Αρχική Blog Σελίδα 987

Κρίση σε Γαλλία-Γερμανία: μπορεί να επιβιώσει το κλυδωνιζόμενο ευρωπαϊκό οικοδόμημα;

Από
anixneuseis
-
1

06/12/2024

EPA/TERESA SUAREZ
Το 1870 τα γερμανικά βασίλεια ενοποιούνται και η ενοποιημένη Γερμανία ισχυροποιείται υπό την καταλυτική παρουσία του Μπίσμαρκ. Η αποικιοκρατία έχει αρχίσει. Βρετανία και Γαλλία κυριαρχούν και η νεοεισερχόμενη στο άθλημα Γερμανία, εκμεταλλευόμενη την δυσαρέσκεια του Σουλτάνου από τη Βρετανία, του παρέχει εναλλακτικές δυνατότητες τις οποίες ο Αμντουλχαμίντ Β’, αξιοποιεί. Η Βρετανία για να εξυπηρετήσει την πολιτική της στη Μέση Ανατολή και στον δρόμο των Ινδιών διεγείρει τον αραβικό εθνικισμό, δυσαρεστώντας τον Σουλτάνο.

Βρισκόμαστε στα κρίσιμα χρόνια 1877-1878 μετά την Συνθήκη του Βερολίνου και την απώλεια εδαφών από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Γερμανία παίρνει αυτό που ήθελε. Εξοπλίζει και εκπαιδεύει τον τουρκικό στρατό, αναπτύσσει οικονομικές σχέσεις με την Αυτοκρατορία και αναλαμβάνει να κατασκευάσει την σιδηροδρομική γραμμή Βερολίνο-Κωνσταντινούπολη-Βαγδάτη, γύρω από την οποία αναπτύχθηκε η γερμανική και η οθωμανική οικονομία.

Το Βερολίνο αναζήτησε γεωπολιτικό ρόλο στα τότε διεθνή δεδομένα. Η συγκρουσιακή του σχέση με τους Βρετανούς που διεκδικούσαν μέρος του ίδιου ζωτικού χώρου ήταν νομοτελειακή και εκδηλώθηκε σε δύο παγκοσμίους πολέμους. Μετά τον δεύτερο πόλεμο και οι δύο χώρες βγήκαν καθημαγμένες από την αντιπαράθεση. Το ίδιο, ίσως και περισσότερο η άλλη ευρωπαϊκή δύναμη, η Γαλλία. Αποφασίστηκε, λοιπόν, να συνυπάρξουν σε μια Ευρωπαϊκή Κοινότητα σε οικονομική βάση, κυρίως, ελπίζοντας πως η οικονομία θα λείαινε τις διαφορές. Δημοσίως, οι διαφορές λειάνθηκαν. Πίσω από τις κουρτίνες η έχθρα ήταν έκδηλη στο τρίγωνο Παρίσι-Βερολίνο-Λονδίνο.

Με την βοήθεια σημαντικών πολιτικών αναστημάτων από τις ευρωπαϊκές χώρες-μέλη του κλαμπ, οι διαφορές καλύφθηκαν, ίσως δεν ξεπεράσθηκαν, και το αρχικό ευρωπαϊκό μόρφωμα πήρε τη μορφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ένωση βασιζόταν, κυρίως, στην οικονομία. Μια ενιαία αγορά ήταν που προσπαθούσε να ενοποιήσει και τις άλλες πολιτικές της, στο βαθμό που θα τα κατάφερνε, αλλά με βασικό στόχο να εξυπηρετηθεί το οικονομικό διακύβευμα.

Οι αρχιτέκτονες της Ένωσης δυστυχώς δεν θέλησαν να διαμορφώσουν ένα ομοσπονδιακό πείραμα στην βάση των τριών αρχών: οικονομία, κοινή άμυνα, κοινή εξωτερική πολιτική. Με κοινά, αναγνωρισμένα σύνορα τα οποία θα υπερασπιζόταν ένας ευρωπαϊκός στρατός. Το γιατί είναι ένα μεγάλο ερώτημα. Επελέγη να παραμείνει η προσπάθεια στην επιφάνεια, να εμβαθύνει μόνο στην οικονομία και βλέποντας και κάνοντας.

Η πλήρης αδυναμία της ΕΕ

Η μεταναστευτική κρίση, η ενεργειακή κρίση, η βρετανική αδυναμία να γίνει συνείδηση ότι τα παλιά μεγαλεία τελείωσαν αλλά και παλιές ιστορίες που βγήκαν από το σεντούκι ευρωπαϊκών λαών που ζητούσαν δικαίωση για όσα ιστορικά υπέστησαν, οδήγησαν σε ένα πλαδαρό μόρφωμα με δαιδαλώδη και απίθανη γραφειοκρατία (πώς αλλιώς θα ικανοποιούνταν οι απαιτήσεις όλων;). Το ευρωπαϊκό μόρφωμα οικονομικά ήταν, μεν, υπαρκτό, ίσως και πολιτικά στον βαθμό που η οικονομία του έδινε διεθνή υπόσταση, δεν είχε, όμως, καμιά γεωπολιτική βαρύτητα.

Και σε περιόδους, όπως αυτή που διανύουμε, μεταβατικών κρίσεων που αλλάζουν σύνορα και απειλείται η παγκόσμια ειρήνη, αν δεν έχεις γεωπολιτικό έρμα, είσαι ανύπαρκτος. Η Ευρώπη δεν μπόρεσε να σταθεί ως υπολογίσιμος παγκόσμιος πόλος. Και δεν μπόρεσε διότι το οικονομικό εκτόπισμα που είχε (δεν είναι σίγουρο ότι το διαθέτει ακόμα) δεν αρκούσε για να την κάνει παγκόσμια δύναμη. Ήταν απολύτως εξαρτημένη από τις ΗΠΑ, ουσιαστικό παρακολούθημα της Ουάσιγκτον.

Σήμερα, εκτός της γεωπολιτικής της αδυναμίας περνά και τις άλλες δύο μορφές κρίσεων που απειλούν την ύπαρξή της: οικονομική και πολιτική. Οι νέες τεχνολογίες αναδιατάσσουν την παγκόσμια γεωοικονομική ισορροπία και το βιομηχανικό κεφάλαιο δεν αρκεί για να κάνει μια χώρα πρωτοπόρα στη νέα οικονομία. Οι εξαρτημένες επιλογές της Ευρώπης την οδήγησαν σε ρήξη με τη Ρωσία με αποτέλεσμα μια κοστοβόρα, για τις βιομηχανίες και γενικότερα την οικονομία, ενεργειακή αναταραχή.

Στις δύο μεγαλύτερες χώρες (Γερμανία-Γαλλία) η αυξανόμενη πολιτική κρίση έχει επιπτώσεις και στην οικονομία και στην αναζήτηση γεωπολιτικού προσανατολισμού. Η αμφισβήτηση του κυρίαρχου μοντέλου και της κυρίαρχης πολιτικής (αυτών που διαμόρφωσαν το σημερινό ευρωπαϊκό μόρφωμα) από δυνάμεις που διεκδικούν την εξουσία με αξιώσεις στις ευρωπαϊκές χώρες, είναι μια επιπλέον παράμετρος που κλυδωνίζει το οικοδόμημα. Στην ουσία οι δυνάμεις αυτές ζητούν ολοκληρωτική επιστροφή στην εθνική κυριαρχία. Η αδυναμία του πολιτικού προσωπικού να συλλάβει, να αναλύσει και να συνθέσει πολιτική που θα ενισχύσει την ένωση είναι άλλη μια αρνητική παράμετρος.

Γερμανία και Γαλλία σε κρίση

Ενώ η Γερμανία διέρχεται η ίδια πολιτική κρίση εξαιτίας των επιλογών της, η υπουργός Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ, κατά την επίσκεψή της στην Κίνα, κουνούσε με καθόλου διπλωματικό τρόπο, το δάκτυλο στην κινεζική ηγεσία, η οποία την αντιμετώπισε με περιφρόνηση. Ο Έλληνας πρωθυπουργός δηλώνει ότι βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία και όσοι στις διάφορες πρωτεύουσες, το πληροφορήθηκαν, κάγχασαν περιφρονητικά. Η Ελλάδα πολεμά με τη Ρωσία! Ωστόσο, η Αθήνα περιμένει από τη Μόσχα όταν αξιοποιεί, για τις στρατιωτικές ανάγκες της, περιοχές που αμφισβητεί η Τουρκία να ζητά άδεια από τις ελληνικές, όχι τις τουρκικές αρχές. Το ευτύχημα είναι ότι η Ρωσία έχει την αίσθηση μεγάλης δύναμης και δεν λαμβάνει σοβαρά υπόψη τις αθηναϊκές καντρίλιες.

Στα δύο μεγάλα μέτωπα (Ουκρανικό και Μεσανατολικό) αμφισβητήθηκαν και οι λεγόμενες αρχές της ευρωπαϊκής Δύσης, το τελευταίο αποκούμπι του ευρωπαϊκού ενωτικού εγχειρήματος. Στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες μόνοι τους μιλούν για τις αρχές τους, μόνοι τους τις ακούν. Καλές οι αρχές και οι αξίες όταν τις διακηρύσσεις αλλά, πρέπει και να τις τηρείς. Τώρα, που καταστράφηκε μια χώρα (Ουκρανία) και ένας λαός, πού είναι οι χώρες που τις επικαλούνται; Κλαίνε στα ερείπια;

Το γεωπολιτικό υπόβαθρο των χωρών αυτών δεν στάθηκε ικανό να τους δείξει πως για την Ρωσία αποτελούσε όρο επιβίωσης να αντιδράσει στη νατοϊκή προσπάθεια να αγγίξει τα ρωσικά σύνορα και να ακυρώσει τις πυρηνικές της δυνατότητες, μέσω Ουκρανίας. Ποια ήταν η ευαισθητοποίηση της Ευρώπης στο παλαιστινιακό δράμα, τι έγινε σε επίπεδο παρέμβασης στην τραγωδία των αμάχων (και των ομήρων), ποια είναι η παρουσία της Ευρώπης σήμερα;

Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα τρίζει

Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, αυτό έστω που χτίστηκε ως σήμερα, τρίζει. Οι δυνάμεις που αναδύονται αμφισβητούν τα θεμέλιά του. Αλλά η Ευρώπη είναι, τώρα, που χρειάζεται. Όταν δημιουργήθηκε, η βασική έγνοια ήταν η αποφυγή ενός νέου πολέμου μέσω της οικονομικής συνεργασίας. Σήμερα η ύπαρξη και ενίσχυσή της επιβάλλεται από τον καταλύτη της νέας τεχνολογίας. Η Ψηφιακή Εποχή και η επερχόμενη εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης δεν μπορεί να ανταποκριθούν στα στενά όρια των εθνικών συνόρων.

Τα εθνικά σύνορα εξυπηρέτησαν ομάδες ανθρώπων με κοινά χαρακτηριστικά σε εποχές που τα είχαν ανάγκη. Σήμερα όσο και να τα θέλει κάποιος δεν μπορεί να τα διατηρήσει. Όχι από άποψη κυριαρχίας, αλλά ουσίας. Είναι διαφορετικό πράγμα η διατήρηση των πολιτισμικών στοιχείων και της εθνικής ταυτότητας των ευρωπαϊκών λαών μέσα σε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη με δημοκρατίες τα σημερινά κράτη-μέλη και διαφορετικό η επιστροφή στα εθνικά κράτη που θα ακυρώνει την προσπάθεια δημιουργίας μιας κοινής ευρωπαϊκής δομής.

Η Ευρώπη σήμερα αμφισβητείται από τις δύο κεντρικές δυνάμεις που την δημιούργησαν. Τη Γερμανία και τη Γαλλία. Η κρίση που διέρχονται (οικονομική και πολιτική) θα διαχυθεί ως κρίση και στα άλλα κράτη-μέλη. Από ποιον θα σωθεί; Είμαστε σίγουροι ότι οι μικρότερες χώρες όπως η Ελλάδα δεν την χρειαζόμαστε;

slpress.gr

 

Σπατάλη στίς τράπεζες λιτότης καί ἀξιολόγησις στόν ΣΕΒ

Από
pcuser
-
0

Σέ 1.228.000 ἑκατ. εὐρώ ἀνέρχονται ἀθροιστικῶς σέ ἐτήσια βάση οἱ ἀμοιβές τῶν τεσσάρων μή ἐκτελεστικῶν προέδρων τῶν συστημικῶν τραπεζῶν – Ἔρευνα εἰς βάθος γιά τό πλεονάζον προσωπικό τοῦ Συνδέσμου Ἑλληνικῶν Βιομηχανιῶν, γιά νά διαπιστωθεῖ ἐάν ὑπάρχουν ἀργομισθίες

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ τράπεζες μπορεῖ νά ἔχουν ἐξυγιάνει πλήρως τούς ἰσολογισμούς τους καί νά διαθέτουν πλέον ἐπίπεδα ρευστότητος, κεφαλαιακῆς ἐπάρκειας καί κερδοφορίας, ὡστόσο τό ἀντίκρισμα γιά τούς πολῖτες δέν εἶναι ἀνάλογο. Οἱ τραπεζικές προμήθειες παραμένουν ὑψηλές, ἡ κάνουλα τῶν δανείων πρός τίς μικρομεσαῖες ἐπιχειρήσεις εἶναι κλειστή ἐνῷ τά ἐπιτόκια καταθέσεων ἀποταμιεύσεων εἶναι σχεδόν μηδενικά.

Τά ἀποτελέσματα τοῦ 9μήνου τῶν τεσσάρων μεγάλων τραπεζῶν ἔδειξαν ἰσχυρή κερδοφορία 3,725 δισ. εὐρώ ἐνῷ τά ἔσοδα ἀπό τίς προμήθειες ἄγγιξαν τό 1,54 δισ. εὐρώ. Τήν ἴδια στιγμή, πέρα ἀπό τό κλείσιμο ὑποκαταστημάτων, δέν προβαίνουν σέ ἄλλες κινήσεις ἐξορθολογισμοῦ τῆς λειτουργίας τους ἐνῷ οἱ διοικήσεις τῶν τραπεζῶν ἐγκρίνουν αὐξήσεις ἀποδοχῶν καί μπόνους ἐκμεταλλευόμενες τήν νέα συγκυρία. Ἰδιαίτερος λόγος γίνεται γιά τίς ὑπέρογκες ἐτήσεις ἀμοιβές τῶν μή ἐκτελεστικῶν προέδρων τῶν τεσσάρων συστημικῶν τραπεζῶν, καθώς ἔχουν περιορισμένο ρόλο στήν στρατηγική τῆς κάθε τραπέζης.

