Αρχική Blog Σελίδα 1311

Αμερικανικό σχέδιο για συμφωνία Σαουδικής Αραβίας – Ισραήλ

0

Προσφέρει στον πρόεδρο Μπάιντεν την ευκαιρία για μια σημαντική διπλωματική επιτυχία εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ηκυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν προωθεί μια διπλωματική συμφωνία τους ερχόμενους μήνες που θα πιέσει τον ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου να δεσμευτεί για ένα παλαιστινιακό κράτος με αντάλλαγμα τη διπλωματική αναγνώριση από το Ριάντ, σύμφωνα με αξιωματούχους των ΗΠΑ και της Σαουδικής Αραβίας. Ως κίνητρα για να αναγνωρίσει το Ισραήλ, ο Λευκός Οίκος προσφέρει στο Ριάντ μια πιο επίσημη αμυντική σχέση με την Ουάσιγκτον, βοήθεια για να αποκτήσει πυρηνική ενέργεια για μη στρατιωτικούς σκοπούς και την ανανέωση της προσπάθειας για ένα παλαιστινιακό κράτος – πακέτο που αμερικανοί αξιωματούχοι λένε ότι βρίσκεται στο τελικό στάδιο των διαπραγματεύσεων.

Προσθέτουν ότι η επιτυχημένη πολυεθνική προσπάθεια για την αναχαίτιση των ιρανικών πυραύλων και drones το περασμένο Σάββατο θα έπρεπε να κάνει σαφές στο Ισραήλ ότι η ασφάλειά του απέναντι στις απειλές της Τεχεράνης μπορεί να ενισχυθεί μέσω της προσέγγισης με τη Σαουδική Αραβία.

Θα ασκηθούν πιέσεις στον ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου να δεσμευτεί για ένα παλαιστινιακό κράτος με αντάλλαγμα τη διπλωματική αναγνώριση από το Ριάντ

Για τον πρόεδρο Μπάιντεν, η υπόθεση προσφέρει την ευκαιρία για μια σημαντική διπλωματική επιτυχία εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας, η οποία θα επεκτείνει τις Συμφωνίες του Αβραάμ που έκλεισε ο Ρεπουμπλικανός αντίπαλός του Ντόναλντ Τραμπ όταν βρισκόταν στον Λευκό Οίκο. Οι συμφωνίες αυτές οδήγησαν στην ομαλοποίηση των σχέσεων ανάμεσα στο Ισραήλ και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στο Μπαχρέιν και στο Μαρόκο. Αλλά το να πειστεί ο Νετανιάχου να αγκαλιάσει τις συνομιλίες για την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους παραμένει ένα δύσκολο εμπόδιο, καθώς τα υπερδεξιά μέλη της κυβέρνησής του και μεγάλο μέρος του ισραηλινού κοινού αντιτίθενται σε αυτό μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου.

Οι ηγέτες της Σαουδικής Αραβίας λένε επί δεκαετίες ότι η δημιουργία μιας οδού προς τη λύση των δύο κρατών είναι μέρος του τιμήματος για την ομαλοποίηση των σχέσεων με το Ισραήλ. Σαουδάραβες αξιωματούχοι έχουν αναφέρει στις ΗΠΑ ότι θα μπορούσαν να δεχθούν προφορικές διαβεβαιώσεις από το Ισραήλ ότι θα συμμετάσχει σε νέες συνομιλίες για το παλαιστινιακό κράτος προκειμένου να εξασφαλίσουν άλλες πλευρές της συμφωνίας που παρουσιάζουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το Ριάντ. Μια συμφωνία υπό την αιγίδα των ΗΠΑ θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει το Ισραήλ να βρει μια πιθανή στρατηγική εξόδου από τη Γάζα.

Μια βασική προϋπόθεση

Αρκετοί όμως Αραβες υποστηρίζουν ότι δεν θα συμμετάσχουν στις συνομιλίες χωρίς δημόσιες ενέργειες του Ισραήλ προς τη δημιουργία κράτους της Παλαιστίνης, μεταξύ άλλων προϋποθέσεων. Αν οι ΗΠΑ ολοκληρώσουν τη συμφωνία με το Ριάντ αλλά το Ισραήλ διστάσει να εγκρίνει το παλαιστινιακό κράτος, ένας ανώτατος αμερικανός αξιωματούχος ενδέχεται να εκφωνήσει ομιλία αναπτύσσοντας τα πλεονεκτήματα που θα έχει το Ισραήλ αν αποδεχθεί το διπλωματικό πακέτο, σύμφωνα με μια ιδέα που συζητείται στην κυβέρνηση Μπάιντεν.

Η επιρροή της Κίνας

Ενας άλλος στόχος των συνομιλιών αυτών είναι να περιοριστεί η επιρροή της Κίνας στην περιοχή και να απομονωθεί περαιτέρω το Ιράν, προσδένοντας το Ριάντ πιο στενά στην Ουάσιγκτον. Για τους Σαουδάραβες, η απόκτηση πιο συγκεκριμένων αμυντικών δεσμεύσεων από τις ΗΠΑ αποτελεί σημαντικό στόχο. Η βοήθεια του αμερικανικού Πενταγώνου προς το Ριάντ, προκειμένου να ενισχύσει την άμυνά του απέναντι στους ιρανικούς πυραύλους και drones, είναι ένα θέμα πιθανής συμφωνίας, αλλά οι λεπτομέρειες για την αμυντική και πυρηνική βοήθεια δεν έχουν γίνει γνωστές.

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν συζήτησε την ομαλοποίηση με τον σαουδάραβα διάδοχο του θρόνου, πρίγκιπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, κατά την επίσκεψή του στην Τζέντα στις 20 Μαρτίου και δήλωσε, την επομένη, ότι η συμφωνία μοιάζει εφικτή. Αραβες αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι μια προσωρινή εκεχειρία στη Γάζα θα διευκόλυνε τους Σαουδάραβες να ολοκληρώσουν τη δική τους πλευρά της συμφωνίας. Ομως οι συνομιλίες για το τέλος του πολέμου στη Γάζα και την απελευθέρωση των ισραηλινών ομήρων που κρατά η Χαμάς και των φυλακισμένων Παλαιστινίων στο Ισραήλ δεν προχωρούν.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση του περασμένου Ιανουαρίου, το 59% των εβραίων Ισραηλινών αντιτίθενται σε κάθε συμφωνία που θα οδηγούσε σε παλαιστινιακό κράτος, ακόμη και αν περιλαμβάνει ειρήνη με τα αραβικά κράτη.

Αμερικανικό σχέδιο για συμφωνία Σαουδικής Αραβίας – Ισραήλ

Μένει χωρίς ερευνητικό σκάφος η Ελλάδα – Γιατί αποσύρεται το «Αιγαίο»

0

Γιατί έχει κολλήσει η διαδικασία αντικατάστασής του – Η απουσία ενός τέτοιου πλοίου απειλεί σοβαρά τις επιχειρησιακές δυνατότητες της χώρας και τα εθνικά της συμφέροντα στην έρευνα των θαλασσών

Χωρίς ερευνητικό ωκεανογραφικό σκάφος κινδυνεύει να μείνει η Ελλάδα, γεγονός που απειλεί σοβαρά τις επιχειρησιακές δυνατότητες της χώρας και τα εθνικά της συμφέροντα στην έρευνα των θαλασσών. Την ίδια στιγμή, ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, ύψους 41 εκατ. ευρώ, που έχει εγκριθεί για τον σκοπό αυτό, παραμένει στα αζήτητα…

Το «Αιγαίο», το ερευνητικό σκάφος που διαθέτει σήμερα το Ελληνικό Κέντρο Θαλάσσιων Ερευνών – το μοναδικό ερευνητικό σκάφος ανοιχτής θαλάσσης στην Ελλάδα –, ναυπηγήθηκε το 1985, ως «απάντηση» στο τουρκικό «Σισμίκ» (πρώην «Χόρα»), και το 1997 επιμηκύνθηκε κατά 10 μέτρα. Πλέον, παρά τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσφέρει, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα λόγω παλαιότητας – μετά δυσκολίας εντοπίζονται ακόμη και τα ανταλλακτικά για τις μηχανές του – και βρίσκεται ένα βήμα πριν από την απόσυρση.

Οι αγωνιώδεις προσπάθειες που καταβάλλει τα τελευταία χρόνια το ΕΛΚΕΘΕ για την αντικατάστασή του έχουν πέσει στο κενό: παρότι τον Απρίλιο του 2019 η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων δεσμεύτηκε να χρηματοδοτήσει κατά 75% την κατασκευή νέου σκάφους, συνολικού προϋπολογισμού 55 εκατ. ευρώ – και έχει ήδη καταθέσει προκαταβολή τα πρώτα 8 εκατ. ευρώ –, από πλευράς ελληνικού κράτους αναζητούνται ακόμη τα υπόλοιπα χρήματα.

Και όλα αυτά ενώ η Ελλάδα φιλοξένησε πριν από λίγες ημέρες την Παγκόσμια Διάσκεψη για τους Ωκεανούς ως ένδειξη αποφασιστικότητας για τη συμβολή της στην προστασία των θαλασσών.

Η ύπαρξη ενός ωκεανογραφικού ερευνητικού σκάφους για μια χώρα όπως η Ελλάδα θεωρείται κρίσιμης σημασίας. Στην Ευρώπη, μόνο την τελευταία 5ετία έχουν κατασκευαστεί ή κατασκευάζονται περισσότερα από δέκα νέα ερευνητικά σκάφη, ενώ η Τουρκία διαθέτει τουλάχιστον τέσσερα καινούργια, μεταξύ των οποίων και το «Oruc Reis», μήκους 87 μέτρων.

Είναι ενδεικτικό πως το «Αιγαίο», εκτός από τις εκατοντάδες επιστημονικές αποστολές που έχει πραγματοποιήσει εντός και εκτός συνόρων, χρησιμοποιείται σε εργασίες έρευνας και διάσωσης παρέχοντας υπηρεσίες χαμηλού κόστους για το ελληνικό Δημόσιο – για παράδειγμα, είχε συμμετάσχει στις έρευνες για την ανεύρεση του Σινούκ το 2004 και για τον εντοπισμό του F-16 στη Γαύδο το 2014 –, ενώ παράλληλα στηρίζει την εφαρμογή κοινοτικών οδηγιών και υλοποιεί επιχειρησιακά προγράμματα του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης.

Το νέο σκάφος

Οπως επισημαίνει στα «ΝΕΑ» ο Δημήτρης Σακελλαρίου, διευθυντής Ερευνών του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας του ΕΛΚΕΘΕ, «σύμφωνα με τον σχεδιασμό που εγκρίθηκε από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, το νέο σκάφος θα έχει μήκος 70 μ., πλήρωμα 18-20 ατόμων, σύγχρονα εργαστήρια, ερευνητικό εξοπλισμό και δυνατότητα φιλοξενίας 30 ερευνητών, ενώ θα αυξήσει τις επιχειρησιακές και ερευνητικές ικανότητες του ελληνικού ερευνητικού στόλου με την υλοποίηση ωκεανογραφικών αποστολών στη Μεσόγειο, στη Μαύρη και στην Ερυθρά Θάλασσα.

Λόγω της γεωγραφικής θέσης της Ελλάδας, είμαστε προτιμητέοι εταίροι σε διεθνείς αποστολές, όμως αυτό το πλεονέκτημα το χάνουμε. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλες οι προηγμένες χώρες που στέλνουν τα ερευνητικά τους πλοία εκτός συνόρων δεν το κάνουν μόνο για ερευνητικούς σκοπούς, αλλά και ως ένα εργαλείο εξωτερικής πολιτικής», προσθέτει.

«Σημαντικό μέρος των ερευνών που θα υλοποιηθούν με το νέο, σύγχρονο ερευνητικό σκάφος θα αφορά στη μελέτη της αλληλεπίδρασης της κλιματικής αλλαγής με το θαλάσσιο περιβάλλον και στην ανάπτυξη καινοτόμων εργαλείων πρόγνωσης και διαχείρισης έντονων φυσικών φαινομένων, κάτι ιδιαίτερα κρίσιμο για την περιοχή μας. Επίσης, θα μας βοηθούσε να καταγράψουμε τα υποθαλάσσια ρήγματα της Ελλάδας, στην οποία, παρά τη μεγάλη σεισμικότητά της, έχει χαρτογραφηθεί μόνο το 30% του βυθού της», λέει ο Δημήτρης Σακελλαρίου.

Για τους λόγους αυτούς, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι επιτακτική η άμεση εξεύρεση των 14 εκατομμύριων ευρώ, ώστε να αρχίσει η υλοποίηση του σχεδιασμού. Παράλληλα, έχει προκύψει η ανάγκη αναμόρφωσης του προϋπολογισμού του, ώστε να είναι συμβατός με τα σημερινά κόστη λόγω της ανατίμησης των πρώτων υλών παγκοσμίως, ενώ θα πρέπει να ενισχυθεί και το ωκεανογραφικό σκάφος «Αιγαίο» για να συνεχίσει να επιχειρεί μέχρι τη ναυπήγηση του νέου πλοίου.

Σημειώνεται πως, παρότι κατατέθηκε πρόταση να συμπεριληφθεί η ναυπήγηση του νέου σκάφους στις δεσμεύσεις της Ελλάδας κατά την Παγκόσμια Διάσκεψη για τους Ωκεανούς στην Αθήνα (OOC9), η προσπάθεια δεν ευοδώθηκε.

