Ο Μητσοτάκης δεν είναι απλώς ένας διαχειριστής εξουσίας· είναι φορέας μιας παγκόσμιας ιδεολογίας. Ό,τι στις ΗΠΑ εκφράζεται μέσα από τον Τραμπ, στην Ελλάδα εκφράζεται μέσα από τον Μητσοτάκη.
Το κείμενο του Henry Giroux στο CounterPunch περιγράφει την Αμερική του Τραμπ ως παράδειγμα μιας βαθύτερης παγκόσμιας μετάλλαξης της πολιτικής: τη μετατροπή της δημοκρατίας σε θέαμα εξουσίας, της διακυβέρνησης σε μηχανισμό εξυπηρέτησης οικονομικών ελίτ και της κοινωνίας σε πεδίο φόβου, πειθάρχησης, ανταγωνισμού και ηθικής απονέκρωσης. Το βασικό του επιχείρημα δεν αφορά μόνο τον Τραμπ ως πρόσωπο.
Αφορά μια ιδεολογία: τον αυταρχικό νεοφιλελευθερισμό, τον γκανγκστερικό καπιταλισμό, την πολιτική της διαφθοράς, της αλαζονείας, της ασυλίας των ισχυρών και της περιφρόνησης προς το κοινό καλό.
Αυτή η ιδεολογία δεν περιορίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι παγκόσμια. Στην Αμερική εκφράζεται με τον πιο ωμό και θεαματικό τρόπο από τον Τραμπ.
Στην Ελλάδα, η ίδια λογική εκφράζεται πολιτικά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το σύστημα εξουσίας που έχει συγκροτηθεί γύρω του. Δεν πρόκειται για μια απλή σύγκριση προσώπων, αλλά για την αναγνώριση μιας κοινής πολιτικής μήτρας: μιας εξουσίας που αντιμετωπίζει το κράτος ως εργαλείο ελέγχου, τους θεσμούς ως μηχανισμούς εξυπηρέτησης συμφερόντων, τα δημόσια αγαθά ως πεδίο ιδιωτικοποίησης και την κοινωνία ως αντικείμενο πειθάρχησης.
Στην ελληνική περίπτωση, η διαφθορά δεν εμφανίζεται απαραίτητα μόνο ως σκάνδαλο ή ως μεμονωμένη παρανομία. Εμφανίζεται ως τρόπος διακυβέρνησης. Ως κανονικότητα. Ως λογική σύμφωνα με την οποία η εξουσία λειτουργεί για τους λίγους, ενώ η κοινωνική πλειοψηφία καλείται να προσαρμοστεί, να σιωπήσει ή να ενοχοποιηθεί.
Η αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους, η ιδιωτικοποίηση βασικών αγαθών, η επικοινωνιακή χειραγώγηση, η εξάρτηση μεγάλου μέρους των μέσων ενημέρωσης από την κυβερνητική αφήγηση, η απαξίωση της εργασίας, η καταστολή της διαμαρτυρίας και η συγκέντρωση εξουσίας συγκροτούν μια πολιτική μορφή που θυμίζει όσα περιγράφει το κείμενο για την Αμερική του Τραμπ.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο προσωπικό. Δεν είναι απλώς «ο Τραμπ» ή «ο Μητσοτάκης». Το πρόβλημα είναι ιδεολογικό. Είναι η παγκόσμια κυριαρχία μιας πολιτικής αντίληψης που συνδυάζει νεοφιλελεύθερη οικονομία, αυταρχική διακυβέρνηση, πολιτική επικοινωνία, φόβο, κοινωνικό κατακερματισμό και περιφρόνηση προς τη δημοκρατική λογοδοσία.
Ο Μητσοτάκης, μέσα στην ελληνική πραγματικότητα, λειτουργεί ως φορέας αυτής της ιδεολογίας: μιας ιδεολογίας που παρουσιάζει την αγορά ως φυσικό νόμο, την ιδιωτικοποίηση ως πρόοδο, την ανισότητα ως αξιοκρατία, την καταστολή ως ασφάλεια και την πολιτική κυριαρχία ως «σταθερότητα».
