Μπορεί να υπάρξει ανόρθωση, ανάπτυξη τους και πως;
του Ελευθερίου Τζιόλα
Α. Η τελευταία κραυγή (;) – Έκκληση διάσωσης
Σ΄όλες τις Περιφέρειες τη Χώρας -και ιδιαίτερα στις μεθοριακές καθώς και τις ορεινές και ημιορεινές- το πρόβλημα είναι φανερό δια γυμνού οφθαλμού και έχει πολλάκις αναγνωρισθεί: ερήμωση, παραγωγική κατάρρευση, δημογραφική κρίση, συνοριακή-εθνική απογύμνωση, φθίνουσα πορεία.
Πέρα από την τρέχουσα δημαγωγική, συνθηματολογική πολιτική κατανάλωση του «φαινόμενου» υπάρχει η εθνική ανάγκη -και πολλοί εντίμως την εννοούν και το θέτουν το ζήτημα με αυτό τον χαρακτήρα: μπορούν να αναγεννηθούν αυτές οι περιοχές; Μπορεί η χώρα να έχει το Οξυγόνο της, που είναι αυτές οι περιοχές, που θα προέρχεται από τις αναγεννημένες αυτές περιοχές; Υπάρχουνε λύσεις, από ΄δω που σήμερα βρισκόμαστε;
Σε οριακές στιγμές, σε στιγμές τέτοιες σαν αυτή, στο μεταίχμιο, δηλαδή, μεταξύ Ζωής και Θανάτου τεραστίων περιοχών της εθνικής επικράτειας, οι αποφάσεις πρέπει να είναι ανάλογες και καλά σταθμισμένες!
Κι εκείνοι που θα τις πάρουν πρέπει να γνωρίζουν τη σημασία και το βάρος τους. Και ότι η πορεία θα είναι πορεία επίπονη -μέσω της Γεδρωσίας (για να θυμηθούμε, παραβολικά, την αμείλικτη διαδρομή του Αλεξάνδρου) μέχρι, το τελικό προορισμό, την Βαβυλώνα!

Β. Δύο αντιλήψεις – Μία αναγκαία στρατηγική
Υπάρχουν, μπορούμε να πούμε, ΔΥΟ αντιλήψεις, ΔΥΟ μοντέλα για αυτό το τεράστιο θέμα.
Η πρώτη, είναι ό,τι μέχρι τώρα γίνεται. Και μπορεί -στο ίδιο μοτίβο, στο πλαίσιο του ίδιου μοντέλου- να γίνουν από ανθρώπους κάπως περισσότερο επαγγελματίες ορισμένα πράγματα κάπως καλύτερα. Κι αυτά ίσως παρατείνουν τη ζωή -μάλλον μετατοπίσουν τον «θάνατο», φέρνοντας πιθανόν κι αναλαμπές. Αλλά, η αναγέννηση θα ζητείται, η ανόρθωση θα αναζητείται. Διότι σε κάθε επόμενη φάση, καθώς το ανθρώπινο και παραγωγικό τοπίο θα παραμένει ισχνό, φθίνον, καταρρέον, τα πράγματα θα είναι ακόμα πιο δύσκολα, ωθώντας προς το μοιραίο.
Η δεύτερη, αντίληψη, το δεύτερο μοντέλο , που θα επιχειρήσω να το κάνω συγκεκριμένο για τις περιοχές αυτές με την εθνική και κοινωνική τους σημασία, είναι αυτό που έχει στο κέντρο του τον Άνθρωπο και την Παραγωγή.
Τον Άνθρωπο που λείπει από αυτές τις περιοχές και πρέπει να τον φέρουμε πίσω. Τον Άνθρωπο που μέχρι τώρα δεν έχει κίνητρο να μετακινηθεί προς τους τόπους αυτούς και πρέπει να του δώσουμε ρεαλιστικό όραμα και πραγματικά κίνητρα. Δηλαδή προϋποθέσεις, κίνητρα: στεγαστικά, φορολογικά, περιουσιακά, εργασιακά, γνωστικά, κοινωνικών υποδομών και υπηρεσιών. Τον Άνθρωπο που σκέφτεται τον τόπο αυτό, που συνήθως είναι και τόπος καταγωγής του. Και θα ήθελε ερχόμενος και μένοντας εκεί, να δραστηριοποιηθεί εκεί -όχι μόνο να ζήσει, αλλά να δραστηριοποιηθεί. Αυτόν που σκέφτεται και επιθυμεί αυτόν τον τόπο, ως τόπο ζωής και δράσης, αλλά δεν έχει, ούτε στέγη, ούτε γη, ούτε άλλη στήριξη, και δεν έχει εκεί περιουσία. Ίσως μάλιστα κάποτε, κάποιοι συγγενείς του να ήταν από τούτα τα μέρη, να είχαν χρόνια μοχθήσει, να είχαν ποτίσει με ιδρώτα -και ίσως με αίμα- τούτον τον Τόπο, αλλά χάθηκαν στα μεταναστευτικά ρεύματα του εσωτερικού ή/και του εξωτερικού, κι πίσω τους, χάθηκαν όλα…
Η δεύτερη αυτή αντίληψη, έχει στην έγνοια της και τον Άνθρωπο που προβληματίζεται και σκέφτεται να φύγει από τις φθίνουσες αυτές περιοχές των Περιφερειών, αλλά πρέπει να τον κρατήσουμε εκεί, επιλύοντας τα προβλήματα που τον αναγκάσουν να φύγει. Να φύγει, και να πάει να χωθεί -μάλλον να χαθεί- στις χαβούζες της αβεβαιότητας των αστικών κέντρων. Όπως θα έλεγαν οι οικονομολόγοι χρειαζόμαστε για το ανθρώπινο δυναμικό: και επιθετικές/ενεργητικές πολιτικές -κι αυτές αφορούν στις πρώτες κατηγορίες μετακίνησης ανθρώπων προς τις υπό ερήμωση περιοχές, αλλά και αμυντικές/σταθερές πολιτικές διατήρησης του υπάρχοντος ανθρώπινου δυναμικού -κι αυτές αφορούν σε όσους ανθρώπους ήδη ζουν και δραστηριοποιούνται σ΄ αυτές τις περιοχές. Και θέλουμε να συνεχίσουν, δημιουργώντας οικογένειες και νέα θετικά, κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα. Με κέντρο, λοιπόν, τον Άνθρωπο, αυτό είναι το πρώτο σκέλος της αντίληψης αυτής, που την αποκαλώ αντίληψη Αναγέννησης.

Οι άμεσες ενέργειες, τα άμεσα μέτρα για την εφαρμογή αυτής της πολιτικής μετακίνησης ανθρώπων προς τις υπό ερήμωση, φθίνουσες περιοχές είναι κατά σειρά προτεραιότητας:
(1ο). Καταγραφή όλων των αδρανών ή/και εγκαταλειμμένων κτιρίων των Υπουργείων, των Κρατικών και των Δημόσιων Οργανισμών, καθώς και όλων των εγκαταλειμμένων δημοτικών κτιρίων. Δηλαδή, συγκεκριμένη καταγραφή όλου του αποθέματος, των αδρανών, σχολαζόντων, εγκαταλειμμένων κτιρίων σε κάθε περιοχή. Και μεταφορά αυτού του αποθέματος στον τοπικό Δήμο με σκοπό τη διάθεση στα πλαίσια μιας στεγαστικής πολιτικής και πολιτικής επανακατοίκησης στην περιοχή, στην οποία και θα αναφερθώ. Σημειώνω εδώ ότι -με βάση τα συνολικότερα στοιχεία στη χώρα- σημαντικό μέρος αυτού του κτιριακού αποθέματος ανήκει στο ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο πρέπει να κλείσει και να αποδοθούν τα δεσμευμένα δημόσια-εθνικά περιουσιακά στοιχεία στους τοπικούς Δήμους, για την περίπτωσή μας, ή σε Φορείς του Δημοσίου με Αναπτυξιακό και Οικιστικό/Στεγαστικό προορισμό. Τονίζω ότι αυτή η πρόταση -με σκοπό την άμεση και πρακτική αντιμετώπιση του οξυμένου προβλήματος της στέγης- έχει μεγάλη χρησιμότητα και μπορεί να έχει σημαντική αποτελεσματικότητα στα μεγάλα αστικά κέντρα. Σκεφθείτε μόνο στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, τον τεράστιο αριθμό των ακατοίκητων, αχρησιμοποίητων κτιρίων που ρημάζουν, ενώ θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος της λύσης του οξύτατου κοινωνικού προβλήματος της στέγης.
(2ο μέτρο). Πρόγραμμα παραχώρησης κατοικιών από το υπαρκτό απόθεμα σε νέους ή/και οικογένειες τους, με προτεραιότητα σε εκείνους με τοπική καταγωγή την καταγωγή τους από την συγκεκριμένη περιοχή, είτε με διαδικασία δημοπρασίας προς κάθε ενδιαφερόμενο με έναρξη απόκτησης κατοικίας 1 € και 7ετή υποχρεωτική δέσμευση για αναπαλαίωση και ανακατασκευή και εγκατάσταση/κατοίκηση στην περιοχή.
(3ο). Εναλλακτικά, για τη στέγη και επανακατοίκηση: γενναία επιδότηση για αναστήλωση/συντήρηση παραδοσιακών σπιτιών από το υπάρχον ιδιωτικό απόθεμα αδρανών/αχρησιμοποίητων σπιτιών με αντάλλαγμα τη μόνιμη εγκατάσταση.
(4ο). Εξασφάλιση των βασικών υποδομών (οδικό δίκτυο, ηλεκτρισμός, ύδρευση, αποχέτευση, καθαριότητα), ψηφιακή συνδεσιμότητα (εγκατάσταση γρήγορου Ιnternet, με οπτική ίνα ή δορυφορικά).
(5ο). Υγεία & Εκπαίδευση: τοπικές μονάδες υγείας (ανά ομάδα οικισμών) και τηλεϊατρική, σχολική εκπαίδευση με συνεργασία σχολικών μονάδων γειτονικών οικισμών.
(6ο). Ανακατασκευή ορισμένων δημόσιων ή δημοτικών κτιρίων για τις κοινωνικές & πολιτισμικές ανάγκες και τις συλλογικές χρήσεις της νέας κοινότητας των ανθρώπων που θα δημιουργηθεί -με κοινοτική/κοινωνική αυτοδιαχείρισή τους.

Το δεύτερο σκέλος αυτού του μοντέλου, του μοντέλου της Αναγέννησης είναι η Παραγωγή.
Ενδιαφέρει ιδιαίτερα η νέα παραγωγή. Δηλαδή, παραγωγή σε νέους ή αναγεννημένους κερδοφόρους τομείς, ή ακόμα και σε υφιστάμενους με νέες δυναμικές και ανανεωμένες προοπτικές, αλλά και σε νέους γεωγραφικούς χώρους και νέα πεδία δραστηριοτήτων και ασφαλώς από νέους παραγωγούς που θα εγκατασταθούν στην περιοχή. Η νέα παραγωγή που δίνει και νέα προστιθέμενη αξία στο σύνολο της περιοχής. Η νέα παραγωγή που δεν λειτουργεί μόνο προσθετικά, αλλά κυρίως δυναμικά. Που φέρνει το πραγματικό και πρακτικό μήνυμα ότι ο Τόπος ξαναγίνεται «παραγωγική μηχανή», ότι ξαναμπαίνει στο χάρτη της πραγματικής οικονομίας.
Και, ασφαλώς και η δεύτερη πλευρά, η παραγωγή που ήδη υπάρχει εκεί. Και η οποία πρέπει να στηριχθεί, να εκσυγχρονισθεί, να επεκταθεί, να καινοτομήσει. Οι νέοι παραγωγοί μπορούν να είναι οι άνθρωποι που μετακινούνται από τα αστικά κέντρα προς την φθίνουσα περιοχή, ένα νέο, πολύ σημαντικό αναγεννητικό δυναμικό, καθώς, επίσης, και οι νέοι άνθρωποι των οικογενειών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εκεί, με τους γονείς τους και τους ίδιους να έχουν δράσει καθοριστικά για τις τύχες και τη ζωή της περιοχής τα προηγούμενα, δύσκολα χρόνια.
Υπάρχουν δύο θέματα που πρέπει να επιλυθούν για τη νέα παραγωγή, στους νέους χώρους και από τους νέους ανθρώπους-παραγωγούς: η Επένδυση και οι Αγορές.
Για να είναι κερδοφόρες οι παραγωγές πρέπει τα παραγόμενα προϊόντα τους – πάντα ποιοτικά και διαφοροποιημένα – να έχουν απορρόφηση στην αγορά και καλές προοπτικές μέσα στο χρόνο. Κι αυτά πρέπει να εξασφαλισθούν για την μεταβατική πρώτη 5ετία, έως ότου οι νέοι παραγωγοί εδραιωθούν και δημιουργήσουν τα δικά τους δίκτυα.
