Η 25η Μαρτίου δεν είναι μόνο μια ημέρα εθνικής μνήμης. Είναι μια στιγμή βαθύτερου στοχασμού πάνω στη μακρά συνέχεια του ελληνισμού, ενός έθνους που, παρά τις κατακτήσεις, τις διαιρέσεις, τις πτώσεις και τις αναγεννήσεις του, δεν έπαψε ποτέ να διατηρεί την ιστορική του συνείδηση. Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 δεν εμφανίστηκε ξαφνικά μέσα στην ιστορία· ήταν ο καρπός μιας πορείας αιώνων. Για να κατανοήσουμε το νόημά της, πρέπει να δούμε τους μεγάλους σταθμούς που προηγήθηκαν και μέσα από τους οποίους σφυρηλατήθηκε η ταυτότητα του ελληνισμού.
Ένας πρώτος μεγάλος σταθμός είναι οι Περσικοί Πόλεμοι, το 490 π.Χ. και το 480 π.Χ. Στον Μαραθώνα, στις Θερμοπύλες, στη Σαλαμίνα και στις Πλαταιές, οι Έλληνες δεν υπερασπίστηκαν μόνο την πατρίδα τους απέναντι σε μια τεράστια αυτοκρατορία· υπερασπίστηκαν έναν ολόκληρο τρόπο ζωής. Υπερασπίστηκαν την ελευθερία της πόλης, την αυτονομία του πολίτη, τη δυνατότητα του ανθρώπου να συμμετέχει στα κοινά, να σκέπτεται, να δημιουργεί και να φιλοσοφεί. Γι’ αυτό συχνά λέγεται ότι τότε η Ελλάδα διέσωσε την Ευρώπη: όχι με τη στενή γεωγραφική έννοια, αλλά με την ευρύτερη ιστορική και πνευματική έννοια, επειδή διαφυλάχθηκε ο κόσμος των ελληνικών αξιών που έμελλε να αποτελέσει θεμέλιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Λίγο αργότερα, ο ίδιος αυτός ελληνικός κόσμος οδηγήθηκε στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Εκεί αναδείχθηκε μια άλλη, πικρή αλήθεια της ιστορίας μας: η διχόνοια. Οι Έλληνες, αντί να αξιοποιήσουν τη δύναμη που είχαν αποκτήσει μετά τους Περσικούς Πολέμους, στράφηκαν ο ένας εναντίον του άλλου. Η σύγκρουση Αθήνας και Σπάρτης, και των συμμάχων τους, εξάντλησε τις ελληνικές πόλεις, αποδυνάμωσε τον ελληνικό κόσμο και απέδειξε ότι ακόμη και ένας μεγάλος πολιτισμός κινδυνεύει όταν χάνει την ενότητά του. Το δίδαγμα αυτό θα επανέλθει πολλές φορές στην ελληνική ιστορία: όταν οι Έλληνες είναι ενωμένοι μεγαλουργούν· όταν κυριαρχεί η διχόνοια, αποδυναμώνονται.
Μέσα από αυτήν την κρίση φτάνουμε στη Μάχη της Χαιρώνειας, το 338 π.Χ. Εκεί ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας επέβαλε τη δική του κυριαρχία στον ελληνικό κόσμο. Πέτυχε κάτι που οι πόλεις-κράτη αδυνατούσαν πλέον να πετύχουν μόνες τους: την πολιτική ένωση των Ελλήνων, βάση για μια νέα ιστορική εξόρμηση. Με τον Φίλιππο και κυρίως με τον Αλέξανδρο, ο ελληνισμός έγινε οικουμενική πραγματικότητα.
