The Atlantic

Ένας νευροεπιστήμονας τολμά να υποστηρίξει ότι η παλιομοδίτικη ψυχανάλυση κρατά το κλειδί για τη θεραπεία των ψυχικών ασθενειών.

Του Scott Stossel
Εικονογράφηση: Eleni Kalorkoti
4 Αυγούστου 2026, 7 π.μ. ώρα Ανατολικής Ακτής ΗΠΑ

Το άρθρο αυτό παρουσιάστηκε στο ενημερωτικό δελτίο «One Story to Read Today».  Εγγραφείτε ΕΔΩ

Το να ανακοινώσει κανείς σήμερα ότι ξεκινά ψυχαναλυτική εκπαίδευση ισοδυναμεί, σε πολλούς κύκλους, με την παραδοχή ότι σκοπεύει να θεραπεύει τους ασθενείς του χρησιμοποιώντας την αστρολογία ή εξετάζοντας τα σπλάχνα μιας κατσίκας. Το να πεις ότι υποβάλλεσαι ο ίδιος σε ψυχανάλυση σημαίνει ότι αποκαλύπτεις πως εμπιστεύεσαι την ψυχική σου υγεία σε έναν κομπογιαννίτη. Επομένως, αν σας έλεγα ότι ένας καταξιωμένος νευροεπιστήμονας ανέλαβε να ξεθάψει τον Σίγκμουντ Φρόιντ και να επιχειρηματολογήσει υπέρ τόσο της θεωρίας του για τον νου όσο και της ψυχαναλυτικής του μεθόδου ως της καλύτερης —και, μάλιστα, της μοναδικής— προσέγγισης που μπορεί να θεραπεύσει τις συναισθηματικές διαταραχές, πιθανότατα θα θεωρούσατε το εγχείρημα δονκιχωτικό και τον συγγραφέα του ίσως υποψήφιο για σοβαρή θεραπεία ο ίδιος.

Η πολιτισμική και επιστημονική επιρροή του Φρόιντ έφτασε στο αποκορύφωμά της πριν από περίπου 70 χρόνια. Έκτοτε, μεγάλο μέρος της ιστορίας της ψυχιατρικής συνίσταται σε μια τόσο ολοκληρωτική αποκήρυξη του ίδιου, των ιδεών του και των θεραπευτικών τεχνικών του, ώστε να αγγίζει τα όρια της αγριότητας — ακόμη και της εκδίκησης. Έχει χαρακτηριστεί σεξιστής, μισογύνης, τραμπούκος, νάρκισσος, ομοφοβικός, διεστραμμένος, εξαρτημένος, καιροσκόπος, λογοκλόπος, μυθομανής και επιστημονικός απατεώνας, καθώς και άπιστος φίλος και προστατευόμενος που οικειοποιούνταν τα εύσημα άλλων. Για να μη μιλήσουμε για την εικόνα του ως αδέξιου και ανίκανου θεραπευτή — «ενός δογματικού ανθρώπου που εκφόβιζε τους ασθενείς του και αποτύγχανε συστηματικά να διακρίνει την κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στις δικές τους φαντασιώσεις και στις δικές του». (Έτσι συνοψίζεται στο οπισθόφυλλο μια συλλογή δοκιμίων που κατακρεουργούν τον Φρόιντ, γραμμένων από 18 ψυχιάτρους, φιλοσόφους, ιστορικούς και άλλους, την οποία επιμελήθηκε το 1998 ο Frederick Crews — κριτικός λογοτεχνίας και άλλοτε αφοσιωμένος φροϊδικός που μετατράπηκε σε φλογερό αποστάτη.)

Αν οι ιατροδικαστές έπρεπε να ορίσουν μια συγκεκριμένη ώρα θανάτου για τον φροϊδισμό, ίσως επέλεγαν το 1963. Εκείνη τη χρονιά, ο φιλόσοφος της επιστήμης Karl Popper παρουσίασε την ψυχαναλυτική θεωρία ως το κατεξοχήν παράδειγμα αυτού που αποκαλούσε «ψευδοεπιστήμη». Κατά την άποψή του, η ψυχανάλυση ήταν κάτι χειρότερο από απλώς κακή επιστήμη: επειδή δεν μπορούσε να ελεγχθεί πειραματικά, δεν ήταν καν επιστήμη. Βασισμένη σε μεγάλο βαθμό στην άκρως υποθετική ερμηνεία —απ’ όλα τα πράγματα— ατελώς ανακαλούμενων ονείρων, η ψυχαναλυτική θεωρία ήταν απρόσβλητη από την πραγματική επιστημονική διερεύνηση. Επειδή αξίωνε ότι εξηγεί τα πάντα, αποφάνθηκε ο Popper, η ψυχανάλυση δεν εξηγούσε απολύτως τίποτε.

