Αχ. Ταουξής: Η ύβρις, η ισχύς και το μέτρο Τι μας διδάσκει η αρχαία Ελλάδα για τον Ερντογάν και τη σημερινή Ελλάδα

του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.
Παρά τις τεράστιες αλλαγές στον κόσμο, ο άνθρωπος δεν έχει αλλάξει και τόσο. Άλλαξαν τα όπλα, η τεχνολογία, τα σύνορα. Η ανάγκη για ισχύ και κυριαρχία έμεινε ίδια. Γι’ αυτό η αρχαία ελληνική σκέψη εξακολουθεί να μας βοηθά να καταλαβαίνουμε το παρόν.
Η ύβρις δεν είναι απλή αλαζονεία. Είναι η στιγμή που η δύναμη πείθει κάποιον ότι μπορεί να ξεπεράσει τα όρια που τον συγκρατούν. Όσο μεγαλύτερη η δύναμη, τόσο μεγαλύτερος ο πειρασμός να πιστέψει κανείς ότι τα όρια δεν ισχύουν γι’ αυτόν.
Η σημερινή Τουρκία δεν πρέπει να διαβάζεται επεισοδιακά. Το Αιγαίο, η Κύπρος, η Ανατολική Μεσόγειος, η Λιβύη, η Συρία, ο Καύκασος, η Αφρική συνθέτουν μία ενιαία πολιτική. Η Άγκυρα αξιοποιεί γεωγραφία, οικονομία, στρατό, αμυντική βιομηχανία και θρησκευτική επιρροή για να αποκτήσει παρουσία πολύ πέρα από τα σημερινά της σύνορα. Η «Γαλάζια Πατρίδα», η αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο, η παρουσία στη Λιβύη και τη Συρία, η ρητορική για τα «σύνορα της καρδιάς» δεν είναι ασύνδετες κινήσεις. Είναι ένας τρόπος σκέψης.
Η ισχύς από μόνη της δεν είναι κακό. Ένα κράτος τη χρειάζεται για να προστατεύει τα συμφέροντά του. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ισχύς πείθει κάποιον ότι τα όρια μπορούν να μετακινούνται συνεχώς. Εκεί η ύβρις γίνεται πολιτική κατηγορία.
Ο Αισχύλος το έδειξε στους «Πέρσες». Ο Ξέρξης διαθέτει τεράστια δύναμη και τη χρησιμοποιεί για να ξεπεράσει όρια που θεωρούνταν δεδομένα. Η εκστρατεία καταλήγει σε καταστροφή. Η μεγάλη δύναμη δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι όλα επιτρέπονται.
Ο Σοφοκλής δείχνει κάτι παρόμοιο στην «Αντιγόνη». Ο Κρέων ξεκινά θέλοντας να προστατεύσει την τάξη της πόλης. Στην πορεία η εξουσία γίνεται προσωπική υπόθεση και δεν αναγνωρίζει πλέον όρια στη δική της απόφαση.
Ο Θουκυδίδης προσθέτει την πιο σκληρή διάσταση. Στον διάλογο Αθηναίων και Μηλίων, όταν η διαφορά ισχύος είναι μεγάλη και το αδύναμο μέρος δεν μπορεί να επιβάλει κόστος, τα επιχειρήματα από μόνα τους δεν αρκούν. Το διεθνές δίκαιο, οι συμμαχίες, η διπλωματία έχουν αξία, αλλά λειτουργούν καλύτερα όταν πίσω τους στέκεται ένα κράτος ικανό να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του.
Η Ελλάδα δεν είναι αδύναμο κράτος. Έχει Ευρωπαϊκή Ένωση, ΝΑΤΟ, ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, κρίσιμη γεωγραφική θέση. Το ζήτημα είναι αν όλα αυτά εντάσσονται σε μια ενιαία μακροχρόνια στρατηγική.
