της Laurie Calhoun | 26 Μαΐου 2026
Η κυβέρνηση Τραμπ υποστηρίζει ότι στην κυβέρνηση του Ιράν δεν πρέπει ποτέ να επιτραπεί να αναπτύξει πυρηνική βόμβα. Ο λόγος; Επειδή οι ηγέτες αυτής της χώρας φέρονται να είναι παράφρονες. Η βασική ανησυχία φαίνεται να είναι ότι αντιπολιτευόμενες φατρίες που χρηματοδοτούνται από το Ιράν —μεταξύ αυτών η Χεζμπολάχ, η Χαμάς και οι Χούθι— θα μπορούσαν να προκαλέσουν ανείπωτη καταστροφή, αν αποκτούσαν πρόσβαση σε τέτοια όπλα μαζικής καταστροφής.
Στην πραγματικότητα, η μόνη κυβέρνηση που έχει ποτέ ρητά και αξιόπιστα απειλήσει να χρησιμοποιήσει όπλα μαζικής καταστροφής εναντίον ολόκληρων πληθυσμών, κυρίως αθώων ανθρώπων, είναι η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Όχι μόνο η αμερικανική κυβέρνηση χρησιμοποίησε ατομικές βόμβες για να ισοπεδώσει τις κατοικημένες από αμάχους πόλεις Χιροσίμα και Ναγκασάκι στην Ιαπωνία, τον Αύγουστο του 1945, αλλά ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει επανειλημμένα απειλήσει να καταστρέψει τις πολιτικές υποδομές του Ιράν, όπως στο ακόλουθο μήνυμα της Κυριακής του Πάσχα, 5 Απριλίου 2026:
«Η Τρίτη θα είναι Ημέρα Εργοστασίων Παραγωγής Ενέργειας και Ημέρα Γεφυρών, όλα μαζί, στο Ιράν. Δεν θα υπάρξει τίποτε παρόμοιο!!! Ανοίξτε τα καταραμένα Στενά, τρελοί μπάσταρδοι, αλλιώς θα ζήσετε στην Κόλαση — ΑΠΛΩΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ! Δόξα στον Αλλάχ. Πρόεδρος DONALD J. TRUMP.»
Επίσης, στις αρχές Απριλίου 2026, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, ο Τραμπ παρατήρησε με απόλυτη ψυχρότητα:
«Ολόκληρη η χώρα [το Ιράν] θα μπορούσε να εξαφανιστεί μέσα σε μία νύχτα — και αυτή η νύχτα μπορεί να είναι η αυριανή.»
Σε άλλη ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Τραμπ απείλησε ρητά με πλήρη γενοκτονία του ιρανικού λαού:
«Ένας ολόκληρος πολιτισμός θα πεθάνει απόψε, για να μην επιστρέψει ποτέ ξανά. Δεν θέλω να συμβεί αυτό, αλλά πιθανότατα θα συμβεί… Θα μάθουμε απόψε, σε μία από τις σημαντικότερες στιγμές της μακράς και σύνθετης ιστορίας του Κόσμου. Σαράντα επτά χρόνια εκβιασμών, διαφθοράς και θανάτου θα τελειώσουν επιτέλους. Ο Θεός να ευλογεί τον Μεγάλο Λαό του Ιράν!»
Στις 17 Μαΐου 2026, ο επίσημος λογαριασμός του Λευκού Οίκου κοινοποίησε στο X την ακόλουθη ανάρτηση του Τραμπ στο Truth Social:
«Για το Ιράν, ο χρόνος μετρά αντίστροφα, και καλά θα κάνουν να κινηθούν ΓΡΗΓΟΡΑ, αλλιώς δεν θα απομείνει τίποτε από αυτούς. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΣΙΜΟΣ! Πρόεδρος DJT.»