Το απαιτούμενο Επιχειρησιακό-Επενδυτικό Σχέδιο, δηλαδή, η Επένδυση, ο τρόπος και οι όροι χρηματοδότησής της, καθώς και οι Αγορές και ο τρόπος εξασφάλισής τους (κατά την πρώτη 5ετία) θα αποτελεί κοινή μέριμνα-υποχρέωση του νέου παραγωγού αλλά και του Γραφείου Ανάπτυξης που θα έχει συσταθεί για αυτόν το σκοπό στο Δήμο, σε κάθε Δήμο της περιοχής. Ως ένα παράδειγμα θα μπορούσα να αναφέρω από το Δήμο Βοίου (Σιάτιστα), το AGROVOIO -το σχήμα που έχει δημιουργηθεί εκεί και όταν χρειάζεται, έχει πρόσθετη συνεργασία με την ΑΝΚΟ (Αναπτυξιακή Δυτικής Μακεδονίας).
Γ. Η νέα στρατηγική για την Αναγέννηση των υπό ερήμωση, φθινουσών περιοχών
Τα δύο σκέλη Άνθρωποι – Παραγωγή, στο μοντέλο της Αναγέννησης, δένονται σε μια ενιαία, δυναμική και ελπιδοφόρα πρόταση, αποτελούν δύο αδιάσπαστες πλευρές της ίδιας στρατηγικής.
Μπορούμε να δώσουμε ακριβέστερα και για τις δύο όψεις (Εγκατάσταση στην φθίνουσα περιοχή – Νέα Παραγωγή σ΄ αυτήν την περιοχή) τους άξονες αυτής της στρατηγικής:
- Α. Αποτελεί κεντρικό μέλημα -όχι μόνον στόχο, αλλά μέλημα- όλων των αρχών (κυβερνητικών, περιφερειακών, δημοτικών) η προσέλκυση-μετακίνηση νέων Ελλήνων (επιστημόνων, επαγγελματιών, εργαζομένων, επιχειρηματιών) ή/και νέων οικογενειών (νέων ζευγαριών, ή/και νεοδημιούργητων οικογενειών), κατά προτεραιότητα, αλλά όχι αποκλειστικά, τοπικής καταγωγής για εγκατάστασή τους, πίσω στην φθίνουσα περιοχή.
- Β. Σε κάθε Έλληνα νέο ή νέα, και με αυξημένα κριτήρια αξιολόγησης και υποστήριξης, σε κάθε Ελληνική οικογένεια και ιδιαίτερα σε εκείνους τοπικής από την περιοχή καταγωγής, ενεργής παραγωγικής ηλικίας, που θα καταθέτει Επενδυτικό Σχέδιο για τον πρωτογενή ή δευτερογενή τομέα, ο τοπικός Δήμος θα διαθέτει για σαράντα (40) έτη -όση, δηλαδή και η μέση χρονική περίοδος εργασιακού βίου κάθε Έλληνα- έκταση ανάλογη για την απόκτηση άμεσα προκατασκευασμένης κατοικίας τους (στέγης) και για την εγκατάσταση τους, και για την άσκηση της επενδυτικής-επιχειρηματικής τους δραστηριότητας.
- Γ. Στα Επενδυτικά Σχέδια των νέων που θα ήθελαν να μετακινηθούν και να ζήσουν παράγοντας στην φθίνουσα περιοχή, η προσφερόμενη-διαθέσιμη γη θα καταγράφεται ως περιοχή άσκησης της δραστηριότητας τους και θα προσμετρείται και ως εισφερόμενο κεφάλαιο στο Επιχειρησιακό Σχέδιο. Ειδικό Γραφείο στο Δήμο -ανέφερα ενδεικτικά και το AGROVOIO– θα φροντίζει για την ολοκληρωμένη διαμόρφωση του Επενδυτικού Σχεδίου (μαζί με τις Αγορές διάθεσης των προϊόντων με έμφαση στην πρώτη 5ετία) και θα υποστηρίζει, εφόσον απαιτείται, την ένταξη του στα Χρηματοδοτούμενα Προγράμματα Ευρωπαϊκών Πόρων.

- Δ. Οι εκτάσεις που θα διατεθούν θα ανήκουν στη Δημοτική περιουσία ή θα προέλθουν από κρατική/δημόσια περιουσία της οποίας η συμβατική ανάθεση διαχείρισης της θα γίνεται από το Δήμο (αν δεν έχει -και έως ότου- μεταβιβασθεί η κρατική περιουσία στο Δήμο). Η δε κατοικία (στέγη) μπορεί να είναι του τύπου των σύγχρονων προκατασκευασμένων κατοικιών, όταν δεν προέρχεται από το απόθεμα των εγκαταλειμμένων κατοικιών. Δηλαδή, για την κατοικία (στέγη) θα υπάρχουν δύο εναλλακτικές δυνατότητες: ή από το κτιριακό απόθεμα δημόσιων κτιρίων ή προκατασκευασμένη κατοικία σε συνάφεια -ως προβλεπόμενο υποστηριζόμενο στοιχείο- στο Επενδυτικό Σχέδιο στον πρωτογενή ή δευτερογενή τομέα.
- Ε. Σε προτεραιότητα οι αρμόδιοι Δημόσιοι Φορείς, καθώς και η Περιφέρεια και ο Δήμος θα αναλάβουν να καλύψουν αυτές τις νέες ή τις αναγεννημένες οικιστικές περιοχές με αξιόπιστα δίκτυα υποδομών και κοινωνικής εξυπηρέτησης (ηλεκτρικά δίκτυα, τηλεπικοινωνίες-Ιnternet, οδικές συνδέσεις κλπ), καθώς και τις εκπαιδευτικές και υγειονομικές ανάγκες και τις ανάγκες ασφαλούς διαβίωσης (με δημιουργία σχολικών και προσχολικών μονάδων και την αξιοποίηση νέων ψηφιακών μεθόδων εξυπηρέτησης στην υγεία, την ασφάλεια, την προστασία, την επικοινωνία).
- Στ. Μεγάλη και επαναλαμβανόμενη καμπάνια θα προβάλει στην Ελλάδα αλλά και στο ελληνικό δυναμικό του Εξωτερικού αυτό το Πρόγραμμα μετοίκησης -παραγωγής -εγκατάστασης.
Δ. Η υπάρχουσα συγκυρία και η θετική απάντηση με τη στρατηγική της Αναγέννησης
Η στρατηγική αυτή, μπορεί να αναπτυχθεί σε ολοκληρωμένο Πρόγραμμα. Το οποίο θα έρθει ως καίρια διαρθρωμένη απάντηση-πρόταση σε μια συγκυρία όπου η κρίση στην απόκτηση κατοικίας, η κρίση στη στέγη βρίσκεται στο υψηλότερό της σημείο, καθώς και τα πολλαπλά εμπόδια (σε γη, σε επαγγελματική στέγη, σε επικοινωνίες κλπ) για την έναρξη και πρόοδο μιας παραγωγικής-επιχειρηματικής δραστηριότητας στα αστικά κέντρα ιδιαίτερα για τους νέους ανθρώπους.
Για τους νέους ανθρώπους και τα νέα ζευγάρια αυτό το αρνητικό περιβάλλον στα αστικά κέντρα, δημιουργεί την τάση –έστω και αναγκαστικά – της αναζήτησης λύσεων προς την περιφέρεια της Χώρας. Τάση, που η κυβέρνηση δεν την έχει κοινωνικά αποκωδικοποιήσει, δεν την έχει εξετάσει ουσιαστικά μετασχηματίζοντας την μέσω μιας ολοκληρωμένης πολιτικής σε θετική προοπτική.
Θεωρώ ότι η στρατηγική που ανέπτυξα με πρακτικό και ρεαλιστικό τρόπο αντιμετωπίζει το κρίσιμο αυτό ζήτημα, υποστηρίζοντας συνδυαστικά την οικονομική-παραγωγική διάσταση & την διάσταση της μετακίνησης-εγκατάστασης. Η ανάδειξη και η κυριάρχηση αυτής της στρατηγικής θα μπορούσε να δημιουργήσει μια νέα εποχή στις υπό ερήμωση, μεθοριακές περιοχές.
Αν μάλιστα, εκτός από το αναφερόμενο Πρόγραμμα μετοίκησης-παραγωγής-εγκατάστασης που περιέγραψα, ταυτόχρονα και σε σύνδεση, προταθούν και προβληθούν Σχέδια αποδοτικών γεωργικών καλλιεργειών ή/και κτηνοτροφικών δραστηριοτήτων και συσχετιζόμενων με αυτά μεταποιητικών μονάδων για κάθε ιδιαίτερη τοπική/γεωγραφική ζώνη, τότε έχουμε το νέο και αναγκαίο πλαίσιο θετικής αντιστροφής, ανόρθωσης, Αναγέννησης της φθίνουσα περιοχής.
Τα Σχέδια που μόλις ανέφερα –πρωτογενούς & δευτερογενούς παραγωγής– σε τοπικές/γεωγραφικές ζώνες, αξιολογώντας και ορθολογικά αξιοποιώντας φυσικούς και τοπικούς πόρους (το έδαφος, το νερό, τα δάση, το κλίμα, καθώς και τεχνικές και νέες τεχνολογίες μεταποιήσεις), σταθμίζοντας αγορές και τάσεις (εθνικές, ευρωπαϊκές, διεθνείς) θα μπορούσε να προσφέρει το πλαίσιο κατευθύνσεων για την παραγωγική δραστηριοποίηση των νέων παραγωγών.
Τα στοιχεία αυτών των Σχεδίων θα είναι εξαιρετικά χρήσιμα στη σύνταξη των Επιχειρηματικών-Επενδυτικών Σχεδίων των νέων παραγωγών. Η Κεντρική Διοίκηση αξιοποιώντας τις πολυάριθμες επιστημονικές και ερευνητικές δυνατότητες που πράγματι έχει η Χώρα -σε Πανεπιστήμια και σχετικά Ιδρύματα- μπορεί και οφείλει να υποστηρίξει καθοριστικά για την εκπόνηση αυτών των Σχεδίων. Τα Σχέδια αυτά θα πρέπει να έχουν τον χαρακτήρα συγκεκριμένων -και όχι γενικόλογων- Κατευθύνσεων/Στόχων για παραγωγή/εκμετάλλευση και θετικές αποδόσεις.
Στο βαθμό που το βαθύ αθηναϊκό κράτος δείξει τον «γνωστό, αντιπαραγωγικό εαυτό του» -και μάλλον αυτό είναι το πιθανότερο-, τότε ο Δήμος και ή/και η Περιφέρεια οφείλουν να αναλάβουν την εκπόνηση αυτού του Σχεδίου Κατευθύνσεων, ως Οδηγό για τους νέους παραγωγούς που θα μετακινηθούν και θα δραστηριοποιηθούν στο Βόιο.

Ε. Ευρωπαϊκά εργαλεία και ανάγκη υποστηρικτικής κυβερνητικής πολιτικής (υποδομών, δικτύων και φορολογίας).
Περιοχές, σαν το Βόιο, υπάρχουν στην Ελλάδα, κι άλλες, και στις 12, πλην Αττικής, διοικητικές περιφέρειες και ιδιαίτερα σε ορεινές και ημιορεινές περιοχές, όπως επίσης και στην Ε.Ε.. Γι΄ αυτό και έχουν αποφασισθεί σ΄ ευρωπαϊκό επίπεδο -όχι τα αναμενόμενα και αναγκαία- αλλά πάντως ορισμένα χρηματοδοτικά εργαλεία (π.χ., το Leader και άλλα). Ενώ η πίεση για διάθεση και μεταφορά εθνικών πόρων για τους στόχους που περιέγραψα και για τις περιοχές αυτές της φθίνουσας Ελλάδας πρέπει -και οφείλει – να είναι μεγάλη, σταθερή και συνεχής.
Η στρατηγική που παρουσιάσθηκε , υπογραμμίζω και πάλι, πρέπει να έχει την σταθερή, κεντρική κυβερνητική/κρατική υποστήριξη, με τη διάθεση πόρων, εκτάσεων γης, εγκαταλειμμένων κτιρίων, υγειονομικής και εκπαιδευτικής κάλυψης, ηλεκτρολογικών και ψηφιακών δικτύων, προτεινόμενων σχεδίων ρεαλιστικών κατευθύνσεων παραγωγής & μεταποίησης.
Πολύ σημαντικό, καθοριστικό στοιχείο κυβερνητικής στήριξης είναι το ειδικό φορολογικό καθεστώς μειωμένης φορολογίας που πρέπει να συνοδεύει και να υποβοηθά την όλη προσπάθεια.