Η Ελλάδα κινείται συνήθως αφού προηγηθεί η τουρκική κίνηση. Ανακοίνωση, αντίδραση, διπλωματική κινητοποίηση, αναμονή της επόμενης κίνησης. Σε μία κρίση αυτό μπορεί να είναι αναπόφευκτο. Όμως ως μόνιμος τρόπος αντιμετώπισης δεν είναι στρατηγική.
Στρατηγική σημαίνει να ξέρεις εκ των προτέρων τι θέλεις να αποτρέψεις, πού βρίσκονται τα όριά σου και ποια θα είναι η αντίδρασή σου αν παραβιαστούν, με τρόπο που να το γνωρίζει και ο αντίπαλος. Δεν μετριέται μόνο σε αεροσκάφη και πλοία. Μετριέται στην εκπαίδευση, στην ετοιμότητα, στην ταχύτητα λήψης αποφάσεων και στην πεποίθηση του αντιπάλου ότι μια επιθετική ενέργεια θα έχει πραγματικό κόστος.
Τα τελευταία χρόνια η ελληνική στρατηγική σκέψη έχει ατονήσει. Δεν αρκεί να αγοράζουμε οπλικά συστήματα. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που σκέφτονται στρατηγικά και μια στρατηγική κουλτούρα ενταγμένη στην κρατική λειτουργία, από τις Ένοπλες Δυνάμεις μέχρι τα πανεπιστήμια και την πολιτική ηγεσία. Χρειαζόμαστε επίσης εθνική συνέχεια. Η άμυνα και η αποτροπή δεν μπορούν να ανασχεδιάζονται κάθε φορά που αλλάζει κυβέρνηση. Ο αντίπαλος δεν αλλάζει στρατηγική επειδή αλλάζουμε εμείς κυβέρνηση.
Η ισχύς σήμερα δεν περιορίζεται στα όπλα. Οικονομία, ενέργεια, τεχνολογία, αμυντική βιομηχανία, υποδομές, διπλωματία είναι επίσης στοιχεία ισχύος. Η Τουρκία το έχει καταλάβει. Η αμυντική της βιομηχανία δημιουργεί εξαγωγές, σχέσεις, επιρροή. Το ίδιο ισχύει και για τη δυνατότητά της να επηρεάζει τις μεταναστευτικές ροές και να τις χρησιμοποιεί ως εργαλείο πίεσης προς την Ευρώπη. Οι άνθρωποι που μετακινούνται δεν είναι το πρόβλημα. Πρόβλημα είναι όταν ένα ανθρωπιστικό ζήτημα μετατρέπεται σε διαπραγματευτικό χαρτί.
Η Ελλάδα δεν εξοπλίζεται επειδή θέλει να κυριαρχήσει σε κανέναν. Εξοπλίζεται επειδή για χρόνια είχε κενά στην άμυνά της, και η Τουρκία εκμεταλλεύεται ακριβώς αυτά τα κενά με τη «Γαλάζια Πατρίδα».
Δηλαδή ο φόβος και η ένταση δεν δημιουργήθηκαν τώρα, επειδή η Ελλάδα εξοπλίζεται. Υπήρχαν ήδη, επειδή η Τουρκία διεκδικεί εδάφη και θάλασσα που δεν της ανήκουν. Ο ελληνικός εξοπλισμός δεν είναι η φωτιά. Είναι το πυροσβεστικό που ήρθε επειδή υπήρχε ήδη φωτιά.
Χρειάζεται όμως και μια καθαρή παραδοχή. Η αποτροπή, ως δόγμα, πρέπει να εκσιγχρονιστεί. Η παλιά λογική υποθέτει μία στιγμή επίθεσης, μία στιγμή υπολογισμού κόστους και οφέλους. Σήμερα το παιχνίδι παίζεται με μικρά βήματα, το καθένα ασήμαντο μόνο του, μέχρι να έχει διαμορφωθεί μια εντελώς νέα κατάσταση στο έδαφος. Δεν αρκεί πια να αποτρέπουμε τη μεγάλη επίθεση. Χρειάζεται να μην επιτρέπουμε το πρώτο βήμα προς το τετελεσμένο.