Πηγή:Premium έκδοση «Τα ΝΕΑ»

Μένει χωρίς ερευνητικό σκάφος η Ελλάδα – Γιατί αποσύρεται το «Αιγαίο»

Κάλπες χωρίς διακύβευμα

1

Βαδίζουμε προς τις εκλογές χωρίς συζήτηση για την Ευρώπη και τις προκλήσεις της επόμενης ημέρας

Οσο εμείς εδώ ασχολούμαστε με τα ακροδεξιά χαστούκια, τους σταρ υποψήφιους ευρωβουλευτές, και βαυκαλιζόμαστε για ευρωπαϊκά αξιώματα, ο υπόλοιπος κόσμος αλλάζει. Δεν ξέρουμε ούτε τι συσχετισμοί δυνάμεων θα διαμορφωθούν στο επόμενο Ευρωκοινοβούλιο, με την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων, ούτε πόσο ισχυρή θα είναι η επόμενη Κομισιόν για να παίξει ρόλο στην παγκόσμια σκηνή.

Αυτή την περίοδο ότι αφορά την Ευρώπη και την Αμερική βρίσκεται σε μια πολύμηνη εκκρεμότητα που θα λήξει μετά τις ευρωπαϊκές και μετά τις αμερικανικές εκλογές, τον Νοέμβριο. Ό,τι και να βγει από τις ευρωπαϊκές κάλπες δεν πρόκειται να αλλάξει την ευρωατλαντική συμμαχία. Δεν ισχύει το ίδιο για τις αμερικανικές, καθώς μια ενδεχόμενη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να μεταβάλλει τις ισορροπίες στη σχέση των δυο συμμαχικών μπλοκ και στο ΝΑΤΟ.

Με δύο πολέμους στη γειτονιά και τη σκιά του Πούτιν να πέφτει βαριά πάνω από τις Βαλτικές χώρες, συνεχώς αυξάνονται οι ευρωπαϊκές φωνές που υποστηρίζουν την ανεξαρτησία της Ευρώπης. Ο Εμανουέλ Μακρόν το είπε πιο ηχηρά από όλους, η Ευρώπη πρέπει να πάψει να είναι υποτελής στις ΗΠΑ.

Για να γίνει αυτό χρειάζονται σημαντικές επενδύσεις στην άμυνα και προετοιμασία της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης, η οποία πάλι, μετά τις διαδοχικές κρίσεις, κάτι από τα κεκτημένα της θα στερηθεί. Η Ελλάδα ανήκει στις χώρες που υποστηρίζουν την έκδοση ευρωομολόγου για την άμυνα. Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό η κυβέρνηση εκπέμπει αντιφατικά μηνύματα. Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας προαναγγέλει έναν ελληνικότατο αντιαεπορικό και anti-drone θόλο, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται καθησυχαστικός και για τη σχέση με την Τουρκία, την οποία θα επισκεφθεί στις 13 Μαΐου, και για την οικονομία και για την ελληνική ακροδεξιά.

Η εξήγηση του είναι ότι η κυβέρνηση περιόρισε τις μεταναστευτικές ροές και φύλαξε τα σύνορα. Στο εσωτερικό, όμως, το κόμμα του κλείνει το μάτι στους ακροδεξιούς ψηφοφόρους θολώνοντας το δημοκρατικό σύνορο και ο ίδιος εθνικοποίησε τις ευρωεκλογές. Και έτσι βαδίζουμε προς τις κάλπες χωρίς μεγάλα διακυβεύματα, χωρίς συζήτηση για την Ευρώπη και τις προκλήσεις της επόμενης ημέρας, χωρίς στρατηγική.

Κάλπες χωρίς διακύβευμα

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος αλλιώς: Γιος, πατέρας και προσεχώς παππούς, μαθητής, φοιτητής, φίλος, νομικός, καθηγητής, ξεδιπλώνει γεγονότα και ιστορίες της ζωής του. Για να επιβεβαιώσει ότι όλα είναι πολιτική.

2

Με την άνεση του λόγου που τον χαρακτηρίζει, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, γυρνάει στα παλιά, στην αφετηρία του. Και κατά κάποιον τρόπο αναλαμβάνει την ευθύνη για όσα έκανε και όσα συνέβησαν, ρίχνοντας μια διαφορετική ματιά στα γεγονότα που καθόρισαν την πορεία του. Με μια διάθεση ενδοσκόπησης, εκ βαθέων, μιλάει για την ήττα και την νίκη, αυτά που κέρδισε και όσα έχασε, απαλλαγμένος από το βάρος της στιγμής, από κάποια απόσταση.

Πότε συνειδητοποιήσατε ότι η πολιτική είναι ο δρόμος σας;

Από μικρό παιδί είχα ενδιαφέρον για την πολιτική, γιατί ζούσα σ΄ ένα περιβάλλον που είχε σχέση με την πολιτική. Ο πατέρας μου όταν ήμουν στο νηπιαγωγείο ήταν πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου στον δήμο Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης όπου γεννήθηκα, το 1957. Ήμουν παιδί όταν έγινε η δολοφονία Λαμπράκη. Στις εκλογικές αναμετρήσεις παρακολουθούσα τις προεκλογικές συγκεντρώσεις αλλά και την ίδια τη διαδικασία, γιατί ο πατέρας μου, ως δικηγόρος, ήταν δικαστικός αντιπρόσωπος. Στην πόλη της Θεσσαλονίκης υπήρχε πάντα μια βαριά ατμόσφαιρα, σε σχέση με τη λειτουργία του λεγόμενου παρακράτους και με τις πρακτικές του μετεμφυλιακού κράτους. Ως εκ τούτου ένιωθα ότι είμαι μέσα σ’ αυτό που λέγεται πολιτική. Ανάγνωση έμαθα διαβάζοντας «Το Βήμα», τα χρονογραφήματα του Παύλου Παλαιολόγου. Έγραφε μ’ ένα καταπληκτικό ύφος κύριες προτάσεις, λιτός λόγος, κατάλληλος για να κάνεις άσκηση συλλαβισμού και ανάγνωσης. Ήταν υπερ-πολιτικοποιημένη περίοδος και θεωρούσα ότι όλο αυτό είναι κάτι που μας αφορά.

Καλός μαθητής;

Ναι. Αλλά τυπικά καλός μαθητής έγινα μετά την Δ΄ Γυμνασίου, για τις ανάγκες της εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο -τότε ήμουν των υψηλών επιδόσεων. Το κίνητρο ήταν επιστημονικό, επαγγελματικό και πολιτικό. Ως τότε είχα τις δικές μου προτεραιότητες, συμπεριφορές, που ήταν υβριδικές. Όπως για παράδειγμα, στη Β΄ Γυμνασίου, όταν ήταν να γράψουμε την περιβόητη έκθεση για την ημέρα της αποταμίευσης προκειμένου να διεκδικήσουμε το βραβείο -ένα κουμπαρά του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Έχω λοιπόν διαβάσει στο «Βήμα», μεσούσης της χούντας, ένα άρθρο του Ξενοφώντα Ζολώτα, ο οποίος καταγγέλλει την κατ’ οίκον αποταμίευση, το κομπόδεμα, αντί για καταθέσεις στις τράπεζες, γιατί  λειτουργεί στρεβλωτικά για την οικονομία. Άρα είμαι αρνητικός για την αποταμίευση υπ’ αυτή την έννοια-του κουμπαρά. Θυμάμαι τον καθηγητή  μας, Θεοφάνη Πραπαβέση, ο οποίος πρέπει  ν’ αποφασίσει αν θα στείλει την έκθεση  στον διαγωνισμό ή όχι, για να μη μας «κυνηγάνε», όπως έλεγε. Στην  πρώτη δημοτικού, όταν η αγαπημένη μας δασκάλα η κυρία Μεσημέρη, μας έβαζε ελεύθερο θέμα στην  ιχνογραφία, τ’ άλλα παιδάκια ζωγράφιζαν ένα σπίτι, τον μπαμπά, τη μαμά, το δικό μου  «ζωγραφικό» έργο είναι «ο Γρηγόρης Λαμπράκης στο ΑΧΕΠΑ» -ήταν οι μέρες της δολοφονικής επίθεση και ψυχορραγούσε στο νοσοκομείο.

«Ανάγνωση έμαθα διαβάζοντας «Το Βήμα», δηλαδή τα χρονογραφήματα του Παύλου Παλαιολόγου».

Άρα κάτι διαφαινόταν…

Έχω γεννηθεί  στη γωνία των οδών Ελευθερίας και Ελευθερίου Βενιζέλου. Οπότε είχα  ως παιδί  την αίσθηση ότι η ελευθερία είναι κάτι πολύ σημαντικό αλλά και ότι μάλλον όλοι μένουν σε έναν δρόμο που έχει το όνομα  τους.

Τ’ άλλα παιδιά πως σας αντιμετώπιζαν;

Είχα πάρα πολύ καλή σχέση μ’ όλους τους συμμαθητές μου, δυστυχώς χάνονται κατά καιρούς κάποιοι από αυτούς. Πρόσφατα έχασα τον πιο στενό μου φίλο του δημοτικού, συνάδελφό μου, μετά, στη Νομική Σχολή, τον Ευάγγελο Βασιλακάκη.

Στο Πανεπιστήμιο ξεχωρίσατε;

Ναι, ήμουν ένα κάπως γνωστό πρόσωπο του φοιτητικού κινήματος, των αμφιθεάτρων, των συνελεύσεων. Ήμασταν μέλη του πρώτου Εθνικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ -Μάιος του΄75 ο Νίκος Βούτσης, ο Νίκος Μπίστης, και άλλοι, απ’ τον Στέφανο Τζουμάκα ως τον Θοδωρή Καλούδη.

Ήταν στα σχέδιά σας να πολιτευθείτε;

Ιδιαίτερη επιθυμία για την τυπική, επαγγελματική πολιτική, δεν είχα. Από το1977 όποτε και απέτυχε η Συμμαχία των προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων στην οποία είχα ενεργό συμμετοχή και μετά περνάει ένα  διάστημα δεκαπέντε ετών  ως το 1993, που εκλέγομαι βουλευτής . Έχω κυρίως αφοσιωθεί στην επιστήμη -σπουδές, μεταπτυχιακά. Η προσέγγιση με το ΠΑΣΟΚ, όταν ανέρχεται στην εξουσία το 1981, γίνεται εκ των πραγμάτων μέσα από διάφορους ανθρώπους, με τους οποίους είχα  συνεργαστεί, Αναστάσης Πεπονής, Γ-Α Μαγκάκης, ο Δημήτρης Τσάτσος, που έχουν πλέον  μια στενότερη σχέση με το ΠΑΣΟΚ. Και ζητούν την επιστημονική μου βοήθεια σε διάφορα θέματα. Οι τοποθετήσεις μου για τον νόμο πλαίσιο για τα ΑΕΙ, την ψήφο Αλευρά, την αναθεώρηση του 1986, τη σύγκρουση για τον νόμο Τρίτση και την εκκλησιαστική περιουσία αποκτούν κάποια ευρύτερη δημοσιότητα Ως το ΄89 που οι συνθήκες μ’ αναγκάζουν ν’ ασχοληθώ  με το ΠΑΣΟΚ ως κομματικό οργανισμό και με τον Ανδρέα Παπανδρέου ως κατηγορούμενο στο ειδικό δικαστήριο, δεν έχω κάποια άμεση εμπλοκή. Τα προηγούμενα χρόνια δεν έχω κάποια ιδιαίτερη επαφή με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ωστόσο μου προτείνει, κατά καιρούς, διάφορες θέσεις, όπως τη συμμετοχή μου στο Δ.Σ. της Εθνικής Τραπέζης -μεγάλη εμπειρία.  Ήταν  μέλος, ας πούμε, ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ και  εγώ ήμουν ένας νέος καθηγητής. Ο Απόστολος Κακλαμάνης  μου είχε  προτείνει να μετάσχω στην Επιτροπή Τοπικής Ραδιοφωνίας, τον προκάτοχο του ΕΣΡ με τους προέδρους του ΣτΕ, του ΑΠ και της ΕΣΗΕΑ.

«Ένιωθα πάντα πως έχω το πλεονέκτημα να ‘μαι νεότερος. Και τώρα πρέπει να συνηθίσω με το μειονέκτημα να ‘μαι σιγά-σιγά ο παλαιότερος».

Πώς νιώθατε, νέος, σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον;

Αυτό το αντιμετώπισα από νωρίς στη δικηγορία. Λόγω της πανεπιστημιακής μου ιδιότητας, ξεκίνησα στο Συμβούλιο Επικρατείας, σ’ ένα Ανώτατο Δικαστήριο, με σημαντικές υποθέσεις πολιτικού ενδιαφέροντος και με δικηγόρους μεγάλης ηλικίας και ακόμη μεγαλύτερου κύρους  -Φαίδων Βεγλερής, Ηλίας Παρασκευάς, Αλέξανδρος Σακελλαρόπουλος, πρόεδρος τότε του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, με τους οποίους είχα ομοδικίες-αντιδικίες. Η συμβουλή που είχα δεχθεί απ’ τον πατέρα μου ήταν «μηδείς καταφρονείτω της νεότητός σου», μην σου πει ποτέ κανείς, «κι εσείς νεαρέ μου…», το οποίο συνέβαινε τότε στα δικαστήρια. Βέβαια, άμα έχεις επιστημονική υπόσταση και μια  πανεπιστημιακή ιδιότητα, κάπως θωρακίζεσαι. Αλλά ένιωθα πάντα πως έχω το πλεονέκτημα να είμαι νεότερος. Και τώρα πρέπει να συνηθίσω με το μειονέκτημα να είμαι  σιγά-σιγά ο παλαιότερος. Φέτος, στις 31 Αυγούστου, αποχωρώ  από την ενεργό υπηρεσία στο  Πανεπιστήμιο

Δείχνετε μοναχικός άνθρωπος. Είστε; 

Η  διάθεσή μου δεν είναι πολύ της συναναστροφής. Αλλά βεβαίως οι συνθήκες σε αναγκάζουν να αποκτάς μια έστω επίκτητη κοινωνικότητα. Αλλιώς δεν μπορείς να κάνεις πολιτική, ν’ ασκήσεις διοίκηση, ν΄ αφοσιωθείς στη διδασκαλία που είναι, πρωτίστως, μία σχέση. Απ’ την άλλη μεριά, η μοναχικότητα σε βοηθά σε μια καλή οικονομία του χρόνου. Χρειάζεσαι χρόνο μόνος για να προετοιμάζεσαι.