Αυτού του είδους η εμπρηστική ρητορική θα μπορούσε να αγνοηθεί, αν δεν υπήρχε το γεγονός ότι το πρόσωπο που εκστομίζει τις απειλές έχει τη δυνατότητα να τις πραγματοποιήσει. Τέτοια απειλητικά μηνύματα εγείρουν, για ακόμη μία φορά, ένα ερώτημα που υποβόσκει κάτω από την επιφάνεια ολόκληρης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής εδώ και δεκαετίες, ιδιαίτερα μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001: τι είναι τρομοκρατία;
Το να κάνεις ανθρώπους να φοβούνται συνεχώς για την ασφάλειά τους ή ακόμη και για τη ζωή τους σημαίνει ότι τους τρομοκρατείς. Οι Αμερικανοί τρομοκρατήθηκαν από όσα συνέβησαν την 11η Σεπτεμβρίου, επειδή για μήνες ανησυχούσαν ότι μπορεί να είναι τα επόμενα θύματα μιας αιφνιδιαστικής επίθεσης της Αλ Κάιντα. Ο απλούστερος και πιο ουδέτερος ορισμός της τρομοκρατίας είναι η αυθαίρετη απειλή θανάτου εναντίον αθώων ανθρώπων. Πολιτική τρομοκρατία, λοιπόν, θα ήταν η αυθαίρετη απειλή θανάτου εναντίον αθώων ανθρώπων στην υπηρεσία πολιτικών σκοπών. Η τρομοκρατία, έτσι ορισμένη, είτε είναι πολιτική είτε όχι, δεν αποτελεί δραστηριότητα εγγενώς συνδεδεμένη με κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο ή ομάδα. Το αν κάποιος είναι τρομοκράτης εξαρτάται αποκλειστικά από τις πράξεις του.
Η φατριαστική τρομοκρατία που διαπράττεται από ομάδες όπως η Αλ Κάιντα και η Χαμάς πραγματοποιείται από μη κρατικούς δρώντες, οι οποίοι ενώνουν τις δυνάμεις τους με οργισμένους αντιφρονούντες για να αντιπαρατεθούν σε αυτό που οι ίδιοι θεωρούν κρατικούς τρομοκράτες: εκείνους που χρησιμοποιούν τους πόρους των πολιτών για να πραγματοποιούν μαζικές ανθρωποκτονίες στο όνομα της εθνικής άμυνας, απορρίπτοντας με τυπικό και κυνικό τρόπο τα θύματα των αποστολών τους ως «παράπλευρες απώλειες». Υπό αυτό το πρίσμα, ο κύκλος των μαζικών φόνων που παρατηρήθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του 21ου αιώνα, με τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ να ανταποδίδουν με τον ίδιο τρόπο σε σφαγές που διέπραξαν μικρότερες ομάδες —συμπεριλαμβανομένων των εγκλημάτων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και της 7ης Οκτωβρίου 2023— επιβεβαίωσε τραγικά, για ακόμη μία φορά, ότι «η βία γεννά βία».
