του Παντελή Σαββίδη
Μ
ε τον Πάνο Καϊσίδη ξεκινήσαμε, απο τον Αντώνη Κούρτη μάθαμε, ό,τι μάθαμε απο δημοσιογραφία.
Εμβληματική προσωπικότητα στον χώρο του τύπου της Θεσσαλονίκης, διηύθυνε την εφημερίδα “Θεσσαλονίκη” απο τα μέσα του 60 ως την ανάληψη καθηκόντων κυβερνητικού εκπροσώπου του Ανδρέα Παπανδρέου.
‘Ισως ο τελευταίος της γενιάς του 114 στη δημοσιογραφία. Ο τελευταίος της εμβληματικής τετράδας που κράτησε ζωντανή την “Θεσσαλονίκη” και άφησε το αποτύπωμά της στην πόλη. Κούρτης, Πεκλάρης, Μηλαράκης, Ρεπανάς.
Ήταν το 1977 όταν τον επισκέφθηκα στο γραφείο του στη “Θεσσαλονίκη” με την βοήθεια του φίλου Νίκου Αφεντουλίδη απο την Αξιούπολη .
Φοιτητής όντας, μου ανέθεσε το φοιτητικό ρεπορτάζ το οποίο ήταν καυτό τότε.
Πριν μου το αναθέσει μου έδωσε να κάνω μια έρευνα για το ΙΚΑ. Δεν γνώριζα καν τι ήταν το ΙΚΑ.
Με απειλούν, του λέω. Τι να κάνω;
-Όποιος φοβάται κάθεται σπίτι του, μου απάντησε.
Καθώς του παρέδιδα το κείμενο για να δείξω ότι μπορώ περισσότερα του λέω: αν είχα χρόνο θα το έγραφα καλύτερα.
Στη δουλειά αυτή ποτέ δεν θα έχουμε χρόνο. Μου είπε.
Δύο διαπιστώσεις που τις είχα στο νού μου όλα τα χρόνια της δημοσιογραφικής μου πορείας. Ακόμη και σήμερα.
Δάσκαλος και διευθυντής με την πλήρη σημασία των λέξεων. Δεν σε άφηνε εκτεθειμένο στην όποια κυβερνητική αλαζονεία ή άλλη δίωξη. Αλλά και απαιτητικός στο ρεπορτάζ και στην διασταύρωση των στοιχείων.
Μέχρι και τώρα τελευταία που πίναμε κανά τσίπουρο η αγωνία του ήταν να βγεί μια καλή εφημερίδα στην “Θεσσαλονίκη”. Ήταν εφημεριδάς. Ήταν ταυτισμένος με την δημοσιογραφία. Ήταν απο αυτούς που δεν θα ήθελαν να κάνουν τίποτε άλλο απο το επάγγελμα που διάλεξαν και άσκησαν με απόλυτη δεοντολογία τόλμη και αφοσίωση. Και σεβασμό στον άνθρωπο.
Αγωνίστηκε για την πόλη και τους θεσμούς της. Απο τους καλύτερους, αν όχι ο καλύτερος, πρόεδρος της ΔΕΘ.
Τον επισκεπτόμουν στο σπιτι του στον Τρίλοφο με τον Αντώνη Χούτο. Σε μια απο τις επισκέψεις αυτές του είπα: γιατί δεν γράφεις τα απομνημονεύματα σου.
Θα το κάνω είπε. Για ένα διάστημα έμαθα ότι άρχισε να γράφει. Μετά σταμάτησε. Τα χρόνια είχαν περάσει. Οι δυνάμεις άρχιαν να τον εγκαταλείπουν. Η διάθεση υποχώρησε.
Πέρυσι τέτοιες μέρες οι συνάδελφοι απο την εφημερίδα “Θεσσαλονίκη” του οργανώσαμε ένα αφιέρωμα στην Ένωση Συντακτών. Μια μέρα δική του. Μια μέρα γι αυτόν. Παρά τις δυσκολίες ήρθε. Θα μας μείνει αξέχαστη εκείνη η εμπειρία. Ήρθαν συνάδελφοι διαφόρων εποχών. Για να τον τιμήσουν. Το χάρηκε.
Ήμουν μαζί του στο Διοικητικό Συμβούλιο όσα χρόνια έκανε πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας Θράκης. Το επιβλητικό κτίριο της Ένωσης ήταν δική του δουλειά. Όπως και η Βαλκανική Συνομοσποδία Δημοσιογράφων.
Τον αποχαιρετούμε με βαθιά συγκίνηση και ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Του το οφείλει και η πόλη.
Με τον Αντώνη Κούρτη τελειώνει μια ολόκληρη εποχή στην δημοσιογραφία της Θεσσαλονίκης. Τελειώνει μια ολόκληρη εποχή στο είδος της παρέμβασης στον δημόσιο χώρο και τον δημόσιο λόγο.
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΡΧΗΓΕ. ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΔΑΣΚΑΛΕ
Και ο κάθε νεκρός δεδικαίωται ,αλλά και ο μακαρίτης αδελφός εν Χριστώ Γεώργιος Κούρτης υπήρξε άξιος στο λειτούργημα του ως δημοσιογράφος και αν δεν είχε ταυτισθεί με τις κυβερνήσεις της Αλλαγής της 10ετίας του 1980-τις οποίες εάν ζούσε ο αντικομμουνιστής εκδότης Ιωάννης Βελλίδης, σίγουρα δεν θα υποστήριζε-θα ήταν δημοσιογράφος υπόδειγμα.
Ο Θεός να αναπαύει την ψυχή του.
Υ.Γ Επ’ ευκαιρία ”έβγαλα από το αρχείο” και παρακολούθησα την εκπομπή της ΕΡΤ3” Δυναστεία Βελλίδη, μύθοι και αλήθειες” μερικές από τις οποίες αλήθειες έζησα .