Του Michael Rubin ·
Ο Πούτιν στην Κόκκινη Πλατεία το 2017. Εικόνα Creative Commons.
Στις 7 και 8 Ιουλίου 2026, ηγέτες από όλο τον κόσμο, ανάμεσά τους και ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, θα συγκεντρωθούν στην Άγκυρα της Τουρκίας για την ετήσια σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ. Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, βλέπει τη σύνοδο ως συμβολική επιβεβαίωση των πολιτικών του. Από την πλευρά του, ο Τραμπ παραμένει αποφασισμένος να επιβραβεύσει δημόσια τον Ερντογάν και δήλωσε ότι θα φέρει ένα «μεγάλο δώρο» στον αγαπημένο του αυταρχικό ηγέτη.
Όσοι επισκεφθούν την Άγκυρα θα αναλάβουν τεράστιο ρίσκο. Οι ισχυρισμοί της Τουρκίας περί αναντικατάστατου ρόλου βασίζονται στη γεωγραφική της εγγύτητα με τη Ρωσία. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Τουρκία ήταν ένα από τα μόλις δύο μέλη του ΝΑΤΟ που συνόρευαν με τη Σοβιετική Ένωση. Με τον δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό στρατιωτών υπό τα όπλα μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Τουρκία υποστηρίζει ότι είναι απαραίτητη για τη Συμμαχία. Οι ηγέτες του ΝΑΤΟ συχνά συμφωνούν. Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, για παράδειγμα, δήλωσε την 1η Ιουλίου 2026: «Η Τουρκία είναι εξαιρετικά σημαντική για το ΝΑΤΟ. Διαθέτει έναν από τους ισχυρότερους στρατούς στη Συμμαχία. Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι πολύ καλά εξοπλισμένες και εκπαιδευμένες, και η Τουρκία έχει το πλεονέκτημα μιας τεράστιας αμυντικής βιομηχανίας».
Αυτός ο ισχυρισμός δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ιδίως αν λάβει κανείς υπόψη τη συναλλακτική στάση της Τουρκίας και το φλερτ της με τη Ρωσία. Ακόμη και όταν η Τουρκία παρέχει κάποια βοήθεια στην Ουκρανία, δύσκολα υπάρχει σύγκρουση στον κόσμο από την οποία να μη προσπαθεί να επωφεληθεί και από τις δύο πλευρές.
Οι ηγέτες του ΝΑΤΟ έχουν την τάση να εξωραΐζουν τον Ερντογάν, τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων του καθεστώτος του και τη στήριξή του σε τρομοκρατικές οργανώσεις, από παρακλάδια της Αλ Κάιντα μέχρι τη Χαμάς. Γερμανοί αξιωματούχοι ασφαλείας λένε κατ’ ιδίαν ότι φοβούνται λιγότερο την απειλή να ανοίξει η Τουρκία τα σύνορά της και να επιτρέψει νέες μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη, και περισσότερο τη βία και το χάος που θα μπορούσαν να προκαλέσουν τουρκικοί πυρήνες εν υπνώσει ανάμεσα σε Τούρκους μετανάστες και κατοίκους στη Γερμανία. Ο προκάτοχος του Ρούτε, Γενς Στόλτενμπεργκ, επαινούσε τακτικά τον Ερντογάν με τρόπο σχεδόν δουλικό.
Σήμερα δεν λείπουν οι πιθανοί ισλαμιστές τρομοκράτες που κινούνται στην Τουρκία. Το ερώτημα είναι ποιος θα μπορούσε να τους προσλάβει.
Ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν βρίσκεται ταπεινωμένος, περισσότερα από τέσσερα χρόνια αφότου εξαπέλυσε την εισβολή για να κατακτήσει την Ουκρανία — μια αποστολή που πίστευε ότι θα ολοκληρωνόταν μέσα σε λίγες ημέρες. Αντί γι’ αυτό, χάνει δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες κάθε μήνα. Ούτε μπορεί πλέον να κρύψει τον πόλεμο από όσους αρκούνται να ζουν μέσα στη φούσκα της προπαγάνδας του Κρεμλίνου: η Μόσχα και η Αγία Πετρούπολη γίνονται όλο και συχνότερα στόχοι. Καθώς ο Πούτιν κατηγορεί το ΝΑΤΟ τόσο ότι προκάλεσε τη ρωσική στρατιωτική δράση όσο και ότι στη συνέχεια βοήθησε την Ουκρανία, μια συγκέντρωση ηγετών του ΝΑΤΟ μπορεί να είναι υπερβολικά δελεαστικός στόχος για να την αγνοήσει.
Ωστόσο, είναι απίθανο η Ρωσία να εξαπολύσει έναν από τους βαλλιστικούς της πυραύλους, βόμβες ολίσθησης ή σμήνη drones. Η Άγκυρα δεν είναι Κίεβο, και ο Πούτιν θα φοβόταν την ενεργοποίηση της ρήτρας συλλογικής άμυνας του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ, σε περίπτωση που επιτίθετο ανοιχτά στη σύνοδο της Συμμαχίας. Αν όμως η Ρωσία προσλάμβανε τους πολλούς Τσετσένους που ζουν στην Τουρκία ή ισλαμιστές μαχητές που έχουν διεισδύσει στις επίλεκτες ειδικές δυνάμεις και στις ομάδες προστασίας της Τουρκίας, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι μια εκδίκηση με δυνατότητα εύλογης άρνησης ευθύνης.
Ο Ερντογάν επιδιώκει να μετατρέψει τη σύνοδο του ΝΑΤΟ σε βιτρίνα ισχύος. Ο Πούτιν, όμως, μπορεί να αξιοποιήσει την ευκαιρία για να αλλάξει το αφήγημα και να ταπεινώσει το ΝΑΤΟ, στέλνοντας τουλάχιστον ορισμένους παγκόσμιους ηγέτες πίσω στις πατρίδες τους μέσα σε σάκους πτωμάτων.
Σχετικά με τον συγγραφέα: Δρ. Michael Rubin
Ο Michael Rubin είναι διευθυντής ανάλυσης πολιτικής στο Middle East Forum και διακεκριμένος εταίρος στο Usanas Foundation της Ινδίας. Πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου, ο δρ. Rubin διετέλεσε επί περισσότερες από δύο δεκαετίες ανώτερος ερευνητής στο American Enterprise Institute. Έχει ζήσει στο μετεπαναστατικό Ιράν, στην Υεμένη, καθώς και στο Ιράκ πριν και μετά τον πόλεμο. Το παραπάνω άρθρο γνώμης εκφράζει τις προσωπικές απόψεις του συγγραφέα.
Νομίζω ότι η επιχειρησιακη δεινότητα σε αποστολές προσωπικοτήτων εντός πτωματικών σάκκων, υπερτερεί στον αγγλοσαξωνικό κόσμο παρά στον σλαβικό.