«Η νίκη δεν είναι το δυσκολότερο πράγμα ή το σπουδαιότερο. Μπορεί η ήττα να είναι πολύ σημαντικότερο πολιτικό αποτέλεσμα».

Πως αντιμετωπίσατε τις αποτυχίες σας, απομάκρυνση από υπουργεία, μη εκλογή σας στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ, έξοδος απ’ την πολιτική.. 

Αυτό εξαρτάται από την αντίληψή μας για τη ζωή, την ιστορία, την πολιτική. Προφανώς όταν έχεις  σεβασμό απέναντι στη δημοκρατία και άρα  στη βούληση του  εκλογικού σώματος, είσαι έτοιμος ν’ αποδεχτείς και τη μία εκδοχή και την άλλη. Δεν δικαιούσαι να έχεις καμία αίσθηση μονιμότητας ή ιδιοκτησίας. Ούτε καμία βεβαιότητα για τη νίκη -ούτε η νίκη είναι το δυσκολότερο ή το σπουδαιότερο. Μπορεί η ήττα να είναι πολύ σημαντικότερο πολιτικό αποτέλεσμα. Οπότε δεν είχα ποτέ καμία δυσκολία ν’ αποδεχθώ και την ήττα και την αποχώρηση απ’ την εξουσία. Θεωρώ ότι σ’ αντίθεση μ’ αυτό που ίσως πιστεύουν ορισμένοι, επειδή δεν είχα ποτέ ιδιαίτερο πάθος για την άσκηση της εξουσίας, είχα πολύ μεγάλη ευκολία στο να φεύγω. Νομίζω ότι πάντα έφευγα με άνεση και θέλω να ελπίζω και με αξιοπρέπεια.

Ο κόσμος σας έχει παρεξηγήσει;

Όχι, δεν υπάρχουν παρεξηγήσεις. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τη δημόσια εικόνα του. Αλλά και ο κόσμος μπορεί να προσλαμβάνει  την εικόνα που θέλει, γιατί αυτή η ελεύθερη επιλογή είναι στοιχείο της δημοκρατίας. Αλλά βεβαίως η δημοκρατία εμπεριέχει και κινδύνους -λαϊκισμός, απλούστευση, δημαγωγία. Συχνά το εκλογικό σώμα μπορεί να κάνει μια εσφαλμένη επιλογή. Συνήθως μάλιστα η εσφαλμένη επιλογή επαναλαμβάνεται για μια τουλάχιστον φορά ακόμη. Αυτό κρίνεται όμως εκ των υστέρων, ιστορικά, το δείχνει η «νεκροψία». Άρα μου λέτε, έχασα το 2007 την εκλογή στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Ναι, αλλά αυτό δεν αφορά μόνο εμένα. Ίσως πρέπει κάποια στιγμή να γίνει μια αποτίμηση για κάθε ένα από τα κρίσιμα αυτά σημεία. Ποιο είναι το αποτέλεσμα για τον τόπο, ή έστω για την παράταξη.

Ούτε η αποχώρηση απ’ το ΠΑΣΟΚ;

Η σχέση μου με το ΠΑΣΟΚ ήταν μια σχέση που συνδεόταν με πολύ ευρύτερα ζητούμενα. Αν δεν υπήρχε η κρίση του 1989 -μια δοκιμασία όχι μόνο για τον Ανδρέα Παπανδρέου ή για το ΠΑΣΟΚ ως παράταξη, αλλά μια δοκιμασία για τη δημοκρατία και  το κράτος δικαίου, δεν θα με αποζητούσε ίσως  το ΠΑΣΟΚ. Δεν θα ένιωθε την ανάγκη να καταφύγει σε μένα. Το ίδιο  συνέβη και το 2011, όταν ανέλαβα το υπουργείο Οικονομικών και το 2012, όταν εκλέχτηκα πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ λίγες ημέρες πριν τις εξαιρετικά δυσκολίες  εκλογές. Άρα το ΠΑΣΟΚ ορθώς αναζητά πρόσωπα τη στιγμή που τα χρειάζεται, όπως και κάθε κόμμα, κάθε συλλογική οντότητα, κάθε έθνος, και μετά μπορεί να χαλαρώσει η ανάγκη αυτή οπότε χαλαρώνει και ο ρόλος των προσώπων. Ως εκ τούτου και το 2019 που έγινε αυτή η επιλογή απ’ την αείμνηστη Φώφη, το αποδέχτηκα. Ήταν από την άλλη μεριά  για μένα μια ευκαιρία ν’ αξιοποιήσω τα χρόνια που είχα μπροστά μου, γυρίζοντας στο Πανεπιστήμιο, στη δικηγορία, αφιερώνοντας περισσότερο χρόνο στην επιστήμη, σε διεθνείς δραστηριότητες, όπως κι έγινε. Δεν είμαι καθόλου δυσαρεστημένος αναδρομικά, ως άτομο. Τώρα αν αυτό χρειάζεται ν’ αξιολογηθεί από πλευράς πολιτικού συστήματος, παράταξης, αναγκών του τόπου, δεν το ξέρω και πάντως δεν θα ήθελα να εκφραστώ ως προς αυτό. Άλλωστε τα πάντα  επαφίενται  στην περιδίνηση της ιστορίας

Αισθάνεστε ότι πρέπει να επιστρέψετε;

Να επιστρέψω που;

Στην ενεργό πολιτική;

Αισθάνομαι ότι είμαι πολύ ενεργός. Και νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια η «μετα-πολιτική» όπως την ορίζω, με την χρονική έννοια του όρου,  δηλαδή, το after-politics, σου επιτρέπει να είσαι ενεργός πολίτης με μια εμπειρία, μια αίσθηση των πραγμάτων. Αυτό είναι η καλύτερη εκδοχή της πολιτικής. Δεν ζητάς την ψήφο κανενός, δεν θέτεις τον εαυτό σου υπό έλεγχο εκλογικό. Δεν έχω καμία διάθεση να χάσω αυτή την αίσθηση. Γι’ αυτό κι έχω πει πολλές φορές ότι είμαι «απελεύθερος.

«Πρέπει να εξοικειωθείς και με την κακία, τη μικρότητα, την κακοήθεια και με τον λαϊκισμό, τη δημαγωγία, την αδυναμία κατανόησης, την έλλειψη γνώσεων ή με την υπεροψία της ημιμάθειας».

Τι ρόλο έπαιξαν η οικογένεια, η κόρη σας;

Καθοριστικό. Η κόρη μου γεννήθηκε το 1989. Ήταν βρέφος όταν συνέβαιναν τα γεγονότα της εποχής. Και τώρα είναι μια νέα γυναίκα με την οικογένειά της, με την επαγγελματική της δραστηριότητα. Έχουμε περάσει όλες αυτές τις περιπέτειες μαζί με την οικογένειά μου. Έχουν αντιμετωπίσει δύσκολες και  καθοριστικές στιγμές με διακριτικότητα και ευαισθησία. Η κόρη μου επηρεάστηκε προφανώς και από τη μητέρα της που είναι επίσης νομικός.

Ως μπαμπάς ήσασταν κοντά στην Ελβίνα; 

Αυτό το ερώτημα μ’ απασχολεί αναδρομικά για τη σχέση μου με τον εγγονό μου, που περιμένουμε. Προφανώς, δεν έκανα όλα αυτά  που θα ήθελα, που θα ‘πρεπε. Στο νηπιαγωγείο που κατάφερα να πάω για να παρακολουθήσω την Ελβίνα στην πρώτη της εμφάνιση, ήταν η μέρα που γινόταν η επαναφορά απ’ το σχήμα αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας που είχε οργανώσει η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στον κρατικό Οργανισμό Αστικών Συγκοινωνιών. Έγιναν μεγάλα επεισόδια, προκλήθηκε κυβερνητική κρίση. Ήμουν κυβερνητικός εκπρόσωπος και έπρεπε να τη χειριστώ. Ήμουν στη Θεσσαλονίκη, στο νηπιαγωγείο, είχα μπει στην αίθουσα, αλλά τη στιγμή που θα  έλεγε το ποίημα η Ελβίνα, ήμουν έξω γιατί έπρεπε να κάνω δηλώσεις. Αυτό είναι ένα περιστατικό το οποίο προφανώς  έχει ξεχαστεί ως δημόσιο αλλά όχι ως ιδιωτικό

Στα αρνητικά σχόλια, διαχωρίζετε το προσωπικό απ’ το δημόσιο; 

Εξαρτάται. Όταν υπάρχει κάποια αθλιότητα, κάποια χυδαιότητα νιώθεις την ανάγκη ν’ απαντήσεις. Από ένα σημείο και μετά καταλαβαίνεις ότι η επιρροή τέτοιων δημοσιευμάτων  ή σχολίων είναι πολύ μικρή, μπορεί να είναι και μηδενική, οπότε πια αποκτάς την  άνεση ν’ αξιολογείς τον βαθμό σοβαρότητας. Και όταν διαπιστώνεις ότι δεν υπάρχει, μπορείς όλο αυτό ακόμη και να το αγνοήσεις. Εκεί δοκιμάζεται συχνά η αίσθηση χιούμορ και αυτοσαρκασμού που έχεις. Ξέρω για παράδειγμα ότι όσα έχω πει τα εξετάζουν, τα αναψηλαφούν από τότε που ήμουν 18 χρόνων.  Άρα απ’ την άποψη αυτή έχω μια, νομίζω, ψύχραιμη και ρεαλιστική στάση. Διότι πρέπει να εξοικειωθείς και με την κακία, τη μικρότητα, την κακοήθεια και με τον λαϊκισμό, τη δημαγωγία, την αδυναμία κατανόησης, την άγνοια ή την υπεροψία της ημιμάθειας. Έχεις ν’ αντιμετωπίσεις πολλά, που είναι μέσα στη ζωή, στην κοινωνία. Αντιλαμβάνεσαι, για παράδειγμα, ότι μια κοινωνία η οποία έχει πολλούς υπέρβαρους, είναι αιχμάλωτη της  αισθητικής του νεανικού fit and proper σώματος. Συμπεριφέρεται σαν να έχει μια έχθρα προς την εικόνας της και λατρεύει μια κατασκευασμένη εικόνα.

Υπέρβαρος: Σας απασχόλησε ποτέ;

Θα μ’ απασχολούσε αν είχα κάνει προσπάθεια για ν’ αλλάξω το προφίλ μου, για να ανταποκριθώ στην κρατούσα αντίληψη. Απ’ τη στιγμή που αντιστέκομαι αισθητικά αντιστέκομαι και ιστορικά!

Μετανιώσατε ποτέ που μπήκατε στην πολιτική;

Όχι, καθόλου. Καταρχάς αυτά που μου προσέφερε η πολιτική ως ιστορική εμπειρία δεν τα προσφέρει καμία άλλη επιλογή ζωής. Αλλά είμαι ευτυχής που υπό τις παρούσες συνθήκες δεν είμαι στην ενεργό πολιτική με την τεχνική, τυπική, έννοια του όρου.

Ποιος είναι ο επόμενος κύκλος -εκτός απ’ τον Κύκλο Ιδεών;

Ο Κύκλος Ιδεών είναι μια πολύ σημαντική υπόθεση για μένα γιατί αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να θέσει επί τάπητος κρίσιμα θέματα. Και υπάρχει βέβαια πάντα ο δημόσιος λόγος, η επιστημονική δραστηριότητα, η δικηγορία. Και φυσικά η τεράστια εκκρεμότητα που έχουμε στο μυαλό μας γι’ αυτά που έπρεπε να διαβάσουμε και δεν διαβάσαμε, ν’ ακούσουμε και δεν ακούσαμε, να δούμε και δεν είδαμε. Ως εκ τούτου αυτός ο κύκλος δεν τελειώνει ποτέ.

Προσεχώς παππούς;

Αυτό είναι το μείζον, αυτό είναι τα πάντα. Είναι η ελπίδα, η μόνη ελπίδα.

ΒΗΜΑ Talks: Ευάγγελος Βενιζέλος

Ε.Μελέτη: «Δεν έχω ιδέα από εθνικά θέματα αλλά θα τα μάθω γρήγορα αν με ψηφίσετε»!

4

«Οι πολίτες δεν εκλέγουν κάποιον για να μάθει τα καθήκοντά του» της απάντησε ο Ν.Χατζηνικολάου

Υπεραμύνθηκε της υποψηφιότητάς της για την ευρωβουλή η Ελεονόρα Μελέτη παρά το γεγονός ότι ομολόγησε ότι δεν γνωρίζει καλά τα εθνικά θέματα, λέγοντας στον δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου ότι είναι πρόθυμη να μάθει.

