οποίες συμμετέχουν οι Βρετανικές Δυνάμεις στην Κύπρο και άλλα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων του Ηνωμένου Βασιλείου.

Στις επικοινωνίες μας με την Επιτροπή Άμυνας, σκοπός μας δεν ήταν να συνεισφέρουμε στη συζήτηση για αυτά τα ζητήματα. Αντιθέτως, σκοπός μας ήταν να εγείρουμε σοβαρές ανησυχίες οι οποίες θα πρέπει να διερευνηθούν και να εξεταστούν από την Επιτροπή Άμυνας καθώς και από την ολομέλεια της κάθε μίας από των δύο δομών του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου και όχι μόνο …

Υστερόγραφο: Στο https://publications.parliament.uk/pa/cm201719/cmstords/1020/body.html υπάρχουν οι πρόνοιες του Κανονισμού 135 (1) των Μόνιμων Διαταγμάτων (Standing Orders) της Βουλής των Κοινοτήτων, τα οποία διέπουν την  οποιαδήποτε χρήση ή επαναχρησιμοποίηση των γραπτών αποδεικτικών στοιχείων των Επιτροπών της Βουλής. Προς άρση οποιασδήποτε αμφιβολίας, αυτός ο Κανονισμός σημαίνει ότι κάθε χρήστης του ιστότοπου του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου είναι ελεύθερος να κυκλοφορήσει τους συνδέσμους όπου έχει δημοσιευτεί η κατάθεση μας, δηλαδή το https://committees.parliament.uk/writtenevidence/121730/pdf/ και το https://committees.parliament.uk/writtenevidence/121730/html/   Ωστόσο, ο κάθε χρήστης δεν είναι ελεύθερος να αναδημοσιεύσει την κατάθεση μας εκτός αν αναζητήσει και λάβει τη ρητή έγκριση της Επιτροπής Άμυνας.