Έτσι αρχίζει η ελληνιστική εποχή. Οι Μακεδόνες του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου διέδωσαν στον τότε γνωστό κόσμο τη γλώσσα, την παιδεία, την τέχνη και το πνεύμα του ελληνισμού. Από την Αίγυπτο μέχρι τη Συρία, από τη Μικρά Ασία μέχρι τα βάθη της Ασίας, η ελληνική γλώσσα έγινε γλώσσα επικοινωνίας, η ελληνική σκέψη έγινε σημείο αναφοράς και οι ελληνικές πόλεις έγιναν φορείς πολιτισμού. Ο ελληνισμός απέκτησε οικουμενικό χαρακτήρα· δεν έμεινε κλεισμένος στα όρια ενός τόπου, αλλά προσέφερε στην ανθρωπότητα έναν τρόπο να βλέπει τον άνθρωπο, τη γνώση και τον κόσμο.
Αυτή η οικουμενική διάσταση συνεχίστηκε και στο Βυζάντιο. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπήρξε η χριστιανική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά με το πέρασμα των αιώνων τα ελληνικά χαρακτηριστικά της έγιναν ολοένα εντονότερα. Η ελληνική γλώσσα επικράτησε, η ελληνική παιδεία συνδέθηκε με τη χριστιανική πίστη και δημιουργήθηκε ένας πολιτισμός στον οποίο ενώθηκαν η αρχαιοελληνική κληρονομιά, η ορθόδοξη παράδοση και η ρωμαϊκή πολιτειακή συνέχεια. Στο Βυζάντιο ο ελληνισμός δεν επιβίωσε απλώς· μεταμορφώθηκε, προσαρμόστηκε και απέδειξε ξανά τη δύναμή του να συνθέτει και να αντέχει. Γι’ αυτό και μετά την Άλωση, ο ελληνισμός δεν έσβησε. Επιβίωσε μέσα στην Εκκλησία, στη γλώσσα, στην κοινότητα, στη λαϊκή παράδοση, στη μνήμη της Ρωμιοσύνης και στην επίμονη αίσθηση ότι το γένος δεν έχει χαθεί.
Μέσα από όλους αυτούς τους σταθμούς φτάνουμε στην Επανάσταση του 1821. Το 1821 ήταν η αφύπνιση ενός έθνους που είχε πίσω του αιώνες ιστορίας και συνείδησης. Οι αγωνιστές του ’21 δεν ξεσηκώθηκαν μόνο για να αποτινάξουν την οθωμανική κυριαρχία· ξεσηκώθηκαν γιατί αισθάνονταν φορείς μιας μεγάλης ιστορικής παρακαταθήκης. Στη μνήμη τους ζούσαν η αρχαία Ελλάδα, το Βυζάντιο, η ορθόδοξη πίστη, οι θρύλοι της Άλωσης, οι τοπικές ελευθερίες, οι κλέφτες και οι αρματολοί, η παιδεία του Γένους και η ελπίδα της αναγέννησης.
Η Επανάσταση του 1821 είχε ορισμένα ξεχωριστά χαρακτηριστικά.
Πρώτον, ήταν εθνική επανάσταση, γιατί στόχος της ήταν η ελευθερία του ελληνικού έθνους και η δημιουργία ανεξάρτητου κράτους.
Δεύτερον, ήταν επανάσταση με έντονο θρησκευτικό στοιχείο, αφού η Ορθοδοξία λειτούργησε ως δύναμη συνοχής και ταυτότητας.
Τρίτον, ήταν αγώνας πολιτικός και πνευματικός, επηρεασμένος και από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, που έφερε ιδέες ελευθερίας, δικαίου και αυτοδιάθεσης.
Τέταρτον, υπήρξε λαϊκή και πανελλήνια, καθώς σε αυτήν συμμετείχαν άνθρωποι από διαφορετικές περιοχές, κοινωνικές ομάδες και παραδόσεις.
Και τέλος, όπως και σε άλλες στιγμές της ιστορίας μας, έφερε μέσα της και το μεγαλείο της αυτοθυσίας αλλά και τον κίνδυνο της διχόνοιας, αφού ακόμη και μέσα στην Επανάσταση δεν έλειψαν οι εσωτερικές συγκρούσεις.
