Αρχική Blog Σελίδα 1359

Ξεχάστε τίς ἐκλογές τῆς παραγραφῆς τό «στικάκι» ἔχει ἀφήσει ἴχνη

1

 

Τό Σύνταγμα ἄλλαξε, ἀλλά ὄχι ὁ νόμος περί εὐθύνης Ὑπουργῶν! – Εἶναι ἀλήθεια ὅτι «κομιστής» τῶν μονταρισμένων διαλόγων στά ΜΜΕ εἶναι Βουλευτής τῆς ΝΔ; – Ἡ πανομοιότυπος τακτική: Στά «σκυλιά» οἱ χαμηλόβαθμοι λειτουργοί γιά νά γλυτώνουν οἱ ἔνοχοι: ὁ σταθμάρχης στά Τέμπη, ἀξιωματοῦχοι τῆς ΕΥΠ στίς ὑποκλοπές, ἡ συνεργάτις τοῦ Γραμματέως τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν στά «μαίηλ» τῆς ἐπιστολικῆς ψήφου – Σύστημα ἡ καταστροφή τῶν ἀποδείξεων

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ἔσπευσε νά ἀνακοινώσει ὅτι δέχεται τήν συζήτηση τῆς πρότασης δυσπιστίας πού ὑπέβαλε ἐναντίον της ἡ ἀντιπολίτευση καί ὅτι δέν προτίθεται νά τήν μετατρέψει σέ ψῆφο ἐμπιστοσύνης. Εὔκολο νά καταλάβει κανείς τό γιατί. Ἡ ἀπόρριψή της παρά τήν κοινοβουλευτική καί ἐπικοινωνιακή θύελλα πού ἔρχεται τῆς δίδει ἀνάσα γιά ἕνα ἑξάμηνο, καθώς ἀποτρέπει γιά τό προσεχές διάστημα κάθε ἄλλη πρωτοβουλία τῆς ἀντιπολίτευσης γιά πρόταση μομφῆς. Θεωρητικά ἕως τόν Ὀκτώβριο πού εἶναι ὁ καταληκτικός μῆνας γιά τίς διεργασίες στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, ὁ Πρωθυπουργός θά «κοιμᾶται» κοινοβουλευτικά ἥσυχος.

Ὡστόσο, οἱ ἐξελίξεις θά εἶναι τόσο δραματικές προσεχῶς, μετά τήν διάλυση τῆς «κυβερνήσεως συνεργασίας Μητσοτάκη-Μαρινάκη» καί τήν ἀποκάλυψη μυστικῶν φωτιά τῆς διακυβερνήσεως (τό περίφημο στικάκι τῆς μονταζιέρας ἔχει ἀφήσει ἴχνη σέ ὑπολογιστές πού δείχνουν τούς ἐνόχους τῆς παραποιήσεως τοῦ ἀποδεικτικοῦ ὑλικοῦ ἐνῷ ἀναζητεῖται καί τό στικάκι μέ τά 5.000 ὀνόματα ἀποδήμων πού παρέδωσε ἡ ΝΔ σέ εὐρωβουλευτές), ὥστε κανείς δέν θά μποροῦσε νά ἀποκλείσει τήν πιθανότητα ραγδαίων πολιτικῶν ἐξελίξεων μέ τήν μορφή χιονοστιβάδας. Ἀπό πολλύ καιρό ψιθυρίζεται ὅτι οἱ διπλές ἐκλογές τόν Ἰούνιο ἴσως εἶναι ἡ λύση μέ βάση τό σχέδιο Μητσοτάκη 4+2+4, ἀλλά ἡ Κυβέρνηση δέν θέλει νά φαίνεται ὅτι εἶναι ἡ ἐπισπεύδουσα. Τά σενάρια αὐτά ἔκαναν καί πάλι τήν ἐμφάνισή τους χθές. Δέν εἶναι ἄλλως τε τυχαῖο ὅτι βασικός ἀρθρογράφος τοῦ συγκροτήματος Μαρινάκη ἄφησε στό ἄρθρο του τήν Κυριακή ὑπαινιγμό γιά τό ἄν ὁ κύριος Μητσοτάκης «θά καταφέρει νά βγάλει τήν τετραετία ἄν συνεχίσει ἔτσι.»

Ἡ ἐφημερίδα μας παρεμβαίνει σήμερα στόν δημόσιο διάλογο γιά νά κάνει τρεῖς ἐπισημάνσεις:

– Πρῶτον, ἐθνικές ἐκλογές τόν Ἰούνιο σημαίνουν ξέπλυμα καί παραγραφή ἀπό τυχόν ποινικές εὐθῦνες σέ τοὐλάχιστον δύο ἀπό τίς τρεῖς ὑποθέσεις Κράτους Δικαίου πού ἀπασχολοῦν τήν δικαιοσύνη. Τίς ὑποκλοπές καί τά Τέμπη. Καί τοῦτο, διότι ἡ Κυβέρνηση δέν ἔχει προσαρμόσει τόν νόμο εὐθύνης Ὑπουργῶν στίς νέες διατάξεις τοῦ Συντάγματος, καί στήν γκρίζα περιοχή πού ἔχει δημιουργηθεῖ, ὑποστηρίζεται ὅτι ἰσχύει ὑπέρ τῶν κατηγορουμένων, ὡς εὐνοϊκώτερη, ἡ παλαιά ἀποσβεστική προθεσμία γιά παραγραφές ἐξπρέςς (ἀναλυτικώτερα κατωτέρω).

– Δεύτερον, ἐκλογές θά γίνουν μόνον ὅταν διαλευκανθοῦν πλήρως δικαστικά οἱ ὑποθέσεις τῶν Τεμπῶν καί τῶν ὑποκλοπῶν. Τά Τέμπη βαρύνονται πλέον μέ τό περίφημο «στικάκι» τῆς μονταζιέρας πού ἔχει «φωνή» ἄν ἐντοπιστεῖ στά ΜΜΕ πού παρεδόθη καί δείχνει πολύ ψηλά τούς ἐνόχους.

– Τρίτον, ἡ ὁμοιομορφία τῆς κυβερνητικῆς πρακτικῆς σέ ὅλες τίς ὄζουσες ὑποθέσεις φέρνει στό φῶς ἕναν συγκλονιστικό κυνισμό, ἀπώτερος στόχος τοῦ ὁποίου ἦταν ἡ ἐπίρριψη βασικῶν σκανδάλων σέ κομπάρσους καί ἡ διευκόλυνση τῆς ἐκλογικῆς στρατηγικῆς τῆς ΝΔ πρός τήν ἐκλογική νίκη τοῦ 41%. Τό στικάκι πού ἔφθασε σέ ΜΜΕ μέ στοιχεῖα γιά τά Τέμπη πού δέν εἶχε λάβει κἄν ἡ ΕΛ.ΑΣ., δημιούργησε τήν ἀτμόσφαιρα πάνω στήν ὁποία πάτησε ἡ στρατηγική Γκρῆνμπεργκ νά μιλήσει ὁ Πρωθυπουργός γιά «ἀνθρώπινο λάθος» καί γιά νά μετατεθοῦν οἱ ἐκλογές πέντε ἑβδομάδες ἀργότερα. Γιατί, ὅπως ἀποκαλύψαμε τότε, ὁ Ἀμερικανός σύμβουλος προσεκόμισε στό Μαξίμου ἔρευνες Ἀμερικανῶν ψυχολόγων πού ὑποστήριζαν ὅτι ἡ συναισθηματική φόρτιση γι’ αὐτά τά δυστυχήματα «ξεθυμαίνει» μετά ἀπό πέντε ἑβδομάδες. Ἴσως γι’ αὐτό σήμερα ὁ κύριος Γκρῆνμπεργκ πού γνωρίζει ὅλο τό παρασκήνιο τῶν χειρισμῶν λόγῳ τῆς προσωπικῆς του ἐμπλοκῆς, ἔχει ἄγχος γιά τά Τέμπη.

Ἀναλυτικά τώρα: Ἐκλογές σημαίνουν ξέπλυμα καί παραγραφή σέ ὑπουργικό ἀκόμη καί πρωθυπουργικό ἐπίπεδο γιά Τέμπη καί ὑποκλοπές. Μόλις τό Μέγαρο Μαξίμου συνειδητοποίησε τί κίνδυνοι γεννιοῦνταν μετά τήν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος καί τήν νέα εἰκοσαετῆ παραγραφή πού θέσπισε γιά ἀδικήματα Ὑπουργῶν καί πρωθυπουργῶν, ὁ Γιῶργος Γεραπετρίτης ἔλαβε μιά στρατηγική ἀπόφαση: νά παραπέμψει στίς ἑλληνικές καλένδες τήν ψήφιση τοῦ ἐκτελεστικοῦ νόμου τοῦ Συντάγματος μέ τόν ὁποῖο θά θεσπιζόταν νέος νόμος περί εὐθύνης Ὑπουργῶν μέ τίς ἴδιες εἰκοσαετεῖς προθεσμίες. Ἔτσι παρέμεινε ἐν ἰσχύι ὁ παλαιός νόμος 3126/2003 ὁ ὁποῖος εἶχε ψηφιστεῖ δύο χρόνια μετά τήν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος τοῦ 2001 (ἐνῷ σήμερα πέντε χρόνια μετά τήν ἀναθεώρηση τοῦ 2019 δέν ἔχει γίνει ἡ ἀντίστοιχη ἀλλαγή.) Σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 3 παράγραφος 2 τοῦ νόμου αὐτοῦ «τό ἀξιόποινο τῶν πράξεων τῶν Ὑπουργῶν ἐξαλείφεται μετά τό πέρας τῆς δεύτερης τακτικῆς συνόδου τῆς Βουλευτικῆς περιόδου πού ἀρχίζει μετά τήν τέλεση τῆς πράξης.»

Ἀπό τόν Αὔγουστο τοῦ 2022 πού ἀποκαλύφθηκαν οἱ ὑποκλοπές καί τόν Φεβρουάριο τοῦ 2023 πού ἔγινε τό δυστύχημα στά Τέμπη, θά ἔχουν μεσολαβήσει «τρεῖς Βουλές» ἐφ’ ὅσον ἡ Κυβέρνηση προκηρύξει πρόωρες ἐκλογές τόν Ἰούνιο: Ἡ Βουλή τοῦ 2019 πού διαλύθηκε τόν Μάιο, ἡ Βουλή πού συγκροτήθηκε λόγῳ ἁπλῆς ἀναλογικῆς γιά μία ἡμέρα μεταξύ τῶν πρώτων καί τῶν δεύτερων ἐκλογῶν τοῦ 2023 καί ἡ Βουλή πού συγκροτήθηκε τόν Ἰούλιο τοῦ 2023 μέχρι τῆς τυχόν διαλύσεώς της τόν Ἰούνιο τοῦ 2024. Ἡ μή διάλυσή της, μέχρι νά διευκρινιστεῖ ἄν πρέπει νά συσταθεῖ προανακριτική ἐπιτροπή καί κατά ποίων, πρέπει νά εἶναι καθολικό αἴτημα τῆς κοινωνίας καί ὄχι μόνο τοῦ πολιτικοῦ κόσμου!

Ἀπολύτως συναφής πρός τοῦτο εἶναι ἡ διαλεύκανσις τῆς ὑποθέσεως τῆς μονταζιέρας, τοῦ μπαζώματος τοῦ τόπου τοῦ δυστυχήματος καί τῆς διακριβώσεως τοῦ ἀκριβοῦς φορτίου τῆς ἐμπορικῆς ἁμαξοστοιχίας. Σέ ἀντίθεση μέ τό ζήτημα τῆς ἀμέλειας γιά τήν ὁλοκλήρωση τῆς συμβάσεως 717 πού ἀποτελεῖ ἔγκλημα τελούμενο διά παραλείψεως, οἱ συγκεκριμένες ὑποθέσεις ὑποκρύπτουν πιθανότατα ἄμεσο δόλο.

Γιά τό στικάκι πού ἀφήνει ἴχνη ὅπως ἀκριβῶς καί τό στικάτι τῆς λίστας Λαγκάρντ τά ἐρωτήματα εἶναι ἀμείλικτα: Ποιοί ἀξιωματοῦχοι τοῦ ΟΣΕ εἶχαν πρόβαση στό ἀποδεικτικό ὑλικό καί ἔσπευσαν νά τό ἀφαιρέσουν καί νά τό παραδώσουν πρός ἐπεξεργασία παρανόμως πρίν αὐτό παραδοθεῖ στήν ΕΛ.ΑΣ.; Ὁ Πρόεδρος τοῦ ΟΣΕ; Τό κορυφαῖο στέλεχος τῆς ΕΡΓΟΣΕ πού τυγχάνει νά εἶναι ἀδελφός νεοεκλεγείσας βουλευτοῦ τῆς ΝΔ; Καί μετά τήν ἐπεξεργασία (ἡ ἔρευνα τῆς ὁποίας ἐκτός ἀπό ἁρμοδιότης τῆς δικαιοσύνης εἶναι καί ἁρμοδιότης τῆς Ἀρχῆς Προστασίας Δεδομένων Προσωπικοῦ Χαρακτῆρα) ἐρωτᾶται: Πῶς διοχετεύτηκε στά ΜΜΕ τό μονταρισμένο ὑλικό, λίγο πρίν ἀπό τό διάγγελμα τοῦ Πρωθυπουργοῦ; Εἶναι ἀλήθεια πώς τήν ἀποστολή τοῦ «κομιστῆ» σέ ΜΜΕ ἀνέλαβε βουλευτής τῆς ΝΔ;

Ἐάν ἡ ἔρευνα προχωρήσει, ἴσως κρύβει πάρα πολύ μεγάλες ἐκπλήξεις πού δικαιολογοῦν ἀπολύτως τόν πανικό τῶν χθεσινῶν ἔκτακτων συσκέψεων στό Μαξίμου γιά τά Τέμπη! Πού θά δείξουν γιατί ἡ Κυβέρνηση θέλησε νά «θάψει» νομικά δέκα μέτρα κάτω ἀπό τήν γῆ τόν σταθμάρχη μέ τό ἀνθρώπινο λάθος. Τά χθεσινά non paper πού διακίνησε τό Μαξίμου γιά τήν ἐξέλιξη ὑποστηρίζοντας ὅτι πρῶτον τό ΠΑΣΟΚ κάνει λάθος γιατί συσπειρώνει τήν ΝΔ στήν Βουλή μέ τήν πρόταση μομφῆς (πράγματι ἀλλά τό ζητούμενο εἶναι ἐναντίον ἤ ὑπέρ ποίου συσπειρώνεται τό ἐκλογικό σῶμα) καί δεύτερον ὅτι τά ἠχητικά τῶν ΜΜΕ δέν ἔχουν σημασία γιατί ὅλο τό ὑλικό εἶναι στά χέρια τῆς δικαιοσύνης καί ὁ σταθμάρχης… «ὁμολόγησε», δέν ἔχουν καμμία ἀξία γιά ἕναν ἁπλό λόγο: Δέν ἀπαντοῦν στό ἄν μέ τήν ἀλλοίωση τοῦ ἀποδεικτικοῦ ὑλικοῦ πού ἐμφάνισε ψευδῶς τόν σταθμάρχη νά δίνει «πράσινο φῶς» στόν μηχανοδηγό, ἡ Ἑλλάς ὁδηγήθηκε σέ ἐκλογές μέ τήν ἰσχυρά ἐντύπωση τοῦ ἀνθρώπινου λάθους μόνον. Γιατί αὐτός ἦταν ὁ σκοπός καί τοῦ μονταρισμένου ὑλικοῦ καί τοῦ μπαζώματος καί τοῦ φορτίου τῆς ἐμπορικῆς ἁμαξοστοιχίας:

Νά πᾶνε οἱ Ἕλληνες στίς κάλπες χωρίς νά ξέρουν τήν ἀλήθεια γιά τά Τέμπη!

Τέλος, δέν μπορεῖ νά μήν διακρίνει κανείς τό modus operandi τῆς κυβερνητικῆς ὀργανώσεως σέ διαδοχικές ὑποθέσεις:

Α. Ἡ καταστροφή τῶν ἀποδείξεων, ἡ χειραγώγηση τῆς ἔρευνας, ὁ καταλογισμός τῆς εὐθύνης στούς πλέον ἀδύναμους κρίκους τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ καί ἡ ἐπίθεση σέ ὅποιον ἐρευνᾶ τίς ὑποθέσεις μέ τό ἐπίθετο «χυδαῖος» εἶναι σταθερά ἴδια στοιχεῖα τῆς μεθοδολογίας. Στίς ὑποκλοπές καταστράφηκαν ἀπό τήν ΕΥΠ τά ἠχητικά ἀρχεῖα τῆς παρακολούθησης Ἀνδρουλάκη. Στά Τέμπη τό βιντεοσκοπικό ὑλικό φορτώσεως τῆς ἁμαξοστοιχίας καί τά εὑρήματα στόν τόπο τοῦ δυστυχήματος. Στά μαίηλ τῆς ἐπιστολικῆς ψήφου τά στικάκια μέ τά 5.000 ὀνόματα Ἀποδήμων πού μοίραζε τό κόμμα σέ εὐρωβουλευτές.

