|
|
Καθώς οι εμβληματικές του πρωτοβουλίες παραπαίουν σχεδόν σε κάθε μέτωπο, ο πρόεδρος ικετεύει τους Ρεπουμπλικανούς να σωπάσουν και να δείξουν εμπιστοσύνη στην ικανότητά του να φέρνει τα πράγματα εις πέρας. Μπορεί κανείς να καταλάβει τον σκεπτικισμό τους.
Κλείσε, αποσυντονίσου, αποχώρησε
Σκιά του Ντόναλντ Τραμπ στο τηλέφωνό του, με μια ομπρέλα
(Brendan Smialowski / AFP / Getty)
Για μία φορά στη ζωή του, ο Ντόναλντ Τραμπ θα ήθελε να τραβάει λιγότερη προσοχή.
«Το Ιράν θέλει πραγματικά να κάνει μια συμφωνία, και θα είναι μια καλή συμφωνία για τις ΗΠΑ και για όσους είναι μαζί μας», έγραψε ο πρόεδρος σήμερα το πρωί στις 1:02. «Αλλά δεν καταλαβαίνουν οι Dumocrats και διάφοροι φαινομενικά αντιπατριώτες Ρεπουμπλικανοί ότι είναι ΠΟΛΥ πιο δύσκολο για μένα να κάνω σωστά τη δουλειά μου και να διαπραγματευθώ, όταν πολιτικοί απατεώνες “τιτιβίζουν” συνεχώς αρνητικά, σε επίπεδα που δεν έχουν ξαναγίνει ποτέ, ξανά και ξανά, λέγοντας ότι πρέπει να κινηθώ πιο γρήγορα ή πιο αργά, ή να πάω σε πόλεμο ή να μην πάω σε πόλεμο, ή οτιδήποτε άλλο».
Το πρώτο μέρος της ανάρτησης είναι λανθασμένο. Εβδομάδες μπλοκαρισμένων διαπραγματεύσεων δείχνουν ότι το ιρανικό καθεστώς δεν βιάζεται να καταλήξει σε συμφωνία — και σήμερα το πρωί η Τεχεράνη δήλωσε ότι αποσύρεται από τις συνομιλίες και ότι θα μπλοκάρει πλήρως τα Στενά του Ορμούζ, ως απάντηση στις ισραηλινές επιθέσεις στον Λίβανο εναντίον της Χεζμπολάχ, συμμάχου του Ιράν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ιράν και το Ισραήλ εξαπέλυσαν όλες επιθέσεις σήμερα.
Η κομπορρημοσύνη και η παραπλανητική στάση του Τραμπ σχετικά με τον πόλεμο δεν είναι κάτι καινούργιο. Όμως το δεύτερο μέρος της ανάρτησης είναι πιο αποκαλυπτικό για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη διακυβέρνηση. Ο πρόεδρος φέρνει στη δουλειά έναν παράξενο συνδυασμό αυταρχισμού και υπερευαισθησίας. Από τη μία πλευρά, θέλει να ξεκινά, να διεξάγει και να τερματίζει πολέμους χωρίς να χρειάζεται να λογοδοτεί στο Κογκρέσο ή στον αμερικανικό λαό. Από την άλλη, αποσπάται εύκολα και ταράζεται από την κριτική τους.
Η ενόχληση του προέδρου για τις αντιδράσεις από Ρεπουμπλικανούς προκαλεί απορία. Όπως έγραψα την περασμένη εβδομάδα, οι πρόσφατες προκριματικές εκλογές δείχνουν ότι η σιδερένια λαβή του Τραμπ πάνω στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα φαίνεται να ενισχύεται, ακόμη κι ενώ η αμερικανική κοινή γνώμη γίνεται ολοένα πιο αρνητική απέναντί του. Μία επιφύλαξη είναι ότι οι νίκες του Τραμπ απέναντι σε εν ενεργεία Ρεπουμπλικανούς βουλευτές δημιουργούν μια ομάδα νομοθετών που δεν του οφείλουν τίποτα και ίσως να είναι πρόθυμοι να πάρουν εκδίκηση. Παρ’ όλα αυτά, φαίνεται να αντιδρά έντονα στα σχόλια μέσα από το ίδιο του το κόμμα. Το περασμένο Σαββατοκύριακο φάνηκε να υπαναχωρεί από μια φημολογούμενη συμφωνία με το Ιράν, έπειτα από επιθέσεις γερακιών συμμάχων του, όπως οι γερουσιαστές Λίντσεϊ Γκράχαμ και Τεντ Κρουζ, καθώς και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο. Τώρα ανησυχεί ξανά για τη δημόσια κριτική.