Ποιος, λοιπόν, θα τολμούσε σήμερα να επιχειρήσει την αποκατάσταση του Φρόιντ; Και γιατί; Ας απαντήσουμε πρώτα στη δεύτερη ερώτηση. Ένας λόγος είναι ο εξής: Σύμφωνα με πολλές εκτιμήσεις, ό,τι διαδέχθηκε τον φροϊδισμό δεν αποδείχθηκε καλύτερο. Τη δεκαετία του 1970, οι επαγγελματίες της ψυχικής υγείας εγκατέλειψαν ασαφείς ψυχολογικές έννοιες όπως η μεταβίβαση και η αντιμεταβίβαση, η ενόρμηση του θανάτου και η θεωρία της αποπλάνησης —καθώς και πιο εξωφρενικές έννοιες, όπως ο φθόνος του πέους, το άγχος ευνουχισμού και το οιδιπόδειο σύμπλεγμα— και στράφηκαν στη «βιολογική ψυχιατρική», η οποία είχε αναδυθεί μέσα από τις φαρμακευτικές ανακαλύψεις των δεκαετιών του 1950 και του 1960.

Επικράτησαν θεωρίες με φυσιολογική βάση, όπως η «υπόθεση των κατεχολαμινών για τις συναισθηματικές διαταραχές», η οποία απέδιδε το άγχος και την κατάθλιψη σε ελλείψεις των νευροδιαβιβαστών νοραδρεναλίνης και ντοπαμίνης. Τρεις δεκαετίες αργότερα, τη δεκαετία του 1990, εμφανίστηκε η «θεωρία της χημικής ανισορροπίας της κατάθλιψης», η οποία συνέδεε την κατάθλιψη και άλλες διαταραχές της διάθεσης με τη δυσρύθμιση ενός ακόμη νευροδιαβιβαστή, της σεροτονίνης. Οι άκρως υποκειμενικές εκτιμήσεις των ψυχαναλυτών παραχώρησαν τη θέση τους στις φαινομενικά αντικειμενικότερες μετρήσεις που προσέφεραν νευροεπιστημονικά εργαλεία ικανά να καταγράφουν την εγκεφαλική δραστηριότητα, όπως τα ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα, οι τομογραφίες εκπομπής ποζιτρονίων και οι λειτουργικές μαγνητικές τομογραφίες. Οι γιατροί στράφηκαν στις γενετικές εξετάσεις για να βοηθηθούν στον εντοπισμό διαφόρων τύπων ιδιοσυγκρασίας και συναισθηματικών προδιαθέσεων, ενώ βασίστηκαν σε τυποποιημένα ερωτηματολόγια των οποίων είχε αξιολογηθεί η εγκυρότητα στη διάγνωση των ψυχικών ασθενειών.

Αποκηρύσσοντας τον φροϊδισμό και προβάλλοντας τη στέρεη ιατρική θεμελίωση του κλάδου, η επιστημονικά προσανατολισμένη ψυχιατρική προέβλεψε με βεβαιότητα ότι σύντομα θα σημειωνόταν μετρήσιμη πρόοδος. Αυτό δεν συνέβη. Η βιολογική ψυχιατρική «ξεπέρασε τα όρια, υποσχέθηκε υπερβολικά πολλά, έκανε υπερδιαγνώσεις και υπερβολική χρήση φαρμάκων», όπως το έθεσε το 2019 η ιστορικός της ιατρικής στο Χάρβαρντ Anne Harrington. Γεγονός που εγείρει το ερώτημα αν η ψυχιατρική απλώς αντάλλαξε μια μορφή μαγείας με μια άλλη.

Οι υποστηρικτές της λεγόμενης αντιψυχιατρικής και της κριτικής ψυχιατρικής —που έχουν πλέον ενθαρρυνθεί από τον υπουργό Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών Robert F. Kennedy Jr. και το κίνημα MAHA— ασφαλώς πιστεύουν πως αυτό ακριβώς συνέβη. Το ίδιο θεωρούν και ορισμένες κορυφαίες προσωπικότητες της βιολογικής ψυχιατρικής. Ως επικεφαλής του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ από το 2002 έως το 2015, ο Thomas Insel προσπάθησε να θεμελιώσει την αμερικανική προσέγγιση στην ψυχική υγεία περισσότερο στη φυσιολογία του εγκεφάλου και στη διαρκώς εξελισσόμενη κατανόηση της γενετικής, παρά στις νεφελώδεις έννοιες του φροϊδισμού. Το 2017, όμως, όταν αναλογίστηκε τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια που είχε δαπανήσει για αυτή την προσπάθεια, η ετυμηγορία του ήταν ζοφερή: «Δεν νομίζω ότι καταφέραμε να αλλάξουμε ουσιαστικά τα πράγματα ως προς τη μείωση των αυτοκτονιών, τη μείωση των νοσηλειών και τη βελτίωση της ανάρρωσης για τα δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες».