Β. Ἡ ἐπίρριψη τῶν εὐθυνῶν στούς πλέον ἀδύναμους. Οἱ ὑποκλοπές χρεώθηκαν σέ ἀόρατα «ρυπαρά δίκτυα» ὑπαλλήλων τῆς ΕΥΠ. Τά Τέμπη στόν σταθμάρχη. Ἡ διαρροή τῶν μαίηλ σέ συνεργάτη τοῦ Γενικοῦ Γραμματέα τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν.

Ντρέπεται καί ἡ ντροπή!

estianews.gr

Ν. Βαρσακέλης: οι Επιπτώσεις Του Δημογραφικού Στην Οικονομία

0

O Καθηγητής Οικονομικών του ΑΠΘ, Νίκος Χ. Βαρσακέλης, αναλύει τις συνέπειες των δημογραφικών εξελίξεων σε μακροοικονομικό επίπεδο, με ειδική αναφορά στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με τις μελέτες που έχουν εκπονηθεί σχετικά με την πιθανή εξέλιξη του δημογραφικού στην Ελλάδα, το πρόβλημα συνίσταται σε δύο παράγοντες: α) την πιθανή μείωση του συνολικού πληθυσμού και β) τη μεταβολή στην ηλικιακή πυραμίδα.1 Η ηλικιακή πυραμίδα του πληθυσμού μιας χώρας χωρίζεται σε 3 βασικές κατηγορίες: i) την ηλικιακή ομάδα έως 15 ετών, ii) την ηλικιακή ομάδα από 15 έως 65 ετών και iii) την ηλικιακή ομάδα άνω των 65 ετών. Η πρώτη και η τρίτη ηλικιακή ομάδα καταναλώνουν αλλά δεν παράγουν και δεν δημιουργούν εισόδημα.2 Η δεύτερη ηλικιακή ομάδα παράγει, καταναλώνει και καλύπτει τις καταναλωτικές ανάγκες των άλλων δύο ηλικιακών ομάδων. Βασικό πρόβλημα που προκύπτει από την εξέλιξη του δημογραφικού, με βάση τις προβλέψεις για το 2050 και το 2060, είναι ότι η δεύτερη ηλικιακή ομάδα, η παραγωγική ομάδα του πληθυσμού, δεν θα επαρκεί για την κάλυψη των αναγκών της τρίτης ομάδας, των ανθρώπων με ηλικία μεγαλύτερη των 65 ετών. Ας δούμε γιατί.

Το Δημογραφικό Πρόβλημα Της Ελλάδας

1. Ο ρόλος του πληθυσμού στην οικονομική ανάπτυξη

Μπορούμε να διακρίνουμε τις επιπτώσεις των δημογραφικών εξελίξεων σε μακροοικονομικό και σε μικροοικονομικό επίπεδο. Στο άρθρο αυτό θα εξετάσουμε τις επιπτώσεις σε μακροοικονομικό επίπεδο. Σύμφωνα με την οικονομική επιστήμη, οι βασικοί παράγοντες που καθορίζουν την οικονομική μεγέθυνση μιας οικονομίας είναι ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού, η αποταμίευση και η τεχνολογία. Επειδή συζητάμε τις επιπτώσεις του δημογραφικού, ας επικεντρωθούμε κατ’ αρχήν στη μεταβολή του πληθυσμού. Καθώς αυξάνει ο πληθυσμός και αυξάνει το εργατικό δυναμικό καθίστανται αναγκαίες οι επενδύσεις προκειμένου να αυξηθεί το φυσικό κεφάλαιο της οικονομίας (π.χ. μηχανήματα) (capital widening) για να καλύψει τις ανάγκες του αυξανόμενου εργατικού δυναμικού στην παραγωγή. Η αύξηση του φυσικού κεφαλαίου οδηγεί σε αύξηση του παραγόμενου προϊόντος, σε αύξηση του εθνικού εισοδήματος και του κατά κεφαλήν εισοδήματος. Τελικά, η οικονομία καταλήγει σε μια κατάσταση ωριμότητας και από εκεί και ύστερα ο ρυθμός μεγέθυνσής της θα ακολουθεί τον ρυθμό αύξησης του πληθυσμού-εργατικού δυναμικού με στάσιμο όμως το κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες της Δύσης, αλλά και τις χώρες που αναπτύχθηκαν ταχύτατα κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, σημαντικό μερίδιο στην αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ και του εθνικού εισοδήματος στα αρχικά στάδια της οικονομικής ανάπτυξής τους έπαιξε ο πληθυσμός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της Κίνας και των υπόλοιπων χωρών της Ανατολικής Ασίας.

2. Ο ρόλος της γνώσης και της τεχνολογίας

Εδώ και δεκαετίες, οι περισσότερες χώρες του ΟΟΣΑ έχουν φτάσει στο στάδιο της ωριμότητας και, όπως δείχνουν τα δεδομένα, στο στάδιο αυτό φαίνεται να πλησιάζει και η Κίνα (τουλάχιστον στις ανατολικές περιοχές της). Θα έπρεπε λοιπόν να περιμένουμε, σύμφωνα με τα παραπάνω, στασιμότητα στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Όμως, λόγω της γνώσης και της τεχνολογικής ανάπτυξης διασφαλίζεται τελικά η μακροχρόνια και διαρκής οικονομική μεγέθυνση και αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Η γνώση και η τεχνολογία βελτιώνουν την ποιότητα του φυσικού και ανθρώπινου κεφαλαίου, συντελώντας στην αύξηση της παραγωγικότητας. Η βελτίωση της ποιότητας του φυσικού κεφαλαίου ονομάζεται εμβάθυνση κεφαλαίου (capital deepening).3

Η γνώση και η τεχνολογία συντέλεσαν στη συνεχή ανάπτυξη των ώριμων οικονομιών, ακόμη και όταν αυτές έφτασαν το στάδιο της ωριμότητας, δηλαδή το σημείο επιβράδυνσης της αύξησης του πληθυσμού-εργατικού δυναμικού τους. Αυτό συνέβη στη Νότια Κορέα μετά τη δεκαετία του 1980, και στις μέρες μας στην Κίνα. Η διάρκεια της οικονομικής ανάπτυξης, η αυξημένη παραγωγικότητα και τα αυξημένα εισοδήματα εξαρτώνται, σχεδόν αποκλειστικά, από την εμβάθυνση του κεφαλαίου, δηλαδή τη βελτίωση της ποιότητας των μηχανημάτων, δηλαδή τη νέα τεχνολογία, δηλαδή τη νέα γνώση.

διαβάστε ακόμα

Το Δημογραφικό Πρόβλημα Της Ελλάδας: Μια Έρευνα

3. Και οι χώρες με νεανικό πληθυσμό;

Από την άλλη μεριά, οι υπό ανάπτυξη χώρες με νεανικό πληθυσμό έχουν, δυνητικά, τη δυνατότητα να επιτύχουν επιταχυνόμενη ανάπτυξη στα αρχικά στάδια της ανάπτυξής τους. Ο αυξανόμενος πληθυσμός τους και η υπερπροσφορά ανθρώπινου δυναμικού συντελούν στη χαμηλή αμοιβή της εργασίας, η οποία καθιστά τη χώρα ελκυστική για εγκατάσταση επιχειρήσεων (εγχωρίων και ξένων) με παραγωγή εντάσεως εργασίας. Τρέχον παράδειγμα το Βιετνάμ. Η αύξηση του φυσικού κεφαλαίου σε αυτές τις χώρες θα οδηγήσει σε αύξηση του παραγόμενου προϊόντος, αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ και βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Επομένως, αντίθετα προς τις χώρες που παρουσιάζουν δημογραφική γήρανση, οι χώρες αυτές έχουν τη δυνατότητα να προσελκύσουν περισσότερες επενδύσεις εντάσεως εργασίας και ενδεχομένως να παρατηρηθεί ανακατανομή των μεριδίων οικονομικής δραστηριότητας σε παγκόσμια κλίμακα, όπως, εξάλλου, συνέβη με την ανάδυση των χωρών της Ανατολικής Ασίας. Οι χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής, η Ινδία, η Νιγηρία και η Αίγυπτος αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα χωρών που, ακολουθώντας τον δρόμο των χωρών της Ανατολικής Ασίας, μπορούν να πετύχουν υψηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης και να βελτιώσουν τα εισοδήματα των πολιτών, οι οποίοι σταδιακά θα απολαμβάνουν υψηλότερα επίπεδα ευημερίας και δεν θα είναι αναγκαία η μετανάστευσή τους στην Ευρώπη. Στην παγκόσμια οικονομία υπάρχει αφθονία χρηματικού κεφαλαίου-αποταμιεύσεων που μπορεί να χρηματοδοτήσει επενδύσεις σε αυτές τις χώρες ώστε να ενισχύσουν και να διευρύνουν τη θέση τους στις παγκόσμιες αλυσίδες αξίας. Το πώς θα το πετύχουν δεν είναι αντικείμενο του άρθρου αυτού.

4. Οι επιπτώσεις της αλλαγής της ηλικιακής πυραμίδας

Ας επικεντρώσουμε, τώρα, την προσοχή μας στις χώρες με δημογραφικό που γνωρίζει τάσεις χειροτέρευσης λόγω μείωσης του πληθυσμού και αύξησης του ποσοστού των ανθρώπων άνω των 65 ετών.

Βασικός στόχος της πρόνοιας των αναπτυγμένων χωρών, και της χώρας μας, είναι η επίτευξη όσο το δυνατόν πιο ικανοποιητικού επιπέδου ευημερίας του πληθυσμού. Σημαντικό μέρος αυτής της πρόνοιας αφορά τη διατήρηση του βιοτικού επιπέδου της μεγάλης και αυξανόμενης ομάδας των ανθρώπων άνω των 65 ετών. Εάν δεχθούμε ότι ένα μέρος των ηλικιωμένων συνεχίζει να εργάζεται και μετά την αφυπηρέτησή του, το Άνοιγμα Κατανάλωσης – Εισοδήματος (ΑΚΕ) των άνω των 65 ετών είναι η απόκλιση της κατανάλωσης που απαιτείται για τη διατήρηση της ευημερίας τους από το μέσο εισόδημά τους από την απασχόληση.4 Εάν διαιρέσουμε το ΑΚΕ των άνω των 65 ετών με το μέσο εισόδημα από την εργασία, μπορούμε να θεωρήσουμε αυτό το ποσοστό ως έναν φόρο που πρέπει επιβληθεί στους εργαζόμενους προκειμένου να διατηρήσει η γενιά των άνω των 65 την ευημερία της, εξαιρουμένων των εισοδημάτων που μπορεί να προσπορίζεται από την περιουσία της. Ο μέσος όρος αυτού του ποσοστού στις αναπτυγμένες χώρες ανήλθε στο 25% κατά το 2020. Δηλαδή, η παραγωγική γενιά πρέπει να πληρώνει ένα ποσό που αντιστοιχεί στο 25% του μέσου εισοδήματος από την εργασία, προκειμένου να καλύπτονται οι ανάγκες των ηλικιωμένων· ένας φόρος 25%. Θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης, από πού προκύπτει αυτή η φορολογία. Αφενός μεν είναι οι ασφαλιστικές εισφορές σε ένα αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα, και αφετέρου το μέρος των φόρων που εισπράττει το κράτος και μεταβιβάζει στους ηλικιωμένους μέσω της ενίσχυσης των ασφαλιστικών ταμείων.5

Η Ελληνική Οικογένεια Και Το Δημογραφικό Πρόβλημα

Σύμφωνα με τα σενάρια για το δημογραφικό, το ΑΚΕ ως ποσοστό του μέσου εισοδήματος από εργασία προβλέπεται να ανέλθει το 2060 στο 45%, κατά μέσο όρο, στις αναπτυγμένες χώρες. Δηλαδή, η παραγωγική γενιά θα πρέπει να φορολογείται με 45% για να διατηρηθεί το επίπεδο κατανάλωσης της γενιάς των ηλικιωμένων. Αξίζει να τονιστεί ότι το υψηλότερο ποσοστό ΑΚΕ παγκοσμίως για το έτος 2060 προβλέπεται να έχει η Ελλάδα, 108% (!), με την Ιαπωνία στη δεύτερη θέση με 76%, και το Πουέρτο Ρίκο στην τρίτη με 63%.6 Πώς θα καλυφθεί το ΑΚΕ στο μέλλον, εάν επαληθευθεί η πρόβλεψη για 108%; Είναι τρομακτικό και προφανώς αδύνατο να επιβληθεί φόρος 108%. Δείχνει όμως τις τεράστιες προβλεπόμενες αρνητικές επιπτώσεις στο βιοτικό επίπεδο, τόσο των ατόμων της παραγωγικής ηλικίας, όσο και των ηλικιωμένων, και επομένως σήμερα πρέπει να προετοιμαστεί το μέλλον.

5. Τι μπορούμε να κάνουμε;

Καθώς θα επιβραδύνεται η αύξηση, ή και θα μειώνεται ο πληθυσμός, και κατ’ επέκταση το παραγωγικό ανθρώπινο δυναμικό, ο ρυθμός αύξησης των επενδύσεων αναμένεται να επιβραδύνει (μπορεί να γίνει αρνητικός). Επομένως, ο όγκος του φυσικού κεφαλαίου θα αρχίσει να μειώνεται, με αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής και του εισοδήματος. Κάτω, λοιπόν, από αυτές τις συνθήκες, πώς μπορεί να χρηματοδοτηθεί το ΑΚΕ στο μέλλον και να υπάρχει συνεχής οικονομική ανάπτυξη με αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ;

Η χρηματοδότηση του ΑΚΕ για τους άνω των 65 ετών στο μέλλον μπορεί να καλυφθεί με δύο μεθόδους. Η πρώτη μέθοδος βασίζεται στην αύξηση της παραγωγικότητας μέσω της εμβάθυνσης-ποιότητας του κεφαλαίου της ελληνικής οικονομίας. Για την αύξηση όμως του ποιοτικού φυσικού κεφαλαίου που θα υποκαταστήσει τη μείωση του εργατικού δυναμικού και την πιθανή αριθμητική μείωση του φυσικού κεφαλαίου απαιτείται μακροχρόνια χρηματοδότηση. Επομένως, μακροπρόθεσμα, απαιτείται κεφαλαιακός πλούτος (capital wealth), με την επένδυση και τις αποδόσεις του οποίου θα καλυφθεί το ΑΚΕ και θα εξασφαλίσει τη μακροχρόνια καταβολή των συντάξεων στους άνω των 65 ετών. Οι άνθρωποι της παραγωγικής ηλικίας και οι άνω των 65 ετών θα πρέπει να συνεισφέρουν στη δημιουργία αυτού του κεφαλαιακού πλούτου. Αυτός ο πλούτος θα επενδυθεί στη βελτίωση της ποιότητας του κεφαλαίου της χώρας. Ο κεφαλαιακός πλούτος θα προέρχεται από χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, όπως, για παράδειγμα, τα επενδυτικά κεφάλαια των ασφαλιστικών ταμείων, οι λογαριασμοί συνταξιοδότησης και τα ασφαλιστικά προγράμματα, και τα πάγια περιουσιακά στοιχεία όπως σπίτια, επιχειρήσεις και λοιπά.

Γιατί Είναι Σημαντικός Ο Πληθυσμός Για Την Οικονομική Ανάπτυξη;

Οι χώρες που δίνουν έμφαση στην αποταμίευση και στη συσσώρευση κεφαλαίου αναμένεται να έχουν υψηλότερο εισόδημα με την εφαρμογή της προσέγγισης του κεφαλαιακού πλούτου. Πρώτον, η επένδυση του κεφαλαιακού πλούτου στην τεχνολογική βελτίωση της παραγωγής θα οδηγήσει σε αυξημένη παραγωγικότητα, άρα και αυξημένο εισόδημα από τη συμμετοχή στην εγχώρια παραγωγική διαδικασία των συνταξιούχων ως χρηματοδοτών. Δεύτερον, οι χρηματοοικονομικές επενδύσεις στις επιχειρήσεις της αλλοδαπής θα οδηγήσουν σε αύξηση των αποδόσεων των χρηματοοικονομικών επενδύσεων, άρα και σε υψηλότερα εισοδήματα για τους συνταξιούχους. Τρίτον, το μέσο εισόδημα από εργασία, που βρίσκεται στον παρονομαστή του ΑΚΕ, θα αυξηθεί και κατά συνέπεια θα υπάρχουν υψηλότερα εισοδήματα στην παραγωγική ηλικία που θα μπορούν να καλύψουν το μέρος των μεταβιβαστικών πληρωμών.