Ὁ πρόεδρος τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης Γκίκας Χαρδούβελης ἀμείβεται μέ 301.000 εὐρώ, ὁ Γιῶργος Χαντζηνικολάου τῆς Πειραιῶς μέ 341.000 εὐρώ, ὁ Γιῶργος Ζαννιᾶς τῆς Εurobank μέ 316.000 εὐρώ καί ὁ Βασίλης Ράπανος τῆς Alpha Bank μέ 270.000 εὐρώ, ἤτοι ἀθροιστικῶς ἕως 1.228 δισ. Οἰκονομικοί παράγοντες ὑπογραμμίζουν ὅτι ἀπό τήν στιγμή πού οἱ τράπεζες δέν ἐπιστρέφουν μέρος τῆς κερδοφορίας τους στούς πολῖτες, δέν μποροῦν νά διατηροῦν αὐτούς τούς ὑψηλούς μισθούς στούς μή ἐκτελεστικούς προέδρους, οἱ ὁποῖοι ἐκ τῆς θέσεώς τους ἔχουν μικρή συμβολή καί μειωμένα καθήκοντα στήν λειτουργία τῆς τραπέζης.

Ὁ ἀντίλογος ἀπό τήν πλευρά τῶν τραπεζικῶν στελεχῶν εἶναι ὅτι τό καθεστώς ἑταιρικῆς διακυβερνήσεως γιά τίς ἀνώνυμες ἑταιρεῖες προβλέπει ὅτι ἡ ηὐξημένη σύνθεσις τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου σέ μή ἐκτελεστικά μέλη ἐνδυναμώνει τήν ἀνεξαρτησία τοῦ ὀργάνου καί ὑπηρετεῖ μέ τόν καλύτερο τρόπο τά συμφέροντα ὅλων τῶν μετόχων σέ σχέση μέ ἕνα Διοικητικό Συμβούλιο πού θά ἀπαρτίζεται ἀπό ἐκτελεστικά μέλη διευθυντικά στελέχη τῆς τραπέζης. Ὡστόσο, ὁ ρόλος τοῦ προέδρου περιορίζεται εἰς τό νά ἐλέγχει τήν λειτουργία τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου καί νά παρακολουθεῖ τήν ὁμάδα τῶν ἐκτελεστικῶν διευθυντικῶν στελεχῶν.

Καί ἐνῷ αὐτή εἶναι ἡ εἰκόνα πού παρουσιάζουν οἱ τέσσερεις συστημικές τράπεζες, ὁ ΣΕΒ πού ἐκπροσωπεῖ πάνω ἀπό 4.000 ἐπιχειρήσεις ὅλων τῶν μεγεθῶν καί ὅλων τῶν κλάδων τῆς οἰκονομίας ἐπιχειρεῖ τήν πλήρη ἀναδιοργάνωσή του πρός ὄφελος τοῦ ἐπιχειρηματικοῦ κόσμου.

Σέ αὐτό τό πλαίσιο, οἱ πληροφορίες ἀναφέρουν ὅτι ἐπαναξιολογεῖ τά στελέχη καί τό πλεονάζουν προσωπικό πού ἀπασχολοῦνται σέ ὅλους τούς τομεῖς τοῦ Συνδέσμου Ἐπιχειρήσεις καί Βιομηχανίες. Καί αὐτό, διότι μέσα ἀπό τήν συγκεκριμένη διαδικασία ἐπιδιώκεται νά ὑπάρξει μία ἀναδιοργάνωσις τῆς λειτουργίας τοῦ Συνδέσμου, ὥστε νά συμβάλλει καθοριστικά στήν στήριξη τοῦ ἐγχώριου ἐπιχειρεῖν μέ ἐνίσχυση τῶν ἐπιχειρήσεων-μελῶν τοῦ Συνδέμου καί νά συνεισφέρει ἰδέες καί προτάσεις γιά τήν ἀνάπτυξη τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας.

Ἄλλως τε, ὅπως ἔχει δηλώσει ὁ νεοκλεγείς πρόεδρος τοῦ ΣΕΒ Σπῦρος Θεοδωρόπουλος, ὁ ΣΕΒ διαχειρίζεται καταστάσεις πολύπλοκες πού ἀπαιτοῦν ἐμπειρία καί δεξιότητες στήν ἀναζήτηση ἰσορροπιῶν καί συναινέσεων. Ἀναλόγως τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς ἀξιολογήσεως, θά κριθεῖ πότε θά ληφθοῦν ἀποφάσεις γιά τό μέλλον τοῦ πλεονάζοντος προσωπικοῦ.

estianews.gr

Σιωπηρή παράδοσις

Από
pcuser
-
3

OTAN ὁ Πρόεδρος Ἐρντογάν στάθηκε μπροστά ἀπό ἕνα σκάφος τοῦ τουρκικοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ καί ἐξεφώνησε γιά πρώτη φορά τό δόγμα τῆς «γαλάζιας πατρίδας», ἀξιωματοῦχοι τῆς κυβερνήσεως τοῦ διαβεβαίωσαν Ἕλληνες διαμαρτυρόμενους διπλωμάτες ὅτι δέν «κατάλαβε» τί ἀκριβῶς εἶπε καί ὅτι δέν συντρέχει κανένας λόγος ἀνησυχίας.

Πρέπει νά ἦσαν πάρα πολύ πειστικοί γιατί ἡ ἑλληνική πολιτική ἡγεσία καί ἡ γραφειοκρατία περιέπεσaν σέ κατάσταση μακρᾶς νιρβάνας ἐφησυχασμοῦ. Λίγους μῆνες ἀργότερα τό δόγμα τῆς «γαλάζιας πατρίδας» ἦταν καί ἐπισήμως τό νέο ἀφήγημα τοῦ τουρκικοῦ ἀναθεωρητισμοῦ. Ἐμπράκτως. Μέ τό τουρκολιβυκό μνημόνιο. Σέ σημεῖο πού ἐνετάχθη στήν διδακτέα ὕλη τῶν σχολικῶν βιβλίων τῆς γείτονος.

Ὅταν τό περασμένο καλοκαίρι τέσσερα τουρκικά πολεμικά φρεγάτες, κανονιοφόροι καί πλοῖα τῆς ἀκτοφυλακῆς ἔθεσαν φραγμό στήν πορεία τοῦ ἰταλικοῦ ἐρευνητικοῦ σέ διεθνῆ ὕδατα ἐντός ὁριοθετημένης ἑλληνικῆς ΑΟΖ, οἱ διπλωμάτες μας θέλησαν νά διαμαρτυρηθοῦν στούς ὁμολόγους τους. Ἀλλά ἡ δικαιολογία πού τούς ἐδόθη ἦταν πανομοιότυπος μέ τήν περίπτωση τῆς «γαλάζιας πατρίδας». Τό παλάτι δέν «γνώριζε» γιά τήν κλιμάκωση, καί γι’ αὐτό δέν πρέπει νά κλιμακώσουμε καί ἐμεῖς. Κοινῶς: τό «δούλεμα» πήγαινε σύννεφο. Οἱ γείτονες βεβαίως τήν δουλειά τους ἔκαναν. Κανείς δέν μπορεῖ νά τούς κατηγορήσει γι’ αὐτό. Τό ζήτημα εἶναι γιατί εἴμαστε τόσο εὐήθεις ἐμεῖς.

Ἕξι σχεδόν μῆνες μετά τό πρῶτο ἐπεισόδιο τῆς Κάσου, τήν ὑπογραφή τῆς ἀναθεωρημένης συμφωνίας ἠλεκτρικῆς διασυνδέσεως Ἑλλάδος καί Κύπρου, τόν διάλογο πού εἶχαν γιά τό θέμα αὐτό στήν Ἀθήνα ὁ Ἕλλην καί ὁ Τοῦρκος Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν, φαίνεται ὅτι ἡ κατάσταση μονιμοποιεῖται. Τό σχέδιο γιά τήν διασύνδεση παραπέμπεται στίς ἑλληνικές καλένδες, τά τουρκικά πολεμικά ἐπέστρεψαν στήν περιοχή καί ἔκαναν ἀνενόχλητα ἐπίδειξη σημαίας σέ περιοχή «δικαιοδοσίας» τους, ἐνῷ τό ἰταλικό ἐρευνητικό δέν «ξανανοίχτηκε» ποτέ ξανά στά διεθνῆ ὕδατα ἐντός τῆς νόμιμης ἑλληνικῆς ΑΟΖ. Εἶναι θέμα χρόνου νά ἐγκαταλείψει τό ἔργο ἡ γαλλική ἑταιρεία πού πιέζει τίς δύο κυβερνήσεις γιά τήν προμήθεια τοῦ καλωδίου. Εἶναι θέμα χρόνου νά πληρώσουν Ἑλλάς καί Κύπρος τίς τσουχτερές ἐγγυήσεις στούς Γάλλους ὅταν θά καταπέσουν οἱ σχετικές ρῆτρες. Τό γεωπολιτικό ρίσκο ὅπως ὀνομάστηκαν οἱ ἀπειλές πολέμου τῆς Τουρκίας γιά τήν Κάσο εἶναι ἐδῶ.

Ἄλλη μία γκρίζα ζώνη προστίθεται στήν μακρά ἁλυσίδα τῶν διολισθήσεων. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ θέση «Μπάμπουρας» στά ὕδατα ἀνατολικά τῆς Θάσου. Τό 1987, ἐπί ΠΑΣΟΚ. Ποτέ δέν κάναμε ἔρευνα ἐκεῖ μετά τήν ἐθνικοποίηση τοῦ Πρίνου καί τήν ἐκδίωξη τῆς Καναδικῆς Κοινοπραξίας Denison. Ἡ δεύτερη εἶναι στά Ἴμια. Τό 1996. Πάλι ἐπί ΠΑΣΟΚ. Ποτέ δέν καταφέραμε νά ἀνακτήσουμε τήν κυριαρχία τους μετά τήν ἀπόβαση ἀνδρῶν τῶν τουρκικῶν ἐνόπλων δυνάμεων στό ἀνατολικό τους τμῆμα. Ἡ τρίτη ἦταν ἡ κρίση τοῦ «Ὀρούς Ρέιτς» τό 2020. Ἐπί ΝΔ.

Τότε πού ἐγκαταλείψαμε ἐπισήμως τά 12 μίλια μέ δηλώσεις τοῦ νῦν Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν καί ἐπιτρέψαμε σέ τουρκικά πολεμικά νά φτάσουν ἔξω ἀπό τό Καστελλόριζο, ἐντός τῶν χωρικῶν ὑδάτων, τῶν 6 μιλίων. Ἡ πέμπτη ἦταν τήν περασμένη Ἄνοιξη στήν Σύνοδο τῶν Ὠκεανῶν στήν Ἀθήνα. Τό ἀρχικό σχέδιο γιά τήν χωροθέτηση ἑλληνικῶν θαλάσσιων περιβαλλοντικῶν πάρκων σέ διεθνῆ ὕδατα ἀνακλήθηκε ἀμέσως μετά τίς τουρκικές διαμαρτυρίες. Ὁ ἀναθεωρηθείς χάρτης χωροθετεῖ τά πάρκα ἐντός τῶν 6 μιλίων. Ἐπί ΝΔ. Ἡ ἕκτη στόν κρίκο τῆς ἁλυσίδας μέχρι τήν ἑπομένη περίπτωση εἶναι ἡ Κάσος. Μετά τό ἐπεισόδιο τοῦ Ἰουλίου, δέν καταφέραμε νά πᾶμε ποτέ ξανά γιά ἔρευνα μέσα σέ καταδική μας περιοχή…

Τά ὅσα ἀποκαλύπτονται ἀπό προχθές ὅτι τό ἔργο ἀναβάλλεται γιατί θεωρεῖται «μονομερής» ἐνέργεια, ἀποτελοῦν τήν ταφόπλακα τῶν ἑλληνικῶν σχεδιασμῶν.

Ἀποτελοῦν τήν ἐπικύρωση μέ ἑλληνοκυπριακή βούλα τοῦ δόγματος Γκιουλέρ «τίποτε χωρίς τήν ἄδεια τῆς Τουρκίας στό Αἰγαῖο καί τήν Μεσόγειο».

Τό νά γράψουμε ὅτι τά ἀποκαλύψαμε ὅλα αὐτά τόν Ἰούλιο καί τόν Αὔγουστο, ὅτι προβλέψαμε πώς ἡ Κάσος θά εἶναι τά νέα Ἴμια καί πώς δικαιωνόμαστε παρά τούς λιβέλλους πού ἐξαπέλυσε ἐναντίον μας τό ΥΠΕΞ, τό θεωροῦμε ἐντελῶς περιττό! Καί τί ἔγινε; Δέν θέλουμε νά δικαιωνόμαστε. Σέ τέτοια θέματα εὐχόμαστε νά διαψευδόμαστε. Βαθιά μέσα μας προσευχόμασταν νά κάνουμε λάθος στίς ἐκτιμήσεις μας καί νά κάνει τό ἰταλικό τίς ἔρευνες μέσα στήν περιοχή μας.

Δυστυχῶς, δέν ἔγινε ἔτσι. Δυστυχῶς παγώνουν ὅλα. Λόγοι ἐθνικῆς συνείδησης καί δημοσιογραφικοῦ ἀπορρήτου δέν μᾶς ἐπιτρέπουν νά ἀποκαλύψουμε πώς 30 ἑλληνικές βραχονησῖδες πού θά μποροῦσαν νά ἔχουν ΑΟΖ καί ὑφαλοκρηπῖδα στό πλαίσιο ἄλλου ἔργου ἠλεκτρικῆς διασυνδέσεως ἐγκαταλείφθηκαν στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί ἡ εὐκαιρία χάθηκε. Ἀρνούμαστε νά δώσουμε χαρά στούς ἀπέναντι.