Όσα υποσχόταν κάποτε η βιολογική ψυχιατρική έμοιαζαν επαναστατικά· από τη σκοπιά, όμως, του ασθενούς που υποφέρει, όσα τελικά προσέφερε ήταν οριακά. Παρ’ όλα αυτά, η επιστροφή στις συνταγές ενός ανυπόληπτου βικτωριανού κομπογιαννίτη μοιάζει κάπως σαν να λέμε: «Αυτή η σύγχρονη ιατρική τεχνική δεν λειτουργεί και τόσο καλά — ας επιστρέψουμε στις βδέλλες». Συμβαίνει, ωστόσο, οι βδέλλες να έχουν καταστεί σημαντικό μέρος της εργαλειοθήκης του σύγχρονου επανορθωτικού χειρουργού και να χρησιμοποιούνται, μεταξύ άλλων, σε δερματικά μοσχεύματα έπειτα από χειρουργικές επεμβάσεις. Μήπως ο φροϊδισμός θα μπορούσε να είναι η βδέλλα της ψυχιατρικής, αναστημένη χάρη στα εκπληκτικά θεραπευτικά οφέλη που έκρυβε εξαρχής μέσα της;

Το πλατωνικό ιδεώδες του ανθρώπου που θα τολμούσε να υποστηρίξει αυτή την άποψη θα έμοιαζε πολύ με τον Mark Solms, συγγραφέα του νέου βιβλίου The Only Cure: Freud and the Neuroscience of Mental Healing («Η μοναδική θεραπεία: Ο Φρόιντ και η νευροεπιστήμη της ψυχικής ίασης»). Είναι ένας Νοτιοαφρικανός νευροεπιστήμονας, θωρακισμένος με ένα ισχυρό βιογραφικό, εκατοντάδες άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και ήδη έξι βιβλία — με περισσότερα να ακολουθούν. Το εργαστήριό του ανακάλυψε τη συγκεκριμένη νευρική οδό στον πρόσθιο εγκέφαλο που είναι υπεύθυνη για την πρόκληση των ονείρων, ενώ ο ίδιος κατέρριψε την αντίληψη ότι τα όνειρα εξαρτώνται από τον ύπνο REM. Έχει επίσης πραγματοποιήσει εκτεταμένη έρευνα πάνω στην επιστήμη της συνείδησης.

Ο Solms ασκεί επίσης το επάγγελμα του ψυχαναλυτή. Αντιμετωπίζει νευρολογικές διαταραχές —εγκεφαλικά επεισόδια, νόσο του Πάρκινσον και άνοια— παράλληλα με ψυχιατρικές διαταραχές, όπως το άγχος, η κατάθλιψη και η ψύχωση. Έχει επινοήσει τον όρο «νευροψυχανάλυση» για να περιγράψει το κλινικό του έργο, επειδή ενισχύει τις παραδοσιακές ψυχαναλυτικές τεχνικές —τον ελεύθερο συνειρμό και την ερμηνεία των ονείρων, μεταξύ άλλων μεθόδων διερεύνησης του ασυνείδητου— με τα πιο πρόσφατα πορίσματα της νευροεπιστήμης. Μεγάλο μέρος της έρευνάς του αφορά την προσπάθεια αξιοποίησης της σύγχρονης τεχνολογίας για την απόδειξη της επιστημονικής βάσης ορισμένων φροϊδικών εννοιών και θεωριών. Για παράδειγμα, ο Solms υποστηρίζει ότι η ενόρμηση αναζήτησης της ηδονής —η πηγή της «αρχής της ηδονής» του Φρόιντ— εντοπίζεται στα εγκεφαλικά δίκτυα που επικοινωνούν μέσω της ντοπαμίνης, ενώ έχει αντιστοιχίσει το υπερεγώ με μια περιοχή του προμετωπιαίου φλοιού που συμμετέχει στη ρύθμιση των συναισθημάτων.

Ένας νευροεπιστήμονας που ασκεί παράλληλα την ψυχανάλυση είναι σπάνια περίπτωση. Ο Solms, όμως, είναι ακόμη πιο ασυνήθιστος, καθώς πέρασε τα τελευταία 29 χρόνια ολοκληρώνοντας μια αναθεωρημένη μετάφραση του συνόλου των έργων του Φρόιντ. Είκοσι τέσσερις τόμοι κυκλοφόρησαν το 2024, ενώ τέσσερις επιπλέον, οι οποίοι περιλαμβάνουν τα γραπτά του Φρόιντ για τη νευροεπιστήμη —ανάμεσά τους και ορισμένα που δεν έχουν δημοσιευτεί ποτέ έως τώρα στα αγγλικά— αναμένεται να κυκλοφορήσουν το 2028. Η διάθεση έως τότε παραμελημένων κειμένων έδωσε στον Solms την ευκαιρία να διορθώσει την εσφαλμένη εντύπωση ότι ο Φρόιντ ήταν ομοφοβικός. Σε μια επιστολή προς μια γυναίκα που του είχε ζητήσει να «θεραπεύσει» την ομοφυλοφιλία του γιου της, ο Φρόιντ γράφει ότι το να είναι κανείς ομοφυλόφιλος «δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπεται, ούτε ελάττωμα ούτε υποβάθμιση· δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ασθένεια». (Αυτό το τελευταίο είναι ειρωνικό, αν αναλογιστούμε ότι η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία ταξινομούσε επισήμως την ομοφυλοφιλία ως «κοινωνιοπαθητική διαταραχή της προσωπικότητας» ή «σεξουαλική παρέκκλιση» μέχρι το 1973.) Ο Φρόιντ συνεχίζει επισημαίνοντας ότι ορισμένες από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της ιστορίας —ο Πλάτων, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Λεονάρντο ντα Βίντσι— ήταν ομοφυλόφιλοι. Καταλήγει λέγοντας ότι, παρόλο που η ψυχανάλυση μπορεί να βοηθήσει τον γιο της να γίνει πιο ευτυχισμένος, λιγότερο νευρωτικός και πιο παραγωγικός, τίποτε από αυτά δεν θα έχει σχέση με τον σεξουαλικό του προσανατολισμό. Υποψιάζομαι ότι αρκετοί επικριτές του Φρόιντ θα εκπλαγούν όταν το διαβάσουν.