Για να πάρει την απάντηση ότι οι πολίτες δεν εκλέγουν κάποιον για να μάθει τα καθήκοντά του, αλλά για να είναι έτοιμος να υπερασπιστεί τα δίκαιά τους.

Ανακαλύφθηκε η αιτία της «κατάρας του Φαραώ» που σκότωσε 20 ανθρώπους κατά το άνοιγμα του τάφου – Τι προέκυψε από τις μελέτες

0

Από την μελέτη προέκυψε ότι η αιτία ήταν η δηλητηρίαση από ραδιενέργεια από φυσικά στοιχεία που περιείχαν ουράνιο και τοξικά απόβλητα!

Την αιτία της «κατάρας του Φαραώ» που πιστεύεται ότι σκότωσε περισσότερους από 20 ανθρώπους που άνοιξαν τον τάφο του βασιλιά Τουταγχαμών το 1922, ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε ένας επιστήμονας.

Αρχαίο αιγυπτιακό κείμενο απειλεί με «θάνατο από ασθένεια που κανένας γιατρός δεν μπορεί να διαγνώσει» όποιον πειράξει τα μουμιοποιημένα λείψανα του βασιλιά. Ο επιστήμονας Ross Fellowes ισχυρίζεται ότι υπήρχε βιολογικός λόγος πίσω από τους θανάτους.

Από την μελέτη προέκυψε ότι η αιτία ήταν η δηλητηρίαση από ραδιενέργεια από φυσικά στοιχεία που περιείχαν ουράνιο και τοξικά απόβλητα που τοποθετήθηκαν σκόπιμα μέσα στο σφραγισμένο θησαυροφυλάκιο.

Η έκθεση σε ουσίες θα μπορούσε να έχει οδηγήσει σε ορισμένους καρκίνους, όπως αυτός που στοίχισε τη ζωή στον αρχαιολόγο Χάουαρντ Κάρτερ – τον πρώτο άνθρωπο που μπήκε στον τάφο του Τουταγχαμών πριν από 100 χρόνια.

Η θεωρία αποδεικνύει ουσιαστικά ότι ο τάφος ήταν όντως «καταραμένος» – με σκόπιμο βιολογικό τρόπο – και όχι με υπερφυσικό τρόπο που ισχυρίζονταν κάποιοι αρχαίοι αιγυπτιολόγοι.

Ο Κάρτερ πέθανε το 1939 πιθανότατα από καρδιακή προσβολή μετά από μακροχρόνια μάχη με το λέμφωμα Hodgkin, το οποίο επηρεάζει το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού που καταπολεμά τα μικρόβια – και η δηλητηρίαση από ακτινοβολία έχει συνδεθεί ως αιτία του καρκίνου.

Ο λόρδος Carnarvon, ένας από τους άνδρες που επίσης περπάτησε στα πολύτιμα δωμάτια, πέθανε από δηλητηρίαση του αίματος πέντε μήνες μετά την ανακάλυψη.

Υπέστη σοβαρό τσίμπημα κουνουπιού, το οποίο μολύνθηκε μετά από κόψιμο με ξυράφι.

 

Λίγο μετά το άνοιγμα του τάφου, υπήρξε μια σύντομη διακοπή ρεύματος και όλα τα φώτα σε όλο το Κάιρο έσβησαν. Ο γιος του Carnarvon ανέφερε επίσης ότι ο αγαπημένος του σκύλος ούρλιαξε και ξαφνικά έπεσε νεκρός.

Άλλοι άνθρωποι που συμμετείχαν στην ανασκαφή πέθαναν από ασφυξία, εγκεφαλικό επεισόδιο, διαβήτη, καρδιακή ανεπάρκεια, πνευμονία, δηλητηρίαση, ελονοσία και έκθεση σε ακτίνες Χ . Όλοι πέθαναν στα 50 τους χρόνια.

Ο Βρετανός αιγυπτιολόγος Arthur Weigall που παρευρέθηκε στα εγκαίνια του τάφου του Τουταγχαμών, όπου κατηγορήθηκε ότι υποκίνησε τον «μύθο» της κατάρας – πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 54 ετών.

Ωστόσο, επιγραφές που βρέθηκαν μέσα σε άλλες ταφές σε όλη την Αίγυπτο υποδηλώνουν ότι οι αρχαίοι άνθρωποι γνώριζαν για τις τοξίνες. Το κείμενο περιελάμβανε περιοχές που ήταν «απαγορευμένες» λόγω «κακών πνευμάτων». Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Journal of Scientific Exploration, εξήγησε ότι υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας καταγράφηκαν επίσης σε ερείπια τάφων του Παλαιού Βασιλείου, σε δύο τοποθεσίες στη Γκίζα και σε αρκετούς υπόγειους τάφους στη Σακάρα.

Το ίδιο συμπέρασμα διαπιστώθηκε επίσης σε ολόκληρο τον τάφο του Όσιρι στη Γκίζα. Ο Fellowes σημείωσε ότι «η έντονη ραδιενέργεια συνδέθηκε με δύο πέτρινα φέρετρα, ιδίως από το εσωτερικό τους». Άλλες μελέτες έχουν μετρήσει άμεσα το αέριο ραδόνιο σε διάφορες θέσεις σε τάφους στη Σακκάρα. Το αέριο ραδόνιο είναι ένα ενδιάμεσο προϊόν της διάσπασης του ουρανίου, με χρόνο ζωής 3,8 ημέρες.

Συγκεντρώσεις ραδονίου στον περιβάλλοντα χώρο εντοπίστηκαν σε έξι θέσεις μέσα στα ερείπια της Σακκάρα: στο Νότιο Τάφο, στα περιοδικά της πυραμίδας του Djoser και στις σήραγγες του τάφου Serapeum.

Χιλιάδες αγγεία που ανασκάφηκαν κάτω από την Πυραμίδα του Βήματος τη δεκαετία του 1960 περιείχαν έως και 200 τόνους άγνωστων ουσιών που δεν έχουν ακόμη ταυτοποιηθεί – γεγονός που υποδηλώνει ότι οι τοξίνες θάφτηκαν μαζί με τα μουμιοποιημένα λείψανα.

https://www.pronews.gr/istoria/epistimonas-isxyrizetai-oti-anakalypse-tin-aitia-tis-kataras-tou-farao-ti-proekypse-apo-ti-meleti-tou/

Πώς η Ελλάδα κατέληξε να είναι η φτωχότερη χώρα στην Δύση! – Η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε 19% από το 2007!

2

Η πτώση των πραγματικών μισθών τα τελευταία 15 χρόνια στην Ελλάδα εξηγεί την μετανάστευση των νέων Ελλήνων

Οι FT παρουσίασαν πρόσφατα την εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας σε ένα ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο καταδεικνύοντας ότι η Ελλάδα είναι η φτωχότερη χώρα της ευρωζώνης!

Η εξέλιξη των πραγματικών μισθών τα τελευταία 15 χρόνια στην Ελλάδα και στις χώρες της Δύσης εξηγεί την μετανάστευση των νέων Ελλήνων, το νυν κενό σε 150 χιλιάδες θέσεις εργασίας, τη χαμηλή αγοραστική ισχύ, όπως και την αδυναμία για brain regain στην Ελλάδα.

Οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν πέσει κατά ένα ποσοστό της τάξης του 30% την ίδια στιγμή που η ακρίβεια «καλπάζει» κυριολεκτικά!

Το ενδιαφέρον σε όλα αυτά είναι ότι η μέτρηση αφορά μόνο τα δυτικά κράτη, όχι Ρωσία, Κίνα, Βιετνάμ, αραβικές χώρες κλπ. γιατί τότε η Ελλάδα θα ήταν ακόμα πιο κάτω!

Όπως επισημαίνει η ανάλυση, αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας αξιοσημείωτης οικονομικής κρίσης, η οποία δημιούργησε μια «τρύπα» από την οποία θα χρειαστεί να περάσει μια γενιά προτού η Ελλάδα καταφέρει να βγει (δηλαδή άλλα 25 χρόνια)!

Τα στοιχεία της Eurostat δείχνουν ότι το ελληνικό χρέος μειώθηκε πράγματι κατά 10,8 ποσοστιαίες μονάδες το 2023, στο 162% του ΑΕΠ.

Η ελληνική οικονομία εμφάνισε ρυθμούς ανάπτυξης 2% το 2023, την ώρα, για παράδειγμα, που η γερμανική συρρικνώθηκε κατά 0,3%.

Από το 2019 η Ελλάδα εμφανίζει σχεδόν διπλάσιο ρυθμό σε σχέση με την Ευρωζώνη, ενώ σύμφωνα με το ΔΝΤ αναμένεται να συνεχίσει να υπεραποδίδει για τα επόμενα δύο χρόνια.

Οι ισχυρές επιδόσεις του τουρισμού, μαζί με τη βελτίωση της αγοράς εργασίας και την ανάκαμψη της κατανάλωσης βοηθούν.

Ενώ σύμφωνα με τους FT, βοηθούν επίσης και οι μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν στην ενίσχυση της ανάπτυξης.

Όμως, η ανάκαμψη της οικονομίας έχει ανεβάσει μόνο λίγο το βιοτικό επίπεδο της Ελλάδας σε σχέση με τον μέσο όρο της ΕΕ τα τελευταία δύο χρόνια, με αποτέλεσμα η χώρα να είναι αυτή τη στιγμή η φτωχότερη στην Ευρωζώνη!

Όπως σημειώνουν οι FT, τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι, καθώς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν παρόμοιο με τον μέσο όρο της ΕΕ μέχρι το 2009.

Από τότε, 10 χώρες έχουν δει το βιοτικό τους επίπεδο να αυξάνεται πάνω από αυτό στην Ελλάδα. Συνεπώς, η χώρα είναι σήμερα η δεύτερη φτωχότερη στην ΕΕ μετά τη Βουλγαρία και η φτωχότερη στην Ευρωζώνη.

Ο λόγος δεν είναι άλλος από την λιτότητα στα χρόνια της κρίσης χρέους. Η οικονομία συρρικνώθηκε σχεδόν κατά 30%, οι καταναλωτικές δαπάνες μειώθηκαν κατά 24%, οι κρατικές δαπάνες κατά 20% και οι επενδύσεις κατά 65%.

Η μεταποιητική δραστηριότητα μειώθηκε σχεδόν στο μισό, το λιανικό εμπόριο και η επαγγελματική δραστηριότητα συρρικνώθηκαν σχεδόν κατά το ένα τρίτο.

Η ανεργία εκτοξεύτηκε σε ιστορικό υψηλό, σχεδόν στο 30%.

Σήμερα, η ελληνική οικονομία είναι περίπου 19% μικρότερη από ό,τι ήταν το 2007, την ώρα που η οικονομία της ΕΕ είναι κατά 17% μεγαλύτερη!

Με λίγα λόγια δημιουργήθηκε ένα απίστευτο οικονομικό χάσμα μεταξύ της Ελλάδας και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών.

Το οικονομικό πλήγμα  είναι σχεδόν άνευ προηγουμένου στη σύγχρονη εποχή και μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη Μεγάλη Ύφεση των ΗΠΑ στη δεκαετία του 1930, σημειώνουν οι FT, επικαλούμενοι τον Γιώργο Λαγαριά, επικεφαλής οικονομολόγο της Mazars Wealth Management.

Οι πραγματικοί μισθοί μειώνονταν σταθερά μέχρι το 2022 και είναι κατά 30% χαμηλότεροι σε σχέση με τα προ κρίσης επίπεδα.

Κάτι που σημαίνει ότι ο μέσος μισθός στην Ελλάδα είναι από τους χαμηλότερους μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών.

Και την ίδια στιγμή, οι FT επισημαίνουν ότι η ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει μακροπρόθεσμες προκλήσεις, όπως οι χαμηλές επενδύσεις η περιορισμένη ανταγωνιστικότητα, και το δυσμενές δημογραφικό με τη σοβαρή μείωση των γεννήσεων!

Το τελευταίο, το δημογραφικό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει ο Eλληνισμός στα επόμενα χρόνια.

Η Ελλάδα κινδυνεύει να «σβήσει» από το επιδεινούμενο δημογραφικό πρόβλημα το οποίο όμως συνδέεται άμεσα με το ελληνικό χρέος που κυμαίνεται κυριολεκτικά… σε «γαλαξιακά» επίπεδα (παρά την υποτιθέμενη μείωση που αναφέρουν οι FT).

Χρέος το οποίο πρέπει να διαγραφεί.

Αυτή είναι η κατεξοχήν βέλτιστη λύση με την αμέσως επόμενη να είναι η μετάθεσή του για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα κάτι το οποίο όμως δε λύνει το πρόβλημα απλά το μεταφέρει σε βάθος χρόνου.

Γιατί με αυτό το χρέος η Ελλάδα δεν πρόκειται να ορθοποδήσει ποτέ και οι Έλληνες δεν θα έχουν τη δυνατότητα να κάνουν παιδιά.

Το ελληνικό χρέος είναι 35% μεγαλύτερο τώρα από ότι ήταν όταν μπήκαμε στα Μνημόνια, κάτι που κάνει την Ελλάδα πραγματική πρωταθλήτρια στο να χρωστάει.

