του Samuele Furfari*.
[H Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα, γνωστή διεθνώς ως COP24, που συνήλθε το Δεκέμβριο στο Κατοβίτσε της Πολωνίας, έληξε χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα. Θέμα της το γνωστό πλέον ΄΄τροπάριο΄΄ της κλιματικής αλλαγής και της μείωσης του CO2. Είναι απαραίτητο να θυμίσουμε ότι οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από τη Συμφωνία των Παρισίων –πρόδρομο των COP -, η Ρωσία δεν την έχει επικυρώσει, και η πρωταθλήτρια σε ρύπους Κίνα έχει μεταθέσει στο μέλλον τον περιορισμό τους. Μόνο η Ευρώπη προσχώρησε σε αυτή την καινούρια θρησκεία-κανένα πολιτικό κόμμα δεν τολμά να διαφοροποιηθεί – και τις καταστρεπτικές επιπτώσεις στην κοινωνία τις βλέπουμε στη Γαλλία…Ε.Δ.Ν.]
Η COP24 τελείωσε όπως κάθε φορά χωρίς συγκεκριμένα αποτελέσματα για τη μείωση των εκπομπών CO2, παρά τις κραυγές ανησυχίας των περιβαλλοντικών ΜΚΟ, του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών και πλήθους πολιτών. Και για ένα ακόμα χρόνο, θα βουίξουν και πάλι τα αυτιά μας για τη COP 25, ενώ θα παρατηρούμε άλλη μια φορά αύξηση των εκπομπών. Όπως πάντα, μέσω των ΜΜΕ, μας υπενθυμίζουν ότι ο πλανήτης μας θα γίνει κόλαση όπως η Αφροδίτη, η στάθμη της θάλασσας θα μας πνίξει και η βιοποικιλότητα θα εξαφανιστεί.
Καταρχάς, ας θυμίσουμε το γεγονός ότι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιπροσωπεύει μόνο το 11% των παγκόσμιων εκπομπών CO2, η Κίνα 28%, οι Ηνωμένες Πολιτείες 15%, η Ινδία 7%, η Γαλλία 1% και το Βέλγιο 0,4%.
Εν αρχή ην το Ρίο
Όλα ξεκίνησαν με τη Σύνοδο Κορυφής της Γης τον Ιούνιο του 1992 στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Από αυτή προέκυψε η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για την αλλαγή του κλίματος, η οποία είναι η πηγή των Διασκέψεων για το Κλίμα.
Στο Ρίο, ο τότε γενικός γραμματέας – Μπούτρος Μπούτρος-Γκάλι – ολοκλήρωσε τη διάσκεψη με αυτές τις, αδιαμφισβήτητα θρησκευτικού χαρακτήρα, φράσεις:
΄΄Αφού αγάπησε το γείτονά του όπως ζήτησε το Ευαγγέλιο, ο άνθρωπος μετά το Ρίο πρέπει επίσης να αγαπήσει τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των λουλουδιών, των πουλιών, των δέντρων – όλο αυτό το φυσικό περιβάλλον που καταστρέφουμε συστηματικά. Πέρα και πάνω από το ηθικό συμβόλαιο με το Θεό, πέρα και πάνω από το κοινωνικό συμβόλαιο με τους ανθρώπους, πρέπει τώρα να συνάψουμε ένα ηθικό και πολιτικό συμβόλαιο με τη φύση, με αυτή τη Γη, στην οποία οφείλουμε την ύπαρξή μας και η οποία μας κρατάει στη ζωή. Για τους αρχαίους, ο Νείλος ήταν θεός, τον οποίο λατρεύανε, όπως και ο Ρήνος, άπειρη πηγή ευρωπαϊκών μύθων, ή το δάσος του Αμαζονίου, η μητέρα των δασών. Σε όλο τον κόσμο, η φύση ήταν κατοικία θεοτήτων. Αυτές προσέδωσαν στο δάσος, στην έρημο, στο βουνό, μια προσωπικότητα που επέβαλε λατρεία και σεβασμό. Η Γη είχε ψυχή. Η ανεύρεσή της, η αναζωογόνησή της, αυτή είναι η ουσία του Ρίο΄΄