Κατά την εκτίμηση του ίδιου του Solms, ίσως «να μην υπάρχει κανένας εν ζωή που να έχει περάσει περισσότερο χρόνο με τον Φρόιντ απ’ ό,τι εγώ». Ωστόσο, ο Solms δεν είναι δογματικός ακόλουθος, όπως έτειναν να είναι οι θεματοφύλακες της φροϊδικής παράδοσης. Ο Ernest Jones, ένας από τους πρώτους διευθυντές με μεγάλη επιρροή στη Διεθνή Ψυχαναλυτική Ένωση, πίστευε ότι αποστολή του ήταν να δημιουργήσει μια μυστική επιτροπή «σαν τους Παλαδίνους του Καρλομάγνου», για να προστατεύσει τη φροϊδική θεωρία από τις αιρέσεις. Αντίθετα, ο Solms αποδέχεται ορισμένες από τις σημαντικότερες επικρίσεις κατά του Φρόιντ, χαρακτηρίζοντας, για παράδειγμα, την ενόρμηση του θανάτου «κραυγαλέο σφάλμα». Όσο για τις μάλλον «ιδιόρρυθμες» θεωρίες του Φρόιντ περί σεξ, ο Solms γράφει: «Δεν νομίζω ότι υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε το συμπέρασμα πως ο Φρόιντ τα είχε μπερδέψει σοβαρά σε αυτό το ζήτημα».

Ένα μέρος της βασικής θέσης του Solms σε αυτό το βιβλίο είναι έμμεσο και αδιαμφισβήτητο: Παρά τις απόπειρες εκκαθάρισης της ψυχιατρικής από τον φροϊδισμό, τα μοτίβα, οι όροι και οι έννοιές του —το ασυνείδητο, το εκείνο, το εγώ και το υπερεγώ, η μετουσίωση, οι μηχανισμοί άμυνας, η εμμονή με το σεξ και η σημασία των εμπειριών της πρώιμης παιδικής ηλικίας— έχουν εισχωρήσει τόσο βαθιά στο πολιτισμικό μας μεταιχμιακό σύστημα, ώστε εξακολουθούν να ζουν μέσα στις κοινές μεταφορές και στην ορολογία που χρησιμοποιούμε για να συζητούμε την προσωπικότητα και την ψυχική υγεία: Ο Frank είναι «πρωκτικός τύπος»· η Mary είναι «απωθημένη»· ο Donald Trump είναι «νάρκισσος» και «εγωμανής»· η Jill Biden βρισκόταν «σε άρνηση». Όταν πέθανε ο Φρόιντ, το 1939, ο W. H. Auden έγραψε ότι είχε γίνει «ένα ολόκληρο κλίμα απόψεων / υπό το οποίο διάγουμε τις διαφορετικές ζωές μας».

Τα δύο ρητά επιχειρήματα, όμως, που διατυπώνει ο Solms υπέρ του Φρόιντ στο The Only Cure είναι εντυπωσιακά φιλόδοξα — και αμφιλεγόμενα. Το πρώτο είναι ότι πρέπει να αναγνωριστεί στον Φρόιντ νευροεπιστημονική διορατικότητα. Μια πρόσφατη ιστορία της νευροεπιστήμης δηλώνει απερίφραστα ότι «ο Φρόιντ δεν είχε να πει τίποτε πρωτότυπο ή διορατικό για τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου». Σύμφωνα με τον Solms, ισχύει ακριβώς το αντίθετο: πολλές από τις επικρατούσες θεωρίες για τη λειτουργία του εγκεφάλου διατυπώθηκαν για πρώτη φορά από τον Φρόιντ. Για παράδειγμα, γράφει ο Solms, ο Φρόιντ ουσιαστικά προσδιόρισε τον τρόπο με τον οποίο οι βραχυπρόθεσμες μνήμες παγιώνονται και μετατρέπονται σε μακροπρόθεσμες — και το έκανε περισσότερο από μισό αιώνα προτού ανακαλυφθεί ο νευροχημικός μηχανισμός αυτής της διαδικασίας. (Για να ενισχύσει εδώ την επιχειρηματολογία του, ο Solms επικαλείται τον ίδιο τον επιστήμονα που εντόπισε τον συγκεκριμένο μηχανισμό, τον Eric Kandel, ο οποίος τιμήθηκε γι’ αυτό με το Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής και συμφωνεί μαζί του ότι η ψυχανάλυση είναι «η πιο συνεκτική και διανοητικά ικανοποιητική θεώρηση του νου» που διαθέτουμε και ότι η νευροεπιστήμη αποτελεί το «νέο διανοητικό πλαίσιο» που μπορεί να αναζωογονήσει την ψυχιατρική.)