Οπως έγραφε το pronews.gr στις 31 Μαρτίου 2010 το χρέος ήταν 310,384 δισ. ευρώ και τότε τα ταμειακά διαθέσιμα του δημοσίου ήταν 7,159 δις ευρώ και οι εγγυήσεις που είχαν παρασχεθεί από το δημόσιο στα 25,408 δισ. ευρώ.

Στα τέλη του τρίτου τριμήνου του 2023, έφτασε τα 360,17 δισ. ευρώ διαμορφώθηκε το ελληνικό δημόσιο χρέος καταγράφοντας άνοδο από τα 358,046 δισ. που ήταν το προηγούμενο τρίμηνο!

Χρωστούσαμε δηλαδή, δύο μήνες πριν μπούμε στο Μνημόνιο πολύ λιγότερα από αυτά που χρωστάμε τώρα!

Όλα αυτά μετά από τρία Μνημόνια κι ένα «κούρεμα» ομολόγων (PSI) που αποτελείωσε την ελληνική οικονομία το 2012.

Το δημόσιο χρέος ως μερίδιο του ΑΕΠ έχει σκαρφαλώσει στο 168% το 2023, από 126% που ήταν το 2010.

Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι τα χειρότερα μας περιμένουν στο άμεσο μέλλον και συγκεκριμένα από το 2032 και μετά όταν και η χώρα θα ξεκινήσει πάλι να πληρώνει δόσεις και τοκοχρεολύσια.

Τι θα γίνει τότε; Με μία ελληνική οικονομία αναιμική που δεν παράγει τίποτα και με χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης πως θα συνεχίσει να πληρώνει η Ελλάδα αυτό το απίστευτο χρέος;

Το μόνο που μπορεί να γίνει για την Ελλάδα είναι μία μονομερής διαγραφή χρέους. Ποια κυβέρνηση θα τολμήσει να το κάνει αυτό;

Σίγουρα θα απαιτηθεί ένα καινούργιο και διαφορετικό πολιτικό σύστημα από το υπάρχον.

Αποτελούμενο από ανθρώπους που σκέφτονται εθνοκεντρικά και έχουν το θάρρος να προωθήσουν τις λύσεις που χρειάζονται.

Είναι πλέον ζήτημα ύπαρξης. Αν η χώρα θέλει να συνεχίσει να υπάρχει ως έθνος πρέπει να αρχίσει να γεννάει. Για να γεννάει πρέπει να μη χρωστάει (και να αλλάξει και η παιδεία που προσφέρεται στην σημερινή νεολαία η οποία τους μαθαίνει να σκέφτονται αποκλειστικά τον εαυτό τους και όχι τους άλλους και το κοινωνικό σύνολο).

Χρειάζονται κίνητρα όπως αυτά της Ουγγαρίας. Δεν μπορούν να δοθούν από μία χώρα η οποία δεν ελέγχει την οικονομία της και δεν μπορεί να διαθέσει τους πόρους της εκεί που θέλει και εκεί που απαιτούνται.

Αρκεί να παρακολουθήσει κάποιος τις χώρες που είχαν μεγάλα χρέη.

Όπως για παράδειγμα η Ρωσία τη δεκαετία του ’90, όταν και δεν γεννούσε κάνεις καθώς η ρωσική οικονομία ήταν υπό διάλυση και η φτώχεια είχε χτυπήσει «κόκκινο» και το κράτος βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ.

Τότε ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε και μόλις τα τελευταία χρόνια με την συνεχή αύξηση του βιοτικού επιπέδου κατάφεραν οι ρώσικες κυβερνήσεις να αντιστρέψουν την πτωτική τάση.

Το χρέος δε σκοτώνει απλά το βιοτικό επίπεδο και τα όνειρα των νέων ανθρώπων, σκοτώνει τον «πυρήνα» ενός έθνους γιατί του στερεί την δυνατότητα να αναπαραχθεί και να συνεχίσει την διαιώνιση του μέσα στην Ιστορία.

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/pos-i-ellada-katelikse-na-einai-i-ftoxoteri-xora-stin-dysi-i-elliniki-oikonomia-syrriknothike-19-apo-to-2007/

Άγριο σφυροκόπημα Ερντογάν από τον υπουργό Εξωτερικών του Ισραήλ: Ο «άνθρωπος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας» ονειρεύεται να κατακτήσει την Ιερουσαλήμ

0

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Ισραήλ Κάτς, με ανάρτησή του στο Χ εξαπολύει σφοδρότατη επίθεση στον ισλαμιστή πρόεδρο της Τουρκίας αποκαλώντας τον “άνθρωπο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας” που ονειρεύεται να καταλάβει την Ιερουσαλήμ και να ανατρέψει το κράτος του Ισραήλ.

Συνέχισε να ονειρεύεσαι, λέει μεταξύ άλλων, ο Ισραηλινός υπουργός, ο οποίος συνοδεύει την ανάρτησή του με χαρακτηριστική “πειραγμένη” φωτογραφία.

Η ανάρτηση Κατς έρχεται μετά τις αλλεπάλληλες επιθέσεις του Ταγίπ Ερντογάν στο εβραϊκό κράτος για τον πόλεμο στη Γάζα, υπερασπιζόμενος όσο κανείς άλλος την Χαμάς της οποίας τον αρχηγό υποδέχθηκε στην Άγκυρα μόλις την περασμένη εβδομάδα.

Η ανάρτηση Κατς:

«Ο Ερντογάν ονειρεύεται την επανίδρυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και συνεχίζει να επιτίθεται και να συκοφαντεί το Ισραήλ
Ο άνθρωπος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ονειρεύεται να ανατρέψει το Ισραήλ, να κατακτήσει την Ιερουσαλήμ και να ηγηθεί του μουσουλμανικού κόσμου. Ερντογάν, μπορείς να συνεχίσεις να παρακολουθείς την τηλεοπτική σειρά Direlis Arturol@DirilisDizisi
και ο Οσμάν@KurulusDizisi
Μόνο στα όνειρά σου. Το Ισραήλ δεν είναι η σταυροφορική αυτοκρατορία και η Ιερουσαλήμ η πρωτεύουσα του Ισραήλ δεν είναι η Κωνσταντινούπολη. Η Ιερουσαλήμ θα παραμείνει για πάντα η πρωτεύουσα του εβραϊκού λαού. Επιστρέψτε στην πραγματικότητα και σταματήστε να σέρνετε την Τουρκία σε σκοτεινά μονοπάτια- ντροπιάζετε την κληρονομιά του Ατατούρκ και τον τουρκικό λαό!

 

https://hellasjournal.com/2024/04/agrio-sfirokopima-erntogan-apo-ton-ipourgo-exoterikon-tou-israil-o-anthropos-tis-mousoulmanikis-adelfotitas-onirevete-na-kataktisi-tin-ierousalim/

Κ. Κυριακόπουλος: πασπαρτού ψηφοδέλτια ευκαιρίας… Πυροτεχνήματα μιας χρήσης που δεν οδηγούν πουθενά

3

Σε αυτήν την χώρα, αποφεύγουμε συστηματικά να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους την ώρα που αυτά θα πρέπει να λέγονται και αυτός είναι ένας από τους σημαντικότερους ίσως λόγους, που οι προσδοκίες των ανθρώπων πηγαίνουν «κουβά», ενώ την ώρα του ταμείου, αυτοί που συνωστίζονται στην ουρά, είναι οι παραδοσιακοί κοψοχέρηδες που επιμένουν να ευδοκιμούν, αλλά και μυριάδες απογοητευμένοι και χωρίς ορατή διέξοδο συμπολίτες μας…

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ας είμαστε λοιπόν ξεκάθαροι. Η πατρίδα μας έχει ανάγκη ΧΘΕΣ, από την δημιουργία ενός σοβαρού πολιτικού αντισταθμίσματος, ικανού και αποφασισμένου να κηρύξει έναν νέο ανένδοτο απέναντι στο καταστροφικό, αποδομητικό και εθνοκτόνο σύστημα αντιλήψεων της κυρίαρχης πολιτικής τάξης, με προοπτική…

  • Πρώτον: Να το αμφισβητήσει συνολικά και έμπρακτα, ξεκινώντας από τον σκληρό πυρήνα της υποτελούς διαχείρισης που ρίχνει την βαριά σκιά της στα πάντα,
  • Δεύτερον: Να το ακυρώσει εκ θεμελίων, αποσαθρώνοντας πλήρως τους μηχανισμούς που το συντηρούν και το αναπαράγουν, τόσο μέσα στην κοινωνία όσο και στο επίπεδο των θεσμών,
  • Τρίτον: Να δρομολογήσει ένα διαφορετικό μοντέλο εσωτερικής πολιτικής διακυβέρνησης, αλλά και να εγκαινιάσει την εφαρμογή ενός νέου πλαισίου αρχών, που θα αναβαθμίζει πλήρως, θα επικαιροποιεί αλλά πρωτίστως θα προσδίδει Εθνισμό στους άξονες, στις προτεραιότητες, στους κανόνες και εν τέλει στις ίδιες τις αξίες που θα διέπουν την διεθνή εκπροσώπηση της πατρίδας μας. Και φυσικά…
  • Τέταρτον: Να αντικαταστήσει την κρατούσα συστημική αντίληψη των προβλέψιμων, των συμβιβασμένων και των εκπροσώπων της ηττοπάθειας, με ένα νέο σύστημα αντιλήψεων που θα είναι σταθερά προσανατολισμένο σε λογικές «επιθετικής» ανάδειξης και συνακόλουθα στοχευμένης και στρατηγικής εργαλειοποίησης του διεθνούς ρόλου της χώρας. Ταυτόχρονα θα είναι ικανό να διαχειρίζεται την αυξημένη ειδική γεωπολιτική της βαρύτητα, διασφαλίζοντας σταθερά και αδιαπραγμάτευτα ξεκάθαρο εθνικό πρόσημο στο αποτέλεσμα των χειρισμών του, ούτως ώστε να ικανοποιούνται πλήρως τα προαπαιτούμενα αλλά και οι όροι της στρατηγικής της επιβίωσης, με τον απαραίτητο δυναμισμό, τόσο στο εγγύς περιφερειακό όσο και ευρύτερα στο διεθνές περιβάλλον.

Με δυο λόγια… Ο τόπος μας, ΔΕΝ έχει ανάγκη από ευκαιριακές και ετερόκλητες συνευρέσεις προσωπικοτήτων και «προσωπικοτήτων», χωρίς αρχές, χωρίς κανόνες, χωρίς τα στοιχειώδη στάνταρντς σοβαρότητας, χωρίς την αυτονόητη πολιτική επάρκεια και φυσικά χωρίς όρους ικανούς να διασφαλίζουν και να εγγυώνται κάποια ουσιαστική προοπτική. Η μοίρα που προδιέγραψαν για τον τόπο μας, όλοι αυτοί που νέμονται δεκαετίες ολόκληρες την πολιτική του εξουσία κατ’ εντολή και καθ’ υπόδειξη των κάθε λογής προστατών, δεν θα αλλάξει με  αμφιλεγόμενα πυροτεχνήματα μιας χρήσης που θα διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν την επόμενη κιόλας ημέρα, από αυτήν η οποία κινητροδότησε την αιφνίδια «εθνοσωτήριο» εμφάνισή τους. Γκώσαμε από αυτά… Φτάνει…

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια πολιτική πρόταση ολοκληρωμένη, συνεκτική, μετουσιωμένη σε πολιτικό πρόγραμμα, με σαφώς προσδιορισμένες και αδιαπραγμάτευτες ιεραρχήσεις και βεβαίως με ισχυρό πολιτικό επιτελείο ικανό να την προβάλει και να την διαχειριστεί σε όλα τα επίπεδα.

Αυτό που χρειάζεται ο τόπος μας, είναι ένα επιθετικό όραμα που θα δίνει το στίγμα του γενικευμένου μετασχηματισμού στην πολιτική, στους θεσμούς, στα ταυτοτικά χαρακτηριστικά της Εθνικής εκπροσώπησης και εν τέλει στην ίδια την κοινωνία.

