19 Μαρτίου 2026
Kathleen Wallace
Πηγή εικόνας: Anthony E.D. Mobbs – CC BY-SA 4.0
Όλοι μας έχουμε συναντήσει στη ζωή μας ανθρώπους που εμφανίζουν τα χαρακτηριστικά αυτού που σήμερα είναι γνωστό ως «προσωπικότητα της Σκοτεινής Τριάδας» (Dark Triad Personality). Πρόκειται για έναν συνδυασμό ναρκισσισμού, ψυχοπάθειας και μακιαβελισμού. Με λίγα λόγια, πρόκειται για άτομα στερημένα από ενσυναίσθηση, που χρησιμοποιούν τη χειραγώγηση ως την κατεξοχήν μέθοδο για να πετυχαίνουν τους στόχους τους. Δεν αισθάνονται μεταμέλεια για τη συμπεριφορά τους, ούτε συνήθως μαθαίνουν από τα λάθη τους. Τα μόνα όρια που τα αναχαιτίζουν είναι οι συνέπειες που δεν μπορούν να αποφύγουν με τα τεχνάσματά τους· και ακόμη κι έτσι, αυτό λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός περιορισμού παρά ως οποιαδήποτε ουσιαστική ηθική ή ψυχική τους εξέλιξη.
Έχουμε δει το χάος που σπέρνουν τέτοια άτομα και τον τρόπο με τον οποίο μοιάζουν να ευημερούν μέσα σε τέτοιες συνθήκες. Ξέρουμε επίσης ότι συχνά βγάζουν στην επιφάνεια τον χειρότερο εαυτό άλλων ανθρώπων, ακόμη κι όταν εκείνοι δεν φέρουν τέτοιου τύπου διαταραχές της ομάδας Β. Οι τελευταίοι απλώς αντιδρούν στο περιβάλλον χάος με έναν σπασμωδικό, απελπισμένο και αρπακτικό τρόπο. Η καλύτερη στάση όταν τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν στη ζωή σου είναι να μειώσεις όσο μπορείς τη δυνατότητά τους να σε επηρεάζουν· όμως αυτό, φυσικά, είναι πολύ πιο εύκολο να ειπωθεί παρά να γίνει. Άνθρωποι σαν κι αυτούς δεν ικανοποιούνται ποτέ, ακόμη κι όταν φαίνεται πως πετυχαίνουν τους υποτιθέμενους στόχους τους. Η βαθύτερη αλήθεια της ψυχής τους μοιάζει να είναι ότι επιδιώκουν διαρκώς να γεννούν δυστυχία στους άλλους, ώστε να ταιριάζει με τη σήψη που κουβαλούν στον ίδιο τους τον πυρήνα.
Τώρα βλέπουμε τι συμβαίνει όταν τέτοιοι τύποι προσωπικότητας αποκτούν ανεξέλεγκτη εξουσία μέσα στην κυβέρνηση. Οι πολυάριθμοι διευκολυντές και συνοδοιπόροι που απλώς ακολούθησαν την πορεία για να μη διαταράξουν την ισορροπία υπήρξαν βασικοί πλακοστρωτές αυτού του δρόμου προς την κόλαση. Όσοι στάθηκαν στο πλευρό του Τραμπ ήξεραν πολύ καλά σε τι έμπαιναν. Αυτές οι αποκρουστικές μορφές άνοιξαν τον δρόμο για τον Τραμπ ΙΙ, ο οποίος, φυσικά, είναι γεμάτος από χαρακτήρες που φέρουν τα ίδια τοξικά γνωρίσματα με εκείνον. Βλέπουμε να αναδύεται, πλήρως διαμορφωμένη και γκροτέσκα, μια «προεδρία της ενδοοικογενειακής βίας». Η ευθύνη βαραίνει κάθε πολιτικό που υπονόμευσε τη δυνατότητα βελτίωσης της ζωής των πολλών, ενώ ταυτόχρονα διεύρυνε τις φρικτές τάσεις συσσώρευσης πλούτου από τους δισεκατομμυριούχους. Αυτό βαραίνει όλους τους.