Στ. Η Εκκλησία
Σε όλη τούτη την μεγάλη αναγεννητική προσπάθεια η Εκκλησία πρέπει να προσκληθεί να συνδράμει -και οφείλει από τη θέση και την αποστολή της να συνδράμει. Και να συνδράμει καθοριστικά, αποφασιστικά. Με παραχωρήσεις γης και εκμεταλλεύσιμων εκτάσεων, με μεταβιβάσεις ακινήτων και εν αργία χώρων, τόπων και κτιρίων ιδρυμάτων της. Οι σημαντικές υλικές-περιουσιακές της δυνατότητες και ο πνευματικός της ρόλος θα προσθέσει εξαιρετική δυναμική και θα δημιουργήσει νέα ενθαρρυντικά, ρεαλιστικά δεδομένα επιτυχίας. Οι μορφές παραχωρήσεων/μεταβιβάσεων μπορούν με δημιουργικό και θετικό πνεύμα με τον τοπικό Δήμο να βρεθούν, να διαμορφωθούν και να λειτουργήσουν, πάντα με σταθερό τον προσανατολισμό και τους στόχους της όλης ανορθωτικής προσπάθειας όπως έχει περιγράφει.

Ζ. Το μεταναστευτικό: μια νέα δυνατότητα και οργανωμένη πολιτική ένταξης (μέσα από αυτή τη στρατηγική Αναγέννησης)
Μου δίνεται η ευκαιρία να πω και τούτο: ότι ένα τέτοιο Πρόγραμμα, μπορεί να θέσει σε νέα προοδευτική βάση και την εθνική -μορφωτική -αξιακή και κοινωνική και παραγωγική ενσωμάτωση και των μεταναστών που υπάρχουν στη χώρα ή/και εκείνων που θα υπάρξουν. Με την μετακίνηση και παραγωγική τους ένταξη -μετά από την απαραίτητη μορφωτική διαδικασία και εκπαίδευση- στις νέες μονάδες παραγωγής στα αναζωογονημένα κέντρα, στις κωμοπόλεις και τα χωριά. Των μεταναστών, που η ενσωμάτωσή τους στον ελληνικό εθνικό αξιακό κορμό μπορεί -οφείλεται και πρέπει- να προχωρήσει με επιμονή, ανοιχτό πνεύμα και πειθαρχημένο πρόγραμμα. Ενώ η παράλληλη εργασιακή τους ένταξη μπορεί να αποφέρει πολλαπλά θετικά αποτελέσματα για τις τοπικές παραγωγές και την τοπική οικονομία, όπως και συνολικότερα για την εθνική οικονομία. Εργασιακή ένταξη, που ουσιαστικά ζητείται με την διατύπωση σε πρώτη γραμμή του αιτήματος για «εργατικά χέρια» ή για «χέρια ορισμένων δεξιοτήτων που γρήγορα μπορούν να αποκτηθούν». Με εθνικό ρεαλισμό και αξιακή προσήλωση και με πίστη και οργάνωση σε αναπτυξιακούς στόχους, έξω από τα γκέτο ανομίας της Αττικής και της Θεσσαλονίκης και τις κοστοβόρες κλειστές δομές της απομόνωσης και της απόγνωσης, μπορεί να υπάρξει μια πρόσθετη σημαντική εξέλιξη και υποστήριξη και των υπό αναγέννηση περιοχών και παραγωγικών τομέων, και μια θετική προοδευτική πολιτική στο μεταναστευτικό.
Η. Οι σημαντικοί τομείς της Φύσης, της Ιστορίας και του Πολιτισμού
Θεωρώ ότι τα ζητήματα Πολιτιστικής, Ιστορικής, Αρχαιολογικής και Αρχιτεκτονικής φύσεως είναι σε αρκετές περιπτώσεις από τα πιο συζητημένα. Σε κάθε περίπτωση εκείνο που απαιτείται είναι η επιτάχυνση εφαρμογής & υλοποίησης σχετικών πολιτικών. Δεν θα ήθελα να επαναλάβω στόχους και προτάσεις που έχουν κατατεθεί και με βρίσκουν σύμφωνο.
Ενώ, και, στα θέματα οικοτουρισμού, εναλλακτικών μορφών τουρισμού, οικολογικών ή/και ιστορικών διαδρομών και θετικών δράσεων περιβάλλοντος υπάρχει -και οφείλουμε συνεχώς να επεκτείνουμε- μια ευρύτατη σύγκλιση και συμφωνία δράσεων.
Σημειώνω ότι σε ορισμένες περιοχές δημιουργήθηκαν και λειτουργούν ως πρότυπα χρήσιμες και αποδοτικές -με ιεραρχημένους στόχους και με πλήθος συνεργιών- επιτυχημένες επενδυτικές πρωτοβουλίες, -επιχειρηματικές μονάδες, που επιβεβαιώνουν τις υφιστάμενες σχετικές δυνατότητες σε όλες τις υπό ερήμωση, φθίνουσες περιοχές της Πατρίδας!
Εκείνο που, νομίζω ότι απαιτείται στον τομέα αυτόν, του οικοτουρισμού, είναι περισσότερο ένα περισσότερο εστιασμένο, σφιχτό πλαίσιο εφαρμοσμένων προτεραιοτήτων για επιτάχυνση θετικών αποτελεσμάτων.

Θ. Η Αναγέννηση -μέσα από μια τέτοια στρατηγική -είναι εφικτή
Οι νέοι, ιδιαίτερα οι νέοι των αστικών κέντρων, προ πάντων των μεγάλων αστικών κέντρων, μπορούν να έχουν ένα πραγματιστικό, ελκυστικό μήνυμα ελπίδας και ρεαλιστικής προοπτικής. Μια Πρόταση με εγγυήσεις και κίνητρα, μια Λύση.
Σε μια εποχή, που μπορείς να εργάζεσαι, να λειτουργείς και να επικοινωνείς από πολύ μακριά, και τούτο ψηφιακά θα έχει -πρέπει να έχει- εξασφαλιστεί, με τα πλεονεκτήματα του μοναδικού, φυσικού περιβάλλοντος, με αξιόπιστες υποδομές και δίκτυα συγκοινωνίας, μια τέτοια Πρόταση, ένα τέτοιο Πρόγραμμα μπορεί πράγματι να αποτελέσει διέξοδο και απόφαση Ζωής.
Η θετική εξέλιξη αυτού του Προγράμματος -ο καθένας το αντιλαμβάνεται- θα έχει τεράστια Εθνική και Περιφερειακή σημασία, Ζωτική αξία για το Δημογραφικό, για τις Περιφέρειες , για την Πατρίδα και την Κοινωνία της.
Ι. Η στρατηγική της Αναγέννησης και η εγγύηση της ενεργού κοινωνίας
Με αυτό το περιεχόμενο κι αυτό τον τρόπο εννοώ την δεύτερη, όπως εισαγωγικά ανέφερα, αντίληψη, τη στρατηγική της Αναγέννησης.
Αυτή η αντίληψη δεν βρίσκεται σε ανταγωνιστικότητα, σε αντιδιαστολή με άλλες δράσεις και επιλογές που στηρίζουν τον Τόπο, του τόπους των υπό ερήμωση περιοχών. Το αντίθετο, τις υπερβαίνει διαλεκτικά. Δηλαδή, τις ενσωματώνει, ως τρέχουσες πλευρές, και κατ΄ αυτόν τον τρόπο τις θεωρεί χρήσιμες αλλά ταυτόχρονα -κι αυτό είναι το σημαντικότερο- αποτελεί μια άλλη οπτική, ένα άλλο συνολικό πλαίσιο. Κινείται σ΄ ένα άλλο ευρύτερο έδαφος, θέτει διαφορετικά τις προτεραιότητες, προσλαμβάνει περιεχόμενο που απαντά ουσιαστικά και στοχευμένα στις ανάγκες, διαρθρώνεται σε μια στρατηγική Αναγέννησης.
Για τις «καλές πρακτικές» στην Ε.Ε., θα ήθελα να σημειώσω -και κατά κάποιο τρόπο να συμβουλεύσω- ότι όταν αναζητούμε «καλές πρακτικές» για πόλεις και χωριά σε ερήμωση, αναζητήστε τες στον Νότο, δηλαδή στην Ιταλία με αρκετά καλά παραδείγματα, στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Για «καλές πρακτικές» στα ψηφιακά δίκτυα και την δικτύωση γενικότερα στην Κεντρική Ευρώπη. Για τις συμμετοχικές, κοινωνικές, αλληλέγγυες πρακτικές στη Βόρεια Ευρώπη (Σουηδία, Φινλανδία, Δανία, Σκωτία). Και για τους «ψηφιακούς νομάδες» στα Γιάννενα, η πρωτοβουλία C. Ioannina έχει πραγματικό ενδιαφέρον.
Κλείνοντας, σημειώνω ότι από όλα μεγαλύτερη σημασία, τελικά, έχει η πρόοδος στην Πράξη. Τα αποτελέσματα είναι που μετράνε!
Όμως για να υπάρξει πρόοδος στην Πράξη, ιδιαίτερα από το σημείο που βρισκόμαστε σήμερα, ο δρόμος -και δεν το λέω αβασάνιστα, αντιθέτως, το εννοώ απολύτως- είναι ένας: του οργανωμένου, ενωτικού, στοχευμένου, διαρκούς αγώνα!



Εξαιρετική και πλήρης η τύπου μεταπτυχιακή εργασία του εμπείρου πολιτικού κυρίου συντάκτη , που σίγουρα θα αγγίξει-την δική μου την άγγιξε- τις ψυχές των επαρχιωτών ”εγκάθετων πια” των μεγαλουπόλεων, αλλά πέραν του ότι θέλει πολύχρονη ”εργασία και χαρά” και πανθενωτική διάθεση για τους στόχους από τις εκλεγμένες κατά τακτά χρονικά διαστήματα ηγεσίες των πάσης φύσεως ”Φορέων” θα έχει αποτελέσματα ΜΟΝΟ αν ερωτηθούν και συναποφασίσουν και οι Έλληνες για την εγκατάλειψη των πόλεων στις οποίες τώρα ”κουτσοβολεύονται” , για την μη φοίτηση τους σε Πανεπιστήμια και ΙΕΚ , για έλλειψη 4all stores ,-με πλαστικούς καφέδες ανά χείρας -στα χωριά που θα εγκατασταθούν ,για λιγότερο έξυπνο κινητό και για ροζιασμένα χέρια μια ζωή , για την συντήρηση της ”περιουσίας” τους στα χωριά , επειδή θα υπάρχει έλλειψη των ειδικών τεχνητών .
ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΑ ΌΠΟΙΑ ΣΠΙΤΙΑ , ΚΤΙΡΙΑ ΚΑΙ ΔΡΟΜΟΥΣ ΕΤΟΙΜΑΣΕΙ -ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΛΙΣΤΑ -ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΑΓΡΙΑ ΖΩΑ ΚΑΙ ΠΤΗΝΑ(καρατσεκαρισμένο από παλιά).
Υ.Γ
1.Στα άλλα κράτη υποδείγματα τέτοιων εξελίξεων λυπούμαι που γράφω ,αλλά δεν είχαν μια 20ετία ”προοδευτικές” κυβερνήσεις, που συνειδητά με παρεμβάσεις στην εκπαίδευση (κατάργηση εξετάσεων στα Λύκεια) και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση (νόμοι Καποδίστριας και ιδίως Καλλικράτη) ΓΕΜΙΣΑΝ ΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΕΠΑΡΧΙΩΤΕΣ -που έριξαν πέτρα πίσω τους – και δεν πρόκειται να γυρίσουν πίσω ΣΤΗ ΓΗ τους.
2.-Ελπίδα υπάρχει μόνο αν έγγαμες γυναίκες με παιδιά(και όχι φεμινίστριες) πειθαναγκάσουν τους άνδρες τους ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΦΥΣΗ .
3.-Αλλιώς θα ελπίζουμε σε μετανάστες-πρόσφυγες που μακάρι να είναι ομόδοξοι από τα Βαλκάνια- , όπως συνέβη προ 15 αιώνων μέχρι την ενσωμάτωση της Βορείου Ελλάδος και την δημιουργία του λεγόμενου Σιδηρού Παραπετάσματος.
Σταύρος Αθαν. Ναλμπάντης
Πολὺ ἐπίκαιρη ἡ σοβαρὴ ἀναλυτικὴ πρόταση τοῦ κ. Τζιόλα μὲ προοπτικὴ Ἀναγέννησης τῶν ἐκτὸς ἀστικῶν κέντρων περιοχῶν ἀλλὰ καὶ τῆς χώρας ὁλόκληρης, γιατί μιὰ τέτοια προοπτικὴ θὰ φέρει Ἀναγέννηση ὅλης τῆς χώρας, τοῦ ἀνθρώπινου δυναμικοῦ της καὶ τῆς ἀξιοποίησης τοῦ φυσικοῦ της πλούτου.
