Η βραδιά των προημιτελικών άφησε δύο εντελώς διαφορετικές εντυπώσεις. Στο Ατλέτικο Μαδρίτης – Μπαρτσελόνα 1-2, η Μπαρτσελόνα κέρδισε το ματς, αλλά η Ατλέτικο πήρε αυτό που μετρά περισσότερο: την πρόκριση με 3-2 στο σύνολο. Στο Λίβερπουλ – Παρί Σεν Ζερμέν 0-2, η Παρί όχι μόνο άντεξε το Άνφιλντ, αλλά ολοκλήρωσε μια καθαρή και πειστική πρόκριση με 4-0 συνολικό σκορ.
Η Ατλέτικο έδειξε ξανά αυτό που τη χαρακτηρίζει στις μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές: δεν χρειάζεται πάντα να είναι καλύτερη για να είναι πιο σκληρή, πιο ανθεκτική και τελικά πιο αποτελεσματική. Η Μπαρτσελόνα είχε ένταση, ρυθμό και πίεση, αλλά η ομάδα του Σιμεόνε βρήκε τον τρόπο να μη λυγίσει όταν το ζευγάρι πήγε να στραβώσει. Αυτού του είδους οι προκρίσεις δεν χτίζονται μόνο με ποιότητα· χτίζονται με χαρακτήρα, πειθαρχία και αντοχή στη στιγμή που καίει.
Η Παρί, αντίθετα, έδωσε την εικόνα ομάδας που δεν πέρασε απλώς, αλλά επικράτησε. Το 2-0 μέσα στο Άνφιλντ, με δύο γκολ του Ντεμπελέ, δεν αφήνει περιθώρια για πολλές ερμηνείες: η γαλλική ομάδα ήταν πιο ώριμη, πιο ψύχραιμη και πιο κυνική από τη Λίβερπουλ. Όταν μια ομάδα φεύγει από μια τόσο βαριά έδρα με δεύτερη νίκη και μηδέν παθητικό στο σύνολο του ζευγαριού, τότε δεν μιλάμε απλώς για πρόκριση, αλλά για δήλωση ισχύος.
Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: η Ατλέτικο προκρίθηκε γιατί ξέρει να επιβιώνει, η Παρί γιατί δείχνει πια ότι ξέρει να κυριαρχεί. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό είναι γνώρισμα ομάδων που δεν θέλουν απλώς να φτάσουν ψηλά, αλλά να πιστέψουν ότι μπορούν να πάνε μέχρι το τέλος.