Ἡ κατάσταση εἶναι πλέον ξεκάθαρη ἄλλως τε. Ἡ παράδοση συντελεῖται καί εἶναι σιωπηρά! Ἡ Κάσος κεῖται πολύ μακράν τῶν Ἀθηνῶν γιά νά συνειδητοποιηθεῖ ἀπό ἕναν ἐξαθλιωμένο πληθυσμό –πού ἔχει ἄλλες προτεραιότητες– τό συντελεσθέν ἔγκλημα, ἀλλά ἡ μαύρη ἀλήθεια εἶναι αὐτή. Εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τό Ἀρχιπέλαγος, μεταβαλλόμαστε σέ χώρα περιορισμένης κυριαρχίας. Καί τό χειρότερο ἀπό ὅλα; Σκύβουμε καί συμβιβαζόμαστε. Δέν μᾶς ξενίζει ἡ νέα κατάσταση. Κάποιοι τήν ἀπολαμβάνουν κιόλας…

estianews.gr

Ε.Ε.: Κοντά η συμφωνία με τη Mercosur – Οργή Μακρόν για Φον ντερ Λάιεν

Από
pcuser
-
1

Υστερα από δύο δεκαετίες διαπραγματεύσεων, η Ε.Ε. και οι χώρες της Mercosur αναμένεται να καταλήξουν σήμερα στην υπογραφή συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου

Υστερα από δύο δεκαετίες διαπραγματεύσεων,η Ευρωπαϊκή Ενωση και οι χώρες της Mercosur (Αργεντινή, Βολιβία, Βραζιλία, Παραγουάη και Ουρουγουάη) αναμένεται να καταλήξουν σήμερα στην υπογραφή συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου.

Η πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, βρίσκεται ήδη από χθες στο Μοντεβιδέο, όπου θα συνεχιστούν και σήμερα οι τεχνικές διαβουλεύσεις, οι οποίες ξεκίνησαν στην αρχή της εβδομάδας.

ε-ε-κοντά-η-συμφωνία-με-τη-mercosur-οργή-μακρ-563320858
Βρυξέλλες: Οι αγρότες επιστρέφουν… εναντίον της συμφωνίας Mercosur

«Η γραμμή τερματισμού είναι ορατή» ,τόνισε η πρόεδρος της Κομισιόν προσθέτοντας σε ανάρτησή της στην πλατφόρμα X ότι «έχουμε την ευκαιρία να δημιουργήσουμε μια αγορά για 700 εκατομμύρια πολίτες». «Θα είναι η μεγαλύτερη και επενδυτική εταιρική σχέση που έχει δει ποτέ ο κόσμος», πρόσθεσε, καθώς και οι δύο ήπειροι θα επωφεληθούν, όπως εκτιμά.

Σύμφωνα, άλλωστε με τους υπολογισμούς της Κομισιόν, η συμφωνία με τις χώρες της Mercosur θα εξοικονομήσει για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις πάνω από 4 δισ. ευρώ από τελωνειακούς δασμούς.

Γεωπολιτική διάσταση

Το πιο σημαντικό διακύβευμα, ωστόσο, για την Ε.Ε. είναι η γεωπολιτική διάσταση της εν λόγω συμφωνίας, καθώς η Κίνα έχει αυξήσει τα τελευταία χρόνια την παρουσία της στη Λατινική Αμερική, που ωστόσο λόγω της Ιστορίας, του πολιτισμού και της γλώσσας των χωρών της συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την Ευρώπη.

Για τη σημασία υπογραφής τής εν λόγω συμφωνίας είχε μιλήσει άλλωστε και κατά την ακρόασή της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Κάγια Κάλας, υπογραμμίζοντας τους κινδύνους η Ε.Ε. να χάσει την επιρροή της σε συγκεκριμένα μέρη του κόσμου, λόγω της ενεργού παρουσίας και αντίστοιχου ενδιαφέροντος της Κίνας.

Ενόψει και της επιστροφής του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, η Ε.Ε. καλείται εξάλλου να ενισχύσει την διπλωματική, και όχι μόνο, παρουσία της σε συγκεκριμένες περιοχές του κόσμου, όπως και στη Λατινική Αμερική.

Πάντως, σε ό,τι αφορά τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου, η παροχή εναλλακτικής αγοράς για τα αγροτικά προϊόντα ήταν ο λόγος που ενδιαφέρθηκαν εξαρχής οι χώρες της Mercosur.

Οργή στη Γαλλία

Η επικείμενη συμφωνία μεταξύ της Κομισιόν και των χωρών της Λατινικής Αμερικής δεν βρίσκει, ωστόσο, σύμφωνα όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε.

Η Γαλλία έχει εξαρχής προβάλει αντιρρήσεις, ενώ πριν από λίγες εβδομάδες ο Μισέλ Μπαρνιέ είχε ταξιδέψει στις Βρυξέλλες προκειμένου να πείσει τη Φον ντερ Λάιεν να μην προχωρήσει στην υπογραφή της συμφωνίας.

Η απόφαση της προέδρου της Κομισιόν να ταξιδέψει αιφνιδιαστικά χθες στο Μοντεβιδέο, λίγες ώρες μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης Μπαρνιέ, φαίνεται ότι εξόργισε τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, καθώς θεώρησε ότι η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν τον αψήφησε εν μέσω μιας πολιτικής στιγμής αδυναμίας του.

Σύμφωνα με γαλλικά μέσα ενημέρωσης, ο Γάλλος πρόεδρος τηλεφώνησε στην πρόεδρο της Κομισιόν προκειμένου να διαμαρτυρηθεί τονίζοντας ότι «το προσχέδιο της συμφωνίας μεταξύ της Ε.Ε. και της Mercosur είναι απαράδεκτο σε αυτή τη φάση». Η Γαλλία μάλιστα φέρεται ήδη να συνομιλεί με άλλα κράτη-μέλη της Ε.Ε., προκειμένου να εμποδίσει την επόμενη τουλάχιστον φάση της συμφωνίας, εάν αυτή υπογραφεί, καθώς θα πρέπει να εγκριθεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Ευρωκοινοβούλιο.

Ηδη και η Πολωνία τάσσεται ανοιχτά κατά της συμφωνίας, ενώ και η Ιταλία, που στήριζε έως τώρα τις πρωτοβουλίες για την υπογραφή της, πλέον αναφέρει ότι δεν συμφωνεί με το προσχέδιο του κειμένου. Χθες, στις Βρυξέλλες, ο αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης και επικεφαλής της Λέγκας του Βορρά Ματέο Σαλβίνι τόνισε ότι η συμφωνία «κινδυνεύει να γονατίσει τον αγροτικό τομέα».

Από την άλλη πλευρά, το Ευρωκοινοβούλιο και η αρμόδια επιτροπή διεθνούς εμπορίου έχει πιέσει εδώ και καιρό την Κομισιόν ώστε να ολοκληρωθεί η συμφωνία.

Ο Ισπανός εισηγητής για τη Mercosur Γκαμπριέλ Μάτο έκανε μάλιστα λόγο για «ιστορικό ορόσημο που θα ενισχύσει τις δύο περιφέρειες, που τις ενώνουν κοινές αξίες και φιλοδοξίες». Η Ισπανία και η Γερμανία, άλλωστε, τάσσονται ξεκάθαρα υπέρ της συμφωνίας.

https://www.kathimerini.gr/world/563359459/e-e-konta-i-symfonia-me-ti-mercosur-orgi-makron-gia-fon-nter-laien/

Μαθητής Β’ Γυμνασίου και μετρ της Αστροφυσικής έγινε viral – Τον λόγο του θα ζήλευαν και ενήλικες

Από
pcuser
-
2

Ο 13χρονος μαθητής εντυπωσίασε άπαντες όσους τον παρακολούθησαν να μιλά στην τηλεόραση.

Με έναν μεστό λόγο, τον οποίον θα ζήλευαν πολλοί ενήλικες, ο 13χρονος μαθητής Βίκτωρας Γιαννικόπουλος έγινε viral για όλους τους σωστούς λόγους.

Ένα κομμάτι της συνέντευξης που έδωσε ο 13χρονος στην εκπομπή «Συνθέσεις» της ΕΡΤ, έφερε την αποθέωσή του στα social media, τα οποία ωστόσο με τα λεγόμενά του κατακεραύνωσε, καθώς ανέφερε ότι λόγω της επιρροής τους στα παιδιά της ηλικίας του, αυτά έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους με στόχο τα «likes».

Η εργασία του μαθητή της Β’ Γυμνασίου στο Pierce College, με τίτλο «Voyager 1 and 2: The Epic Journey in Vast Cosmic Sea», επιλέχθηκε ως η καλύτερη ομιλία στο 1ο Βαλκανικό Θερινό Σχολείο Αστρονομίας και Αστροφυσικής, με θέμα «Ένα παιδί από τα Βαλκάνια μετράει τ’ άστρα».

Η έμπνευση για την εργασία προήλθε από τις δύο αποστολές Voyager, επικεφαλής των οποίων ήταν ο νυν πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών και ομότιμος διευθυντής διαστημικών προγραμμάτων της NASA, δρ. Σταμάτιος Κριμιζής. Η εργασία του εστίασε στα μηνύματα του ανθρώπου στα βάθη του διαστήματος και στον τρόπο επιβίωσής μας.

Ο κ. Κριμιζής, ο σημαντικότερος εν ζωή διαστημικός επιστήμονας, επέλεξε προσωπικά τον 13χρονο Βίκτωρα να σταθεί δίπλα του και στη συνέντευξη που παραχώρησαν μαζί, μέσω της συχνότητας της ΕΡΤ και η οποία προβλήθηκε στις 23 Νοεμβρίου.

Το απόσπασμα με τον μαθητή που έγινε viral

«Κάποια παιδιά της ηλικίας μου έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους, ασχολούνται πολύ με τα social media και γίνεται η μάχη των likes. Προσπαθούν να βγάλουν την καλύτερη φωτογραφία για να πάρουν τα πιο πολλά like. Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να ασχολούνται με κάτι πιο δημιουργικό. Πλέον επηρεάζονται πολύ από τα social media.

Θα σας δώσω ένα απλό παράδειγμα. Το 1600 περίπου όταν ο Νεύτωνας ήταν φοιτητής στην Αγγλία, ξέσπασε μια πανδημία και αναγκάστηκε να κλειστεί στο σπίτι του για δύο χρόνια. Αυτά τα δύο χρόνια ήταν τα πιο παραγωγικά χρόνια για τον ίδιο καθώς ανακάλυψε του νευτώνιους νόμους, το νόμο της βαρύτητας και την διάθλαση του φωτός. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν σόσιαλ μίντια, διαδίκτυο και ηλεκτρικό ρεύμα.

Κάποιοι νέοι φαίνεται πως είναι εθισμένοι με αυτές τις πλατφόρμες. Έχουμε και την τεχνητή νοημοσύνη που αν πέσει σε λάθος χέρια μπορεί να γίνει καταστροφική. Επίσης θεωρώ ότι αυτά τα περιστατικά (ανήλικης παραβατικότητας) τα υπερπροβάλλουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης».

 

Μπορείτε να δείτε όλο το επεισόδιο της εκπομπής ΕΔΩ.

https://www.ieidiseis.gr/ellada/271560/mathitis-v-gymnasiou-kai-metr-tis-astrofysikis-egine-viral-ton-logo-tou-tha-zilevan-kai-enilikes

10 χρόνια μετά την Άλωση: Ο Α΄ Ενετοτουρκικός Πόλεμος στην Ελλάδα

Από
pcuser
-
0

Μετά την κατάκτηση της Πόλης, ο Μωάμεθ Β΄ στράφηκε κατά του τελευταίου ελληνικού ερείσματος στην Πελοπόννησο. Μεταξύ του 1459 και του 1461, η Πελοπόννησος σαρώθηκε από τις τουρκικές ορδές

Ο Μωάμεθ εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τη διχόνοια μεταξύ των δύο δεσποτών, αδελφών Θωμά και Δημητρίου Παλαιολόγων, και κατέλαβε χωρίς σοβαρή αντίσταση τη χώρα. Μετά την οριστική κατάληψη της Πελοποννήσου, οι Έλληνες «ησύχασαν» για δύο περίπου χρόνια. Το 1463 όμως ξέσπασε ο Α΄ Ενετοτουρκικός Πόλεμος, κατά τον οποίο οι Έλληνες συντάχτηκαν στο πλευρό των Ενετών.

Οι σχέσεις μεταξύ Ενετών και Τούρκων είχαν αρχίσει να επιδεινώνονται αμέσως μετά την υποταγή της Πελοποννήσου στους τελευταίους. Η αφορμή για την έκρηξη του πολέμου δόθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι, υπό τον πασά της Αθήνας, κυρίευσαν το ενετοκρατούμενο Άργος.

Οι Ενετοί είχαν πληροφορηθεί τις προθέσεις των Τούρκων, και ήδη από τις 25 Ιανουαρίου 1463 μοίρα του στόλου τους είχε αποπλεύσει από την πόλη με κατεύθυνση την Ελλάδα. Ο Ενετός ναύαρχος Λουδοβίκος Λορενδάνος έφτασε επικεφαλής ισχυρής δύναμης στον Αργολικό κόλπο και ζήτησε από τους Τούρκους να αποχωρήσουν από το Άργος. Η άρνηση του Τούρκου διοικητή ανάγκασε τον Ενετό να αρχίσει τις επιχειρήσεις.

Υπό τη διοίκηση του Μπερτόλδου ντ’ Έστε, τα ενετικά στρατεύματα κινήθηκαν από το Ναύπλιο κατά του Άργους. Και οι Τούρκοι όμως πολιόρκησαν την Ναύπακτο και επιτέθηκαν κατά της Μεθώνης. Με την έναρξη του πολέμου οι Ενετοί δημοσίευσαν προκήρυξη με την οποία καλούσαν τους Έλληνες να ταχθούν μαζί τους στον αγώνα κατά του «άπιστου εχθρού». Οι Έλληνες του Μοριά δεν δυσκολεύτηκαν να πειστούν.

Οι Σπαρτιάτες, υπό τον Μιχαήλ Ράλλη, οι Αρκάδες, υπό τον Πέτρο Μπούα, και οι Μανιάτες, υπό τον Κροκόδειλο (ή Κροκόνδειλο) Κλαδά, τάχθηκαν ολόψυχα υπέρ των Ενετών και δέχθηκαν να παράσχουν κάθε συνδρομή στον αγώνα για την εκδίωξη των Τούρκων.