Όπως στον Τραμπισμό, έτσι και στην ελληνική εκδοχή αυτής της πολιτικής, το θέαμα παίζει καθοριστικό ρόλο. Η εξουσία δεν αρκείται στο να κυβερνά· θέλει να κατασκευάζει πραγματικότητα. Θέλει να ελέγχει την εικόνα, τη γλώσσα, το συναίσθημα και τη μνήμη. Η πολιτική μετατρέπεται σε επικοινωνιακό προϊόν. Οι αποτυχίες βαφτίζονται επιτυχίες, οι κοινωνικές αντιδράσεις παρουσιάζονται ως εμπόδιο στην «κανονικότητα», ενώ η κριτική συκοφαντείται ως λαϊκισμός, ανευθυνότητα ή απειλή για τη χώρα.
Το πιο επικίνδυνο στοιχείο αυτής της ιδεολογίας είναι ότι διαβρώνει τη δημοκρατική συνείδηση. Μαθαίνει στους πολίτες να θεωρούν φυσιολογικό ότι οι ισχυροί δεν λογοδοτούν, ότι η πολιτική είναι υπόθεση ειδικών και οικονομικών συμφερόντων, ότι η κοινωνία πρέπει να υπομένει και ότι η αδικία είναι αναπόφευκτη. Έτσι, η διαφθορά γίνεται παιδαγωγική δύναμη: εκπαιδεύει την κοινωνία στην παραίτηση, στον κυνισμό και στην αποδοχή της ανισότητας.
Γι’ αυτό η απάντηση δεν μπορεί να είναι απλώς ηθική αγανάκτηση ή μια αλλαγή διαχειριστή. Χρειάζεται πολιτική ρήξη με την ίδια την ιδεολογία που γεννά αυτή την κατάσταση. Χρειάζεται υπεράσπιση της δημοκρατίας όχι ως τυπικής διαδικασίας, αλλά ως κοινωνικού και συλλογικού προτάγματος: με δημόσια αγαθά, κοινωνική δικαιοσύνη, εργασιακή αξιοπρέπεια, ισχυρούς θεσμούς, ελευθερία του Τύπου, λογοδοσία, παιδεία, αλληλεγγύη και πραγματική συμμετοχή των πολιτών.
Με αυτή την έννοια, το κείμενο για την Αμερική του Τραμπ αφορά άμεσα και την Ελλάδα. Γιατί περιγράφει μια παγκόσμια ιδεολογία εξουσίας. Στην Αμερική έχει το πρόσωπο του Τραμπ. Στην Ελλάδα έχει το πρόσωπο του Μητσοτάκη. Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι απλώς να φύγει ένα πρόσωπο, αλλά να ηττηθεί η ιδεολογία που μετατρέπει τη δημοκρατία σε μηχανισμό εξυπηρέτησης των ισχυρών και την κοινωνία σε σιωπηλό θεατή της ίδιας της αποδυνάμωσής της.
ΠΡΩΤΑ ,ας αναλογισθούμε πως ,
πριν από δύο χρόνια τον Κυριάκο Μητσοτάκη τον ταυτίζαμε με τον αντιΤραμπισμό και πολλοί στην Ελλάδα στοιχημάτιζαν ότι η νέα πρέσβυς των ΗΠΑ στην Ελλάδα αργούσε να έρθει γιατί ”έπαιρνε εντολές”, πως να υποχρεώσει σε παραίτηση και εκλογές τον εκλεγμένο πρωθυπουργό μας ,επειδή αυτός είχε ταχθεί δήθεν φανατικά υπέρ της γουόκ ατζέντας ( κ. Σαμαράς κλπ)και υπέρ της Ουκρανίας.
ΤΩΡΑ , έγινε ο εκπρόσωπος του κ. Τραμπ και της πολιτικής του στην Ελλάδα και το κακό είναι ότι όλοι εκείνοι θεωρούν , και την μοναδική πατριωτική παράταξη της Χώρας μας την Νέα Δημοκρατία , φιλο-Τραμπική , αν όχι Τραμπική , παρά τις συχνές ομιλίες -με πατριωτικό και διαφορετικό περιεχόμενο- του πρώην Αρχηγού της για 12 χρόνια και πρωθυπουργού για 5,5 χρόνια κ. Κώστα Καραμανλή.