Εδώ το Γκο ( αρχαίο στρατηγικό επιτραπέζιο παιχνίδι για δύο παίκτες, γνωστό και ως “σκάκι περικύκλωσης) είναι πιο χρήσιμο από το σκάκι. Στο σκάκι υπάρχει βασιλιάς και η παρτίδα περιστρέφεται γύρω από την προστασία του. Στο Γκο δεν υπάρχει βασιλιάς, υπάρχει χώρος. Οι αντίπαλοι τοποθετούν πέτρες προσπαθώντας να περικυκλώσουν περιοχές. Μία κίνηση φαίνεται ασήμαντη τη στιγμή που γίνεται και αποδεικνύεται καθοριστική πολλές κινήσεις αργότερα.
Αυτό συμβαίνει ήδη στο Αιγαίο. Τον Ιούνιο του 2025 η Τουρκία δημοσιοποίησε δικό της θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό χωρίς έρεισμα στο διεθνές δίκαιο, διεκδικώντας περιοχές ελληνικής δικαιοδοσίας. Έναν μήνα αργότερα η Λιβύη κατέθεσε στον ΟΗΕ χάρτη υφαλοκρηπίδας που έφτανε ως τη νότια Κρήτη. Παράλληλα προωθείται νομοθετικά η «Γαλάζια Πατρίδα», ενώ τουρκικά drones περιπολούν κοντά σε Καστελλόριζο, Ρω και Στρογγύλη. Καμία κίνηση μόνη της δεν είναι casus belli. Μαζί συνθέτουν ένα Γκο όπου, αν δεν προσέξουμε, θα ψάχνουμε τη στιγμή που χάσαμε, ενώ στην πραγματικότητα χάναμε χώρο σταδιακά.
Η γεωγραφία του Αιγαίου, θάλασσα, νησιά, αέρας, αισθητήρες, μη επανδρωμένα μέσα, δεν επιτρέπει να αντιμετωπίζεται σαν συμβατικό μέτωπο. Στρατηγική πρωτοβουλία εδώ δεν σημαίνει πρώτη βολή. Σημαίνει πρώτη κίνηση. Να βλέπεις πρώτος, να αντιλαμβάνεσαι πρώτος, να αναπτύσσεις παρουσία πριν από την κρίση.
Η αποτροπή δεν πρέπει να μετριέται μόνο από το πόσο δυνατά απαντάμε μετά από ένα επεισόδιο, αλλά από το πόσα επεισόδια δεν αφήσαμε να γίνουν τετελεσμένα. Αυτό απαιτεί ναυτοκεντρική αμυντική αρχιτεκτονική, με το Πολεμικό Ναυτικό βασικό επιχειρησιακό άξονα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, διασυνδεδεμένο με Αεροπορία, Στρατό, μη επανδρωμένα μέσα και όπλα μεγάλης ακτίνας. Εκεί εντάσσεται και η «Ασπίδα του Αχιλλέα», το πολυεπίπεδο σύστημα των 3,5 δισ. ευρώ που ενέκρινε το ΚΥΣΕΑ, το οποίο θα συγκεντρώνει σε πραγματικό χρόνο δεδομένα από ραντάρ πλοίων, επίγεια συστήματα και ιπτάμενα ραντάρ, καλύπτοντας τη χώρα από τον Έβρο ως την Κρήτη. Δεν είναι απλώς ένα ακόμη οπλικό σύστημα. Είναι το νευρικό σύστημα που κάνει την πρώτη κίνηση εφικτή.
Ο Θουκυδίδης μάς θύμισε ότι η ισχύς μεταβάλλει τη συμπεριφορά των κρατών. Το Γκο μάς θυμίζει κάτι εξίσου σημαντικό. Δεν χάνεται πάντα ένας πόλεμος σε μία μάχη. Μπορεί να έχει χαθεί ο χώρος πολύ πριν φτάσει η ώρα της μάχης.