Οι πολιτικοί δολοφόνοι ερμηνεύουν τις δικές τους ανθρωποκτονικές δραστηριότητες ως επιτρεπτές, ενώ εκείνες των αντιπάλων τους ως εγκληματικές. Αυτό που η αμερικανική κυβέρνηση χαρακτηρίζει ως κρατική υποστήριξη του Ιράν προς τρομοκρατικές ομάδες θεωρείται από τους ηγέτες του Ιράν ως υποστήριξη απελευθερωτικών κινημάτων. Η παροιμία «ο τρομοκράτης του ενός είναι ο μαχητής της ελευθερίας του άλλου» προέκυψε από την αναγνώριση ότι τόσο άτυπες, υποεθνικές ομάδες όσο και επίσημες κυβερνήσεις μπορούν να αναλαμβάνουν ανθρωποκτονικές αποστολές, οι οποίες συνήθως είναι είτε επιθέσεις εκδίκησης είτε πράξεις που οι ίδιοι οι δράστες αντιλαμβάνονται ή παρουσιάζουν ως αυτοάμυνα. Σκότωσε ή θα σκοτωθείς.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του Παγκόσμιου Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας, η αμερικανική κυβέρνηση ανέπτυξε μια ποικιλία «αντιτρομοκρατικών» τακτικών. Ωστόσο, η χρήση επιθέσεων με drones εκτός ενεργών πεδίων εχθροπραξιών, δηλαδή σε περιοχές όπου δεν υπήρχαν συμμαχικά στρατεύματα στο έδαφος, στην πραγματικότητα συνιστούσε τρομοκρατία. Και αυτό επειδή οι άνθρωποι που ζούσαν σε αυτά τα μέρη, συμπεριλαμβανομένων των FATA —των Ομοσπονδιακά Διοικούμενων Φυλετικών Περιοχών στο Πακιστάν— βρίσκονταν υπό συνεχή απειλή θανάτου από τις δυσοίωνες μηχανές που βούιζαν πάνω από τα κεφάλια τους. Σε αυτούς τους πληθυσμούς αναφέρθηκε έντονη ψυχολογική δυσφορία, επειδή οι άνθρωποι στο έδαφος γνώριζαν ήδη ότι τα drones μερικές φορές εκτόξευαν πυραύλους, οι οποίοι άνοιγαν κρατήρες σε σπίτια της περιοχής, τερματίζοντας τη ζωή ανθρώπων που οι γείτονές τους θεωρούσαν αθώους. Επειδή κανείς δεν προειδοποιούνταν ποτέ πότε αυτό επρόκειτο να συμβεί, υπήρχε πάντα η πιθανότητα κάποιος στο έδαφος, βλέποντας ή ακούγοντας τα drones στον ουρανό, να είναι το επόμενο θύμα, αφού είχε αναγνωριστεί από μια ομάδα αόρατων και ανώνυμων αναλυτών ως άξιος θανάτου.
Ένα δεύτερο σαφές παράδειγμα κρατικά διαπραττόμενης τρομοκρατίας μπορεί να εντοπιστεί στη χρήση drones για τη βύθιση σκαφών στα ανοικτά των ακτών της Βενεζουέλας και αλλού στην Καραϊβική Θάλασσα ή στον Ειρηνικό Ωκεανό, πρακτική που συνεχίζεται από τις 2 Σεπτεμβρίου 2025. Ο λόγος για τον οποίο τέτοιες επιθέσεις με drones συνιστούν τρομοκρατία είναι ότι, όπως έχουν επισημάνει πολλοί επικριτές στην περιοχή, κανένας ψαράς που προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του, όσο αθώος κι αν είναι, δεν μπορεί πλέον να γνωρίζει ότι είναι ασφαλής όταν βλέπει ή ακούει ένα drone στον ουρανό πάνω από το κεφάλι του. Αναγνωρίζοντας ότι έχει επίγνωση των ψυχολογικών συνεπειών των διαδοχικών βομβαρδισμών, ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς διατύπωσε με τους ακόλουθους όρους το πόσο λογικό έχει γίνει για τους ψαράδες να φοβούνται τον επικείμενο θάνατό τους:
«Διάολε, εγώ δεν θα πήγαινα για ψάρεμα αυτή τη στιγμή σε εκείνη την περιοχή του κόσμου.»
Μία εβδομάδα νωρίτερα, στις 6 Σεπτεμβρίου 2026, ο Brian Krassenstein προκάλεσε τον Βανς στο X με την ακόλουθη παρατήρηση:
«Το να σκοτώνεις πολίτες άλλης χώρας, οι οποίοι είναι άμαχοι, χωρίς καμία δέουσα διαδικασία, ονομάζεται έγκλημα πολέμου.»
Η θρασεία απάντηση του Βανς ήταν:
«Δεν δίνω δεκάρα πώς το αποκαλείς.»