Τα μέλη του Κογκρέσου πάντοτε, αργά ή γρήγορα, θα επικρίνουν έναν πόλεμο που δεν πηγαίνει καλά. Όμως ο Τραμπ θα μπορούσε να είχε ενισχύσει τη στήριξη ανάμεσα στους πιστούς Ρεπουμπλικανούς —και, σε κάποιο βαθμό, στην κοινή γνώμη— αν είχε ζητήσει έγκριση από το Κογκρέσο ή αν είχε παρουσιάσει στον αμερικανικό λαό ένα επιχείρημα υπέρ του πολέμου. Δεν το έκανε, επειδή ήταν ευκολότερο να μη μπει στον κόπο. Αλλά η ηχηρή αντίθεση στον πόλεμο τώρα αποτελεί υπενθύμιση ότι οι θεσμικοί έλεγχοι και οι ισορροπίες μπορούν να είναι πολιτικό όφελος για έναν πρόεδρο, όχι μόνο περιορισμός. Η αντίδραση δεν έχει μεταφραστεί σε κάποια συγκεκριμένη ενέργεια —οι Ρεπουμπλικανοί ηγέτες στο Κογκρέσο έχουν μέχρι στιγμής εγκαταλείψει το δικαίωμά τους να εμπλακούν—, ωστόσο ο Τραμπ είναι παρ’ όλα αυτά ενοχλημένος που οι νομοθέτες ασκούν το δικαίωμά τους στην ελευθερία του λόγου.
Ο Τραμπ θέλει να σωπάσουν και να εξαφανιστούν. «Απλώς καθίστε αναπαυτικά και χαλαρώστε, όλα θα πάνε καλά στο τέλος — πάντα έτσι γίνεται!», έγραψε στην ίδια ανάρτηση. Οι τελευταίες μόνο ημέρες έχουν προσφέρει άφθονους λόγους για να αμφιβάλλει κανείς γι’ αυτό. Η κυβέρνηση Τραμπ ανέλαβε τον σχεδιασμό για τα 250ά γενέθλια του έθνους, τοποθέτησε ανεπαρκώς καταρτισμένους κομισάριους, και το αποτέλεσμα —όπως έγραψε χθες ο συνάδελφός μου Ντέιβιντ Φραμ— είναι φιάσκο. Το πρόγραμμα για μια εντυπωσιακή συναυλία αποδείχθηκε ότι ήταν ένα μείγμα από ξεπεσμένα ονόματα και ξαναζεσταμένες επιλογές, και ακόμη κι έτσι πολλοί από αυτούς αποσύρθηκαν, οδηγώντας τον Τραμπ να πει το Σαββατοκύριακο ότι ίσως τα ακυρώσει όλα και διοργανώσει απλώς μια πολιτική συγκέντρωση αντ’ αυτού.
Το Σαββατοκύριακο, ο Τραμπ δέχθηκε επίσης πλήγμα στο σχέδιό του να θέσει υπό τον έλεγχό του το Kennedy Center. Είχε υποσχεθεί ότι η αναμόρφωση του καλλιτεχνικού ιδρύματος —και η προσθήκη του δικού του ονόματος σε αυτό— θα το έκανε ισχυρότερο. Λίγους μήνες αργότερα, καθώς το σχέδιό του απέτυχε, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να κλείσει το κέντρο για δύο χρόνια. Την Παρασκευή, ένας ομοσπονδιακός δικαστής αποφάσισε ότι ο Τραμπ έπρεπε να αφαιρέσει το όνομά του και ότι δεν μπορούσε να κλείσει το κέντρο — αν και, όπως αναφέρει η συνάδελφός μου Τζάνεϊ Κίνγκσμπερι, δεν είναι σαφές τι έχει απομείνει για να παραμείνει ανοιχτό, ενώ ο Τραμπ απειλεί να το εγκαταλείψει εντελώς.