Αυτό που χρειάζεται είναι ένα όραμα ικανό να συνεγείρει, να εμπνεύσει και να συστρατεύσει συλλογικά στην διεργασία της πολιτικής ανατροπής, την κοινωνία μιας χώρας που οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι δεν θα έχει αύριο, εάν δεν θεμελιώσει σήμερα με τρόπο αταλάντευτο και ουσιαστικό τους όρους που θα διασφαλίσουν την στρατηγική της επιβίωση, στο πλαίσιο ενός αναβαθμισμένου περιφερειακού ρόλου, που θα αναδεικνύεται, θα απαιτεί, θα σχεδιάζει και θα επιβάλει, με σοβαρότητα, ευθύνη και δυναμισμό, μακριά από την μίζερη λογική του Μικροελλαδισμού και της ψευτοσύνεσης που παραδίδει Κερκόπορτες ανοικτές …

Βλέπετε κάποια από τις συλλογικότητες (διότι πλέον για τέτοιες μιλάμε και όχι για κόμματα ή εκλογικού σχηματισμούς με την πραγματική έννοια του όρου) από αυτές που μοστράρουν τα συνολάκια της κολεξιόν «Ευρωεκλογές 24», να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά;;; Ας το απαντήσει ο καθένας μας στον εαυτό του, πριν πλειοδοτήσουμε στο παραλήρημα του φανατισμού και του άσφαιρου ενθουσιασμού στο οποίο επιδιδόμαστε κατά κανόνα…

Καλό θα είναι λοιπόν να είμαστε λιγότερο ενθουσιώδεις και περισσότερο επιφυλακτικοί με τις δυνάμει επιλογές μας. Γεωργούλης, Κούνεβα, Ζαγοράκης και λοιποί… Είναι μερικοί μόνο, αλλά απολύτως ενδεικτικοί εκπρόσωποι, μιας πραγματικά φαιδρής κατάστασης που έχει καταγραφεί τα χρόνια που πέρασαν… Είδαμε τον τρόπο με τον οποίο τελικά (ΔΕΝ) εκπροσώπησαν τα Εθνικά συμφέροντα, οι μονοθεματικοί Ευρωβουλευτές ακόμη και συστημικά πολυθεματικών κομμάτων. Φανταστείτε τι έχει να γίνει τώρα που ο ευτελισμός διευρύνεται, όχι μονάχα με τις διάφορες Ελεωνόρες των πρωϊνάδικων, αλλά κυρίως με τις μονοθεματικές συλλογικότητες που ξεφυτρώνουν από το πουθενά και διεκδικούν ψήφο για μακροχρόνιο Ευρωπαϊκό τουρ μετ’ αποδοχών και άλλα πολλά εξτραδάκια…

Είναι προφανές ότι η πολιτική κριτική, ΔΕΝ συνιστά προσωπική κριτική για κανέναν. ΔΕΝ επικροτεί αλλά και ΔΕΝ αποδοκιμάζει την προσωπικότητα κανενός σε ατομικό επίπεδο. Εάν θέλουμε όμως να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, οφείλουμε να αποδεχτούμε ότι:

  • Πρώτον: Σοβαρή απάντηση στο πολιτικό σκηνικό της φαιδρότητας που φαίνεται να κυριαρχεί για μια ακόμη φορά, μπορεί να είναι μονάχα μια ριζικά διαφορετική απάντηση. Διαφορετική ΚΑΙ ως προς το φαίνεσθαι… Διαφορετική ΚΑΙ σε όσα αφορούν στην ουσία… Διαφορετική ΚΑΙ ως προς τον συνδυασμό των κρίσιμων παραμέτρων που εν τέλει θα καθορίσουν την πολιτική εικόνα αλλά και τον βηματισμό της επόμενης μέρας…
  • Δεύτερον: Διαφορετική απάντηση, προφανώς ΔΕΝ μπορούν να συνιστούν τα υπερενισχυμένα με την απολιτίκ γκλαμουριά των πρωϊνάδικων, συστημικά ψηφοδέλτια κι ας παραπέμπουν σε πολιτικούς σχηματισμούς που κατά τα λοιπά μπορεί να διαθέτουν ολοκληρωμένη (αν και Εθνικά καταστροφική) προγραμματική πολιτική πρόταση. Και φυσικά…
  • Τρίτον: Διαφορετική απάντηση ΔΕΝ μπορούν να αποτελέσουν ΟΥΤΕ τα πασπαρτού ψηφοδέλτια που φαίνεται να συγκροτήθηκαν στην λογική της πολιτικής ευκαιρίας και στα οποία έσπευσαν να στεγαστούν (αφού προηγουμένως γύρισαν όλη την πιάτσα κυνηγώντας εκλογικές ευκαιρίες) διάφοροι καιροσκοπικά συμπεριφερόμενοι θιασώτες του αντιεμβολιασμού, άνθρωποι οι οποίοι στην προσπάθειά τους να καρκινοβατήσουν ανάμεσα στην επιστήμη και στα «αιτήματα» του αντιεμβολιαστικού όχλου, δεν δίστασαν την περίοδο της πανδημίας να εμφανίζονται κάθε μέρα και με μια διαφορετική τοποθέτηση, προκαλώντας χλεύη και σωρεία αρνητικών σχολιασμών. Γιατί θα πρέπει να τα ξεχνάμε όλα αυτά;;;

Αυτή δεν είναι εικόνα πολιτικής σοβαρότητας. Και θα το επαναλάβω, η πολιτική κριτική, ΔΕΝ αφορά στην προσωπική υπόσταση των ατόμων την οποία ο καθένας κατά τα λοιπά μπορεί να υπολήπτεται, αλλά στην πολιτική τους συμπεριφορά. Και όταν μια τέτοια συμπεριφορά (που είναι πολιτική συμπεριφορά) είναι διάχυτη κατά την διαχείριση μιας πανδημίας, που σκότωσε κάποιες χιλιάδες συμπολίτες μας, τότε είναι βέβαιο πως αύριο ΚΑΙ η πολιτική κωλοτούμπα θα πρέπει να θεωρείται κάτι παραπάνω από δεδομένη, αλλά ΚΑΙ η πολιτική συνεκτικότητα αυτών των «πασπαρτού ψηφοδελτίων» είναι εξαιρετικά επισφαλής και μην έχετε καμιά απολύτως αμφιβολία.

Ας χαμηλώσουμε λοιπόν τον πήχη των προσδοκιών, όταν αναφερόμαστε σε τέτοια εκλογικά σχήματα. Αυτά δεν είναι ψηφοδέλτια μάχης και σοβαρής πολιτικής αντίστασης, διότι στερούνται σοβαρότητας κατά την διαδικασία της συγκρότησής τους, ενώ εμφανίζουν σοβαρότατα ελλείμματα, στην ανύπαρκτη οργανωτική υποδομή και στις προγραμματικές τους προσεγγίσεις.

  • Βεβαίως και έχει νόημα να καταδεικνύονται όλα αυτά.
  • Βεβαίως και χάλασε ο κόσμος εάν θα υπάρξουν πολίτες που θα στηρίξουν εκλογικά, τέτοια σχήματα.

Όχι γιατί είναι καλύτερη εκλογική επιλογή τα καραμπινάτα συστημικά ψηφοδέλτια, αλλά διότι η κακιά μας η μοίρα, είναι ένα άθροισμα αυταπατών και χαλαρών εκλογικών συμπεριφορών από τις οποίες ΔΕΝ αποδράσαμε.

  • Γι αυτό και ΔΕΝ δημιουργήσαμε αυτό που θα έπρεπε ήδη να είναι κτήμα όλων μας και να σαρώνει τα πάντα…
  • Γι αυτό και το τίμημα που έχουμε κληθεί να καταβάλουμε ως Έθνος είναι ιδιαίτερα βαρύ. Ας το συνειδητοποιήσουμε και ας απαιτήσουμε επιτέλους τα αυτονόητα, πρωτίστως από τους εαυτούς μας.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο ασφαλέστερος τρόπος για να πυρπολείς την ελπίδα, είναι να την φορτώσεις σε τρούπια βάρκα προκειμένου να περάσει το πέλαγος. Δεν πρόκειται να καταφέρει να βγει ούτε από το λιμάνι…

Μ. Νεγρεπόντη Δελιβάνη: οι Financial Times επικυρώνουν τις απόψεις μου σχετικά με τα χάλια της οικονομίας μας

2

Αβάσιμοι ενθουσιασμοί και οι αστήρικτες εξάρσεις για το πόσο καλά πηγαίνει η θνήσκουσα, στην πραγματικότητα, οικονομία μας

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Το πρόσφατο άρθρο της εφημερίδας Financial Times θα πρέπει να ιδωθεί ως δώρο Θεού. Και τούτο γιατί ενώ, η υπογράφουσα και όχι μόνο, έκρουα εδώ και καιρό με αγωνία τον κώδωνα του κινδύνου, για το που οδεύει η πλήρως ξεχαρβαλωμένη οικονομία μας, η μόνιμη αντιμετώπιση ήταν «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα». Ενώ τώρα οι διαπιστώσεις της εγκυρότερης οικονομικής εφημερίδας της υφηλίου υπάρχει ελπίδα να εισακουστούν.

 

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Δυστυχώς, ο κ. Πρωθυπουργός, αλλά και οι πέριξ αυτού αξιωματούχοι, επέμεναν να εμφανίζουν μια ονειρική, αλλά φευ ανύπαρκτη οικονομία, με δήθεν ταχείς αναπτυξιακούς ρυθμούς, με δήθεν αυξανόμενους μισθούς, με δήθεν διενέργεια σημαντικών επενδύσεων και με την προσέλκυση του θαυμασμού της υφηλίου, για τα δήθεν επιτεύγματά της.

Η ζοφερή πραγματικότητα, δυστυχώς, είναι αυτή που σε λίγες γραμμές αναλύουν οι Financial Times, και που συμπίπτουν ακριβώς με τα όσα ανάλογα εγώ, από κοινού με ελάχιστους Έλληνες οικονομολόγους, προσπάθησα, τα τελευταία χρόνια, να αναδείξω..

Είναι σαφές, ότι ουδείς έχει κέρδος να βαυκαλίζεται με φανταστικές επιτυχίες της οικονομίας. Αντιθέτως, οι ουτοπίες αυτές καταλήγουν σε αδικαιολόγητο εφησυχασμό και στη διαιώνιση της, χωρίς ελπίδα, επιδείνωσης της οικονομίας.

Θα αρκεστώ ,στο αρθρίδιο αυτό, στα ακόλουθα επιγραμματικά:

1.Η αντιμετώπιση της οικονομίας μας έχει, πρωτίστως, ανάγκη από μακρο οικονομολόγους, με σοβαρές και εξειδικευμένες σπουδές, οι οποίοι να καταρτίσουν ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα. Η Κυβέρνηση, καθώς και το σύνολο της οικονομίας, έχει εμφανή έλλειψη αυτής της ειδικότητας, καθώς τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός των νέων που την επιλέγουν έχει περιοριστεί, επειδή στρέφονται κυρίως προς σπουδές χρηματιστηριακές, ψηφιακές, λογιστικές, μάρκετινγκ και άλλες, που ασφαλώς βοηθούν την οικονομία, αλλά μόνον αφού αυτή σταθεί στα πόδια της. Ευελπιστώ, ότι με τα τόσα πανεπιστημιακά ιδρύματα που διαθέτει η χώρα, δεν θα υπάρξουν δυσκολίες εξασφάλισής τους.

2.Αποτελεί πρωταρχικό θέμα η κατανόηση, ότι η ελληνική οικονομία, στην κρίσιμη περίοδο που τώρα διανύει, είναι εντελώς ανίκανη να επωφεληθεί από στιγμιαίες αυξήσεις ρυθμών ανάπτυξης, που είναι μη διατηρήσιμες, από τυχόν ενδιαφέρον ξένων για επενδύσεις, που όμως είναι παντελώς ακατάλληλες (και επομένως δεν θα έχουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα) για τις ανάγκες ανόρθωσης της οικονομίας. Είναι απολύτως αναγκαίο ένα ποσοστό ανώτερο του 20% του ΑΕΠ, να διατίθεται για τουλάχιστον 15 χρόνια από σήμερα για παραγωγικές, και καλά προγραμματισμένες επενδύσεις. Είναι αγωνιωδώς επιθυμητή η στενή συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα για την ανασύσταση των ημιθανών και άκρως επικίνδυνων ή και ήδη νεκρών υπηρεσιών κοινής ωφελείας.Είναι αδήριτη η ανάγκη να κατανοηθεί ότι πρόκειται για οικονομία-φάντασμα η ελληνική, καθώς βασίζεται σε υπέρμετρο βαθμό στον τουρισμό, και έχει αποδεκατίσει τους δύο άλλους βασικούς της τομείς. Είναι επείγον το θέμα πάταξης της απαράδεκτα υψηλής φοροδιαφυγής, η οποία είναι και η κυρίως υπεύθυνη για την επιβολή των μνημονίων. Είναι θέμα ζωής και θανάτου να δρομολογηθούν εκείνες οι επενδύσεις, που θα στηρίξουν την περαιτέρω ανάπτυξη, και που σε καμία περίπτωση δεν είναι οι διάφορες φανταχτερές που επιδιώκονται για λόγους εντυπώσεων, αλλά όχι για την εξασφάλιση υψηλής παραγωγικότητας και επεκτατικών συνεπειών στην οικονομία. Είναι επιβεβλημένο να αναζητηθούν τα ειδικά μας πλεονεκτήματα σε τομείς που να παράγουν ανταγωνιστικά προϊόντα, ώστε να περιοριστεί το μόνιμο έλλειμμα συναλλαγών μας. Πρέπει, επιτέλους, να βρεθούν τρόποι εκμετάλλευσης του θαλάσσιου πλούτου μας. Επιβάλλεται να επαναπατριστούν οι χιλιάδες μορφωμένοι νέοι, που εγκατέλειψαν την πατρίδα, για να προσφέρουν τις γνώσεις τους στην Ελλάδα. Είναι έγκλημα να εξακολουθήσουμε να παρακολουθούμε απαθείς τη φονική μείωση του πληθυσμού που μας οδεύει στην εθνική μας εξαφάνιση κλπ., κλπ., κλπ.

3.Εξυπακούεται, ότι τα όλως ενδεικτικά παραπάνω θα πρέπει να συνυπάρξουν με την αναθέρμανση πατριωτικού αισθήματος, και μακριά από ιαχές όπως «να καταστρέψουμε την Ελλάδα» ή «να είμαστε εμείς καλά και ας ψοφή ….η Ελλάδα». Διότι, αν δεν ανανήψουμε, από τη βαριά αρρωστημένη αυτή κατάσταση, δεν υπάρχει χώρος για ανάπτυξη μιας πατρίδας, που την πηγαίνουμε ηθελημένα σε εξόντωση.