Ακόμη κι αν αφήσουμε κατά μέρος την κραυγαλέα τρομοκρατία που εμπλέκεται σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι σαφές ότι τέτοιες «τολμηρές» πράξεις κρατικά επιβαλλόμενης ανθρωποκτονίας μπορούν πράγματι να μειώσουν τη διακίνηση ναρκωτικών προς την αμερικανική επικράτεια, για τον απλούστατο λόγο ότι η αγορά των ναρκωτικών καθοδηγείται από τη ζήτηση. Μπορεί ο βομβαρδισμός φαινομενικά τυχαία επιλεγμένων σκαφών, τα οποία θεωρείται ότι είναι φορτωμένα με λαθραία εμπορεύματα, να εμποδίσει σοβαρά την παροχή ναρκωτικών σε οποιονδήποτε στις Ηνωμένες Πολιτείες; Πιθανότατα, αποτρέπει έντονα τους βαρόνους των ναρκωτικών από το να μεταφέρουν οι ίδιοι την πηγή του πλούτου τους. Αντίθετα, είναι πολύ πιθανότερο να αναζητήσουν τη βοήθεια ολοένα και πιο απελπισμένων ανθρώπων, πρόθυμων να ρισκάρουν τη ζωή τους επειδή δεν έχουν άλλες βιώσιμες προοπτικές. Όσο υπάρχουν αγοραστές, θα υπάρχουν και πωλητές, οι οποίοι θα επινοούν τα αναγκαία μέσα για να παραδίδουν τα προϊόντα τους σε καταναλωτές πρόθυμους να πληρώσουν ακόμη και αυξημένες τιμές για τα αντικείμενα της επιθυμίας τους.
Η αδικαιολόγητη φύση της Operation Southern Spear γίνεται αναμφισβήτητη υπό το φως του πιο προφανούς, βασισμένου στην πραγματικότητα προβλήματος με τις εξωδικαστικές εκτελέσεις της κυβέρνησης Τραμπ εις βάρος προσώπων ύποπτων για διακίνηση ναρκωτικών: η φαιντανύλη που σκοτώνει ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν προέρχεται από τη Βενεζουέλα. Ούτε πρέπει να λησμονείται ότι η διακίνηση ναρκωτικών δεν αποτελεί αδίκημα που επισύρει τη θανατική ποινή σε καμία πολιτεία των ΗΠΑ. Αυτό σημαίνει ότι η διάπραξη ανθρωποκτονιών από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση υπό αυτές τις συνθήκες ισοδυναμεί, σε κάθε περίπτωση, με φόνο.
Καθώς τα κριτήρια για εκείνους που υποτίθεται ότι αξίζουν «κεφαλές κάτω από πολεμικές κεφαλές» συνεχώς χαμηλώνουν από τους ίδιους ανθρώπους που κερδίζουν από τον θάνατό τους, οι λίστες θανάτου μεγαλώνουν και πολλαπλασιάζονται. Αυτός είναι και ο μόνος λόγος για τον οποίο άοπλοι, μη απειλητικοί, άμαχοι Βενεζουελάνοι ψαράδες φοβούνται πλέον για τη ζωή τους. Το να διακηρύσσεται πεισματικά ότι όλα τα θύματα των επιθέσεων εναντίον σκαφών είναι «ναρκοτρομοκράτες» δεν καθιστά νόμιμη τη συνοπτική εκτέλεσή τους από τον στρατό. Ορισμένοι, μάλιστα, από τους επιζώντες συγγενείς των θυμάτων έχουν καταθέσει αγωγές κατά της αμερικανικής κυβέρνησης.
Πολύ πριν από τις επιθέσεις σε σκάφη στην Καραϊβική, ήταν καλά τεκμηριωμένο ότι οι αμερικανικές επιθέσεις με drones είχαν σκοτώσει πολλούς αθώους ανθρώπους. Αυτό συνέβη στην Καμπούλ, στις 29 Αυγούστου 2021, όταν ο Zemari Ahmadi και άλλα εννέα πρόσωπα εξοντώθηκαν επειδή οι «πληροφορίες» είχαν ταυτοποιήσει λανθασμένα έναν εργαζόμενο σε ανθρωπιστική οργάνωση, ο οποίος οδηγούσε ένα λευκό Toyota Corolla, ως τρομοκράτη που ετοιμαζόταν να βομβαρδίσει το αεροδρόμιο κατά την αποχώρηση του αμερικανικού στρατού από το Αφγανιστάν. Ο διευθύνων σύμβουλος της Palantir, Alex Karp, έχει καυχηθεί ότι η εταιρεία του υπήρξε αναπόσπαστο μέρος της αποστολής αποχώρησης.
