της Σοφίας Παπανικολάου
Γράφω με αφορμή το εγκληματικό, ειδεχθές bullying στην αείμνηστη καθηγήτρια αγγλικών Σοφία Χρηστίδου που ξυπνά ματωμένες μνήμες της υπόθεσης του αξέχαστου Βαγγέλη Γιακουμάκη. Σε λίγες μέρες τιμούμε τη μνήμη του και δεν ξεχνάμε ούτε…δευτερόλεπτο την άνανδρη δολοφονία του από “λεβέντες” συμφοιτητές του…
Πόσα αθώα θύματα θα θρηνήσουμε ακόμα; Πότε θα νιώσουν επιτέλους οι ανήλικοι (τις περισσότερες φορές) θύτες ότι το bullying είναι έγκλημα και όχι…”πλάκα” ή “μαγκιά”; Πότε θα συναισθανθούν τις εγκληματικές του συνέπειες που στερούν τόσο βάναυσα και άδικα τη ζωή αθώων και ανυπεράσπιστων συνανθρώπων μας; Πότε θα καταλάβουν ότι όποιος ασκεί bullying δεν διαθέτει…ίχνος αυτοσεβασμού και ενσυναίσθησης;
Αλλά και οι Διευθυντές των σχολείων οφείλουν να αίρονται στο ύψος των περιστάσεων και όχι να…κωφεύουν, να συγκαλύπτουν ή ακόμη χειρότερα να μεθοδεύουν καταστάσεις! Να αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα των περιστάσεων, να λειτουργούν ευσυνείδητα, έντιμα και να καταγγέλλουν ΑΜΕΣΑ! οτιδήποτε ύποπτο πέφτει στην αντίληψή τους, ακόμη και το παραμικρό περιστατικό bullying είτε αφορά σε μαθητή είτε σε συνάδελφό τους καθηγητή. Αλίμονο αν εκείνοι ως ώριμοι εκπαιδευτικοί με πολυετή εμπειρία δεν δύνανται να διαχειριστούν αποτελεσματικά τέτοιου είδους καταστάσεις…αν αδυνατούν για οποιονδήποτε λόγο να πάνε…χθες! στο σπίτι τους…
Επειδή η βασική αγωγή των παιδιών ξεκινά πάντα από το σπίτι, οι γονείς οφείλουν να βρίσκονται σε συνεχή επικοινωνία με τα παιδιά, να τους διδάσκουν την πολύτιμη αξία του σεβασμού και της αγάπης στους γύρω τους, να αποθαρρύνουν και να καταδικάζουν τυχόν επιθετικές συμπεριφορές προβάλλοντας στα παιδιά τους σωστά και αξιόλογα πρότυπα. Να είναι στοργικοί και να ενσταλάζουν τις αρετές της αλληλεγγύης, της κατανόησης, της συγχωρητικότητας και της υπομονής.
Δυστυχώς τα περιστατικά bullying στα σχολεία (αλλά και εκτός σχολείων) παρουσιάζουν ραγδαία αύξηση καθημερινά: μαχαιρώματα, χειροδικίες, σοβαροί τραυματισμοί που χρήζουν νοσηλείας ή ακόμη και επείγοντος…χειρουργείου! μόλις χθες σε Γιάννενα και Πάτρα σημειώθηκαν δύο σοβαρά περιστατικά bullying με δύο ανήλικους να καταλήγουν στο νοσοκομείο και μάλιστα ο ένας πρέπει να υποβληθεί σε άμεση χειρουργική επέμβαση…
Το μήνυμα που πρέπει να…αφομοιώσουν και να αποκρυσταλλώσουν οι ανήλικοι ή οι ενήλικοι θύτες είναι ένα: το bullying είναι ειδεχθής εγκληματική ενέργεια και όχι απλά ένα αστείο…
Σοφία Παπανικολάου
Να ρωτήσω…
Έχετε δει παιδάκια του νηπιαγωγείου σε πάρτυ;;; Και μικρότερα ίσως;;; Έχετε δει πως συμπεριφέρονται οι γονείς τους στις εκδηλώσεις των «δικαιωμάτων» τους;;; Έχετε δει πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας;;;
Ως νταήδες, ανεγκέφαλους, που το μόνο δικαίωμα που έχουν, είναι η βία. Κι εμείς ως γονείς, την δικαιολόγηση της βίας, με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους.
Αμφιβάλει κανείς με το τι έγινε με την καθηγήτρια στην Θεσσαλονίκη;;;
Κράτος δεν έχουμε. Αλλιώς γονείς, κηδεμόνες και μαθητές θα ήταν πίσω από τα σίδερα.
Αλλά για να μην είμαι τόσο κάθετος…. Ζούμε σε μια κοινωνία που μας κοροϊδεύει όλους.
