[Ποιος θα το περίμενε, πριν περάσει μια γενιά μετά την ευφορία που δημιούργησε η πτώση του κομουνισμού, η Δημοκρατία στη Δύση -ως βούληση του λαού – να βρίσκεται σε κίνδυνο. Μια σειρά υπερεθνικών θεσμών ΟΗΕ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο Κομισιόν, κ.ά. ανάγονται σε φορείς διεθνούς δικαίου το οποίο υπερισχύει των εθνικών δικαίων καταργώντας έτσι την εθνική κυριαρχία και καθιστώντας τη λαϊκή ετυμηγορία…μασκαράτα. Οσο υπήρχε το αντίπαλο δέος, ο κομουνισμός, στη Δύση η πολιτική καθόριζε την οικονομία και έτσι υπήρξε και εργατικός συνδικαλισμός και κράτος πρόνοιας και η προσφυγή στις κάλπες είχε νόημα. Σήμερα, ελλείψει αντιπάλου, η Διεθνής του Χρήματος τα πήρε όλα πίσω και μας επιτρέπει απλώς να επικυρώνουμε τις προεπιλογές των εκλεκτών της. Η βαρβαρότητα επελαύνει και αλίμονο σε λαούς και άτομα που θα διανοηθούν να προβάλλουν αντίσταση. Ο λόγος που εκφέρει ο κ. Τσίπρας και η ρητορική του κ. Μακρόν – περίεργο(;) ότι και οι δύο προέρχονται από την Αριστερά! – συναντώνται στην ωμή περιφρόνηση του λαού και αυτό λέει πολλά…Ε.Δ.Ν.]
του Ντριέ Γκοντεφριντί*
© Reuters
Ας θυμηθούμε τα γεγονότα. Στην ουσία, η Συμφωνία των Παρισίων υποχρεώνει τη Δύση να μειώσει αμέσως και δραστικά τις εκπομπές CO2 – επιλέγοντας τρομακτικά δαπανηρές ενέργειες – ενώ ο υπόλοιπος κόσμος έχει το δικαίωμα να συνεχίσει να αυξάνει αυτές τις εκπομπές για πολλά χρόνια. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Συμφωνία αυτή υποχρεώνει τη Δύση να μεταφέρει 100 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως από τους φορολογούμενούς της στους Ασιάτες ή Αφρικανούς αρχηγούς κρατών, με την ελπίδα – πολύ υποθετική – ότι θα μειώσουν τις εκπομπές τους σε CO2.
Αυτή η συμφωνία, όπως επεσήμανα από τη στιγμή της υπογραφής της, απορρέει από μια συγκεκριμένη ιδεολογία, τον διεθνιστικό σοσιαλισμό, σύμφωνα με το οποίο η Δύση έχει ηθικό καθήκον να αναδιανείμει τον πλούτο που παράγει στον υπόλοιπο πλανήτη. Μέχρι την ανάπτυξη της ιδεολογίας της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος (ΔΕΑΚ) – της κλιματικής ομάδας του ΟΗΕ – την αποκαλούσαμε “τριτοκοσμική ” ιδεολογία και το προβαλλόμενο κίνητρο της διανομής εμφανιζόταν ως ηθικό. Σήμερα, επικαλούνται την επιστήμη του κλίματος. Αλλά το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο.
Φαίνεται απίθανο ότι κάποιος ευρωπαϊκός ή αμερικανικός λαός θα είχε επικυρώσει αυτήν την ποινικοποίηση / αναδιανομή αν του την είχαν υποβάλει δια της δημοκρατικής οδού. Όταν ο μηχανισμός καθιερώνεται ως διεθνής βασικός κανόνας (norme), επιβάλλεται οριστικά στους λαούς, σύμφωνα με την αρχή της υπεροχής του διεθνούς δικαίου έναντι του εθνικού δικαίου.
