Κέρτ Κάμπελ: Το ταξίδι ματαιοδοξίας του Τραμπ με τον Σι και τον Πούτιν θα έχει άσχημο τέλος

The New York Times – 17 Νοεμβρίου 2026

Του Κερτ Κάμπελ

Ο Κάμπελ διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ από το 2024 έως το 2025 και συντονιστής για την περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας από το 2021 έως το 2024.

Ένα ανησυχητικό χαρακτηριστικό της εξωτερικής πολιτικής του προέδρου Τραμπ είναι η ακατανίκητη έλξη που ασκούν πάνω του οι δύο κυρίαρχοι αυταρχικοί ηγέτες του κόσμου, ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ και ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν. Σαν ελάφι που προσελκύεται από την παράξενη μυρωδιά της κρυψώνας ενός κυνηγού, ο Τραμπ φαίνεται να αισθάνεται την ακατανίκητη ανάγκη να συναναστρέφεται τους δύο αυταρχικούς ηγέτες.

Η επιθυμία του Τραμπ έχει οδηγήσει μέχρι στιγμής, κατά τη δεύτερη προεδρική του θητεία, σε διμερείς συναντήσεις με αποτελέσματα γενικώς κατώτερα των προσδοκιών. Η σύνοδος κορυφής με τον Πούτιν στην Αλάσκα το 2025 δεν σημείωσε καμία πρόοδο προς τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Οι τρεις πρόσφατες συναντήσεις με τον Σι απέφεραν ελάχιστη πρόοδο στην αποκλιμάκωση των εμπορικών εντάσεων ή στην ενίσχυση των δικλίδων ασφαλείας για την τεχνητή νοημοσύνη.

Τώρα, οι τρεις ηγέτες πρόκειται να συναντηθούν αυτή την εβδομάδα σε ένα ασυνήθιστο τριμερές φόρουμ, στο περιθώριο της συνόδου του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC), στη Σεντζέν της Κίνας.

Για τους Αμερικανούς και τους εταίρους τους που συμμερίζονται τις ίδιες αντιλήψεις, ελάχιστα οφέλη μπορούν να προκύψουν από αυτή τη συνάντηση.

Οι περισσότερες πολυμερείς συναντήσεις που οργάνωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες τις τελευταίες δεκαετίες συγκέντρωναν κράτη τα οποία συμμερίζονταν σε μεγάλο βαθμό τα εθνικά μας συμφέροντα, όπως οι θαλάσσιες δημοκρατίες της λεγόμενης Τετραμερούς Συνεργασίας (Quad) — η Ινδία, η Ιαπωνία, η Αυστραλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτή θα είναι η πρώτη φορά που ένας εν ενεργεία Αμερικανός πρόεδρος συναντά από κοινού τους ηγέτες της Κίνας και της Ρωσίας, οι οποίοι εκπροσωπούν πολιτικά συστήματα και αντιλήψεις για τις διεθνείς υποθέσεις που θεωρούνται ευρέως αντίθετες προς τα αμερικανικά συμφέροντα.

Οι εκπρόσωποι και οι κόλακες του Τραμπ υποστηρίζουν ότι η συνάντηση θα προωθήσει την ειρήνη στην Ευρώπη και θα εξασφαλίσει χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ώστε να ενισχύσουν την ανθεκτικότητά τους μέσω της δημιουργίας αποθεμάτων κρίσιμων ορυκτών.

Δυσκολεύονται, όμως, να εξηγήσουν τον προφανή ενθουσιασμό του προέδρου για τη συγκεκριμένη συνάντηση, όταν είναι τόσο εμφανής η έλλειψη ενθουσιασμού του για τις συνόδους της Ομάδας των Επτά πλουσιότερων δημοκρατιών (G7) ή για τις συναντήσεις με τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ακόμη δυσκολότερη γίνεται αυτή η εξήγηση, εάν αναλογιστούμε τι κάνουν στο παρασκήνιο ο Σι και ο Πούτιν για να υπονομεύσουν την Αμερική.

Η Κίνα είναι ο βασικός υποστηρικτής του πολέμου της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, παρέχοντας τις απαραίτητες προμήθειες που επιτρέπουν στους πυραύλους και στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της Μόσχας να συνεχίζουν να επιχειρούν.

Η Ρωσία παρέχει στο Ιράν δορυφορικές εικόνες και δεδομένα στοχοποίησης από εναέρια και διαστημικά μέσα, την ίδια στιγμή που το Ιράν πλήττει αμερικανικούς στρατιωτικούς στόχους στην περιοχή του Περσικού Κόλπου. Κινεζικές εταιρείες έχουν προμηθεύσει το Ιράν με κρίσιμα εξαρτήματα πυραύλων.

Οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις της Κίνας και της Ρωσίας στον δυτικό Ειρηνικό παρουσιάζουν αυξανόμενη δραστηριότητα γύρω από την Ιαπωνία και κοντά σε αμφισβητούμενες νησιωτικές περιοχές.

Πίσω από την εικόνα ομοφωνίας που θα προβληθεί στην τριμερή σύνοδο κορυφής, ο Τραμπ θα εμφανίζεται φιλικός προς αντιπάλους οι οποίοι έχουν ήδη στρέψει τα εγχειρίδιά τους εναντίον των συμμάχων και των εταίρων μας σε τρεις από τις πλέον επικίνδυνες περιοχές του κόσμου.

Η κυβέρνηση Τραμπ παρανοεί πλήρως την πολυπλοκότητα των σχέσεων Ρωσίας και Κίνας.

Σε αυτό, βέβαια, δεν αποτελεί εξαίρεση. Λίγες είναι οι διμερείς σχέσεις τις οποίες οι Αμερικανοί στρατηγικοί αναλυτές έχουν ιστορικά αξιολογήσει τόσο λανθασμένα.