Η δεύτερη προσέγγιση – μέθοδος συνίσταται στην κάλυψη του ΑΚΕ από τον μεταβιβαστικό πλούτο (transfer wealth). Μεταβιβαστικός πλούτος είναι η προσδοκώμενη μελλοντική αξία της καθαρής στήριξης των ανθρώπων άνω των 65 ετών από την οικογένεια ή από τους φόρους και τις εισφορές που πληρώνουν οι παραγωγικές ηλικίες (15 έως 64 ετών) για την καταβολή των δημόσιων συντάξεων, την ιατρική περίθαλψη και τα λοιπά.

Αντίθετα προς τη μέθοδο του κεφαλαιακού πλούτου, στη μέθοδο του μεταβιβαστικού πλούτου δεν αναμένεται να υπάρχει θετική επίδραση στην παραγωγικότητα. Αντίθετα, λόγω της χρηματοδότησης μέσω των φόρων, είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε αύξηση του δημόσιου χρέους, το οποίο θα εκτοπίσει (crowding out) τις ιδιωτικές επενδύσεις, οδηγώντας σε μείωση, αντί για αύξηση, της παραγωγικότητας με τις ανάλογες αρνητικές συνέπειες στα εισοδήματα και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών.

Ποιο είναι όμως το κεφαλαιακό κενό, δηλαδή, ο κεφαλαιακός πλούτος που απαιτείται για να καλυφθεί το ΑΚΕ των ανθρώπων άνω των 65 ετών; Εδώ θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι ο υπολογισμός του κεφαλαιακού κενού δεν είναι ο ίδιος για κάθε χώρα. Στις αναπτυγμένες χώρες, επειδή το βιοτικό επίπεδο είναι υψηλό, το κεφαλαιακό κενό είναι υψηλότερο σε σχέση με τις υπό ανάπτυξη χώρες. Υπολογίζεται ότι, κατά μέσο όρο, αυτό το κεφαλαιακό κενό αντιστοιχεί περίπου στο 880% του μέσου εισοδήματος από εργασία το 2020 και αναμένεται να αυξηθεί στο 1.300% το 2060.7

Όσον αφορά την Ελλάδα, καθώς θα μειώνεται ο αριθμός των Ελλήνων στην παραγωγική ηλικία και θα αυξάνει ο αριθμός των Ελλήνων άνω των 65 ετών, οι εισφορές και οι φόροι δεν θα επαρκούν για να καλύψουν το ΑΚΕ κατά τις επόμενες δεκαετίες. Ήδη το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 42%. Δεν πρέπει δε να ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι της παραγωγικής ηλικίας πρέπει να καλύψουν και την κατανάλωση των νέων ανθρώπων (κάτω των 15 ετών). Εάν στα παραπάνω προσθέσουμε ότι η Ελλάδα έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά δημόσιου χρέους προς ΑΕΠ, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι το μοντέλο του ανταποδοτικού ασφαλιστικού συστήματος δεν θα μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της κοινωνίας το 2050-2060. Απλή αριθμητική.

Η Οικονομική Διάσταση Των Δημογραφικών Εξελίξεων

Η μοναδική διέξοδος που διαφαίνεται είναι η δημιουργία και η αύξηση του κεφαλαιακού πλούτου. Τα συνταξιοδοτικά ταμεία θα πρέπει να ξεκινήσουν τις επενδύσεις για τη βελτίωση της ποιότητας του κεφαλαίου στις ελληνικές επιχειρήσεις μέσω της συμμετοχής τους στο μετοχικό τους κεφάλαιο και τις επενδύσεις σε διεθνή χρεόγραφα, που θα εξασφαλίσουν σταθερή ροή εισοδήματος για τα ταμεία και εξασφάλιση των συντάξεων. Ειδικότερα, τα ταμεία μπορούν να αποτελέσουν, σε συνεργασία με ευρωπαϊκά ταμεία, τον αναπτυξιακό μοχλό για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, τη βελτίωση της παραγωγικότητας, την επιτάχυνση ανάπτυξης και την αύξηση των εισοδημάτων.

Πώς όμως θα γίνει αυτό σε μια χώρα με χαμηλό δείκτη εμπιστοσύνης; Αυτό είναι το ζητούμενο για την ελληνική κοινωνία, το πολιτικό σύστημα και την επιστημονική κοινότητα. Ποιο είναι το ύψος του κεφαλαιακού κενού για την ελληνική οικονομία, ποιο θα είναι το προβλεπόμενο ύψος αυτού σύμφωνα με τα διάφορα σενάρια εξέλιξης του δημογραφικού, και ποιες μέθοδοι προτείνονται για την κάλυψη αυτού του κεφαλαιακού κενού;

* O Νικος Χ. Βαρσακέλης είναι Καθηγητής στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.


Παραπομπές

1. Η τελευταία είναι αυτή που διεξήχθη από τη διαΝΕΟσις: https://www.dianeosis.org/research/demography/

2. Λόγω του ότι τόσο στην Ελλάδα όσο και σε χώρες της Ευρώπης ορισμένοι συνταξιούχοι συνεχίζουν να εργάζονται, η τρίτη ηλικιακή ομάδα συνεισφέρει ένα μικρό μέρος στην παραγωγή και στη δημιουργία εισοδήματος.

3. Ας δούμε ένα παράδειγμα εμβάθυνσης κεφαλαίου. Σε μία επιχείρηση παραγωγής ενδυμάτων των αρχών του 20ού αιώνα, υπήρχε ο κόπτης του υφάσματος, ο οποίος έκοβε το ύφασμα με το παραδοσιακό ψαλίδι πάνω στο πατρόν. Καθώς η επιχείρηση μεγάλωνε προσλήφθηκε ακόμη ένας κόπτης και η επιχείρηση αναγκάστηκε, για να μπορεί και αυτός να δουλεύει, να αγοράσει ακόμη ένα ψαλίδι. Στην περίπτωση αυτή έχουμε αύξηση του κεφαλαίου για να καλυφθεί η ανάγκη των νέων εργαζόμενων που εισέρχονται στην παραγωγή. Το αντίθετο συμβαίνει όταν συρρικνώνεται το ανθρώπινο δυναμικό. Εάν απολυθεί ένας κόπτης, το ψαλίδι που χρησιμοποιούσε παύει πια να χρησιμοποιείται και έτσι το κοπτήριο κόβει λιγότερα υφάσματα, η παραγωγή και τα έσοδα της επιχείρησης μειώνονται όπως και τα εισοδήματα των εργαζομένων. Στη δεκαετία του 1950 μια νέα τεχνολογία εισήχθη στο κοπτήριο υφάσματος. Το ηλεκτρικό ψαλίδι-λάμα. Ένας κόπτης με το ηλεκτρικό ψαλίδι έκοβε πολλαπλάσια υφάσματα πάνω στο πατρόν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της παραγωγικότητας του κόπτη, την αύξηση της παραγωγής, των εσόδων και των εισοδημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε βελτίωση της ποιότητας του φυσικού κεφαλαίου –εμβάθυνση του κεφαλαίου– που οδηγεί σε αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας και σε αύξηση των εισοδημάτων.

4. Άνοιγμα Κατανάλωσης – Εισοδήματος (ΑΚΕ) για ένα άτομο είναι η απόκλιση της κατανάλωσης, που είναι αναγκαία για τη διατήρηση ενός επιπέδου ευημερίας, από το εισόδημά του. Ως κατανάλωση των άνω των 65 ετών παίρνουμε τη μέση κατανάλωση των ατόμων αυτής της ηλικίας. Ως εισόδημα παίρνουμε το μέσο εισόδημα που αποκτούν από εργασία, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι μεταβιβαστικές πληρωμές από το κράτος π.χ. συντάξεις.

5. Το σύνολο των ασφαλιστικών εισφορών ανήλθαν στα €15,9 δισ. και οι συνολικές πληρωμές για συντάξεις ανήλθαν στα €31,5 δισ. στον προϋπολογισμό του ελληνικού κράτους για το έτος 2023. Δηλαδή, το ελληνικό κράτος, μέσω της φορολογίας, συνεισέφερε το ποσό των €15,6 δισ. για την πληρωμή των συντάξεων. Σύμφωνα με τους εθνικούς λογαριασμούς του έτους 2022, οι αμοιβές εξαρτημένης εργασίας ανήλθαν στα €72 δισ. Η τελική καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών ανήλθε στα €138,4 δισ. και εξ αυτής τα €30,8 δισ. αναλογούσαν στην κατανάλωση των συνταξιούχων. Επομένως, σήμερα, το ποσοστό του ΑΚΕ για την Ελλάδα ανέρχεται περίπου στο 42%, δηλαδή, ο φόρος που καταβάλλεται ανέρχεται στο 42% του εισοδήματος από εξαρτημένη σχέση εργασίας. Αυτός ο φόρος ισούται με τις ασφαλιστικές εισφορές ατόμων παραγωγικής ηλικίας (€15,9 δισ.) και τη φορολογία (€15,6 δισ.).

6. Andrew Mason, Ronald Lee and Members of The NΤΑ Network (2022). Six Ways Population Change Will Affect the Global Economy. Population and development review 48(1): 51–73.

7. Σύμφωνα με το εισόδημα εργασίας το 2022 που ανήλθε στα €72 δισ., το κεφαλαιακό κενό το 2022 πρέπει να ανερχόταν στα €640 δισ.! Δηλαδή, ένα fund με κεφάλαιο που επενδυόμενο θα δώσει τη δυνατότητα να καλύπτονται οι καταναλωτικές δαπάνες των άνω των 65 ετών χωρίς να μειώνεται το βιοτικό τους επίπεδο σε σχέση με την παραγωγική τους ηλικία.

dianeosis.org

Παραιτήθηκαν Παπασταύρου-Μπρατάκος -Κυβερνητικές πηγές: «Η συμμετοχή τους σε κοινωνική εκδήλωση έστειλε λάθος μήνυμα»

2

Παραιτήθηκαν Παπασταύρου-Μπρατάκος
28/03/2024  19:47
Τις παραιτήσεις τους υπέβαλαν στον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, ο υπουργός Επικρατείας Σταύρος Παπασταύρου και ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Γιάννης Μπρατάκος.

Η ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού:

«Ο Υπουργός Επικρατείας, Σταύρος Παπασταύρου, και ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, Γιάννης Μπρατάκος, υπέβαλαν πριν από λίγο στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη τις παραιτήσεις τους.
Ο Πρωθυπουργός τους ευχαρίστησε για τη συνεργασία και έκανε αποδεκτές τις παραιτήσεις τους».

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, η παραίτησή τους ήλθε μετά από συμμετοχή τους σε κοινωνική εκδήλωση, η οποία έστειλε λάθος μήνυμα για την κυβέρνηση.

Σημειώνεται ότι στην εν λόγω κοινωνική συνάθροιση αναφέρθηκε και κατά τη χθεσινή του τοποθέτηση στη Βουλή ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης.

Από την πλευρά του, ο υπουργός Επικρατείας Μάκης Βορίδης είχε κάνει λόγο για «κοινωνική συνάντηση που ήταν κι άλλα 10 άτομα μπροστά» και «δεν παρήγαγε πολιτικό αποτέλεσμα».

 

Ν. Κανέλλος- Αλ. Κατράνης: ΨΗΦΙΑΚΗ ΥΠΗΚΟΟΤΗΤΑ; Η άποψη δυο Πρέσβεων

0

Νίκος Δ. Κανέλλος τ.Πρέσβης Αλέξανδρος Κ. Κατράνης, τ. Πρέσβης, τ. Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου

Απάντηση σε άρθρο της «Καθημερινής»

«Πύλη προς το μέλλον ή παράθυρο εθνικής αποδυνάμωσης της χώρας;»

Με άρθρο του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής 24 Μαρτίου, ο καθηγητής του Εθνικού Πανεπιστημίου Πληροφοριών της Ουάσιγκτων κ. Ιάκωβος Σωτηριάδης αναφέρεται στο παράδειγμα της Εσθονίας να αναγνωρίσει σε αλλοδαπούς την «ψηφιακή υπηκοότητα» της χώρας ως κατάλληλη οδό για την αύξηση των επενδύσεων, απόκτηση ισχυρού εργαλείου ήπιας ισχύος και διαμόρφωση φιλικού περιβάλλοντος προς τη νεολαία και την καινοτομία.

Ο αρθρογράφος συνιστά στην Ελλάδα την υιοθέτηση του εσθονικού «παραδείγματος», επειδή φρονεί ότι «η ψηφιακή υπηκότητα αποσκοπεί στο να εμπνεύσει μια νέα γενιά ανθρώπων που, αν και δεν είναι ελληνικής καταγωγής, επιθυμούν να συνδεθούν με την ελληνική κουλτούρα και παράδοση».

Η έννοια της «ψηφιακής υπηκοότητας» παραμένει ασαφής (όπως άλλωστε η πλειοψηφία των νεολογισμών του «μεταμοντερνισμού»).

Η «e-Residency» και η «ψηφιακή πολιτογράφηση» (sic!) δεν παρέχει δικαίωμα ψήφου (αυτό δα έλειπε!), αλλά προσφέρει τη δυνατότητα σε αλλοδαπά άτομα να αποκτήσουν πρόσβαση σε κυβερνητικές υπηρεσίες και να συμμετέχουν ενεργά στην οικονομία και στην κοινωνία.

Σε τι είδους ελληνικές «κυβερνητικές υπηρεσές» θα έχουν πρόσβαση οι αλλοδαποί και ποιές έχουν ανάγκη; Αυτό που εμείς μπορούμε να φανταστούμε είναι υπηρεσίες οικονομικής-εμπορικής φύσεως (fast track ίδρυση επιχειρήσεων κτλ). Αυτό, όμως, συζητείται εδώ και χρόνια, χωρίς να έχει ακόμη επιτευχθεί ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

Ουδείς κατόρθωσε να δαμάσει την ελληνική γραφειοκρατική αναξιοκρατία, αναβλητικότητα και αναποφασιστικότητα. Αυτό, όμως, είναι εσωτερικό ζήτημα και η αντιμετώπισή του δεν εξαρτάται από ψηφιακές ή άλλες «πολιτογραφήσεις».

Η αύξηση των ξένων επενδύσεων δεν εξαρτάται από τις ωραίες ετικέτες που θα θα δώσουμε, αλλά από την ουσιαστική δουλειά που θα κάνουμε για να τις προσελκύσουμε. Χωρίς μεταρρύθμιση των δομών (ή «επανίδρυση» του κράτους, όπως φανφαρονικά υποσχόταν κάποιος επιφανής πολιτικός μας) δύσκολα να δούμε παραγωγικές ξένες επενδύσεις. Θα αυξηθεί, λέει, η «ήπια ισχύς» μας και θα θωρακιστούμε «εναντίον υβριδικών απειλών». Πώς αλήθεια;

Η ιστορία, ο πολιτισμός και η παράδοσή μας δεν αποτελούν «ήπια ισχύ»; Η φύση, γεωγραφική θέση, η ναυτιλία και η (όποια) οικονομική πρόοδος (είμαστε δα η 27η παγκόσμια οικονομία, μέλος του πιο ισχυρού πολιτικοοικονομικού club και του ΕΥΡΩ) δεν μας θωρακίζουν;

Φοβόμαστε, μήπως η «ψηφιακή πολιτογράφηση» πάει πιο μακριά, μήπως θεμελιώσει «ελπίδες» για απόκτηση ελληνικής (και παράλληλα ευρωπαϊκής) ιθαγένειας από άτομα που ουδεμία έχουν σχέση με την ελληνική και ευρωπαϊκή «κουλτούρα» και θέλουν να διαφύγουν από τα καταπιεστικά καθετώτα των χωρών τους, να εξάγουν τις «πολιτιστικές τους ταυτότητες» ή να ξεπλύνουν κεφάλαια που απέκτησαν με αθέμιτα μέσα.

Όσο για το δήθεν «παγκόσμιο ακροατήριο» που θα βρούμε με την (ψηφιακή έστω) εξίσωση αλλοεθνών με Έλληνες πολιτες, μάλλον πρόκειται για κακόγουστο αστείο η για μια ενδεχόμενη καλοστημένη παγίδα (ο νοών νοείτω!).

Φαίνεται ότι με την παραπάνω καινοφανή πρόταση η Ελλάδα, χωρίς να διαθέτει την κατάλληλη υποδομή στρατηγικής σκέψης, γίνεται η ιδανική χώρα για πειράματα που αφορούν, ίσως, κοινωνίες με διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Η οβιδιακή μεταμόρφωση που υφίστανται οι κοινωνικοί μας θεσμοί και η κατρακύλα που έχει πάρει το δημογραφικό, δεν αίρονται με τέτοιου είδους προτάσεις.