Αμέσως δε άρχισαν τις επιχειρήσεις. Ο Ράλλης και οι άνδρες του κατόρθωσαν να εκδιώξουν τους Τούρκους από την παλαιά πρωτεύουσα του δεσποτάτου, το Μιστρά. Επίσης απελευθερώθηκε και η Βοστίτσα (Αίγιο) και ολόκληρη η Μάνη ξεσηκώθηκε.

Με τις σημαίες με τον αυτοκρατορικό δικέφαλο αετό, αλλά και με την πρώτη γαλανόλευκη σημαία επικεφαλής, οι Μανιάτες του Κλαδά εξεδίωξαν τους Τούρκους από τη νοτιοανατολική Πελοπόννησο.

Την ίδια ώρα, οι Ενετοί, με τους οποίους είχαν συμπράξει και σπαρτιατικά και αρκαδικά τμήματα, επιτέθηκαν στο Άργος και κατέλαβαν την πόλη. Λίγο αργότερα και το ισχυρό φρούριο της πόλης, η Λάρισα, έπεσε στα χέρια των επαναστατών.

Ύστερα από τις επιτυχίες αυτές, ολόκληρη η Πελοπόννησος, εκτός της Κορίνθου και της Πάτρας, είχε απελευθερωθεί. Οι σύμμαχοι λοιπόν αποφάσισαν να καταλάβουν και τα δύο τελευταία τουρκικά ερείσματα στην Πελοπόννησο.

Κατά της Πάτρας εξεστράτευσαν ελληνικές και ενετικές δυνάμεις, με επικεφαλής τον Μιχαήλ Ράλλη και τον Ενετό Μπαρμπαρίγο.

Τα πολυάριθμα τουρκικά στρατεύματα των Πατρών, υπό τον Ομάρ μπέη, εξήλθαν της πόλης και προσπάθησαν να αναχαιτίσουν τα συμμαχικά στρατεύματα σε κατά παράταξη μάχη. Στη μάχη όμως που ακολούθησε, οι Έλληνες του Ράλλη υπερέβαλαν εαυτούς και συνέτριψαν τους Τούρκους. O Eνετός στρατηγός επέμεινε τότε ότι πρέπει να αναληφθεί καταδίωξη κατά των ηττημένων Τούρκων. Όταν δε ο Ράλλης του δήλωσε ότι μια τέτοια κίνηση θα ήταν παρακινδυνευμένη, λόγω και της μορφολογίας του εδάφους, αυτός τον κατηγόρησε για απιστία, αν όχι για δειλία.

Η προσβολή ήταν πολύ βαριά για την ελληνική φιλοτιμία. Έτσι ο Ράλλης διέταξε τους άνδρες του να καταδιώξουν τους διαφυγόντες Τούρκους στις ορεινές ατραπούς. Όπως ήταν φυσικό, η πρόβλεψη του Έλληνα οπλαρχηγού δυστυχώς επαληθεύτηκε.

Ο Ομάρ πασάς, αντιλαμβανόμενος το σφάλμα των εχθρών του, αναδιοργάνωσε τα τμήματά του και εκτέλεσε επιθετική επιστροφή, κατά των διασκορπισμένων, στα ορεινά μονοπάτια ελληνικών και –ελάχιστων– ενετικών δυνάμεων. Οι χριστιανικές δυνάμεις περικυκλώθηκαν και τμηματικά εξοντώθηκαν. Ο Ενετός υπαίτιος της καταστροφής Μπαρμαρίγο υπήρξε και τώρα τυχερός και σκοτώθηκε στη μάχη.

Ο ήρωας Μιχαήλ Ράλλης όμως έπεσε αιχμάλωτος στα χέρια των βαρβάρων και, αφού υπέστη τα πάνδεινα, θανατώθηκε μαρτυρικά με παλούκωμα. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι ο καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Νεοκλής Σαρρής αναφέρει σε ένα από τα βιβλία του την τουρκική επιδεξιότητα στο μαρτύριο του παλουκώματος ή σουβλίσματος.

Οι Τούρκοι δήμιοι ήσαν τόσο έμπειροι, ώστε εκτελούσαν το σούβλισμα, χωρίς να πειράξουν κάποιο ζωτικό όργανο του θύματός τους, έτσι ώστε να παρατείνουν όσο το δυνατόν το μαρτύριό του. Πολλές φορές μάλιστα άλειφαν με πίσα τον μάρτυρα και τον… σιγόψηναν στη φωτιά!

Η συμφορά στην Πάτρα (1466) είχε δυστυχώς και συνέχεια. Και η εκστρατεία κατά της Κορίνθου, και ιδίως κατά του τρομερού φρουρίου του Ακροκορίνθου, απέτυχε οικτρά. Οι Τούρκοι απέστειλαν ισχυρές ενισχύσεις και σε μάχη έξω από την πόλη νίκησαν τα ελληνοενετικά στρατεύματα σε αιματηρότατη μάχη, με μεγάλες απώλειες και για τις δύο παρατάξεις.

Τότε ο Ενετός αρχιστράτηγος Μπερτόλντο ντ’ Έστε αποφάσισε να αναστυλώσει το παλαιό τείχος του Εξαμιλίου, έτσι ώστε να αποκλειόταν η αποστολή και νέων τουρκικών ενισχύσεων προς την Πελοπόννησο. Οι ελληνοενετικές λοιπόν δυνάμεις, μαζί με 30.000 περίπου πολίτες, κατόρθωσαν μέσα σε δύο εβδομάδες να ξαναχτίσουν το Εξαμίλιον με 136 πύργους. Πριν την ολοκλήρωση των εργασιών, έφτασαν απέναντί του 10.000 Τούρκοι υπό τον Ομάρ πασά.

Δεν αποτόλμησαν όμως επίθεση κατά του τείχους. Επρόκειτο για δύναμη-προπομπό. Θα ακολουθούσαν και άλλες εχθρικές δυνάμεις. Στο μεταξύ ο ντ’ Έστε, καλυπτόμενος από το Εξαμίλιον, αποφάσισε να επαναλάβει την επίθεση κατά του Ακροκορίνθου.

Πράγματι, οι Ενετοί και οι Έλληνες επαναστάτες επιτέθηκαν στο οχυρό, αλλά αποκρούστηκαν και, σαν να μην έφτανε αυτό, ο γενναίος Μπερτόλτο ντ’ Έστε επλήγη από ένα λίθο και πέθανε λίγες μέρες αργότερα από το τραύμα του.

Την ίδια ώρα έφταναν απέναντι από το Εξαμίλιον 80.000 επιπλέον Τούρκοι. Ενώπιον τέτοιου μεγέθους απειλής, οι Ενετοί, μη διαθέτοντες παρά μικρές δυνάμεις, εγκατέλειψαν αμαχητί το τείχος, ήραν την πολιορκία του Ακροκορίνθου και κατέφυγαν στο Ναύπλιο, εγκαταλείποντας τους Έλληνες στην τύχη τους. Υπό τον Μαχμούτ πασά, οι χιλιάδες Τούρκοι εισέβαλαν ανενόχλητοι στην Πελοπόννησο και κατέλαβαν και το Άργος, προβαίνοντες στις συνήθεις θηριωδίες κατά του πληθυσμού.

Παρά τη συνθήκη παράδοσης της πόλης, 70 Ενετοί στρατιώτες της φρουράς του Άργους στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη σιδηροδέσμιοι, και 60 Κρήτες αρκεβουζιοφόροι εκτελέστηκαν.

Ύστερα από τις αναίμακτες αυτές επιτυχίες, ο Μαχμούτ στράφηκε κατά του Ναυπλίου. Εκεί όμως η επίθεσή του αναχαιτίστηκε και ο στρατός του υπέστη πλήγμα, μετρώντας 5.000 νεκρούς και πολλούς περισσότερους τραυματίες. Κατόπιν της συντριβής του, ο Μαχμούτ εγκατέλειψε την πολιορκία του Ναυπλίου και κινήθηκε προς το Λεοντάρι, και από εκεί διέταξε ένα απόσπασμα του στρατού να κινηθεί προς την Πάτρα, για να ανεφοδιάσει τις αποκλεισμένες τουρκικές φρουρές.

Ένα άλλο απόσπασμα εστάλη, υπό τον Ομάρ, για να λεηλατήσει τις ενετοκρατούμενες περιοχές. Και πράγματι, ο άγριος πασάς εκτέλεσε κατά γράμμα τις εντολές του προϊσταμένου του. Ιδιαίτερα σκληρά λεηλατήθηκε η περιοχή της Κορώνης, όπου οι Τούρκοι συνέλαβαν και 500 αιχμαλώτους, τους οποίους και έκοψαν στα δύο! (Συνήθως  αυτό γινόταν με πριόνι).

Στο μεταξύ, οι Ενετοί ουσιαστικά εγκατέλειψαν την Πελοπόννησο, πλην τινών οχυρών. Ο πόλεμος όμως συνεχίστηκε. Μόνο που τώρα το βάρος του θα σήκωναν εξ ολοκλήρου οι Έλληνες. Ανενόχλητοι από τακτικά στρατεύματα, οι Τούρκοι προήλασαν έως τη Σπάρτη, καίγοντας και ρημάζοντας τα πάντα στο πέρασμά τους.

Πολλές περιοχές υποτάχθηκαν, όχι όμως και οι πληθυσμοί τους. Αρκετοί, με επικεφαλής τους επιζώντες του στρατού του Μιχαήλ Ράλλη, κατέφυγαν στον Ταϋγετο. Εκεί άρχισαν να γεννιούνται τα κλέφτικα σώματα.

Ο πόλεμος όμως και η επανάσταση δεν περιορίστηκαν στην Πελοπόννησο. Ένας Έλληνας «πειρατής», ο αναφερόμενος ως Κομνηνός ο Πελοποννήσιος, με δύο μόνο πλοία, είχε καταπλεύσει στη Λήμνο, είχε τσακίσει την τουρκική φρουρά και είχε κυριεύσει το φρούριο του νησιού.

Οι μικρές του δυνάμεις όμως δεν του επέτρεπαν να διατηρεί ελπίδες ότι θα ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει επιτυχώς τυχόν τουρκική επίθεση. Έτσι ζήτησε την «προστασία» των Ενετών, παραχωρώντας τους την κυριαρχία της νήσου. Πράγματι, οι Ενετοί δέχθηκαν την πρόσκληση και απέστειλαν δύο ισχυρές ναυτικές μοίρες τους στο νησί, υπό τους Λορεντάνο και Ιουστινιάνη. Με ορμητήριο τη Λήμνο, οι Ενετοί επιτέθηκαν και κατά της Λέσβου.

Οι Τούρκοι όμως αντέδρασαν και, αποστέλλοντες μεγάλο στόλο, ανάγκασαν τους Ενετούς να άρουν την πολιορκία της Λέσβου. Αποχωρούντες, πάντως, οι Ενετοί πήραν μαζί τους και αρκετούς Έλληνες επαναστάτες της Λέσβου, σώζοντάς τους από τη μανία των Τούρκων.          

Στο μεταξύ οι επιχειρήσεις συνεχίζονταν στην Πελοπόννησο. Ο νέος Ενετός αρχιστράτηγος Σιγισμούνδος Μαλατέστα, διάσημος κοντοτιέρος του καιρού του, επιχείρησε να καταλάβει το Μιστρά. Πράγματι, με ορμητική έφοδο, τα στρατεύματά του κατέλαβαν τις δύο οχυρωματικές γραμμές, από τις τρεις που προστάτευαν την πόλη.

Αδυνατώντας όμως να κάμψει την τουρκική αντίσταση, αναγκάστηκε να διακόψει την επιχείρηση και να επιστρέψει στην Ιταλία παίρνοντας μαζί του και τα λείψανα του Πλήθωνος Γεμιστού. Την ίδια ώρα, τα λείψανα του στρατού του Μιχαήλ Ράλλη και του Ιακώβου Μπαρμαρίγου υποχώρησαν προς την Καλαμάτα.

Έξω από την πόλη υποχρεώθηκαν να δώσουν νέα μάχη με τους Τούρκους, στην οποία επίσης ηττήθηκαν. Κατανικημένοι οι Ενετοί έσπευσαν τότε να ζητήσουν τη συνδρομή του πάπα, εκλιπαρώντας τον να κηρύξει μια νέα σταυροφορία.

Ο πάπας Παύλος Β’ όμως όχι μόνο δεν συνέδραμε τους Ενετούς, αλλά απείλησε με αφορισμό ακόμα και τους ιδιώτες που θα επιθυμούσαν να ενισχύσουν αυτούς, και κατ’ επέκταση τους Έλληνες.

Την ίδια απογοήτευση με τους Ενετούς δοκίμασε τότε και ένας άλλος μεγάλος Έλληνας, ο ηγεμόνας της Αλβανίας Γεώργιος Καστριώτης, τον οποίο οι Τούρκοι αναφέρουν ως Σκεντέρμπεη. Ο Καστριώτης πολεμούσε τους Τούρκους επί τρεις δεκαετίες ήδη, όταν ζήτησε και αυτός τη συνδρομή του Βατικανού. Μη λαμβάνοντας ξεκάθαρες απαντήσεις, αποφάσισε να μεταβεί αυτοπροσώπως στη Ρώμη και να συνομιλήσει με τον πάπα.