Ή ας εξετάσουμε τη βασική έννοια του φροϊδισμού: το ασυνείδητο. Ο Φρόιντ υποστήριζε ότι οι προσωπικότητες και οι συμπεριφορές μας κυβερνώνται από μια δίνη κρυφών ενορμήσεων και κινήτρων, τα οποία παραμένουν ως επί το πλείστον άγνωστα στον συνειδητό εαυτό μας. Αυτό που βιώνουμε ως «συνειδητή ζωή» είναι στην πραγματικότητα απλώς μια εκ των υστέρων εκλογίκευση πραγμάτων που κάνουμε για άλλους λόγους — ένα συντριπτικό πλήγμα όχι μόνο κατά της ανθρώπινης ορθολογικότητας, αλλά ακόμη και κατά της ελεύθερης βούλησης.

Για χρόνια, τα αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη του ασυνείδητου έμοιαζαν απρόσιτα στην αντικειμενική επιστήμη. Πώς μπορείς να αποδείξεις την ύπαρξη κάποιου πράγματος το οποίο, εξ ορισμού, κανείς μας δεν μπορεί να αντιληφθεί υποκειμενικά; Τεχνολογίες που δεν ήταν διαθέσιμες στον Φρόιντ απέδειξαν, όμως, ότι μεγάλο μέρος όσων συμβαίνουν στον εγκέφαλο είναι πράγματι ασυνείδητο. Μελέτες που χρησιμοποίησαν λειτουργική μαγνητική τομογραφία έδειξαν ότι, όταν τρομακτικές εικόνες ή θυμωμένα πρόσωπα προβάλλονται σε ανθρώπους τόσο γρήγορα ώστε να μην μπορούν να τα αντιληφθούν συνειδητά, ο εγκέφαλός τους καταγράφει παρ’ όλα αυτά τα ερεθίσματα φόβου: Τα μηχανήματα ανιχνεύουν μια έκρηξη δραστηριότητας στην αμυγδαλή, την οποία ακολουθεί αύξηση των καρδιακών παλμών, της αρτηριακής πίεσης και των ορμονών του στρες, μεταξύ άλλων αντιδράσεων. Στη συνέχεια, το σωματικό αίσθημα του φόβου εισέρχεται στη συνείδηση και ο εγκέφαλος λαμβάνει αποφάσεις ως αντίδραση σε αυτό. Έχει καταστεί δύσκολο να αρνηθεί κανείς ότι, τουλάχιστον ως προς το βασικό περίγραμμα της θεωρίας του, ο Φρόιντ είχε δίκιο για το ασυνείδητο.

Ο δεύτερος ρητός ισχυρισμός του Solms είναι, αν μη τι άλλο, ακόμη πιο προκλητικός. Υπάρχουν άφθονα στοιχεία, γράφει, ότι η ψυχανάλυση και οι παραφυάδες της «είναι εκπληκτικά αποτελεσματικές» — σε ορισμένες περιπτώσεις, υποστηρίζει, «τόσο αξιόπιστες όσο, λόγου χάρη, η ινσουλίνη στη ρύθμιση του διαβήτη τύπου 1 ή το εμβόλιο κατά του HPV στην πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Αυτές οι θεραπείες είναι τόσο καλά τεκμηριωμένες, ώστε οι περισσότεροι γιατροί θα θεωρούσαν —για να χρησιμοποιήσουμε έναν τεχνικό όρο— τρέλα να μην εφαρμόζονται ως προεπιλεγμένη επιλογή».

Η ανεπιφύλακτη υποστήριξη της ψυχανάλυσης από τον Solms προκαλεί έκπληξη έπειτα από δεκαετίες επικρίσεων. Προς επίρρωση της θέσης του, επικαλείται αρκετές μελέτες και επιστημονικές εργασίες των τελευταίων 40 ετών, προκειμένου να δείξει ότι η ομιλητική θεραπεία ψυχαναλυτικού τύπου είναι αποτελεσματικότερη για την κατάθλιψη από τα αντικαταθλιπτικά ή την ηλεκτροσπασμοθεραπεία και, για τη σχιζοφρένεια, από τα αντιψυχωσικά φάρμακα. Παραθέτει επίσης έρευνες που καταδεικνύουν ότι η ψυχανάλυση διαθέτει ένα ισχυρό «φαινόμενο καθυστερημένης δράσης» — δηλαδή ότι τα συμπτώματα εξακολουθούν να βελτιώνονται για μεγάλο διάστημα μετά το τέλος της θεραπείας.

Τα αποτελέσματα αυτά είναι τόσο εντυπωσιακά, ώστε αποφάσισα να εξετάσω τις μελέτες στις οποίες βασίζονται, καθώς και ορισμένες άλλες σχετικές έρευνες. Διαπίστωσα ότι ο Solms είναι εξαιρετικά επιλεκτικός στις παραπομπές του και παραλείπει πολλές αποχρώσεις —και, ορισμένες φορές, ευθέως αντικρουόμενα στοιχεία— για να ενισχύσει την επιχειρηματολογία του υπέρ της ψυχαναλυτικού τύπου θεραπείας και κατά άλλων μορφών θεραπείας, ιδίως της φαρμακοθεραπείας. Η επιλεκτική χρήση στοιχείων δεν είναι ασυνήθιστη —ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μελέτες που συγκρίνονται δύσκολα—, αλλά τα συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτή συνήθως συνοδεύονται από κάποιον βαθμό επιφύλαξης.