Στη δεκαετία του 1960, τα καλύτερα και λαμπρότερα μυαλά των Ηνωμένων Πολιτειών άργησαν πολύ να αντιληφθούν την ευκαιρία που προσέφερε η σινοσοβιετική ρήξη. Σήμερα υποτιμούν το πόσο σημαντική έχει καταστεί η συνεργασία Ρωσίας και Κίνας.

Από τότε που ο Σι ανέλαβε την εξουσία, το 2012, ο ίδιος και ο Πούτιν έχουν συναντηθεί επισήμως περίπου 50 φορές — μια εξαιρετικά υψηλή συχνότητα διπλωματικών επαφών κορυφής.

Θεωρητικά, η Ρωσία και η Κίνα, με το ιστορικό αμοιβαίας καχυποψίας, τις συνοριακές διαφορές και τις αντικρουόμενες φιλοδοξίες τους, δεν θα έπρεπε να έχουν καλές σχέσεις.

Στην πράξη, όμως, οι δύο αυτοί ηγέτες, που συμμερίζονται παρόμοιες αντιλήψεις, έχουν οικοδομήσει μία από τις ανθεκτικότερες συνεργασίες στον τομέα της ασφάλειας παγκοσμίως.

Αναμφίβολα, καθεμία από τις δύο πλευρές ανησυχεί για το μέλλον αυτής της συνεργασίας. Προς το παρόν, όμως, η συνεργασία αυτή έχει βαθύτατες συνέπειες και παραμένει απρόσβλητη από τις προσπάθειες διάσπασής της.

Τι θα συζητήσουν οι τρεις ηγέτες στη σύνοδο κορυφής;

Η Κίνα αναπτύσσει με ταχείς ρυθμούς και αθόρυβα το πυρηνικό της οπλοστάσιο, το οποίο παραμένει πολύ μικρότερο από εκείνο της Ρωσίας ή των Ηνωμένων Πολιτειών. Θα επιδιώξει, επομένως, να αποφύγει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση που θα την εμπόδιζε να καλύψει τη διαφορά.

Η Ρωσία θα περιοριστεί σε ιδεολογικού χαρακτήρα γενικολογίες σχετικά με την ειρήνη στην Ευρώπη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι απρόθυμες να εκλιπαρήσουν για βοήθεια στον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν, ιδιαίτερα από τις δύο χώρες που υποστηρίζουν ενεργότερα την Τεχεράνη.

Η Ρωσία δεν θα θελήσει να συζητήσει εκτενώς για την τεχνητή νοημοσύνη, καθώς κάτι τέτοιο θα αναδείκνυε πόσο πολύ υστερεί στον συγκεκριμένο τομέα.

Η αύξηση της παγκόσμιας προσφοράς ενέργειας είναι ένα ζήτημα που περιπλέκεται από τις διαταραχές στον Περσικό Κόλπο.

Οι παγκόσμιες αναπτυξιακές ανάγκες θα αποτελούσαν επίσης ένα άβολο θέμα συζήτησης, τώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν περιορίσει δραστικά τις προσπάθειές τους για παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας.

Η απουσία σαφούς ημερήσιας διάταξης για την τριμερή σύνοδο κορυφής θα προκαλέσει δυσφορία στον Σι, ο οποίος είναι απίθανο να συμφωνήσει σε οποιεσδήποτε αυτοσχέδιες διευθετήσεις.

Η προσοχή του είναι στραμμένη στην εξασφάλιση μιας τέταρτης πενταετούς θητείας στην εξουσία το επόμενο έτος — της μακροβιότερης παραμονής στην εξουσία μεταξύ των Κινέζων ηγετών της νεότερης περιόδου. Και δεν του αρέσουν οι εκπλήξεις.

Δεδομένης της ροπής του Τραμπ προς τον αυτοσχεδιασμό, ο Σι θα αντιμετωπίσει με επιφυλακτικότητα οποιαδήποτε απόπειρα επίτευξης μιας διπλωματικής τομής.

Κατά συνέπεια, η σημαντικότερη συνέπεια της τριμερούς συνόδου στη Σεντζέν μπορεί να είναι το μήνυμα που θα εκπέμψει η εικόνα δύο αυταρχικών ηγετών και ενός τρίτου που φιλοδοξεί να τους μοιάσει, να στέκονται μαζί σαν κυρίαρχοι του πλανήτη, ατενίζοντας τον κόσμο.

Αυτό θα προκαλέσει ανησυχία στους παραδοσιακούς συμμάχους της Αμερικής — κάτι που αποτελεί σαφές πλεονέκτημα για τον Πούτιν και τον Σι και πιθανότατα αφήνει αδιάφορο τον Τραμπ.

Ακόμη και αν οι συζητήσεις επικεντρωθούν αποκλειστικά στη λιθοδομή της νέας αίθουσας χορού του Τραμπ, στη διάρκεια της πτήσης από τη Μόσχα προς τη Σεντζέν ή στην ποιότητα της τοπικής καντονέζικης κουζίνας, η προβολή και μόνο της εικόνας των τριών ηγετών να συναντώνται ενδέχεται να αποτελεί τον πραγματικό στόχο που επιδιώκουν η Μόσχα και το Πεκίνο.

Ο Κερτ Κάμπελ είναι πρόεδρος και συνιδρυτής της Asia Group, εταιρείας παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών.

Πηγή: The New York Times – Trump’s Ego Trip With Xi and Putin Will End Badly

spot_img

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Διαβάστε ακόμα

Stay Connected

2,900ΥποστηρικτέςΚάντε Like
2,767ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
51,200ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής

Τελευταία Άρθρα