Όσο περισσότερο παρακολουθεί κανείς τα αντικρουόμενα μηνύματα από την Ουάσινγκτον, τόσο πιο καθαρά διακρίνει την αλήθεια πίσω από τη ρητορική. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εκπέμπουν εικόνα δύναμης που επιβάλλει όρους. Εκπέμπουν εικόνα υπερδύναμης που αναζητά επειγόντως πολιτική έξοδο από έναν πόλεμο ο οποίος απειλεί να μετατραπεί σε στρατηγική παγίδα. Όταν ο Τραμπ μιλά για «γρήγορο τέλος», την ώρα που συνεχίζονται οι επιθέσεις, τα μέτωπα πολλαπλασιάζονται και τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν στο επίκεντρο του εκβιασμού, αυτό δεν είναι γλώσσα νίκης. Είναι γλώσσα απεμπλοκής.
Η πραγματικότητα είναι σκληρότερη από τις διακηρύξεις. Ο πόλεμος όχι μόνο δεν περιορίστηκε, αλλά άρχισε να παράγει αλυσιδωτές γεωπολιτικές και οικονομικές συνέπειες που ξεπερνούν κατά πολύ το στρατιωτικό του πεδίο. Το Ιράν δεν κατέρρευσε, δεν απομονώθηκε πλήρως και δεν σύρθηκε άνευ όρων σε συνθηκολόγηση. Αντιθέτως, η κρίση διεθνοποιείται, οι αγορές παρακολουθούν με τρόμο το Ορμούζ, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ ανησυχούν και η Ευρώπη βλέπει μπροστά της το φάσμα μιας νέας ενεργειακής κρίσης. Αυτή είναι η ουσία: ο πόλεμος δεν αποκαθιστά την αμερικανική ισχύ, αλλά αποκαλύπτει τα όριά της.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, η παρέμβαση Κίνας και Πακιστάν αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Δεν είναι απλώς μια διπλωματική πρωτοβουλία πέντε σημείων. Είναι η εικόνα ενός κόσμου που αλλάζει. Την ώρα που οι ΗΠΑ επιχειρούν να ελέγξουν τη στρατιωτική κλιμάκωση, το Πεκίνο εμφανίζεται ως δύναμη πολιτικής διαμεσολάβησης και το Ισλαμαμπάντ ως κρίσιμος ενδιάμεσος δίαυλος. Αυτό από μόνο του συνιστά γεωπολιτική μετατόπιση. Η Δύση μπορεί ακόμη να διαθέτει τη μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ, αλλά δεν είναι πλέον η μοναδική δύναμη που καθορίζει την πορεία των εξελίξεων. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό για την Ουάσινγκτον: ότι ακόμη και σε μια κρίση που η ίδια πυροδότησε, δεν είναι βέβαιο ότι θα είναι εκείνη που θα ορίσει το τέλος της.
Η Ευρώπη, βεβαίως, βρίσκεται ξανά στην πιο άβολη θέση: όχι του πρωταγωνιστή, αλλά του πληρωτή. Για άλλη μια φορά, δεν αποφασίζει τη σύγκρουση, όμως καλείται να επωμιστεί δυσανάλογο κόστος. Ενεργειακή ασφυξία, άνοδος τιμών, πίεση στη βιομηχανία, κίνδυνος στασιμοπληθωρισμού, νέα επιβάρυνση σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει να βαδίζει σε ακόμη μία κρίση χωρίς γεωπολιτική αυτονομία και χωρίς ουσιαστικά εργαλεία επιβολής εξελίξεων. Το μόνο που της απομένει είναι να διαχειριστεί τις συνέπειες. Δηλαδή, να κάνει πάλι αυτό που κάνει εδώ και χρόνια: να μετατρέπει στρατηγικές αδυναμίες σε οικονομικό πόνο για τις κοινωνίες της.
Το αφήγημα, λοιπόν, περί «γρήγορου τέλους» δεν πρέπει να διαβαστεί ως ένδειξη αισιοδοξίας. Πρέπει να διαβαστεί ως ένδειξη αμηχανίας. Όταν μια υπερδύναμη σπεύδει να δηλώσει ότι μπορεί να αποχωρήσει ακόμη και χωρίς πλήρη επίτευξη των στόχων της, στην πραγματικότητα προετοιμάζει το έδαφος για πολιτική αναδίπλωση. Και όταν την ίδια ώρα άλλες δυνάμεις αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία της διπλωματίας, τότε το μήνυμα είναι ακόμη πιο καθαρό: η Δύση δεν διαμορφώνει πλέον μόνη της τον κόσμο· προσπαθεί ολοένα συχνότερα να προσαρμοστεί σε έναν κόσμο που δεν ελέγχει.
