Ελ. Τζιόλας: Το πολιτικό σκηνικό μετά τη ΔΕΘ

• του Ελ. Τζιόλα, πρώην Υπουργού

• Μετά την Δ.Ε.Θ. -τα πράγματα γίνονται πιο ξεκάθαρα:

” Παιχνίδι με το χρόνο & την χειραγώγηση. Η αξία σταθερού Κοινωνικού Προσανατολισμού!

• Θα υπάρξει ένα παιχνίδι!

• Αυτό θα εξακολουθήσει για ορισμένο χρονικό διάστημα, πριν τα πράγματα λάβουν τις πραγματικές τους διαστάσεις.

• Η Πολιτική παρά την φθορά της -και την βαθιά διαφθορά των κυρίαρχων -δεν έχασε το ρόλο και τη σημασία της όταν μάλιστα σχεδιασθεί, ιεραρχηθεί και ασκηθεί με την κοινωνία και για την κοινωνία, τις ανάγκες και το μέλλον της. ”

• >> Και, τώρα, ο σχετικός σχολιασμός, μετά την 90η ΔΕΘ και όσα ειπώθηκαν από του αρχηγούς των κομμάτων. Τα σημαντικότερα κατά την εκτίμησή μου συμπεράσματα είναι τα παρακάτω:

• Είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο Ανδρουλάκης και με την ομιλία του (παρουσίαση της προγραμματικής πλατφόρμας του ΠΑΣΟΚ) και με την συνέντευξή του (όπου παρείχε πρόσθετα στοιχεία και διευκρινήσεις) επιβεβαίωσε την προγραμματική υπέροχη του ΠΑΣΟΚ, αναβαθμίζοντας σημαντικά και την δική του ηγετική εικόνα.

• Το ΠΑΣΟΚ μέσα από τον πολιτικό-προγραμματικό λόγο του, το έμμεσα προβαλλόμενο, πλην σαφές, ιδεολογικό του προφίλ και την πολλαπλά υπογραμμισμένη, τονισμένη ”πολιτική του αυτονομία”, όπως όλα αυτά αναπτύχθηκαν από τον Ν. Ανδρουλάκη (στις δυο -πιο ολοκληρωμένες από ποτέ- δημόσιες παρεμβάσεις του) αποτελεί, και επιδιώκει κυρίαρχα να αποτελέσει, δύναμη που εκπροσωπεί μια νέα -αδιαμόρφωτη ακόμα, πλην όμως υλικά υπαρκτή- μεγάλη κοινωνική συμμαχία των σημερινών μη προνομιούχων. Εκπροσώπηση κοινωνικής συμμαχίας, η οποία νοείται και κινείται διεκδικητικά και αντιπαραθετικά προς τους ”οικονομικά ισχυρούς, τα ολιγοπώλια, τα καρτέλ, τα κατευθυνόμενα media”, δηλαδή προς την υπάρχουσα, επικαρπώτρια οικονομική ολιγαρχία της οποίας την κύρια εκπροσώπηση/εξυπηρέτηση φέρει ο Κ. Μητσοτάκης και η υπ΄ αυτόν ”ΝΔ”.

• Η συνολική (ολιστική, κατά την προσφιλή έκφραση) πρόταση του ΠΑΣΟΚ περί ”πολιτικής αλλαγής”, στη φιλοσοφία της, στο περιεχόμενο, στους στόχους και τις επιλογές της, δεν αφορά αποκλειστικά στην δημοκρατική (εν)αλλαγή με ήττα και απομάκρυνση του Κ. Μητσοτάκη και της ”ΝΔ” από την κυβερνητική εξουσία, αλλά σχετίζεται βαθύτερα με Αλλαγή Πορείας και ουσιαστικά με αλλαγή κοινωνικού-οικονομικού Υποδείγματος, στοιχείο όμως που δεν είναι βέβαιο πως έχει συνειδητοποιηθεί στο αναγκαίο βάθος από το ευρύτερο στελεχιακό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ. Ο δύσκολος πάντως αλλά και φιλόδοξος αγώνας προς τις εκλογές μπαίνει πλέον στην τελευταία, κρισιμότερη φάση του…