Ἀρκετὰ τὰ αἴτια γιατί ἔφυγαν ἀπὸ τὶς μικρὲς περιοχὲς καὶ θέλησαν νὰ κρυφτοῦν στὰ ἀστικὰ κέντρα οἱ ἔχοντες ἐκεῖ ἐντοπιότητα, ὁ ἐμφύλιος, ἡ ἀστυνόμευση, οἱ παλιὲς νοοτροπίες στὶς ἀπομονωμένες περιοχὲς σὲ σχέση μὲ τὴν ζωὴ στὰ ἀστικὰ κέντρα, τὰ λιγοστὰ μέσα ἐκεῖ, οἱ εὐκαιρίες ἐργασίας στὶς πόλεις, τὰ μέσα στὶς πόλεις ἠλεκτρισμός, τηλεπικοινωνίες, συγκοινωνίες, ἐκπαίδευση, Νοσοκομεῖα, ψυχαγωγία, κ.ἄ.
Δὲν λείπουν οἱ ὑποδομὲς πλέον γιατί ἔχουν γίνει κέντρα ὑγείας, σχολεῖα, Τεχνικὲς σχολὲς καὶ Ἀνώτατα Ἱδρύματα σὲ ὅλες τὶς περιοχές, ὁδικὸ δίκτυο ἐπαρκέστατο, ἀνάπτυξη Μουσείων καὶ ἀρχαιολογικῶν χώρων.
Τὰ νέα μέσα ἤδη ἐπιτρέπουν καὶ στὶς πιὸ ἀπομακρυσμένες περιοχὲς ζωὴ ἐφάμιλλη τῶν ἀστικῶν κέντρων μὲ τὸ πλεονέκτημα τῆς ἐπαφῆς μὲ τὴν φύση.
Εἶναι σημαντικό, ἡ Ἀναγέννηση αὐτὴ νὰ ἑστιασθεῖ καὶ σὲ ἕνα ἄλλο κίνητρο, ὄχι μόνο τῆς παραγωγῆς καὶ τῆς ἀνάγκης ἐπανακατοίκησης καὶ ἀνάπτυξης τῶν περιοχῶν αὐτῶν ἢ τῶν εὐκαιριῶν ἐκεῖ, σέ ἕναν στόχο ποὺ ἀξίζει πολὺ περισσότερο. Τὴν ἐπαφὴ μὲ τὴν φύση, τὴν δραστηριοποίηση τοῦ ἀνθρώπου σὲ αὐτήν. Πιστεύω ὅτι ἡ ὑπερβολικὴ βία στοὺς νέους ἔχει μεγάλο μέρος εὐθύνης στὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν φύση, στὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ἐργάζεται, νὰ ἐκτονώνεται, νὰ ἀπολαμβάνει, μετέχοντας ὁ ἴδιος καὶ ὄχι ὡς θεατής. Τὸ ζήτημα δὲν πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθεῖ μόνο ὡς παροχὴ κινήτρων, ἀλλὰ βαθειὰ φιλοσοφικὰ καὶ θεολογικά, γιὰ τὴν ἁρμονικὴ ἀνάπτυξη τοῦ ἴδιου του ἀνθρώπου καὶ μὲ αὐτὸ τὸ ὑπόβαθρο πρέπει νὰ μᾶς εὐαισθητοποιήσει καὶ νὰ μᾶς κινητοποιήσει ὅλους. Ὑπάρχει καί μία ὀφειλή μας πρὸς τὴν φύση καὶ τὴν προστασία της καὶ ὄχι μόνο στὴν ἐκμετάλλευσή της.
Θὰ πρέπει νὰ εἰδωθεῖ ὡς Ἀναγέννηση, καὶ νὰ ἔχουμε στόχο ἡ προσπάθεια νὰ γίνει μὲ κριτήρια ἀξιοκρατικὰ καὶ ὄχι κομματικὰ ἤ μικροκομματικά, ὥστε νὰ προσελκύσει ἡ προσπάθεια τοὺς ἱκανοὺς σὲ κάθε εἰδικότητα καὶ νὰ φέρει πίσω ὅσους φεύγουν γιατί δὲν τοὺς ἀξιοποιοῦν ἀξιοκρατικά. Θὰ πρέπει νὰ γίνει ἕνας πυρῆνας τῆς ζητούμενης ἀξιοκρατίας. Ἀλλὰ καὶ θὰ πρέπει νὰ εἶναι στόχος ἡ παράλληλη ἀνάπτυξη Πολιτιστικά, Ἀρχιτεκτονικά, ὥστε τὸ ἀποτύπωμα νὰ εἶναι νέοι ὄμορφοι οἰκισμοί καί περιοχές, συνδεδεμένα μὲ ἀρχαιολογικὰ καὶ φυσικὰ σημεῖα ἐνδιαφέροντος μαζὶ μὲ παραγωγικὲς δραστηριότητες, ποὺ νὰ δημιουργοῦν σημαντικὸ τοπικὸ ἀποτύπωμα ὅπως οἱ παραδοσιακοί μας οἰκισμοί, ποὺ δὲν ἔχουν χάσει τὴν ἀξία τους.
Ἡ πρόταση αὐτή μας βρίσκει ἤδη κουρασμένους ἀπὸ τὰ ἀστικὰ κέντρα καὶ εἶναι ἕνα ὅραμα νὰ ζωντανέψουμε τὰ καλὰ τῆς χώρας μας καὶ τῶν κατοίκων της.
Θὰ πρέπει νὰ στοχεύσουμε ὅλοι μαζὶ στὴν πραγματοποίηση αὐτῆς τῆς Ἀναγέννησης.
Μα τα άδεια (εγκαταλελειμένα) κτήρια του Δημοσίου δεν ανήκουν πια στην Αυτοδιοίκηση ή στο κράτος αλλά στο Υπερταμείο, το οποίο (φευ!) ζητάει υπέρογκα ποσά ακόμη και για να τα ενοικιάσει. Οι κύριοι και οι κυρίες του Υπερταμείου προτιμούν να δουν αυτά τα κτήρια (που αποτελούν περιουσία του ελληνικού λαού) να πέφτουν από την αφροντισιά, παρά να τα παραχωρήσουν σε Δήμους που βιώνουν ένα τρίτο μεταναστευτικό κύμα. Μιλάω έχοντας κατά νου συγκεκριμένο παράδειγμα από χωριό στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο που ανήκει στον Δήμο Κάτω Νευροκοπίου. Ελλάδα-Έλληνες 2-0. Κατά τα άλλα, Ελλάδα 2.0. Και επειδή σχεδόν όλα αυτά τα χωριά είναι αγροτικά, ας δοκιμάσουν οι αναγνώστες αυτού του μυνήματος να επικοινωνήσουν ψηφιακά με το Υπουργείο Αγροτικής “Ανάπτυξης”. Τοτε θα καταλάβουν πώς ακριβώς αντιμετωπίζουν τον αγροτικό κόσμο της χώρας οι κρατούντες. Φρονώ ότι πρέπει να σαρωθεί όλη αυτή η τάξη πραγμάτων για να δούμε φως.
ΥΓ. Νεαρός Έλληνας που πήρε την οικογένειά του και έφυγε στην Γερμανία, μου έλεγε: “Και μόνο να έβγαινα, θα καθόμουν”. Γιατί του άρεσε η ζωή στην Ελλάδα. Αυτά.
Από λόγια και πρέπει χορτάσαμε στα αμφιθέατρα και στις πλατείες των προεκλογικών συγκεντρώσεων, η πολιτική όμως αναγνωρίζεται από έργα και τα έργα της 20ετίας των κυβερνήσεων της ΑΛΛΑΓΗΣ , πέραν των δύο ”εμβληματικών” παρεμβάσεων τους , -που προανέφερα για την εκπαίδευση – με τις συγχωνεύσεις Κοινοτήτων και δημιουργία απρόσιτων Δήμων(ένεκεν Καλλικράτη) και τις καταργήσεις ιδίως των Αστυνομικών Σταθμών και των αγροφυλάκων ”τρόμαξαν” και όσους παρέμειναν στα χωριά , που τώρα ”φυλάσσονται ” από διερχόμενους Ρομά και προσφυγομετανάστες ή και σεκιούριτι” ελληνιστί”
Το τραγικό είναι ότι πληθαίνουν τα χωριά στα οποία η καμπάνα χτυπάει μόνο σε κηδείες , δεν γίνονται δοξολογίες και παρελάσεις σε Εθνικές γιορτές και δεν ”διαβάζονται” οι νεκροί ούτε τα Ψυχοσάββατα, γιαυτό και οι ”προοδευτικοί ”συνιστούν ως λύση την καύση των νεκρών.
Υ.Γ Από χωριό είμαι και οι λίγοι κάτοικοι των χωριών θα με καταλάβουν καλύτερα. Καληνύχτα.
Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἔργο τῶν κυβερνήσεων ὑπάρχει καὶ τὸ ἔργο τῶν ἀνθρώπων καὶ ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ἐργάζονται μὲ φιλότιμο ἀνεξαρτήτως κυβερνήσεων, γιατροὶ ποὺ ξενυχτᾶνε, δάσκαλοι ποὺ προσπαθοῦν μὲ ἀντίξοες συνθῆκες, μηχανικοὶ ποὺ καταφέρνουν νὰ παράγουν ἔργο σπουδαῖο, ἄνθρωποι ὅλων τῶν εἰδικοτήτων ποὺ ἐργάζονται ἐπειδὴ ἀγαποῦν αὐτὴ τὴ χώρα, ἐπειδὴ θέλουν νὰ γίνουν καλύτεροι, ἐπειδὴ ἀναζητοῦν ὡραῖες λύσεις στὰ προβλήματα.
Και όλα αυτά για τους ανθρώπους -που υπάρχουν (και εσείς και εγώ και πολλοί άλλοι) ,αλλά υπάρχουν και οι ”χαλαστές”-αγαπητή κυρία Ελένη-, τι σχέση έχουν με το θέμα του άρθρου του κ. Τζιόλα ;;;.
Τα ”βάραθρα” που άφησε ο ”σεισμός” της 10ετίας του 1980 και οι ”καταιγίδες” για τα χωριά μας των νόμων Καποδίστριας και ιδίως ο Καλλικράτης το 2010 ,ποιος θα τα καλύψει ;;;
Από τότε θεμελιώθηκε η εγκατάλειψη της υπαίθρου, με την φυγή των νέων για σπουδές και σε ΤΕΙ αισθητικής και κομμωτικής ,ή ιδιωτικά ΙΕΚ πάσης ”επιστήμης” .
Να θυμηθούμε ότι τότε καταστράφηκε στην ΕΡΤ και η κόπια της τηλεοπτικής σειράς Μεθοριακός Σταθμός που μας ”γνώριζε” την πάντα ωραία ύπαιθρο, χωρίς τα ξενυχτάδικα- – ”πολιτιστικά κέντρα” της 10ετίας του 1980;;;.
Υ.Γ Όλβιος ο της ιστορίης έσχεν μάθησιν”
Τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Τζιόλα εἶναι μία πρόταση θετικὴ καὶ ὄχι οὐτοπικὴ στὴν ὑπάρχουσα κατάσταση. Ποιά ¨βάραθρα ¨ καί ποιός ¨σεισμός ¨ καί ποιές ¨καταιγίδες ¨, ἀστειεύεστε; Σέ ποιά ἱστορία; Στὴν χώρα ποὺ στὴν ἀρχαιότητα ὁ πολιτισμὸς αὐτὸς ἔβαλε τάξη στὸ χάος; Στὴν περίοδο ποὺ ὁ Κολοκοτρώνης μὲ τὸν Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη ξεκίνησαν στὴν Ἀρεόπολη τὴν ἐπανάσταση; Ὅταν ὁ Κ. Καραμανλῆς μετὰ τοὺς πολέμους καὶ τὸν ἐμφύλιο ὀργάνωσε μία σημαντικὴ ἀγροτικὴ πολιτική, σὲ ἀντίξοες συνθῆκες; Δὲν εἶναι συγκρίσιμα μεταξύ τους τὰ μεγέθη, ἀλλὰ ὑπῆρχε βούληση καὶ σχέδιο σὲ πραγματικὰ δύσκολες συνθῆκες. Ὄχι τώρα ποὺ ἡ προσπάθεια δὲν ἀφορᾶ τὸν ἐπιούσιο ἀλλὰ τὴν πολυτέλεια καὶ ποὺ ὑπάρχουν ὅλα τὰ μέσα.
Μὲ ποιούς μᾶς ἀξίζει νὰ συγκριθοῦμε, μὲ τοὺς χειρότερους γιὰ νὰ δικαιώσουμε τοὺς ἐνάντιους ἢ ὅσους σκόπιμα μᾶς ὑποτιμοῦν; Σὲ ἕναν σημερινὸ πίνακα τῶν πιό εὐτυχισμένων χωρῶν ἡ κατάταξη ἔχει τὴν Ἑλλάδα στὴν 85η θέση. Καὶ ὑπάρχουν σοβαροὶ ἄνθρωποι, ὑπάρχει ἔργο σημαντικὸ ποὺ δὲν ἀξιολογεῖται οὔτε ἀξιοποιεῖται, ὑπάρχει καὶ μία κοινωνία χαοτικὴ ὅπου ἕνας νέος γιὰ νὰ σταθεῖ μὲ τὶς ἱκανότητές του φαίνεται καὶ εἶναι ἀδύνατον. Τὸ ἴδιο γιατί οἱ νέοι ξενιτεύονται ἤ γιατί οἱ ἀγρότες δὲν κάθονται στὰ χωράφια. Δὲν εἶναι τυχαῖα πρῶτες οἱ χῶρες ποὺ βρίσκονται στὴν κορυφὴ τῆς κατάταξης, εἶναι πρῶτες στὴν παιδεία, στὴν κοινωνικὴ μέριμνα, στὴν ἀξιοκρατία, στὰ ὄνειρα ζωῆς τῶν νέων πρωτίστως καί μέ τίς δυσκολότερες συνθῆκες περιβάλλοντος.