ΣΗΜΕΡΑ , όλοι -δυστυχώς- οι αντιπολιτευόμενοι την κυβέρνηση και την Νέα Δημοκρατία ,ή κινούνται με αυτοκτονικές πολιτικά διαθέσεις ,αν αγνοούν την αποδεκτή παγκοσμίως ήττα της πολιτικής από τις λεγόμενες Αγορές από το 2008 ακόμη ή ”ξαναδουλεύουν” ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ τους αριστερούς όλων των αποχρώσεων -με τα πολλά ταμπού εναντίον της φιλελεύθερης Δεξιάς -και τους αυτοαποκαλούμενους Δεξιούς , που θέλουν μέχρι και τον σοσιαλφασισμό , έναντι του φιλελευθερισμού της αγοράς και των ατομικών δικαιωμάτων.
Η Αριστερά , -που τελευταία νομίζει πως αναγεννάται -μετά το 2011 κριτικάρει μηδενιστικά ,με τραγελαφικά αντιφατικές θέσεις , πολιτεύεται χωρίς να συζητάει τις θέσεις της, παρά μόνο αγανακτεί και διαδηλώνει ”για του ψύλλου πήδημα” ,δεν την προτιμούν ούτε στην Ευρώπη ,ούτε στην Αμερική, δεν έχει καμιά επαφή με την ελληνική πραγματικότητα , η οποία έχει λιγότερους εργαζομένους- και αρκετούς από αυτούς από το σπίτι-η δε κοινωνία μπορεί να είναι φοβισμένη και παγωμένη αλλά δεν είναι εξεγερμένη ΚΑΙ γιατί δεν είναι εξαθλιωμένη -ελέω και της Ευρωπαϊκής Ενώσεως ΜΑΣ- ΚΑΙ -κυρίως- γιατί έχει πεισθεί πως μόνο με κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και μετά τις εκλογές του 2027 θα ξέρει ”ΤΙ ΤΗΝ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ”.
Υ.Γ Να θυμηθούμε τη νίκη των Αγορών επί της πολιτικής στην Ελλάδα . Τον εκλεγμένο πρωθυπουργό με 43% το 2009 και με αυτοδύναμη κυβέρνηση ,το 20111 τον αντικατέστησε ο τραπεζίτης κ. Παπαδήμος (και ο τραπεζίτης κ. Ντράγκι έγινε πρωθυπουργός στην Ιταλία) και το 2015 Ι Αγορές ”ανασκολόπισαν” τον αριστερό παλικαρά μας κ. Τσίπρα ,που και τώρα επιμένει -και αυτός, με αυτό το παρελθόν -να νικήσει τις Αγορές , ενώ ουσιαστικά ΟΛΟΙ θέλουν να μας κοροϊδέψουν ,για να ”πάρουν την εξουσία ” .
ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΔΙΑΨΕΥΣΤΟΥΝ ,γιατί και οι Έλληνες θέλουν να περνούν καλά ,να γεννούν παιδιά και οι περισσότεροι να σκέφτονται και την Πατρίδα και την Θρησκεία.
Ο John Dewey καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κολούμπια, που οι συντηρητικοί της εποχής του, τον κατηγορούσαν ως σοσιαλιστή, και οι μαρξιστές για «αφηρημένο ηθικολογισμό», και πως προστατεύει την αστική νομιμότητα, στο βιβλίο του «Δημοκρατία και Εκπαίδευση» γράφει «Περιλαμβάνονται άνθρωποι, που σχηματίζουν συνωμοτικά συμμορίες, με εγκληματικά σχεδία, επιχειρηματικοί συνασπισμοί, οι οποίοι λυμαίνονται το κοινό, αντί να το υπηρετούν, πολιτικοί μηχανισμοί, που δημιουργούνται βάσει ενός συμφέροντος διαρπαγής».
Ο Paulo Freire, βραζιλιάνος χριστιανομαρξιστής καθηγητής, θεωρεί πως η συνειδητοποίηση των καταπιεστικών δομών, αναδύει την επιθυμία για ανάληψη Δράσης, για Πράξη, για την ανατροπή των δομών ανισότητας, για κοινωνική αλλαγή.
Ο Stephen Brookfield, βρετανός μαρξιστής και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης, θεωρεί πως η σχέση μεταξύ κριτικού στοχασμού και κοινωνικής Δράσης είναι αυταπόδεικτη, αλλιώς δεν είναι τίποτα περισσότερο, από φιλελεύθερος ομφαλοσκοπισμός.
Ο μετριοπαθής Jack Mezirow, αμερικανοεβραίος κοινωνιολόγος και φιλόσοφος, καθηγητής του πανεπιστημίου Κολούμπια, μας επισημαίνει, πως η Δράση είναι μόνο για αυταρχικά καθεστώτα και πως οι Δημοκρατίες, δίνουν εργαλεία, ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών.