Ο στόχος επιτεύχθηκε: Η φύση γίνεται και πάλι θεότητα, οι οπαδοί της οποίας είναι έτοιμοι να κάνουν οτιδήποτε για να κατευνάσουν την οργή της. Η κλιματική θρησκεία εισέβαλε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά σχεδόν μόνο σε αυτή, επειδή η συντριπτική πλειοψηφία του υπόλοιπου κόσμου αδιαφορεί πλήρως γι’ αυτήν, όπως θα δούμε. Από δω και πέρα, κανένα κόμμα στη Δυτική Ευρώπη δεν τολμά να αποστεί από το δόγμα αυτής της νέας απάνθρωπης θρησκείας. Έτσι, στις αρχές Δεκεμβρίου του 2018, με μια πολύ σοβαρή κυβερνητική κρίση στο Βέλγιο σχετικά με το σύμφωνο του Μαρακές – μια άλλη εφεύρεση του ΟΗΕ – όλα τα κόμματα μιλούσαν μόνο για την αλλαγή του κλίματος, έναν τρόπο να αποποιηθούν τις ευθύνες τους για την πολιτική κρίση.
Αλλά αυτό το νέο δόγμα, όπως και τα υπόλοιπα, μπορεί να προσφέρει μόνο αυταπάτες. Η πραγματικότητα είναι ότι σε 26 χρόνια και 24 COP, οι εκπομπές CO2 αυξήθηκαν κατά 54%. Αν η συσχέτιση σήμαινε την αιτιότητα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι σε κάθε COP αντιστοιχεί μια αύξηση πάνω από 2% των εκπομπών CO2. Αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος.
Προχωρούμε προς έναν κόσμο που θα καταναλώνει περισσότερη ενέργεια, πολύ περισσότερη ενέργεια! Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας συνεχίζει να το επαναλαμβάνει.
Θα μπορούσε αυτή η ενέργεια να προέλθει από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας; Ας σταματήσουμε να ονειρευόμαστε ότι η πενιχρή μας εξοικονόμηση ενέργειας στην Ευρώπη – που σίγουρα είναι ευπρόσδεκτη! – και οι ανεμογεννήτριες μας θα είναι σε θέση να αντισταθμίσουν τις ασυνήθιστες ενεργειακές απαιτήσεις της πρόσβασης σε ηλεκτρική ενέργεια των 1.300.000.000 ανθρώπων που την στερούνται. Ας σταματήσουμε να φαντασιωνόμαστε ότι τα 2.600.000.000 άνθρωποι που τρώνε μαγειρεμένο φαγητό με στερεά ενέργεια (πράσινο ξύλο, κοπριά, ακόμη και πλαστικό!), μπορεί να το κάνουν με φωτοβολταϊκά πάνελ. Όλες οι προβλέψεις, όπως αυτές του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας, δείχνουν ότι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας θα είναι σε θέση να απορροφήσουν μόνο ένα μέρος της αύξησης της συνολικής ζήτησης πρωτογενούς ενέργειας. Συνεπώς, η μάζα της τρέχουσας ορυκτής ενέργειας θα αυξηθεί στο μέλλον, μαζί και η συνέπεια της, οι εκπομπές CO2.
Μόνη η Ευρώπη
Είναι επείγον να επιστρέψουμε στη Γη. Δεν θα υπάρξει ενεργειακή μετάβαση σε παγκόσμιο επίπεδο· είναι πολύ απλά οικονομικά ασύμφορη και ανέφικτη ακόμη και για τις πλούσιες χώρες. Επιπλέον, οι συνθήκες για να την πετύχουμε είναι πολλές, επίπονες και πολύ ακριβές. Η απόδειξη είναι ότι στην απάτη της Συμφωνίας των Παρισίων: με εξαίρεση την ΕΕ, οι αναπτυσσόμενες χώρες είτε απαλλάχτηκαν από οποιαδήποτε μείωση, είτε πρότειναν στόχους πολύ χαμηλότερους από αυτούς της ΕΕ.