Έχει διασωθεί η δραματική έκκληση που απήυθυνε στον ποντίφικα: «…Μετά την καταστροφή της Ασίας και της Ελλάδος, μετά τη σφαγή των ηγεμόνων της Κωνσταντινουπόλεως, της Τραπεζούντος, της Σερβίας, της Βοσνίας και της Μολδοβλαχίας, μετά την υποδούλωσιν της Πελοποννήσου και την λεηλασίαν του μείζονος μέρους της Μακεδονίας και της Ηπείρου, έμεινα μόνος εγώ, μετά του ανισχύρου και μικρού κράτους μου, με τους στρατιώτας μου εξηντλημένους εκ τόσων πολέμων, αποδεκατισμένους εκ τόσων μαχών, ώστε η Ήπειρος δεν διατηρεί πλέον ουδέν μέρος υγιές ίνα δεχθή νέας πληγάς και δεν απομένει πλέον αίμα ίνα χύσει υπέρ του χριστιανικού λαού… Εις αυτήν την Μακεδονία, την μητέρα τόσουτων ηγεμόνων και στρατηλατών, ουδέν άλλο μένει εκτός της ημετέρας ανδρείας και της αδαμάστου ψυχής μας. Δράμετε λοιπόν εις βοήθειαν μας, εφ’ όσον υπάρχει καιρός, διότι δεν θα παρέλθη πολύ και εις ταντίπεραν του Αδριατικού πελάγους δεν θα υπάρχουν πλέον αθληταί του Χριστού…»

Στις εκκλήσεις του Ηπειρώτη (και όχι Αλβανού, όπως πολλοί τον θέλουν) ηγεμόνα, το Βατικανό δεν απάντησε. Η προμαχούσα της Χριστιανοσύνης καθολική εκκλησία δεν προέβη στην παραμικρή κίνηση για την ενίσχυση των Χριστιανών, αλλά ορθοδόξων σχισματικών κατ’ αυτήν, Ελλήνων και Αλβανών.

Απογοητευμένος ο Καστριώτης άφησε τη Ρώμη και επέστρεψε στην πατρίδα. Γνώριζε ότι ήταν μόνος. Δεν παραιτήθηκε όμως του αγώνα. Συγκέντρωσε όσες δυνάμεις είχε και επιτέθηκε κατά των τουρκικών φρουρών στην περιοχή της Χαονίας – εκεί που στην αρχαιότητα κατοικούσε το ελληνικό ηπειρωτικό φύλο των Χαόνων.

Ο Καστριώτης συνέτριψε τους Τούρκους, προκαλώντας την οργή του σουλτάνου Μωάμεθ Β’, του γνωστού  και ως Πορθητή. Κατά του ατρόμητου Ηπειρώτη εξεστράτευσε τότε ο ίδιος ο σουλτάνος, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο Καστριώτης όμως λίγο αργότερα αρρώστησε και πέθανε στην επίσης αρχαιοελληνική παράλια πόλη Λισσό (σημερινή Λέζα).

Ο θάνατος του Καστριώτη απάλλαξε τον Μωάμεθ από ένα μεγάλο αντίπαλο. Τώρα ο σουλτάνος μπορούσε ανενόχλητος να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του κατά των ενετικών κτήσεων στη νότια Ελλάδα.

Οι Ενετοί από την πλευρά τους, μη διαθέτοντες σοβαρές χερσαίες δυνάμεις και έχοντας λόγω της συμπεριφοράς τους εγκαταλειφθεί από τους Έλληνες οπλαρχηγούς, αποφάσισαν να πλήξουν τους Τούρκους με το στόλο τους. Ο Ενετός ναύαρχος Νικολό Κανάλε λεηλάτησε τα παράλια της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας και κυρίευσε την πόλη Αίνο στα θρακικά παράλια. Κατόπιν επέστρεψε στο ορμητήριό του, τη Χαλκίδα. Κατά αυτής ακριβώς της ενετικής βάσης στράφηκαν τώρα οι Τούρκοι.

Η Χαλκίδα ήταν άριστα οχυρωμένη. Τα τείχη της υπεράσπιζαν λίγοι Ενετοί στρατιώτες και οι Έλληνες κάτοικοί της. Υπό την προστασία του ισχυρού ενετικού στόλου η πόλη ήταν σχεδόν αδύνατο να κυριευτεί. Ο Μωάμεθ όμως ήταν αποφασισμένος να την καταλάβει. Για τον σκοπό αυτό συγκέντρωσε τεράστιες δυνάμεις. Τον Ιούνιο του 1470 απέπλευσε από την Πόλη η τουρκική αρμάδα με 300 πλοία και 70.000 άνδρες πλήρωμα.

Παράλληλα, από τη βασιλεύουσα ξεκίνησε μια ακόμα τουρκική στρατιά 120.000 ανδρών με επικεφαλής τον ίδιο τον σουλτάνο. Τα τουρκικά πλοία επιτέθηκαν πρώτα στην Ίμβρο, την οποία και κατέστρεψαν, και κατόπιν στη Λήμνο. Εκεί όμως οι Τούρκοι αποκρούστηκαν και, για να εκδικηθούν τους Έλληνες που πολεμούσαν με τους Ενετούς, επιτέθηκαν και λεηλάτησαν τη Σύρο. Από τη Σύρο η αρμάδα του σουλτάνου κατέπλευσε στην Εύβοια και ελλιμενίστηκε στα Βασιλικά και στα Στείρα.

Λίγο αργότερα, εμφανίστηκε ενώπιον των τειχών της πόλης και η τεράστια τουρκική στρατιά. Ο ενετικός στόλος, υπό τον Κανάλε, ναυλοχούσε εκείνο το διάστημα στη Σαλαμίνα. Αν και ο Ενετός ναύαρχος πληροφορήθηκε την προσέγγιση του τουρκικού στόλου, δεν έπραξε το παραμικρό για να τον εμποδίσει να αποκλείσει την Χαλκίδα, παρόλο που το μικρό πλάτος του Ευβοϊκού του το επέτρεπε.

Εξαιτίας της αδράνειας του Κανάλε, η Χαλκίδα τελικά υπέκυψε στις ορμητικές εφόδους των Τούρκων, παρά την ηρωική αντίσταση που προέβαλε η μικρή ενετική φρουρά και οι Έλληνες κάτοικοι (1470).

Οι χρονικογράφοι της εποχής αναφέρουν με θαυμασμό τα κατορθώματα των ανδρών, αλλά και των γυναικών και των παιδιών της Χαλκίδος. Ενώπιον της τουρκικής αριθμητικής και υλικής όμως υπεροχής, τα κατορθώματα των αμυνόμενων έσωσαν μόνο την τιμή τους, όχι όμως και τη ζωή τους.

Οι Τούρκοι ξεχύθηκαν φρενιασμένοι στην πόλη, έκαψαν, βίασαν, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν, σύμφωνα με το έθος της στέπας από όπου και έλκουν την καταγωγή τους. Όσοι στρατιώτες παραδόθηκαν, μαζί με τον διοικητή τους Παύλο Ερίτζο, θανατώθηκαν με φρικτό τρόπο, χωρίς ωστόσο οι δήμιοι του σουλτάνου να εξαντλήσουν την ελεεινή τους φαντασία. Μάταια διοργανώθηκε τότε, υπό τις διαταγές του ακαταπόνητου Έλληνα καρδιναλίου Βησσαρίωνα, μια σταυροφορία.

Ακόμα και τα λιγοστά πλοία που κατόρθωσε να συγκεντρώσει, αντί να επιτεθούν στους Τούρκους, έπληξαν τους Έλληνες! Τελικά, το 1479 υπεγράφη συνθήκη ειρήνης μεταξύ Ενετών και Τούρκων, η οποία, ως συνήθως, άφηνε ακάλυπτους τους Έλληνες απέναντι στην εκδικητική μανία των Οθωμανών.

Αν όμως η γαληνοτάτη δημοκρατία της Αδριατικής είχε υπογράψει ειρήνη, ένας Έλληνας αρνήθηκε να την προσυπογράψη. Ήταν ο Κροκόνδειλος Κλαδάς…

Ο πρώτος επαναστάτης

Ο Κροκόδειλος (ή Κροκόνδειλος, ή Ακροκόδυλος) Κλαδάς ήταν γιος του Θεόδωρου Κλαδά, αξιωματικού στην υπηρεσία των Δεσποτών του Μιστρά. Γεννήθηκε το 1425 και αμέσως μόλις ανδρώθηκε ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του και έγινε «στρατιώτης». Σήμερα ορισμένοι επιθυμούν να τον χαρακτηρίζουν Αλβανό, λόγω της καταγωγής της οικογένειας από τη Χιμάρα της Βόρειας Ηπείρου, ως η Χιμάρα να  έπαψε ποτέ να κατοικείται από Έλληνες, έως και σήμερα.

Ο Κροκόνδειλος επέζησε της τουρκικής κατάκτησης της Πελοποννήσου και για λίγο σταμάτησε να πολεμά. Με την έκρηξη όμως του  πρώτου τουρκοενετικού πολέμου, το 1463, πήρε και πάλι τα όπλα και πολέμησε, επικεφαλής σώματος στρατιωτών, υπέρ των Ενετών και κατά των Οθωμανών.

Ο Κροκόνδειλος πολέμησε άριστα καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Όταν όμως οι Ενετοί υπέγραψαν συνθήκη ειρήνης με τον Μωάμεθ τον Πορθητή, διέταξαν και τους υπέρ αυτών πολεμήσαντες Έλληνες να σταματήσουν τις εχθροπραξίες (αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι η ιστορία του Κλαδά ταυτίζεται σχεδόν με αυτή του Λάμπρου Κατσώνη). Βάσει των όρων της συνθήκης, η Μάνη παραδιδόταν από τους Ενετούς στους Τούρκους.

Όπως ήταν φυσικό, ο όρος αυτός προκάλεσε οργή στους Λάκωνες, οι οποίοι είχαν ήδη αφειδώς χύσει το αίμα τους για την ελευθερία τους και τη Βενετία. Ο Κροκόνδειλος ήταν από την εποχή των Παλαιολόγων άρχοντας του κάστρου του Αγίου Γεωργίου. Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Πελοπόννησο, ο ίδιος ο Μωάμεθ είχε επιχειρήσει να τον πάρει με το μέρος του, δελεάζοντάς τον με παροχές γαιών. Ο Κλαδάς τότε είχε προτιμήσει αντί των προσφορών του Τούρκου, να πολεμήσει για της ελευθερία της πατρίδας.

Εντάχθηκε στον ενετικό στρατό, στον οποίο ανακηρύχθηκε γενικός αρχηγός των Ελλήνων αρματολών (άνδρες των αρμάτων = πολεμιστές). Μετά την υπογραφή της κατάπτυστης συμφωνίας Ενετών-Τούρκων, ο Κλαδάς αποφάσισε να συνεχίσει τον πόλεμο. Δεν θα επέτρεπε ποτέ στους Τούρκους «να λερώσουν το χώμα της Μάνης»!

Δεν είχε καλά καλά στεγνώσει η μελάνη επί του επαίσχυντου εγγράφου, όταν ο Κλαδάς, στις 9 Οκτωβρίου του 1479, εγκατέλειψε την Κορώνη και, επικεφαλής στρατιωτικού σώματος 1.600 ανδρών, βάδισε προς τη Μάνη. Μόλις έφτασε εκεί, διακήρυξε την απόφασή του να συνεχίσει τον πόλεμο και κάλεσε τους Έλληνες στα όπλα, υψώνοντας το λάβαρο του, σημαία γαλάζια με ολόλευκο σταυρό στη μέση, πλάι στην κόκκινη πολεμική σημαία των Παλαιολόγων με τον δικέφαλο αετό (έμβλημα που επίσης καπηλεύτηκαν οι Βόρειοι γείτονες).

Χιλιάδες Έλληνες έσπευσαν με ενθουσιασμό να καταταγούν στον επαναστατικό στρατό του Κλαδά, ο οποίος μέσα σε έναν μήνα έφτασε να αριθμεί 16.000 μάχιμους, σύμφωνα με τις πηγές. Για να ενισχύσει τη θέληση του λαού, αλλά και για να εξαναγκάσει τους Ενετούς να αρχίσουν ξανά τον πόλεμο με τους Τούρκους, κήρυττε δημόσια ότι ενεργεί με τη σύμφωνη γνώμη της Βενετίας. Δεν δίστασε μάλιστα να υψώσει δίπλα στις ελληνικές σημαίες και αυτή του Αγίου Μάρκου.

Έχοντας συγκεντρώσει αρκετό στρατό, ο Κλαδάς κινήθηκε αρχικά προς απελευθέρωση των οχυρών της Μάνης, τα οποία οι Ενετοί είχαν παραχωρήσει στους Τούρκους. Με μεγάλο ενθουσιασμό και με την ιαχή «Κύριε, ελέησον», οι Έλληνες επιτέθηκαν στους Τούρκους και τους κατανίκησαν. Οι τουρκικές φρουρές στα χωριά Μάνη και Μεγαλοχώρι αφανίστηκαν, τα φρούρια του Τριγοφίλου και του Οιτύλου κατελήφθησαν και οι φρουρές τους εξοντώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν.

Οι πύργοι της Καστανιάς, της Γαστέλας, του Λεφτινιού, της Ανδρούσσας, του Βάσκου, της Πιάγας και του Παπαφίγγου κατελήφθησαν επίσης, όπως και οι ορεινές διαβάσεις του Μεγαλοβουνίου και της Μαίνας. Οι νίκες αυτές προκάλεσαν ρίγη ενθουσιασμού στους Έλληνες, αλλά και τρόμο στο σουλτάνο.

Ο μεγάλος φόβος του Μωάμεθ ήταν ότι η Βενετία βοηθούσε την εξέγερση. Εκείνη την εποχή οι Τούρκοι πολεμούσαν σκληρά και σε άλλα μέτωπα, στην Ανατολία κατά τουρκομανικών φύλων, στην Αίγυπτο κατά των Μαμελούκων και στη Μεσοποταμία κατά των Περσών. Άρα η έκρηξη νέου ενετοτουρκικού πολέμου θα ήταν άκρως επιζήμια, ίσως και μοιραία για την οθωμανική κυριαρχία.

Η Βενετία, όμως, επίσης εξαντλημένη από τον προηγηθέντα μακροχρόνιο πόλεμο, ξεκαθάρισε τη θέση στον σουλτάνο, δηλώνοντας ότι ουδεμία σχέση είχε με το κίνημα και ήταν μάλιστα πρόθυμη να βοηθήσει στην κατάπνιξή του! Ως δείγμα καλής θέλησης απέναντι στον Μωάμεθ, ο Ενετός διοικητής της Κορώνης Νικολό Κονταρίνι, συνέλαβε τη σύζυγο και τα παιδιά του Κλαδά, τα οποία ο Έλληνας αρματολός είχε αφήσει εκεί. θεωρώντας ότι θα είναι πιο ασφαλείς.

Κατόπιν εξέδωσαν προκήρυξη, με την οποία αποκήρυσσαν τον Κλαδά και απαγόρευαν, με την ποινή του θανάτου, στους Έλληνες υπηκόους της «γαληνοτάτης», να πολεμούν υπέρ του Κλαδά. Έχει διασωθεί το κείμενο της αποκήρυξης: «1480 Ιανουαρίου 23.