Όταν οι σύντροφοι που έχουν παγιδευτεί σε τέτοιες καταστάσεις προσπαθούν να απεγκλωβιστούν, διαπιστώνουν ότι βρίσκονται στην πιο επικίνδυνη φάση. Οι προσωπικότητες της Σκοτεινής Τριάδας δεν διαχειρίζονται καθόλου καλά την απόρριψη, και φαίνεται μάλιστα να απολαμβάνουν το να έχουν έναν εχθρό, πάνω στον οποίο μπορούν να προβάλουν όλες τις δικές τους απεχθείς ιδιότητες. Μερικές φορές σκοτώνουν το άτομο που προσπαθεί να φύγει. Μια άλλη εκδοχή είναι να στραφεί η προσοχή τους σε νέα θύματα· και φυσικά, σε ευρύτερη κλίμακα, αυτό δεν είναι λύση αλλά απλώς μια νέα τραγωδία. Σκεφτείτε: Βενεζουέλα, έπειτα Ιράν, έπειτα ίσως Κούβα…
Η σημερινή κυβέρνησή μας λειτουργεί ακριβώς όπως ένας παρανοϊκός κακοποιητικός σύντροφος. Πάντα υπήρχε αυτή η διάσταση, σε έναν βαθμό, λόγω της ίδιας της φύσης της εξουσίας. Όσοι την επιθυμούν τη θέλουν συχνά για όλους τους λάθος λόγους, και η εξουσία έχει την τάση να αυτοεπιλέγει τους ηθικά έκπτωτους. Η διαφορά σήμερα είναι η απουσία περιοριστικών επιρροών. Έχουμε άντρες που κυριολεκτικά θα φορέσουν παπούτσια πολύ μεγαλύτερα από το νούμερό τους για να ευχαριστήσουν έναν δικτάτορα που κυβερνά με τον φόβο. Θυμάται κανείς τις ιστορίες για τον Στάλιν, που απαιτούσε από τους ανθρώπους του να πίνουν όλη νύχτα μαζί του, τιμωρώντας όσους προσπαθούσαν να βάλουν νερό στα ποτήρια τους αντί για ποτό. Πρόκειται ξεκάθαρα για συμπεριφορά λατρείας του τύπου «ποτέ μη γίνεις ο πρώτος που θα σταματήσει να χειροκροτά». Ο εξευτελισμός είναι ο στόχος, και οι αδύναμοι άντρες που συναινούν σε τέτοια εφιαλτικά γελοιοθεάματα συμβάλλουν στο να εξαπολύονται αυτές οι φρικαλεότητες πάνω στον γενικό πληθυσμό.
Όλα αυτά δεν θα ήταν παρά μια υποσημείωση στην ιστορία, αν οι μανιακοί που βρίσκονται στο τιμόνι δεν είχαν στα χέρια τους τα μέσα για να δολοφονήσουν αμέτρητα εκατομμύρια ανθρώπους και να καταρρεύσουν την παγκόσμια οικονομία. Πολλοί από εμάς θα λέγαμε ότι αυτή η οικονομία, με το καρκινικό μοντέλο αέναης ανάπτυξής της, πρέπει να γκρεμιστεί· όμως λίγοι θα έλεγαν ότι αυτός είναι ο τρόπος να γίνει. Αυτή η μέθοδος θα βυθίσει τη συντριπτική πλειονότητα στην πλήρη και απόλυτη φτώχεια, με μια τάξη τύπου «Caligula Plus» να δεσπόζει από πάνω της. Και η τεχνολογία της Palantir θα είναι εκεί, ώστε να διασφαλίζει ότι το δίχτυ θα είναι αδύνατο να το ξεφύγεις.
Μέσα σε όλα αυτά, οι ΗΠΑ έχουν φερθεί στους συμμάχους τους με μια περιφρόνηση που δεν θα είχε καν λογική βάση ούτε απέναντι σε εχθρούς. Είναι σχεδόν δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς θα μπορούσε κάποιος να αναλάβει το τιμόνι των ΗΠΑ και να τις οδηγήσει στην καταστροφή πιο γρήγορα, κάτι που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πρόκειται για ανικανότητα ή για καθαρό σαμποτάζ.
Η πιο πιθανή απάντηση μοιάζει να είναι απλώς ότι αυτό συμβαίνει όταν έχεις τόσο βαθιά τραυματισμένα και συμβιβασμένα άτομα στην εξουσία. Αγαπούν τον φόνο, αγαπούν την εξουσία και είναι εξαιρετικά ευάλωτοι στο να σπρωχθούν προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις εξαιτίας του πιθανού kompromat που υπάρχει εις βάρος τους. Ο Lindsey Graham πέρασε από τη ρητορική ότι ο Τραμπ είναι ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος, στο να γίνει αυτός ο φαινομενικά διαρκώς μεθυσμένος, πολεμοκάπηλος γλείφτης που βλέπουμε σήμερα. Αν είχαμε τέτοιους άντρες στη γειτονιά μας, θα τους αποφεύγαμε στις καθημερινές μας βόλτες. Κι όμως, τους έχουμε ανεβάσει στην εξουσία πάνω από εμάς. Και καθώς η πλειοψηφία αρχίζει να συνειδητοποιεί πόσο παράλογη είναι αυτή η κατάσταση, οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα πώς να αντιμετωπίσουν έναν τέτοιο εχθρό — έναν εχθρό που ενσαρκώνει τη Σκοτεινή Τριάδα.