Το 1821 είναι η συνέχεια μιας πορείας και όχι μια αποκομμένη αρχή. Από τους Περσικούς Πολέμους, όπου ο ελληνισμός υπερασπίστηκε την ελευθερία, στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, όπου φάνηκε το καταστροφικό πρόσωπο της διχόνοιας· από τη Χαιρώνεια, όπου επιβλήθηκε η ανάγκη της ενότητας, στην ελληνιστική εποχή, όπου ο ελληνικός πολιτισμός έγινε οικουμενικός· από το Βυζάντιο, όπου η ελληνική παράδοση ενώθηκε με την ορθόδοξη πίστη, έως το 1821, όπου όλα αυτά μετατράπηκαν σε επαναστατική πράξη, διαγράφεται η αδιάκοπη συνέχεια του ελληνισμού.
Η μεγάλη αλήθεια της 25ης Μαρτίου είναι ακριβώς αυτή: ο ελληνισμός δεν είναι μόνο ανάμνηση ένδοξου παρελθόντος, αλλά ιστορική συνέχεια, μνήμη, αγώνας και ευθύνη. Η Επανάσταση του 1821 υπήρξε η στιγμή κατά την οποία ένα έθνος, κουβαλώντας αιώνες ιστορίας, αποφάσισε να ξαναπάρει τη θέση του στην ελευθερία. Και γι’ αυτό η ημέρα αυτή δεν μας καλεί μόνο να τιμήσουμε τους προγόνους μας, αλλά και να θυμηθούμε το διαχρονικό δίδαγμα της ιστορίας μας: ότι η ελευθερία κερδίζεται με θυσίες, ότι η ενότητα είναι όρος επιβίωσης και ότι ο ελληνισμός προχωρά μέσα στους αιώνες όταν μένει πιστός στην ταυτότητά του, χωρίς να χάνει την ψυχή του.
Κείμενο για αρχειοθέτηση και πρόλογος ενός Καταστατικού του φιλόξενου ιστότοπου ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ για συμμόρφωση όσων φίλων και σχολιαστών σε διαλόγους προς αποφυγή της δολερής διχόνοιας με ”εχθρικές” διαθέσεις και της αποδοχής ότι ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΣΜΕΝ .
Χρόνια πολλά πατρίδα Ελλάδα ,Έλληνες και Ανιχνεύσεις.
Μία αντίρρηση
Η ενότητα δεν (προκύπτει ότι) είναι η αιτία των επιτυχιών των Ελλήνων.
Ενδεικτικά παραδείγματα (από τα παλιά):
Διχασμένοι(βλέπε Ιππίας) και μόνοι από τους υπόλοιπους Έλληνες οι Αθηναίοι και οι Πλαταιείς νίκησαν στο Μαραθώνα.
Διχασμένοι οι Έλληνες (Θεμιστοκλής-Ευρυβιάδης) νίκησαν και Έλληνες (Αρτεμισία, Ίωνες νησιώτες και μικρασιάτες, Κύπριοι κτλ) στην Σαλαμίνα.
Διχασμένοι (Θηβαίοι, άλλοι Βοιωτοί, Θεσσαλοί και Μακεδόνες σύμμαχοι των Περσών) νίκησαν στις Πλαταιές
Με μάχες αποδέχθηκαν την αρχηγία του Φιλίππου.
Με επαναστάσεις και μάχες την αρχηγία του Αλεξάνδρου…
Το λέμε και σήμερα για τις συμμαχίες και τους συμμάχους μας .
Μόνοι μας θα πολεμήσουμε τους Τούρκους ,εάν ποτέ μας επιτεθούν , όπως μόνοι μας πολεμήσαμε τους φασίστες Ιταλούς , τους Γερμανούς Ναζί και τους Σταλινικούς κομμουνιστές από το 1940-49 , γιαυτό και την ομόνοια και την ενότητα -χωρίς εσωτερικούς εχθρούς(τρίτη φάλαγγα) , πρέπει να την επιδιώκουμε και να την τηρούμε” ως κόρην οφθαλμού” .