 «Ο δημογραφικός χειμώνας στην Ελλάδα» από την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

0

 

Το δημογραφικό πρόβλημα στην Ελλάδα, ένα πρόβλημα δυναμικό, παρατεταμένο και πολύπλοκο είναι το θέμα εκδήλωσης που διοργανώνει η δεξαμενή πολιτικής σκέψης και προβληματισμού “PAREMVASI” με την επιστημονική υποστήριξη του Οργανισμού Έρευνας και Ανάπτυξης ‘’διαΝΕΟσις’’Η εκδήλωση με τίτλο: «Ο δημογραφικός χειμώνας στην Ελλάδα» θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 1 Απριλίου 2024, στις 6.30μμ, στην αίθουσα Αιμίλιος Ριάδης, εντός της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ). Κεντρική ομιλήτρια θα είναι Δρ Φαίη Μακαντάση, διευθύντρια Ερευνών της «διαΝΕΟσις»
Εκ μέρους της Δεξαμενής Σκέψης “PAREMVASI” επισημαίνεται πως σε ό,τι αφορά το δημογραφικό ζήτημα, ιδιαίτερο προβληματισμό δημιουργεί η διαχρονική πορεία της πολύ χαμηλής γονιμότητας, η οποία είναι συνυφασμένη με νέα κοινωνικά προβλήματα και ανάγκες που απορρέουν από την οικονομική ύφεση, το μεταναστευτικό, τη δημογραφική γήρανση του πληθυσμού, την άμβλυνση του παραδοσιακού ρόλου των άτυπων δικτύων φροντίδας και την αναδιάρθρωση των δημόσιων κοινωνικών πολιτικών, τα οποία συνθέτουν ένα νέο πεδίο έρευνας και συζήτησης για τη λειτουργία και τη βιωσιμότητα των συστημάτων κοινωνικής προστασίας.
Μελέτη που θα παρουσιάσει ο οργανισμός “διαΝΕΟσις” έχει ως στόχο να εξεταστεί η εξέλιξη και οι επιπτώσεις της οικονομικής ύφεσης στα δημογραφικά γεγονότα με εστίαση στη γονιμότητα. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, η Ελλάδα έχει περάσει κάτω από το κρίσιμο επίπεδο του 1,5 παιδιά ανά γυναίκα σηματοδοτώντας την είσοδό της σε μία νέα φάση που οι ειδικοί αποκαλούν ως «πολύ χαμηλή» ή «παγίδα χαμηλής γονιμότητας». Καμία κοινωνία που έχει πέσει κάτω από αυτό το επίπεδο -μέχρι σήμερα- δεν έχει κατορθώσει να επιστρέψει ξανά πάνω από αυτό.
Σε αυτό το πλαίσιο, ζωτικής σημασίας είναι τα ερωτήματα αν επηρεάζεται η γονιμότητα από τις διάφορες φάσεις του οικονομικού κύκλου και γιατί καθυστερούν οι γεννήσεις, δηλαδή γιατί αποκτώνται παιδιά από μητέρες μεγαλύτερης ηλικίας. Ορισμένα ακόμη ερωτήματα είναι, αν πρόκειται για προσωρινότητα (αναβολή) ή μονιμότητα της χαμηλής γονιμότητας και κατά πόσο νέα γεγονότα (π.χ. εκτός γάμου συμβίωση, ατεκνία, εκτός γάμου γεννήσεις κ.ά.) σχετίζονται με τις φτωχές συνθήκες διαβίωσης ή με αλλαγές στις κοινωνικές αξίες και στις ατομικές επιλογές και προτιμήσεις.
Ποιοι λοιπόν είναι οι στρατηγικοί άξονες πάνω στους οποίους πρέπει να βασισθεί η πολιτική για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος στην Ελλάδα;
Στην εκδήλωση η εισηγήτρια του θέματος, διευθύντρια ερευνών της “διαΝΕΟσις” Δρ. Φαίη Μακαντάση θα ρίξει φως στις δημογραφικές εξελίξεις στη χώρα μας ενώ θα παρουσιάσει και θα αναλύσει τις πολιτικές που είναι αναγκαίες για την Ελλάδα έτσι ώστε να αποτραπούν οι δυσμενείς εξελίξεις που προβλέπουν σχεδόν όλα τα σενάρια.
Η “PAREMBASI” αποτελεί φορέα πολιτικής σκέψης και προβληματισμού επί επίκαιρών και διαχρονικών θεμάτων που απασχολούν την ελληνική κοινωνία. Όραμα του ιδρυτή της, του αείμνηστου Κώστα Γεροντή ήταν, ο φορέας να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και να διοργανώνει εκδηλώσεις που θα κινητοποιούν τις υγιείς δυνάμεις του τόπου (πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές) στην αναζήτηση λύσεων επί των διαφόρων θεμάτων που απασχολούν τον τόπο και παράλληλα να ενεργοποιούνται τα αντανακλαστικά της κοινωνίας.
Μετά την απώλεια του προέδρου της Κώστα Γεροντή, αυτή είναι η πρώτη εκδήλωση που οργανώνει η “PAREMVASI” υπό τη νέα της διοίκηση έχοντας μάλιστα την επιστημονική υποστήριξη του Οργανισμού Έρευνας και Ανάπτυξης ‘’διαΝΕΟσις’’

Η “αυτοκτονία” της Σοβιετικής Ένωσης

1

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
27 Μαρτίου 2024

Πέμπτο από μια σειρά άρθρων για τη σοβιετική τραγωδία του 1989-91. Μπορείτε να διαβάσετε το προηγούμενο εδώ.

Γκλάσνοστ: πυροβολώντας την ιδεολογική βάση του καθεστώτος

Οι ανθρακωρύχοι, όπως και τα μικροαστικά στρώματα (δάσκαλοι, γιατροί, επιστήμονες κλπ.) πλήρωσαν πάρα πολύ γρήγορα και πολύ οδυνηρά τις αυταπάτες της περιόδου της περεστρόικα, βλέποντας να καταστρέφεται το βιοτικό τους επίπεδο και το πρώτο, τέτοιας έκτασης, κοινωνικό κράτος στην ιστορία, που κάλυπτε όλες τις βασικές ανάγκες των ανθρώπων «από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο». Δεν θέλω βέβαια, παρόλα αυτά, να θεωρήσω το αποτέλεσμα αυτό (τη διάλυση του σοβιετικού καθεστώτος και της ΕΣΣΔ) αναπόφευκτο, γιατί δεν ήταν (έστω και αν ισχυροί «αντικειμενικοί» παράγοντες δρούσαν προς αυτή την κατεύθυνση) και μερικοί πολύ καλοί Αμερικανοί σοβιετολόγοι συμφωνούν με αυτή την εκτίμηση. Σε πολύ μεγάλο βαθμό η έκβαση κρίθηκε από τυχαίους παράγοντες, όπως αίφνης ο θάνατος του Αντρόποφ. Εκτιμώ ότι θα ήταν απλά αδύνατο, υπό την ηγεσία του Αντρόποφ, να πάρει η ΕΣΣΔ το δρόμο που πήρε υπό τη διεύθυνση του Γκορμπατσόφ. Εδώ δεν κατέρρευσε για «αντικειμενικούς λόγους» η μικροσκοπική Κούβα, θα κατέρρεε μια έστω και προβληματική υπερδύναμη, αν δεν «ήθελε», κατά κάποιο τρόπο, να καταρρεύσει; Ούτε κατά διάνοια.

Είναι η ίδια η σοβιετική ηγεσία που όχι μόνο αποσταθεροποίησε με τις πρωτοβουλίες της την κατάσταση στη χώρα, αλλά και επετέθη, ίσως χωρίς και να το συνειδητοποιεί πλήρως, τουλάχιστο στο σύνολό της, στον λόγο ύπαρξης (raison d‘être) του σοβιετικού καθεστώτος και της ΕΣΣΔ.

Ταυτόχρονα, η οικονομική πολιτική του Γκορμπατσόφ αποδιοργάνωσε τη διανομή των αγαθών, ενώ η απροθυμία του να επιβάλλει την κρατική εξουσία με την αναγκαία αυστηρότητα σε ζητήματα που αφορούσαν τα πογκρόμ εναντίον εθνοτήτων ή τη δράση του υπόκοσμου δεν υπονόμευσε τη «γραφειοκρατία», ούτε προώθησε κάποια «ελευθερία» και «δημοκρατία», που δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς ευθύνη, αλλά διέλυσαν την κυβερνησιμότητα της χώρας, ενθαρρύνοντας το χάος και την ακυβερνησία.

Είναι κυρίως όμως η καμπάνια της γκλάσνοστ (διαφάνειας) που αποσταθεροποίησε πλήρως το καθεστώς, όχι γιατί επέτρεψε την απαραίτητη ελεύθερη έκφραση και συζήτηση, αλλά για τον τρόπο που έθεσε τα ζητήματα και έδρασε στη μαζική ψυχολογία ενός πληθυσμού χωρίς αντισώματα στην επιθετική, δυτικού τύπου, καμπάνια της τηλεόρασης. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι το σοβιετικό καθεστώς ήταν το πρώτο που έπεσε μέσω της τηλεόρασης. Δεν έχω τον χώρο, στο πλαίσιο μιας σειράς άρθρων που ήδη κινδυνεύει να γίνει υπερβολικά μεγάλη, να εξηγήσω πώς ακριβώς το κατάφεραν, αλλά με τον τρόπο που τα μέσα ενημέρωσης (υπό τον έλεγχο πάντα του κόμματος, θυμίζω) έβαλαν το ζήτημα, έθεσαν ουσιαστικά τον σοβιετικό πληθυσμό, εμμέσως πλην σαφώς, προ του διλήμματος: θέλετε ελευθερία σαν αυτή που απολαμβάνουν οι πολίτες των δυτικών χωρών; Θέλετε το επίπεδο ευημερίας που έχουν; Επρόκειτο βεβαίως περί απάτης, γιατί οι σοβιετικοί πολίτες αγόρασαν εισιτήριο για την Στοκχόλμη και το αεροπλάνο πήγαινε στην Μπουρκίνα Φάσο, αλλά δεν υπήρχε κανείς να τους το εξηγήσει πειστικά. Η μαζική υιοθέτηση από το ίδιο το καθεστώς της δυτικής προπαγάνδας εναντίον του δεν μπορούσε τελικά να οδηγήσει παρά εκεί που οδήγησε.

Ο σοβιετικός πληθυσμός βομβαρδίστηκε κυριολεκτικά από ένα μπαράζ πληροφοριών για τα εγκλήματα του Στάλιν, που προσφερόντουσαν στο κοινό, εμμέσως πλην σαφώς, μάλλον ως αποδείξεις της αποτυχίας του σοσιαλισμού, παρά της προδοσίας των ιδεών του, βυθίζοντας τους πολίτες σε αισθήματα ενοχής και τα στελέχη του κόμματος και του κράτους σε πλήρη αβεβαιότητα και ανασφάλεια. Ο Καρότιτς, διευθυντής του φιλολογικού παραρτήματος της Πράβντα, του Αγκανιόκ, έγραφε στο παρελθόν γλοιώδη ποιήματα για τα γενέθλια του Μπρέζνιεφ. Τώρα ξεκινούσε εκστρατεία να καταδείξει το «φοβερό έγκλημα» της εκτέλεσης, εν μέσω εμφυλίου πολέμου, του Τσάρου και της οικογένειάς του. Φυσικά, κάθε εκτέλεση είναι δυσάρεστο γεγονός, αν και, όπως άκουσα μια μέρα τον ιστορικό Βλαντλέν Λόγγινοφ να λέει, απευθυνόμενος σε μια ομάδα «κόκκινων» και «λευκών» ιστορικών που διαπληκτίζονταν: «Ησυχάστε, δεν έχει νόημα αυτός ο καβγάς. Δεν υπάρχει ανθρωπιστικός τρόπος να μπήξεις μια ξιφολόγχη στην κοιλιά ενός ανθρώπου». Κάθε κράτος που θεμελιώθηκε σε μια επανάσταση, για να εξακολουθήσει να υπάρχει, πρέπει να τη σέβεται. Οι Γάλλοι για παράδειγμα, όσο και αν έχουν απομακρυνθεί από τα ιδεώδη της δικής τους επανάστασης, εξακολουθούν να γιορτάζουν την κατάληψη της Βαστίλλης και να έχουν το έμβλημα της επανάστασης στα αστυνομικά τους τμήματα, δεν κλαίνε γιατί εκτέλεσαν τον Λουδοβίκο και την Μαρία Αντουανέττα. Από τη στιγμή που άρχισε να αμφισβητεί την ίδια τη Ρωσική Επανάσταση που το δημιούργησε και τον σοσιαλισμό εν ονόματι του οποίου ιδρύθηκε, το σοβιετικό κράτος έχανε τον λόγο ύπαρξής του και η διάλυση της ΕΣΣΔ ήταν θέμα χρόνου.

Θα χρειαζόταν μια πολύ ικανή πολιτική ηγεσία για να πάει αλλού από εκεί που πήγαινε μόνη της αυτή η κατάσταση, πόσο μάλλον που τα γεγονότα έτειναν να πάρουν κατακλυσμιαίο χαρακτήρα, ακολουθώντας το κατά Ναόμι Κλάιν «Δόγμα του Σοκ», χωρίς να αφήνουν περιθώριο στους ανθρώπους και τους πολιτικούς να συνειδητοποιήσουν τι γινόταν. Σημειωτέον, κανείς σχεδόν δεν περίμενε ότι θα διαλυόταν η ΕΣΣΔ (ένας από τους ελάχιστους, που προειδοποίησαν από το 1990 για αυτό το ενδεχόμενο ήταν ο Αλεξάντρ Μπουζγκάλιν). Όλοι έβλεπαν τη χώρα να διαλύεται, αλλά δεν πίστευαν μέσα τους ότι μπορούσε πράγματι να διαλυθεί τελικά, νομίζω ότι ούτε η Ουάσιγκτον δεν το περίμενε, παρόλο που δρούσε παρασκηνιακά πολύ έντονα για να πετύχει κάτι τέτοιο. Αυτό και μόνο το γεγονός ήταν μια βασική αιτία της τελικής διάλυσης. Όταν αυτό που πρόκειται να γίνει δεν το προβλέπει κανείς και δεν συγκεντρώνει την προσπάθειά του να το εμποδίσει τελικά το διευκολύνει να συμβεί. Το ποτάμι της Ιστορίας οδηγείται ευκολότερα στην κοίτη όπου δεν υπάρχει ανθρώπινη συνείδηση και βούληση να τη φράξει.

Ίσως, βλέποντας κανείς τα πράγματα εκ των υστέρων, η ΕΣΣΔ χρειαζόταν μάλλον ένα εργατικό κίνημα για να την υπερασπιστεί από την ηγεσία της και ασφαλώς δεν το διέθετε.

Ο ρόλος της Δύσης

Στην πραγματικότητα άλλωστε, αν υπήρχε δύναμη με στρατηγική δεν βρισκόταν στην ΕΣΣΔ, βρισκόταν στις ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον ξεκίνησε τον αγώνα για την ανατροπή του σοβιετικού καθεστώτος από τον Οκτώβριο του 1917 και δεν τον σταμάτησε ποτέ, ούτε καν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν υπήρξε ίσως μεγαλύτερη αυταπάτη στην ιστορία από την προσδοκία των σοβιετικών μεταρρυθμιστών ότι η Δύση μπορούσε να γίνει σύμμαχός τους στην προσπάθεια εκδημοκρατισμού και εκσυγχρονισμού του σοβιετικού καθεστώτος. Όπως και δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από το να εκλαμβάνεις τον εχθρό για φίλο (ή το ανάποδο).

Πρώην Ουκρανός διαφωνών, ο εμιγκρές Σλιάπεντοχ παρήγαγε στο Μίσιγκαν τη θεωρία της αντιπαράθεσης των πανανθρώπινων και των ταξικών αξιών που αργότερα λάνσαρε ο Γκορμπατσόφ. Για τον σοσιαλισμό οι ταξικές αξίες ήταν ο τρόπος να πραγματωθούν οι πανανθρώπινες αξίες. Ο Μαρξ έβλεπε στην εργατική τάξη μια κοινωνική δύναμη που θα μπορούσε ενδεχομένως να απελευθερώσει όχι μόνο τον εαυτό της, αλλά όλη την κοινωνία. Η «νέα πολιτική σκέψη» αντέστρεψε αυτή την εξίσωση, εμφανίζοντας τις «ταξικές αξίες» ως εμπόδιο στις «πανανθρώπινες». Έβαλε έτσι τα θεμέλια της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής που οδήγησε στην «αυτοκτονία» του σοβιετικού καθεστώτος.