Οι ετυμηγορίες του Solms είναι απόλυτες και απερίφραστες: «Σχεδόν κάθε ψυχιατρική διαταραχή που περιλαμβάνεται και ορίζεται στα καθιερωμένα διαγνωστικά εγχειρίδια κατανοείται και αντιμετωπίζεται καλύτερα όχι φαρμακολογικά, αλλά ψυχολογικά». Και ακόμη: «Με τα σημερινά δεδομένα, δεν υπάρχουν φυσιολογικές θεραπείες ίασης στην ψυχιατρική». Και, ίσως το πιο αποστομωτικό: «Ο βασικός πυλώνας της σύγχρονης ψυχιατρικής —η ψυχοφαρμακολογία— αποτελεί ως επί το πλείστον μια άμυνα απέναντι στην ανάγκη να αντικρίσουμε κατάματα την αλήθεια για όσα πραγματικά χρειάζονται οι ασθενείς μας. Είναι ένας τρόπος να καταστέλλουμε τα συμπτώματα, αντί να αναρωτιόμαστε τι σημαίνουν και να διορθώνουμε αυτό που τα προκαλεί».

Η θέση του Solms τον ευθυγραμμίζει, πιθανότατα χωρίς να το επιδιώκει, με τις δημόσιες δηλώσεις που έχει κάνει ο RFK Jr. σχετικά με τα αντικαταθλιπτικά SSRI υπό την ιδιότητά του ως υπουργού Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών — δηλώσεις που φόρτισαν με νευρικότητα και ένταση το συνέδριο της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας τον Μάιο. Τα αντικαταθλιπτικά είναι άχρηστα, έχει δηλώσει κατά καιρούς ο Kennedy· προκαλούν μεγαλύτερο εθισμό από την ηρωίνη, επιφέρουν «εγκεφαλική βλάβη» και ενδέχεται να ευθύνονται εν μέρει για τις ένοπλες επιθέσεις σε σχολεία. Τίποτε από αυτά δεν είναι αληθινό. Ένας λόγος, όμως, για τον οποίο ήταν εύκολη η δημαγωγία κατά των φαρμάκων είναι ότι το βιολογικό μοντέλο της ψυχιατρικής —παρότι γέμισε τα ταμεία των φαρμακευτικών εταιρειών— δεν προσέφερε καμία πανάκεια και, αντίθετα, τροφοδότησε επαναλαμβανόμενους κύκλους απογοητευμένης υπεραντίδρασης. (Σήμερα, ένας στους έξι Αμερικανούς λαμβάνει κάποιο αντικαταθλιπτικό· δεν είναι περίεργο που οι συμμετέχοντες στο συνέδριο της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας βρίσκονταν σε αναβρασμό.)

Ο Solms παραδέχεται πράγματι ότι, μολονότι δεν υπάρχουν στην ψυχιατρική θεραπείες ίασης που να δρουν σε φυσιολογικό επίπεδο, οι φυσιολογικές παρεμβάσεις μπορούν να ανακουφίσουν τα συμπτώματα. Το γεγονός ότι το Advil δεν «θεραπεύει» τον πόνο δεν εμποδίζει τους ανθρώπους να το παίρνουν για να τον μειώσουν. Παρ’ όλα αυτά, η σφοδρή επίθεσή του κατά της φαρμακολογίας μοιάζει υπερβολικά γενικευμένη: Αν και είναι ασφαλώς αλήθεια ότι πολλοί από όσους λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά SSRI δεν τα χρειάζονται και δεν θα έπρεπε να τα χρησιμοποιούν, είναι επίσης αλήθεια ότι πολλοί άλλοι θα ήταν ανήμποροι —αν όχι νεκροί— χωρίς αυτά.

Προτού γίνει ψυχίατρος, ο ίδιος ο Φρόιντ ήταν νευροανατόμος. Ορισμένες από τις πρώτες έρευνές του αφορούσαν τις γονάδες των χελιών και το νευρικό σύστημα των καραβίδων. Με τα εργαλεία, όμως, που είχε στη διάθεσή του τη δεκαετία του 1890, προσέκρουε διαρκώς στα όρια όσων μπορούσε να αποκαλύψει ο υλικός εγκέφαλος για τη λειτουργία του νου. Απογοητευμένος και έχοντας ανάγκη από χρήματα, άφησε στην άκρη το μικροσκόπιο, άνοιξε ιδιωτικό ιατρείο και άρχισε να επικεντρώνεται στην κλινική παρατήρηση των ασθενών του — καθώς και του ίδιου του του νου. Μελετώντας τη συνείδηση, αλλά και τον ασυνείδητο εγκέφαλο που βρισκόταν κάτω από αυτή, εκ των έσω, ο Φρόιντ οικοδόμησε την ψυχαναλυτική θεωρία. Ορισμένες φορές εξέφραζε αμηχανία για αυτή την προσέγγιση. «Ακόμη και σε εμένα τον ίδιο εξακολουθεί να φαίνεται παράξενο το γεγονός ότι τα ιστορικά περιστατικών που γράφω διαβάζονται σαν διηγήματα και ότι, θα μπορούσε να πει κανείς, στερούνται της σοβαρής σφραγίδας της επιστήμης», συλλογιζόταν στο θεμελιώδες έργο του Μελέτες για την υστερία το 1895.