Πιο πρόσφατα, η κυβέρνηση Τραμπ βασίστηκε σε ορισμένους από τους ίδιους παίκτες του εξαιρετικά επικερδούς συστήματος εφοδιασμού των εξ αποστάσεως φόνων —ιδίως στην Palantir και στο «Maven Smart System» της— για να επιλέξει προς αφανισμό το δημοτικό σχολείο Shajareh Tayyebeh, στο Minjab του Ιράν, όπου 156 αθώοι άνθρωποι, ανάμεσά τους 120 παιδιά, χάθηκαν στις 28 Φεβρουαρίου 2026, ως αποτέλεσμα πολλαπλών πυραυλικών επιθέσεων.
Τις τελευταίες δεκαετίες, μια μακρά σειρά φρικτών μαζικών ανθρωποκτονιών έχει διαπραχθεί από πιθανώς διαταραγμένους πολίτες σε σχολεία εντός της ίδιας της αμερικανικής επικράτειας. Όμως η αμερικανική κυβέρνηση κατέχει πλέον τη ζοφερή διάκριση ότι διέπραξε τη μεγαλύτερη σχολική σφαγή στην ιστορία. Γνωρίζοντας ότι η αμερικανική κυβέρνηση έχει αφανίσει ακόμη και σχολεία, είτε εσκεμμένα είτε κατά λάθος, κανένας γονέας στο Ιράν δεν μπορεί πλέον να γνωρίζει ότι τα παιδιά του είναι ασφαλή. Αυτή ακριβώς η γνώση —ότι απολύτως αθώοι άνθρωποι συνεχίζουν να εξοντώνονται από αμερικανικούς πυραύλους μακριά από οποιοδήποτε πεδίο μάχης— καθιστά τη στόχευση πολιτικών δομών στο Ιράν όχι λιγότερο πράξη τρομοκρατίας από όσο ήταν η καταστροφή των Δίδυμων Πύργων στη Νέα Υόρκη στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.
Τα μόνα εγγυημένα αποτελέσματα μιας στρατιωτικής επέμβασης είναι η καταστροφή ανθρώπων και περιουσιών, καθώς και η εγγενής στον βομβαρδισμό τρομοκρατία. Λόγω των αναπόφευκτων «παράπλευρων απωλειών» που προκαλούνται, οι εκστρατείες βομβαρδισμών γεννούν επίσης αύξηση της φατριαστικής τρομοκρατίας. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο Παγκόσμιος Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας διήρκεσε τόσο πολύ.
