του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.
Κάθε βράδυ, όλο το καλοκαίρι, ακούω το ίδιο δελτίο: ”Επιχειρούν τόσοι πυροσβέστες, τόσα οχήματα, τόσα εναέρια μέσα” και παρατήρησα ότι πολύ σπάνια έβλεπα αεροσκάφη. Ένα βολικό άθροισμα. Ποτέ δεν σου λένε πόσα από αυτά τα εναέρια ήταν αεροσκάφη, πόσα ήταν πραγματικά σε θέση να ρίξουν νερό, πόσα ήταν απλά σε αναμονή, πόσα καθηλωμένα και πόσα ιδιωτικά μισθωμένα και μάλιστα με χρήματα που εξαφανίζονται σε μαύρες τρύπες, χωρίς κανέναν δημόσιο λογαριασμό. Το άθροισμα δεν είναι ενημέρωση. Είναι ένα επικοινωνιακό κάλυμμα. Και όσο το κοιτάς, καταλαβαίνεις πως αυτή η ασάφεια δεν είναι ατυχία, αλλά είναι σύστημα.
Σήμερα, η Σαλαμίνα καίγεται σε δύο μέτωπα. Στα Περιστέρια και στα Σελήνια οικισμοί εκκενώνονται, το 112 χτυπάει σαν αλαφιασμένο, τα φέρι μποτ επιστρατεύονται για να βγάλουν κόσμο. Δύο άνθρωποι έχασαν ήδη τη ζωή τους στα Περιστέρια, αυξάνοντας τον συνολικό μέχρι τώρα τραγικό απολογισμό των νεκρών πυροσβεστών, που έπεσαν κατά την εκτέλεση του καθήκοντος Δεν ξέρω τι θα γράψει ο απολογισμός μέχρι το βράδυ (αλήθεια σε πόσα βράδια ακόμα). Ξέρω όμως με μαθηματική βεβαιότητα τι θα παίξει αύριο το πρωί στα κανάλια. ”Υπήρξε άμεση κινητοποίηση”, ”Δόθηκε μάχη με γιγαντιαία μέσα”, ”Η κλιματική κρίση δημιουργεί πρωτόγνωρα φαινόμενα”.
Τη ξέρουμε την κασέτα. Την έχουμε εμπεδώσει, καθώς είναι ένα βολικό ψέμα, όχι επειδή δεν υπάρχει κλιματική αλλαγή, αλλά επειδή την έχουμε μετατρέψει στο απόλυτο πλυντήριο ευθυνών για την δική μας διοικητική γελοιότητα. Γράφοντας αυτές τις γραμμές ακούω ορισμένους εντεταλμένους ρεπόρτερ, σε γνωστά ΜΜΕ, να προσπαθούν να βγάλουν από την μύγα ξύγκι, για να εκτελέσουν την βρώμικη αποστολή τους. Αυτή της συγκάλυψης των πραγματικών αιτιών.
Τον Νοέμβριο του 2025, ο κρατικός μηχανισμός παραλάμβανε μετά βαΐων και κλάδων και μάλιστα με τον πρωθυπουργό σε πρώτο πλάνο για τις απαραίτητες φωτογραφίες τα τρία ολοκαίνουργια αεροσκάφη Diamond DA62 MPP. Ειδικά σχεδιασμένα για επιτήρηση και συντονισμό, αξίας άνω των 23 εκατομμυρίων ευρώ!
Λίγους μήνες μετά, στη μεγάλη πυρκαγιά της Βοιωτίας και της Δυτικής Αττικής, τα τρία αυτά αεροπλάνα έμειναν κολλημένα στο έδαφος, στη βάση τους στα Μέγαρα. Όχι από βλάβη. Όχι γιατί δεν υπήρχε μέτωπο να συντονίσουν. Έμειναν κάτω γιατί κανείς δεν είχε φροντίσει να εκπαιδεύσει και να πιστοποιήσει πληρώματα για να τα πετάξουν.
