Ντόναλντ Τουσκ: Ο πρωθυπουργός της Πολωνίας και η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης

Για τον Τουσκ, τον αρχιτέκτονα του πραξικοπήματος στην Πολωνία, το έθνος είναι ένα αφήγημα και, σε τελική ανάλυση, απλώς ένα μυθοπλαστικό κατασκεύασμα. Πώς έφτασε να σκέφτεται έτσι ο παγκοσμιοποιητής πρωθυπουργός της Βαρσοβίας; Για να βρούμε την απάντηση, προτείνω να κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στη βιογραφία του.

Ο Ντόναλντ Τουσκ γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1957 στο Γκντανσκ, μια πόλη με τευτονικό, χανσεατικό, πρωσικό και, αργότερα, πολωνικό παρελθόν. Η σχέση του με το Βερολίνο θα αποδεικνυόταν, δεκαετίες αργότερα, μοιραία.

Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός στο επάγγελμα, αλλά πέθανε πρόωρα. Η μητέρα του, νοσηλεύτρια, ανέλαβε την ανατροφή του νεαρού Ντόναλντ σε μια φτωχή συνοικία. Το αγόρι αγαπούσε το ποδόσφαιρο, ήταν ετοιμόλογο και διέθετε επιλεκτική μνήμη.

Δεν του άρεσε ποτέ να αποκαλύπτει στους φίλους του μια άβολη αλήθεια: ότι ο παππούς του, Γιόζεφ Τουσκ, είχε επιστρατευθεί διά της βίας στη Βέρμαχτ, όπως τόσοι άλλοι κάτοικοι της Πομερανίας.

Η ταμπέλα του «Γερμανού» θα τον ακολουθούσε σε όλη του τη ζωή. Στο πανεπιστήμιο, ο Τουσκ σπούδασε Ιστορία, εντάχθηκε από νωρίς στην αντικομμουνιστική φοιτητική αντιπολίτευση και αργότερα επέλεξε μια ταπεινή ζωή ως εργάτης και ελαιοχρωματιστής.

Προσέγγισε φιλελεύθερους κύκλους, οι οποίοι τον έφεραν σε επαφή με το έργο του Καρλ Πόπερ, προτού ο Τζορτζ Σόρος τον μετατρέψει σε ευαγγελιστή της παγκοσμιοποίησης.

Μετά την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος, ο Τουσκ ίδρυσε το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κογκρέσο (KLD), εξελέγη στη Βουλή (Sejm) το 1991 και στη συνέχεια προχώρησε στη συγχώνευση του κόμματός του με την Ένωση Ελευθερίας, πλάι στους διανοουμένους του Ταντέους Μαζοβιέτσκι και του Μπρόνισλαβ Γκερέμεκ.

Ο χθεσινός φιλελεύθερος ετοιμαζόταν να γίνει ο αυριανός προοδευτικός.

Το 2001 γεννήθηκε ένα νέο πολιτικό εγχείρημα για τον Τουσκ: η Πλατφόρμα Πολιτών (PO), σχεδιασμένη όχι ως λέσχη πολιτικών συζητήσεων, αλλά ως ένας κεντρώος εκλογικός μηχανισμός, επιεικής απέναντι στις υπερβολές των νεομαρξιστών, αλλά πάντοτε επικριτικός απέναντι στη συντηρητική δεξιά των αδελφών Κατσίνσκι.

Για τον Τουσκ, το έθνος είναι απλώς ένα αφήγημα και, σε τελική ανάλυση, μια μυθοπλασία.

Επηρεασμένη από τις ιδέες της κυρίας Άνγκελα Μέρκελ, η Πλατφόρμα Πολιτών άρχισε να αμφισβητεί κάθε μορφή εθνικισμού και κάθε λόγο που στηριζόταν στη χριστιανική ταυτότητα.

Ήταν σημαντικότερο να κανονικοποιηθούν οι αμβλώσεις και να αυξηθεί το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης —με τη μεταφορά κεφαλαίων από τα ιδιωτικά συνταξιοδοτικά ταμεία στο δημόσιο σύστημα— παρά να ενισχυθεί η φυσική αύξηση του πληθυσμού σε μια Ευρώπη με ολοένα εντονότερα γηρασμένο δημογραφικό προφίλ.