Κοιτώντας πίσω, είναι εύλογο να τεθεί το ερώτημα: είναι οι επιζώντες του εικοσαετούς φιάσκου στο Αφγανιστάν σε καλύτερη θέση υπό τους νέους, πολύ βαρύτερα οπλισμένους Ταλιμπάν —γνωστούς πλέον επισήμως ως Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν— απ’ ό,τι ήταν πριν; Είναι οι άνθρωποι της Λιβύης σε καλύτερη κατάσταση τώρα απ’ ό,τι ήταν υπό τον πρώην ηγέτη τους, Μουαμάρ Καντάφι, τον οποίο η υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον και άλλοι έπεισαν τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα ότι έπρεπε να απομακρυνθεί; Με οποιοδήποτε λογικό μέτρο, όχι. Αλλά τουλάχιστον μπορεί να ειπωθεί σε αυτές τις περιπτώσεις ότι κάποιοι από τους Αφγανούς και τους Λίβυους επέζησαν. Μέχρι τώρα, οι Αμερικανοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι στηρίζονταν ρητορικά σε μια υπόθεση —έστω λανθασμένη— σχετικά με το πόσο καλύτερη θα ήταν η κατάσταση για τους επιζώντες μετά τον πόλεμο.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, σε αντίθεση με τον Τζορτζ W. Μπους, τον Μπαράκ Ομπάμα ή τον Τζο Μπάιντεν, έχει διακηρύξει δημοσίως την προθυμία του να σβήσει ολοκληρωτικά τον ιρανικό πολιτισμό από τον χάρτη. Αυτό ακούγεται πιο παράφρον από οτιδήποτε έχει κάνει ποτέ η κυβέρνηση του Ιράν. Με πρόσβαση στους κωδικούς του «πυρηνικού ποδοσφαίρου», ο πρόεδρος Τραμπ διαθέτει τα μέσα να αφανίσει ολόκληρο τον πολιτισμό του Ιράν, υπό το πρόσχημα της εξάλειψης της ηγεσίας του.
Και όλα αυτά παρά την κοινή γνώση ότι, όπως συμβαίνει σε κάθε δικτατορικό καθεστώς, οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν στην εν δυνάμει πληττόμενη περιοχή δεν φέρουν καμία ευθύνη για όσα πράττουν οι ηγέτες τους. Είτε οι πολίτες δεν είχαν καμία επιλογή —οι κυβερνήτες τους επιβλήθηκαν τυραννικά— είτε απλώς πέρασαν από την τυπική διαδικασία της «επιλογής» της ηγεσίας τους, ενώ στην πραγματικότητα εξαναγκάστηκαν να αποδεχθούν την κυβέρνηση που τους επιβλήθηκε, έχοντας δει τη μεταχείριση —σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και την εκτέλεση— όσων διαφωνούντων τόλμησαν στο παρελθόν να αψηφήσουν το καθεστώς.
Σε κάθε περίπτωση, το να αφανίσει κανείς έναν ολόκληρο πληθυσμό, ακόμη και υπό μια αποδεδειγμένα τυραννική κυβέρνηση, δεν θα συνιστούσε σε καμία περίπτωση χάρη προς αυτόν τον πληθυσμό. Και η χρήση πυρηνικών όπλων για έναν τέτοιο σκοπό θα δηλητηρίαζε και όλους τους υπόλοιπους στην περιοχή. Τα πυρηνικά όπλα είναι εκ φύσεως αδιάκριτα· γι’ αυτό και οι απειλές της κυβέρνησης Τραμπ για χρήση τους έχουν ανεβάσει την τρομοκρατία σε ένα εντελώς νέο επίπεδο, πρωτοφανές στην ιστορία. Η απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων στο Ιράν είναι επικίνδυνη όχι μόνο για την ηγεσία του Ιράν, αλλά και για ολόκληρο τον πληθυσμό της χώρας και για όλους τους ανθρώπους της περιοχής, δεδομένων των εκτεταμένων και ολέθριων συνεπειών της ραδιενέργειας.
Αντί να αντιμετωπίζεται ως διεθνής παρίας για τις ασταθείς απειλές του, ο Τραμπ εξακολουθεί να γίνεται ανεκτός, και με αυτόν τον τρόπο η συμπεριφορά του κανονικοποιείται. Πέρα από τις απειλές ολοκληρωτικού αφανισμού κατά του Ιράν, ο Τραμπ έχει επανειλημμένα εκφράσει την επιθυμία του να προσαρτήσει άλλα κυρίαρχα κράτη, μεταξύ των οποίων η Κούβα, η Βενεζουέλα, ο Καναδάς και η Γροιλανδία — όλα φαίνεται να αποτελούν, στο μυαλό του, υποψήφια για την 51η πολιτεία των ΗΠΑ. Είναι ανησυχητικό ότι ένας όχι αμελητέος αριθμός υποστηρικτών του Τραμπ συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν η ολοένα πιο αλλοπρόσαλλη και ανεξέλεγκτη συμπεριφορά του να είναι κατά κάποιον τρόπο αποδεκτή. Δυστυχώς, με σπάνιες εξαιρέσεις, και οι ηγέτες του κόσμου συνεχίζουν σαν μια τέτοια συμπεριφορά από την πλευρά ενός Αμερικανού προέδρου να αποτελεί μέρος της συνήθους πολιτικής πρακτικής. Ίσως αυτό να είναι απλώς ένα πραγματιστικό μέτρο για να αποφύγουν να βρεθεί η χώρα τους στη λίστα των εκδικητικών ενεργειών του Τραμπ.