Υποστήριξε επίσης ότι κάνοντάς το προωθεί την παγκόσμια ειρήνη. Τη βλέπουμε ανάγλυφα σήμερα αυτή την παγκόσμια ειρήνη, καθώς ο κόσμος μας βρίσκεται κυριολεκτικά στα πρόθυρα ενός παγκοσμίου πολέμου, ως αποτέλεσμα των παραχωρήσεων που έκαναν στον δυτικό καπιταλισμό και ιμπεριαλισμό οι Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και Μπαρίς Γέλτσιν.

Πιστεύω, αλλά δεν έχω απόδειξη για αυτό, ότι ιδέα Αμερικανών διαφημιστών ήταν και η σκηνή με τον Γέλτσιν να μιλάει από το τεθωρακισμένο κατά το «ψευτοπραξικόπημα» του Αυγούστου 1991 (το λέω ψευτοπραξικόπημα γιατί στα πραγματικά πραξικοπήματα συλλαμβάνουν ή σκοτώνουν τους αρχηγούς της αντιπολίτευσης, δεν στήνουν ένα σκηνικό που θα τους επιτρέψει να εμφανισθούν ως «Ηρακλείς της Δημοκρατίας»). Η ιδέα ήταν να ταυτίσουν στο συλλογικό σοβιετικό ασυνείδητο τον Ρώσο πρόεδρο με τον Λένιν όταν μίλαγε την άνοιξη του 1917 στο σιδηροδρομικό σταθμό της Πετρούπολης, μια σκηνή που είχε αποτυπωθεί πολύ θετικά στο μυαλό όλων των σοβιετικών μαθητών. Η απάτη ήταν παντού, ξεκινώντας από τον χαρακτηρισμό του Γέλτσιν ως αριστερού και του Λιγκατσόφ ως δεξιού, αλλά δεν υπήρχαν τα μυαλά να την αντιληφθούν και να τη σταματήσουν εγκαίρως.

Η μελέτη της ιστορίας δεν αφήνει αμφιβολίες για τον ρόλο των αμερικανικών υπηρεσιών και των δυτικών ινστιτούτων στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ, περιλαμβανομένης και της τελικής φάσης της, που άρχισε με το «ψευτο-πραξικόπημα» του Αυγούστου 1991, για το οποίο αρκεί κάποιος να διαβάσει το άρθρο της Washington Post ή τις νεότερες αποκαλύψεις από τα αρχεία Κλίντον.

Συνωμοσία δεν μπορούσε να μην υπάρξει γιατί ήταν, όπως είπαμε, εγγεγραμμένη στην πολιτική της Δύσης μετά το 1917 και γιατί αυτή η πολιτική υπαγορευόταν από τον ίδιο τον χαρακτήρα του δυτικού καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού συστήματος. Οι συνωμοσίες όμως πετυχαίνουν όπως και τα μικρόβια. Μόνο όταν ο οργανισμός είναι ήδη εξασθενημένος.

Μετά την πτώση

Ο χώρος δεν μας επιτρέπει εδώ να αναφερθούμε στις πολλές προσπάθειες που έκανε ο Αλεξάντρ Μπουζγκάλιν για τη δημιουργία ενός αριστερού κόμματος μετά την απαγόρευση του ΚΚΣΕ (μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του οποίου εξελέγη στο τελευταίο συνέδριό του ως αντιπρόσωπος της «Μαρξιστικής Πλατφόρμας») και τη διάλυση της ΕΣΣΔ και τους λόγους της σχετικής αποτυχίας τους. Ο ίδιος, στη συνέντευξη που μου έδωσε τον Αύγουστο του 2021, περιγράφει ως εξής την κατάσταση που επικρατούσε στις αρχές της δεκαετίας του 1990: «Η οικονομική κρίση στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν τόσο βαθιά που, το μόνο κοινωνικό στρώμα που μπορούσε να βασιστεί μια αριστερή αντιπολίτευση, οι συνηθισμένοι διανοούμενοι (διανοητικά εργαζόμενοι), οι μηχανικοί, οι δάσκαλοι, οι γιατροί, οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα, οι εξειδικευμένοι εργάτες των μεγάλων επιχειρήσεων φτώχυναν τρομερά. Έπρεπε να δουλεύουν 14 ώρες την ημέρα χωρίς διακοπή για να επιβιώσουν και αυτό καθιστούσε αδύνατη την αυτοοργάνωση».

Η CIA φοβόταν μια έκρηξη κοινωνικών αγώνων το 1991 λόγω της θεραπείας-σοκ. Δεν υπήρξε, πρώτον γιατί κλείσανε πολλά εργοστάσια και εξαφανίστηκε η εργατική τάξη που θα μπορούσε να ξεσηκωθεί, οι εργάτες έγιναν τσελνικί και πήγαιναν στην Τουρκία να φέρουν και να μεταπουλήσουν εμπορεύματα ή έκαναν διάφορες δουλειές του ποδαριού. Δεύτερο, δεν υπήρχε ένα σχέδιο που να τους συσπειρώσει. Μόνο το 1992-93 αρχίζει και εμφανίζεται ισχυρή μαζική αντιπολίτευση από νεο-σταλινικά ρεύματα, ικανή να κατεβάζει 300.000 διαδηλωτές στη Μόσχα με ένα άρωμα «σοβιετικής νοσταλγίας». Στην πορεία, το ρωσικό κοινοβούλιο (Συνέδριο των Λαϊκών Βουλευτών) θα έρθει σε σύγκρουση με τον Γέλτσιν και τη νεοφιλελεύθερη, όσο και ασυνάρτητη πολιτική του. Με αμερικανική ενθάρρυνση (πιθανώς αρχής γενομένης από τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας Σκόουκροφτ και εν συνεχεία την κυβέρνηση Κλίντον) ο Γέλτσιν θα διαλύσει πραξικοπηματικά και θα βομβαρδίσει το ρωσικό κοινοβούλιο, σκοτώνοντας 1.500 ανθρώπους, υπό τις ιαχές και τους πανηγυρισμούς των δυτικών κυβερνήσεων. Έτσι τερματίστηκε το πείραμα εκδημοκρατισμού της ΕΣΣΔ που ξεκίνησε ο Γκορμπατσόφ στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980 και άνοιξε ο δρόμος για τη μεγαλύτερη λεηλασία όλων των εποχών.

Ο Μπουζγκάλιν έδρασε αποφασιστικά, με τις πολύ μικρές δυνάμεις που διέθετε, εναντίον του Γέλτσιν και της δικτατορίας που εν συνεχεία αυτός επέβαλε. Συνεργαστήκαμε τότε ώστε να διαδοθεί το κείμενο συμπαράστασης προς τους βουλευτές μιας πλειάδας προσωπικοτήτων της ευρωπαϊκής αριστεράς με επικεφαλής τον Μιχάλη Ράπτη (Πάμπλο), που, στην έκκληση που συνέταξε τόνισε ιδιαίτερα την ευθύνη των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων να υπερασπιστούν τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του ρωσικού λαού και να εμποδίσουν τη δικτατορία του Γέλτσιν. (Για την ιστορία αρκετοί δυτικοευρωπαίοι αριστεροί ενοχλήθηκαν από αυτή την αναφορά στον στρατό. Ήθελαν την «ταξική πάλη» να γίνεται μόνο με λουλούδια, να μη λερώνονται τα χέρια τους, να περιορίζεται μόνο στα μέσα που αυτοί προτιμούσαν).

Πηγή:  konstantakopoulos.gr

Ένας Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος αργής κίνησης;

0

27 Μαρτίου 2024

counterpunch.org

Εικόνα από το UX Gun

Περιγράφω αυτόν τον κόσμο μας, όπως είναι, εδώ και σχεδόν 23 χρόνια στο TomDispatch. Τον περιέγραψα μέσα από τρεισήμισι προεδρίες — ο θεός να μας σώσει, μπορεί να είναι τέσσερις τον Νοέμβριο! Έχω δει από την απόσταση ενός τάφου (και εννοώ αυτή τη λέξη!) τους ατελείωτα καταστροφικούς πολέμους της Αμερικής αυτού του αιώνα. Παρακολούθησα τον πιο πρόσφατο στρατιωτικό προϋπολογισμό να αγγίζει σχεδόν τα 900 δισεκατομμύρια δολάρια, αναμφίβολα στο δρόμο του ενός τρισεκατομμυρίου τα επόμενα χρόνια, ενώ πριν από χρόνια ολόκληρος ο προϋπολογισμός «εθνικής ασφάλειας» (αν και «ανασφάλεια» θα ήταν καλύτερη λέξη) εκτοξεύτηκε στα ύψη πολύ πάνω από το όριο των τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Έζησα όλη μου τη ζωή σε μια αυτοκρατορική εξουσία. Κάποτε, στον απόηχο της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, ήταν ακόμη και «η μόνη υπερδύναμη», η τελευταία μεγάλη δύναμη στον πλανήτη Γη, ή έτσι πίστευαν οι ηγέτες της. Στη συνέχεια παρακολούθησα πώς, σε έναν κόσμο χωρίς κινδύνους μεγάλων δυνάμεων, συνέχισε να επενδύει όλο και περισσότερα από τα φορολογικά μας δολάρια στον στρατό μας. Ένα «μέρισμα ειρήνης»; Ποιος το χρειαζόταν;

Και όμως, στις δεκαετίες που ακολούθησαν, ο μακράν πιο ακριβός στρατός στον πλανήτη Γη δεν μπορούσε να καταφέρει να κερδίσει ούτε έναν πόλεμο, ούτε λιγότερο τον Παγκόσμιο Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας.

Στην πραγματικότητα, σε αυτόν τον αιώνα, ενώ πολεμούσε μάταια ή έχανε συγκρούσεις σε σημαντικά μέρη του πλανήτη, άρχισε αργά να καταρρέει, ή ίσως εννοώ (αν δεν σας πειράζουν μερικές μικτές μεταφορές)  να είναι σε πολύ κακή κατάσταση και κοντά σε αποτυχία;

Και δεν φαίνεται να τελειώνει ποτέ, έτσι δεν είναι; Φανταστείτε ότι 32 χρόνια αφότου οι ΗΠΑ έγιναν η τελευταία υπερδύναμη στον Πλανήτη Γη, μέσα σε ένα καταστροφικό είδος πολιτικού χάους, αυτή η χώρα μπορούσε πράγματι να επανεκλέξει έναν άνθρωπο που φαντάζεται τον εαυτό του να κυβερνά μια μελλοντική αμερικανική «δικτατορία» – με τα ίδια του τα λόγια! — ακόμα κι αν, δημόσια τουλάχιστον, μόνο για μια μέρα.

Και ναι, το 2024, καθώς μεγαλώνει το χάος στην αμερικανική πολιτική σκηνή, ο ίδιος ο κόσμος συνεχίζει να είναι σε πόλεμο — σκεφτείτε τον «πόλεμο», στην πραγματικότητα, ως το μεσαίο όνομα της ανθρωπότητας — τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Γάζα (με παραφυάδες στο Λίβανο και Υεμένη). Εν τω μεταξύ, ο 22χρονος πλέον πόλεμος αυτής της χώρας κατά της τρομοκρατίας συνεχίζεται με τον δικό του καταστροφικό τρόπο, με τις απειλές για χειρότερες εξελίξεις σε κοινή θέα.

Εξάλλου, 88 χρόνια μετά την ρίψη δύο ατομικών βομβών στις πόλεις της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι για τον τερματισμό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα πυρηνικά φαίνεται να επιστρέφουν (όχι ότι είχαν εξαφανιστεί ποτέ, φυσικά).

Σας ευχαριστώ, Kim και Vlad! Σκέφτομαι πώς ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν απείλησε σιωπηρά να χτυπήσει πρόσφατα τον μη πυρηνικό νότιο γείτονά του. Αλλά επίσης, πολύ πιο σημαντικό το πώς, στη δική του εκδοχή μιας ομιλίας για την κατάσταση της Ένωσης προς τον λαό του, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν απείλησε δημόσια ότι θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά από το τεράστιο οπλοστάσιο της χώρας του (υποτίθεται ότι είναι «τακτικά», μερικά από τα οποία είναι περισσότερο ισχυρά από τις ατομικές βόμβες που τερμάτισαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), εάν οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα – σκεφτείτε τη Γαλλία – στείλει τα στρατεύματά της στην Ουκρανία.

Και μην ξεχνάτε ότι, μέσα σε όλα αυτά, ο στρατός της χώρας μου, που διαρκώς αυξάνει τον «αμυντικό» προϋπολογισμό του, συνεχίζει να προετοιμάζεται με έντονο τρόπο για έναν μελλοντικό πόλεμο με —ναι — την Κίνα! Φυσικά, αυτή η χώρα, με τη σειρά της, σπεύδει να αναβαθμίσει το δικό της πυρηνικό οπλοστάσιο και την υπόλοιπη στρατιωτική της μηχανή επίσης.

Μόνο πρόσφατα, για παράδειγμα, οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία πραγματοποίησαν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις που, όπως ανέφεραν ανοιχτά για πρώτη φορά, είχαν ως στόχο την προετοιμασία μιας τέτοιας μελλοντικής σύγκρουσης με την Κίνα. 

Άλλος παγκόσμιος πόλεμος;

Α, και όταν πρόκειται για πόλεμο, δεν έχω καν αναφέρει, για παράδειγμα, τον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο στο Σουδάν που δεν έχει καμία σχέση με καμία από τις μεγάλες δυνάμεις. Ναι, εμείς οι άνθρωποι δεν μπορούμε να σταματήσουμε να κάνουμε πόλεμο, ενώ, στο ύψος των ανείπωτων τρισεκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως, προετοιμαζόμαστε όλο και περισσότερα γι αυτόν.

Ας το παραδεχτούμε: εμείς οι άνθρωποι είχαμε πάντα μια βαθιά παρόρμηση να κάνουμε πόλεμο. Φυσικά, λογικά μιλώντας, δεν θα πρέπει να συνεχίσουμε να το κάνουμε, και όχι μόνο για όλους τους προφανείς λόγους, αλλά επειδή βρισκόμαστε σε έναν πλανήτη που δεν αντέχει άλλο. (Ναι, το να κάνεις πόλεμο ή απλά να προετοιμάζεσαι για αυτόν σημαίνει να ρίχνεις εκπληκτικές ποσότητες αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα και έτσι, κυριολεκτικά, να κάνεις πόλεμο στον ίδιο τον πλανήτη.) Αλλά – όπως φαίνεται να δείχνει πολύ αποφασιστικά τόσο η ιστορία όσο και η παρούσα στιγμή – απλά δεν μπορούμε να σταματήσουμε τον εαυτό μας.

Στην πορεία, αν και σχεδόν δεν το παρατηρούμε, φαίνεται σαν να έχουμε γίνει όλο και πιο αποφασισμένοι να διεξάγουμε έναν παγκόσμιο πόλεμο σε αυτόν τον ίδιο τον πλανήτη. Τα όπλα μας σε αυτόν τον πόλεμο – και με τον δικό τους μακροπρόθεσμο τρόπο, είναι πιθανό να αποδειχθούν όχι λιγότερο καταστροφικά από τα πυρηνικά όπλα – ήταν ορυκτά καύσιμα. Σκέφτομαι, φυσικά, τον άνθρακα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο και τα αέρια του θερμοκηπίου που εκπέμπουν οι γεωτρήσεις και η χρήση τους σε εκπληκτικές ποσότητες, ακόμη και σε καιρό ειρήνης.

Τον προηγούμενο αιώνα, βέβαια, υπήρξαν δύο καταστροφικοί «παγκόσμιοι» πόλεμοι, ο Α΄ Παγκόσμιος και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ήταν παγκόσμια γεγονότα που, συνολικά, σκότωσαν περισσότερα από εκατό εκατομμύρια από εμάς και κατέστρεψαν μέρη του πλανήτη. Αλλά εδώ είναι το πραγματικά περίεργο πράγμα: ενώ οι τοπικοί και περιφερειακοί πόλεμοι συνεχίζονται αυτόν τον αιώνα με εντυπωσιακό τρόπο, λίγοι θεωρούν τον τρόπο με τον οποίο φορτώνουμε την ατμόσφαιρα με διοξείδιο του άνθρακα και μεθάνιο, θερμαίνοντας καταστροφικά τον πλανήτη, ως νέο είδος παγκοσμίου πολέμου.

Σκεφτείτε την κλιματική αλλαγή, στην πραγματικότητα, ως ένα είδος αργής κίνησης του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Τελικά, δεν θα μπορούσε να είναι πιο παγκόσμιος ή, τελικά, πιο καταστροφικός από έναν παγκόσμιο πόλεμο του χειρότερου είδους.

