του Παντελή Σαββίδη
1.Το πρώτο λάθος του Ισραήλ είναι ότι, μετά την 7η Οκτωβρίου, δεν αξιοποίησε το ηθικό πλεονέκτημα που διέθετε ώστε να επιδιώξει μια λύση στο Παλαιστινιακό. Αντίθετα, επέλεξε την οδό της αντιπαράθεσης και έχει εισέλθει, ως κράτος, σε μια μακρά διαδικασία απαξίωσης, με συνέπειες τόσο για την ασφάλειά του όσο και για τη ζωή των πολιτών του.
2.Το δεύτερο λάθος είναι ότι σχεδίασε επίθεση κατά του Ιράν χωρίς σαφή και ρεαλιστικό στόχο. Υπό τον προηγούμενο πνευματικό ηγέτη, τον οποίο το Ισραήλ δολοφόνησε, το Ιράν θα μπορούσε να βρεθεί πολύ κοντά στην απόκτηση πυρηνικού όπλου, χωρίς όμως να επιδιώκει απαραίτητα την κατασκευή του. Με τον σημερινό ηγέτη, οι θρησκευτικοί περιορισμοί που είχε θέσει ο προηγούμενος φαίνεται να αίρονται. Ωστόσο, το Ιράν εξακολουθεί να σκέφτεται πολύ σοβαρά αν το συμφέρει να επιδιώξει την απόκτηση πυρηνικού όπλου, καθώς μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να οδηγήσει και άλλες, ανταγωνιστικές προς αυτό, περιφερειακές δυνάμεις στην ίδια κατεύθυνση. Δεν είναι βέβαιο ότι αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά του. Το Ισραήλ ασφαλώς θα είχε προβεί σε αυτή τη στοιχειώδη ανάλυση. Επομένως, γεννάται το ερώτημα: γιατί αυτή η εμμονή στο πυρηνικό ζήτημα, ιδίως από τη στιγμή που είχε επιτευχθεί συμφωνία επί κυβερνήσεως Ομπάμα; Η πλήρης εξάλειψη του πυρηνικού κινδύνου από το Ιράν συνιστούσε εξαρχής έναν ανεδαφικό στόχο.
3.Ένας ακόμη λανθασμένος στόχος του Ισραήλ στον πόλεμο είναι η εμμονή του, ακόμη και σήμερα, στην ανατροπή του καθεστώτος. Καθεστώτα δεν ανατρέπονται όταν μια χώρα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Ακόμη και σκληροί πολέμιοι του ιρανικού καθεστώτος έσπευσαν να στηρίξουν το κράτος τους, ακόμη και από το εξωτερικό. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι τόσο προφανή δεδομένα διαφεύγουν ανθρώπων που διευθύνουν υπηρεσίες όπως η Μοσάντ.
4. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι το Ισραήλ οδήγησε και τον Τραμπ στην εμπλοκή στον πόλεμο, τη στιγμή που τώρα εκείνος φαίνεται να σκέφτεται την αποχώρηση. Το Ισραήλ δεν μπορεί μόνο του να διεξαγάγει πόλεμο κατά του Ιράν, και μάλιστα για έναν ανέφικτο στόχο, όπως είναι η αλλαγή καθεστώτος. Το επιχείρημα που προβάλλει προς τις ΗΠΑ, σε περίπτωση που το εγκαταλείψουν, είναι η πιθανότητα χρήσης τακτικών πυρηνικών. Αν όμως το Ισραήλ φθάσει στο σημείο να εξετάσει μια τέτοια επιλογή, είναι βέβαιο ότι θα βρεθεί αντιμέτωπο με απειλές όχι μόνο από δυνάμεις της περιοχής αλλά και από ευρύτερους διεθνείς παράγοντες.
5. Το χειρότερο, ίσως, αποτέλεσμα για το Ισραήλ είναι ότι ήδη στο Κογκρέσο οι ισορροπίες μεταβάλλονται εις βάρος του. Τόσο στην αμερικανική κοινωνία όσο και στο επίπεδο της πολιτικής ηγεσίας διαμορφώνεται πλέον μια εμφανής επιφύλαξη απέναντι στη συνέχιση της στήριξης προς το Ισραήλ.
