του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
Αν όντως διεξάγεται ένας ακήρυκτος παγκόσμιος πόλεμος, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022, δεν διαφαίνεται πουθενά στον παγκόσμιο χάρτη να ηττάται η Δύση. Μάλιστα, μεσούντος του πολυετούς ουκρανορωσικού πολέμου, η Ουκρανία, η χώρα που αποτέλεσε το λίκνο των μεσαιωνικών Ρώσων, είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος της υπό δυτικό έλεγχο, ενώ η Ρωσία αδυνατεί να την επαναφέρει στην σφαίρα επιρροής της. Προσέτι, η Βορειοατλαντική Συμμαχία (ΝΑΤΟ) διευρύνθηκε σε χώρες, όπου κάποτε θεωρούνταν αδιανόητο να επεκταθεί λόγω της υποχρεωτικής ουδετερότητας που επέβαλε η γεωγραφική εγγύτητα προς την Ρωσία, εντάσσοντας ως νέα κράτη μέλη, αφ’ ενός την Φινλανδία στις 4 Απριλίου 2023, αφ’ ετέρου την Σουηδία στις 7 Μαρτίου 2024.
Μετά την αιφνίδια πτώση του καθεστώτος Άσαντ στις 8 Δεκεμβρίου 2024, η Συρία είναι πλέον υπό δυτικό έλεγχο για πρώτη φορά μετά το 1956 όταν συνήφθη το Συροσοβιετικό Σύμφωνο Φιλίας. Επιπροσθέτως, μετά την επίθεση των Η.Π.Α. στην Βενεζουέλα στις 3 Ιανουαρίου 2026, η χώρα αυτή που ήταν έως τότε προπύργιο των αντιδυτικών στην Λατινική Αμερική, ελέγχεται εφ’ εξής από την Δύση.
Τέλος, ο μεγάλος πόλεμος κατά του Ιράν που ξέσπασε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, θεωρούνταν αδιανόητος πριν μερικές δεκαετίες, αλλά τώρα πλέον το Ιράν είναι εν πολλοίς κατεστραμμένο και χωρίς την ιστορική ηγεσία του, με σοβαρή πιθανότητα να ξαναξεκινήσουν οι εχθροπραξίες μετά από την εκεχειρία της 8ης Απριλίου 2026. Σύμφωνα με όλα τα πραγματικά δεδομένα, η Δύση προελαύνει παντού στον Κόσμο, ορίζοντας τα πολεμικά μέτωπα.
Ενάντια σε αυτήν την πραγματικότητα, στέκεται μία ελκυστική «οικονομική» προφητεία, κατά την οποία τα πράγματα στην παγκόσμια οικονομία προμηνύουν την παρακμή της Δύσης. Η δημοφιλής προφητεία αυτή, παραβλέποντας την αληθινή αδυναμία της οικονομικής επιστήμης να προβαίνει σε ασφαλείς προβλέψεις για το μέλλον της οικονομίας λόγω της χαοτικής αιτιοκρατίας που διέπει την επιστημονική μεθοδολογία της, γοητεύει με τον σχεδόν εσχατολογικό χαρακτήρα της και την προβολή φερομένων ως επερχόμενων κοσμοϊστορικών αλλαγών που θα σημάνουν το αναπόφευκτο τέλος της Δύσης.
Σύμφωνα με τους θιασώτες αυτής της διεθνολογικής μελλοντολογίας, η ανάδυση ενός εναλλακτικού πόλου οικονομικής ισχύος, εν προκειμένω των λεγομένων με το αγγλικό ακρωνύμιο «B.R.I.C.S.», δηλαδή της Βραζιλίας, της Ρωσίας, της Ινδίας, της Κίνας και της Νότιας Αφρικής, θα ανατρέψει την παγκόσμια τάξη πραγμάτων, καθώς πλέον βιώνουμε την αρχή του τέλους του δολλαρίου ως παγκοσμίου αποθεματικού νομίσματος, που πρόκειται να αντικατασταθεί από ένα άλλο άγνωστο προς ώρας νόμισμα, με αποτέλεσμα την οριστική χρεωκοπία των Η.Π.Α. και την έκπτωσή της από το καθεστώς της παγκόσμιας υπερδύναμης — μια ριζική αλλαγή, η οποία αν και μπορεί να κρατήσει για μερικά χρόνια, θα επιφέρει οσονούπω ανεπίστρεπτες εξελίξεις που θα ειναι ραγδαίες μετατοπίζοντας το παγκόσμιο κέντρο ισχύος από την Δύση στην Ανατολή…
Όμως η πρόβλεψη αυτή χωλαίνει, εκτός από την αποδεδειγμένη ανημπορία των οικονομολόγων να προβλέψουν το αστάθμητο μέλλον, στην πρόταξη στο επίκεντρο των εξελίξεων, ως υπέρτερης της οικονομίας έναντι της πολιτικής βούλησης την οποία υποτιμά, κοντολογίς παραβλέποντας πως η πολιτική εξουσία μπορεί να καθορίσει την οικονομική εξέλιξη, εάν το επιδιώξει συστηματικώς με τα κατάλληλα μέσα. Συν τοις άλλοις, η συνοχή των «B.R.I.C.S.» είναι αμφίβολη και εύθραστη, δεδομένου πως η οικονομία της Βραζιλίας αμερικανοκρατείται ενώ η Ινδία είναι ανταγωνιστική προς την Κίνα, κοιτώντας προς την Δύση.
Τέλος, με βάση τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, η παγκοσμιοποίηση δεν ωφέλησε μόνο τις αναδυόμενες οικονομίες των «B.R.I.C.S.» όπως θέλει ο λαϊκός μύθος, αλλά και τις ανεπτυγμένες βιομηχανικές χώρες της Δύσης, όπως μεταξύ άλλων τις Η.Π.Α. και την Γερμανία ή την Πολωνία και την Ελβετία, και πολλές άλλες δυτικές κοινωνίες που σημείωσαν μεγάλη αύξηση του Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (Α.Ε.Π.) τους.
Μπορεί το ελεύθερο παγκόσμιο εμπόριο να διαμοιράζει δικαιότερα τον πλούτο μεταξύ των εθνών, με αποτέλεσμα να μειώνει τα φτωχά κράτη της Γης, όπως άλλωστε ήταν γνωστό πως θα συνέβαινε ευθύς εξ αρχής σαν ξεκίνησε η Παγκοσμιοποίηση, καθώς η αρχή της δικαιότερης ανακατανομής του πλούτου αποτελούσε διακηρυγμένο σκοπό του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου, όμως αυτή η εξέλιξη δεν συνεπάγεται την πολιτικοστρατιωτική πτώση της Δύσης.
Εν κατακλείδι, αντιθέτως προς την κινδυνολόγο εικασία που προαναγγέλλει την επικείμενη πλην αναπόδραστη αποκαθήλωση της Δύσης από την παγκόσμια κυριαρχία, σημειώνεται στις ημέρες μας μια πρωτοφανής προέλαση της Δύσης, αδιανόητη με βάση τις παλιότερες ισορροπίες, από την Ουκρανία και την Μέση Ανατολή έως την Βενεζουέλα. Τοιουτοτρόπως, ο Κόσμος μας μοιάζει να βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος — της σφύρας μιας πραγματικής προέλασης της Δύσης και του άκμονος μιας ανεπιβεβαίωτης οιωνοσκοπίας για την επερχόμενη κυριαρχία της Ανατολής.