Η διαγωγή του Κροκοδείλου Κλαδά, ανθρώπου απιστοτάτου, σκανδαλωδεστάτου και ανατροπέως της ησυχίας της Μάνης, ανήκουσας εις τον Τούρκον κυρίαρχον είναι τοιαύτη, ώστε αμέσως η εν Κορώνη διοίκησίς μας εκήρυξεν αυτόν αντάρτην της ημετέρας αρχής. Αι δε περί του ανθρώπου τούτου και των πράξεων αυτού επιστολαί του άνω κυριάρχου εγχειρισθείσαι ημίν προ ολίγων ημερών δικαίως πρέπει να συγκινήσωσιν ημάς προς λήψιν καταλλήλων προβλεπτικών μέτρων τοιούτων, ώστε ο ίδιος Τούρκος κυρίαρχος να εννοήση εκ βεβαιοτάτης αποδείξεως την περί τούτου ημετέραν εγκάρδιον δυσαρέσκειαν» (έχει διατηρηθεί η ορθογραφία του πρωτοτύπου).

Οι Ενετοί δεν περιορίστηκαν όμως σε αυτά, αλλά επικήρυξαν τον Κλαδά, δίδοντας αμοιβή 10.000 χρυσά νομίσματα –ποσό εξωφρενικά μεγάλο για την εποχή– σε όποιον παραδόσει στις ενετικές αρχές τον Κλαδά ζωντανό, για να τον παραδώσουν κατόπιν στους Τούρκους.   

Έχοντας ησυχάσει από την «ενετική» απειλή, ο Μωάμεθ αποφάσισε να καταστείλει μόνος του την εξέγερση. Για το σκοπό αυτό διέταξε τον μπεηλέρμπεη Αλή Βούμικο να εκστρατεύσει κατά του Κλαδά. Ο Αλή Βούμικος, αφού συγκέντρωσε 6.000 επιπλέον άνδρες- οι πηγές δεν αναφέρουν τον ακριβή αριθμό του στρατού του Βούμικου- κίνησε από τον Μιστρά για τη Μάνη. Στις 16 Ιανουαρίου 1481 ο οθωμανικός στρατός εισέβαλε στη Μάνη και επιτέθηκε κατά του πύργου του Τριγοφίλου.

Τον πύργο υπεράσπιζαν τρεις μόνο στρατιώτες, ενώ εντός του είχαν βρει καταφύγιο και 16 άμαχοι, οι οποίοι φυσικά βοήθησαν στην άμυνα. Οι λιγοστοί Έλληνες αντιστάθηκαν όσο μπόρεσαν, αλλά στο τέλος ο πύργος κυριεύτηκε και όλοι όσοι βρίσκονταν σε αυτόν σφαγιάστηκαν. Μετά τη μεγάλη του νίκη, ο Βούμικος κινήθηκε στα ενδότερα της Μάνης, και στις 19 Ιανουαρίου προσέγγισε το Οίτυλο. Ο Κλαδάς όμως είχε συγκεντρώσει τις δυνάμεις του και δεν δίστασε να δώσει μάχη εκ παρατάξεως με τους αήττητους, έως τότε, Οθωμανούς.

Προστατευμένοι στο ορεινό έδαφος, οι πεζοί του Κλαδά, τοξότες στην πλειοψηφία τους, θέρισαν τους σπαχήδες του Βούμικου. Έτσι, όταν οι στρατιώτες του Κλαδά αντεπιτέθηκαν, οι Τούρκοι τράπηκαν σε φυγή, αφήνοντας πίσω τους 700 νεκρούς και άγνωστο αριθμό τραυματιών. Ήταν η πρώτη νίκη των Ελλήνων έναντι του κατακτητή, από την άλωση της Πόλης.

Ταπεινωμένος ο οθωμανικός στρατός σταμάτησε τη φυγή του, όταν έφτασε στα τείχη του Μιστρά. Στο μεταξύ, οι Ενετοί, σε μια αναλαμπή ανθρωπισμού, απέρριψαν την πρόταση του Μωάμεθ περί παραδόσεως σε αυτόν της οικογένειας του Κλαδά, αλλά έστειλαν τα μέλη της στη Βενετία, όπου και τα έκλεισαν στη φυλακή.

Παράλληλα, οι Ενετοί, για να είναι βέβαιοι ότι δεν θα δημιουργούνταν ζητήματα με τον Μωάμεθ, αποφάσισαν να αποστρατεύσουν τους περισσότερους από τους Έλληνες αρματολούς που είχαν στην υπηρεσία τους.

Ένας από αυτούς ήταν ο Θεόδωρος Μπούας (Μπουγάς ήταν το πραγματικό του όνομα). Ο Μπούας, οργισμένος με τους Ενετούς, εγκατέλειψε το Ναύπλιο, επικεφαλής 60 στρατιωτών, με σκοπό να ενωθεί με τον Κλαδά.

Αντί όμως να βαδίσει κατευθείαν προς τη Μάνη, πήγε πρώτα στο Άργος. Εκεί έστησε ενέδρα σε τουρκικό απόσπασμα, το οποίο και εξουδετέρωσε. Από τους Τούρκους, οι τρείς σκοτώθηκαν και οι υπόλοιποι 27 παραδόθηκαν.

Παρά τη συντριβή του στρατού, ο Μωάμεθ οργίστηκε μεν, δεν απογοητεύτηκε δε. Ανέθεσε τη διοίκηση νέας στρατιάς στον σαντζάκμπεη Αχμέτ, στου οποίου τη διάθεση έθεσε και επίλεκτους γενίτσαρους και ατάκτους αζάπηδες. Στις 16 Φεβρουαρίου 1481 ο Αχμέτ είχε στρατοπεδεύσει στο Μιστρά, έχοντας συγκεντρώσει τουλάχιστον 10.000 άνδρες.

Από την άλλη πλευρά, η θέση του Κλαδά εξασθενούσε. Πρώτα από όλα, την επανάσταση έβλαψε ιδιαιτέρως η διαμάχη μεταξύ του Κλαδά και του Μπούα και η αποχώρηση του τελευταίου από τη Μάνη. Αλλά και η στάση της Βενετίας είχε επηρεάσει πολλούς επαναστάτες, οι οποίοι έβλεπαν αννέφικτη την επιτυχία τους χωρίς τη βοήθεια μιας ξένης δύναμης. Έτσι σιγά σιγά η δύναμη του Κλαδά εξασθενούσε.

Ο Αχμέτ παρ’ όλα αυτά δεν απετόλμησε επίθεση, παρά μόνο στις 4 Απριλίου, όταν κατέπλευσε στα ύδατα της Μάνης και μια τουρκική γαλέρα. Η εμφάνισή της οδήγησε σε ακόμα μεγαλύτερη πτώση το ηθικό των επαναστατών, με συνέπεια να συρρικνωθεί περαιτέρω ο στρατός του Κλαδά.

Ο τελευταίος μπορούσε πλέον να στηρίζεται αποκλειστικά στους δικούς του στρατιώτες, ελαφρούς ιππείς και στους «ζαγραδόρους» (παραστάτες των εφίππων στρατιωτών) πεζούς του. Με τις δυνάμεις αυτές δεν μπορούσε καν να διανοηθεί να αντιμετωπίσει τον Αχμέτ μπέη. Ο Τούρκος όμως έκανε το λάθος να διαχωρίσει τις δυνάμεις του και να επιτεθεί μόνο με 2.000 γενιτσάρους και ιππείς κατά του χωριού Καστανιά.

Ο Κλαδάς αντεπιτέθηκε στο τουρκικό αυτό Σώμα -παρά το γεγονός ότι ακόμα και απέναντι σε αυτό οι δυνάμεις του υστερούσαν δραματικά σε αριθμό- και κατόρθωσε να το νικήσει. Οι Τούρκοι εξαπέλυσαν και νέες επιθέσεις. Η μάχη στο χωριό μαινόταν για ένα ολόκληρο μερόνυχτο. Στο τέλος, οι λιγοστοί Έλληνες αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Βρέθηκαν όμως αποκλεισμένοι από παντού, καθώς ένα ακόμα τουρκικό σώμα, με επικεφαλής τον βοεβόδα της Καλαμάτας, είχε κινηθεί στα νώτα των Ελλήνων.

Ακολούθησε πανικός, και ο επαναστατικός στρατός διαλύθηκε. Οι περισσότεροι πάντως άνδρες του διεσώθησαν, αφού κατόρθωσαν διασπάσουν τον τουρκικό κλοιό με μια απελπισμένη έφοδο. Ανάμεσα στους διασωθέντες ήταν και ο Κλαδάς, ο οποίος κατάφερε να ανασυγκροτήσει 50 μόλις άνδρες του. Οι υπόλοιποι Μανιάτες έσπευσαν προς τα χωριά τους για να τα υπερασπίσουν από τους εισβάλοντες Τούρκους.

Τις επόμενες ημέρες η στρατιά του Αχμέτ προήλασε χωρίς να αντιμετωπίζει οργανωμένη αντίσταση. Πολλά χωριά ξεθεμελιώθηκαν και οι κάτοικοι ανασκολοπίστηκαν. Ο Κλαδάς, στο μεταξύ, πολιορκούνταν μαζί με τους λιγοστούς άνδρες του σε έναν πύργο.

Για καλή του τύχη όμως είχαν φτάσει εκείνες τις ημέρες στη Μάνη τέσσερις (κατ’ άλλους, τρεις) γαλέρες του βασιλιά των Δύο Σικελιών Φερδινάνδου, φανατικού εχθρού των Τούρκων. Επικεφαλής δε του στολίσκου ήταν ένας καλός φίλος του Κλαδά, ο αναφερόμενος ως Γιάγκος. Αυτός, βλέποντας τη δυσχερή θέση του Κλαδά, έστειλε μήνυμα, προτείνοντάς του να επιβιβαστεί με τους άνδρες του στα πλοία.

Ο Κλαδάς, που δεν είχε άλλωστε και άλλη επιλογή, δέχθηκε. Πριν όμως αποχωρήσει αποφάσισε να δώσει μια τελευταία μάχη με τον Αχμέτ. Έτσι το βράδυ της 12ης προς 13ης Απριλίου 1481, οι Έλληνες επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά κατά των πολιορκητών Τούρκων και κατέσφαξαν πολλούς από αυτούς, μέσα στη σύγχυση και τον πανικό που προκλήθηκε.

Αμέσως μετά πέρασαν τις τουρκικές θέσεις και έσπευσαν στο Πόρτο Κάγιο, εκεί όπου είχαν αγκυροβολήσει οι ιταλικές γαλέρες. Την επομένη επιβιβάστηκαν σε αυτές και αναχώρησαν για τη Νεάπολη της Ιταλίας. Ο Κλαδάς όμως δεν είχε ακόμα πει την τελευταία του λέξη. Πολύ σύντομα οι Τούρκοι θα τον έβρισκαν και πάλι απέναντι τους.

Εκείνη την εποχή ο βασιλιάς Φερδινάνδος πολεμούσε με τους Τούρκους, οι οποίοι είχαν αποτολμήσει απόβαση ακόμα και στην Ιταλία – στο Οτράντο. Ο Φερδινάδος χάρηκε πολύ με την άφιξη του Κλαδά στην Νεάπολη, γιατί σκόπευε να οργανώσει μια εκστρατεία στην Ήπειρο, εν είδει αντιπερισπασμού. Επικεφαλής της επιχείρησης θα έθετε τον Κλαδά, αναγνωρισμένο στρατιωτικό ηγέτη, και τον Ιωάννη Καστριώτη, γιο του περίφημου Γεωργίου Καστριώτη (του Σκεντέρμπεη των Τούρκων και των Αλβανών).

Η πρώτη επιδρομή των Ελλήνων στην Ήπειρο απέτυχε, γιατί οι Τούρκοι είχαν συγκεντρώσει ισχυρές δυνάμεις στην περιοχή, ενώ οι Έλληνες ήσαν μόλις 800, μαζί με τους ναύτες των πλοίων. Έτσι, επέστρεψαν στην Ιταλία, και υπό τις διαταγές του δούκα της Καλαβρίας έλαβαν μέρος στην πολιορκία του Οτράντο (Υδρούς).

Τα ελληνικά στρατεύματα πολέμησαν και πάλι ηρωικά και διακρίθηκαν ιδιαιτέρως στις επιχειρήσεις που οδήγησαν τελικά στην άλωση της πόλης και στην οριστική αποσόβηση του τουρκικού κινδύνου στην Ιταλία. Σε αναγνώριση των πολυτίμων υπηρεσιών του, ο Κλαδάς έλαβε ετήσια χορηγία 300 χρυσών νομισμάτων, βάσει βασιλικού διατάγματος της 12ης Ιουνίου 1481.

Ύστερα από την εξάλειψη του κινδύνου για τα ίδια εδάφη, ο βασιλιάς Φερδινάνδος διέταξε και πάλι τον Κλαδά και τον Καστριώτη να επιχειρήσουν εκ νέου στην Ήπειρο. Έτσι, πριν το τέλος του καλοκαιριού του 1481, τέσσερις γαλέρες του βασιλείου των Δύο Σικελιών έφθασαν στον Αυλώνα της σημερινής Αλβανίας και αποβίβασαν λίγες δεκάδες στρατιωτών.

Το μικρό αυτό τμήμα, με επικεφαλής τον Κλαδά, προήλασε ως τη Χιμάρα. Σε λίγο οι διάσημοι Έλληνες Χιμαριώτες πολεμιστές ενώθηκαν μαζί του και άρχισαν τις επιθέσεις κατά των Τούρκων.

Αφού διασκόρπισαν τους Τούρκους, οι επαναστάτες κινήθηκαν κατά του κάστρου της Χιμάρας, ο διοικητής του οποίου είχε ήδη ενημερώσει τον πασά του Αυλώνα, που απέστειλε 3.000 άνδρες προς ενίσχυσή του. Ο Κλαδάς όμως είχε τοποθετήσει φρουρές στα ορεινά περάσματα και έμαθε για την προσέγγιση του τουρκικού Σώματος.