Τούτων ως προλόγου, επειδή το πρώτον διάβασα ότι -στη μάχη των Πλαταιών το 479 π. Χ – που σήμανε το τέλος των Περσικών πολέμων ( πολλοί υποστηρίζουμε τώρα τους Ιρανούς απογόνους των ”Ξερξών”)- πολέμησαν Αθηναίους και Σπαρτιάτες ,ως σύμμαχοι των Περσών οι Θεσσαλοί και οι Μακεδόνες ,ανέτρεξα όχι στην ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη -που τροφοδοτείται από σύγχρονους που διαγράφουν ,παραγράφουν και ξαναγράφουν την ιστορία-) , αλλά στις γραπτές ιστορικές πηγές για τα γεγονότα εκείνα και διάβασα σε μετάφραση-στα ”Γεγονότα σύμφωνα με τις Ιστορίες του Ηροδότου (5ος π. Χ αιών) και του Θεόδωρου Σικελιώτη (1ος π. Χ αιών) ,τα ακόλουθα για τον φερόμενο ως σύμμαχο των Περσών στην μάχη των Πλαταιών Μακεδόνα Αλέξανδρο του Αμύντα , πρόγονο των Φιλίππου και Μεγάλου Αλεξάνδρου.
”Άνδρες της Αθήνας , δεν θα βρισκόμουνα εδώ ,αν δεν φρόντιζα για όλη την Ελλάδα (πάντα οικουμενικοί οι Μακεδόνες ).
Είμαι και εγώ ‘Έλληνας στην καταγωγή (το ακούτε αρχαίε Αθηναίε Δημοσθένη και σύγχρονοι κ.κ. Τσίπρα , Καμμένε και Κοτζιά) και δεν θέλω να δω την Πατρίδα να ανταλλάσσει την ελευθερία με τη σκλαβιά.
Στην περίπτωση που δώσετε σαυτό τον πόλεμο αίσιο τέλος πρέπει να με θυμηθείτε πως συνέβαλα και εγώ στην ελευθερία σας .
Διατρέχω μεγάλο κίνδυνο για το καλό της Ελλάδος, θέλοντας να σας ειδοποιήσω για τις προθέσεις του Μαρδονίου (τους πρόδωσε το σχέδιο του Μαρδόνιου) και να σας σώσω από μια αιφνιδιαστική επίθεση των βαρβάρων .
Είμαι ο Αλέξανδρος ο Μακεδών”.
Υ.Γ
”Ισχύς εν τη ενώσει” και
”αν μισούνται ανάμεσα τους δεν τους πρέπει ελευθεριά ”.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ .
25/3/1941 Αθήνα : Η τελευταία ελεύθερη παρέλαση, λίγες ημέρες, πριν από την γερμανική εισβολή
“Εκεί αναδείχθηκε μια άλλη, πικρή αλήθεια της ιστορίας μας: η διχόνοια”
Φυλάξατε την διχόνοια ως κόρην οφθαλμού. Είναι το καλύτερο πειστήριο ότι είμαστε διαχρονικώς Έλληνες. Εάν αίφνης “ομονοήσομεν”, όπως έλεγε και ο Παπαδόπουλος, μπορει να αμφισβητηθεί η ελληνικότητά μας. Ήδη τον δεύτερο χρόνο τής Εθνεγερσίας είχαμε εμφύλιο. Μετά βρήκαμε τα κόμματα, αυτήν την εφεύρεση των Άγγλων ευγενών, όπως έλεγε και ο Ι. Μεταξάς, την οποίαν έδωσαν στον λαό για να τον κρατούν διχασμένο, ώστε εκείνοι να μπορούν να κυβερνούν ανενόχλητοι. Εδώ, κάποιος που σήμερα κόπτεται για ομόνοια, διχάζει καθημερινά τούς Έλληνες σε βορείους και νοτίους (στο τέλος θα πάμε σε … αμερικανικό εμφύλιο!), δίδοντας την υπεροχή στους βορείους (τούς πλασσάρει κάτι σαν λευκούς, Αρείους Έλληνας), ενώ τούς νοτίους τούς θεωρεί κατωτέρους, κατί σαν τούς … αράπηδες τής Ελλάδος.