Τὸ ἀνθρώπινο δυναμικὸ στὴν Ἑλλάδα εἶναι πολὺ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου, δέκα νέους ἂν ρωτήσετε θὰ σᾶς βροῦν 50 λύσεις. Μία νεαρὴ γυναῖκα δασκάλα στὴν Φουρνὰ Εὐρυτανίας, ποὺ δὲν σκέφτηκε ποιός φταίει, ἀλλὰ σκέφτηκε τήν ἀναγέννηση τοῦ χωριοῦ, ὀργάνωσε λύσεις, ἀναδείχθηκε στοὺς 50 καλύτερους ἐκπαιδευτικοὺς στὸν κόσμο, σὲ ἕνα μικρὸ δημόσιο σχολεῖο ποὺ δὲν ἔχει οὔτε τοὺς κατάλληλους πόρους.
Φουρνά Ευρυτανίας: Η δασκάλα του χωρίου στους 50 καλύτερους εκπαιδευτικούς του κόσμου – YouTube
”Λέαινα” η δασκάλα του-της Φουρνά ,αλλά μία και αυτή για να φέρει κόσμο στην Φουρνά ,αλλά δεν έφερε αγρότες και κτηνοτρόφους ,γιατί αυτούς βασικά θέλουμε .
Οι νέοι όμως σπούδασαν και πήραν απολυτήριο Λυκείου χωρίς εξετάσεις , πέτυχαν στα ΑΕΙ-ΤΕΙ με βαθμούς κάτω από την βάση και κυρίως δεν γνωρίζουν από χωράφια και κοπάδια και άλλα ζωντανά και στα χωριά δεν θα έχουν ντελίβερι και έτοιμα φαγητά.
Υ.Γ Αν δεν θεωρείτε-και εσείς και όσοι άλλοι -λάθη την κατάργηση των εξετάσεων στα Λύκεια (που στέρησε νέους για την γη και τις τέχνες) και αύξησε την αστυφιλία λόγω σπουδών- ,ούτε και τον ‘Καλλικράτη” των κ. κ ΓΑΠ και Ραγκούση , που δημιούργησε τους τεράστιους Δήμους , τότε ”ας το να πάει” .
Στην επόμενη 20ετία λίγα σπίτια στα χωριά θα έχουν στέγη.
Πρόταση και στον κ. Τζιόλα να επιδιώξει το κόμμα του -ως ο τρώσας και ιάσεται-να επαναφερθούν οι εξετάσεις στα Λύκεια για την ”εξοικονόμηση” νέων και να ξαναδημιουργηθούν Δήμοι στα Μεγαλοχώρια με όλες τις κρατικές Υπηρεσίες -ιδίως Αστυνομία , Δασαρχείο και Αγρονομείο- .
Δὲν ὑπάρχουν μαγικὲς συνταγὲς στὴν πολιτική.
Ὁ Ντὲ Γκὸλ εἶχε πεῖ χαρακτηριστικά : «Αυτή τη χώρα που η πολιτική της ζωή είναι τόσο δαντελωτή όσο κι οι ακρογιαλιές της και τόσο ανάγλυφη όσο ο ορίζοντας των βουνών της, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κατορθώνει να την κυβερνήσει». Τὁ ἐπισημαίνω γιατί ὁ Κ. Καραμανλῆς ἔκανε σπουδαῖο ἔργο στὴν ἀγροτικὴ πολιτική. Ἔχω γνωρίσει ἀνθρώπους ποὺ μοῦ ἔχουν περιγράψει ὄχι τὴν νομοθεσία καὶ τὰ μέτρα προστασίας, ἀλλὰ τὸ πῶς ἄνθρωποι εἰδικοὶ ἀφιερώθηκαν νὰ ἐκπαιδεύσουν καί νά βοηθήσουν ἐπὶ τόπου ἀγρότες, πιστεύοντας στὴν ἀξία αὐτῆς τῆς προσπάθειας. Ἔχουν ἀλλάξει οἱ ἐποχές. Δὲν εἶναι θέμα λάθους καθόλου. Εἶναι ζήτημα τρόπου σκέψης καί γνώσης. Παράδειγμα ἡ Ὁλλανδία μὲ τὶς ὑψηλοῦ ἐπιπέδου καλλιέργειες ποὺ ἀξιοποιοῦν ὑψηλότατης μόρφωσης στελέχη καὶ ἀποτελοῦν κίνητρο γιὰ νέους νὰ διακριθοῦν. Ὁ στόχος νὰ γίνουν παραγωγικοὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ ὄχι εἰσοδηματίες ἢ ἐπιδοματίες εἶναι οὐσιαστικὴ πολιτικὴ ἐπιλογή. Ὑπάρχουν πάντα ἄνθρωποι μὲ κλίση σὲ διάφορες κατευθύνσεις καὶ κάποιοι ἀγαποῦν τὴν ἀπασχόληση μὲ τὴν γῆ. Ὑπάρχουν παραδείγματα, ὑπάρχουν εἰδικοί, εἶναι κοινωνικὸ θέμα πιστεύω καὶ ζήτημα παιδείας, ὄχι μὲ τὸν ἀποκλεισμὸ ἀπὸ σπουδὲς ἀλλὰ μὲ τὴν σχετικὴ ἐξειδίκευση, μέ μέτρα, με κίνητρα ἀλλά καὶ μὲ τὴν συνειδητοποίηση ὅτι πρέπει νὰ ἀξιοποιοῦμε τὴν παραγωγικότητα τῆς γῆς ποὺ μᾶς ἔχει δοθεῖ καὶ νὰ μὴν τὴν ἀφήνουμε νὰ ἐρημοποιεῖται.
Επιτέλους αναφερθήκατε στα καλά του Μακεδόνα Καραμανλή και καλά κάνετε και αποφεύγετε να αναφερθείτε στον Ανδρέα Παπανδρέου, που ”μας έδωσε λεφτά΄’ -από δανεικά- ,αλλά μας αναστάτωσε σε όλες τις εκφάνσεις της εθνικής μας ζωής για να μας φθάσει και αυτός στην Ιθάκη του -τον Τρίτο δρόμο για τον σοσιαλισμό- ,τον οποίον εγκατέλειψε μεν μετά το Μάαστριχτ, αλλά η ζημιά είχε γίνει.
Με παρασύρατε -να είστε καλά.
Δὲν εἶμαι ἡ Εὔα ποὺ κι αὐτὴ ὡς γνωστὸν δὲν παρέσυρε τὸν Ἀδάμ. Τό παρασύρειν δέν ὁδηγεῖ σέ ὀρθὲς σκέψεις γιατί οἱ ὀρθές σκέψεις δέν εἶναι τοῦ συρμοῦ ἤ τοῦ παρασυρμοῦ ἀλλά εἶναι συνειδητές καί προϋποθέτουν ὡριμότητα, ἐμβάθυνση, ἱκανότητα ἀνάλυσης καί πολλά ἀκόμα. Ἐσεῖς παρασύρεστε ἀπὸ τὸν ἑαυτό σας καὶ τὸν τρόπο ποὺ ἀρέσκεστε νὰ σκέφτεστε.
Θέλω καὶ προσπαθῶ νὰ διακρίνω τὰ καλὰ ἀπὸ ὅπου κι ἂν προέρχονται καὶ μπορῶ νὰ διακρίνω τὰ καλὰ καὶ τῆς περιόδου Ἀνδρέα Παπανδρέου, ὁ ὁποῖος πίστευε καὶ προσπαθοῦσε γιὰ αὐτὴν τὴν Ἑλλάδα ποὺ ἀνήκει στούς Ἕλληνες.
Προτιμώ να αναφέρονται έργα των πολιτικών και όχι λόγια .
Ας το τελειώσουμε μιά που ο κύριος συντάκτης. τέως υπουργός του ΠΑΣΟΚ σιωπά ,”στα ”όσα καταμαρτύρησα κατ’αυτού-ΠΑΣΟΚ”.
Ίσως να χρειάζεται μια νέα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΝΩΣΗ, ίσως κι ένας νέος Μιχάλης Χαραλαμπίδης για να αναγεννηθεί η χώρα.
Δυστυχώς μετά από μισό αιώνα, με ‘Καποδίστρια ” και ”Καλλικράτη” και με τη κατάργηση των εξετάσεων στα Λύκεια ,γιατί ”όλοι έχουν δικαίωμα -και δωρεάν-στις σπουδές μπορούν δεν μπορούν, ”το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω”, πέραν του ότι δεν υπάρχει ο συντοπίτης μου Μιχάλης Χαραλαμπίδης, τον οποίον ”εξήμεσε” το ΠΑΣΟΚ, που μας δίδαξε και την καλοπέραση και τον άκρατο καταναλωτισμό χρεώνοντας μας όλες τις ανοικονόμητες παροχές του , για να κυβερνά 22 από τα 30 χρόνια από το 1981-2011 .
Δεν είναι αυτά μυστικά .
Τι σχέση έχει η κατάργηση των εξετάσεων στα Λύκεια με το θέμα; Βλέπεις ότι γράφεις ασυναρτησίες, μόνο και μόνο και να κατακρίνεις τάχα την “άλλη” -αλήθεια, ποια άλλη;- παράταξη, ενώ εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις να γράφεις ελληνικά; Η χρήση των σημείων στίξεως και όχι μόνο προδίδουν την αμάθειά σου και ήσουν και … δάσκαλος! Πόσα κακόμοιρα παιδιά να στράβωσες.
Όλα τα βλέπεις με κομματικά κριτήρια, διότι το μυαλό σου, ή αυτό που τέλος πάντων έχεις στο κεφάλι σου, δεν μπορεί τίποτε να δει πέραν των κομμάτων.
Απάντηση για όσους κουράζουν λίγο το μυαλό τους.
Όσοι 15χρονοι μαθητές δεν πετύχαιναν στα Λύκεια δεν θα κατέληγαν για την επαγγελματική αποκατάστασή και επιβίωσή τους στα τεχνικά επαγγέλματα στα οποία τώρα έχουμε ελλείψεις ή στον πρωτογενή τομέα στην ύπαιθρο ;;;.
Γιατί είχαμε περισσότερους νέους στα χωριά μας με γεωργοκτηνοτροφική απασχόληση και στις Τεχνικές Σχολές προ του 1981;;.
Έκανε λάθη το ΠΑΣΟΚ και σε αυτόν τον τομέα ,να μη τα λέμε και τα γράφουμε, για να μη στενοχωρούμε όσους ανέμιζαν 30 χρόνια τις πράσινες σημαίες του ;;;.
Πάντως συγγνώμη αν τους στενοχωρούμε.
“Οι εξετάσεις (εισαγωγικές ή απολυτήριες) από το Γυμνάσιο στο Λύκειο καταργήθηκαν οριστικά με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1976, στο πλαίσιο της καθιέρωσης της εννιαετούς υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Από τότε, η μετάβαση από το Γυμνάσιο στο Λύκειο γίνεται αυτόματα με την απόκτηση του απολυτηρίου.
Ιστορικό πλαίσιο: Πριν από το 1976, οι μαθητές έδιναν εξετάσεις για να συνεχίσουν από την Γ’ Γυμνασίου στο Λύκειο.
Σημερινό καθεστώς: Η πρόσβαση στο Λύκειο είναι ελεύθερη, καθώς αποτελεί τη συνέχεια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.”
Ταύτα γράφει η ΑΙ και είναι έτσι, διότι oύτε εγώ, που είμαι αρκετά παλιός, θυμούμαι να υπήρχαν εξετάσεις από γυμνάσιο σε λύκειο. Δεν γνωρίζω καν πότε υπήρξαν αυτές και οφείλεις, με στοιχεία βεβαιως-βεβαίως, να μού πεις εσύ πότε υπήρχαν. Συνεπώς και με έλλειψη γνώσεων, αλλά με πολύ φανατισμό και ανοησία που σε δέρνει, πας να κατηγορήσεις για όλα το ΠαΣοΚ, ενώ άλλοι κατάργησαν τις εξετάσεις. Θα πεις τώρα τα ίδια και γι αυτούς;
Τα υπόλοιπα που γράφεις και οι δήθεν ειρωνείες, είναι αποτέλεσμα τής αμάθειας και τίς ανοησίας που σε δέρνει.