Οι γυναίκες που προσπαθούν να ξεφύγουν από κακοποιητές μερικές φορές το επιχειρούν απλώς φεύγοντας. Όμως η χώρα μας έχει καταστήσει αδύνατο ακόμη και αυτό. Όπως ένας άντρας που ελέγχει όλα τα οικονομικά του σπιτιού, έτσι και οι πολίτες έχουν υποστεί τέτοιο έλεγχο στα οικονομικά τους ώστε οι περισσότεροι δεν μπορούν να χάσουν ούτε δύο μισθούς χωρίς να επέλθει μια καταστροφική κατάρρευση. Πιθανότατα δεν μπορούν, υπό τέτοιες συνθήκες, να φύγουν για την Πορτογαλία. Και όπως συμβαίνει με τους περισσότερους κακοποιητές, οι συμμαχίες έχουν έτσι κι αλλιώς διαρραγεί· τους αρέσει να απομονώνουν και να μπερδεύουν τα θύματα. Αν δεν έχεις συμμάχους, δεν έχεις ούτε πού να τρέξεις. Οι περισσότεροι Αμερικανοί, στον βαθύτερο πυρήνα τους, δεν αντιλαμβάνονται πραγματικά πόσο πιο δύσκολο είναι να ζει κανείς εκεί σε σύγκριση με όλες τις άλλες ανεπτυγμένες χώρες. Αυτός είναι ο τρόπος ύπαρξης του «ο ένας τρώει τον άλλον» που όλοι έχουμε κανονικοποιήσει. Οι Αμερικανοί έχουν γαλουχηθεί να φοβούνται τον «σοσιαλισμό», όπως ακριβώς ένας κακοποιημένος σύντροφος φοβάται το άγνωστο. Η κακοποίηση που γνωρίζεις απέναντι σε έναν μυστηριώδη κόσμο για τον οποίο σου έχουν πει ότι υπάρχει, αλλά δεν μπορείς πλήρως να επιτρέψεις στον εαυτό σου να πιστέψει, γιατί σχεδόν ακούγεται υπερβολικά καλός για να είναι αληθινός.
Οι ΗΠΑ έχουν επιτρέψει μια εκρηκτική αύξηση της φτώχειας και της συνακόλουθης αστεγίας, όχι επειδή δεν υπάρχουν τα χρήματα για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα — αφού προφανώς υπάρχουν όταν πρόκειται να δολοφονηθούν Ιρανοί. Τα χρήματα υπάρχουν. Το ζήτημα όμως — και όχι κάποια ατυχής παρενέργεια — είναι να εξαναγκάζονται οι πολίτες να ζουν σε μια εξημερωμένη κατάσταση φόβου, είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο.
Στο παρελθόν καταβαλλόταν πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια για να διατηρηθεί η ψευδαίσθηση, για να πειστούν οι πολίτες των ΗΠΑ ότι απειλούνται από άλλα έθνη και ότι είναι αναγκαίο να επιδίδονται σε ιμπεριαλιστικές περιπέτειες. Το χαοτικό και επικών διαστάσεων ξεγύμνωμα της ήττας που εξελίσσεται τώρα ίσως διαπεράσει αυτή την ψευδαίσθηση, ότι δηλαδή αυτό το είδος κοινωνίας μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Ο ίδιος ο παραλογισμός και η συνοδευτική φρίκη αρκούν για να διαλύσουν σχεδόν τα πάντα, ακόμη και το ίδιο μας το μυαλό. Οι εισβολές σε άλλα έθνη στο παρελθόν αντιμετωπίζονταν με αποδοχή, όμως αυτή η τυφλή εμπιστοσύνη διαβρώνεται.
Το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας μοιάζει κοντά και η απώλεια του πετροδολαρίου φαίνεται σχεδόν προδιαγεγραμμένη. Είναι σαν ο κακοποιητής να πρόκειται να λάβει τα χαρτιά του διαζυγίου, αλλά δυστυχώς να εξακολουθεί να διαθέτει ένα τεράστιο οπλοστάσιο.
Βρισκόμαστε σίγουρα σε εκείνη την πιο επικίνδυνη στιγμή, όταν το θύμα θέλει να απομακρυνθεί από τον κακοποιητή. Ας ελπίσουμε ότι, όταν κάποτε κοιτάξουμε πίσω σε αυτή την εποχή, θα θεωρηθεί το σημείο καμπής πριν γεννηθεί ένας νέος και καλύτερος κόσμος. Η εναλλακτική είναι αδιανόητη και πρέπει να την πολεμήσουμε με ό,τι έχουμε.
Η Kathleen Wallace γράφει από τις μεσοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Τα κείμενά της είναι συγκεντρωμένα στη σελίδα της στο Substack.
Οι φωτογραφίες του Τράμπ είναι επιλογή των Ανιχνεύσεων