Για παράδειγμα, η Κίνα ελπίζει να μην αυξήσει πλέον τις εκπομπές της κοντά στο (!) 2030 και η Ινδία δίνει μόνο δείκτη βελτίωσης της έντασης άνθρακα σε σχέση με το ΑΕΠ της αλλά χωρίς στόχο μείωσης των εκπομπών. Επιπλέον, μόνο η Ευρωπαϊκή Ένωση χρησιμοποιεί ως σημείο αναφοράς το 1990, οι άλλες λαμβάνουν ως σημείο αναφοράς για τον υπολογισμό της ενδεχόμενης μείωσης ένα έτος πλησιέστερο, όπως για παράδειγμα το 2005 για την Ιαπωνία, πράγμα που σημαίνει ότι η βάση σύγκρισης ευνοεί έντονα μη ευρωπαϊκές χώρες.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η COP φέρνει, από έτος σε έτος, μόνο σκοτεινά κείμενα που επαναλαμβάνουν το ένα το άλλο και τα οποία ενδιαφέρουν κυρίως τους τουρίστες της COP καθώς και περιβαλλοντικές ΜΚΟ. Πρόκειται για φυσιολογική γεωπολιτική, κανονική διπλωματία. Για παράδειγμα, οι τελευταίοι χειρισμοί της COP24 συνιστούσαν συζήτηση περί όνου σκιάς, σχετικά με το εάν πρέπει να “δεχτούμε” ή να “λάβουμε υπόψη” την τελευταία έκθεση της IPCC, η οποία, όπως έπρεπε, ήταν ανησυχητική για να προσελκύσει νέους οπαδούς στη νέα θρησκεία.
Το τελικό κείμενο πρέπει να αρκείται σε μια πολύ περιορισμένη αναφορά που σημειώνει ότι αυτή η έκθεση “υποβλήθηκε εγκαίρως”. Επιπλέον, οι αντιπροσωπείες ήταν και πάλι πληθωρικές με συνολικά 7. 868 συμμετέχοντες. Η αντιπροσωπεία της Γουινέας, στην οποία σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, μόνο το 26% του πληθυσμού έχει πρόσβαση στην ηλεκτρική ενέργεια, είχε 406 μέλη (ποιος πληρώνει;), ενώ η Γαλλία, αν και ιέρεια της Συμφωνίας των Παρισίων, είχε ΄΄μόνο΄΄ 188. Αυτοί οι τουρίστες της COP δεν πληρώνουν τα έξοδα ταξιδιού τους, αλλά επιπλέον – για να κατευνάσουν την οργή της Θείας Φύσης και την ένοχη συνείδησή τους – κάνουν την προσφορά τους, με δημόσιο χρήμα φυσικά, καταβάλλοντας στον ταμία της θεάς Γης το “αντιστάθμισμα” του CO2 που παράγεται από αυτά τα ταξείδια …
Μηδέν εις το πηλίκον
Παρ’ όλα αυτά, στο Κατοβίτσε λήφθηκαν κάποιες αποφάσεις, αλλά και πάλι είναι γραφειοκρατικού χαρακτήρα. Η Συμφωνία των Παρισίων ήταν γενική, αλλά πρέπει να ληφθούν μια σειρά συγκεκριμένων μέτρων για την εφαρμογή της. Για παράδειγμα, η COP24 συμφώνησε για το βιβλίο κανόνων, ένα έγγραφο που καθορίζει διαφανείς κανόνες για τη λογιστική παρακολούθηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και για το περιεχόμενο των εκθέσεων που πρέπει να υποβάλλουν τα κράτη κάθε δύο χρόνια, γνωστοποιώντας τις ενέργειές τους.