Και σε αντίθεση με τους σημερινούς πολέμους στη Γάζα και την Ουκρανία, οι οποίοι, ακόμη και χιλιάδες μίλια μακριά, συνεχίζουν να αποτελούν πρωτοσέλιδα γεγονότα, ο πόλεμος σε αυτόν τον πλανήτη προσελκύει εκπληκτικά λιγότερη προσοχή των Μέσων Ενημέρωσης. Στην πραγματικότητα, το 2023, μια χρονιά που σημείωσε εντυπωσιακά παγκόσμια ρεκόρ θερμότητας μήνα με τον μήνα από τον Ιούνιο έως τον Δεκέμβριο και ήταν επίσης η πιο καυτή χρονιά που καταγράφηκε ποτέ, τα μεγάλα τηλεοπτικά ειδησεογραφικά προγράμματα του ABC, του CBS, του NBC και του Fox ουσιαστικά διέκοψαν την παγκόσμια κάλυψη. Θερμαίνεται σημαντικά, σύμφωνα με το Media Matters for America.

«Αν δεν εκλεγώ, θα έχουμε λουτρό αίματος»

Ζω στη Νέα Υόρκη, η οποία, όπως και μεγάλο μέρος του υπόλοιπου πλανήτη, σημείωσε ρεκόρ θερμότητας για το 2023. Επιπλέον, τον χειμώνα που μόλις περάσαμε είχαμε ρεκόρ ζεστασιάς. Και άρχισα να γράφω αυτό το κομμάτι σε μια σειρά ημερών στις αρχές Μαρτίου, όταν η θερμοκρασία στην πόλη μου έφτασε επίσης σε ρεκόρ στα μέσα της δεκαετίας του ’60, και όταν, στις 14 Μαρτίου (όχι στις 14 Απριλίου, στις 14 Μαΐου ή ακόμα και στις 14 Ιουνίου), χρονομέτρησε 70 και πλέον βαθμούς. Περπατούσα έξω εκείνο το απόγευμα με τα μανίκια μου σηκωμένα, το πουλόβερ μου στο σακίδιο και το ανοιξιάτικο μπουφάν μου δεμένο στη μέση μου, ένιωθα άβολα ζεστό με το μπλουτζιν μου ακόμα και στην πιο σκιερή πλευρά του δρόμου.

Και ναι, αν, όπως κάναμε εγώ και η γυναίκα μου πρόσφατα, κατεβαίνατε στο πάρκο κοντά στο μέρος όπου ζούμε, θα βλέπατε ότι οι νάρκισσοι ανθίζουν ήδη άγρια όπως και άλλα λουλούδια, ενώ τα πρώτα δέντρα αναβλύζουν ένα φανταστικό ολομωβ που έχει ξεσπάσει πλήρως, όλα αυτά με έναν τρόπο που κάποτε μπορεί να φαινόταν φυσιολογικό κάποια στιγμή τον Απρίλιο. Και ναι, μερικά από αυτά που περιγράφω είναι σίγουρα πολύ όμορφα βραχυπρόθεσμα, αλλά κάτω από αυτά κρύβεται μια ολοένα και πιο ζοφερή πραγματικότητα όταν πρόκειται για ακραίες (και εξαιρετικά ζεστές) καιρικές συνθήκες.

Ενώ εργαζόμουν σε αυτό το κομμάτι, οι μεγαλύτερες πυρκαγιές του Τέξας (ναι, ποτέ!), συνέχισαν να καίνε, προφανώς μετά βίας συγκρατήθηκαν, με πολύ περισσότερα από ένα εκατομμύριο στρέμματα να έχουν ήδη καεί.

Α, και αυτές οι πυρκαγιές στα δάση του Καναδά που έκαναν ρεκόρ καίγοντας δεκάδες εκατομμύρια στρέμματα αυτής της χώρας, ενώ μετέτρεψαν μακρινές πόλεις των ΗΠΑ όπως η Νέα Υόρκη σε κόλαση καπνού τον περασμένο Ιούνιο, όπως αποδεικνύεται, φουντώνουν υπόγεια όλο τον χειμώνα ως «πυρκαγιές ζόμπι».

Και μπορεί να ξεσπάσουν ξανά με έναν ακόμη πιο καταστροφικό τρόπο αυτή την άνοιξη ή το καλοκαίρι. Στην πραγματικότητα, το 2023, από τη Χαβάη στη Χιλή και στην Ευρώπη, σημειώθηκαν πυρκαγιές κάθε είδους ρεκόρ στον ολοένα και πιο υπερθερμασμένο πλανήτη μας. Και τα πολύ χειρότερα έρχονται, κάτι που θα μπορούσατε αναμφίβολα να πείτε επίσης για τις έντονες πλημμύρες, πιο βίαιες καταιγίδες κ.λπ.

Βρισκόμαστε, με άλλα λόγια, όλο και περισσότερο σε έναν διαφορετικό πλανήτη, αν και δύσκολα θα το ξέρατε μέσα στην τρέλα της στιγμής μας. Εννοώ, φανταστείτε το εξής: Η Ρωσία, της οποίας ο ηγέτης, Βλαντιμίρ Πούτιν, σαφώς δεν θεωρεί την αλλαγή του κλίματος σημαντικό ζήτημα, είναι έτοιμος να επιτύχει ένα ρεκόρ εξόρυξης πετρελαίου για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Η Κίνα, παρά το γεγονός ότι εγκαθιστά να παράγει πολύ περισσότερη πράσινη ενέργεια από οποιαδήποτε άλλη χώρα, χρησιμοποιεί επίσης περισσότερο άνθρακα από όλα τα άλλα κράτη μαζί και έχει σημειώσει παγκόσμιο ρεκόρ για την κατασκευή νέων σταθμών ηλεκτροπαραγωγής με καύση άνθρακα.

Εν τω μεταξύ, η τρίτη «μεγάλη» δύναμη σε αυτόν τον πλανήτη, παρά το γεγονός ότι έχει έναν πρόεδρο αφοσιωμένο στο να κάνει κάτι για την κλιματική αλλαγή, εξακολουθεί να είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας φυσικού αερίου και συνεχίζει να παράγει πετρέλαιο με ρυθμό ρεκόρ.

Και μην ξεχνάτε τις πέντε γιγάντιες εταιρείες ορυκτών καυσίμων, BP, Shell, Chevron, ExxonMobil και TotalEnergies, οι οποίες το 2023 παρήγαγαν πετρέλαιο, έκαναν κέρδη και επιβράβευσαν τους μετόχους στο — ναι, το μαντέψατε! — ένα ρυθμό ρεκόρ, ενώ τα μεγάλα πετροκράτη του κόσμου μας εξακολουθούν, σύμφωνα με την Guardian, να «σχεδιάζουν επεκτάσεις που θα εκτόξευαν τον προϋπολογισμό άνθρακα του πλανήτη διπλά».

Εν ολίγοις, λοιπόν, αυτός ο κόσμος μας γίνεται πιο επικίνδυνος με το χρόνο. Και δεν έχω αναφέρει καν την τεχνητή νοημοσύνη, έτσι δεν είναι; Όπως έγραψε ο Michael Klare σε μια ανάλυση για την Ένωση Ελέγχου Όπλων, οι κίνδυνοι της τεχνητής νοημοσύνης και άλλων αναδυόμενων στρατιωτικών τεχνολογιών είναι πιθανό να «επεκταθούν στο πυρηνικό βασίλειο ανεβάζοντας τη σκάλα κλιμάκωσης ή θολώνοντας τη διάκριση μεταξύ συμβατικής και πυρηνικής επίθεσης. ”

Με άλλα λόγια, η ανθρώπινη πολεμική θα μπορούσε να γίνει και πιο απάνθρωπη και χειρότερη ταυτόχρονα. Τώρα, προσθέστε μόνο έναν ακόμη παράγοντα στην παγκόσμια εξίσωση. Οι Ευρωπαίοι και Ασιάτες σύμμαχοι της Αμερικής βλέπουν την ηγεσία των ΗΠΑ, κυρίαρχη από το 1945, να βιώνει το τέλος μιας εποχής, καθώς η παγκόσμια Pax Americana (που είχε πολύ μικρή σχέση με την «ειρήνη») καταρρέει — ή εννοώ την υπερθέρμανση;

Αυτό που βλέπουν, στην πραγματικότητα, είναι δύο ηλικιωμένους εγκλωβισμένους σε μια ολοένα και πιο καταστροφική, εσωστρεφή εκλογική μάχη με μαχαίρια, με έναν από αυτούς να προειδοποιεί δυσοίωνα ότι «αν δεν εκλεγώ, θα προκληθεί λουτρό αίματος… στη χώρα.”

Και αν δεν κερδίσει, ιδού η περαιτέρω πρόβλεψή του: «Δεν νομίζω ότι θα έχετε άλλες εκλογές ή σίγουρα δεν θα έχετε εκλογές που να έχουν νόημα».

Φυσικά, και εάν θα κερδίσει, το ίδιο θα μπορούσε να ισχύει, ειδικά από τη στιγμή που του υποσχέθηκε από την πρώτη ημέρα της θητείας του να «τρυπήσει, τρυπήσει, τρυπήσει», που, εδώ που βρισκόμαστε, είναι εξ ορισμού η κήρυξη πολέμου σε αυτόν τον πλανήτη!

Δυστυχώς, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι μόνος. Πολύ δυστυχώς, εμείς οι άνθρωποι έχουμε σαφώς πρόβλημα να εστιάσουμε στον κόσμο που πραγματικά κατοικούμε. Θα προτιμούσαμε να κάνουμε πολέμους. Σκεφτείτε ότι ο ορισμός δεν είναι απλώς της αυτοκρατορικής παρακμής, αλλά της περιόδου παρακμής στην εποχή της κλιματικής αλλαγής.

Κι όμως, δεν είναι καθόλου νέο.

Αυτό το κομμάτι εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο TomDispatch.

*Ο Tom Engelhardt είναι συνιδρυτής του American Empire Project και συγγραφέας του The United States of Fear καθώς και της ιστορίας του Ψυχρού Πολέμου, The End of Victory Culture. Είναι μέλος του Nation Institute και διευθύνει το TomDispatch.com. Το τελευταίο του βιβλίο είναι το Shadow Government: Surveillance, Secret Wars, and a Global Security State in a Single-Superpower World.

counterpunch.org

Πέθανε το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Χαραλαμπίδης -Ο γνωστός ως «Ιταλός»

1

Μιχάλης Χαραλαμπίδης
27/03/2024  20:30
Έφυγε από τη ζωή το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Χαραλαμπίδης, σε ηλικία 73 ετών.Ο γνωστός ως «Ιταλός», μέλος του ΠΑΚ επί χούντας και ο άνθρωπος που συνέγραψε μαζί με άλλους την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ που παρουσίασε την 3η Σεπτέμβρη του 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου, άφησε την τελευταία του πνοή, μόνος του, στο σπίτι του στη Γλυφάδα.

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης είχε γεννηθεί στην Αλεξανδρούπολη το 1951. Σπούδασε Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες με μεταπτυχιακό στην Κοινωνιολογία.

Διωκόμενος κατά τη διάρκεια της δικτατορίας διέφυγε στην Ιταλία ενώ ήταν μέλος του ΠΑΚ. Μετά την πτώση της δικτατορίας συμμετείχε στην επταμελή ομάδα που συνέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ στο Μόναχο τον Αύγουστο του 1974, ενώ διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ από το 1977.

Λόγω σοβαρών πολιτικών διαφωνιών αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 1999 και ιδρύει τον κομματικό σχηματισμό «Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση», με την οποία μετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2000 (32.068 ψήφοι, ποσοστό 0,47%).

Το 1988 στην εισήγησή του στο Δεύτερο Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο είχε προτείνει τη δημιουργία μιας πόλης στα παράλια της Θράκης με την ονομασία Ρωμανία και να προστεθεί στο όνομα Θράκη και το όνομα Ρωμανία, έτσι ώστε η περιφέρεια να ονομάζεται Θράκη – Ρωμανία. Το 1997, 204 βουλευτές κατέθεσαν πρόταση στο κοινοβούλιο για τη δημιουργία της, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Το 1994, το Κοινοβούλιο υιοθέτησε την πρότασή του για την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας.
Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών και μέλος της διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα καθώς και ερευνητής στο Ίδρυμα Μεσογειακών Μελετών.

Το 1999 ίδρυσε το κόμμα Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση Πήρε μέρος στις βουλευτικές εκλογές του 2000, πετυχαίνοντας ποσοστό 0,47%, με 32.068 ψήφους και στις ευρωεκλογές του 2004, πετυχαίνοντας ποσοστό 0,73%, με 44.541 ψήφους

Το 2010 έλαβε μεγάλη δημοσιότητα στο Διαδίκτυο βιντεοσκοπημένο απόσπασμα από την ομιλία του το 1996 στο 6ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ όπου αναφερόταν στην πιθανότητα έλευσης οικονομικής κρίσης στη χώρα στο τέλος του τότε ιστορικού κύκλου που ο ίδιος τοποθετούσε “το 2004 ή το 2010″.

 

Επίσης δημοσίευε κείμενα στο πολιτικό ιστολόγιο ΠΟΛΙΣ-ΑΓΟΡΑ.<p>Πηγή: <a target=”_blank” href=”https://www.iefimerida.gr”>iefimerida.gr</a> – <a target=”_blank” href=”https://www.iefimerida.gr/politiki/pethane-istoriko-stelehos-toy-pasok-mihalis-haralampidis”>Πέθανε το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Χαραλαμπίδης -Ο γνωστός ως «Ιταλός» – iefimerida.gr</a></p>

Fallout From the Attack in Russia

0

How exactly Moscow responds depends on who it believes is responsible.

Four days after the terrorist attack in Moscow, the most important question is how the Kremlin will respond – which itself will depend on who was behind the attack. Islamic State took credit for it; U.S. intelligence believes it was the work of the IS offshoot operating in Pakistan, Afghanistan, Iran and Tajikistan; and there is a lot of evidence to support both claims. Moscow, however, says it is unconvinced.

To be fair, there are some unusual aspects to the incident. Four alleged shooters have been apprehended, and Russia’s Federal Security Service believes it got the right guys thanks to AI-powered scanning systems used to monitor traffic. Apparently, the attackers drove away in the same car in which they arrived – a rare occurrence given that attackers tend not to make it out of situations like this alive. They were arrested on the highway leading to Kyiv in the Bryansk region, near the border with Ukraine (but also not far from Belarus). This has been cited by Russian President Vladimir Putin as one reason to suggest Ukrainian involvement. Lastly, the perpetrators, who are Tajik immigrants not previously known as radicals, allegedly conducted the attack for about $5,000 – a sum unusually low for individuals not apparently committed to a cause. According to the Russian newspaper Izvestia, which is well connected to state security services, the four men came together only a few weeks ago and possibly used Turkey as a base. (Radicalism isn’t unheard of in Turkey, either; in January, a shooter later found to have connections to Tajikistan killed one person in a Catholic church in Istanbul.)

Even so, the Ukrainian connection doesn’t entirely make sense. Some in Russian media argued that if they had just returned home after the incident, the gunmen would have blended in with the millions of migrants who dwell in Russia, making it difficult to identify them. CCTV around Moscow reportedly had no trouble capturing them speeding along roadways. Driving toward the tightly guarded Ukrainian border – in the same car that took them to and from the attack – was ill-considered. It’s as if they wanted to be caught.

Yet Moscow doesn’t think the attackers are stupid. Though there is evidence to suggest that muftis in Turkey hired them, Russian officials seem to believe that Kyrylo Budanov, Ukraine’s spymaster, arranged for the gunmen’s hire in coordination with radical Islamists at the Ukrainian Embassy in Turkey. There is no evidence to support this. After all, Ukrainian planners would know that the highways out of Moscow are blanketed in CCTV and likely would not set themselves up.

Moscow will have to respond, and part of its response will be to decide whether Islamic State is solely responsible or if it had help. If Moscow accepts that IS acted alone, then it also has to accept that the U.S. warnings of just such an attack were true, thereby acknowledging that its own security had failed to act upon intelligence received from Washington. In other words, the Russian government would need to admit its incompetence in security matters – during a time of war, no less. However, there’s a remote chance that this could spur Moscow into cooperating with other countries. France and other European countries have heightened their security since the attack and warned their citizens of an increased risk of terrorism. If Russia really wants to end the Ukraine war, this is an opportunity to use a collective security threat to start talking to the West as allies. This would put additional pressure on Ukraine to come to the negotiation table.