Σε μια κοινωνία, αποδιοργανωμένη, πλήρως υποταγμένη, όλα τα επίπεδα της θεσμικής ζωής αποδιοργανωμένα και όλες οι ηθικές αξίες απλά παλιόχαρτα.
Ακούω για δημοσκοπήσεις.
Η πρώτη μας έννοια, η ακρίβεια.
Όχι ο πόλεμος, όχι η Τουρκία, όχι η ύπαρξη μας ως Ελλάδα.
Την ακρίβεια την αντιμετωπίζουμε.
Τα κοράκια που ψηφίζουμε, εν γνωσει μας, ότι θα μας βλάψουν, ΠΩΣ????
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΤΟΥ???
Σκηνή πρώτη: Άνοιξη 1975. Στην υπερυψωμένη έδρα ένα όμορφο μπουκέτο τριαντάφυλλα στολίζει το βάζο. Ο φιλόλογος απαγγέλει με οίστρο Αντιγόνη. Άκρα του τάφου σιωπή.
Σκηνή δεύτερη: Σε κάποιο λύκειο της δυτικής Θεσσαλονίκης. Ο φυσικός αδυνατεί να κάνει μάθημα εξ αιτίας της απίστευτης φασαρίας από την διπλανή αίθουσα. Νομίζει ότι δεν υπάρχει διδάσκων. Ορμά μέσα. Βλέπει τη συνάδελφο του να κάθεται ζαρωμένη όλο φόβο σε μία καρέκλα με σπασμένη πλάτη , να προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη. Ξαφνικά γίνεται ησυχία και η καθηγήτρια με δάκρυα φεύγει από την αίθουσα.
Σκηνή τρίτη. Ο ίδιος φυσικός έχει υπηρεσία στο διάλειμμα . Μαθητής τρώει το κρουασάν του και πετά κάτω το περιτύλιγμα. Ο καθηγητής τον παρατηρεί και τον αναγκάζει να το μαζέψει και να το πάει στον κάδο. Την άλλη μέρα έρχεται η μητέρα και διαμαρτύρεται γιατί λέει κάναμε το παιδί της σκουπιδιάρη.
Έχω εξήγηση για όλα τα παραπάνω αλλά αν την γράψω θα χαρακτηριστώ οπισθοδρομικός. Δυστυχώς πολύ φοβάμαι ότι δεν υπάρχει επιστροφή. Θα πηγαίνουμε όλο και χειρότερα.
Κάπως έτσι είναι χρόνια τώρα η κατάσταση στα Σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης , μόνο που κάνατε ένα λάθος για την χρονολογική αφετηρίας (1975) των προβλημάτων , γιαυτό ”να γράψετε δέκα φορές για να μη τα ξεχνάτε ”τα ακόλουθα.
”Η υποχρεωτική χρήση της (μπλε) σχολικής ποδιάς στα Νηπιαγωγεία ,Δημοτικά και Γυμνάσια καταργήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1982 ,με απόφαση του τότε Υπουργού Παιδείας Λευτέρη Βερυβάκη (αυτός που νομοθέτησε και τον μονοτονικό) της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ (και στις χαραμάδες της ελληνικής ζωής το ΠΑΣΟΚ), τερματίζοντας μια παράδοση δεκαετιών ως ΕΝΔΕΙΞΗ ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟΥ , ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΜΟΥ ,ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ” (από τη νηπιακή ηλικία ).Αν έρθει ο σοσιαλισμός στην εξουσία δεν κτίζει ,γκρεμίζει ό,τι βρει μπροστά του..
Ε…και μετά έχασαν ”και τα αυγά και τα πασχάλια δάσκαλοι και γονείς”, ήρθαν και οι καταλήψεις των εκπαιδευτηρίων -στις οποίες ”εκκολάφθηκε” ο τέως πρωθυπουργός κ. Τσίπρας-είχαμε και νεκρό τον Τεμπονέρα ”για να μην αλλάξει τίποτε”, ενώ προ αυτού είχε προηγηθεί για τον ίδιο σκοπό και η δολοφονία του Μπακογιάννη.
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΟΔΥΡΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΕΣ ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙ ΠΑΣΟΚΟΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΕΝΟΧΕΣ ΑΛΛΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, χωρίς αιδώ και χωρίς ένα ημάρτομεν και μια δήλωση τους ότι είναι έτοιμοι να συμβάλουν στην επανόρθωση -όσων μπορούν να επανορθωθούν –
ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΜΕΛΛΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ, που όπως όλες οι χώρες βασίζεται στη νεολαία της.
Υ.Γ Αναγκαστικά συνιστώ ΜΑΥΡΟ και στις επόμενες εκλογές στους αθεράπευτα εμμονικούς ”δημοκρατικούς” ,για να τελειώσουμε τις επιπολαιότητες-ελαφρότητες τους το 2031 ύστερα από 50 χρόνια.