Το ερώτημα από εδώ και πέρα δεν είναι απλώς αν θα υπάρξει κατάπαυση του πυρός. Το ερώτημα είναι ποιος θα καρπωθεί το πολιτικό αποτέλεσμα, ποιος θα εμφανιστεί ως ειρηνοποιός και ποιος θα φορτωθεί το κόστος της αποτυχίας. Και όλα δείχνουν ότι, στη νέα αυτή φάση, οι ΗΠΑ αναζητούν έξοδο, η Κίνα χτίζει ρόλο και η Ευρώπη ετοιμάζεται να πληρώσει ξανά το μάρμαρο.
Κίνα και Πακιστάν ετοιμάζουν Σχέδιο για ”εκεχειρία με αντάλλαγμα το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ ”. πηγή AXIOS.
Προβλέψιμο-το γράψαμε – ότι η Κίνα ”καίγεται για πετρέλαιο” και θα συμβάλλει στην αποφυγή πολεμικής επέμβασης στα Στενά του Ορμούζ , για την εξασφάλιση της ελευθέρας ναυσιπλοϊας στα Στενά αυτά .
Οι Αμερικανικές Βάσεις στα κράτη , που περικλείουν το Ιράν ”δεν θα πειραχθούν”, οι ΗΠΑ θα γλιτώσουν ”φέρετρα” και η Ευρώπη ΜΑΣ θα επωφεληθεί ”αβρόχοις ποσί” και θα ανασυνταχθεί -”ουδέν κακόν αμιγές καλού”-.
Αν όλα αυτά γίνουν , τι μας πειράζει αν θεωρηθεί ειρηνική δύναμη και η Κίνα -το Πακιστάν είναι η έκπληξη-, την οποία Κίνα θα επισκεφθεί ο κ. Τραμπ και ”θα τα βρουν” ,ενώ εμείς τους θεωρούμε ή τους θέλουμε εχθρούς.
Η Κίνα έχει δισεκατομμύρια κόσμο να θρέψει και μετά το πάθημα της Ιαπωνίας στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο ”δεν θα τα βάλει με τις ΗΠΑ”, ας το εμπεδώσουμε. Καλό μήνα , με χαρές .
“Η Δύση δεν κερδίζει στο Ιράν — απλώς ψάχνει τρόπο να φύγει χωρίς να το ομολογήσει”
Δυστυχώς υπάρχει και ένας άλλος ανομολόγητος τρόπος για τις ΗΠΑ εκτός από την φυγή: να ρίξουν μικρά πυρηνικά στο Ιράν και να επαναφέρουν στην πράξη την μονοκρατορία του δολαρίου ανά την υφήλιο.
Απευκταίον βεβαίως…
Δεν είμαστε στο 1945 όταν μόνες οι ΗΠΑ κατείχαν την ατομική βόμβα για να επιχειρήσουν ένα τέτοιο εγχείρημα
Ναι μεν αλλά:
α) Το Ισραήλ έχει πυρηνικά
β) Το Ιράν δεν έχει πυρηνικά ακόμα
γ) Η Ρωσία, η Κίνα (και συνεκδοχικά η Βόρειος Κορέα) μακροπρόθεσμα ωφελούνται από την καταστροφή του Ιράν*
δ) Τα μίνι πυρηνικά ή τακτικά πυρηνικά κάποιοι δεν έχουν ακόμα δοκιμαστεί στην πράξη και η συγκυρία ευνοεί ένα τέτοιο διάβημα
*Ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα δεν θα ήθελαν την ανάδυση μίας νέας πυρηνικής δύναμης στην γειτονιά τους. Εν παραλλήλω, αν οι πετρελαιοπαραγωγικές υποδομές του Ιράν καταστραφούν, η μεν Ρωσία θα κερδίσει από την πώληση των δικών της υδρογονανθράκων, η δε Κίνα θα μπει στο παιχνίδι της ανοικοδόμησης. Γιαυτό οι δύο αυτές δυνάμεις κρατούν ακόμα χλιαρή στάση. Δηλαδή όλοι αναμένουν μια νέα διανομή της παγκόσμιας ισχύος. Μην ξεχνάτε ότι και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η πίτα ακριβώς στην Τεχεράνη μοιράστηκε.