Οι προσπάθειες του Τραμπ να εξασφαλίσει από το υπουργείο Οικονομικών ένα ταμείο 1,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων για πληρωμές προς τους πολιτικούς του συμμάχους, ως δήθεν αποκατάσταση για την «εργαλειοποίηση» της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, ίσως πηγαίνουν ακόμη χειρότερα. Για να το πετύχουν αυτό —και για να αποφύγουν το ενδεχόμενο να το μπλοκάρει κάποιος δικαστής— οι συνεργάτες του Τραμπ έστησαν βιαστικά μια συμφωνία που παραμέρισε τους κυβερνητικούς νομικούς και αιφνιδίασε ορισμένους συμβούλους. Τώρα το σχέδιο αντιμετωπίζει αντιδράσεις από το Κογκρέσο και αμφιβολίες μέσα στον ίδιο τον Λευκό Οίκο, ενώ δύο δικαστές εξέδωσαν την Παρασκευή αποφάσεις που θέτουν υπό αμφισβήτηση το ταμείο. Το Axios μετέδωσε σήμερα το απόγευμα ότι, σύμφωνα με δύο ανώτερους αξιωματούχους της κυβέρνησης, ο Λευκός Οίκος προτίθεται να εγκαταλείψει εντελώς τα σχέδιά του για το ταμείο.
Αυτό μας φέρνει πίσω στο Ιράν, όπου λίγες ενδείξεις προμηνύουν επιτυχία. Ο Λευκός Οίκος άφησε να εννοηθεί ότι επίκεινται συμφωνίες και στη συνέχεια υπαναχώρησε αρκετές φορές τις τελευταίες εβδομάδες. Ο Τραμπ συγκάλεσε σύσκεψη στην Αίθουσα Διαχείρισης Κρίσεων την Παρασκευή, για την οποία υποσχέθηκε ότι θα οδηγούσε σε «τελική απόφαση» για το Ιράν. Όμως η σύσκεψη έληξε χωρίς αποτέλεσμα και φαίνεται ότι ξεπεράστηκε πλήρως από τις εξελίξεις.
Σε συνέντευξη με την ίδια του τη νύφη, τη Λάρα, στο Fox News το Σαββατοκύριακο, ο Τραμπ είπε ότι «στην πραγματικότητα έχουμε αφήσει ήσυχο τον στρατό τους. Ο κόσμος θα εκπλησσόταν αν το άκουγε αυτό». Πράγματι θα εκπλησσόταν, διότι ο Τραμπ έχει επανειλημμένα ισχυριστεί ότι έχει καταστρέψει το μεγαλύτερο μέρος της ιρανικής στρατιωτικής ισχύος. Στην ίδια συνέντευξη, ο Τραμπ είπε ότι αν δεν πετύχαινε μια καλή συμφωνία, θα «τελείωνε τη δουλειά» με στρατιωτική ισχύ.
Ο Τραμπ δεν μπορεί πλέον ούτε τα βασικά του επιχειρήματα να βάλει σε τάξη. Σήμερα το απόγευμα, ο πρόεδρος είπε στον Ίμον Τζέιβερς του CNBC ότι δεν τον ενδιέφερε αν οι συνομιλίες είχαν τελειώσει, λέγοντας: «Πραγματικά δεν με νοιάζει. Δεν θα μπορούσε να με νοιάζει λιγότερο. Αν τελείωσαν, τελείωσαν. Αν όχι, ξέρετε, νομίζω ότι πήραν υπερβολικά πολύ χρόνο». Λίγο αργότερα, ανήρτησε ότι «οι συνομιλίες συνεχίζονται, με ταχύ ρυθμό, με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν».
Οι σημερινές εχθροπραξίες θα μπορούσαν να είναι ένδειξη της ευρύτερης σύγκρουσης με την οποία απείλησε ο Τραμπ, ή απλώς ακόμη μία απόδειξη του πόσο εύθραυστη είναι η υποτιθέμενη κατάπαυση του πυρός που βρίσκεται σε ισχύ. Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι τόσες πολλές μεγάλες πρωτοβουλίες οδεύουν προς δυσοίωνες κατευθύνσεις εξηγεί γιατί ο Τραμπ δεν θέλει ο κόσμος να δίνει υπερβολική προσοχή — και δεν προσφέρει πολλούς λόγους για να χαλαρώσει κανείς και να δεχθεί τις διαβεβαιώσεις του ότι όλα θα πάνε καλά.