Ας το πούμε καθαρά, χωρίς τη γαρνιτούρα της γραφειοκρατίας. Αγοράσαμε πανάκριβα μέσα, πριν μάθουμε αν έχουμε ανθρώπους να τα οδηγήσουν. Κόψαμε κορδέλα, βγάλαμε τις φωτογραφίες για το Instagram, και μετά τα παρατήσαμε στο υπόστεγο. Αυτό δεν είναι κλιματική αλλαγή. Είναι η επιτομή της ερασιτεχνικής διαχείρισης!
Στις 2 Αυγούστου, δύο πυροσβεστικά ελικόπτερα συγκρούστηκαν εν πτήσει. Δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους την ώρα του καθήκοντος, του καθήκοντος που το κράτος αρνείται συστηματικά να θωρακίσει. Δυστυχώς όσο το ψάχνω πληθαίνουν οι ειδικοί που εξετάζουν την υπόθεση, που λένε το αυτονόητο. Δηλαδή ότι απουσίαζε παντελώς ραντάρ συντονισμού μεταξύ των ελικοπτέρων.
Βρισκόμαστε στο σωτήριον έτος 2026. Την ώρα που η αεροπυρόσβεση έχει παραδοθεί σε ιδιωτικά μισθωμένα ελικόπτερα, κανείς δεν ξέρει αν αυτοί οι ιδιώτες ανάδοχοι υπόκεινται στους ίδιους κανόνες ασφαλείας με τα κρατικά μέσα. Τέσσερις ανεξάρτητοι βουλευτές κατέθεσαν ερώτηση γιατί ήταν αδιάθετα τα Diamond. Πόσα εκατομμύρια έχουν δοθεί σε ιδιώτες την τελευταία πενταετία. Ποιο είναι το πλαίσιο ελέγχου τους; Καλά τα ερωτήματα. Θα περιμένουν κι αυτά στις στοίβες των αναπάντητων, δίπλα στα υπόλοιπα. Λεφτά υπήρχαν, οργάνωση ψάχνουμε…Το πιο εξοργιστικό δεν είναι ότι λείπουν τα κονδύλια! Τα λεφτά για νέο πυροσβεστικό εξοπλισμό ήταν διαθέσιμα στο ταμείο από το 2021. Κι όμως, οι διαγωνισμοί δεν ξεκίνησαν ούτε το ’21, ούτε το ’22. Καθυστέρησαν χωρίς καμία σοβαρή δικαιολογία σε μια χώρα που κάθε καλοκαίρι γίνεται στάχτη!
Πάντα αισθάνομαι ανόητος, όταν ακούω την καραμέλα για τους ”ισχυρούς ανέμους που εμποδίζουν τις ρίψεις”. Ναι, ο άνεμος είναι πρόβλημα. Αλλά είναι και το τέλειο άλλοθι. Όταν ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει με ύφος ότι 51 εναέρια μέσα δεν μπόρεσαν να επιχειρήσουν λόγω αέρα, η ερώτηση που αποφεύγει να απαντήσει είναι μία. Πόσα από αυτά τα 51 ήταν όντως ικανά να πετάξουν; Αλλά είπαμε, τα αθροίσματα φτιάχνονται για να κρύβουν την αλήθεια.
Επιπλέον συνεχώς ακούω τους πολιτικούς να μιλούν για την κλιματική αλλαγή, λες και την ανακάλυψαν ξαφνικά φέτος το πρωί. Την κουβεντιάζουμε τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια. Ήταν μια απόλυτα προβλέψιμη απειλή, όχι αιφνιδιασμός. Το γεγονός ότι την επικαλούνται το 2026, για να δικαιολογήσουν καθυστερήσεις σε διαγωνισμούς, ανύπαρκτα ραντάρ και ανεκπαίδευτα πληρώματα, δεν λέει τίποτα για το κλίμα. Λέει τα πάντα για την ανικανότητα των υπευθύνων. Η κλιματική αλλαγή δεν ξέχασε να εκπαιδεύσει πιλότους. Δεν καθυστέρησε τους διαγωνισμούς του 2021. Αυτά τα έκαναν άνθρωποι με ονόματα, υπουργικούς θώκους και παχυλούς μισθούς. Τελικά το «κλίμα» είναι απλώς η βολική κουρτίνα για να κρύβουν τη γύμνια τους.