Σήμερα όλοι (πλην εμού) κόπτονται για ομόνοια, βρίζοντας το άλλο κόμμα. Εγώ και πάλι συμβουλεύω την ΔΙΧΟΝΟΙΑ και τα μάτια μας, μην και μάς αμφισβητήσουν την ελληνικότητά μας.
Είναι περιττό για τους φιλίστορες αλλά θα το γράψω ότι, οι αλήθειες που βασίζονται σε ιστορικά γεγονότα δεν διχάζουν.
Ούτε ο Μέγας .Αλέξανδρος ούτε ο σύγχρονος μας Καραμανλής μάς δίχασαν .
Διχάζουν οι αμετανόητοι διχαστικοί πολιτικοί μας -γνωστά τα ονόματά τους- και όσοι τους ακολούθησαν με φανατισμό το 1915 (με την εκτέλεση των έξι), το 1945 (με τον καλούμενο εμφύλιο), το 1965 (με τα Ιουλιανά, που έφεραν το 1967) ,το 1981(με το η Δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας) και το 2015 (με το ή εμείς ή αυτοί).
ΓΙΑΥΤΟ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΠΟΤΕ ΣΕ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΔΙΧΑΣΜΟ ΚΑΙ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΒΡΙΣΙΕΣ ΣΕ ΕΛΛΛΗΝΕΣ -σαν αυτές που όλοι οι φίλοι στις Ανιχνεύσεις μας διαβάζουν για εμένα, χρόνια τώρα-καληνύχτα σας.
“oύτε ο Μέγας .Αλέξανδρος ούτε ο σύγχρονος μας Καραμανλής μάς δίχασαν .”
Αυτοί δεν μάς δίχασαν. ΕΣΥ προσπαθείς να διχάσεις χρησιμοποοιώντας αυτούς. Τι δεν καταλαβαίνεις; Πρέπει να βρεις κάποιον να σού εξηγεί τι διαβάζεις, διότι δεν καταλαβαίνεις. Πώς να το κάνουμε δηλαδή.
Δὲν εἶναι ἁπλῶς μία συνέχεια, ἢ ἱστορικὴ συνείδηση μίας συνέχειας χρονολογικὰ ποὺ ἔτυχε νὰ συμβεῖ.
Εἶναι ἡ πορεία ἑνὸς πολιτισμοῦ ποὺ μορφώνει ἀνθρώπους, εἶναι μία ὀντολογικὴ καὶ θεολογικὴ πορεία, ποὺ δὲν εἶναι ρατσιστική, δὲν διεκδικεῖ ἰσχὺ καὶ ἐξουσία, ἀλλὰ προσφέρει τὸν τρόπο ποὺ βλέπει τὸν ἄνθρωπο, ὡς αὐτεξούσιο ὅν, ὄχι ὑποταγμένο ἀλλὰ ὡς ζωντανὸ μέλος τῆς κοινωνίας ἄνω θρώσκοντα.
Δὲν εἶναι πορεία ταυτολογικὴς πιστοποίησης, εἶναι πορεία οὐσιαστικῆς ἐνεργητικῆς μόρφωσης, πορεία ἀτομικῆς καὶ κοινωνικῆς εὐθύνης καὶ αὐτὴ ἡ ἐκπαίδευση στὸ αὐτεξούσιον καὶ ὄχι στὴν δυνατότητα ἀλλὰ στὴν ὑποχρέωση τοῦ ἀνθρώπου νὰ συμμετέχει στὰ κοινὰ σκεπτόμενος ἐνεργητικὰ καὶ ὄχι ὑπακούοντας, τροφοδότησε τὴν συνέχεια.