Ο Φρόιντ δεν εγκατέλειψε ποτέ την προσπάθειά του να συνδέσει τη φυσιολογία με την ψυχολογία. «Πρέπει να θυμόμαστε ότι όλες οι προσωρινές ιδέες μας στην ψυχολογία θα βασίζονται κατά πάσα πιθανότητα, κάποια μέρα, σε ένα οργανικό υπόστρωμα», έγραψε το 1914. Το 1938, λίγο πριν από τον θάνατό του, εξακολουθούσε να επιδιώκει τον ίδιο στόχο: «Το μέλλον ίσως μας διδάξει να ασκούμε άμεση επίδραση, μέσω συγκεκριμένων χημικών ουσιών, στις ποσότητες της ενέργειας και στην κατανομή τους μέσα στον ψυχικό μηχανισμό».

Ο Solms έχει πάρει τη σκυτάλη, αλλά επιμένει ότι δεν έχουμε ακόμη φτάσει στο μέλλον που προέβλεπε ο Φρόιντ. Αντιθέτως, θεωρεί ότι πρέπει να επιστρέψουμε στον πραγματικό στόχο του Φρόιντ: να θεραπεύσουμε την ψυχή, όχι επεμβαίνοντας στον εγκέφαλο, όπως κάνει η σύγχρονη βιολογική ψυχιατρική, αλλά «αποδεχόμενοι ότι η “ψυχή” —νοούμενη ως το “εγώ” που βιώνει, ενεργεί και ζει— αποτελεί μέρος της φύσης». Και δεν είναι μόνος του σε αυτή την άποψη, ακόμη και μεταξύ των κλινικών γιατρών που διαμορφώθηκαν επαγγελματικά κατά την άνοδο της βιολογικής ψυχιατρικής: Οι ασθενείς με ψύχωση είναι «υπερβολικά συναρπαστικοί και σύνθετοι για να αναχθούν στον αποκλεισμό των υποδοχέων ντοπαμίνης», έγραψε ο ψυχίατρος Pesach Lichtenberg στο βιβλίο Psychopharmacology Reconsidered («Επανεξετάζοντας την ψυχοφαρμακολογία») του 2023.

Τι είδους χάρτη μάς προσφέρει, λοιπόν, ο Solms;

Γνωρίζετε τη διάσημη αρχή του Τσέχοφ, σύμφωνα με την οποία, αν παρουσιάσεις ένα όπλο στην πρώτη πράξη, αυτό πρέπει να εκπυρσοκροτήσει στην τρίτη; Ιδού λοιπόν μια συναφής αρχή: Αν παρουσιάσεις ένα πέος στην πρώτη σελίδα ενός βιβλίου για την ψυχανάλυση, τότε πολύ σύντομα είτε θα «εκπυρσοκροτήσει», είτε θα αποτύχει να το κάνει — είτε θα συμβούν και τα δύο. Στη δεύτερη παράγραφο του βιβλίου του, ο Solms μάς συστήνει έναν καταθλιπτικό γιατρό ονόματι Teddy P, τον οποίο εγκαταλείπει η σύντροφός του, αφού εκείνος αντιμετωπίζει τόσο πρόωρη εκσπερμάτιση όσο και στυτική δυσλειτουργία — ίσως κάπως υπερβολικά προφανής επιλογή για ένα βιβλίο περί Σίγκμουντ Φρόιντ.

Όταν η κατάσταση του Teddy γίνεται οξεία —πέρα από την κατάθλιψη και τη σεξουαλική δυσλειτουργία, εμφανίζει αϋπνία, πονοκεφάλους, νοητική θόλωση, επιληπτικές κρίσεις και ενδείξεις πιθανής άνοιας— ο Solms τον αναλαμβάνει ως ασθενή. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η υποκείμενη πάθηση του Teddy είναι ψυχολογική και όχι νευρολογική —οι επιληπτικές κρίσεις άφηναν ανοιχτό αυτό το ενδεχόμενο— και αποδίδει μεγάλο μέρος όσων τον ταλαιπωρούν στις αλυσιδωτές επιπτώσεις των φαρμάκων και των θεραπειών που λαμβάνει για την κατάθλιψη, το άγχος, την αϋπνία και τον πόνο. Ο Solms τον βοηθά να διακόψει σταδιακά τα φάρμακά του και ξεκινά μαζί του έναν κύκλο ψυχανάλυσης. Έπειτα αφήνει κατά μέρος την ιστορία του Teddy, κρατώντας τον αναγνώστη σε αγωνία επί 258 σελίδες, προτού επιστρέψει για να αφηγηθεί την κατάληξή του.