Οι διαπραγματευτές μπορούν να εκφράσουν τη χαρά τους με αγκαλιές, χειροκροτήματα ή ανεβαίνοντας στα τραπέζια για να δώσουν την ψευδαίσθηση μιας παγκόσμιας επιτυχίας, αλλά η συμφωνία αυτή δεν είναι τελική, αφού η Patricia Espinosa, ο Γενικός Γραμματέας της Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, παραδέχτηκε ότι “οι λεπτομέρειες πρέπει να οριστικοποιηθούν και να βελτιωθούν“.
Σημειώστε ότι αυτές οι αναφορές θα υποβάλλονται στον έλεγχο εμπειρογνωμόνων χωρίς τη δυνατότητα κυρώσεων, δηλαδή όλη αυτή η διαδικασία θα είναι μια ογκωδέστατη γραφειοκρατία (133 σελίδες για να πουν πώς γράφεται μια έκθεση που φανταζόμαστε ακόμη μεγαλύτερη),αλλά η οποία όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να χρησιμοποιηθεί για την επιβολή κυρώσεων στις χώρες, δεδομένου ότι οι στόχοι μείωσης είναι πολύ εθελοντικοί, μόνο η παρακολούθησή τους θα πρέπει να αναφέρεται με κοινό τρόπο.
Συνεπώς, η γραφειοκρατία του ΟΗΕ και οι περιβαλλοντικές ΜΚΟ θα μπορέσουν να επισημάνουν τους κακούς μαθητές. Σίγουρα θα είναι πολλοί. Επιπλέον, το εν λόγω πλαίσιο πρόκειται να τεθεί σε ισχύ το 2024. Έχουν κερδίσει λοιπόν έξι χρόνια όλοι όσοι γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να περιορίσουν τις εκπομπές τους με κίνδυνο μια οικονομική αυτοκτονία.
Παρά τη διαφημιστική εκστρατεία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τους «65.000» ανθρώπους στους δρόμους των Βρυξελλών που απαίτησαν σαφή δέσμευση από όλες τις χώρες για την ενίσχυση των σημερινών στόχων μείωσης των εκπομπών, δεν υπήρξε καινούρια «φιλοδοξία». Είναι τόσο αφελείς να πιστεύουν ότι μια επίδειξη πλουσίων Βέλγων θα προκαλέσει θανάσιμες αποφάσεις για την οικονομία των χωρών; Δεν υπήρξε επίσης συμφωνία σχετικά με το άρθρο 6 σχετικά με τους “μηχανισμούς της αγοράς”, το οποίο υποτίθεται ότι επιτρέπει μέσω ανταλλαγών μεταξύ χωρών να καλύψουν μέρος των εθνικών στόχων μετριασμού.
Ο Πρόεδρος Mακρόν ΄΄χαιρέτησε τη συμφωνία που επιτεύχθηκε στην COP24 στο Κατοβίτσε. Η διεθνής κοινότητα παραμένει προσηλωμένη στον αγώνα κατά της κλιματικής αλλαγής. Συγχαρητήρια στον ΟΗΕ, στους επιστήμονες, στις ΜΚΟ και σε όλους τους διαπραγματευτές. Η Γαλλία και η Ευρώπη πρέπει να δείξουν το δρόμο. Ο αγώνας συνεχίζεται.΄΄ Αυτή είναι η πλέον ενθαρρυντική γλώσσα που επιθυμούν να ακούσουν οι περιβαλλοντικές ΜΚΟ – και λένε ότι λίγες μέρες νωρίτερα, ο Mακρόν είχε μόλις υποχωρήσει από μια συμβολική αύξηση της τιμής των καυσίμων, μια αύξηση που υποτίθεται ότι συνέβαλε στον περιορισμό των εκπομπών. του CO2.