Περιμένω απάντηση.
Εγώ τις θυμάμαι τιε εξετάσεις από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο και από το Γυμνάσιο στο Λύκειο γιατί τις έδωσα. Το 1976 ήμουν 12 χρονών και το 1979 ήμουν 15 χρονών. Επίσης έδωσα δύο φορές πανελλήνιες (Β και Γ Λυκείου). Θύμα, όπως και όλη η φουρνιά μου, των εκπαιδευτικών αντιλήψεων που θέλουν τους νέους μόνο ως υποψήφιους. Τώρα που “προοδεύσαμε” ως εκπαιδευτικό σύστημα, τα παιδιά μαθαίνουν κβαντική χημεία και γονιαδιακή μηχανική, διότι, κατά τις αντιλήψεις του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, η ζωή των αυριανών πολιτών θα είναι χωρίς αυτές τις γνώσεις άχαρη και μειωνεκτική. Εκπαιδευτικοί πειραματισμοί περισσής επιστημοφάνειας. Όμως καλύτερα αποτελέσματα θα είχαμε ως προς την κοινωνικοποίηση των νέων με το μάθημα του χορού παρά με τις εξυπνακίστικές επιστημονικές ημιμάθειες. Όποιος θέλει να γίνει χημικός, βιολόγος, μαθηματικός, ιατρός κλπ ας τα μάθει όλα αυτά στο Πανεπιστήμιο. Στερούμε από τα παιδιά μας τα νιάτα τους, πώς να μην στερήσουμε από κατοίκους τα χωριά μας;
Από το δημοτικό στο γυμνάσιο, ναι, κι εγώ τις έδωσα. Καταργήθηκαν όταν καθιερώθηκε η 9ετής υποχρεωτική παιδεία, αντί τής 6ετούς, πού ίσχυε από την εποχή τού Βενιζέλου.
“Οι εισαγωγικές εξετάσεις για τα γυμνάσια στην Ελλάδα καθιερώθηκαν για πρώτη φορά με νόμο στις 27 Ιουλίου 1922 (νόμος 2905), με την εφαρμογή τους να ξεκινά λίγο αργότερα. Στόχος ήταν ο έλεγχος της εισαγωγής μαθητών λόγω περιορισμένων θέσεων, μια διαδικασία που εξελίχθηκε και άλλαξε μορφή πολλές φορές κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα.
Πρώτη Θέσπιση: 1922.
Εφαρμογή: Ξεκίνησε από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 (συγκεκριμένα 1924 σε κάποιες σχολές).
Σκοπός: Η διαχείριση της πληθώρας των υποψηφίων σε σχέση με τις περιορισμένες διαθέσιμες θέσεις.
Μετέπειτα Εξέλιξη: Οι εξετάσεις αυτές, γνωστές αργότερα και ως «εισιτήριες», διαφοροποιήθηκαν σημαντικά τις δεκαετίες που ακολούθησαν, με χαρακτηριστικές αλλαγές το 1964. (AI)
Κατά καιρούς, αυτά τα συστήματα άλλαζαν. Π.χ. την σχολική περίοδο 1966/67 δεν χρειάστηκαν εξετάσεις από το δημοτικό στο γυμνάσιο. Αργότερα τις επανέφεραν και
Οι εισαγωγικές εξετάσεις από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο καταργήθηκαν οριστικά το 1976 (με τον Νόμο 309/76), στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που καθιέρωσε την 9ετή υποχρεωτική εκπαίδευση. Από το 1979-1980, η μετάβαση έγινε ελεύθερη χωρίς βαθμολογικούς περιορισμούς, αποσυνδέοντας την εγγραφή στο Γυμνάσιο από τις εξετάσεις.
Βασικά Στοιχεία:
Νομοθεσία: Με τον νόμο 309/1976 επί υπουργίας Γεωργίου Ράλλη, καταργήθηκαν οι εισαγωγικές εξετάσεις από το δημοτικό στο γυμνάσιο και οι προαγωγικές εξετάσεις εντός του γυμνασίου Texnologia.Net.
Σκοπός: Η επέκταση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης από τα 6 στα 9 χρόνια (δημοτικό + γυμνάσιο) Παιδείας Εγκώμιον.
Εναλλακτική: Αν και καταργήθηκαν αυτές οι εξετάσεις, το 1977 καθιερώθηκαν εξετάσεις για την εισαγωγή στο Τεχνικό Επαγγελματικό Λύκειο (ΤΕΛ), ενώ η εισαγωγή στο Γενικό Λύκειο παρέμενε ελεύθερη Texnologia.Net. (AI)
Τελικά, όλα αυτά είναι λεπτομέρειες. Σκοπός τού ΣΑΝ ήταν να αποδέιξει ότι φταίει το ΠαΣοΚ (η σκέψη του είναι μόνο κομματική κι εντελώς περιορισμένη), που τα παιδιά το ρίχνουν εύκολα στις σπουδές, χωρίς τις απαραίτητες δυνατότητες και γι αυτό ερρήμωσε η ύπαιθρος. Εγώ, με στοιχεία, τού απέδειξα ότι αυτά τα οποία καταλογίζει στο ΠαΣοΚ, είτε έγιναν επί ΝΔ, είτε ακόμη παλαιότερα. Μη έχοντας τι να απαντήσει και χωρίς να μπορεί να στηρίξει με στοιχεία αυτά που γράφει, το έριξε στα … μεικτά σχολεία, κατηγορώντας (γιατί άραγε;) και γι αυτά το ΠαΣοΚ και μάλιστα αποτεινώμενος …. στους Έλληνες τού εξωτερικού!!
Από τον πισινό τής μυλωνούς, ας μην γυρεύομε ορθογραφία, για να θυμηθώ τον συμπατριώτη μου τον Καζαντζάκη.
Το να θεωρεί, βέβαια, κανείς κακό τα μεικτά σχολία, γεννά διάφορα ερωτηματικά και σκέψεις.
Πληροφορίες για τους εκτός Ελλάδος και όσους δεν πήγαιναν ούτε στο Δημοτικό σχολείο το 1981 .
Οι περισσότερες αλλαγές στη μέση και και γενική τεχνοεπαγγελματική εκπαίδευση συντελούνται στο διάστημα 1981-85.
1.-Όλα τα Γυμνάσια και τα Λύκεια γίνονται μικτά.
2.-Καταργούνται οι εισαγωγικέ εξετάσεις από τα Γυμνάσια στα Λύκεια.
3.-Καθιερώνεται το μονοτονικό.
4.Καταργείται η σχολική ενδυμασία.
5.-Καταργούνται οι επιθεωρητές και όλοι οι ανώτεροι τους δημόσιοι υπάλληλοι τη εκπαίδευσης και καθιερώνονται οι σχολικοί σύμβουλοι -φυσικά ”προοδευτικοί”-, οι οποίοι συμβουλεύουν , αλλά δεν αξιολογούν τους δασκάλους και τους καθηγητές .
Δεν θα συνεχίσω με τα ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ.
“1.-Όλα τα Γυμνάσια και τα Λύκεια γίνονται μικτά.”
“Παρόλ’ αυτά η σχολική χρονιά 1979-80 αρχίζει με μεικτή φοίτηση στα σχολεία ∆ευτεροβάθµιας Εκπαίδευσης, εφόσον Γυμνάσια και Λύκεια δήλωναν ότι μπορούσαν και ήθελαν να γίνουν μεικτά, αλλά και με την ίδρυση νέων μεικτών σχολείων.” (πηγή).
Κι όμως, εγώ αποφοίτησα πολύ πριν από μεικτό δημόσιο σχολείο. Από το ίδιο μεικτό σχολείο είχε αποφοιτήσει ο πατέρας μου το 1923, η δε μητέρα μου τελείωσε μεικτό το 1928.
Όμως γεννάται το ερώτημα, τι κακό έχουν τα μεικτά; Εκτός κι αν είναι κανείς … κουνιστός και δεν θέλει κορίτσια στη τάξη του να μην τού χαλούν την πιάτσα 🙂
Στο εξωτερικό, στο οποίο δεν έχεις ιδέα τι γίνεται, γι αυτό και δεν θα καταλάβουν αυτοί στους οποίους απευθύνεσαι, όλα τα σχολεία, πλην ελαχίστων ειδικών εξεραίσεων, είναι μεικτά.
Γιά τὸ ζητούμενο τῆς ἐκπαίδευσης στὸν ἀγροτικὸ τομέα. Οἱ ἀλλαγὲς στὸ Λύκειο προσέφεραν δυνατότητες προσανατολισμοῦ πρὸς τεχνικὲς σπουδὲς γιὰ ἀνάλογα ἐπαγγέλματα, ὅπως φαίνεται στὸ παρακάτω ἄρθρο.
Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Ὁ Κ. Καραμανλής ἐπανέφερε τὶς περισσότερες προτάσεις τοῦ Παπανούτσου ποὺ εἶχε καταργήσει ἡ χούντα. Ὑπῆρχε καὶ γεωργικὸς κλάδος στὰ σχολεῖα.
Ἡ πορεία τῶν γεωργικῶν σχολείων περιγράφεται λεπτομερῶς στὸ παρακάτω σχετικὸ καὶ πολὺ ἐνδιαφέρον ἄρθρο γιὰ τὶς προσπάθειες ποὺ ἔχουν γίνει, καὶ ἀναφέρει πῶς οἱ ἀγρότες γονεῖς διεκδικοῦσαν ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἀγροτικὲς σπουδὲς γιὰ νὰ ἔχουν καλύτερο μέλλον τὰ παιδιά τους ὡς ἀγρότες.
(PDF) Το κατώτερο γεωργικό σχολείο Νυμφών Κέρκυρας
Καλώς αναφέρεστε στην περίοδο Καραμανλή μετά το 1974, αλλά εγώ ανέφερα όσα καταργήθηκαν ”στο άψε-σβήσε- (είχε πεθάνει 2 Μαϊου 1982 ο Παπανούτσος) από την σοσιαλιστική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ 1981-85 , αλλαγές που τις διαβάζουν όσοι θέλουν να μάθουν ”χτυπώντας ” κύριες αλλαγές στην εκπαίδευση επί ΠΑΣΟΚ” .
Για την κατάργηση των εξετάσεων από τα Γυμνάσια στα Λύκεια ρωτήθηκα -γιατί προσπεράσθηκε και αυτό και τα άλλα -( τα μεικτά σχολεία τα δεχότανε όλοι -και οι κομμουνιστές-προ του 1981 ) και τέλος πάντων ό,τι κάνουν στο εξωτερικό θα κάνουμε επειδή το θέλουν επιμόνως και το υλοποιούν όταν γίνουν κυβέρνηση οι αριστεροπροοδευτικοί του ΠΑΣΟΚ και του Σύριζα και στην Ελληνόρθοδοξη Ελλάδα μας ;;;.
Πάει ”χυλοποιήθηκε” και ο ελληνισμός .
Δεν μάς δίδεις, όπως εγώ, πηγές κι ενώ σε διορθώνω βάσει πηγών, εσύ επαναλαμβάνεις το λάθος μετά μανίας, προσπαθώντας να ρίξεις όλα τα κατάξυλα στο ΠαΣοΚ.
Τελικά, γιατί είσαι εναντίον των μεικτών σχολείων; Πρέπει να μάς το εξηγήσεις κι αυτό. Σε ρώτησα και στο σχόλιό μου March 25, 2026 At 3:34 pm κι έκαμα μία υπόθεση, πού μάλλον φαίνεται να έχει κάποια βάση, μετά την τόση επιμονή σου. (-.-)
Ντρέπομαι για ό,τι εκπροσωπείτε -τελείωσα μεικτό 8τάξιο λεγόμενο Γυμνάσιο ,όπως ήταν όλα στην επαρχία και στο εξής δεν θα σας απαντώ.
Αφού τελείωσες μεικτό το 1961 (κατ’ ομολογίαν σου), τότε μένει να μάς εξηγήσεις γιατί είσαι εναντίον των μεικτών σχολείων και κατηγορείς και γι αυτά την … “αλλαγή 1981”. Είναι η τρίτη φορά που σε ρωτώ και αποφεύγεις να δώσεις εξήγηση. Γιατί άραγε;
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ .
Την κατάργηση των εξετάσεων από τα Γυμνάσια στα Λύκεια θεωρώ από τότε -γιατί την έζησα και την ζω-υπεύθυνη για την εγκατάλειψη της υπαίθρου-αυτήν που περιέγραφε το άρθρο- και την μείωση των νέων για την συνέχιση της πρωτογενούς παραγωγής και την επαναφορά αυτών των εξετάσεων από το ΠΑΣΟΚ ”συνέστησα” στον αρθρογράφο κ. Τζιόλα, ως ”ο τρώσας και ιάσεται”.
Τα μεικτά Γυμνάσια-Λύκεια εφευρέθηκαν ”για διαφωνία με απαράδεκτες ύβρεις εναντίον μου”, χωρίς -δυστυχώς- ουδενός την παρέμβαση. Πάντως τα γραπτά δεν σβήνονται από το διαδίκτυο .