Ἀπὸ τὸ Βυζάντιο, μετὰ τὴν Ἅλωση δὲν διατηρήθηκε ἁπλῶς ὁ Ἑλληνισμός, ἀλλὰ ξεκίνησε καὶ μία πορεία διάδοσης τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ πνεύματος μέσα ἀπὸ τὰ κείμενα ποὺ εἶχαν ἀντιγραφεῖ ἐπὶ αἰῶνες στὰ μοναστήρια, μὲ δραστηριοποίηση ἀπὸ τὴν διανόηση τῆς Εὐρώπης, ζωογονήθηκε ἕνα ρεῦμα Ἀναγέννησης τῶν ἀρχαίων ἀξιῶν, ἰδανικῶν, πνεύματος ἀλλὰ καὶ τῶν τεχνῶν καὶ τῆς Ἀρχιτεκτονικῆς καὶ τῶν ἐπιστημῶν μὲ τὴν ἐπὶ τόπου μελέτη καὶ ἀνάλυση στὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ μνημεῖα. ῾Η ᾿Αναγέννηση αὐτή προκάλεσε τὴν ἔκρηξη τοῦ σύγχρονου δυτικοῦ πολιτισμοῦ.
Δὲν εἶναι ζητούμενο τὸ μεγαλεῖο τῆς ἱστορίας, ἀλλὰ ἡ οὐσιαστικὴ κατανόηση τοῦ τί σημαίνει αὐτὸς ὁ πολιτισμός καὶ ἡ ἀπαιτούμενη προσπάθεια γιὰ συνέχεια, διατήρηση τῆς αὐθεντικότητας, συνεχῆ ἀναμέτρηση μὲ τὴν οὐσία στὴν πορεία. Οὐσία πού ἔχει ξεχασθεῖ καί πρέπει νά ξαναβρεθεῖ.
Και κάποιες απορίες :
Κατά το Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος (σύνταγμα της Επιδαύρου) του 1822 Τμήμα Β, παράγραφος β :
«Όσοι αυτόχθονες της Επικράτειας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν, εισίν Έλληνες και απολαμβάνουσιν άνευ τινός διαφοράς όλων των πολιτικών δικαιωμάτων».
Πως μπορεί το κράτος να είναι “εθνικό” αφού ορίζει τον εαυτό του πεντακάθαρα ως θρησκευτικό;
Πως ΜΠΟΡΕΊ ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΉ ΕΠΑΝΆΣΤΑΣΗ να οδηγήσει σε ένα ΚΑΘΑΡΏΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΌ κράτος;
Πως γίνεται η “εθνική” συνείδηση να έχει σχέση με τη θρησκεία και όχι με το “έθνος”;
Να θυμηθούμε πως καλούσε με το Θούριο του ο Ρήγας Φεραίος όλους τους Βαλκάνιους Ορθόδοξους να συμπολεμήσουν με τους Έλληνες για να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό ;;;.
Να θυμηθούμε πόσοι Βαλκάνιοι υπήκοοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατέβηκαν στην αποδεκατισμένη και αραιοκατοικημένη Ελλάδα -ιδίως την Πελοπόννησο και τα νησιά του Αργοσαρωνικού-όπως οι σημερινοί οικονομικοί μετανάστες -και όντας ορθόδοξοι πολέμησαν με περισσότεροι ορμή τους Τούρκους κατακτητές;;;.
Είναι οι γνωστοί ως Αρβανίτες στη Νότια Ελλάδα και Βλάχοι και Σλάβοι στη Βόρειο Ελλάδα-που μέχρι τότε ήταν όλοι ανιθαγενείς για 400 χρόνια .
Γιατί αυτοί να εξαιρεθούν και να μην ελληνοποιηθούν, αφού αισθάνονταν Έλληνες ;;;.ΚΑΙ
Είναι αυτοί που διεκδικήθηκαν-χωρίς ανταπόκριση- από τον ΡωσοΒουλγάρικο πανσλαβισμό και τον Ρουμανικό και Αλβανικό εθνικισμό.