Έτσι, έστησε ενέδρα σε αυτό, με αποτέλεσμα περισσότεροι από 1.000 Τούρκοι να σκοτωθούν, ενώ όσοι επέζησαν τράπηκαν σε άτακτη φυγή, μεταφέροντας την είδηση της συμφοράς. Η δε έκβαση της μάχης είχε ως συνέπεια και την κατάληψη του κάστρου της Χιμάρας. Έτσι η ηρωική Χιμάρα ανάσανε αέρα ελευθερίας.

Ωστόσο, ο ήρωας Κλαδάς δεν έμελλε να δει την πατρίδα ελεύθερη. Αφού συνέχισε να πολεμά τους Τούρκους στη Ήπειρο, ήρθε κατόπιν στη Μάνη, όπου ηγήθηκε και νέας επανάστασης των Μανιατών. Αφού κέρδισε δύο μεγάλες μάχες και απελευθέρωσε τη Μάνη, πήγε και πάλι στην Ήπειρο.

Έξω από τη Χειμάρα έδωσε νέα μάχη με υπερδιπλάσιες τουρκικές δυνάμεις, ηττήθηκε όμως και είχε την ατυχία να πέσει ζωντανός στα χέρια των Τούρκων, το 1490. Εκείνοι τον «τιμώρησαν με θάνατο διά κατακερματισμού», καθιστώντας τον όμως έτσι όχι μόνο πρόμαχο της ελευθερίας αλλά και πρωτομάρτυρα του γένους των Ελλήνων.

https://www.pronews.gr/istoria/10-xronia-meta-tin-alosi-o-a%ce%84-enetotourkikos-polemos-stin-ellada/

Βίντεο: Ισλαμιστής αντάρτης στην Συρία εξηγεί στα… τουρκικά το «επίτευγμα» της κατάληψης της Χάμα

Από
pcuser
-
1

Θεόφραστος Ανδρεόπουλος 

Οι Τούρκοι πλέον δεν κρύβονται…

Ισλαμιστής αντάρτης στην Συρία εξηγεί στα… τουρκικά το «επίτευγμα» της κατάληψης της Χάμα.

 

Πλέον οι Τούρκοι δεν κάνουν καμία προσπάθεια για να μην δείξουν πως βρίσκονται αυτοί πίσω από τα όσα συμβαίνουν στην Συρία.

Η δύναμη των ισλαμιστών ανταρτών εκπαιδεύτηκε και εξοπλίστηκε εξολοκλήρου από τους Τούρκους.

Έχουν εκπαιδευτεί μάλιστα και στην χρήση των drones αποκτώντας έτσι ένα πολύ σημαντικό προβάδισμα έναντι του συριακού Στρατού, ο οποίος έχει μείνει πολύ πίσω στις σύγχρονες πολεμικές εξελίξεις και από πλευράς εξοπλισμού και από πλευράς τακτικών.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/vinteo-islamistis-antartis-stin-syria-eksigei-sta-tourkika-to-epiteygma-tis-katalipsis-tis-xama/

Νέο «μαργαριτάρι» από την Γερμανίδα ΥΠΕΞ Α.Μπέρμποκ: «Είμαστε 1,3 δισ. άνθρωποι στην Ευρώπη»!

Από
pcuser
-
2

Στην προσπάθεια της να αντιπαρατεθεί με τον Σ.Λαβρόφ

(Ανανέωση από αρχική δημοσίευση: 05/12, 23.50): Νέο “μαργαριτάρι” έριξε η Γερμανίδα ΥΠΕΞ Α.Μπέρμποκ η οποία θέλησε να αντιμετωπίσει τον Ρώσο ΥΠΕΞ Λαβρόφ στην σύνοδο της ΟΑΣΕ αλλά μάλλον το μόνο που κατάφερε ήταν να τον κάνει να προσπαθεί να συγκρατήσει το γέλιο του:

«Μπορείτε να κοροϊδέψετε τον εαυτό σας, αλλά δεν μπορείτε να κοροϊδέψετε εμάς, τα 1,3 δισεκατομμύρια ανθρώπους στην Ευρώπη» είπε η Γερμανία η οποία μάλλον δεν γνωρίζει και πολλά από γεωγραφία.

Στο  “Χ” έγινε πάρτι με αρκετούς να αναφέρουν τους αριθμούς του πληθυσμού για να μπορέσει να τους μάθει.

1) Η ΕΕ έχει πληθυσμό περίπου 450 εκατομμύρια
2) Η Ευρώπη έχει πληθυσμό περίπου 740 εκατομμύρια
3) 110 εκατομμύρια ζουν στο ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/neo-margaritari-apo-tin-germanida-ypeks-a-mpermpok-eimaste-13-dis-anthropoi-stin-eyropi/

Κ. Κυριακόπουλος: κρίσιμες ανατροπές στο περιβάλλον της Συριακής σύγκρουσης

Από
anixneuseis
-
0

του Κυριάκου Κυριακόπουλου

Όταν ξέσπασε η τζιχαντιστική αντεπίθεση στην Συρία, περιμέναμε πως η Ρωσία και το Ιράν, για τους δικούς τους λόγους δεν θα εγκατέλειπαν αβοήθητο το καθεστώς Άσαντ. Βεβαίως από την πρώτη στιγμή τονίσαμε ότι τα συμφέροντα των άμεσα και έμμεσα εμπλεκομένων είναι αλληλοεπικαλυπτόμενα και οι επιμέρους στοχεύσεις παρουσιάζουν μια διαρκή δυναμική εναλλαγή…

Η Ρωσία, θεωρητικά έχει ανάγκη το καθεστώς Άσαντ, προκειμένου να εξασφαλίσει την δυνατότητά της να έχει ισχυρή παρουσία σε ναυτική βάση της Συρίας και άμεση πρόσβαση στην Μεσόγειο, ενώ το Ιράν, έχει επίσης ανάγκη το καθεστώς, για να διασφαλίζει έτσι την παρουσία και κυρίως την επιρροή του στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής. Τα γεγονότα που έχουν προηγηθεί όμως, φαίνεται ότι έχουν τροποποιήσει δραματικά ορισμένα κρίσιμα θεμελιώδη…

Α. Η σύγκρουση στην Ουκρανία, με την εξαιρετικά κακή εικόνα που εμφάνισαν οι Ρωσικές ένοπλες δυνάμεις και οι αποτυχημένοι Ρωσικοί χειρισμοί που περιόρισαν την Ρωσική επιρροή στον κεντρασιατικό μετασοβιετικό χώρο, κλείδωσαν την στρατηγική υποβάθμιση της Ρωσίας από χώρα πρωταγωνιστή του κορυφαίου στρατηγικού δίπολου, σε χώρα με περιφερειακή ισχύ η οποία όμως βρίσκεται σε σημαντική εξάρτηση από τις επιλογές της Κίνας και καταδικασμένη να χρησιμοποιεί την Τουρκία ως χρήσιμο γεωστρατηγικό της δεκανίκι.

Β. Το διαρκές σφυροκόπημα του Ισραήλ σε Χαμάς και Χεζμπολάχ, ροκάνισε τα στηρίγματα και εν τέλει την ίδια την περιφερειακή επιρροή του Ιράν, σε βαθμό που να το καθιστά ανίκανο να διαδραματίσει τον αναμενόμενο περιφερειακό του ρόλο.

Έτσι…

Η Ρωσία με την χλιαρή της αντίδραση, δείχνει να «καταπίνει» σταδιακά την ιδέα ότι θα πρέπει να εξαρτήσει την παρουσία της στην ΝΑ Μεσόγειο από την «καλοσύνη» με την οποία θα τη φερθεί η Άγκυρα (έναντι ανταλλαγμάτων φυσικά). Ενώ…

Το Ιράν συμπεριφέρεται ωσάν να αποδέχεται πλέον την υποχρέωσή του να ανασχεδιάσει εκ βάθρων την όποια περιφερειακή του στρατηγική.

Όμως…

Αυτή η εξέλιξη και οι ευρύτερες περιφερειακές αλλαγές τις οποίες δρομολογεί, φαίνεται ότι ενισχύει σταδιακά την περιφερειακή θέση ΚΑΙ του Ισραήλ αλλά ΚΑΙ της Τουρκίας. Μόνο που αυτό είναι μοιραίο να θέσει σύντομα τις δύο αυτές περιφερειακές δυνάμεις σε τροχιά σύγκρουσης, αφού μεταξύ άλλων αυτές οι αλλαγές, θα έχουν διευρύνει εκτεταμένα και θα έχουν αναβαθμίσει ποιοτικά το περιβάλλον του μεταξύ τους ανταγωνισμού και μάλιστα με εξαιρετικά περιορισμένη την όποια buffer zone που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως σοβαρό και αμοιβαίο αναχωματικό περιβάλλον.

Αναμένονται εξελίξεις… Η πραγματική διεργασία μόλις τώρα ξεκινά…
Κ. Κυριακόπουλος

ΓΙΝΑΜΕ ΑΝΕΚΔΟΤΟ

Από
anixneuseis
-
11
του Παντελή Σαββίδη
Σε δύο-μόνο- περιπτώσεις ειρηνευτικών αποστολών που επιχείρησε τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα σε έναν περίγυρό της που βράζει, στην μεν μια η προσπάθεια κατέληξε σε τραγωδία (Λιβύη με 5 νεκρoούς των Ε.Δ.) στην δε άλλη γελοιοποιήθηκε (χαλασμένο το κυβερνητικό αεροσκάφος) που θα μετέφερε, σήμερα, τον πρωθυπουργό στο Λίβανο.
Η χώρα βρίσκεται στα όρια της διάλυσης, αν δεν έχει διαλυθεί ήδη. Σώζεται, και προς το παρόν υπάρχει, χάρις στη συμμετοχή της στην Ε.Ε. Αυτή την κρατά.
Οι διαλυτικές τάσεις είναι έντονες και κανείς απο το πολιτικό προσωπικό και τους οικονομικούς παράγοντες δεν ενδιαφέρεται να τις σταματήσει και να την ανασυγκροτήσει. Δεν έχει και εθνική διανόηση για να πιέσει. Η διανόησή της έγινε διεθνής, δεν ενδιαφέρεται ούτε για το κράτος ούτε για την κοινωνία που ζει σε αυτό, ενδιαφέρεται για μια παγκόσμια διακυβέρνηση διότι, προφανώς, απο αυτήν την κυρίαρχη τάση σιτίζεται.
Για να είμαστε σοβαροί, η χώρα με την εικόνα που παρουσιάζει δεν μπορεί να υποστηρίξει με σκληρή ισχύ, αν χρειαστεί, την κυριαρχία της (δεν αναφέρομαι στα κυριαρχικά δικαιώματα, αυτά έχουν τελειώσει).
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε και ως λαός να αποφασίσουμε τι θέλουμε.
Θέλουμε το σημερινό ραχάτι το οποίο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε παραχώρηση κυριαρχίας και υποδούλωση μέσω δορυφοροποίησης ή να υπάρξουμε με αξιοπρέπεια ως κοινωνία στον χώρο που ζούμε;
Με τη σημερινή κατάσταση το πρώτο επέρχεται με γρήγορους ρυθμούς εκτός και αν παρέμβει ο Θεός της Ελλάδας.
Το δεύτερο θέλει ηγεσία. Ιθύνουσα τάξη κατ αρχάς κι μετά πολιτική ηγεσία και διανόηση που θα καλλιεργήσει την ιδέα.
Δύσκολο άθλημα αλλα αναγκαίο. Αν η ιθύνουσα τάξη της χώρας δεν αποφασίσει αλλαγή ρότας το τέλος είναι βέβαιον και επέρχεται σύντομα. Ελλάδα θα ονομαζόμαστε και Έλληνες. Αλλά θα περιέλθουμε στην γνωστή δουλεία. Απο την νοοτροπία της οποίας δεν καταφέραμε 200 χρόνια νεότερου ελληνικού βίου να απαλλαγούμε.
Υπάρχει μια μεταβατική πρόταση. Ο σημερινός πρωθυπουργός και η ομάδα που τον περιβάλλει δεν μπορεί να κυβερνήσει άλλο. Η αλλαγή στην αμερικανική προεδρία δεν θα βάλει στο τραπεπέζι την “Ελλαδα του Μητσοτάκη” όπως είπε ο Τζόν Κατσιματίδης στην γνωστή του συνέντευξη.
Να καλέσει ο πρωθυπουργός τα σημαντικότερα στελέχη του κόμματός του (μαζί με Καραμανλή και Σαμαρά) και να αναζητήσουν μια λύση που θα είναι μεταβατική ως τις εκλογές που θα λαμβάνει υπόψη τις διεθνείς αλλαγές τις οποίες η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να κατανοήσει. Πολύ περισσότερο να διαχειριστεί.
Την κρισμότερη στιγμή εδώ και πολλές δεκαετίες βρισκόμαστε χωρίς ηγεσία.
Ο κίνδυνος που διατρέχουμε είναι σοβαρός.

Βόρεια Μακεδονία: Σε κρίσιμο σημείο οι διεθνοτικές σχέσεις στη χώρα

Από
anixneuseis
-
3

Αναζωπύρωση της διεθνοτικής έντασης στη Βόρεια Μακεδονία καταγράφεται τις τελευταίες ημέρες, μετά και το περιστατικό με το κάψιμο της κρατικής σημαίας της χώρας από νεαρούς Αλβανούς στα Σκόπια, κατά τη διάρκεια των εορτασμών για την ημέρα της αλβανικής σημαίας (28 Νοεμβρίου), το οποίο προκάλεσε σωρεία αντιδράσεων, όπως και τον προβληματισμό της κοινής γνώμης της χώρας.

Οι επικεφαλής των πέντε θρησκευτικών κοινοτήτων στη Βόρεια Μακεδονία (Ορθόδοξοι, Μουσουλμάνοι, Καθολικοί, Ευαγγελιστές και Εβραίοι) απηύθυναν έκκληση για την εκτόνωση των διεθνοτικών εντάσεων στη χώρα.

Οι πέντε θρησκευτικοί ηγέτες, σε διακήρυξη που υιοθέτησαν κατά τη συνάντηση που είχαν χθες στα Σκόπια, προέτρεψαν τους πολίτες να μην υποκύψουν σε απόπειρες διατάραξης της αρμονικής συνύπαρξης στο κράτος και τους κάλεσαν να σεβαστούν ο ένας τον άλλον, να εμβαθύνουν την αλληλεγγύη και να σέβονται τα κρατικά σύμβολα της χώρας και όλων των εθνοτικών κοινοτήτων σε αυτήν.