Αχιλλεύς Ταούξης

Υποστράτηγος ε.α.

Εισήχθη στη Σχολή Ευελπίδων το 1981 και αποφοίτησε το 1985 με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Υπηρέτησε επί 44 έτη στις Ένοπλες Δυνάμεις, σε Μονάδες, Σχηματισμούς και Επιτελικές Θέσεις του Στρατού Ξηράς, έχοντας αποφοιτήσει από όλα τα προβλεπόμενα σχολεία της υπηρεσιακής του εξέλιξης.

Διετέλεσε Εκπαιδευτής και Διευθυντής Σπουδών στη ΣΕΘΑ, ενώ απέκτησε σημαντική επιχειρησιακή και διεθνή εμπειρία, συμμετέχοντας στην πρώτη ελληνική αποστολή στο Κόσοβο το 1998 ως Επιτελής Τάγματος και στην πρώτη αποστολή Πολυεθνικής Ταξιαρχίας στις συγκρούσεις στα Σκόπια το 2002. Στη συνέχεια υπηρέτησε στο ΝΑΤΟϊκό Στρατηγείο Σκοπίων ως Διευθυντής του Κέντρου Επιχειρήσεων.

Υπηρέτησε επίσης στη Διεύθυνση Επιχειρήσεων του ΓΕΣ, στην Ι Μεραρχία Πεζικού και στην 71 Α/Μ Ταξιαρχία, όπου συμμετείχε ως υπεύθυνος στην ίδρυση του Ευρωπαϊκού Σχηματισμού Μάχης HELBROC. Διετέλεσε Διοικητής Μονάδας στον Μανταμάδο Μυτιλήνης, έχοντας προηγουμένως υπηρετήσει σε Μονάδες Πεζικού στη Μυτιλήνη, τη Σάμο, τον Έβρο και την Πέτρα Μυτιλήνης.

Στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας υπηρέτησε επί τέσσερα έτη στη Γενική Διεύθυνση Πολιτικής Εθνικής Άμυνας, με αντικείμενο την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως Διευθυντής Διεθνών Σχέσεων και ως Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής. Στο ΓΕΕΘΑ υπηρέτησε στον Κλάδο Αμυντικής Πολιτικής και διετέλεσε υπεύθυνος της Ελληνικής Γραμματείας κατά την Προεδρία της Ελλάδας στην πρωτοβουλία South East Defence Ministerial (SEDM) την περίοδο 2017–2019.

Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στην Εφαρμοσμένη Στρατηγική και Διεθνείς Σχέσεις από το University of Plymouth.

 

spot_img

8 ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΄’Μπορεί να χαθεί ο χώρος πολύ πριν φτάσει η ώρα της μάχης”, καταλήγει στο άρθρο του ο κ. αρθρογράφος και
    αυτό δεν νομίζουμε ότι προσπαθεί να καταφέρει-αν δεν το κατάφερε- η Τουρκία στην Ελλάδα μας μετά τα Ίμια
    με τις Συμφωνίες Μαδρίτης και Ελσίνκι και τις καθημερινές προβολές των διπλωματικών και πολεμικών ενεργειών της σε ελληνικά ΜΜΕ και ιδίως στο διαδίκτυο (με αναρτήσεις και σχόλια), τα οποία έχουν στο στόμα τους την καραμέλα του ΑντιΜητσοτακισμού;;; .
    Δεν είναι επιτυχία της Τουρκίας -χωρίς πόλεμο-η υπόσχεση Νέου Ελσίνκι από τον Αρχηγό του ΠΑΣΟΚ και η ενεργητική εξωτερική πολιτική της ΕΛΑΣ -κάτι σαν τις γρήγορες διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια και την επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών -,για να λυθούν και τα χρονίζοντα προβλήματα με την Τουρκία ,που η Δεξιά στην Ελλάδα δεν τολμά να τα λύσει και μας εξοπλίζει εις βάρος των λαϊκών αναγκών ;;; .

  2. Τι να τα κάνεις τα σύγχρονα οπλικά συστήματα, αν δεν έχεις την πρόθεση να τα χρησιμοποιήσεις;
    Το δόγμα της πολιτικής τάξης στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση είναι το “πάση θυσία ειρήνη” πράγμα που εκμεταλεύται η τουρκία και ακολουθώντας την πολιτική του βραστού βατράχου επιτυγχάνει τους στόχους της.
    Η συνεχόμενη υποχώριση του πατριωτικού αισθήματος του Ελληνικού λαού , είναι αποτέλεσμα της παιδείας εδώ και σαράντα χρόνια. Θυμάμαι τα κλάματα των γυναικών κατά τον απόπλου του στόλου το 1996. Τα κόκκαλα του Μεταξά θα έτριζαν στον τάφο του βλέποντας τα κανάλια να μεταδίδουν αυτές τις εικόνες. Τι δέον γενέσθαι λοιπόν; Πρώτα ανάταξη του πατριωτικού αισθήματος και μετά εξοπλισμοί. Οι Έλληνες του 490 π.Χ πολέμησαν για την ελευθερία τους που θεωρούσαν υπέρτατο αγαθό. Σήμερα είναι έτσι άραγε; Πολύ αμφιβάλλω.