Βρε δεν αφήνεις τις σαχλαμάρες κατά μέρος, που πας να διαστρεβλώσεις τελείως τα γραμμένα; Αφού πρώτα δεν σού “έκατσε” η κατάργηση των εξετάσεων από γυμνάσια σε λύκεια μετά το 1981, αλλά σού απέδειξα ότι αυτή έγινε το 1976 (σχόλιό μου March 24, 2026 At 8:41 am), αποτάνθηκες σε … “Έλληνες τού εξωτερικού” (;;;) [σχόλιό σου March 24, 2026 At 11:10 pm] και ανέφερες πρώτα-πρώτα (1.) και εντελώς εκτός θέματος τα μεικτά σχολεία. Για ποιον λόγο (τέταρτη φορά ερωτώ και εξήγηση δεν βλέπω).
Ο φονιάς επιστρέφει στον τόπο τού εγκλήματος για να ζητήσει και τα ρέστα, υποτιμώντας την νοημοσύνη όλων. Ντροπή σου!
Τὸ ὅτι θεωρεῖτε ἐσεῖς ὡς ὑπεύθυνο τὸ ΠΑΣΟΚ γιὰ τὴν ἐγκατάλειψη τῶν ἀγροτικῶν καλλιεργειῶν δὲν σημαίνει ὅτι εἶναι καὶ σωστὸ καὶ θεωρεῖτε ὅτι πρέπει νὰ ἀναλάβει τὴν εὐθύνη τοῦ κατὰ ἐσᾶς φταιξίματός του γιὰ νὰ τὸ διορθώσει, ὀπισθοδρομώντας. Τὸ παρελθὸν εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶναι καὶ δὲν ἀλλάζει. Δὲν ἔφτιαξε ὁ Ἑλληνισμὸς ὅλα τὰ μεγάλα του βασιζόμενος σὲ κατηγορίες, ἀλλὰ μὲ ἀνώτερες σκέψεις. Ἔχουν προστεθεῖ τεχνικὲς σχολές, νέες εἰδικότητες, σύγχρονα μέσα, ὑπάρχουν εἰδικοὶ νὰ βροῦν λύσεις ποὺ δὲν εἶναι καὶ τόσο δύσκολο ἂν ἔχουν σκοπὸ νὰ βροῦν λύσεις καὶ ὄχι νὰ κατηγορήσουν.
Αν στα χωριά δεν βλέπεις 15χρονα μέχρι της στρατεύσεως τους να μαθαίνουν και ”να τρίβονται” σε γεωργοκτηνοτροφικές εργασίες δεν θα έχεις πρωτογενή παραγωγή .
Κανένας πολύγλωσσος απόφοιτος και ΙΕΚ ακόμη , που έζησε μια 5ετία σε πόλεις δεν γυρνάει στα χωριά, στα οποία είναι γεμάτες οι αυλές των σπιτιών με τρακτέρ και άλλα γεωργικά μηχανήματα με ακαλλιέργητα κτήματα και χωρίς κοτόπουλα στις αυλές .
Υ.Γ Για την κατάργηση των εξετάσεων από τα Γυμνάσια στα Λύκεια μετά το 1981 ”μάρτυς” και ο φίλος -διαφωνούμε αλλά είναι ευγενής-σχολιαστής” η Γραμμή του Ορίζοντος”.
ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΝΩΦΕΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΓΕΝΟΥΥΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΝΑ ΕΠΑΝΕΡΧΟΝΤΑΝ -με πρωτοβουλία αυτών που ψήφισαν την κατάργηση τους- ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΓΥΜΝΑΣΙΑ ΣΤΑ ΛΥΚΕΙΑ ;;;.
Ἔχουμε σὲ αὐτὴ τὴ χώρα ὅλων τῶν εἰδῶν τοὺς ἀετοὺς ποὺ μποροῦν νὰ βροῦν λύσεις. Ἡ ἱστορία δὲν ἐπαναλαμβάνεται , ἄλλα τὰ δεδομένα τῆς ἐποχῆς, χρειάζεται ἡ σκέψη μας νὰ ἀνανεώνεται καὶ νὰ ρωτᾶμε καὶ τοὺς εἰδικούς.
Καλώς φτάσαμε εδώ, δηλαδή στην σχέση που μπορεί να έχει η εγκατάλειψη της επαρχίας με την εκπαίδευση. Ας αφήσουμε τις κόντρες και ας συζητήσουμε, δηλαδή ας αναζητήσουμε από κοινού, αν μπορεί να υπάρξει κάποια μορφή εκπαίδευσης που να επιτρέπει στους αποφοίτους την παραμονή στον τόπο του καθενός. Εγώ π.χ. στα ΕΠΑΛ των επαρχιακών πόλεων θα ήθελα να έβλεπα την διδασκαλία χειρισμού κλαρκ, την απόκτηση διπλώματος οδήγησης, και άλλα παρεμφερή.
Ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι χώρα μὲ δυνατότητες μεγάλης παραγωγῆς, λόγω ἔκτασης καὶ φυσιολογίας τοῦ ἐδάφους. Ἔχει προικισθεῖ ὅμως μὲ δυνατότητα ποιοτικῆς παραγωγῆς. Δὲν ἔχει ἐγκαταλειφθεῖ ἡ καλλιέργεια. Ὑπάρχουν τομεῖς ποὺ ἀνθοῦν καὶ μάλιστα τομεῖς μὲ ἀπαιτήσεις, ὅπως ἡ οἰνοπαραγωγή. Ἡ παραγωγὴ κρασιοῦ εἶναι γνωστὴ στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια, περιγράφεται ἀπὸ τὸν Ὅμηρο. Στὰ νεότερα χρόνια ἡ ἀνάπτυξη τοῦ τομέα ξεκίνησε δυναμικά ἀπὸ τὰ μέσα τῆς δεκαετίας 1980. Νωρίτερα ὁ Ἀβέρωφ δραστηριοποίησε τήν οἰκονομία τῆς περιοχῆς του μέ τὴν καλλιέργεια ἀμπελιῶν καὶ τὴν παραγωγὴ ποιοτικῶν κρασιῶν καὶ τὸ Κατώγι εἶναι τὸ πρῶτο ἑλληνικὸ κρασὶ παλαίωσης.
Κατώγι Αβέρωφ: Η ιστορία και η φιλοσοφία ενός από τα πλέον φημισμένα ελληνικά οινοποιεία | LiFO
Ἔκτοτε ἀναπτύχθηκε ὁ τομέας ἐπιτυχῶς, ἀνταγωνιστικὰ πρὸς τὰ ξένα κρασιά, ἀπὸ ἀνθρώπους μὲ εἰδικὲς σπουδὲς καὶ πολλὴ ἀγάπη γιὰ τὴν οἰνοποιΐα.
Η ιστορία του ελληνικού κρασιού Archives – Wines of Greece
Ἕνας ἄλλος τομέας σύγχρονος οἱ ἰχθυοκαλλιέργειες, μὲ παραγωγὴ ποὺ ἐξάγεται, δὲν εἶναι συνυφασμένος πάντα μὲ τὶς τοπικὲς κοινότητες.
Ἡ ἀναγέννηση τῆς ζωῆς στὰ χωριὰ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἀγροτικὴ παραγωγὴ μόνο, γιατί χρειάζονται καὶ ἄλλες ἐργασίες γιὰ νὰ κρατήσουν μία ζωντανὴ κοινότητα. Τά τοπικά Πανεπιστήμια καί Τεχνικές σχολές(λύκεια καί ἀνώτερες) ἐγκαταστάθηκαν ἐκτός Ἀθηνῶν γιά νά τονώσουν τήν ζωή στίς διάφορες περιοχές. Οἱ ἀνάγκες σέ σχολές καί εἰδικότητες δέν εἶναι πάντα ἴδιες. Γιὰ τὸ μέγεθος τῆς χώρας καὶ τὴν ἰδιαίτερη μορφολογία της, κι ἐπειδή λείπουν οἱ κάτοικοι ἀπό τά χωριά γιατί ἕλκονται ἀπό τά ἀστικά κέντρα, βλέπω καλὸ καὶ ἐφικτὸ νὰ ἀναπτυχθοῦν μεγάλες πόλεις, ποὺ ὑπάρχουν, μὲ ὅλες τὶς δραστηριότητες, μοιρασμένες σὲ ὅλη τὴν ἐπικράτεια, ὥστε οἱ μικρὲς περιοχὲς κοντὰ σὲ αὐτὲς νὰ ξαναγίνουν ἐνεργές, ἀφοῦ σὲ μικρὴ ἀπόσταση μποροῦν νὰ ἔχουν τὰ πάντα. Ἀλλά ἐπειδή ὅσοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι τόσες καί οἱ γνῶμες καλύτερα νά ἀποφανθοῦν οἱ εἰδικοί.
Η οικονομική ζωή των χωριών εξαρτάται από εκείνο το τμήμα του πληθυσμού που παράγει τον περισσότερο πλούτο. Αν πρόκειται για τουριστικά χωριά, τότε ο πλούτος παράγεται από τα ενοικιαζώμενα, την εστίαση, τα εμπορικά μαγαζιά που πωλούν διάφορα. Όμως, τουριστικά είναι συγκριτικώς λίγα χωριά. Στην ηπειρωτική και ορεινή Ελλάδα η ζωή δεν μπορεί πλέον να στηριχτεί στην γεωργία και την κτηνοτροφία. Όχι γιατί χάλασαν τα εδάφη ή γιατί δεν υπάρχει τεράστια ανάγκη για τα παραγόμενα προϊόντα των χωριών, αλλά γιατί δεν υπάρχουν πια εργατικά χέρια. Ούτε μπορούν να αντικατασταθούν τα πάντα από ρομπότ και ντρόουν. Αν δεν βρεθεί ικανοποιητική λύση ως προς την απώλεια εργατικών χεριών στην ύπαιθρο, τότε αυτό που θα προκύψει θα είναι να ζουν μόνο τα χωριά σε μια απόσταση 10-15 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα (άντε και καμιά άλλη πόλη) του νομού, και όσοι εργάζονται στις καλλιέργειες ή τις φάρμες (ημεδαποί ή αλλοδαποί), θα πηγαίνουν στην εργασία τους με ΙΧ ή με το ΚΤΕΛ. Ή θα τους πηγαίνει κάποιο λεωφορείο που θα βάζει ο εκάστοτε μεγαλοϊδιοκτήτης, ο οποίος θα κατέχει μερικές χιλιάδες στρέμματα των καλλιεργήσιμων γαιών του νομού (προκειμένου να επιτυγχάνεται η διαβόητη “οικονομία κλίμακος” στα έξοδα παραγωγής).
Αυτήν την ελληνική “ύπαθρο” θέλουμε; Αυτό είναι το καλύτερο που μπορούμε να καταφέρουμε για την πατρίδα μας;
Δὲν λείπουν μόνο τὰ ἐργατικὰ χέρια γιά τίς καλλιέργειες στὰ ὀρεινά χωριά. Λείπουν καί οἱ κάτοικοι. Τὰ ὀρεινὰ χωριὰ εἶχαν πλήρη οἰκονομία, ὑπῆρχαν ὅλες οἱ εἰδικότητες. Ἡ ἔντονη ἀστικοποίηση ἔγινε ὅταν ἡ ζωὴ στὰ ἀστικὰ κέντρα ἦταν πιὸ εὔκολη λόγω ὅλων τῶν μέσων. Τώρα πλέον μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῶν νέων μέσων ἐπικοινωνίας, ἄνοιξαν οἱ δυνατότητες γιὰ ἀποκέντρωση. Ἀλλὰ κάθε ἐποχὴ χρειάζεται ἄλλα μέτρα. Ὁ τουρισμὸς ἔφερε νέες οἰκονομικὲς δυνατότητες σὲ περιοχὲς ποὺ κάποτε ἦταν φτωχές, ὅπως ἡ Σαντορίνη στὴν ὁποία ἡ παραγωγὴ τοπικῶν προϊόντων ὅπως οἱ ντομάτες τους ἦταν τὸ βασικὸ οἰκονομικὸ μέσον γιὰ τὴν διαβίωσή τους μαζὶ μὲ τὰ χρήματα ποὺ ἔφερναν ὅσοι ξενιτεύονταν. Τότε δὲν ὑπῆρχαν ἀκόμα τὰ μέσα νὰ φθάσει εὔκολα καὶ γρήγορα τὸ προϊὸν στὶς ἀγορές, γινόταν κονσερβοποίηση. Πλέον τὸ προϊὸν αὐτὸ εἶναι δυσεύρετο γιατί ἀναπτύχθηκε ὁ τουρισμός καί ἐγκαταλείφθηκαν οἱ καλλιέργειες. Ὁ μονοτουρισμός δέν εἶναι ὀρθή λύση γιατί ἐρημοποιεῖται ἡ γῆ. Χρειάζονται προστασία ἰδιαίτερη καὶ στοχευμένη τὰ προϊόντα τοῦ κάθε τόπου γιὰ νὰ μὴν ἐγκαταλειφθοῦν οἱ πιὸ εὐαίσθητες καὶ δύσκολες εἰδικότητες. Τώρα ὑπάρχει ἀνάγκη στέγης γιὰ δασκάλους καὶ γιατροὺς στὶς τουριστικὲς περιοχὲς καὶ τὸ κράτος δὲν ἔχει ἀκόμα βρεῖ τρόπο νὰ λύσει τὸ πρόβλημα. Στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας εἰδικότητες παραγωγικὲς ποὺ ὑπῆρχαν ἀπομακρύνθηκαν λόγω τουριστικοποίησης καὶ ἀνθοῦν μόνο μαγαζιὰ ἑστίασης, ἐπειδὴ δὲν πάρθηκαν μέτρα προστασίας. Περιοχὲς καλλιέργειας μεγάλες πεδινὲς καὶ ὄχι δύσβατες γίνονται τόποι φωτοβολταϊκῶν. Πιὸ παλιὰ ὑπῆρχαν σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα μικρὲς βιοτεχνίες ρούχων γιὰ τὴν ἐσωτερικὴ ἀγορὰ καὶ στὰ πιὸ μικρὰ χωριὰ ὑπῆρχαν μοδίστρες καὶ ράφτες, εἰδικότητες ποὺ χάθηκαν, ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ τὰ κινέζικα προϊόντα.
