Βρίσκομαι στη διαδικασία ολοκλήρωσης του τεύχους 10 της Lettre de Brennus. Πρόκειται για μια ανάλυση, μέσα σε ένα πλαίσιο αμερικανικής παρακμής, των δυνάμεων που ωθούν προς έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα τεύχος χωρίς συμβιβασμούς!
Edouard Husson
4 Μαΐου
Σε πρόσφατο άρθρο μου, εξήγησα γιατί, από τη δική μου οπτική, η αντιπαράθεση που πολώνει σήμερα την παγκόσμια γεωπολιτική είναι εκείνη ανάμεσα στα κράτη-πολιτισμούς και σε αυτό που αποκαλώ δίκτυα του χάους.
Προτιμώ αυτή την έννοια από εκείνη του βαθέος κράτους. Είχα ακόμη μία απόδειξη γι’ αυτό σήμερα, διαβάζοντας ένα εξαιρετικό άρθρο για την αναγκαία ανασυγκρότηση του κράτους στη Γαλλία, στο οποίο διαβάζουμε:
Είναι στο πνεύμα της εποχής να αναρωτιέται κανείς γιατί η Γαλλία, που έκανε τεχνολογικά θαύματα τις δεκαετίες του 1960, 1970 και 1980 — πολιτική πυρηνική ενέργεια, TGV, Concorde, Ariane, Airbus, αποτροπή — και στεκόταν ισάξια απέναντι στους μεγάλους της εποχής της, τις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ, μοιάζει σήμερα να μην είναι πλέον ικανή να παράγει τίποτα μεγάλο.
Το ερώτημα είναι ακόμη πιο οδυνηρό, επειδή, με το τέλος της Pax Americana, ποτέ η ικανότητα της Γαλλίας να χειρίζεται τεχνοβιομηχανική ισχύ δεν υπήρξε τόσο κρίσιμη.
Όσο κρατούσε η αμερικανική τάξη πραγμάτων, μπορούσαμε να αντέξουμε την πολυτέλεια να αναθέτουμε τη βιομηχανική μας πολιτική στις Βρυξέλλες, την κυβερνοάμυνά μας στην Ουάσινγκτον, την ψηφιακή μας τεχνολογία στη Silicon Valley.
Αυτή η εποχή έχει πλέον παρέλθει.
Αυτό το σύστημα, που κάποτε ήξερε να παράγει μεγαλείο, είναι απλούστατα αυτό που αποκαλούμε βαθύ κράτος, ή deep state στην αγγλοσαξονική του εκδοχή.
Ο όρος προέρχεται από το τουρκικό derin devlet — ναι, το ξέρω, κι εγώ όταν το ανακάλυψα το βρήκα τρελό. Κάτω από τη συνωμοσιολογική του φήμη, περιγράφει μια συνηθισμένη διοικητική πραγματικότητα: στις ισχυρές χώρες, ένας πυρήνας ικανών και αυτόνομων ανώτερων δημοσίων λειτουργών φέρει στρατηγικά σχέδια σε βάθος πολλών δεκαετιών.
Πάντα υπάρχει ένα βαθύ κράτος. Το ζήτημα είναι να ξέρουμε ποιο.
Εγώ υπογράμμισα αυτή την τελευταία φράση. Σήμερα, δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις· είναι και τα ίδια τα κράτη, μέχρι τον μόνιμο πυρήνα τους, εκείνον που διασφαλίζει τη συνέχεια των πολιτικών, που έχουν εκτραπεί από την αποστολή τους — σε κάθε περίπτωση στον δυτικό κόσμο.
Στην Ευρώπη, όπως και στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, κεντρικές τράπεζες, χρηματοπιστωτικά δίκτυα, πολυεθνικές επιχειρήσεις, υπηρεσίες πληροφοριών, λέσχες ολιγαρχών, έμποροι όπλων, μαφίες, κυκλώματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και δίκτυα ναρκωτικών αλληλοπλέκονται, στερώντας από τα κράτη, τους διεθνείς οργανισμούς τους και τις κοινωνίες κάθε δυνατότητα ελέγχου της μοίρας τους.
Βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση, όπου αυτά τα δυτικά δίκτυα του χάους χάνουν τον έλεγχό τους πάνω στον κόσμο. Η αμερικανική κυβέρνηση δεν είναι πλέον ικανή να εγγυηθεί αυτή την «Pax Americana», η οποία επέτρεπε στα δίκτυα του χάους να κάνουν ανενόχλητα τις δουλειές τους. Αυτό οδηγεί αναπόφευκτα στη χαλάρωση της επιρροής τους στις άλλες ηπείρους ή υποηπείρους: τη Λατινική Αμερική, την Αφρική, την Ασία.
Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο, όπως θα σας δείξω στο επόμενο τεύχος της Lettre de Brennus, ένα μέρος αυτών των δικτύων ωθεί, ιδίως στην Ευρώπη, προς μια μεγάλη έκρηξη.
Ποια είναι η ένταση του κινδύνου; Πώς απαντούν τα μεγάλα κράτη-πολιτισμοί; Είναι η Ευρώπη, το «μαλακό υπογάστριο» της παγκόσμιας γεωπολιτικής, ο τόπος όπου θα μπορούσε να ξεσπάσει ευκολότερα ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος;
Για να εξερευνήσω αυτά τα ερωτήματα μαζί σας, συνομίλησα ξανά με τα μέλη της ομάδας Stratègos, τα οποία είχα ήδη ρωτήσει για το τεύχος 5 της Lettre de Brennus, σχετικά με τη στρατηγική του ρωσικού υπερηχητικού πυραύλου Orechnik.