However, this may trigger an important security risk for Russia. To blame IS would also turn attention toward Tajikistan, given the attackers’ nationalities. While it is no secret that radical Islam is on the rise in Tajikistan, the matter has repercussions for Russia proper, given that anti-migrant feelings are already high. Ethnic nationalism, particularly Russian nationalism, has been a common electoral trope across the Russian political spectrum, including prior to the presidential election that was just held. Pinning all the blame on immigrants could fuel interethnic conflict – something that Moscow must avoid at all costs.

On the other hand, if Moscow decides Kyiv was involved, it will have every reason to intensify its war effort. (Moscow could even accuse the West of involvement. After all, U.S. national security adviser Jake Sullivan traveled to Kyiv and reassured Ukraine of U.S. support just days before the incident.) It looks as though this may be the chosen route. On March 25, Putin acknowledged that radical Islamists perpetrated the attack but said Washington’s insistence on Kyiv’s innocence was suspicious. Ultimately, Moscow will likely put at least some of the blame on Kyiv.

Indeed, Moscow’s retribution seems already to have begun. On March 25, Russia launched its third round of missile attacks against the Ukrainian capital in five days. The same day, the Russian Defense Ministry released footage purporting to show “army aviation crews successfully executing a combat mission” in the eastern Ukrainian district of Kupyansk. Russia also attacked important infrastructure in Lviv on March 24 – a significant bombardment that saw one Russian cruise missile briefly enter Polish territory, triggering a complaint from Warsaw. The Russian ambassador ignored the Polish government’s protest and chose not to meet with its foreign minister over the incident, indicating a definite diplomatic escalation between Russia and the NATO country.

geopoliticalfutures.com

Should Workers Fear AI?

0

While hand-wringing about AI’s implications for work and labor markets is understandable, economic history and current data make clear that the most common fears are largely overblown. Current applications are nowhere near levels that can threaten jobs or even have a noticeable effect on productivity statistics.

LONDON – Artificial-intelligence technologies are advancing both quickly (in terms of widespread adoption) and in big steps. Hardly a day passes without some commentary in the media about the latest AI breakthroughs and their connections with robotics, the metaverse, and the world of work. Some are optimistic, focusing on the potential to raise productivity, eliminate boring tasks, and free up time for more enjoyable activities. Others are pessimistic, focusing on the potential to destroy jobs and steer societies in unknown directions. Both views have elements of truth. But the most important point is often forgotten: AI was invented and developed by humans, and humans can control its development and uses.

Workers’ biggest fear about AI is that it will take their jobs by doing what they do better. After all, employers always want to maximize productivity, and if capital can perform tasks faster and better than labor, they will deploy it for that purpose. But this fear is overblown. It has been around ever since industry replaced agriculture as some countries’ main production activity, and it has sometimes received support from famous economists; yet the supply of jobs has never shrunk because of mechanization.

The usual result of mechanization is a rise in productivity and incomes, and a rise in the economy-wide demand for labor, which is offset by higher wages. Although AI, and especially robotics, is currently being employed at increasing rates in industrialized countries, unemployment is at record lows. The reason, it seems, is that the mechanization-driven increase in productivity and economy-wide demand causes a structural transformation in the economy. For example, we might see a fall in labor demand in the sector that introduces the new technology, followed by a rise in labor demand in many other sectors. Historically, adjustment to such structural change has been relatively easy, without resulting in long-term unemployment.

That brings us to workers’ second common fear: That they will have to find a new home in another sector of the economy, about which they currently know nothing. Those employed writing country reports for senior management – which ChatGPT can now do – may have to pursue jobs in the health sector, where AI has yet to gain as much traction.

This fear is also overblown, though admittedly not as much as the first one. It helps to remember that transitions driven by different rates of technological progress in different sectors already happen all the time. The most sweeping shifts have been the decline of agriculture, the rise (and fall) of manufacturing, and the rapid growth of services. Most of the affected workers naturally do not like such transitions, but society is made better off by the process. Moreover, the changes tend to be gradual; and in most cases, the affected workers move to related activities that do not actually require big jumps in skills.

The newest issue of our magazine, PS Quarterly: Profit and Peril, is here. To gain digital access to all of the magazine’s content, and receive your print copy, subscribe to PS Premium now.

Of course, the worry now is that AI is an exception. Though it is difficult to measure if AI is indeed causing bigger shifts than earlier technologies did, there might be something to the claim. The movement from agricultural laborer to factory worker might sound like a big deal, but it tends to involve one type of unskilled task being swapped for another. Generative AI and related technologies, the argument goes, could replace one skilled job with another requiring altogether different skills.

Nonetheless, in a recent study based on millions of online job postings in the United Kingdom, the Institute for the Future of Work found that while there are some changes in skill requirements, mainly in the information-technology sector, most of the skills that employers want are not changing. These include building good customer relations, communicating clearly with others, and some basic IT competence (word processing, spreadsheets, and so forth).

SMOOTHING THE TRANSITION

Governments have an important role to play in managing technological shifts and labor-market adjustments, and in mitigating workers’ fears. If workers leave one sector for another, they may need some training and social support. To achieve a good match, such policies must be generous but also well-targeted to avoid creating work disincentives. Some northern European countries, such as Sweden and Denmark, have developed successful frameworks for managing these shifts.

One lesson from their experience is that policies should support workers generously for a short time during their job search – say, six months; but if they fail to find a job, additional support should be conditional on attending a sponsored training program in the new skills required by the growing employment sectors. The short duration of the unconditional support acts as an incentive to look for a job, whereas the training helps unsuccessful workers become more employable. Many other countries, however, will need to upgrade their support systems. Much of the fear generated by AI can be minimized if workers know that the government will support them in adapting.

But the more common risk confronting workers concerns changes within their current companies. Even if one’s job is secure, the adoption of AI technologies introduces a new source of uncertainty. In advanced post-industrial economies that have completed the transitions from agriculture to manufacturing and then to services, “role transitions” are the most frequent effect of technological progress and diffusion.

In our work with British data, we found that jobs involving a larger share of tasks that can be automated tend to offer workers less satisfaction, and that job satisfaction improves when companies use digital technologies that workers understand (such as email or smartphone apps). These findings suggest that workers’ fears are not so much about digital technology as about uncertainty.

This is a problem that employers can do something to ameliorate, even though most do not. The key is communication. Companies need to keep their workers informed of plans and proposals that come out of the boardroom, including through frequent informal interactions between workers and line managers. Managers who pay attention to suggestions from their workers about role adjustments are more successful both in employee retention and in adoption of new technology. In job-satisfaction surveys, workers consistently rank good social relations at work very high.

Looking ahead, successful companies will be those that set aside some time every week for training – a process that workers should own by pursuing their interests based on a menu of options from the company. A sense of autonomy can go a long way toward mitigating the fear that workers have from new technologies. Most workers know more about their abilities and preferences than anyone else, and if they are well informed about their company’s plans, they will be more likely to see technological change as an opportunity for career advancement, rather than as a threat.

That brings us to a final unjustified fear about AI: that it will be adopted at work before anyone even has time to react. Yes, AI is spreading fast, perhaps faster than any other recent technology. But to paraphrase the late Robert Solow, you can see it everywhere except in the unemployment statistics. Although companies are talking about it and making plans for it – and though many claim to be using it – the current applications are nowhere near levels that can threaten jobs or have a noticeable effect on productivity statistics. Even in the financial sector, fintech accounts for only a small fraction of business, most of which is still carried out by traditional banks using traditional methods.

The biggest justified fear, then, is not that current workers will lose their jobs, but that young people (either in school or just starting a career) are failing to equip themselves with the right tools for the future. On one hand, perhaps the focus should be less on STEM (science, technology, engineering, and math) – which involves the kinds of tasks that AI excels at – and more on preparing for the kind of work that requires empathy. On the other hand, without bright minds in STEM, who will develop and adapt future AI to our work needs? Are those now specializing in STEM modern-day Dr. Frankensteins, sowing the seeds of their own destruction?

These are the difficult questions that societies need to confront. AI applications could complement our skills, rather than destroy them – but only if we take pains to bring about that outcome.

Ἐμφύλιος στήν Νέα Δημοκρατία γιά τήν ἀσυλία τοῦ κ. Κ. Ἀχ. Καραμανλῆ

2

Φλωρίδης: «Δέν θά ἤμουν κἄν ὑποψήφιος βουλευτής» – Καιρίδης: «Ὄχι βορά στήν κοινή γνώμη» – Σταμάτης: «Θά εἶχα αὐτοκτονήσει» – Ἀμφίσημες δηλώσεις Μαρινάκη: «Κανείς δέν εἶναι ἔνοχος ἐπειδή τό λέει ἡ κοινή γνώμη» – Μητσοτάκης: «Κανείς δέν εἶναι a priori ἀθῶος»

ΣΕ ΕΜΦΥΛΙΟ πόλεμο στό ἐσωτερικό τῆς Νέας Δημοκρατίας ἐξελίσσεται ἡ ὑπόθεσις τῆς ἀσυλίας τοῦ πρώην ὑπουργοῦ Συγκοινωνιῶν Κώστα Ἀχιλλ. Καραμανλῆ, μέ στελέχη τοῦ κόμματος νά διατυπώνουν ἕως καί ἐπιθετικές ἀπόψεις εἰς βάρος του, ἐνῷ πρόσωπα τά ὁποῖα δέν ἀνήκουν στόν κύκλο του καί θεωρητικῶς δέν ἔχουν καμμία πρόσβαση πού νά τούς ἐπιτρέπει νά γνωρίζουν τίς προθέσεις του, διετύπωναν τήν ἐκτίμηση, ὅτι ἐπίκειται ἡ παραίτησίς του.

Ἔτσι διαμορφώνεται ἕνα σκηνικό ἐσωτερικῆς ἀντιπαραθέσεως, τό ὁποῖο δημιουργεῖ μιάν ἐξόχως ἀρνητική εἰκόνα γιά τό κόμμα, πού φαίνεται στερούμενο ἑνιαίας πολιτικῆς κατευθύνσεως. Ἐν ὄψει δέ τῶν εὐρωεκλογῶν, τοῦτο ἀποβαίνει ἀρνητικό, καθώς θεωρεῖται μία ἀπό τίς κύριες αἰτίες τῆς ὑποχωρήσεως τῶν ποσοστῶν τῆς ΝΔ (πού πάντως παραμένει πρῶτο κόμμα μέ σημαντική διαφορά ἀπό τό δεύτερο), τήν ὁποία καταγράφουν οἱ τελευταῖες δημοσκοπήσεις.

Στό ζήτημα τῶν εὐθυνῶν ἀνεφέρθη κατά τήν χθεσινή συνέντευξή του ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ὁ ὁποῖος ἀπέφυγε νά ξεκαθαρίσει τήν στάση τῆς Κυβερνήσεως καί ἐπεκαλέσθη τήν Δικαιοσύνη.

Εἶπε συγκεκριμένα: «Ἄς ἀφήσουμε τή δικαιοσύνη νά κάνει ἀπρόσκοπτη τή δουλειά της. Τελικά αὐτή θά ἀποδώσει εὐθῦνες. Δέν ὑπάρχουν a priori ἔνοχοι, δέν ὑπάρχουν a priori ἀθῶοι σέ αὐτή τήν ὑπόθεση». Ἀφήνει ἔτσι τό πρόβλημα νά πλανᾶται.

Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ὁ καθ’ ὕλην ἁρμόδιος, ὑπουργός Δικαιοσύνης Γιῶργος Φλωρίδης, ὑπῆρξε τό πρῶτο κυβερνητικό στέλεχος πού πῆρε σαφεῖς καί καθαρές ἀποστάσεις ἀπό τόν Κώστα Καραμανλῆ.

Ἀπαντῶντας σέ σχετική ἐρώτηση κατά τήν παρουσία του στόν τηλεοπτικό σταθμό Αντ1, ἀνέφερε ὅτι «ἐγώ δέν θά ἔβαζα ὑποψηφιότητα στίς ἐκλογές ἄν ἤμουν στή θέση του.»

Εἰδικώτερα ἀνέφερε: «Ὁ κ. Καραμανλῆς ἔδωσε πολύωρη κατάθεση στήν Ἐξεταστική Ἐπιτροπή καί ἔδωσε ἀπαντήσεις. Μιλᾶτε μέ μή βουλευτή, πού ὅμως στό παρελθόν εἶχε διαφωνήσει μέ τό κόμμα του καί εἶχε παραιτηθεῖ. Δέν θά ἔβαζα ὑποψηφιότητα στίς ἐκλογές ἄν εἶχα πολιτική εὐθύνη. Τό ζήτημα εἶναι πῶς τήν ἀντιλαμβάνεται ὁ καθένας τήν πολιτική εὐθύνη καί τί κάνει». Συνέχισε:

«Ὅταν τελειώνει μιά Ἐξεταστική Ἐπιτροπή, ἡ Βουλή ἐξετάζει ἄν ὑπάρχουν στοιχεῖα γιά προσωποποιημένη ποινική εὐθύνη κατά συγκεκριμένων προσώπων, ὥστε νά ἀσκηθεῖ δίωξη. Ὅταν ὑπάρχουν στοιχεῖα, τά κόμματα θά μποροῦσαν νά ὑποβάλλουν αἴτημα γιά Προανακριτική Ἐπιτροπή, ὅμως κανένα ἀπό τά 8 κόμματα τῆς ἀντιπολίτευσης δέν ἔκανε τέτοιο αἴτημα, προφανῶς διότι δέν ὑπάρχουν στοιχεῖα τέτοια. Ἄκουσα τόν κ. Φάμελλο νά λέει τό δίλημμα εἶναι ἐάν θά ὑποβάλλουμε αἴτημα γιά Προανακριτική Ἐπιτροπή ἤ θά ἐμπιστευτοῦμε τήν διαδικασία τῆς Δικαιοσύνης καί τελικῶς ἀποφασίσαμε τό δεύτερο».

Ὁ ὑπουργός Μεταναστευτικῆς Πολιτικῆς κ. Δημήτρης Καιρίδης ἐτάχθη ὑπέρ τῆς διερευνήσεως τῆς ὑποθέσεως ἀπό τήν δικαιοσύνη, τονίζοντας ὅτι δέν μπορεῖ νά δικάζονται ὑπουργοί ἀπό τήν κοινή γνώμη. Δέν μποροῦμε νά τούς ἀφήσουμε «βορά στήν κοινή γνώμη» εἶπε χαρακτηριστικῶς.

Τήν πλέον ἀκραία ὅμως δήλωση ἔκανε ὁ βουλευτής ἐπικρατείας τῆς Νέας Δημοκρατίας Γιῶργος Σταμάτης, ὁ ὀποῖος ὑπεστήριξε ὅτι ἄν εὑρίσκετο στήν θέση τοῦ κ. Καραμανλῆ μπορεῖ καί νά αὐτοκτονοῦσε. Μιλώντας στό Attica TV καί σχολιάζοντας δήλωση ἑτέρου βουλευτοῦ τῆς πλειοψηφίας, τοῦ Λευτέρη Κτιστάκι, ὁ ὁποῖος εἶπε πώς θά παρῃτεῖτο τῆς ἀσυλίας του, ἐάν ἦταν στήν θέση τοῦ κ. Καραμανλῆ, εἶπε: «Καί ἐγώ θά σᾶς πῶ ὅτι μπορεῖ νά εἶχα αὐτοκτονήσει».

Σιβυλλικές ἦσαν, τέλος, οἱ δηλώσεις τοῦ κυβερνητικοῦ ἐκπροσώπου κ. Παύλου Μαρινάκη, ὁ ὁποῖος περιορίσθηκε νά ἐπισημάνει ὅτι κανείς δέν εἶναι ἔνοχος a priori ἐπειδή τό ὑποδεικνύει ἡ κοινή γνώμη. Μιλῶντας στόν τηλεοπτικό σταθμό «Σκάι» ὑπεγράμμισε: «Ὑπάρχει κάποιος πού ἐξαιρεῖται, ὑπάρχει κάποιος πού ἔδειξε ἡ Δικαιοσύνη, ὑπάρχει κάποιο κατηγορητήριο; Ὄχι εἶναι ἡ ἀπάντηση. Ἡ πραγματικότητα εἶναι ὅτι κανείς δέν εἶναι a priori ἀθῶος ἐπειδή εἶναι ὑπουργός οὔτε ἔνοχος ἐπειδή τό λέει ἡ κοινή γνώμη. Ἀθώους, ἐνόχους, κατηγορούμενους, τούς καθορίζει ἡ δικαιοσύνη».