4.Με το άρθρο των Financial Times, αλλά και με ένα πρόσφατο του Eric Toussaint (Pourquoi l’annulation de la dette….14.02.2024), η Κυβέρνησή μας θα όφειλε να σπεύσει να απαιτήσει ριζική αναθεώρηση του περιεχομένου των μνημονίων, που καταδίκασαν την Ελλάδα σε εξόντωση. Και όχι να εξακολουθεί, πειθήνια, να υπηρετεί μνημόνια, που εδρεύουν σε παράνομη και ανήθικη βάση.

Το περιεχόμενο του άρθρου των F.T. θα έπρεπε να με κάνει περήφανη, εφόσον επικυρώνει τις αμέτρητες φορές διατυπωμένες δικές μου διαπιστώσεις και προτροπές, αναφορικά με την ελληνική οικονομία. Και θα είμαι, πράγματι, ικανοποιημένη αν επιτέλους, εξαλειφθούν οι αβάσιμοι ενθουσιασμοί και οι αστήρικτες εξάρσεις για το πόσο καλά πηγαίνει η θνήσκουσα, στην πραγματικότητα, οικονομία μας, και αν αρχίσουμε από μηδενική βάση την ανοικοδομηση της. Είθε, να συνειδητοποιήσουμε το αδιέξοδο της οικονομίας μας, και να αγωνιστούμε για την ανατροπή του.

newsbreak.gr

Δ. Κωνσταντακόπουλος: κλονίζεται ο Ερντογάν

0

Έχει ξεφύγει πολλές φορές από το «στόμα του λύκου», αλλά αυτή η φορά είναι διαφορετική.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
26 Απριλίου 2024

Η ακρίβεια θερίζει τα εισοδήματα των Τούρκων πολιτών, ιδίως στις μεγάλες πόλεις, προκαλώντας εκρηκτική δυσφορία, που αποτυπώθηκε εξάλλου στις πρόσφατες εκλογές, ο Ιμάμογλου εμφανίζεται όλο και πιο πολύ καθημερινά στα μήντια ως «άνθρωπος του κράτους» (statesman) και σοβαρές τριβές έχουν εμφανισθεί στην ίδια την τετρακομματική κυβερνώσα συμμαχία στην Τουρκία, όπου συμμετέχουν, εκτός του ισλαμιστικού ΑΚΡ του Ερντογάν, το ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα του Μπαχτσελί, το ισλαμιστικό κόμμα του γιου του πρώην Πρωθυπουργού και ιστορικού ηγέτη του τουρκικού ισλαμισμού Ερμπακάν και ένα τοπικό ακροδεξιό κόμμα που δραστηριοποιείται στην κεντρική Ανατολία. Ταυτόχρονα, σοβαρές αβεβαιότητες μοιάζουν να έχουν εμφανισθεί στις σχέσεις του Τούρκου Προέδρου και με τους Αμερικανούς και με τους Ρώσους. Φήμες που δημοσιοποιήθηκαν από τον τουρκικό τύπο φέρουν να έχει ακυρωθεί η επίσκεψή του στον Λευκό Οίκο, ενώ δεν φαίνεται να πραγματοποιείται η διαρκώς προαναγγελλόμενη και ουδέποτε πραγματοποιούμενη επίσκεψη Πούτιν στην Άγκυρα.

Βέβαια, ο Ερντογάν είναι ένας ικανότατος τακτικιστής και έχει ξεφύγει πολλές φορές από το «στόμα του λύκου». Διπλωματικές πηγές όμως στην Άγκυρα εκτιμούν ότι αυτή η φορά είναι διαφορετική και ότι υπάρχουν πολλές πιθανότητες η κυβέρνηση Ερντογάν να έχει μπει σε τροχιά που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε απώλεια της εξουσίας. Πόσο μάλλον που η τωρινή κρίση σημειώνεται σε ένα υπόβαθρο δραματικής υποχώρησης της αγοραστικής δύναμης των λαϊκών, αλλά ακόμα και των μεσαίων τάξεων, εξαιτίας της σκληρής μονεταριστικής και νεοφιλελεύθερης πολιτικής λιτότητας που ακολουθεί ο Τούρκος Πρόεδρος, και που είναι άμεσα υπεύθυνη για την πρόσφατη εκλογική πανωλεθρία, αλλά και των όλο και πιο δύσκολα υπερβάσιμων αντιθέσεων στην εξωτερική και στην οικονομική πολιτική. Όποιος πατάει σε δύο βάρκες κινδυνεύει να πέσει στο νερό!

Στην περίπτωση του μικρού Ισλαμιστικού Κόμματος, η δυσφορία ξεκίνησε από τη μη πρόσκλησή του στη δεξίωση που παρέθεσε το ΑΚΡ στα μέλη της κυβερνώσας συμμαχίας. Η δεξίωση η ίδια είναι ασήμαντη, μια εκδήλωση πρωτοκόλλου, η μη πρόσκληση όμως ενός κόμματος του κυβερνώντος συνασπισμού αξιοσημείωτη. «Νομίζαμε ότι είμαστε τμήμα της συμμαχίας», δήλωσε το Ισλαμιστικό Κόμμα. Οι ερντογανικοί πιθανώς δεν τους κάλεσαν λόγω της εντονότατης κριτικής που τους άσκησαν στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, όταν τους κατηγόρησαν ότι δεν υποστηρίζουν όπως θα έπρεπε τους ηρωικά μαχόμενους Παλαιστινίους της Χαμάς και συνεχίζουν τις εμπορικές σχέσεις και ιδίως τη διάθεση πετρελαίου στο Ισραήλ. Μεγάλο μέρος της τουρκικής κοινής γνώμης είναι εντελώς εξαγριωμένο με τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη και ο Ερντογάν δεν έπεισε ότι βοηθάει όσο μπορεί τα θύματά της περιοριζόμενος σε έντονη ρητορική και στηρίζοντας τη Νότια Αφρική ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου, χωρίς να διακόπτει και τις οικονομικές σχέσεις με το Ισραήλ. Η πρόσφατη συνάντηση του Τούρκου Προέδρου με τον ηγέτη της Χαμάς Ισμαήλ Χανίγια ήταν μια προσπάθεια να μειώσει τον αντίκτυπο της κριτικής που δέχεται στο εσωτερικό της χώρας του για το Παλαιστινιακό.

Δεν είχαμε όμως μόνο την εκδήλωση δυσφορίας των ισλαμιστών του Ερμπακάν. Και ο ίδιος ο Μπαχτσελί επετέθη στον ακραία νεοφιλελεύθερο υπουργό Οικονομικών που έχει διορίσει ο Ερντογάν και ο οποίος, σε ομιλία του στην Ουάσιγκτον, είπε ότι θα συνεχίσει την πολιτική του, αλλά για να τη συνεχίσει πρέπει να πείσει τους «ντόπιους» (lokals, τους Τούρκους δηλαδή!). Ως συνήθως, έτσι και για τον Τούρκο νεοφιλελεύθερο, η πραγματική πατρίδα του είναι το μεγάλο διεθνές Κεφάλαιο και η Αμερική, των οποίων τα συμφέροντα αντιπροσωπεύει στη χώρα του. Ο Ερντογάν τον τοποθέτησε σε μια προσπάθεια να εξευμενίσει μεγάλο Κεφάλαιο και την Αμερική και να πάρει μερικά κεφάλαια, αναλαμβάνοντας όμως το τεράστιο ρίσκο να ζητηθεί και το ίδιο το κεφάλι του για τον «εξευμενισμό» που επιδιώκει. Είναι ασφαλώς πολύ επικίνδυνο να είναι κάποιος εχθρός της Αμερικής. Το μόνο πιο επικίνδυνο είναι να είναι φίλος της! (Αυτό το διαπίστωσαν πάμπολλοι και στην ελληνική ιστορία, όπως π.χ. ο Ιωαννίδης προ πενήντα ετών. Τελευταία περίπτωση το δίδυμο Τσίπρα – Βαρουφάκη, που πίστεψε τις αμερικανικές (Summers) και γαλλοεβραϊκές (Lazard) συμβουλές και υποσχέσεις. Πήγαν δηλαδή στις ΗΠΑ που επέβαλαν μαζί με την Ε.Ε. δια του ΔΝΤ, το πρώτο και δεύτερο Μνημόνιο και στην Τράπεζα που το έφτιαξε, για να τους βοηθήσει να απαλλαγούν από αυτό! (Τυφλός τυφλόν οδήγαγε κι ήβραν κι οι δύο τους λάκκο, κατά πως λέει και ο Ευαγγελιστής, Κατά Ματθαίον 15,14).

Η έκφραση αυτή (ντόπιοι), που χρησιμοποίησε ο υπουργός Οικονομικών, προκάλεσε την αγανάκτηση του Μπαχτσελί που υπογράμμισε σε δηλώσεις του ότι αυτή η γλώσσα είναι υπεύθυνη για τα σκάνδαλα.

Μπαχτσελί προς Ερντογάν: Αρκετά όσα υπέφερα από σένα, αν σε πω προδότη εσύ θα φταις!

Τα ανοίγματα όμως Ερντογάν προς τη Δύση δεν περιορίζονται στην οικονομία. Ο έντονα φιλοαμερικανός σχολιαστής της Χουριέτ Αμπμντουλκαντίρ Σελβί έγραψε ότι είναι καιρός να απελευθερωθούν ο Οσμάν Καβαλά και Σελαχατίν Ντεμιρτάς γιατί η κράτησή τους δεν προσφέρει πλέον τίποτα. Αυτά βέβαια κάνουν πυρ και μανία τον Μπαχτσελί που ζητάει, εδώ και καιρό, την πλήρη απαγόρευση του φιλοκουρδικού κόμματος, ακόμα και την αφαίρεση από τα στελέχη του της τουρκικής υπηκοότητας.

Υψηλά ιστάμενο στέλεχος του Μπαχτσελί άσκησε έντονη κριτική στον δημοσιογράφο της Χουριέτ, που εμφανίστηκε όμως μετά να κάθεται δίπλα στον Ερντογάν στο αεροπλάνο κατά το ταξίδι στο Ιράκ. Ο Μπαχτσελί ανταπάντησε ανεβάζοντας ένα βίντεο όπου τραγουδάει ένα γνωστό και πολύ θλιμμένο ανατολίτικο τραγούδι, οι στίχοι του οποίου λένε, μεταξύ πολλών άλλων:

«… Πάντα με αλυσσόδενες όπως ένα σκλάβο, έγινα ο φίλος σου, έγινες ο εχθρός μου…
… Αν πω «είσαι ένας προδότης», εσύ είσαι αυτός που με έκανες να το πω
Μη θυμώνεις με τα λόγια που σούπα. Αν κατηγορώ εσύ είσαι αυτός που με έκανε να κατηγορώ… Αυτά που υπέφερα από σένα μου ήταν αρκετά…
… Δεν με εκτιμούσες όταν σούλεγα «είσαι ο αγαπημένος μου», δεν εκτιμούσες αυτό που κέρδιζες».

(Πάντως ο Έλληνας αναγνώστης θα εκτιμήσει νομίζω τη «χορογραφία» της τουρκικής πολιτικής, το χιούμορ και την καλλιτεχνική ποιότητα της αντιπαράθεσης, συγκρινόμενης μάλιστα με το απερίγραπτο «επίπεδο» των σοβαροφανών ανοησιών που ανταλλάσσουν οι δικοί μας πολιτικοί μας εν όψει και  εκλογών και επιβαρύνοντας πολύ σοβαρά την ψυχο-διανοητική κατάσταση όσων τους ακούνε).

Ο Μπαχτσελί σημειωτέον είναι ο άνθρωπος που φημίζεται ως το «καναρίνι στο ανθρακωρυχείο». Προειδοποιεί και προκαλεί μεγάλες μεταβολές, όπως όταν έριξε την προηγούμενη κυβέρνηση και έφερε τον Ερντογάν στην εξουσία ή όταν προανήγγειλε το νέο τουρκικό σύνταγμα.

Ο ίδιος ο Ερντογάν στο μεταξύ έχει γίνει όλο και πιο ευγενικός με τους Κεμαλιστές, ίσως παίζοντας με την ιδέα μιας προσέγγισης μαζί τους σε ορισμένα θέματα, όπως θα μπορούσε να είναι ένα νέο πιο αριστερό και λαϊκό σύνταγμα, που θα αλλάξει τα κριτήρια της εθνότητας και θα αναγνωρίσει τοπική αυτονομίες για παράδειγμα.

Προς αύξηση τουρκικής επιθετικότητας και αμερικανογερμανικών πιέσεων σε Ελλάδα

Δεν μπορούμε βέβαια να κάνουμε ασφαλείς προβλέψεις για το πού πάει η Τουρκία, το μάλλον βέβαιο πάντως είναι ότι τυχόν μετατόπιση του τουρκικού πολιτικού άξονα προς τους Κεμαλιστές και τη Δύση θα σημάνει πιθανώς αυξημένη επιθετικότητα προς την Ελλάδα, αλλά και ισχυρότερες ατλαντικές πιέσεις προς την Αθήνα να κάνει παραχωρήσεις κυριαρχίας στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο, ώστε να «ενσωματωθεί» καλύτερα η Τουρκία στη συμμαχία.

Η άποψη που διακηρύσσουν οι Έλληνες πολιτικοί, ότι θέλουν η Τουρκία να έρθει πιο κοντά στο ΝΑΤΟ, είναι ανιστόρητη και επικίνδυνη. Τα σοβαρότερα προβλήματα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (εκτόπιση Ελλήνων Τουρκίας, απειλές και εισβολή στην Κύπρο) σημειώθηκαν όταν και οι δύο χώρες ήταν πιστότατα όργανα της Ατλαντικής Συμμαχίας. Η τουρκική επιθετικότητα επί μισό αιώνα κατά της Ελλάδας και της Κύπρου, μετά το 1955 τροφοδοτήθηκε από τη «συλλογική Δύση» (ΗΠΑ, Βρετανία, Ισραήλ) για να ακυρωθεί το δικαίωμα των Κυπρίων στην αυτοδιάθεση και της Ελλάδας στην ανεξαρτησία.