• Ο Κ. Μητσοτάκης, παρά τις πολλές προσδοκίες που είχαν αντικειμενικά καλλιεργηθεί, και λόγω της έντασης των προβλημάτων και των πολλών ζωτικών αναγκών, αλλά και λόγω των επικείμενων εκλογών, φαίνεται ότι, μολονότι προσέφερε κάποιες παροχές, τελικά δεν ικανοποίησε κανέναν. Ακόμα και εκείνες οι ομάδες για τους οποίες υποτίθεται ότι είχε κατάλληλα προετοιμαστεί έδειξαν την μη ικανοποίησή τους και ορισμένες, μάλιστα, την απογοήτευσή τους. Σε όλες δε τις περιπτώσεις η διαβρωτική ακρίβεια σε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίας (δηλαδή, τα πραγματικά διαθέσιμα εισοδήματα των πολιτών, η πραγματική αγοραστική τους δύναμη) λειτούργησαν -και εξακολουθούν να λειτουργούν- σαρωτικά απέναντι σε κάθε ανακοίνωση και κάθε επίδομα Μητσοτάκη. Από την άλλη, είναι εξαιρετικά δύσκολο -δείχνει ανυπέρβλητο- να πείσει ο ίδιος και οι υπουργοί του πως, πέρα από τη βεβαρυμμένη κυβερνητική τους θητεία και μετά τα 36 δισ. € του Ταμείου Ανάκαμψης, ό,τι δεν μπορέσαν να κάνουν σε 7 χρόνια (!) θα το κάνουν τώρα!…

• Ο Α. Τσίπρας παρότι επεδίωξε να καθορίσει το παιχνίδι με την πρόωρη (πρώτη) άνοδο και παρουσίαση των προτάσεών του, και παρά το γεγονός της ύπαρξης στο πλάσιο των προτάσεών του στόχων και επιλογών με ενδιαφέρον και κοινωνικό περιεχόμενο, η συνολική τελικά πρότασή του στερούνταν τη δομή και το χαρακτήρα μιας εναλλακτικής στρατηγικής. Ο Τσίπρας και η ΕΛΑΣ δείχνουν ότι σταδιακά χάνoυν το θετικό τους momentum. Ωστόσο είναι σχετικά νωρίς να διατυπωθεί με βεβαιότητα η τελική έκβαση στο χώρο των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς…

• Η Μ. Καρυστιανού και η ΕΛΠΙΔΑ εμφανίζουν μια ραγδαία -για ορισμένους ανέλπιστη- υποχώρηση. Γεγονός, που όπως έχω και άλλες φορές γράψει, προέρχεται από την αποδέσμευση της ίδιας και της ”διευθυντικής ομάδας” της από την έννοια, τις αρχές, τις πρακτικές και την ανάδειξη ανοιχτού, αντισυμβατικού, κοινωνικού, Κινήματος (κι όχι της μετάπτωσης σε ”κόμμα” παραδοσιακού χαρακτήρα).

• Υπάρχει, τέλος, η αναμονή του κόμματος Σαμαρά… Το οποίο φρόντισε -και πάλι ο Κ. Μητσοτάκης- με την ”τεχνογνωσία του άγχους του”, να ανεβάσει ψηλά στις δημόσιες συζητήσεις και μάλιστα σε στιγμή ανακοινώσεων των μέτρων με τα οποία ο ίδιος επιχειρούσε την επανακυριαρχία του. Σημειώνουμε, εδώ, ότι πλέον ο χρόνος λειτουργεί αντίστροφα για τον Α. Σαμαρά. Με την έννοια ότι από σύμμαχός του μεταβάλλεται σε αντίπaλό του, καθώς έχουν εξαντληθεί τα διαθέσιμα περιθώρια, ιδιαίτερα, αν τώρα δεν κινηθεί άμεσα, συντονισμένα και πανελλαδικά.