Ἡ δήλωσις αὐτή σημαίνει ὅτι γιά τήν Κυβέρνηση τό ζήτημα εἶναι ἀνοικτό καί στήν οὐσία ἀφήνει τόν πρώην ὑπουργό ἐκτεθειμένο. Ὁ κ. Μαρινάκης δέν ἀναφέρεται σέ πολιτικές εὐθῦνες, τίς ὁποῖες οὕτως ἤ ἄλλως ἔχει ἀναλάβει ὁ κ. Καραμανλῆς, διά τῆς παραιτήσεώς του ἀπό τό ὑπουργεῖο. Ὁμιλεῖ γιά ποινικές εὐθῦνες, ἄν καί δέν τό λέγει εὐθέως. Καί δεδομένου ὅτι ὁ κ. Μαρινάκης εἶναι ἡ ἐπίσημη φωνή τῆς Κυβερνήσεως, οὐδείς μπορεῖ νά προδιαγράψει τίς ἐξελίξεις.

www.estianews.gr

Μητσοτάκης: Καταγγέλλει ὡς διαπλοκή αὐτούς στούς ὁποίους ἔκλινε τό γόνυ μέχρι χθές!

0

Τί κρύβεται πίσω ἀπό τήν ρήξη του μέ τό συγκρότημα Μαρινάκη – Δραματικές ἀνατροπές στό ἐπικοινωνιακό τοπίο φέρνουν τά Τέμπη – Οἱ συμμαχίες πού δέν ἑδράζονται σέ στέρεες ἠθικές ἀξίες, ἔχουν πάντοτε ἡμερομηνία λήξεως

ΟΣΑ ΔΕΝ ΦΕΡΝΕΙ ὁ χρόνος, τά φέρνει ἡ ὥρα. Ἡ διάλυση τῆς συμμαχίας πού ἔφερε τόν Κυριάκο Μητσοτάκη στήν ἀρχηγία τῆς Νέας Δημοκρατίας καί στήν πρωθυπουργία, προκαλεῖ μέσα σέ ἐλάχιστα εἰκοσιτετράωρα πολιτικές ἐξελίξεις καί ἀνακατατάξεις, πού κυοφοροῦνταν πίσω ἀπό τίς κουρτίνες τά δύο τελευταῖα χρόνια. Καί μέ τό ζόρι δέν ἐκδηλώνονταν, καθώς οἱ συνθῆκες δέν ἦταν πολιτικά ὥριμες. Τώρα εἶναι.

Οἱ δυσαρέσκειες τῶν ὀλιγαρχῶν συναντῶνται μέ τήν πραγματικότητα πού ἐμεῖς ἀποκαλύπτουμε μόνοι μας καιρό τώρα, μέ συνέπεια καί σταθερότητα, καί ξεσκεπάζουν τήν ἀλήθεια. Ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἑξῆς: Αὐτή ἡ ΝΔ εἶναι μιᾶς μεγαλύτερης διάρκειας νοητή συνέχεια τῆς ΝΔ τοῦ 1990-1993, βασικά συστατικά στοιχεῖα τῆς ὁποίας ἦταν οἱ ὑποκλοπές, τά σκάνδαλα, ἡ διαφθορά, ἡ ἀποστροφή σέ κάθε τί «δεξιό», ἡ διακυβέρνηση μόνο μέ «φιλελευθέρους» καί «κεντρώους», καί τό κυριώτερο: ἡ συμπόρευση καί ἡ συναλλαγή μέ τήν διαπλοκή τῆς ἐποχῆς πού εἶχε συνασπιστεῖ προσκαίρως μαζί της γιά νά τιμωρήσει τόν Ἀνδρέα Παπανδρέου, ὁ ὁποῖος θέλησε νά ἀνατρέψει μέ τόν Κοσκωτᾶ τίς ἰσορροπίες στόν Τύπο. (Ἡ ἴδια διαπλοκή συνασπίστηκε καί τό 2009 καιροσκοπικά ὑπέρ τοῦ Γιώργου Παπανδρέου, προκειμένου νά τιμωρήσει τόν Καραμανλῆ γιά τόν βασικό μέτοχο. Ὅπως συνασπίστηκε καί τό 2019 ὑπέρ τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη γιά νά τιμωρήσει τόν Τσίπρα πού ἀπείλησε τά συμφέροντά της.)

Σέ ἐκείνη τήν διαπλοκή, τῆς δεκαετίας τοῦ 1990, ἔδωσε τίς πρῶτες τηλεοπτικές ἄδειες ἡ ΝΔ. Ἡ ΝΔ τοῦ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ἦταν αὐτή πού τήν γιγάντωσε μέ ἀντάλλαγμα τήν ἐπικοινωνιακή ὑποστήριξή της. Ὅταν ὅμως ὁ τρόπος διακυβερνήσεως ἐκείνης τῆς περιόδου ἰδιαίτερα εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τήν λεγόμενη διανομή τῆς «πίττας» τῶν κρατικῶν προμηθειῶν προκάλεσε ἰσχυρές δυσαρέσκειες στίς οἰκονομικές δυνάμεις τοῦ τόπου, πού εἶχαν πλέον ἠλεκτρονικά ΜΜΕ στήν κατοχή τους, τότε ἐκεῖνες ἑνώθηκαν καί ἔρριξαν ἀπό τήν ἐξουσία τόν Κωνσταντῖνο Μητσοτάκη. Καί ἄς εὐεργετήθηκαν ἀπό αὐτόν μέ τίς τηλεοπτικές ἄδειες, μέ τίς ψηφιακές παροχές καί μέ τά δημόσια ἔργα! Ἡ πολιτική εἶναι ἄφιλος δυστυχῶς, χωρίς συναισθήματα. Οἱ συμμαχίες πού δέν ἑδράζονται σέ στέρεες ἠθικές ἀξίες, ἔχουν πάντοτε ἡμερομηνία λήξεως.

Ἡ περίοδος πού διανύουμε ἔχει τίς ἴδιες ἀκριβῶς ἀναλογίες. Πρόκειται γιά ἴδιο ἀκριβῶς μοντέλο διακυβερνήσεως τῆς χώρας, μέ τήν ἴδια πολιτική σχολή στήν ἐξουσία, μέ τίς ἴδιες περίπου διαπλεκόμενες συμμαχίες μέ ὀλίγο μεγαλύτερη ἡμερομηνία λήξεως τῶν συμμαχιῶν σέ σύγκριση μέ τό 1990-1993. Τότε ἦταν βραχύβιος, κράτησε μόλις τρία χρόνια. Τώρα διαρκεῖ πάνω ἀπό πέντε χρόνια, γιατί ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης μετεξέλιξε τό μοντέλο καί ἀπέφυγε τά λάθη τοῦ πατρός του. Ἀλλά δεδομένου ὅτι ἡ φιλοσοφία τῆς διακυβέρνησης παρέμεινε ἀκριβῶς ἡ ἴδια («ἀκούω» τούς πολιτικούς μου ἀντιπάλους, μοιράζω κρατικές ἐπιδοτήσεις στά ΜΜΕ, δημιουργῶ καρτέλ εὐνοουμένων στήν ἀγορά, συρρικνώνω τόν ἀνταγωνισμό ὑπέρ ἡμετέρων ἐπιχειρηματικῶν δυνάμεων), ἡ ἱστορία μετατρέπεται σέ εἰρωνεία!

Αὐτοί πού πῆραν τίς ἐπί πλέον τηλεοπτικές ἄδειες ἀπό τήν ΝΔ (τήν ἕκτη πανελλαδική) πρωταγωνιστοῦν στήν ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ μέχρι χθές συμμάχου καί εὐεργέτη τους. Γιά λόγους πού ἀφοροῦν τούς ἴδιους καί ἀνατρέχουν κυρίως στήν περίοδο τῶν ὑποκλοπῶν. Τά σχοινιά μοιάζουν νά ἔχουν κοπεῖ. Ἀπό τήν Κυριακή τό μεσημέρι πού κυκλοφόρησε ἡ ἐφημερίδα τό «Βῆμα» μέ ἕνα θέμα πράγματι γνωστό σέ ἐμᾶς (πού «θάφτηκε» ὅμως πέρσι ἀπό τά κανάλια), τήν κοπτοραπτική πού ἔγινε στούς διαλόγους τοῦ σταθμάρχη ἀπό τήν μονταζιέρα, τό συγκρότημα Μαρινάκη, βασικός πυλῶνας καί σύμμαχος τῆς διακυβερνήσεως τοῦ κυρίου Μητσοτάκη στέκεται πλέον εὐθέως ἀπέναντί του. Καί ὁ τηλεοπτικός σταθμός Mega, ὁ ὁποῖος ἀδειοδοτήθηκε ἀπό τήν Νέα Δημοκρατία, καί ἡ ἐφημερίδα τό «Βῆμα», καί ἐν μέρει τά «Νέα». Καί τό δυστύχημα γιά τόν κύριο Μητσοτάκη εἶναι πώς ἀδυνατεῖ νά εἶναι πειστικός ὅταν ἰσχυρίζεται μέ διαρροές πώς «τά οἰκονομικά συμφέροντα θέλουν νά ἀποσταθεροποιήσουν τήν κυβέρνησή του», διότι μέχρι χθές ἦταν ἕνα, (νύχι κρέας ὅπως θά ’λεγε καί ἡ Ἀλέκα Παπαρήγα) μέ αὐτά τά οἰκονομικά συμφέροντα.

Ἐκεῖνος τά ἐξέθρεψε καί τά γιγάντωσε τό 2019. Ὅπως ἀκριβῶς ὁ Κωνσταντῖνος Μητσοτάκης τό 1989.

Ἤμουν παρών στήν Διεθνῆ Ἔκθεση Θεσσαλονίκης τοῦ 2020 ὅταν ὁ Πρωθυπουργός ζήτησε συγγνώμη σέ αὐτά τά οἰκονομικά συμφέροντα Λέγοντας ὅτι «αὐτό δέν πρόκειται νά ἐπαναληφθεῖ καί ἦταν ἀστοχία» ὅταν ἐκεῖνα διαμαρτυρήθηκαν γιά τήν ἀπουσία τῶν μισῶν βουλευτῶν τῆς Νέας Δημοκρατίας ἀπό τήν ψηφοφορία γιά τήν ἄρση τῆς ἀσυλίας τοῦ Παύλου Πολάκη, ὁ ὁποῖος ἦταν τότε σέ διαμάχη μέ τό συγκρότημα τοῦ λιμένος. Τό νά καταγγέλλει σήμερα λοιπόν αὐτούς πού κατ’ ἐπανάληψιν προσκύνησε, ὑποβάλλοντας δημοσίως τά σέβη του, εἶναι τοὐλάχιστον πολιτικό ἀνέκδοτο.

Ὅπως τοῦ γράψαμε στίς 9.11.2022 καί γίναμε δυσάρεστοι, «ὅπως ἔστρωσε θά κοιμηθεῖ». Ὅμως τό ξήλωμα τοῦ πουλόβερ ἀπό ὅ,τι φαίνεται δέν θά περιοριστεῖ μόνο στήν σχέσεις τοῦ Μεγάρου Μαξίμου μέ τό λιμάνι. Ἁπλώνεται. Ἡ ἀνακατάταξη εἶναι εὐρύτερη καί περιλαμβάνει καί ἄλλες μηντιακές δυνάμεις μέ διαφορετικά χαρακτηριστικά. Γιά ἐντελῶς διαφορετικούς λόγους. Λίγο πρίν ντυθεῖ στό χακί ὁ ἀρχηγός τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως Στέφανος Κασσελάκης παρεκάθισε σέ γεῦμα πού παρέθεσε πρός τιμήν του στό Φάληρο ἡ ἡγεσία τῆς ἐφημερίδας «Καθημερινή», παρούσης τῆς ἰδιοκτησίας της. Γνωρίζουμε τούς πλήρεις διαλόγους, ἀλλά δέν μᾶς ἀφοροῦν. Ἄς κρατήσουμε ὅτι μετά ἀπό τήν ἐπίσκεψη αὐτή ἡ ἔγκυρη ἐφημερίδα δημοσίευσε μεγάλη συνέντευξη τοῦ κυρίου Κασσελάκη στό κυριακάτικο φύλλο της.

Ὁ τηλεοπτικός σταθμός «Σκάι» εἶναι ἐπίσης αὐτήν τήν στιγμή ἀμφιταλαντευόμενος. Βλέπει τήν ζημιά πού τοῦ ἔκανε ἡ ταύτισή του μέ τό Μέγαρο Μαξίμου καί ἐξετάζει τό ἐνδεχόμενο νά ἐγκαταλείψει τήν ψυχαγωγία καί νά γίνει ἀποκλειστικά ἐνημερωτικός ὅπως τίς παλαιές καλές ἐποχές τῆς ἀκμῆς του. Πλησιάζει ἡ ὥρα πού τά πρῶτα βιολιά του θά πρέπει νά ἐπιλέξουν μεταξύ τῆς νέας γραμμῆς τῆς ἰδιοκτησίας καί τῆς κυβερνητικῆς ἐπιχειρηματολογίας. Δέν θά εἶναι καί εὔκολο. Περίπτωση νά παρέμβει ξανά Πρωθυπουργός στά ἐσωτερικά διοικητικά σταθμοῦ δέν πρόκειται νά ὑπάρξει στό μέλλον. Ὁ ἀνοδικός τηλεοπτικός σταθμός Star τῆς οἰκογένειας Βαρδινογιάννη μέ τήν ἐξαιρετική δημοσιογραφική δουλειά καί τά ρεπορτάζ του γιά τά Τέμπη εἶναι στήν πρώτη γραμμή τῶν ἀποκαλύψεων τόν τελευταῖο μῆνα. Καί μέ τήν συνέντευξη τῆς Εὐρωπαίας εἰσαγγελέως Κοβέτσι καί μέ τίς ἀποκαλύψεις γιά τήν Ἐπιθεωρήτρια Δημόσιας Διοικήσεως πού ἔφυγε στό ἐξωτερικό μετά τήν ὑποβάθμιση τῆς ἔρευνάς της γιά τήν ἀσφάλεια τοῦ ΟΣΕ.

Ὁ τηλεοπτικός σταθμός Open, ὁ ὁποῖος κατά τήν διάρκεια τῆς πενταετίας κατά περιόδους ἄσκησε ἰσχυρή κριτική στήν Κυβέρνηση, εἶναι ἐπίσης στήν πρώτη γραμμή τῶν ἀποκαλύψεων. Καί βεβαίως ὁ διαχρονικά θεσμικός ΑΝΤ1. Ἐσχάτως κρατᾶ διακριτικές ἀποστάσεις, χωρίς γιά τήν ὥρα μεγάλες ἀνατροπές στήν πολιτική του. Αἴφνης λοιπόν ζοῦμε μία ξαφνική μετατόπιση τοῦ μηντιακοῦ κέντρου βάρους. Ὅσο ἀφύσικη ἦταν ἡ πλήρης ταύτιση τῶν μέσων ἐνημέρωσης μέ τήν Κυβέρνηση Μητσοτάκη, ἄλλο τόσο ἀφύσικη εἶναι καί ἡ αἰφνίδια ἀπομάκρυνσή τους ἀπό αὐτήν.

Αὐτό ὅμως δέν ἀλλάζει τήν πολιτική οὐσία: δρυός πεσούσης πᾶς ἀνήρ ξυλεύεται. Τά μέσα ἐνημερώσεως ἀνεξάρτητα ἀπό τά ἴδια τά συμφέροντά τους τά ὁποῖα ἐνδεχομένως ἔχει θίξει ἡ Κυβέρνηση μέ ἀποφάσεις της, παρακολουθοῦν τίς τάσεις τῆς κοινῆς γνώμης καί διαπιστώνουν πλέον ὅτι καταλληλότερος Πρωθυπουργός εἶναι ὁ κανένας. Ἡ ἐμμονή τοῦ Πρωθυπουργοῦ νά παίζει μόνος χωρίς κανέναν ἀντίπαλο (πού μοιάζει ἀπολύτως μέ τήν ἐμμονή τοῦ μέχρι πρό τινος βασικοῦ μηντιάρχη συμμάχου του, ὁ ὁποῖος ἤθελε νά καταργήσει τόν ἀνταγωνισμό καί νά ἐξαφανίζει τούς ἀντιπάλους του), δημιούργησε τήν ἀνωμαλία: τῆς γενικῆς ἀπορρίψεως τοῦ πολιτικοῦ συστήματος καί τῆς πλειοψηφίας τοῦ «κανένα».

Αὐτήν τήν στιγμή ζοῦμε τά πρῶτα ἐπεισόδια μίας νέας συγκλονιστικῆς περιόδου στήν ὁποία μπορεῖ νά δοθεῖ ὁ τίτλος «Ἀπώλεια στηρίξεως». Ἡ ἐφημερίδα μας θά τά καταγράψει στό σύνολό τους μέ ὑπευθυνότητα καί ἔγνοια γιά τήν μοῖρα αὐτῆς τῆς πατρίδας. Πάνω ἀπό πρόσωπα καί πάνω ἀπό κόμματα. Καί κυρίως πάνω ἀπό σκοπιμότητες. Οἱ καιροί οὐ μενετοί.

www.estianews.gr