Τι σχέση μπορεί να έχουν ένας ριζοσπάστης δημοκράτης, ένας χριστιανομαρξιστής, ένας μαρξιστής, ένας μετριοπαθής κεντρώος με ένας έλληνα αστό; Τι σχέση μπορεί να έχουν οι Καταπιεσμένοι, από τις καπιταλιστικές δομές, πολιτικές και κοινωνικές, που ηγεμονεύουν, αναπαράγοντας το κοινωνικοοικονομικό σύστημα, με έναν μεγαλοπαράγοντα του ποδοσφαίρου; (Μαρινάκης)
Οι δομές εξουσίας που ηγεμονεύουν, που έχουν ως στόχο τους, την αναπαραγωγή τους, που δημιουργήθηκαν βάσει ενός συμφέροντος διαρπαγής, για να λυμαίνονται το κοινό, μπορούν να καταπιέσουν ακόμα και έναν αστό, με δυσλειτουργικές συμπεριφορές! Η ανάληψη Δράσης, για την ανατροπή των δομών εξουσίας που καταπιέζουν, είναι μόνο για αυταρχικά καθεστώτα, οι Δημοκρατίες, δίνουν εργαλεία, ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών. Τι γίνεται όμως, όταν η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί; Τι σημαίνει αυτό για εμάς, για το μόνο άλλο εργαλείο, που μας δίνει η Δημοκρατία, για τις επερχόμενες εκλογές;
Κατά πρώτον, κύριε Τρυποκάρυδε ,ευτυχώς που οι πρωθυπουργοί δεν ακούνε τους καθηγητές (μεγάλο λάθος έκανε ο κ. Τσίπρας που άκουσε τον καθηγητή κύριο Βαρουφάκη το 2015),γιατί κατά τον Γερμανό Καγκελάριο Μπίσμαρκ ”καθηγηταί τρεις εχάθη η Πατρίς”. ΚΑΙ
κατά δεύτερον τίποτε στην Ελλάδα δεν λειτουργεί καλύτερα από την Δικαιοσύνη , που ανακρίνει ,προφυλακίζει, δικάζει και φυλακίζει εκατοντάδες-ίσως και χιλιάδες με αυτήν την άγνωστη στην άλλη Ευρώπη δικομανία των Ελλήνων – παραβάτες των νόμων κάθε μέρα ,με νόμους που ψηφίζουν οι βουλευτές και στην οποίαν Ελληνική Δικαιοσύνη οι Ευρωπαϊκοί αρμόδιο Θεσμοί ελέγχου της καταλογίζουν υπερβολικές καθυστερήσεις στην έκδοση των αποφάσεών της ,αλλά όχι άδικες αποφάσεις.
Δεν είστε ο μόνος Έλλην που πιστέψατε στο επαναλαμβανόμενο προπαγανδιστικό ψέμα της ”δημοκρατικής” αντιπολίτευσης ότι, η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα δεν λειτουργεί ή αν λειτουργεί μεροληπτεί .
Σας παρακαλώ να αναζητήσετε συγγενικό ή φιλικό σας πρόσωπο που έχει συγγενή δικαστικό ,για να βεβαιωθείτε για το αντίθετο από ότι πιστεύετε εσείς και πας τις.
ΕΥΝΟΗΤΟΝ ΟΤΙ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΟΤΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟ ΑΠΟΝΕΜΟΥΝ ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.
Καληνύχτα σας.
Αγαπητέ Τρυποκάρυδε, θεωρείς ότι ζούμε σε πολίτευμα δημοκρατίας ή «Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Ολιγαρχίας»;
Στα Ελληνικά, οι ξένες λέξεις δεν κλίνονται. Εκτός αν τις γράψεις στα ξένα, οπότε υπακούουν στους κανόνες της γλώσσας, στην οποία ανήκουν. Ο τίτλος θα έπρεπε να είναι “Οι γκάνγκστερ που μας κυβερνούν”. Επίσης, δεν υπάρχει κανένας λόγος να γραφεί με κεφαλαίο γάμα η λέξη γκάνγκστερ. Εφόσον δεν είναι όνομα, πρέπει να γραφεί με μικρό, γκάνγκστερ. Η αναγραφή των ουσιαστικών με κεφαλαία είναι αμερικανισμός (αγγλισμός) και δεν ισχύει στα ελληνικά.