Παρά τη φιλοευρωπαϊκή ρητορική του, ο Τουσκ δεν υπήρξε ποτέ ξένος προς τις κατηγορίες περί διαφθοράς.

Μεταξύ 2009 και 2012, ένα «ταμιευτήριο» στο Γκντανσκ λειτουργούσε ως πυραμιδικό χρηματοοικονομικό σχήμα τύπου Ponzi, αφήνοντας πίσω του περίπου 18.000 εξαπατημένους επενδυτές.

Ο γιος του πρωθυπουργού, Μίχαλ Τουσκ, διατηρούσε στενές σχέσεις, ως εργαζόμενος, με την αεροπορική εταιρεία του αμφιλεγόμενου επιχειρηματία που βρισκόταν, όπως ο Σορίν Οβίντιου Βίντου με το FNI, στην καρδιά ενός σκανδαλώδους χρηματοοικονομικού σχήματος.

Δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε το σκάνδαλο των ηχογραφήσεων στο εστιατόριο «Sowa & Przyjaciele», που έφερε στο φως συνομιλίες υπουργών και υψηλόβαθμων αξιωματούχων προσκείμενων στον Τουσκ, οι οποίοι μιλούσαν για την εθνική πολιτική με το λεξιλόγιο σερβιτόρων που μόλις είχαν τελειώσει τη νυχτερινή τους βάρδια.

Οι φίλοι του στις Βρυξέλλες έσωσαν τον Τουσκ, προσφέροντάς του τη θέση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Δεν προήχθη επειδή κατείχε άριστα τη γλώσσα του Σαίξπηρ, αλλά επειδή ήταν ο αρχετυπικός εχθρός του Κατσίνσκι.

Εξόργισε και τους Βρετανούς όταν δήλωσε ότι υπάρχει μια ξεχωριστή θέση στην Κόλαση για όσους προώθησαν το Brexit στο Λονδίνο, στο Λίβερπουλ ή στο Νιούκαστλ…

Το 2019, ο Τουσκ ανέλαβε την ηγεσία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), επικροτώντας τον αποκλεισμό του κόμματος Fidesz του Βίκτορ Όρμπαν, το οποίο κατηγορούνταν για υπερβολικές πατριωτικές τάσεις.

Όλα αυτά τα χρόνια, η αφοσίωσή του στις Βρυξέλλες βρισκόταν πάνω από κάθε τοπικό δεσμό.

Η θρησκεία του Τουσκ; Η εξουσία.

Ενίσχυσε τη δημόσια παρουσία του, επέκτεινε το δίκτυο επιρροής του, δεχόταν εντολές και, πάνω απ’ όλα, φιλοδοξούσε να αποκτήσει τον τίτλο του κυβερνήτη της Πολωνίας με ευρωπαϊκή εντολή.

Μετά τις 15 Οκτωβρίου 2023, ο Τουσκ συγκρότησε κοινοβουλευτική πλειοψηφία μαζί με ριζοσπάστες αριστερούς.

Οι «φιλοευρωπαίοι» αποφάσισαν τότε να αντικαταστήσουν τους δικαστές του Συνταγματικού Δικαστηρίου, αλλοιώνοντας έτσι την ισορροπία των εξουσιών στο πολωνικό κράτος.

Ο στόχος;

Η προώθηση της ατζέντας της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν: υπέρ της μετανάστευσης, υπέρ του ευρώ και υπέρ του πολέμου.

Η εθνικιστική Πολωνία έπρεπε να αποσταθεροποιηθεί: υπερβολική ηρεμία, υπερβολική θρησκευτικότητα, υπερβολική κανονικότητα!

Το μήνυμα αυτό δεν αγκαλιάστηκε από την πλειονότητα των Πολωνών, που είχαν κουραστεί από την υστερία και τη φτώχεια.