6. Η εξέλιξη αυτή έχει συνέπειες και για την Ελλάδα. Πολλές από τις προσβάσεις της Ελλάδας στα κέντρα λήψης αποφάσεων στις ΗΠΑ γίνονταν με τη βοήθεια του Ισραήλ. Ωστόσο, την Ελλάδα τη συνέφερε -και εξακολουθεί να τη συμφέρει- η ύπαρξη ενός Ιράν με γεωπολιτικό εκτόπισμα. Η αποδυνάμωση του Ιράν ευνοεί την Τουρκία. Ασφαλώς, ένα κοσμικό Ιράν θα ήταν προτιμότερο, αλλά μια τέτοια προοπτική δεν είναι σήμερα ορατή. Η εκτίμηση της στήλης είναι ότι, μετά τον πόλεμο, το ίδιο το καθεστώς θα επιδιώξει να μεταρρυθμιστεί.
7.Τέλος, η στήλη θεωρεί ότι η αντιπαράθεση Τουρκίας-Ισραήλ ανήκει περισσότερο στη σφαίρα της φιλολογίας. Καμία από τις δύο χώρες δεν έχει συμφέρον σε μια τέτοια ρήξη. Στο ενδεχόμενο, ωστόσο, που αυτή λάβει χώρα, η Τουρκία επιδιώκει πρώτα να έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο με την ανύπαρκτη Αθήνα. Από εκεί απορρέουν και οι σχετικές απειλές. Το προηγούμενο διάστημα, καθώς η Τουρκία προετοιμαζόταν να εμπλακεί στον μεσανατολικό βούρκο, επιδίωξε και πέτυχε το γνωστό Σύμφωνο Φιλίας, το οποίο η Αθήνα έσπευσε να υπογράψει.
Το Ισραήλ εξέρχεται αποδυναμωμένο από τους συνεχείς τελευταίους πολέμους και ηθικά τραυματισμένο. Διαμόρφωσε νέες ισορροπίες που λειτουργούν εις βάρος του. Τα λάθη του υπήρξαν τραγικά και οι επιπτώσεις τους θα γίνουν αισθητές σε ολόκληρη την περιοχή.
Λάθη κάνουν όσοι ενεργούν , όπως πέφτουν όσοι είναι όρθιοι και κινούνται. Οι ξαπλωμένοι ποτέ δεν πέφτουν.
Το Ισραήλ από το 1948 τρέχει και δεν προλαβαίνει να επιβιώσει από τους ολούθε εχθρούς του μέχρι το 1973 και από το 1979 από το Θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν , που επιβιώνει για να καταστρέψει τελείως το Ισραήλ και έκτοτε άπλωσε ”τις χερούκλες του”, -τις Χεζμπολάχ- και στον Λίβανο και στη Γάζα ”για να το πνίξει”.
Αφού αυτό το Θεοκρατικό καθεστώς απειλεί το Ισραήλ γιατί το Ισραήλ να μη επιδιώκει να αλλάξει αυτό το καθεστώς -το άλλαξε ήδη, αφού κανένας Αγιατολάχ δεν εμφανίστηκε ακόμη και αφού τρεις κοσμικοί συζητούν και ”τα βρήκαν ”ή, ”θα τα βρουν ”με τους Αμερικανούς-.
Εμείς οι άλλοι -μα το ναι-που δεν συμμετέχουμε στις πολεμικές επιχειρήσεις και που ανεχθήκαμε αυτό το μικρομέγαλο Ιράν των Μουλάδων να επιδιώκει- και τα κατάφερε-να γίνει πυρηνική δύναμη για να πλήξει (ποιους εχθρούς άραγε;;;) και που τώρα μας εκβιάζει όλους με τα Στενά του Ορμούζ στα οποία έχει την μία ακτή ,γιατί ΔΕΝ ΤΟ ΑΠΟΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ,έστω τώρα, που ”κλωτσάει μέχρι να βγει η ψυχή του”, (γιατί θα βγει η ψυχή του με τις ζημιές που έπαθε και τις οποίες δεν θα αντέξουν τα 90 εκατομμύρια των ”διαΔικτυωμένων ”κατοίκων του.