Την επομένη του περιστατικού με το κάψιμο της κρατικής σημαίας της Βόρειας Μακεδονίας στα Σκόπια, ορισμένοι βεβήλωσαν την αλβανική σημαία στην πόλη Πρίλεπ, ενώ προχθές τη νύχτα πυρπολήθηκαν τρία αυτοκίνητα και ένα μαγαζί Αλβανών στην πόλη Κουμάνοβο.

Το κυβερνών VMRO-DPMNE και ο συγκυβερνών αλβανικός συνασπισμός «Αξίζει» (VLEN) κατηγόρησαν το αντιπολιτευόμενο και μεγαλύτερο αλβανικό κόμμα στη Βόρεια Μακεδονία, το DUI του Αλί Αχμέτι, για «υποκίνηση διεθνοτικών επεισοδίων», με σκοπό όπως ισχυρίστηκαν την «αποσταθεροποίηση» της χώρας. Από τη μεριά του, το DUI κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι επιδίδεται σε συστηματική προσπάθεια «κατασυκοφάντησης» των Αλβανών στη χώρα και αδυναμία υπεράσπισης της συνοχής των διεθνοτικών σχέσεων. Μάλιστα το αλβανικό αυτό κόμμα κατέθεσε σήμερα στη Βουλή της Βόρειας Μακεδονίας πρόταση μομφής κατά του υπουργού Εσωτερικών της χώρας (στον οποίο υπάγεται η αστυνομία) και κατά δύο αντιπροέδρων της κυβέρνησης.

Το αντιπολιτευόμενο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SDSM) ζήτησε τη συνεδρίαση του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών της χώρας, προκειμένου να εξεταστεί η κατάσταση που δημιουργείται στη χώρα, αίτημα που βρίσκει επιφυλακτική την κυβέρνηση.

Τέλος, αντιδράσεις υπάρχουν και για συμβάν σε αλβανόφωνο δημοτικό σχολείο σε χωριό κοντά στο Τέτοβο, όπου μαθητές εμφανίζονται σε σχολική θεατρική παράσταση με στρατιωτικές στολές του πρώην «Αλβανικού Απελευθερωτικού Στρατού» (UCK) και κρατώντας πλαστικά όπλα. Η υπουργός Παιδείας της Βόρειας Μακεδονίας, Βέσνα Γιάνεφκσα, έκανε λόγο για «απαράδεκτο» περιστατικό και ζήτησε να ασκηθεί πειθαρχική δίωξη εις βάρος του διευθυντή του σχολείου.

Τα περιστατικά αυτά προκάλεσαν προβληματισμό σε μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης της Βόρειας Μακεδονίας, καθώς εδώ και αρκετά χρόνια δεν είχαν συμβεί παρόμοια.

Οι Αλβανοί αποτελούν το 25% του πληθυσμού της Βόρειας Μακεδονίας.

Παρά το γεγονός πως η ένταση στις διεθνοτικές σχέσεις στη Βόρεια Μακεδονία έχει αμβλυνθεί τα τελευταία χρόνια, αυτές παραμένουν εύθραυστες. Το 2001 ένοπλοι Αλβανοί του (UCK) είχαν εμπλακεί σε πολύμηνες συγκρούσεις με τις κυβερνητικές δυνάμεις της τότε ΠΓΔΜ, που λίγο έλειψε να οδηγήσουν στον διαμελισμό της χώρας. Οι συγκρούσεις εκείνες έλαβαν τέλος τον Αύγουστο του 2001 με την υπογραφή της ειρηνευτικής συμφωνίας της Οχρίδας, με την οποία ο αλβανικός πληθυσμός της χώρας απέκτησε δικαιώματα που διεκδικούσε από την ανεξαρτησία της χώρας, το 1991.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δ. Τσαϊλάς: γεωπολιτικές επιπτώσεις απο τη συριακή σύγκρουση

Από
anixneuseis
-
0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

 

Η επισφαλής διεθνής κατάσταση της συριακής σύγκρουσης

Η κατάσταση στη Συρία εξελίσσεται καθώς ο Άσαντ αντιμετωπίζει εντεινόμενες πιέσεις από πολλαπλά μέτωπα λόγω της μεταβαλλόμενης δυναμικής τόσο εντός της χώρας όσο και στο ευρύτερο γεωπολιτικό τοπίο. Η Ρωσία, ένας κρίσιμος σύμμαχος του Άσαντ, έχει μειώσει τη στρατιωτική και πολιτική εστίασή της στη Συρία λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου στην Ουκρανία. Αυτό έχει δημιουργήσει ένα κενό στην ικανότητα του Άσαντ να βασίζεται στη ρωσική αεροπορική υποστήριξη, τη χρηματοδότηση και τη διπλωματική μόχλευση. Το Ιράν, ένας άλλος από τους βασικούς υποστηρικτές του Άσαντ, αντιμετωπίζει εγχώριες αναταραχές και οικονομικές προκλήσεις. Αυτό περιορίζει την ικανότητά του να διατηρήσει τις πολύπλευρες εκτεταμένες επιχειρήσεις και την υποστήριξή του στο συριακό καθεστώς.

Η αναζωπύρωση της κατακερματισμένης ομάδας τζιχαντιστών Hayat Tahrir al-Sham (HTS) ελέγχει μεγάλο μέρος της επαρχίας του Ιντλίμπ στη βορειοδυτική Συρία και εξασκεί πίεση στις δυνάμεις του Άσαντ. Η HTS έχει δείξει φιλοδοξίες για εδραίωση της διακυβέρνησης και επέκταση της επιρροής πέρα ​​από το προπύργιο της, καταλαμβάνοντας τη Δαμασκό. Επίσης  ομάδες ανταρτών που υποστηρίζονται από την Τουρκία επιχειρούν σε μεγάλο βαθμό στο Αφρίν και σε τμήματα της Ιντλίμπ. Αυτές οι ομάδες αμφισβητούν τις δυνάμεις του Άσαντ και έχουν λάβει υλικοτεχνική και στρατιωτική υποστήριξη από την Τουρκία. Ο ρόλος της Τουρκίας οφείλεται στον σκοπό της να αντιμετωπίσει την κουρδική επέκταση και να διατηρήσει την επιρροή της στη βόρεια Συρία.

Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) υπό την ηγεσία των Κούρδων, ελέγχουν σημαντικά τμήματα της βορειοανατολικής Συρίας και αντιτίθενται στο καθεστώς του Άσαντ. Διατηρούν συμμαχία με τις ΗΠΑ και άλλους διεθνείς παράγοντες και η κύρια εστίασή τους ήταν η σταθεροποίηση των εδαφών που ανακτήθηκαν από τον ISIS. Ωστόσο, παραμένουν μια κρίσιμη δύναμη που αντιτίθεται στον Άσαντ σε στρατηγικούς τομείς.

Η ραγδαία προέλαση της HTS, των δυνάμεων που υποστηρίζονται από την Τουρκία και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) σηματοδοτούν μια σημαντική καμπή στη συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Συρία. Όλες αυτές οι δυνάμεις σε διάφορες επαρχίες, συμπεριλαμβανομένων περιοχών που προηγουμένως ήταν υπό τον έλεγχο του καθεστώτος, φέρεται να κερδίζουν. Αυτό υποδηλώνει μια υποχώρηση των δυνάμεων του Άσαντ ακόμη και σε περιοχές που είχε ανακτήσει.

Γεωπολιτικές επιπτώσεις

Η Τουρκία έχει εδραιώσει την επιρροή της στη βορειοδυτική Συρία, τόσο στρατιωτικά όσο και μέσω διακανονισμών διακυβέρνησης με τοπικές ανταρτικές ομάδες. Οι τουρκικές ενέργειες στοχεύουν στον περιορισμό της κουρδικής αυτονομίας, αλλά πιέζουν άθελά τους τον Άσαντ. Με τη Ρωσία και το Ιράν να αποσπώνται ή να έχουν αποδυναμωθεί, ο Άσαντ αντιμετωπίζει μειωμένη εξωτερική υποστήριξη, η οποία θα μπορούσε να ενθαρρύνει τις δυνάμεις των ανταρτών. Στη Συρία αυτή την ώρα έχουμε την HTS στην Ιντλίμπ, ομάδες που υποστηρίζονται από την Τουρκία στο Αφρίν, κουρδικούς θεσμούς στα ανατολικά, κάτι που δείχνει μια πιθανή de facto διχοτόμηση της Συρίας. Η αδυναμία του Άσαντ να επαναφέρει τον έλεγχο σε αυτές τις περιοχές εδραιώνει περαιτέρω αυτόν τον κατακερματισμό.

Η τρέχουσα δυναμική υποδηλώνει μια περίοδο παρατεταμένης αστάθειας. Το καθεστώς του Άσαντ μπορεί να δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, ειδικά χωρίς αποφασιστική διεθνή υποστήριξη. Εν τω μεταξύ, οι αλληλοεπικαλυπτόμενες ατζέντες των αντάρτικων ομάδων και τα διαφορετικά συμφέροντα των εξωτερικών προστάτων θα μπορούσαν να περιπλέξουν την εμφάνιση ενός ενιαίου μετώπου κατά του Άσαντ. Εάν συνεχιστούν αυτές οι τάσεις, η Συρία μπορεί να εισέλθει σε μια φάση όπου κανένας παράγοντας δεν μπορεί να διεκδικήσει κυριαρχία, παρατείνοντας τον κατακερματισμό και τα δεινά της χώρας.

Οι γρήγορες αλλαγές στη Συρία δημιουργούν μια σειρά από δύσκολα προβλήματα πολιτικής για τις ΗΠΑ, την ΕΕ, το Ισραήλ και άλλους ενδιαφερόμενους φορείς. Αυτές οι επιπλοκές προέρχονται από τις αντικρουόμενες προτεραιότητες της αντίθεσης στον Άσαντ, της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας και της διαχείρισης συμμαχιών σε μια κατακερματισμένη Συρία. Οι επόμενες εβδομάδες είναι κρίσιμες. Οι προόδους των ανταρτών, οι αποστάτες του καθεστώτος και οι αποφάσεις εξωτερικών παραγόντων θα καθορίσουν εάν ο Άσαντ μπορεί να ανασυνταχθεί ή εάν ο έλεγχός του στη Συρία συνεχίζει να καταρρέει. Οπότε τα διλήμματα για τις ΗΠΑ και την ΕΕ, σε αυτές τις ξαφνικές εξελίξεις αποτελούν ένα δύσκολο ζήτημα. Δεν θέλουν τον Άσαντ και έχουν διατηρήσει αυστηρές κυρώσεις εναντίον του. Αλλά δεν τους αρέσει επίσης το HTS, το οποίο είναι γέννημα από την Αλ Κάιντα. Και η Ουάσιγκτον δεν θα θέλει οι δυνάμεις που υποστηρίζονται από την Τουρκία να χτυπήσουν τους SDF. Έχουν βοηθήσει στην καταπολέμηση των υπολειμμάτων του Ισλαμικού Κράτους στην ανατολική Συρία. Το Ισραήλ έχει τα δικά του προβλήματα. Δεν πείραζε ο διάβολος Άσαντ που γνώριζε και δεν θα ήθελε ένα τζιχαντιστικό κράτος στη Συρία. Αλλά αν πέσει, οι Ισραηλινοί θα χαρούν να δουν το Ιράν και τους πληρεξούσιους του να εξαφανίζονται από τα σύνορά τους.

Συμπεράσματα

Οι ΗΠΑ και η ΕΕ πρέπει να ακολουθήσουν βηματισμό πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί, εξισορροπώντας την αντίθεσή τους στον Άσαντ και το HTS με τη δέσμευσή τους προς συμμάχους όπως οι SDF και τη Τουρκία. Εν τω μεταξύ, το Ισραήλ θα συνεχίσει να ενεργεί αποφασιστικά για να εξασφαλίσει τα σύνορά του, υποστηρίζοντας πιθανώς όποια φατρία εξυπηρετεί καλύτερα τους στρατηγικούς της στόχους. Η κατάσταση απαιτεί προσεκτική βαθμονόμηση για να αποφευχθεί περαιτέρω αποσταθεροποίηση και να διασφαλιστεί η δυτική επιρροή στη Συρία μετά τον Άσαντ.

Ενώ η θέση του Άσαντ είναι ολοένα και πιο αβέβαιη, η πολυπλοκότητα της δυναμικής των ανταρτών και της εξωτερικής παρέμβασης σημαίνουν ότι η σύγκρουση της Συρίας απέχει πολύ από το να έχει τελειώσει. Η τελική επίλυση -αν προκύψει- θα εξαρτηθεί από το εάν οι αντάρτες μπορούν να διατηρήσουν την ενότητα και εάν εξωτερικοί παράγοντες επιλέξουν να κλιμακώσουν ή να περιορίσουν τη συμμετοχή τους.

Η κατάρρευση του Άσαντ αντανακλά την κορύφωση πολυετών πολέμου, κυρώσεων και εξωτερικών πιέσεων. Ωστόσο, η πολυπλοκότητα των ανταρτών της Συρίας, σε συνδυασμό με τους περιφερειακούς ανταγωνισμούς και τις εξωτερικές παρεμβάσεις, εμποδίζουν μια ταχεία επίλυση. Ενώ η κατάρρευση του καθεστώτος φαίνεται ολοένα και πιο πιθανή, ο κατακερματισμός της εξουσίας και η απουσία μιας ενωτικής δύναμης για τη Συρία μετά τον Άσαντ διασφαλίζουν ότι η σύγκρουση απέχει πολύ από το τέλος. Οι επόμενοι μήνες θα είναι κρίσιμοι για τη διαμόρφωση του μέλλοντος της Συρίας, καθώς τόσο η επιβίωση του Άσαντ όσο και η ήττα του εγκυμονούν μεγάλους κινδύνους για την περιοχή.

*Ο Δημήτριος Τσαϊλάς είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΠΝ, δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Σήμερα είναι μέλος και ερευνητής του Institute for National and International Security, του Strategy International και του Research Institute for European and American Studies.

 

 

 

1...986987988...3,039Σελίδα 987 από 3,039