Αντίθετα ο Ερντογάν κράτησε εν υπνώσει τις τουρκικές διεκδικήσεις επί 15 και πλέον χρόνια, ώσπου ήρθαν οι εξυπνακισμοί-προβοκάτσιες, που υπαγόρευσε το γνωστό λόμπι (East-Med, τριγωνικές δήθεν συμμαχίες, ανοητολογίες περί δήθεν προληπτικών πολέμων και άλλα παρόμοια) για να ξυπνήσουν τον τουρκικό εθνικισμό και σωβινισμό και να μας φέρουν στην κατάσταση που είμαστε τώρα.

Μητσοτάκης και εξοπλισμοί

Η έως τώρα πολιτική της Αθήνας έναντι της Τουρκίας είναι εντελώς ασυνάρτητη και υπαγορευμένη. Από τη μια διακινδυνεύουμε πόλεμο με την Τουρκία για την ΑΟΖ της αν. Μεσογείου, από την άλλη και ταυτόχρονα την παραχωρούμε στην Άγκυρα δια της συμφωνίας Δένδια με την Αίγυπτο. Τη μια κάνουμε εκστρατείες για να μην πάρει ο Ερντογάν F16, την άλλη υπογράφουμε συμφωνίες φιλίας για να τα πάρει! Κάνουμε κολοσσιαίες παραγγελίες νέων όπλων, που δεν αντέχουμε, αλλά στέλνουμε τα υπάρχοντα όπλα στην Ουκρανία.

Αυτό που τώρα θα άξιζε πραγματικά να κάνει ο κ. Μητσοτάκης, αλλά μάλλον ούτε μπορεί, ούτε θέλει, ούτε τον αφήνουν, ούτε ξέρει να το κάνει, είναι να διαπραγματευθεί μια συμφωνία ελέγχου των εξοπλισμών με την Τουρκία, ξεκινώντας από τη φιλοσοφία των αμερικανοσοβιετικών συμφωνιών ελέγχου των εξοπλισμών. Το είχε προτείνει ο Ερντογάν το 2010 στον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά ο τότε Πρωθυπουργός, που κάθε τόσο αναφερόταν στην ειρήνη, δεν συζήτησε καν την ιδέα, αφού δεν τολμούσε να κάνει το παραμικρό βήμα εκτός των ασφυκτικών πλαισίων της υπαγορευμένης από τις ΗΠΑ πολιτικής.

Τα φοβερά όπλα που αγοράζουμε τώρα και εμείς και οι Τούρκοι, αν μεν χρησιμοποιηθούν θα μας καταστρέψουν, ενώ μη χρησιμοποιούμενα θα αποτελειώσουν ότι απομένει από την οικονομία μας.

konstantakopoulos.gr

Κ. Λουκόπουλος: μπορεί τελικά η Ουκρανία να αντιστρέψει την ροή του πολέμου υπέρ της με το νέο πακέτο της αμερικανικής βοήθειας;

1

Η είδηση της έγκρισης του νέου πακέτου στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία ύψους 61 δις δολαρίων από το Κογκρέσο παρουσιάστηκε από μεγάλο μέρος των δυτικών ΜΜΕ αλλά και κάποιους πολιτικούς ως ο νέος παράγων που θα βοηθήσει το Κίεβο να νικήσει! Και ουκρανική νίκη όπως πολλές φορές έχουμε πει σημαίνει ανάκτηση των κατεχομένων από τους Ρώσους εδαφών! Παρεμπιπτόντως η τελευταία φορά που το Αμερικανικό Κογκρέσο ενέκρινε στρατιωτική και οικονομική βοήθεια για την Ουκρανία ήταν τον Δεκέμβριο 2022, όταν οι Δημοκρατικοί ήλεγχαν και τα δύο σώματα και πιστευόταν ότι μία Ουκρανική επιθετική επιστροφή θα έδιωχνε τους Ρώσους πέρα από τα σύνορα του 1991.

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου *

Οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι από αυτήν την βοήθεια τα 23-24 δισεκατομμύρια δολάρια θα δαπανηθούν για την αναπλήρωση των αμερικανικών αποθεμάτων σε όπλα, υλικά, εφόδια και πυρομαχικά  των ΗΠΑ τα όποια είχαν διατεθείς την Ουκρανία αλλά  και τη διεύρυνση των μελλοντικών στρατιωτικών μεταφορών. Περί τα 14 δισεκατομμύρια δολάρια θα χρησιμοποιηθούν για την αγορά προηγμένων όπλων απευθείας από την αμυντική βιομηχανία των ΗΠΑ ενώ περί τα 11 δισεκατομμύρια θα χρηματοδοτήσουν τις αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή, θα εκπαιδεύσουν τον ουκρανικό στρατό και θα ενισχύσουν τη συνεργασία των πληροφοριών μεταξύ Κιέβου και Ουάσινγκτον. Τέλος το υπόλοιπο ποσό των 13 δις  είναι  καθαρά οικονομική βοήθεια για να μπορέσει να λειτουργήσει η Ουκρανία ως… κράτος δηλαδή μισθοί, υγειονομικές δαπάνες κλπ.

Το ζήτημα όμως είναι ότι η ζοφερή  κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ουκρανία δεν οφείλεται στο ότι καθυστέρησε να ψηφιστεί το νέο πακέτο στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας αλλά η σημαντική εξάντληση των Ουκρανικών  Ενόπλων Δυνάμεων μετά την αποτυχημένη «αντεπίθεση» του καλοκαιριού του 2023 και η συνεχιζόμενη καταστροφή η οποία επιτελείται από τον πόλεμο φθοράς και κατατριβής που διεξάγεται από την Ρωσία. Λεπτομέρειες είχαν αναφερθεί σε πρόσφατο άρθρο μας στο ThePresident.

Ακόμα και αν παραδοθούν το συντομότερο δυνατό επαρκείς ποσότητες πυρομαχικών 155 χιλ για το Πυροβολικό τους για να μπορούν να ανταποδίδουν τα ρωσικά πυρά. Ακόμα και αν «πατάγαμε ένα κουμπί» και αύριο εγκατασταθούν όλα τα   Αντιαεροπορικά Όπλα που απαιτεί ο Ζελένσκι και αυξανόταν η προστασία από εναέριες απειλές. Ακόμα και αν ολοκληρωθούν οι παραλαβές βλημάτων μακρού βεληνεκούς ATACMS με δυνατότητα προσβολής στόχων σε βάθος, η Ουκρανία δεν μπορεί να νικήσει δηλαδή να ανακαταλάβει τα κατεχόμενα της εδάφη από τους Ρώσους. Αυτό που τους λείπει είναι η δυνατότητα «κινητής επιθετικής μάχης» και πρωτίστως  προσωπικό για να αναπληρώσουν τις εξ ίσου με τους Ρώσους τεράστιες απώλειες, που αποτελεί ένα «ταμπού» θέμα για το Κίεβο.

Αναμφίβολα όμως οι Ουκρανικές δυνάμεις θα ενισχυθούν προκειμένου να είναι σε θέση να αντισταθούν αποτελεσματικά σε μία νέα ενδεχόμενη επιθετική επιχείρηση του Ρωσικού Στρατού που κάποιοι αναλυτές εκτιμούν ως πιθανή στα τέλη Μαΐου μιας και έχουν αναλάβει ξανά την  πρωτοβουλία σε επιχειρησιακό – τακτικό επίπεδο. Η Ουκρανία είναι βέβαια σε δυσχερή θέση αλλά όχι και στα όρια κατάρρευσης όπως διατείνονται κάποιοι αναλυτές στην Δύση. Δεν εγκαταλείπονται αμυντικές περιοχές ούτε σημειώνονται μαζικές παραδόσεις στους Ρώσους. Ανθίστανται αλλά δεν γνωρίζουμε για πόσο ακόμα.

Όμως ό Διευθυντής της Ουκρανικής Υπηρεσίας Στρατιωτικών Πληροφοριών έχει προειδοποιήσει ότι η Ρωσία ενδέχεται να ξεκινήσει επιθετικές επιχειρήσεις σε όλο το μέτωπο τους επόμενους δύο μήνες. Κρίνεται σκόπιμο να τονίσουμε ότι σύμφωνα με το Αμερικανικό Ινστιτούτο Μελετών του Πολέμου (ISW) οι ρωσικές δυνάμεις έχουν ήδη καταλάβει περίπου 360 τετραγωνικά χιλιόμετρα εδάφους το τελευταίο τρίμηνο και υπάρχει μετά τη  κατάληψη της Αβντίβκα σημαντική πίεση στην περιοχή της πόλης Τσασόβ Γιάρ στην περιφέρεια του Ντονιέτσκ. Αν αυτή καταληφθεί, ο δρόμος προς την πόλη Κραματόρσκ αλλά και Σλοβιάνσκ θα είναι ανοικτός για τους Ρώσους αυξάνοντας τις πιθανότητες στρατηγικής ήττας.

Παράλληλα με τις εξελίξεις στο τακτικό πεδίο ο συνεχιζόμενος πόλεμος φθοράς όπως προαναφέρθηκε καταστρέφει όλο και περισσότερο την πολύπαθη αυτή χώρα για την οποία η Δύση έκανε κάκσιτους υπολογισμούς. Η εκτίμηση της Παγκόσμιας Τράπεζας είναι ότι η συνολική ζημιά που έχει υποστεί η Ουκρανία ανέρχεται σε 486 δις δολάρια. Η ζημιά  στον τομέα  της στέγασης ξεπερνάει τα 59 δις δολάρια  με 250.000 κτήρια να έχουν πολύ ως λίγο καταστραφεί και να επηρεάζουν περί το 1,4 εκ νοικοκυριά, ενώ σημαντικές είναι οι ζημιές στον τομέα υγείας, εκπαίδευσης μεταφορών και υποδομών. Η Μόσχα εντοπίζοντας τα σημαντικά κενά στην αεράμυνα της Ουκρανίας έχει  αρχίσει  μια νέα εκστρατεία βομβαρδισμού με στόχο τις πόλεις και τις μη στρατιωτικές ενεργειακές υποδομές της χώρας ως απάντηση σε αντίστοιχες ενέργειες του Κιέβου κάτι για το οποίο η Ουάσιγκτον είχε εκφράσει αντίθεση. Αυτό οδήγησε στην καταστροφή πολλών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής, πυροδοτώντας φόβους για μια επικείμενη ανθρωπιστική καταστροφή.

Δυστυχώς χωρίς εξωραϊσμούς της σκληρής πραγματικότητας εκτιμούμε ότι το νέο πακέτο της αμερικανικής βοήθειας όπως και η σημαντική αντίστοιχη βρετανική  μπορεί να ανέβασε το ηθικό των Ουκρανών αλλά δεν είναι αρκετή  για  το Κίεβο για να αλλάξει  την ροή του πολέμου υπέρ του όταν μάλιστα όπως επισημάνθηκε η καταστροφή της χώρας αυξάνεται και αδυνατεί να αναπληρώσει τις σημαντικές απώλειες της σε προσωπικό. Αυτή η βοήθεια που δίδεται από την Αμερική ίσως να είναι και η τελευταία αν ο Τραμπ εκλεγεί Πρόεδρος των ΗΠΑ αλλά ακόμα και αν ο Μπάιντεν κατορθώσει να επανεκλεγεί θα είναι δύσκολο για αυτόν να συνεχίσει να παρέχει δεκάδες δολάρια σε ετήσια βάση καθόσον δεν θα υπάρχει η ανάλογη πολιτική υποστήριξη.

Ο καταστροφικός και αιματηρός πόλεμος κατατριβής θα συνεχίζεται κάτι που ευνοεί τον Πούτιν και απαιτείται όπως επεσήμανε ο γράφων και στο τελευταίο άρθρο-ανάλυση του στο ιστότοπο αυτό απαιτείται άμεσα αναζήτηση Στρατηγικής Εξόδου με τις ελάχιστα δυνατές ζημιές και τετελεσμένα  για την Ουκρανία! Η Στρατηγική Εξόδου σε πρώτη φάση θα περιλαμβάνει αποκλιμάκωση, με κατάπαυση των εχθροπραξιών και σε δεύτερο χρόνο ανακωχή τύπου Κορέας 1953 χωρίς να αναγνωριστούν τα τετελεσμένα που έχουν πετύχει οι Ρώσοι. Από εκεί και πέρα είναι θα είναι μπροστά μας μία  μακρά διπλωματική διαδικασία που οι πιθανότητες επιτυχίας δεν είναι περισσότερες από αυτές της αποτυχίας και την παγίωση μίας επικίνδυνης «παγωμένης σύγκρουσης» με ότι αυτό σημαίνει. Και ως ακροτελεύτια επισήμανση τονίζεται ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται η αιματοχυσία και η καταστροφή της Ουκρανίας από την στιγμή που δεν μπορεί να ανακτήσει τα χαμένα της εδάφη μιας και ο Πούτιν αποδείχθηκε ότι «έκανε το κουμάντο» του και μπορεί να τραβήξει τον πόλεμο ακόμα μακρύτερα!

* Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι  Αντιστράτηγος ε.α.  και Γεωστρατηγικός Αναλυτής

The President