Εάν σκεφτούμε αυτό που ήδη πληρώνουμε στον ειδικό φόρο κατανάλωσης και στον ΦΠΑ, περίπου 350 ευρώ / τόνο CO2 (ενώ η τιμή του τόνου CO2 στη διεθνή αγορά είναι μόνο 20 ευρώ), καταλαβαίνουμε ότι ο κ. Μακρόν είχε στο μυαλό της να αυξήσει δραστικά την τιμή των καυσίμων “για να σώσει τον πλανήτη”, ενώ οι άλλοι ούτε καν ασχολούνται.
Δυστυχώς, η συντριπτική πλειοψηφία των δυσαρεστημένων στη Γαλλία και στο Βέλγιο δεν γνωρίζει το βρώμικο παιχνίδι των κέντρων αποφάσεων με τη μπλόφα της ενεργειακής μετάβασης. Γιατί, πολλά μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να διαδίδουν ότι η ζωή στη Γη θα εξαφανιστεί αν δεν περάσουμε 100% στις ανανεώσιμες ενέργειες.
Υπάρχει επίσης απογοητευτικό ο Βαλλόνος Υπουργός Ενέργειας να προτείνει να φιλοξενήσει μια μελλοντική COP όταν γνωρίζουμε ότι αυτή η περιοχή αντιπροσωπεύει το 0,11% των παγκόσμιων εκπομπών CO2 και ότι επιπλέον η κυβέρνησή του θέλει να σταματήσει τις πυρηνικές μονάδες παραγωγής ενέργειας, τις μόνες ικανές να περιορίσουν οικονομικά τις εκπομπές CO2.
Για την Κίνα…πέρα βρέχει
Τα όρια της COP είναι προφανή. Ορισμένοι θιασώτες της υπερθέρμανσης πιστεύουν ότι είναι καιρός να πάρει τη σκυτάλη η G20. Προφανώς θα ήταν ευκολότερες οι διαπραγματεύσεις μεταξύ είκοσι παρά μεταξύ 196, αλλά η πλειονότητα των χωρών μεταξύ των 20 σε καμία περίπτωση δεν είναι έτοιμες να μειώσουν την οικονομική τους ανάπτυξη για να ανταποκριθούν στις κραυγές των περιβαλλοντικών ΜΚΟ, καθώς οι ΗΠΑ αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη Συμφωνία των Παρισίων και η Ρωσία δεν την έχει ακόμη επικυρώσει.
Στο μεταξύ, η Κίνα (28% των παγκόσμιων εκπομπών), πρωταθλητής τεχνολογιών καθαρού άνθρακα (ναι, υπάρχουν και αυτές!) συνεχίζει να πουλάει σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής με καύση άνθρακα σε όλες τις αναδυόμενες χώρες και, όπως έγραψε ο Εκτελεστικός Διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας στους Financial Times, η Κίνα «κλειδώνει» τις εκπομπές CO2 για το μέλλον.
Είναι πλέον καιρός να σταματήσουμε το τσίρκο των COP και να παραδεχτούμε ότι εάν θέλουμε να εργαζόμαστε οι εκπομπές CO2 θα πρέπει να αυξάνονται! Πολύ κράτησε η Θρησκεία της Κλιματικής Αλλαγής. Η Επιστήμη, η Τεχνολογία και η εμπιστοσύνη στις πάντα εκπληκτικές δυνατότητες του ανθρώπινου όντος θα δώσουν απάντηση σε όλες τις προκλήσεις μας.
*Διδάκτωρ εφαρμοσμένων επιστημών και μηχανικός, Ο Σαμουέλε Φουρφαρί δίδαξε γεωπολιτική της ενέργειας στο ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών. Το τελευταίο του δίτομο έργο -1.200 σελίδες – επιγράφεται : The changing world of energy and The geopolitical challenges.
Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος
Πηγή: https://www.contrepoints.org/2018/12/20/332851-cop24-faudra-t-il-attendre-la-99e-pour-admettre-lechec