    • Η ανάταξη του πατριωτικού αισθήματος θέλει και Μεταξάδες! Δυστυχώς, μάς τελείωσαν 🙁

  3. Τελικά, αυτή η έννοια της ύβρεος είναι προβληματική. Μιλάω γενικά και όχι μόνο για τα στρατιωτικά θέματα. Π.χ. ο Μέγας Αλέξανδρος δεν διέπραξε ύβρι με την τρομερή εκστρατεία του; Του βγήκε όμως. Το εγχείρημα του Κολόμβου δεν ήταν ύβρις; Επίσης, του βγήκε, και μάλιστα απο κει που δεν το περίμενε. Γιατί να μένουμε μόνο στα εγχειρήματα που έφεραν την καταστροφή του υβριστή; Η ανθρωπότητα χωρίς ύβρι δεν θα είχε κάνει πολλά από αυτά που θεωρούμε δεδομένα σήμερα.

    • Τι είναι ύβρις;

      Ύβρις είναι όταν ένας άνθρωπος φέρεται με πολύ μεγάλη περηφάνια και αλαζονεία, σαν να είναι καλύτερος από όλους. Νομίζει ότι έχει πάντα δίκιο και δεν σέβεται τους άλλους, ούτε τους νόμους, ούτε τίποτα.

      Στην αρχαία Ελλάδα, η ύβρις θεωρούνταν μεγάλο λάθος. Όποιος έκανε ύβρη, τιμωρούνταν αργά ή γρήγορα, γιατί ξεπερνούσε τα όρια. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι οι θεοί δεν άφηναν κανέναν αλαζόνα ατιμώρητο.

      Παράδειγμα ύβρης είναι όταν κάποιος νομίζει ότι είναι πιο δυνατός από όλους και κοροϊδεύει ή προσβάλλει τους άλλους. Ή όταν δεν σέβεται τίποτα και κάνει ό,τι θέλει χωρίς να νοιάζεται για τις συνέπειες.

      Ούτε ο Αλέξανδρος, ούτε ο Κολόμβος διέπραξαν ύβριν. Από πού κι ως πού;

  4. Με την έννοια της υπερβασης των ορίων, όπως λέτε. Για παράδειγμα, ποια ειναι τα όρια σε κάθε περίπτωση;
    Ο Αλέξανδρος διέπραξε κάθε είδους ύβρι. Αλαζόνας ήταν, θεωρούσε εαυτόν Θεό (και να πω την αλήθεια, με αυτά που έκανε δεν τον αδικώ). Καθάρισε τον κολλητό του (άλλο μετά αν έκλαιγε).
    Επίσης, η εκστρατεία σταμάτησε γιατί δεν τον ακολουθούσαν οι δικοί του πλέον. Ο ίδιος ήθελε να συνεχίσει, πού είναι η αίσθηση των ορίων;
    Δεν γνωρίζουμε εκ των προτέρων τα όρια αλλά ούτε και εκ των υστέρων, διότι εκεί που κάποιος υβριστής καταστρέφεται, ένας επόμενος μπορεί να επιτύχει, διερύνοντας μάλιστα τα όρια.
    Το θέμα θέλει πολύ συζήτηση. Γενικά, έχω την εντύπωση ότι έχουμε πολύ σεβασμό για αυτές τις έννοιες ως Έλληνες και ίσως και να μας καπελώνουν πνευματικά.