Όσο για την Ελλάδα μας αλίμονο μας αν τώρα στήριζε αυτό το Ιράν μακράν των συμμάχων μας και των εταίρων μας .
1. Πώς θα το αξιοποιούσε; Είναι ασαφές, νομίζω, αυτό που γράφετε.
2. Είχε στόχο. Το προληπτικό χτύπημα, όπως είχε κάμει στο Ιράκ (1981), Συρία (2007) και ίσως όχι μόνο. Πώς θα μπορούσε υπό τον προηγούμενο ηγέτη το Ιράν να να βρεθεί πολύ κοντά στην απόκτηση πυρηνικού όπλου, χωρίς όμως να επιδιώκει απαραίτητα την κατασκευή του; Πού το βασίζετε αυτό; Και το υπόλοιπο τής παραγράφου μού φαίνεται μάλλον σαν ένας αυθαίρετος συλλογισμός.
3. Συμφωνώ.
4. Όχι, αν δεν ήθελε ο Τρμπ να εμπλακεί, θεωρώντας το ως ευκαιρία για τα πετρέλαια, δεν θα είχε εμπλακεί. Δεν ενεπλάκη για να βοηθήσει το Ισραήλ, ας μην κοροϊδευόμαστε. Αυτό ήταν η πρόφαση. Συμφωνώ με το υπόλοιπο.
5. Σωστό είναι αυτό, αλλά μένει να ερευνηθεί το γιατί.
6. Κι εδώ συμφωνώ με επιφύλαξη στην ενδεχομένη επιδίωξη αυτομεταρρυθμίσεως τού ιρανικού καθεστώτος μετά τον πόλεμο.
7. Όσο η Τουρκία εξακολουθεί να στηρίζει τούς εχθρούς τού Ισραήλ, παριστάνοντας την απανταχού ηγέτιδα των ισλαμιστών, τόσο πιο πιθανόν είναι να μην μπορεί να επαναπροσεγγίσει το Ισραήλ. Αν εννοείτε (που μάλλον αυτό εννοείτε) την ένοπλη ρήξη, ναι, συμφωνώ. Εντελώς απίθανη, εκτός κι αν ο Ερντογκάν υπερβεί τα εσκαμμένα, πράγμα καθόλου απίθανο, διότι είναι μεν ικανός πολιτικός, αλλά συνάμα αλαζόνας κι ενίοτε μάλλον την βλέπει σαν μελλοντικός ηγέτης των απανταχού μουσουλμάνων. Εν άλλοις, εξακολουθεί να προσπαθεί να εφαρμόσει το σχέδιο τού Οζάλ. Η Αθήνα δεν είναι πρόβλημα για την Τουρκία, διότι την έχει στην τσέπη της. Το εντελώς άστοχο για την Ελλάδα “Σύμφωνο Φιλίας”, αυτό αποδεικνύει. Ελλείψει ηγεσίας ικανής, η χώρα μας έχει σχεδόν δορυφοροποιηθεί από την γέιτονα.
Το Ισραήλ είναι ο μεγάλος χαμένος ,από τις συγκρούσεις μετά τις 7 / 10 / 2023 .Ο λόγος ότι απώλεσε το δόγμα αποτροπής μην καταφέρνοντας να επικρατήσει εναντίον πολύ ποιο αδύναμων εξοπλιστικά αντιπάλων ( Χαμάς ,Χεσμπολάχ ,Χούθι ) .Δεν φοβίζουν πλέον ούτε τα χαμίνια της Βηρυτού ,όχι τακτικούς στρατούς όπως του Ιράν και τις Τουρκίας ,ότι κάνουν από μακριά αυτά τα 250 – 300 αεροσκάφη που έχουν και τέλος .
Μόνο που το Ισραήλ δεν είναι μόνο του όταν πολεμά και αυτό το ξέρουν όλοι μετά το 1973.