Παρά την εκτεταμένη νευροϊατρική του εκπαίδευση, ο Solms φροντίζει να περιγράψει το έργο της ψυχανάλυσης ως κάτι που «μοιάζει λιγότερο με επιστήμη και περισσότερο με πρακτική τέχνη. Η μακρόχρονη εμπειρία οδηγεί στην εξοικείωση με πολλά διαφορετικά είδη δυσλειτουργιών και υποδεικνύει πολλούς διαφορετικούς τρόπους αποκατάστασής τους». Ορισμένοι άνθρωποι —και με τον όρο “ορισμένοι” ίσως εννοώ εμένα— αντλούν κάποια παρηγοριά όταν κατανοούν το άγχος και την κατάθλιψή τους ως, στην ουσία, μηχανικές και όχι ηθικές αστοχίες: εδώ ένα μπέρδεμα στην καλωδίωση της ιδιοσυγκρασίας, εκεί μια ατυχής γενετική παραλλαγή, παραπέρα μια δυσρύθμιση των νευροδιαβιβαστών, όχι πολύ διαφορετική από τα προβλήματα ρύθμισης της ινσουλίνης στο πάγκρεας ενός διαβητικού.

Ο ισχυρισμός, όμως, του Solms, ο οποίος αντλεί από τον Φρόιντ, είναι ότι αυτά τα μηχανικά προβλήματα μπορούν να διορθωθούν μόνο στο πλαίσιο μιας συνολικής αναδιάταξης των ασυνείδητων ενορμήσεων και των συναισθηματικών αναγκών. Στην περίπτωση του Solms, αυτό λειτούργησε: Από μικρό παιδί βασανιζόταν από έντονο φόβο του θανάτου, από τότε που ο μεγαλύτερος αδελφός του υπέστη εγκεφαλική βλάβη σε ένα απρόβλεπτο ατύχημα. Θεραπεύτηκε, όμως, μέσα από έναν κύκλο ανάλυσης στο ντιβάνι του Clifford Yorke, ενός Βρετανού βετεράνου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος είχε βοηθήσει στη φροντίδα επιζώντων μετά την απελευθέρωση του Μπέργκεν-Μπέλζεν.

Ο Teddy αναρρώνει. (Αυτό δεν αποτελεί αποκάλυψη της πλοκής· δύσκολα θα περίμεναν οι αναγνώστες κάτι διαφορετικό.) Έπειτα από τέσσερα χρόνια επίπονης δουλειάς με τον Solms, κατά τα οποία επανεξετάζει τις εμπειρίες της πρώιμης παιδικής του ηλικίας και τη σχέση του με τη μητέρα του, η κατάθλιψη και το άγχος του υποχωρούν, τα προβλήματα στη σεξουαλική ζωή και στους ερωτικούς δεσμούς του αμβλύνονται και η αυξανόμενη συνειδητή επίγνωσή του τον απελευθερώνει από επιβλαβείς ασυνείδητους καταναγκασμούς. Εξελίσσεται σε εξαιρετικό γιατρό.

Η θεραπεία περιλαμβάνει κάθε λογής απροσδόκητες ανατροπές, και ο Solms επιστρατεύει πολλά φροϊδικά εργαλεία: ανάλυση ονείρων, ελεύθερο συνειρμό, αποδόμηση των μηχανισμών άμυνας, ανάκτηση απωθημένων αναμνήσεων, μεταβίβαση και αντιμεταβίβαση, καθώς και περίτεχνα —υπερβολικά περίτεχνα, αν με ρωτάτε— ερμηνευτικά εγχειρήματα εκ μέρους του αναλυτή. Σε κάποιον με τις δικές μου ακλόνητα υλιστικές τάσεις, όλα αυτά φαίνονται κάπως υπερβολικά.

Με εντυπωσίασαν, ωστόσο, δύο πράγματα που γράφει ο Solms σε διαφορετικά σημεία νωρίτερα στο βιβλίο. Το πρώτο είναι ότι ο στόχος της ψυχοθεραπείας, στον πυρήνα του, είναι απλώς «να βοηθάμε τους ασθενείς μας να βρίσκουν καλύτερους τρόπους να ικανοποιούν τις συναισθηματικές τους ανάγκες». Ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για ολόκληρο το περίπλοκο φροϊδικό οικοδόμημα, ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει με αυτό; Το δεύτερο είναι το εξής: «Η ψυχανάλυση είναι μια θεραπεία που συντελείται αγαπώντας τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου». Ο Solms επιχείρησε να ολοκληρώσει το φροϊδικό εγχείρημα προσφέροντάς του μια νευροεπιστημονική βάση — ίσως, όμως, το σημαντικότερο επίτευγμά του να είναι ότι αποκατέστησε την ανθρώπινη διάσταση της ψυχιατρικής.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται στην έντυπη έκδοση του Σεπτεμβρίου 2026 με τίτλο «Κι αν ο Φρόιντ είχε δίκιο;».

Σχετικά με τον συγγραφέα

Scott Stossel

Ο Scott Stossel είναι υπεύθυνος εθνικής θεματολογίας στο The Atlantic και συγγραφέας, πιο πρόσφατα, του βιβλίου My Age of Anxiety: Fear, Hope, Dread, and the Search for Peace of Mind («Η εποχή του άγχους μου: Φόβος, ελπίδα, τρόμος και η αναζήτηση της ψυχικής γαλήνης»).

The Atlantic