Ο μηχανισμός αυτός βρίσκεται και στο Σύμφωνο του Μαρακές για τη Μετανάστευση. Να ένα σύμφωνο που, στη γενική του οικονομία, φέρνει το νομικό καθεστώς του λαθρομετανάστη (σε παράνομη κατάσταση) πιο κοντά σε εκείνο του νόμιμου πολιτικού πρόσφυγα και του νόμιμου οικονομικού μετανάστη. Να ένα σύμφωνο το οποίο, στις ειδικές του διατάξεις, ενισχύει τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών σε όλα τα επίπεδα. Τέλος, να ένα σύμφωνο που ορίζει διατάξεις τόσο εκπληκτικές όπως η αναγνώριση στον λαθρομετανάστη της αρμοδιότητας να «διαπιστώνει» αδικήματα ρατσισμού, ξενοφοβίας και διακρίσεων (sic), και που υποχρεώνει τις δημόσιες αρχές να καταργούν τις επιδοτήσεις σε MME που δεν παρουσιάζουν τη μετανάστευση στο σύνολό της, συμπεριλαμβανομένης της λαθραίας και παράνομης συνιστώσας, ως ένα θετικό και επιθυμητό φαινόμενο. Το Σύμφωνο του Μαρακές είναι ιδεολογικό με τη στενή έννοια και αποτελεί ένα σημαντικό βήμα στη νομική καθιέρωση της ιδεολογίας των «ανοιχτών συνόρων», μιας άλλης μορφής του διεθνιστικού σοσιαλισμού.
Ντριέ Γκοντεφριντί
Το επιχείρημα του φερόμενου ως μη δεσμευτικού χαρακτήρα αυτού του συμφώνου δεν αντέχει σε ανάλυση. Όπως μόλις υπενθύμισε η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών στην επίσημη θέση της για το Σύμφωνο του Μαρακές, το διεθνές δίκαιο λειτουργεί κατ’ ουσίαν μέσω “αυτοαναφοράς”, δηλαδή με την επίκληση εγγράφων, ψηφισμάτων, εκθέσεων και άλλων ΄΄συμφώνων΄΄ για την υποστήριξη νέων αποφάσεων των οποίων το σωρευτικό αποτέλεσμα δημιουργεί νομικά αποτελέσματα. Στην πραγματικότητα, το μόνο ερώτημα είναι αν εθνικοί και διεθνείς δικαστές θα επικαλούνται το Σύμφωνο του Μαρακές για να στηρίξουν τις αποφάσεις και την επιχειρηματολογία τους, έστω και με τη μορφή ερμηνείας του ισχύοντος δικαίου. Δεδομένου ότι η απάντηση στο ερώτημα είναι θετική, δεν είναι δυνατόν να υποστηριχθεί λογικά ότι το εν λόγω σύμφωνο δεν έχει καμία νομική επιρροή.
Φαίνεται αμφίβολο αν καλούνταν κάποιος ευρωπαϊκός λαός να αποφανθεί για το Σύμφωνο του Μαρακές ότι θα το ενέκρινε. Με το βραχυκύκλωμά του μέσω της διεθνούς οδού, η κυβέρνηση παρακάμπτει τη σύμφωνη γνώμη του λαού και του επιβάλλει ένα διεθνή βασικό κανόνα που καμία δημοκρατική πλειοψηφία δεν μπορεί να νικήσει ή να τροποποιήσει.
Αυτή η κατάλυση του κανόνα μέσω της διεθνούς οδού είναι ανησυχητική. Τα δυτικά καθεστώτα μας, συνταγματικά και δημοκρατικά, είναι καρπός αγώνων πολλών αιώνων για την αναγνώριση του δικαιώματος των λαών στην αυτοδιάθεση. Από δημοκρατικής απόψεως, είναι υπερβολικά δυσάρεστο το γεγονός ότι το μέλλον των λαών μας δεσμεύεται χωρίς τη συναίνεσή τους και ότι καμία εθνική πλειοψηφία, ακόμα και συντριπτική, δεν θα μπορέσει να τροποποιήσει αυτό που πήρε τη μορφή διεθνούς προτύπου.
Η επικαιρότητα μας υπενθυμίζει τον κίνδυνο αυτής της παραγνώρισης. Από την εποχή της αρχαίας Αθήνας, το ίδιο το διακύβευμα της δημοκρατίας είναι η έλεγχος του βασικού κανόνα. Αν διεξάγονται εκλογές, με τον κανόνα στο ΄΄απυρόβλητο΄΄, αυτές είναι σκέτη μασκαράδα. Στο βαθμό που είναι όντως πάγιο, το δίκαιο γίνεται τυραννικό.
*O Ντριέ Γκοντεφριντί (γεν. 1972) είναι Βέλγος φιλελεύθερος συγγραφέας, ιδρυτής του Ινστιτούτου Χάγιεκ στις Βρυξέλλες. Είναι κάτοχος μάστερ στο οικονομικό δίκαιο και διδάκτωρ φιλοσοφίας της Σορβόννης. Δημοσίευσε βιβλία με θέμα την Διακυβερνητική Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος.
Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος
Πηγή: https://www.atlantico.fr/decryptage/3560991/pacte-de-marrakech-et-accord-de-paris-ne-sont-que-deux-visages-d-une-meme-tyrannie