Την 1η Ιουνίου 2025, ο υποψήφιος του Τουσκ, ο προοδευτικός Ράφαου Τσασκόφσκι, έχασε τις προεδρικές εκλογές από τον Κάρολ Ναβρότσκι, ιστορικό και πρώην διευθυντή του Μουσείου του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο Γκντανσκ, ο οποίος υποστηριζόταν από το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS).

Απογοητευμένος και αποπροσανατολισμένος, ο Άλεξ Σόρος αναστέναξε βαθιά.

Η στιγμή του σοκ στις Βρυξέλλες ήρθε όταν ο νέος ηγέτης, Κάρολ Ναβρότσκι, αρνήθηκε ένα δάνειο ύψους 44 δισεκατομμυρίων ευρώ στο πλαίσιο του αμυντικού προγράμματος SAFE, υποστηρίζοντας ότι θα επιβάρυνε με χρέη ολόκληρες γενιές, χωρίς κατ’ ανάγκην να ενισχύει την αμυντική ικανότητα της Πολωνίας.

Όσοι βρίσκονται στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας» αποφάσισαν τότε να βάλουν στο στόχαστρο τον νόμιμο πρόεδρο της Πολωνίας.

Στο όνομα τίνος;

Στο όνομα της διαρκούς επανάστασης που αποκαλείται «μεταβατική δικαιοσύνη».

Στην πραγματικότητα, ο Τουσκ είναι ο πρώτος ηγέτης της Βαρσοβίας που αποδέχεται την υπεροχή του ευρωπαϊκού δικαίου έναντι του πολωνικού Συντάγματος και χρησιμοποιεί τα ευρωπαϊκά κονδύλια ως μοχλό πίεσης εναντίον των εσωτερικών πολιτικών του αντιπάλων.

Για τον Ντόναλντ Τουσκ, η εθνική κυριαρχία είναι μια χυδαία λέξη — ένα παρωχημένο ιδανικό, ένα ουσιαστικό κενό περιεχομένου.

Ποιο είναι το διακύβευμα αυτών των ημερών;

Η κατάληψη ολόκληρης της εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, στο όνομα μιας νέου τύπου δημοκρατίας που περιφρονεί τον λαό και την «πλέμπα της κοινωνίας».

Ο Ντόναλντ Τουσκ ξέχασε την εργατική τάξη, την οποία ποδοπατά ακόμη και η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή — βλέπε την περίπτωση της ακύρωσης των εκλογών στη Ρουμανία.

Ο έμπορος από το Γκντανσκ έμαθε ότι το χρήμα δεν έχει οσμή, αλλά έχει ιδεολογία: την παγκοσμιοποίηση.

Για τον συντάκτη του κειμένου

Σπουδές και σταδιοδρομία

• Σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία στο Πανεπιστήμιο Babeș-Bolyai της Ρουμανίας.

• Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Durham της Βρετανίας.

• Απέκτησε διδακτορικό στο King’s College London το 2008.

• Έχει γράψει βιβλία για τη χριστιανική θεολογία, την πολιτική φιλοσοφία, τον συντηρητισμό και τη δυτική πολιτιστική παράδοση.

• Έχει διατελέσει επιστημονικός διευθυντής του ρουμανικού Ινστιτούτου Διερεύνησης των Εγκλημάτων του Κομμουνισμού.

  Οι πολιτικές του θέσεις

  Ο Νεάμτσου ανήκει στον χώρο της εθνικής και χριστιανικής συντηρητικής δεξιάς.

  Υπερασπίζεται την εθνική κυριαρχία, τη χριστιανική παράδοση, την οικογένεια και τη συντηρητική κοινωνική φιλοσοφία. Επικρίνει έντονα τον προοδευτισμό, την παγκοσμιοποίηση και τις πολιτικές που θεωρεί ότι περιορίζουν την αυτονομία των εθνικών κρατών.

  Το κόμμα AUR, με το οποίο εξελέγη, τοποθετείται στον εθνικιστικό και δεξιό πολιτικό χώρο. Σήμερα ο Νεάμτσου προεδρεύει της Επιτροπής Πολιτισμού, Τεχνών και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της ρουμανικής Βουλής.

Ανάρτηση του Μιχάιλ Νεάμτσου στο fb