Όλοι, φυσικά, θα πρέπει να αισθάνονται ανακούφιση που η κυβέρνηση της Κίνας δέχθηκε πρόσφατα τον Αμερικανό πρόεδρο για συνάντηση με τον Σι Τζινπίνγκ, τον ανώτατο ηγέτη της Κίνας, καθησυχάζοντας ορισμένες ανησυχίες ότι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν προ των πυλών. Ωστόσο, οποιαδήποτε νηφάλια αποτίμηση οφείλει παρ’ όλα αυτά να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο πρόεδρος Τραμπ, απειλώντας επανειλημμένα τον ιρανικό λαό με αφανισμό, έχει αποδειχθεί ο σημαντικότερος κρατικός τρομοκράτης στον κόσμο. Το γεγονός ότι η αμερικανική κυβέρνηση εξακολουθεί να χαρακτηρίζει το Ιράν ως τον μεγαλύτερο κρατικό χορηγό της τρομοκρατίας στον κόσμο είναι, τουλάχιστον, ειρωνικό. Διότι, απειλώντας αξιόπιστα εκατομμύρια αθώους ανθρώπους όχι μόνο με το τέλος της ζωής τους, αλλά και με το τέλος της κληρονομιάς τους και του ίδιου του μέλλοντος του πολιτισμού τους, ο σημερινός αρχηγός των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων έχει γίνει όχι ο μεγαλύτερος χορηγός, αλλά ο μεγαλύτερος δράστης κρατικής τρομοκρατίας — ξεπερνώντας ως προς αυτό ακόμη και την αβυσσαλέα συμπεριφορά του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Οι υπερασπιστές του Ισραήλ επιμένουν να υποστηρίζουν ότι το Ιράν επιθυμεί τον αφανισμό του Ισραήλ. Το γεγονός, όμως, παραμένει ότι το Ισραήλ, με τη βοήθεια της αμερικανικής κυβέρνησης, έχει καταστρέψει τις ζωές πολύ περισσότερων Παλαιστινίων και Ιρανών από όσους μη Ιρανούς έχει σκοτώσει η ιρανική κυβέρνηση. Ποιοι παράφρονες, λοιπόν, είναι χειρότεροι; Ίσως έχει έρθει η ώρα να αποσυρθεί η υποστήριξη από όλους τους πολιτικούς παρανοϊκούς, όπου κι αν βρίσκονται. Η χρηματοδότηση μιας κυβέρνησης που απειλεί ανοιχτά να σβήσει ολοκληρωτικά άλλους πολιτισμούς από τον χάρτη δεν μπορεί να υποστηρίζεται από λογικούς ανθρώπους με συνείδηση. Και το να το κάνει κανείς εν γνώσει του, ακόμη και υπό εξαναγκασμό —μέσω απειλής οικονομικών κυρώσεων ή ακόμη και φυλάκισης— σημαίνει ότι καθίσταται συνένοχος στα εγκλήματά τους. Χωρίς τα οικονομικά μέσα για να διαπράξει μαζικούς φόνους και πυρηνική τρομοκρατία, ο ανώτατος επικεφαλής της αμερικανικής κυβέρνησης δεν θα ήταν παρά ακόμη ένας ανίσχυρος παρανοϊκός που φωνάζει οργισμένος στο κενό.