Ὑπάρχουν πάντα τρόποι ἀντιμετώπισης ἀρκεῖ νὰ γνωρίζουμε τί θέλουμε. Οἱ παραγωγικές ἐργασίες φθίνουν γιατί εἶναι πιό δύσκολες, δέν ἔχουν ὡράριου ὑπαλλήλου. Προσωπικὰ πιστεύω ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ εἶναι παραγωγός, δημιουργὸς καὶ σὲ αὐτὸ πρέπει νὰ ὁδηγεῖται ἡ παιδεία. Δὲν εἶναι εὔκολη ἡ ζωὴ γιὰ ὅποιον ἐργάζεται πραγματικά, οὔτε γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ θὰ καλλιεργήσει τὴν γῆ οὔτε γιὰ τὸν νέο ποὺ θὰ ξενιτευτεῖ καὶ θὰ ἐργασθεῖ σὲ μία ξένη ἀναπτυγμένη χώρα. Μία βδομάδα μάθημα τὰ σχολεῖα ὅλα σὲ τόπους παραγωγῆς γιὰ μαθητεία, συνδρομή, νὰ σκάψουν, νὰ μαζέψουν καρπούς, νὰ ταίσουν ζῶα, νὰ δοῦν ἀπὸ κοντὰ ὅτι οἱ τροφὲς δὲν γεννιῶνται στὰ σούπερμαρκετ. Ἀπὸ αὐτοὺς κάποιοι θὰ βροῦν ὅτι ἀγαποῦν τὴ γῆ. Οἱ εὔκολοι βαθμοὶ στὰ σχολεῖα, τὰ ψεύτικα πτυχία, δὲν στεροῦν μόνο ἐργατικὰ χέρια στὰ χωράφια, στεροῦν ἀνθρώπους ἀπὸ ὅλες τὶς εἰδικότητες, στεροῦν κυρίως ὅμως τὸν σεβασμὸ στὸν κόπο, τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν προσπάθεια, τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν ζωή. Δὲν ρίχνω εὐθύνη σὲ κάποια κυβέρνηση οὔτε πιστεύω ὅτι μὲ ἕνα νόμο καὶ ἕνα ἄρθρο λύνονται ὅλα, εἶναι ζητήματα ποὺ ἀφοροῦν ὅλη τὴν κοινωνία καὶ ἀπὸ ὅλους πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθοῦν.
Δύο νόμοι θα αρκούσαν να ζωντανέψουν τον πρωτογενή τομέα.
Ένας για την επαναφορά των εξετάσεων από τα Γυμνάσια στα Λύκεια -για να περισσέψουν 15χρονα- και άλλος ένας κατάργηση του Καλλικράτη και επαναλειτουργία των Κοινοτήτων (με Αστυνόμους,, Δασάρχες ,γιατρούς ,κτηνιάτρους και γεωπόνους (,όπως ήταν προ του 1981 )-ας πούμε στην Δαδιά μου με τους σπάνιους αετούς- .
Σε μια 10ετία θα είχαμε έστω τα μισά καλά αποτελέσματα .
Υ.Γ Ευχαριστώ την Γραμμή του Ορίζοντος που μας θύμισε το θέμα-πρόβλημα ,το οποίο ξεχάστηκε , για υποστήριξη και με απαράδεκτες βρισιές-των κυβερνήσεων που το δημιούργησαν από το 1981-2011.
Σε μια 10ετία και άνθρωποι δεν θα υπάρχουν στα χωριά και τα σπίτια θα είναι ετοιμόρροπα.
Υ.Γ Και σαυτό το θέμα ”όλοι μαζί τα φάγαμε”;;;.
Πειράζει να μη το δέχομαι αυτό ;;;.
Η επαναφορά των εξετάσεων από το Γυμνάσιο στο Λύκειο δεν θα επιτύχει τίποτε, διότι η υποχρεωτική εκπαίδευση είναι 9χρονη. Επομένως με το πέρας του Γυμνασίου, όσα παιδιά θέλουν να ακολουθήσουν τα γεωργικά επαγγέλματα, απλώς δεν συνεχίζουν στο Λύκειο. Αυτό ήδη συμβαίνει. Και όσα παιδιά θέλουν να γίνουν αστροναύτες, με παρότρυνση των γονέων, συνεχίζουν στο Λύκειο με απώτερο σκοπό να δώσουν Πανελλήνιες και να φύγουν για τις πόλεις όπου θα αποκτήσουν Πτυχίο κλπ. Αιμορραγία πληθυσμού που δεν αναπληρώνεται ποτέ. Ίσως μόνο από κανέναν ξένο συνταξιούχο. Λόγω του παρελθόντος, οι οικογένειες παροτρύνουν τα παιδιά να αποκτήσουν προσόντα (Απολυτήριο Λυκείου, Πτυχίο καθηγητικού επαγγέλματος κλπ), για να εξασφαλιστούν. Αυτή η προσοντοκρατία πλέον δεν οδηγεί πουθενά, μόνο σε μια αδιέξοδη αναζήτηση επαγγέλματος στην πόλη ή σε κάποιο νησί.
Επιμένω για τις εξετάσεις για τα Λύκεια ,γιατί θα απαλλάξουν τους γονείς -ειδικά τους ”μπαμπάδες” από την απέλπιδα προσπάθεια τους να πείσουν τα ”βλαστάρια ”τους να μη συνεχίσουν στο Λύκειο όταν μάλιστα η πλειοψηφία συνεχίζει με τα Φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα μαθήματα – και στα χωριά ακόμη- και όταν σίγουρα θα τελειώσουν το Λύκειο -και να επιζητούν δεν θα μείνουν στάσιμα- και με συνέχιση σε Φροντιστήρια θα επιτύχουν και στα Πανεπιστήμια σε μεγάλο ποσοστό (κάπου τα 2/3) .
Μάλιστα επί ”προοδευτικών κυβερνήσεων” -που δεν ”χώνευαν” την αξιοκρατία και αξιολόγηση- και δεν υπήρχε η ελάχιστη βάση εισαγωγής πετύχαιναν και με βαθμούς κάτω του δέκα (10).
Ήταν και είναι και η πρόκληση των ΙΕΚ που δέχονται τους πάντες με ένα χιλιάρικο.
Δίλημμα-υπαρκτό- στους γονείς σε επαρχία ,αλλά και στις πόλεις. ”Όλα τα παιδιά σπουδάζουν γιατί όχι και το δικό μας” .
Μόνον οι εξετάσεις για τα Λύκεια θα δώσουν την απάντηση που δεν μπορούν ή δεν συμφωνούν να δώσουν οι γονείς -φτωχοί και πλούσιοι- και θα την δεχθούν και τα παιδιά .
”ΔΕΝ ΠΕΤΥΧΕΣ -δεν πέτυχα-ΣΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ”.
Υ.Δ Φυσικά αυτήν την ανατροπή ”δεν την σηκώνουν οι αριστεροπροοδευτικοί” ,γιατί στην -ούτω πως- σπουδάζουσα νεολαία στηρίζουν την παρουσία τους στη ελληνική Βουλή.
Τίποτε δεν έγινε τυχαία ,αγαπητέ μου ,στην 10ετία του 1980.
Συμφωνῶ σὲ ἀρκετά. Ἔχουν γίνει ὅμως καὶ πολλὰ γιὰ νὰ λύσουν τὰ ζητήματα. Ὑπάρχουν Λύκεια Πολυκλαδικὰ ποὺ ὁδηγοῦν σὲ εἰδικότητες πολλὲς τεχνικές, ὑπάρχουν τὰ Μουσικὰ σχολεῖα πολὺ πετυχημένα γιατί ἐκεῖ οἱ μαθητὲς γνωρίζουν ἐξ ἀρχῆς τὰ ταλέντα τους καὶ εἶναι εὐχαριστημένα ποὺ ἐκπαιδεύονται σὲ αὐτά. Αὐτὸ ἐπιτυγχάνεται στὰ ξένα ἐπιτυχημένα ἐκπαιδευτικὰ προγράμματα μὲ τὴν προσπάθεια οἱ μαθητὲς νὰ ἀνακαλύπτουν τὰ ταλέντα τους ὥστε νὰ μὴν εἶναι ἄχρηστα καὶ βαρετὰ τὰ χρόνια τῆς παιδείας, ἀλλὰ νὰ τοὺς ὁδηγοῦν σὲ μιὰ προοπτικὴ ἀξιοποίησης τῶν φυσικῶν τους προσόντων. Στὴν χώρα αὐτὴ προωθοῦνται σπουδὲς μὲ καλὴ εἰκόνα ἢ καλὲς οἰκονομικὲς ἀπολαβές, γιατροί, μηχανικοί, δικηγόροι, οἰκονομικὲς σπουδές, ἀνάλογα μὲ τὴν ἐποχή. Δὲν φταῖνε οἱ γονεῖς ποὺ θέλουν τὸ καλύτερο κατὰ τὴν γνώμη τους γιὰ τὰ παιδιά τους. Ὅλοι τὸ καλύτερο κατὰ τὴν γνώμη τους θέλουν. Καὶ ὁ κ. Σ.Α.Ν. ποὺ προσπαθεῖ νὰ βρεῖ τὶς λύσεις, νὰ κατευθύνει τοὺς μπαμπάδες στὸ τί θὰ κάνουν καὶ δὲν φαντάζεται πόσα οἱ μαμάδες μποροῦν νὰ κάνουν γιὰ τὰ βλαστάρια τους.
Κουράσαμε και τον κ. Τζιόλα- το τελειώνω εγώ-.
Πολλά έγιναν αλλά δεν ”απελευθέρωσαν” 15χρονα για να μάθουν και να εθισθούν σε γεωργοκτηνοτροφικές εργασίες και να γίνουν ”τεχνιτάκια” που λείπουν από την αγορά.
Δεν θα σας ρωτήσω σε ποια αρκετά δικά μου συμφωνείτε .
Το ”δούλεψα” πολύ το θέμα και το έζησα και μου κάνει εντύπωση γιατί δεν θέλετε την επαναφορά των εξετάσεων για τα Λύκεια.
Πάντως ”η Γραμμή του Ορίζοντος ”δεν μου απάντησε.
Ἐσεῖς ἀγωνίζεσθε γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση;
Ἀλλοῦ θὰ βρεῖτε αὐτὰ ποὺ θὰ συμφωνοῦν μὲ ἐσᾶς καὶ ποὺ θὰ συμφωνήσετε κι ἐσεῖς ἐκεῖ.
Δὲν μοῦ κάνει ἐντύπωση ὅτι πολλὰ γίνονται ποὺ ἄλλα καταλαβαίνετε καὶ πολλὰ ποὺ ὑποψιάζεσθε ἀδίκως. Ἕνας λαὸς μεγαλωμένος μὲς τὰ μυστήρια, στὴν ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας εὐτύχησε νὰ ἔχει ποιητὲς ὑπέροχους, μουσικούς, φιλοσόφους, ὕμνους στὴν Παναγία, ἀνθρώπους σὰν τὸν Μίκη Θεοδωράκη ποὺ αὐτὰ τὰ 15χρονα τὰ ἔμαθε νὰ τραγουδᾶνε ποιητὲς στὸ χωράφι, στὸ ἐργοστάσιο ἢ στὰ θρανία, ἢ σὰν τὸν Ἐλύτη μὲ τέτοιο στίχο:
«Αλλά κάτεχε ότι μονάχα κείνος που παλεύει το σκοτάδι μέσα του θα ‘χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο.»