Yanis Athanasopoulos
Στην κρίση έφυγε εργατικό δυναμικό. Άνθρωποι καλοί, ικανοί, μορφωμένοι, δουλευταράδες, μικρής και μεγάλης ηλικίας.
Έφυγαν γιατί δεν έβρισκαν δουλειά που να τους κάνει. Γιατί οι συνθήκες εδώ δεν ήταν καλές. Γιατί έξω υπήρχαν λεφτά, οργάνωση, προοπτική.
Αυτό το είπαμε #BrainDrain. Δύσκολη απόφαση για όσους την πήραν, που άφησαν πίσω σπίτια, συνήθειες και οικογένειες.
Εύλογα όμως γεννιέται μια ερώτηση συνειρμικά για εμάς που δεν φύγαμε. Εγώ ήμουν ο ηλίθιος ή ο χωρίς εγκέφαλο; Που δούλεψα μέσα στην κρίση; Που πήρα λιγότερα από όσα άξιζα; Που αντιμετώπισα όλες εκείνες τις δύσκολες συνθήκες; Που κράτησα όρθιο ό,τι μπορούσα;
Σήμερα, χρόνια μετά, ακούμε για #BrainGain. Για τους ίδιους ανθρώπους που γυρίζουν πίσω … κάτι δεν μου κολλάει σε όλο αυτό το αφήγημα.
Σαν να χωρίσαμε την Ελλάδα σε δύο στρατόπεδα επιβίωσης, ενώ στην πραγματικότητα η μάχη ήταν κοινή.”
Αναρωτιέμαι γιατί βάλαμε μια απλοϊκή ταμπέλα. Φύγαμε σημαίνει ότι είμασταν έξυπνοι; Μείναμε σημαίνει ότι είμαστε χαζοί;
Η πραγματικότητα δεν νομίζω ότι είναι έτσι. Μάθαμε να δουλεύουμε χωρίς ασφάλεια. Μάθαμε να παίρνουμε αποφάσεις μέσα στο χάος. Μάθαμε να αντέχουμε πίεση, ευθύνη και αβεβαιότητα. Μάθαμε να είμαστε σταθεροί σε ένα ασταθές περιβάλλον … αυτά δεν γράφονται στο #CV … τι να γράψεις;
Αυτές οι καταστάσεις έχτισαν ανθρώπους που στέκονται όρθιοι.
Το ερώτημα δεν είναι αν ήμασταν χαζοί που μείναμε, ούτε αν ήταν έξυπνοι αυτοί που έφυγαν. Με όσα ζήσαμε, με όσα αντέξαμε, με όσα μάθαμε στην πράξη … τι κάνουμε σήμερα!
Η πραγματικότητα και η χασούρα ίσως, είναι αλλού. Εσωτερικά. Όλοι μάθαμε να επιβιώνουμε, αλλά πολλοί ξεχάσαμε να διεκδικούμε. Εμείς που μείναμε αλλά και αυτοί που έφυγαν, αντέξαμε πολλά, αλλά μικρύναμε τον εαυτό μας για να αντέξουμε την κρίση.
Το πραγματικό ερώτημα για όλους της γενιάς μας, είναι αν συνεχίζεις να ζεις σαν να είσαι ακόμα στη κρίση.
Μα είμαστε ακόμη στην κρίση. Και σε βαθύτερη ακόμη.
Γεωπολιτική, πολιτική , κοινωνική, οικονομική, δικαιοσύνης, θεσμών. Ηθικής πάνω από όλα.
Τίποτε δεν λειτουργεί έτσι κι αλλιώς. Ζούμε, λειτουργούμε, επιβιώνουμε κατά τύχη.
Είμαστε όμως υπεύθυνοι γί αυτό. Το επιλέξαμε, νομίζω.
Όποιος προτάσσει την αξιοκρατία την αξιοπρέπεια τον σεβασμό την αξιοπιστία την οργάνωση τον επαγγελματισμό τα εργασιακά δικαιώματα την υψηλή απόδοση τις καλές αποδοχές και την ανθεκτικότητα πηγαίνει στο εξωτερικό.
Στην Ελλάδα είναι καλά για διακοπές για τον καλό καιρό την διασκέδαση την κοινωνικότητα και την ανάπτυξη μέσω υποστήριξης τρίτων δηλαδή να μικραίνει ο εαυτός.
Δεν προστατεύονται ως απόλυτα ανθρώπινα δικαιώματα ούτε η αξιοκρατία ,ούτε τα άλλα θεωρητικά που αναφέρετε στο σχόλιο σας ,αγαπητέ κύρει Ψαρρά.
Απλώς τηρούνται από την νοοτροπία-μανταλιτέ των Επιχειρήσεων-επιχειρηματιών κρατών – ιδίως της καλούμενης Δυτικής Ευρώπης(τελευταία και στην Ελλάδα μας )-στις οποίες ”αράζουν” για καλύτερη και περισσότερο προσοδοφόρα εργασιακή καριέρα οι δικοί μας πολύγλωσσοι , ”ταμαχκιάρηδες” και ”δραχμοφονιάδες” νέοι και νέες μας , ιδίως οι άγαμοι ή με γάμους με αλλοδαπούς .
Μάλιστα οι περισσότεροι ”έχουν και την πισινή” των γονιών τους στην Ελλάδα , γονείς που εν τω μεταξύ , ”δεν έχουν τι να κάνουν” αυτά που δημιούργησαν γιαυτούς και αρκετοί στερούνται παιδιά και εγγόνια και καταλήγουν σε γηροκομεία .
Ξέρουμε πόσα δικά τους σπίτια είναι κλεισμένα και πόσα αυτοκίνητα ακινητοποιημένα και τους περιμένουν ;;;.
Μια έρευνα για τα καλά και τα άσχημα της ξενομανίας των νέων μας θα ”τα βγάλει στη φόρα” αυτά που σας περιέγραψα.
Υ.Γ
1.-Τα δικά μου παιδιά εργάζονται στην Πατρίδα και αρκούνται στα ολίγα της πάντοτε φτωχότερης Πατρίδας μας .
2.-Αργίη (τεμπελιά) δε το όνειδος ,κατά τον παππού μας Ησίοδο.
Να είστε-είμαστε καλά.