Όποιος παρακολουθεί το θέμα, ξέρει ότι το πρόβλημα είναι δομικό. Η γραμμή παραγωγής των Canadair έκλεισε το 2015 και ξανάνοιξε μόλις το 2022. Τα νέα CL-515 που παραγγείλαμε δεν πρόκειται να τα δούμε πριν το 2028, με την παράδοση να ολοκληρώνεται το 2031. Δηλαδή, ό,τι κι αν καεί, όσες περιουσίες κι αν χαθούν, το κράτος θα βγάλει τις επόμενες αντιπυρικές περιόδους με τα ίδια γερασμένα, ανεπαρκή μέσα και την ίδια νοοτροπία «πάμε κι όπου βγει». Ο λογαριασμός σίγουρα έχει ονόματα και ελπίζω να μη χαθούμε για ακόμα μία φορά, στην ανωνυμία του ”φταίει το κράτος”!
Οι αρμόδιοι συνεχίζουν να πουλάνε στατιστικές για τους ανέμους, αντί να δώσουν εξηγήσεις για την ετοιμότητα του στόλου. Η Πολιτεία παρέλαβε εξοπλισμό βάζοντας το κάρο μπροστά από το άλογο και αγοράζοντας μηχανήματα χωρίς να έχει φροντίσει για τους ανθρώπους που θα τα χειριστούν. Τι μένει στο τέλος; Η Σαλαμίνα καίγεται και δύο άνθρωποι δεν θα γυρίσουν απόψε στο σπίτι τους, και ελπίζω να σταματήσει εκεί το κακό!
Όταν σβήσουν οι φωτιές, το δελτίο των οκτώ θα μας σερβίρει πάλι εντυπωσιακούς αριθμούς, για να μας πείσουν ότι ”έγινε το ανθρωπίνως δυνατό”. Δεν τους πιστεύω πια! Σκορπίζουν πάντα την ίδια αριθμητική ομίχλη που επιστρατεύουν κάθε χρόνο, για να καλύψουν την παντελή έλλειψη σχεδίου.
Δεν χρειαζόμαστε άλλες παραλαβές με χαμόγελα και γραβάτες. Χρειαζόμαστε λογοδοσία, εκπαιδευμένα πληρώματα στην ώρα τους, ειλικρινή στοιχεία, αντί για δημιουργική λογιστική, και μια πολιτεία που να καταλαβαίνει ότι η δουλειά της είναι να προλαμβάνει την καταστροφή και όχι να την περιγράφει με ωραία νούμερα την επόμενη μέρα.
Συγνώμη για την φόρτιση που με διακατέχει ακόμη κλείνοντας αυτό το κείμενο, το οποίο είχα αρχίσει να γράφω από την αρχή του μήνα, αλλά οι σημερινές εξελίξεις με ώθησαν να το ολοκληρώσω. Βαρέθηκα και σιχάθηκα πια! Φτάνει!
Αχιλλεύς Ταουξής
Ο Αχιλλέας Ταουξής είναι Υποστράτηγος ε.α. του Ελληνικού Στρατού, με πολυετή εμπειρία στους τομείς της αμυντικής πολιτικής, της στρατηγικής και των διεθνών σχέσεων. Έχει διατελέσει Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής Πολιτικής Εθνικής Άμυνας και Διεθνών Σχέσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, καθώς και Διευθυντής της ελληνικής Προεδρίας της Συντονιστικής Επιτροπής της Διαβαλκανικής Υπουργικής Άμυνας (SEDM-CC/PMSC). Το 2023, ως στέλεχος του ΓΕΕΘΑ, διηύθυνε τη Γραμματεία Συντονισμού Διασκέψεων Διεθνών Οργανισμών και εκπροσώπησε τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ στην έναρξη του NATO Training Technology Conference στην Αθήνα. Έχει επίσης συμμετάσχει ως ομιλητής σε ημερίδες για τη διεθνή ασφάλεια, το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ελληνική εξωτερική πολιτική.
Μάνος Καραγιάννης