    • Δεν ήταν υπέρβαση ορίων, ούτε αυτό που έκαμε ο Αλέξανδρος, ούτε το άλλο τού Κολόμβου. Ο Αλέξανδρος, με την επίθεσή του στην Περσία, μάς γλίτωσε μια και καλή απ’ αυτούς. Το να θέλει να προχωρήσει, δεν είναι απαραιτήτως κακό. Δεν ήξερε τι άλλα οφέλη μπορούσε να αποκομίσει. Ο δε Κολόμβος θέλησε να βρει ταχυτέρα οδό προς τας Ινδίας. Δεν είπε να κατασφάξουν τούς Ινδιάνους. Έλεος!

      ΥΓ: Δεν τα λέω εγώ, αλλά το άρθρο που έδωσα. Εν πάση περιπτώσει σωστά είναι, κατά την κρίση μου.

  5. Άλλα πιο σπουδαία έγραψε ο κ. αρθρογράφος πέραν της φράσης του ”η ύβρις δεν είναι η απλή αλαζονεία” , όπου
    η ύβρις -για τους αρχαίους ήταν,
    η συμπεριφορά με αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους συνανθρώπους τους ,τους νόμους της Πολιτείας ,αλλά κυρίως προς τις Θεότητες , που στη συνέχεια
    εξοργίζονταν και έστελναν στον υβριστή την ”άτη” , που του θόλωνε το μυαλό και προέβαινε σε νέες ύβρεις, οι οποίες
    προκαλούσαν την”νέμεσιν” δηλαδή την οργή και της εκδίκηση των Θεών ,ενώ ακολουθούσε και
    η ”τίσις” που συνέτριβε αυτόν-αυτούς που διέπραξαν ύβρεις.
    (Αlfavita gr.)
    Υ.Γ Εμένα με πειράζει η υποτίμηση της σημερινής Ελλάδος ,- της Ε.Ε ,του ΝΑΤΟ και των στρατηγικών συμμαχιών της με ΗΠΑ, Γαλλία και κυρίως του Ισραήλ -και με το δεύτερο αβύθιστο αεροπλανοφόρο την Κυριακή Δημοκρατία, που και αυτή είναι ”σφιχταγκαλιασμένη” με όλες τις προααναφερθείσες δυνατές στρατιωτικοπολιτικά Δυνάμεις. ΝΑ ΜΗ ”ΠΡΟΜΟΤΑΡΟΥΜΕ” πουθενά ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ .
    ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΕΠΙΤΕΘΕΙ πρώτη ,ΓΙΑΤΊ γνωρίζει πολύ καλά ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ .
    Δεν μπορούμε , φυσικά -όπως όλους τους νταήδες- να της βουλώσουμε το στόμα και ας τη θεωρούμε απέναντί μας -μας το φωνάζει και ο Κολοκοτρώνης-μια δυνατή του καναπέ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο , που αποτελεί το τελευταίο τμήμα της τελικής επιλύσεως του λεγομένου Ανατολικού Ζητήματος.
    Να μη διχασθούμε και άλλο μετά τις εκλογές του 2027 και κυρίως να μη προκαλέσουμε την Τουρκία στήνοντας καμιά σημαία σε ελληνικό νησί ,σαν τον Δήμαρχο της Καλύμνου πριν τα Ίμια , που μέχρι τότε δεν ήταν γκρίζα ζώνη.
    Υ.Γ Ελπίζω να ληφθούν και αυτά υπόψη από τον κύριο αρθρογράφο και όχι μόνον.
    ΦΤΑΝΕΙ ΤΟ ”ΝΤΑΟΥΝΙΑΡΙΣΜΑ” ΜΑΣ, όταν μάλιστα έχουμε κυβέρνηση και κόμμα -που την στηρίζει- και δυνατές Ένοπλες Δυνάμεις και Έλληνες -με τον προαιώνιο θυμό εναντίον της Τουρκίας -,που αρνούνται να υποταχθούν αμαχητί.
    Το Ελσίνκι του 1999 είναι παλαιά υπόθεση .

Comments are closed.

Διαβάστε ακόμα

Stay Connected

2,900ΥποστηρικτέςΚάντε Like
2,767ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
51,200ΣυνδρομητέςΓίνετε συνδρομητής

Τελευταία Άρθρα